ทอมัส เฮนรี อิสเมย์

ทอมัส เฮนรี อิสเมย์ (7 มกราคม ค.ศ. 1837 – 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1899) เป็นเจ้าของสายการเดินเรือไวต์สตาร์ บุตรชายของเขา โจเซฟ บรูซ อิสเมย์ เป็นกรรมการผู้จัดการของไวต์สตาร์ไลน์และรอดชีวิตจากการอับปางของเรือเดินสมุทรอาร์เอ็มเอส ไททานิกในการเดินทางครั้งแรกใน ค.ศ. 1912
ชีวิตช่วงต้น.
ทอมัส อิสเมย์ เกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1837 ในกระท่อมหลังเล็ก ๆ ในเมืองแมรีพอร์ต คัมเบอร์แลนด์ หลังทอมัสเกิดได้ไม่นาน โจเซฟ อิสเมย์ ผู้เป็นบิดาของเขาเริ่มธุรกิจค้าไม้ นายหน้าค้าเรือและต่อเรือ เขาซื้อหุ้นในเรือห้าลำที่เข้าออกแมรีพอร์ต เมื่อทอมัสอายุหกปี ครอบครัวอิสเมย์ได้ย้ายไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ขึ้นในกราสล็อต แมรีพอร์ต ครอบครัวทั้งหมดย้ายไปอยู่ที่นั่นเนื่องจากมารดาของทอมัสมีพี่สาวน้องสาวสามคน ชื่อบ้านหลังนั้นคือ "The Ropery" ชื่อนี้มาจากเชือกที่ใช้ในอู่ต่อเรือซึ่งวางอยู่หน้าบ้าน บ้านหลังนี้อยู่ใกล้อู่ต่อเรือของปู่ของเขา นี่เป็นที่แรกที่เขาได้รับการจ้างงาน เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บริเวณท่าเรือ เขาเรียนรู้เกี่ยวกับทะเลและการเดินเรือที่นี่ รวมถึงนิสัยที่โดดเด่นที่สุดของเขา นั่นคือการเคี้ยวใบยาสูบ ทำให้เขาได้รับฉายาว่า "บักกี อิสเมย์" (Baccy Ismay) เมื่ออายุ 12 ปี เขาถูกส่งไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมในแบรมป์ตัน คัมเบอร์แลนด์ ในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1855 ชาร์ลอตต์ น้องสาวฝาแฝดของเขาเสียชีวิตด้วยวัย 18 ปี
อเมริกาใต้.
เพื่อหาประสบการณ์เกี่ยวกับเรือ เขาจัดการเดินทางไปยังประเทศชิลีบนเรือเอส.วี. ชาลส์ แจ็กสัน (S.V. "Charles Jackson") ซึ่งออกเดินทางจากลิเวอร์พูลในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1956 สามวันก่อนวันเกิดปีที่ 19 ของเขา พวกเขาเดินทางถึงบัลปาราอิโซ ประเทศชิลี ในวันที่ 8 เมษายน และพักอยู่ที่นั่นจนถึงวันที่ 30 พฤษภาคม ระหว่างอยู่ที่นั่นเขาดื่มด่ำกับวัฒนธรรมท้องถิ่น เยี่ยมชมโรงละคร ปีนเขา และเต้นรำกับชาวพื้นเมือง เขายังกล่าวอีกว่า "ผู้หญิงชาวชิลีได้รับการกล่าวขานว่าเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างดีที่สุดในโลก" หลังพักอยู่ที่นั่นสองเดือน เขานั่งเรือกลไฟโบโกตา ("Bogota")ไปยังกัลเดรา ประเทศชิลี และหลังเดินทางถึงที่นั่น เขาเปลี่ยนไปขึ้นเรือเอสเอส คอนราด (SS "Conrad") เนื่องจากเป็นช่วงเช้ามืดและมืด เมื่อเขากระโดดขึ้นเรือ เขาพลาดและตกลงไปในท่าเรือ โชคดีที่เขายังมีสติและคว้าไม้ที่ติดอยู่กับท่าเรือไว้ได้ หลังจากไอเอาน้ำทะเลออกมา เขาส่งเสียงดังเพื่อขอความช่วยเหลือ เนื่องจากไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเขาตกลงไป ในที่สุดเขาก็ได้รับการช่วยเหลือด้วยเชือก อย่างไรก็ตาม เขาทำหมวกหาย นาฬิกาพัง และทำสมุดบันทึก กล่องใส่ซิการ์ และสิ่งของอื่น ๆ ในกระเป๋าของเขาเสียหาย หลังจากเดินทาง 10 วัน เขาขึ้นรถไฟไปโกเปียโปเพื่อไปพบกับเรือชาลส์ แจ็กสันอีกครั้ง สภาพอากาศเลวร้ายมากตั้งแต่เริ่มการเดินทาง เรือสูญเสียใบเรือบางส่วนและเสากระโดงเรือแตก และอิสเมย์ได้รับบาดเจ็บสาหัสหลังหน้าต่างแตกและบาดนิ้วเท้าของเขา เขาเดินทางกลับถึงบ้านในฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1856
อาชีพการเดินเรือ.
เมื่ออายุ 16 ปี อิสเมย์ออกจากโรงเรียนและเริ่มฝึกงานกับบริษัทอิมรีแอนด์ทอมลินสัน นายหน้าค้าเรือในลิเวอร์พูล หลังฝึกงานเสร็จ เขาต้องการสั่งสมประสบการณ์ในทะเลหลวง เมื่อกลับมาอังกฤษเขาเริ่มทำธุรกิจ เขาเป็นหุ้นส่วนกับฟิลิป เนลสัน ชายจากแมรีพอร์ตและเพื่อนของบิดา อย่างไรก็ตาม การเป็นหุ้นส่วนไม่ได้ยืนยาว เนลสันเป็นกัปตันเรือที่เกษียณแล้วและเชื่อมั่นในเรือไม้เก่าแก่ที่ไว้ใจได้ ขณะที่อิสเมย์เชื่อว่าอนาคตอยู่ในเรือเหล็ก ใน ค.ศ. 1868 อิสเมย์ซื้อธงของไวต์สตาร์ไลน์
อิสเมย์สนใจบริษัทเดินเรือเอเชียติกสตีมนาวิเกชัน (Asiatic Steam Navigation Company) โดยตลอดและต้องการจะดูว่าบริษัทนั้นดำเนินงานอย่างไร ดังนั้น เขาและกุสตาฟ โวล์ฟ ผู้ก่อตั้งฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟจึงตัดสินใจเดินทางไปอินเดียโดยเรือกลไฟของ ASNC การเดินทางครั้งนี้มีจุดประสงค์ส่วนหนึ่งเพื่อดูว่าคู่แข่งของพวกเขาบริหารจัดการอย่างไรและอีกส่วนหนึ่งเป็นการพักผ่อนของครอบครัว วันที่ที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1887 พวกเขาออกจากดอว์พูลและเดินทางโดยรถไฟผ่านยุโรป ชมสถานที่ท่องเที่ยวในฝรั่งเศส สวิตเซอร์แลนด์และอิตาลีระหว่างทาง เมื่อพวกเขาไปถึงอิตาลี พวกเขาขึ้นเรือเอสเอส นิซาม (SS "Nizam") มุ่งหน้าไปยังอะเล็กซานเดรีย ในอียิปต์ ทั้งคู่ไปเยี่ยมชมพีระมิดและล่องเรือไปตามแม่น้ำไนล์
ราว ค.ศ. 1870 อิสเมย์ร่างชุดกฎและข้อบังคับใหม่สำหรับเรือกลไฟรุ่นใหม่ที่สร้างกระแสของเขา ได้แก่ อาร์เอ็มเอส โอเชียนิก (1870), อาร์เอ็มเอส แอตแลนติก และอาร์เอ็มเอส บอลติก (1871) ใน ค.ศ. 1873 แอตแลนติกชนกับโขดหินและอับปางลงนอกชายฝั่งโนวาสโกเชีย ประเทศแคนาดา ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 535 คน นับเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่สุดของไวต์สตาร์ไลน์ก่อนการสูญเสียเรือไททานิกใน ค.ศ. 1912
ตั้งแต่ ค.ศ. 1863 ถึง 1899 อิสเมย์ดำรงตำแหน่งประธานของไวต์สตาร์ไลน์และมีเรือหลายลำภายใต้การบริหารของเขา เรือส่วนใหญ่เหล่านี้จนถึง ค.ศ. 1870 เป็นเรือเช่า แม้แต่หลังจากนั้น เรือส่วนใหญ่ของไวต์สตาร์ไลน์ก็ยังเป็นเรือเช่าจากสายการเดินเรือที่มีชื่อเสียงและร่ำรวยกว่า เพื่อให้บริษัทไม่ต้องรับผิดชอบทั้งหมดหากมีผู้เสียชีวิตบนเรือ
เรือไวต์สตาร์ไลน์.
อัลโคตส์, เซซิเลีย, โกลเดนซันเซ็ต, กลาดิอาตอร์, ดยุกออฟเอดินบะระ, ดูลีป ซิงห์, บักตันคาสเซิล, โกลบ เนเรอุส, บอร์โรว์เดล, เวเทอส์ฟีลด์, บริติชปรินส์, ดาลลัมทาวเวอร์, เรมิงตัน, เฮกูบา, ไพรด์ออฟเดอะเทมส์, ฮอตันทาวเวอร์, วอริกเชอร์, วิกทอเรียทาวเวอร์, ฮาวาร์เดนคาสเซิล, แวนคูเวอร์, คาสเซิลเฮด, แวนดีแมน, คอมมานเดร, ซีโตลเลอร์, แคสมา, คอมพาเดร, บายาร์ด, บริติชแอดมิรัล, มอนโทรส, อิสเมย์, เอสเตรลลา, เพมโบรกคาเซิล, ฮอสกินา, ราจาห์, เอสเอส บริติชนาวี, แคร์นส์มอร์, แซนตัน, เคิร์กวูด, เดลี, เมอร์วานจี, แฟรมจี, เรเวนส์แคร็ก, เคปเคลียร์, เกรซ กิบสัน, แฮนนิบัล, คาร์ดิแกน คาสเซิล, ซันติอาโก, เจสัน, อาร์เอ็มเอส โอเชียนิก (1870) (โอเชียนิกเป็นเรือลำแรกที่แท้จริงของไวต์สตาร์ไลน์เพราะเธอถูกสั่งต่อโดยทอมัส อิสเมย์)
ชีวิตส่วนตัว.
วันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1859 อิสเมย์แต่งงานกับมาร์กาเรต บุตรีของลุก บรูซ ใน ค.ศ. 1867 เขาซื้อธงและตราสินค้าของไวต์สตาร์ไลน์ ครอบครัวอาศัยอยู่ที่บีช ลอว์น ครอสบี
ในช่วงปีเหล่านี้ เขาดำเนินโครงการใหญ่หลายโครงการ รวมถึงในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1882 การสร้างบ้านพักส่วนตัวในเทิร์สตาสตันบนคาบสมุทรวิร์รัล ออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดัง ริชาร์ด นอร์แมน ชอว์ สร้างขึ้นจากหินทรายสีแดงในท้องถิ่น และเสร็จสมบูรณ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1887 บ้านหลังนี้มีชื่อว่า ดอว์พูล และเมื่อภรรยาม่ายของอิสเมย์เสียชีวิตใน ค.ศ. 1907 บุตรชายทั้งสองของเขาปฏิเสธจะเข้าอาศัย เมื่อครอบครัวอิสเมย์พยายามขายบ้าน นายหน้ากล่าวว่าที่ดินจะมีมูลค่ามากกว่าหากบ้านถูกระเบิดทิ้ง และในที่สุดก็ขายให้กับนายรัตเทอร์ซึ่งให้รัฐบาลยืมใช้เป็นโรงพยาบาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ใน ค.ศ. 1926 เขาขายให้กับเซอร์ เฮนรี รอเบิตส์ ซึ่งสั่งให้ทุบทำลายบ้านหลังนั้นในปีถัดมา
เสียชีวิต.
ไม่นานหลังการปล่อยเรือโอเชียนิกลงน้ำในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1899 อิสเมย์เริ่มบ่นถึงอาการเจ็บหน้าอก เขาเป็นคนที่กระตือรือร้นมาตลอดชีวิตและไม่ค่อยป่วย ดังนั้นแพทย์จึงให้ความสำคัญกับอาการเจ็บปวดของเขามาก สภาพของเขาค่อย ๆ แย่ลงและการสร้างเรือพี่น้องของโอเชียนิกก็ล่าช้า ในเดือนมีนาคมปีนั้น สุขภาพของอิสเมย์เริ่มดีขึ้น และเขาและมาร์กาเรตไปที่วินเดอร์เมียร์ที่ซึ่งเขาป่วยอีกครั้ง ภรรยาของเขาเรียกแพทย์และอิสเมย์ได้รับมอร์ฟีน หลังจากหกวันเขารู้สึกดีขึ้นและกลับไปที่ดอว์พูลในเทิร์สตาสตัน ภายในหกสัปดาห์ เขาปวดรุนแรงมากขึ้น แพทย์วินิจฉัยว่าเป็นนิ่วในถุงน้ำดี ภายในวันที่ 26 เมษายน อิสเมย์รู้สึกดีพอจะทำงานได้ แต่ในเดือนสิงหาคมเขาก็ล้มป่วยและต้องติดเตียง วันที่ 31 สิงหาคม มีการผ่าตัดเพื่อบรรเทาอาการของเขา การผ่าตัดไม่สำเร็จและจำเป็นต้องผ่าตัดครั้งที่สองในวันที่ 4 กันยายน เช้าวันรุ่งขึ้นเขาขอให้บุตรีของเขาเดินทางล่องเรือโอเชียนิกขณะคุยกับภรรยา เขาขอให้ภรรยาของเขาจัดการให้โบสถ์ท้องถิ่นสวดภาวนาให้เขา วันที่ 14 กันยายน อิสเมย์มีอาการหัวใจวาย สภาพของเขายังคงแย่ลง และวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1899 เขาเสียชีวิตด้วยวัย 62 ปี ภรรยาของเขาไม่เคยฟื้นตัวอย่างเต็มที่ และเธอเสียชีวิตในอีกเจ็ดปีต่อมา
เขาและภรรยาได้รับการรำลึกถึงด้วยหลุมศพหีบขนาดใหญ่ที่โบสถ์เซนต์บาร์โทโลมิว เทิร์สตาสตัน โดยมีข้อความจารึกว่า "ความคิดอันยิ่งใหญ่ ความรู้สึกอันยิ่งใหญ่เข้ามาหาเขาเหมือนสัญชาตญาณโดยไม่รู้ตัว" และ "ผู้มีใจบริสุทธิ์ย่อมเป็นสุข เพราะพวกเขาจะได้เห็นพระเจ้า" อิสเมย์เป็นหนึ่งในผู้อุปถัมภ์โบสถ์ซึ่งสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1883–86 โดยเจ. แอล. เพียร์สัน