ประเทศปาเลา

ปาเลา (ปาเลา:) มีชื่อทางการว่า สาธารณรัฐปาเลา (ปาเลา:) เป็นประเทศหมู่เกาะขนาดเล็กทางตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิก ประกอบด้วยเกาะ 340 เกาะทางตะวันตกของหมู่เกาะแคโรไลน์ เนื้อที่รวมประมาณ 466 ตารางกิโลเมตร เกาะที่มีประชากรมากที่สุดคือคอรอร์ เมืองหลวงชื่อเงรุลมุด มีอาณาเขตทางทะเลติดต่อกับประเทศไมโครนีเชียทางตะวันออก ประเทศอินโดนีเซียทางใต้ และประเทศฟิลิปปินส์ทางตะวันออกเฉียงหนือ ได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2537 เป็นหนึ่งในชาติที่ใหม่ที่สุดและมีประชากรน้อยที่สุดในโลก
ประวัติศาสตร์.
ช่วงต้น.
สันนิษฐานว่าชนพื้นเมืองของปาเลาเป็นพวกที่อพยพมาจากหมู่เกาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อกว่า 3,000 ปีมาแล้ว ส่วนชาวยุโรปพวกแรกที่เดินทางมาถึงปาเลาเป็นชาวสเปน แต่ไม่มีการตั้งถิ่นฐานจริงจังจนกระทั่งเรือของอังกฤษอัปปางนอกฝั่งปาเลา จึงทำให้ชาวอังกฤษเริ่มรู้จักเกาะนี้ และกลายเป็นคู่ค้าหลัก ในขณะเดียวกันโรคติดต่อที่มาจากชาวยุโรปก็คร่าชีวิตชาวเกาะเป็นจำนวนมาก
การติดต่อกับชาวยุโรปที่สำคัญที่สุดเกิดขึ้นในปาเลาย้อนกลับไปในปี 1783 หลังจากที่มีการค้นพบในช่วงแรก
การเข้ามาของสเปน.
สเปนควบคุมหมู่เกาะนี้ตั้งแต่ปี 1885 ถึง 1899 แต่ไม่มีอิทธิพลมากนัก ศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมยังคงเป็นศูนย์กลางของอิทธิพลของคริสเตียน และอักษรปาเลาดั้งเดิมยังคงเป็นส่วนหนึ่งของศาสนาปาเลาดั้งเดิม ปาเลาร่วมกับส่วนที่เหลือของหมู่เกาะแคโรไลน์และหมู่เกาะมาเรียนาทางเหนือถูกขายให้กับเยอรมนีในปี 1899 หลังจากที่สเปนพ่ายแพ้ในสงครามสเปน-อเมริกา
การเข้ามาของเยอรมัน.
รัฐบาลเยอรมันมุ่งเน้นการการเพิ่มกิจกรรมทางเศรษฐกิจโดยการนำโปรแกรมการปลูกมะพร้าวมาใช้ และใน Angaur มีการทำเหมืองฟอสเฟต
การเข้ามาของญี่ปุ่น.
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ญี่ปุ่นได้ประกาศสงครามกับเยอรมนีและบุกเข้ายึดครองปาเลาให้อยู่ภายใต้อำนาจจักรวรรดิญี่ปุ่น ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น ปาเลามีพัฒนาการทางเศรษฐกิจอย่างเต็มที่จนถึงช่วงต้นปี 1930 ประเพณีของชาวปาเลาถูกกีดกันโดยมีการเปลี่ยนแปลงอำนาจจากผู้นำหมู่บ้านไปเป็นเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่น เจ้าหน้าที่ทหารของญี่ปุ่นได้จัดตั้งศูนย์บริหารในหมู่เกาะ Coror ซึ่งเป็นศูนย์กลางการทำงานของชาวญี่ปุ่นทั้งหมดในภูมิภาคมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ เจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นยังได้เข้าควบคุมเหมืองใน Angaur และการเกษตรและการประมงเชิงพาณิชย์ มีการดำเนินโครงการอพยพขนาดใหญ่ซึ่งชาวโอกินาว่าและแรงงานเกาหลีจำนวนมากทำงานอยู่ในหมู่เกาะ ปาเลาเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น มีโรงเรียนสาธารณะและโรงเรียนอาชีวะที่จัดตั้งขึ้น พร้อมกับมาตรการทางการแพทย์ที่ขยายออกไปการผลิตเพิ่มขึ้น และพืชผลอื่นๆ เช่น สับปะรดและข้าว ถูกปลูกรวมกับพืชหลักอย่างเผือกและมันสำปะหลังซึ่งถูกทำลายลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง 
การเป็นอิสระ.
ในปี 1947 ปาเลาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะที่เคยอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น ได้กลายเป็น "ดินแดนในภาวะทรัสตี" (Trust Territory of the Pacific Islands) ภายใต้การดูแลของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นผู้ดูแลระบบ มีจุดประสงค์เพื่อให้สหรัฐอเมริกาเป็นผู้บริหารเพื่อเพิ่มความก้าวหน้าทางสังคม การศึกษา เศรษฐกิจ และการเมืองของหมู่เกาะสู่การปกครองตนเองและเป็นอิสระ การปกครองตนเองและเป็นอิสระ ในตอนแรก TTPI (ดินแดนในภาวะbทรัสตีแห่งมหาสมุทรแปซิฟิก) บริหารงานโดยกองทัพเรือสหรัฐฯ หน้าที่นี้ถูกส่งต่อไปยังกระทรวงมหาดไทยของสหรัฐฯ ในปี 1951 เพื่อให้ตระหนักถึงความจำเป็นในการเพิ่มงบประมาณสำหรับการศึกษาและบริการด้านสุขภาพ และเพื่อเน้นถึงการปรับปรุงและการวางแผนในอนาคต ปี 1957 จึงมีการจัดตั้งโครงการด้านการศึกษาและบริการด้านสุขภาพและมีการเร่งแผนการพัฒนาทางการเมืองในระดับหมู่บ้านและระดับชาติ
เพื่อให้ตระหนักถึงความต้องการด้านงบประมาณเพื่อการศึกษาและสาธารณสุข และเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการปกครองตนเองอย่างเต็มรูปแบบ ได้มีการจัดตั้ง TIPI ขึ้น ซึ่งนำไปสู่การเพิ่มงบประมาณของ TIPI ในปี 1962 โครงการต่างๆ ในด้านเศรษฐกิจและสังคมได้ถูกดำเนินการขึ้น
ในปี 1965 รัฐสภาแห่งไมโครนีเซียได้ถูกจัดตั้งขึ้นโดยมีอำนาจทางกฎหมายพื้นฐานในฐานะหน่วยงานที่ปรึกษาการปกครอง ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 และต้นทศวรรษ 1970 รัฐสภาแห่งไมโครนีเซียได้เริ่มการหารือเกี่ยวกับสถานะการเมืองในอนาคตของไมโครนีเซีย
ในปี 1980 ชาวปาเลาได้อนุมัติและให้สัตยาบันในรัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐปาเลาในปี 1981 และได้ดำเนินการเจรจาเกี่ยวกับสถานะความสัมพันธ์อิสระกับสหรัฐฯ ในปี 1982 สหพันธรัฐไมโครนีเซียได้แยกตัวออกจากการเจรจาเหล่านี้
การเมือง.
ปาเลามีประธานาธิบดีซึ่งได้รับเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชนเป็นทั้งประมุขของประเทศและหัวหน้าคณะรัฐบาลทำหน้าที่ในการบริหารประเทศ ดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี
การแบ่งเขตการปกครอง.
ปาเลาแบ่งเขตการปกครองเป็น 16 รัฐ
ภูมิศาสตร์.
ดินแดนของปาเลาประกอบด้วยหมู่เกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก เกาะที่มีประชากรมากที่สุด ได้แก่ Angaur, Babeldaob, Koror และ Peleliu โดยสามเกาะหลังตั้งอยู่ภายในแนว ปะการังแนวปะการัง เดียวกัน ขณะที่ Angaur เป็นเกาะมหาสมุทรซึ่งอยู่ทางใต้ไปหลายกิโลเมตร ประมาณสองในสามของประชากรทั้งหมดอาศัยอยู่บนเกาะ Koror Kayangel ซึ่งเป็น อะทอลล์ ปะการัง ตั้งอยู่ทางเหนือของหมู่เกาะเหล่านี้ ส่วน Rock Islands ซึ่งไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ (ประมาณ 200 เกาะ) อยู่ทางตะวันตกของกลุ่มเกาะหลัก อีกทั้งยังมีกลุ่มเกาะห่างไกลจำนวนหกเกาะ เรียกว่า หมู่เกาะตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งอยู่ห่างจากเกาะหลักราว ประกอบเป็นรัฐ Hatohobei และ Sonsorol
ภูมิอากาศ.
ภูมิอากาศของปาเลาเป็นแบบทางทะเล/เขตร้อน มีการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลและรายวันเพียงเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยประจำปีคือ 82 องศาฟาเรนไฮต์ (28 องศาเซลเซียส) มีความชื้นสูงและมีฝนตกชุกตลอดทั้งปี เดือนธันวาคมถึงเมษายนเป็นช่วงที่อากาศเย็นที่สุด อุณหภูมิรายวันเปลี่ยนแปลงประมาณ 10 องศาฟาเรนไฮต์
เศรษฐกิจ.
ปาเลาเป็นประเทศหมู่เกาะที่มีศักยภาพทางเศรษฐกิจและมาตรฐานชีวิตที่ดีเมื่อเทียบกับประเทศหมู่เกาะในแปซิฟิกด้วยกัน แต่อย่างไรก็ตามยังมีการกระจุกตัวของรายได้ ทั้งนี้ รายได้หลักมาจากการ ท่องเที่ยว เกษตรกรรม การประมง โดยรัฐบาลเป็นผู้สร้างและจ้างงานหลัก ปาเลายังคงพึ่งพาเงินช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาจากสหรัฐฯ และการประกอบธุรกิจจากนักลงทุนสหรัฐฯ ซึ่งทำให้รายได้เฉลี่ยต่อหัว อยู่ในอัตราที่สูงเมื่อเทียบกับสหพันธรัฐไมโครนีเซีย
ประชากร.
ปาเลา ร้อยละ 70 ชาวเอเชีย ร้อยละ 28 อื่น ๆ ร้อยละ 2 ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ประชากรรู้หนังสือร้อยละ 98 ประชากรอาศัยอยู่ในเขตเมืองร้อยละ 71
นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าผู้ตั้งถิ่นฐานดั้งเดิมเดินทางมายังปาเลาโดยการล่องเรือและลงหลักปักฐานตั้งแต่ช่วง 2,500 ปีก่อนคริสตกาล ก่อนการค้นพบในยุคสมัยใหม่เมื่อเรือของกัปตันเฮนรี่ วิลสัน อับปางลงในปี 1783 ปาเลามีระบบสังคมที่ซับซ้อนและมีเครือข่ายความสัมพันธ์ระหว่างหมู่บ้านที่เจริญรุ่งเรือง ประมาณการว่ามีประชากร 40,000-50,000 คน การมาถึงของชาวยุโรปทำให้เกิดการระบาดของโรคซึ่งชาวปาเลาไม่มีภูมิคุ้มกัน การลดจำนวนประชากรอย่างรวดเร็วส่งผลให้ประชากรเหลือเพียง 3,700 คนในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ในปี 1901 รัฐบาลเยอรมันคาดว่ามีประชากรประมาณ 3,700 คน
ประชากรเริ่มเติบโตอย่างต่อเนื่องในศตวรรษที่ 20 และเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงที่ญี่ปุ่นปกครอง ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการอพยพของชาวญี่ปุ่น ในช่วงทศวรรษ 1920 และ 1930s ประชากรส่วนใหญ่นอกประเทศคือนักโทษชาวญี่ปุ่น
ในปี 1957 ประชากรอยู่ที่ 7,726 คน และเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็น 11,365 คนในปี 1967 และ 12,475 คนในปี 1973 อัตราการเติบโตชะลอตัวลงในช่วงกลางทศวรรษ 1970 และต่ำกว่าร้อยละ 1.4 ในช่วงทศวรรษ 1980 อัตราการเติบโตของประชากรต่อปีอยู่ที่ร้อยละ 2.3 ตั้งแต่ปี 1973 อัตราการเติบโตของประชากรขนาดเล็กต่อปีส่วนใหญ่เกิดจากการอพยพที่เพิ่มขึ้นและการลดจำนวนลงของคนหนุ่มสาว ปัจจุบันมีประชากรทั้งหมด 12,321 คน (ร้อยละ 81.5) เป็นชาวปาเลา และที่เหลือ 2,301 คน (ร้อยละ 18.5) เป็นชาวต่างชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวฟิลิปปินส์ที่ทำงานอยู่ในหมู่เกาะนี้
วัฒนธรรม.
เป็นแบบวัฒนธรรมแบบชาวไมโครนีเซีย และก็ได้รับวัฒนธรรมจากตะวันตกเป็นอย่างมากแม้กระทั่งภาษาพูด และศาสนา ในฐานะอดีตเคยเป็นเมืองขึ้น ส่วนญี่ปุ่นเองก็มีส่วนสร้างวัฒนธรรมของชาวปาเลา เช่น ภาษาญี่ปุ่น ส่วนมากพูดกันในเกาะอาเงาร์
ภาษา.
มีสองภาษาที่พูดกันคือปาเลาและซอนโซรอล-โตบิอาน (Sonsofol-Tobiian) ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษามาเลย์-โปลินีเชีย ภาษาปาเลาเป็นภาษาหลัก และภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่ใช้สื่อสารกันมากที่สุดพร้อมกับภาษาปาเลา