ผู้นำร่อง

ผู้นำร่องทางทะเล หรือ ผู้นำร่อง หรือ เจ้าพนักงานนำร่อง  คือ คนประจำเรือที่มีความรู้เฉพาะด้านเส้นทางน้ำที่มักเป็นอันตรายหรือแออัด เช่น ท่าเรือหรือปากแม่น้ำ ผู้นำร่องจะรู้รายละเอียดในท้องถิ่น เช่น ความลึก กระแสน้ำ และอันตราย โดยพวกเขาจะขึ้นเรือและเข้าร่วมกับลูกเรือชั่วคราวเพื่อควบคุมการเดินเรืออย่างปลอดภัย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องมีความเชี่ยวชาญในการจัดการเรือทุกประเภทและทุกขนาด การได้รับตำแหน่ง "ผู้นำร่อง" ต้องได้รับใบอนุญาตหรือได้รับอนุญาตจากหน่วยงานนำร่องที่ได้รับการยอมรับ
ประวัติ.
เชื่อกันว่าคำว่า มาจากภาษาฝรั่งเศสกลางว่า "pilot, pillot" มาจากภาษาอิตาลี "pilota" มาจากภาษาละตินยุคหลังว่า "pillottus" และจากภาษากรีกโบราณว่า πηδόν (pēdón แปลว่า "ใบพาย ไม้พาย")
หน้าที่การทำงานของผู้นำร่องสามารถสืบย้อนกลับไปถึงกรีกและโรมโบราณ เมื่อกัปตันท่าเรือที่มีประสบการณ์ในท้องถิ่น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวประมงในท้องถิ่น ได้รับการว่าจ้างจากกัปตันเรือขาเข้าเพื่อนำเรือค้าของพวกเขาเข้าสู่ท่าเรืออย่างปลอดภัย
เรือนำร่องถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเข้าถึงเรือที่เข้ามาจากท่าเรือได้อย่างรวดเร็ว เจ้าท่าเริ่มกำหนดให้ต้องมีใบอนุญาตและประกันภัยสำหรับผู้นำร่อง และวางระเบียบบังคับกับเรือที่เข้ามาเพื่อนำผู้นำร่องขึ้นเรือ
การค้าในลำน้ำภายในประเทศยังต้องอาศัยการทำงานของผู้นำร่องที่เรียกว่า ผู้นำร่องภายใน เนื่องจากขาดแคลนกัปตันที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ผู้รับจ้างอิสระเหล่านี้จึงต้องเข้ามาเติมเต็มตารางการทำงานของเรือลากจูงภายในประเทศในเส้นทางแม่น้ำภายในประเทศต่างๆ
ผู้นำร่องแซนดี้ฮุค คือผู้ที่ได้รับใบอนุญาตให้นำร่องทางทะเลสำหรับท่าเรือนิวยอร์กและนิวเจอร์ซี แม่น้ำฮัดสัน และช่องแคบลองไอแลนด์ ซึ่งผู้นำร่องแซนดี้ฮุคทำหน้าที่นำร่องเรือในท่าเรือนิวยอร์กมาเป็นเวลา 300 กว่าปีแล้ว ผู้นำร่องของนิวยอร์กและบอสตันเคยทำงานบนแท่นขุดเจาะสแควร์ ก่อนที่จะเข้าสู่ตำแหน่งผู้นำร่องในฐานะผู้ดูแลเรือ ต่อมาได้รับใบอนุญาตเป็นผู้นำร่อง จากนั้นจึงได้รับตำแหน่งสาขานำร่องเต็มตัวซึ่งได้รับอนุญาตให้นำร่องเรือที่มีขนาดกินน้ำลึกใดก็ได้
หน้าที่ที่เกี่ยวข้อง.
ในกฎหมายอังกฤษ มาตรา 742 ของพระราชบัญญัติการเดินเรือพาณิชย์ พ.ศ. 2437 (57 & 58 Vict. c. 60) กำหนดให้ผู้นำร่องเป็น "บุคคลใด ๆ ที่ไม่ใช่คนบนเรือแต่มีพฤติกรรมเช่นนั้น" ซึ่งหมายถึงบุคคลอื่นที่ไม่ใช่ลูกเรือที่มีอำนาจควบคุมความเร็ว ทิศทาง และการเคลื่อนที่ของเรือ พระราชบัญญัติการนำร่อง พ.ศ. 2530 กำหนดการจัดการผู้นำร่องเดินเรือและการนำร่องในท่าเรือในสหราชอาณาจักร
ผู้นำร่องต้องมีประสบการณ์ด้านการเดินเรือก่อนที่จะเป็นผู้นำร่อง รวมถึงมีความรู้เกี่ยวกับพื้นที่นั้น ๆ ตัวอย่างเช่น คณะกรรมการผู้นำร่องแห่งแคลิฟอร์เนียกำหนดให้ผู้นำร่องฝึกหัดต้องมีใบอนุญาตของนายเรือ มีประสบการณ์การบังคับเรือลากจูงหรือเรือเดินทะเลน้ำลึก 2 ปี และผ่านการสอบข้อเขียนและการฝึกจำลองสถานการณ์ ตามด้วยการฝึกอบรมเป็นระยะเวลาสูงสุด 3 ปี โดยได้รับประสบการณ์กับเรือประเภทต่าง ๆ และสิ่งอำนวยความสะดวกในการจอดเรือ หลังจากได้รับใบอนุญาต ผู้นำร่องจะต้องเข้าร่วมโปรแกรมการศึกษาต่อเนื่อง
โดยปกติ ผู้นำร่องจะขึ้นเรือร่วมกับเรือที่เข้ามา ก่อนที่เรือจะเข้าสู่บริเวณน้ำตื้นที่ "บริเวณขึ้นเรือนำร่อง" ที่กำหนด โดยผ่านเฮลิคอปเตอร์หรือเรือนำร่อง และปีนบันไดนำร่อง ซึ่งบางครั้งอาจสูงถึง ไปยังดาดฟ้าของเรือบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์และเรือบรรทุกน้ำมันที่ใหญ่ที่สุด ก่อนที่จะปีนบันไดนำร่อง ผู้นำร่องจะทำการตรวจสอบการขึ้นเรือด้วยสายตาเพื่อยืนยันว่าปลอดภัยต่อการใช้งานและเป็นไปตามข้อกำหนดระหว่างประเทศ
เนื่องจากทั้งเรือที่นำร่องและเรือของผู้นำร่องเองมักจะเคลื่อนที่ ดังนั้น จึงอาจเป็นอันตรายได้ โดยเฉพาะในทะเลที่มีคลื่นลมแรง สำหรับเรือขาออก เรือนำร่องจะพาผู้นำร่องกลับขึ้นบกหลังจากที่เรือแล่นผ่านน่านน้ำชายฝั่งได้สำเร็จ กฎหมายกำหนดให้ต้องมีผู้นำร่องในท่าเรือสำคัญ ๆ ของโลกสำหรับเรือขนาดใหญ่ ผู้นำร่องใช้เทคนิคนำร่องโดยอาศัยจุดอ้างอิงทางสายตาที่อยู่ใกล้เคียงและความรู้ในท้องถิ่นเกี่ยวกับกระแสน้ำ คลื่น กระแสน้ำ ความลึก และสันดอน ซึ่งอาจไม่สามารถระบุได้ง่ายบนแผนที่เดินเรือหากไม่มีประสบการณ์ตรงในน่านน้ำบางแห่ง
ตามกฎหมาย กัปตันเรือต้องรับผิดชอบเต็มที่ต่อการเดินเรืออย่างปลอดภัยของเรือ แม้ว่าจะมีผู้นำร่องอยู่บนเรือก็ตาม หากกัปตันเรือมีเหตุผลชัดเจนว่าผู้นำร่องอาจเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยในการเดินเรือ กัปตันเรือสามารถปลดผู้นำร่องออกจากหน้าที่และขอผู้นำร่องคนอื่นมาแทน หรือหากไม่จำเป็นต้องมีผู้นำร่องอยู่บนเรือ กัปตันเรือก็สามารถนำทางเรือโดยไม่ต้องมีผู้นำร่องได้ ในทุกกรณี ตลอดระยะเวลาที่อยู่บนเรือเพื่อปฏิบัติการ ผู้นำร่องจะยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของกัปตันเรือ และจะไม่อยู่ใน "สายการบังคับบัญชาของเรือ" เสมอ ผู้นำร่องจะยังคงอยู่บนเรือในฐานะส่วนสำคัญและขาดไม่ได้ของทีมสะพานเดินเรือ ผู้นำร่องจะมีหน้าที่รับผิดชอบเต็มที่ต่อการเดินเรือของเรือเฉพาะในระหว่างการผ่านคลองปานามาเท่านั้น
ในบางประเทศ นายประจำเรือฝ่ายเดินเรือที่มีความรู้ในท้องถิ่นและประสบการณ์ในการเดินเรือในท่าเรือเหล่านั้น เช่น เรือข้ามฟากหรือเรือเดินทะเลทั่วไป อาจได้รับใบรับรองการยกเว้นการนำร่องเรือ ซึ่งจะช่วยให้พวกเขาไม่จำเป็นต้องพาผู้นำร่องขึ้นเรือ
ค่าตอบแทน.
พันธมิตรองค์การทางทะเลแห่งฟลอริดา รายงานว่าเงินเดือนประจำปีของผู้นำร่องในฟลอริดาอยู่ระหว่าง 100,000 ถึง 400,000 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเท่ากับรัฐอื่น ๆ ในสหรัฐฯ ที่มีท่าเรือขนาดใหญ่ ผู้นำร่องของ โคลัมเบีย บาร์ มีรายได้ประมาณ 180,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี การตรวจสอบเงินเดือนของผู้นำร่องในสหรัฐ เมื่อปี พ.ศ. 2551 แสดงให้เห็นว่าเงินเดือนมีตั้งแต่ประมาณ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐถึงมากกว่า 500,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี สมาคมผู้นำร่องแซนดี้ฮุค ในเกาะสแตเทน รัฐนิวยอร์ก มีพนักงาน 50 คนในสาขาต่าง ๆ และสร้างยอดขายได้ 7.15 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ (USD)
ค่าตอบแทนของผู้นำร่องเป็นที่ถกเถียงกันในท่าเรือหลายแห่ง รวมถึงที่ลอสแอนเจลิสและลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของผู้นำร่องที่ทำงานให้กับหน่วยงานของรัฐแทนที่จะทำหน้าที่เป็นผู้รับเหมาอิสระ ผู้นำร่องในลอสแอนเจลิสได้รับเงิน 374,000 ดอลลาร์ต่อปี
ค่าตอบแทนแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ในนิวซีแลนด์ ตามข้อมูลของหน่วยงานด้านอาชีพของรัฐบาล ผู้นำร่องได้รับค่าตอบแทน 90,000-120,000 ดอลลาร์นิวซีแลนด์