pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อี.บี. ไวท์

เอลวิน บรูกส์ "อี.บี." ไวท์ (Elwyn Brooks "E.B." White) (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 – 1 ตุลาคม พ.ศ. 2528) เป็นนักประพันธ์ชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงที่สุดจากงานเขียน "The Elements of Style" และหนังสือสำหรับเด็กสามเรื่อง ที่ถือกันว่าเป็นผลงานอมตะ คือ "Stuart Little" (สจ๊วต ลิตเติ้ล) (พ.ศ. 2488) "Charlotte's Web" (แมงมุมเพื่อนรัก) (พ.ศ. 2495) และ "The Trumpet of the Swan" (เสียงรักจากทรัมเป็ตหงส์) (พ.ศ. 2513)
เอลวิน ไวท์เกิดที่เมาท์เวอร์นอน นิวยอร์ก เป็นลูกชายของซามูเอล ไวท์ซึ่งทำอาชีพทำเปียโน อายุ 45 ปี และเจซซี่ ไวท์ อายุ 41 ปี เอลวินเป็นลูกคนสุดท้องของครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นครอบครัวนี้ ในวัยเด็ก เขาเป็นคนขี้กลัว กลัวการไปโรงเรียน กลัวทุก ๆ อย่าง เขาจึงมีเพื่อนรักเป็นหนังสือและสัตว์เลี้ยง เขาชอบอ่านและเขียนหนังสือตั้งแต่เด็ก อ่านหนังสือออกก่อนเข้าโรงเรียน เขาเริ่มเขียนไดอารี่ตอนอายุ 8 ปี ตอนอายุ 9 ปี เขาส่งบทกลอนเข้าประกวดและได้รางวัลชนะเลิศ หลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคอร์เนล ในปี ค.ศ. 1912 เขาก็เริ่มทำงานหลาย ๆ อย่าง เช่น นักข่าวหนังสือพิมพ์ และเขียนบทความข่าวให้สำนักพิมพ์ต่าง ๆ ซึ่งภายหลังถูกไล่ออก ในปี ค.ศ. 1923 เขากลับมาที่รัฐนิวยอร์กอีกครั้ง เพื่อทำงานเป็นผู้ช่วยฝ่ายผลิตและผู้เขียนโฆษณา ก่อนจะเข้าร่วมทำงานกับสำนักพิมพ์นิตยสารที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ที่ชื่อว่า New Yorker ซึ่งทำให้เขาได้พบกับภรรยา แคธเทอรีน แองเจิล ซึ่งทำงานในตำแหน่งบรรณาธิการนิตยสาร พวกเขาแต่งงานในปี ค.ศ. 1929 เขาทำงานเกี่ยวกับงานเขียนมาเรื่อย ๆ นับจากนั้น เขาเขียนหนังสือหลายเล่ม ซึ่งส่วนมากเป็นที่นิยมและขายดี
ในปี ค.ศ. 1939 เขาย้ายไปอยู่ในฟาร์ม ที่นอร์ธบรูคลิน แต่ก็ยังคงทำงานด้านงานเขียนและเริ่มทำงานอย่างอื่นน้อยลง ในปี ค.ศ. 1985 เอลวิน ไวท์เสียชีวิตด้วยโรคอัลไซเมอร์ เขาได้รับรางวัลเหรียญทองสำหรับบทความและบทวิจารณ์จากสถาบันศิลปะและวัฒนธรรมแห่งชาติ, รางวัลพิเศษของพูลิตเซอร์ ในปี ค.ศ. 1978, เขาได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากเจ็ดวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยของอเมริกันและเป็นสมาชิกของสมาคมวัฒนธรรมอเมริกัน, วรรณกรรมรางวัลนิวเบอรี นิตยสารไทม์ ยกย่องให้เป็นหนังสือเด็กที่ดีที่สุดในรอบศตวรรษ
เอ็ดมุนด์ คูเปอร์

เอ็ดมุนด์ คูเปอร์  (เกิดเมื่อ 30 เมษายน ค.ศ. 1926 - เสียชีวิต 11 มีนาคม ค.ศ. 1982) เป็นกวีและนักเขียนชาวอังกฤษ มีผลงานนิยายวิทยาศาสตร์และนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวนราว 20 เรื่อง และเรื่องสั้นกว่า 40 เรื่อง ตีพิมพ์ผลงานโดยใช้ชื่อจริงและนามปากกา
คาร์บอน

คาร์บอน (อังกฤษ: Carbon) เป็นธาตุในตารางธาตุที่มีสัญลักษณ์ C และเลขอะตอม 6 เป็นธาตุอโลหะที่มีอยู่มาก มีวาเลนซ์ 4 และมีหลายอัญรูป:
Lamp black ประกอบด้วยพื้นที่ที่เป็นแกรไฟต์ขนาดเล็ก ๆ ซึ่งพื้นที่เหล่านี้จะกระจายสุ่ม จึงมีโครงสร้างไอโซโทรปิก
Glassy carbon มีโครงสร้างไอโซโทรปิกและมีความแข็งพอ ๆ กับกระจก ซึ่งต่างจากแกรไฟต์ที่ชั้นแกรไฟต์ไม่ได้เรียงซ้อนกันเหมือนกระดาษเรียบ ๆ แต่เรียงเหมือนกับกระดาษที่ขยำแล้ว
คาร์บอนไฟเบอร์มีลักษณะคล้ายกับ glassy carbon ภายใต้การผลิตแบบพิเศษ (การยืดไฟเบอร์อินทรีย์และการทำเป็นคาร์บอน) ทำให้สามารถจัดระนาบคาร์บอนในทิศทางของไฟเบอร์ได้ ในทิศตั้งฉากกับแกนไฟเบอร์ ไม่มีการตั้งระนาบของคาร์บอน ทำให้ไฟเบอร์ที่ได้มีความแข็งแรงมากกว่าเหล็กกล้า
คาร์บอนปรากฏในสิ่งมีชีวิตทุกชนิด และเป็นพื้นฐานของอินทรีย์เคมี นอกจากนี้ อโลหะนี้มีคุณสมบัติทางเคมีที่สามารถทำพันธะกับตัวเอง และธาตุอื่น ๆ เป็นจำนวนมาก เกิดได้เป็นสารประกอบเกือบ 10 ล้านกว่าชนิด เมื่อรวมกับออกซิเจน จะเกิดเป็นคาร์บอนไดออกไซด์ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งต่อการเจริญเติบโตของพืช เมื่อรวมกับไฮโดรเจน จะเกิดเป็นสารประกอบต่าง ๆ ที่เรียกรวม ๆ ว่าไฮโดรคาร์บอน ซึ่งจำเป็นต่ออุตสาหกรรมในรูปแบบของเชื้อเพลิงฟอสซิล เมื่อรวมกับทั้งไฮโดรเจนและออกซิเจน สามารถจะเกิดเป็นสารประกอบได้หลายประเภท เช่น กรดไขมัน ซึ่งจำเป็นต่อชีวิต และเอสเทอร์ ซึ่งให้รสชาติแก่ผลไม้หลายชนิด ไอโซโทป คาร์บอน-14 ใช้ในการวัดอายุโดยใช้กัมมันตภาพรังสี
ธุรกิจ

ธุรกิจ  เป็นองค์การที่เกี่ยวข้องกับสินค้า บริการ หรือทั้งสินค้าและบริการแก่ผู้บริโภค ธุรกิจนั้นโดดเด่นในระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม ซึ่งธุรกิจส่วนมากมีเอกชนเป็นเจ้าของ และบริหารจัดการเพื่อให้ได้กำไร และเพิ่มความมั่งคั่งแก่เจ้าของธุรกิจ ธุรกิจยังอาจเป็นประเภทไม่แสวงหาผลกำไรหรือมีรัฐเป็นเจ้าของก็ได้ ธุรกิจที่มีหลายปัจเจกบุคคลเป็นเจ้าของอาจเรียกว่า บริษัท แม้คำว่า "บริษัท" จะมีความหมายที่เจาะจงกว่านั้น
คำว่า "ธุรกิจ" มีความหมายครอบคลุมเรื่องเกี่ยวกับการค้าอย่างน้อย 3 เรื่อง คือ
บทความนี้จะเน้นไปที่ความหมายอันแรก แต่ก็จะมีลิงก์ไปยังหัวข้ออื่น ๆ ที่เกี่ยวกับธุรกิจและการบริหารจัดการตามความหมายที่สองด้วยเช่นกัน
ประเภทขององค์กรธุรกิจ.
มีวิธีการแยกแยะประเภทขององค์กรธุรกิจได้หลากหลายแบบ วิธีหนึ่งที่ใช้กันโดยทั่วไป คือ ดูจากกิจกรรมหลักที่สร้างรายได้ให้กับองค์กรธุรกิจนั้น ๆ ตัวอย่างเช่น
ธุรกิจกับภาครัฐ.
กฎหมายส่วนใหญ่จะกำหนดรูปแบบขององค์กรธุรกิจที่สามารถก่อตั้งได้ ภายใต้กำกับของกฎหมายการค้าหรือกฎหมายพาณิชย์ รูปแบบองค์กรทั่ว ๆ ไป ได้แก่ กิจการเจ้าของคนเดียว, ห้างหุ้นส่วน, และบริษัท
ธุรกิจกับการจัดการ.
การศึกษาเกี่ยวกับประสิทธิภาพของการดำเนินธุรกิจ เรียกว่า การจัดการ ซึ่งแยกย่อยได้เป็นสาขาหลัก ๆ ได้แก่ การบัญชี, การเงิน, การตลาด, การวางแผนธุรกิจ, ทรัพยากรบุคคล, การจัดการเชิงกลยุทธ์, การผลิต, การบริการ และระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการ
บาท (สกุลเงิน)

บาท (ตัวละติน: Baht; สัญลักษณ์: ฿; รหัสสากลตาม ISO 4217: THB) เป็นสกุลเงินตราประจำชาติของประเทศไทย เดิมคำว่า "บาท" เป็นหนึ่งในคำที่ใช้เรียกหน่วยการชั่งน้ำหนักของไทย ปัจจุบันยังมีใช้ในความหมายเดิมอยู่บ้าง โดยเฉพาะในการซื้อขายทองคำ เช่น "ทองคำวันนี้ราคาขายบาทละ 32,000 บาท" หมายถึงทองคำหนักหนึ่งบาทสามารถขายได้ 32,000 บาท ในสมัยเริ่มใช้เหรียญครั้งแรก เงินเหรียญหนึ่งบาทมีน้ำหนักหนึ่งบาทจริง ๆ และไม่ได้ทำด้วยนิกเกิลเหมือนในปัจจุบัน
เหรียญไทยผลิตโดยสำนักกษาปณ์ กรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง โดยสามารถผลิตออกใช้ได้โดยไม่จำกัดจำนวนและไม่ต้องมีสิ่งใดมาค้ำประกัน เนื่องจากโลหะที่ใช้มีค่าในตัวเอง ส่วนธนบัตรผลิตและควบคุมการหมุนเวียนโดยธนาคารแห่งประเทศไทย โดยมีหลักเกณฑ์และวิธีการออกธนบัตรที่เหมาะสม เพื่อให้เศรษฐกิจของประเทศมีเสถียรภาพ
ตามข้อมูลของสมาคมเพื่อการโทรคมนาคมทางการเงินระหว่างธนาคารทั่วโลก (SWIFT) สกุลเงินบาทเป็นสกุลเงินอันดับที่ 10 ของโลกที่ใช้ในการชำระเงินระหว่างประเทศ (most frequently used currencies in World Payments)
ประวัติศาสตร์.
ระบบสกุลเงินไทยในปัจจุบัน ซึ่งเงิน หนึ่งบาท มีค่าเท่ากับ 100 สตางค์ เริ่มใช้ พ.ศ. 2440 ในสมัยรัชกาลที่ 5 ก่อนหน้านั้นเงินตราไทยใช้ระบบดังนี้
เหรียญ.
ในปัจจุบันมีการผลิตเหรียญกษาปณ์อยู่ทั้งหมด 9 ชนิดคือ เหรียญ 1, 5, 10, 25 และ 50 สตางค์, 1, 2, 5 และ 10 บาท โดยเหรียญ 25 และ 50 สตางค์, 1, 2, 5 และ 10 บาท เป็นเหรียญที่ออกใช้หมุนเวียนทั่วไป ส่วนเหรียญ 1, 5 และ 10 สตางค์ ไม่ได้ออกใช้หมุนเวียนทั่วไป แต่ใช้ภายในธนาคารเท่านั้น
แต่ในปัจจุบันได้เกิดปัญหาราคาวัตถุดิบในการผลิตเหรียญสูงกว่าราคาเหรียญ ทำให้เกิดการลักลอบหลอมเหรียญไปขาย หรือบางครั้งก็เกิดปัญหาการใช้เหรียญผิด เพราะรูปร่างและสีของเหรียญบางชนิดนั้นคล้ายกัน (เช่น เหรียญ 1 บาท กับ เหรียญ 2 บาท แบบเก่า) ดังนั้น ใน พ.ศ. 2552 กระทรวงการคลัง ได้เปลี่ยนแปลงวัตถุดิบในการผลิตเหรียญบางชนิด เพื่อป้องกันการหลอมเหรียญ สร้างความแตกต่างของเหรียญ และลดความยุ่งยากในการใช้เหรียญเป็นดังนี้
ธนบัตร.
นับ แต่เริ่มนำธนบัตรออกใช้เมื่อพุทธศักราช 2445 จนถึงปัจจุบัน ประเทศไทยได้นำธนบัตรออกใช้รวมทั้งสิ้น 17 แบบ ซึ่งแบ่งเป็นธนบัตรก่อนจัดตั้งโรงพิมพ์ธนบัตร ธนาคารแห่งประเทศไทย ได้แก่ ธนบัตรแบบ 1-10 รวมทั้งธนบัตรแบบพิเศษ และธนบัตรที่ผลิตจากโรงพิมพ์ธนบัตร ธนาคารแห่งประเทศไทย ได้แก่ ธนบัตรแบบ 11-17
ธนบัตร ที่ใช้ในประเทศไทยในปัจจุบันมีหลายชนิด แต่หลายชนิดเป็นธนบัตรที่ระลึกที่มีจำนวนจำกัด และไม่ถูกใช้ในการหมุนเวียนทั่วไป เช่น ธนบัตรที่ระลึกมูลค่า 60 บาท เป็นต้น ส่วนธนบัตรที่ถูกใช้หมุนเวียนทั่วไป และยังมีการผลิตอยู่อย่างต่อเนื่องในปัจจุบัน มี 5 ชนิด ได้แก่ ธนบัตร 20, 50, 100, 500 และ 1000 บาท
ริงกิต

ริงกิตมาเลเซีย (สัญลักษณ์: RM; รหัส: MYR; อดีตมีชื่อว่า ดอลลาร์มาเลเซีย) เป็นสกุลเงินตราของประเทศมาเลเซีย ซึ่งแบ่งเป็น 100 เซ็น 
ศัพทมูลวิทยา.
คำว่า "ringgit" ในภาษามลายูแปลว่า "เป็นหยัก ๆ" เดิมใช้อ้างถึงขอบหยัก ๆ ในเหรียญเงินของดอลลาร์สเปนที่ใช้แพร่หลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 17 เพราะสเปนควบคุมฟิลิปปินส์ในฐานะส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอาณานิคมสเปน ส่วนโปรตุเกสมีอิทธิพลในบริเวณมะละกา และสหภาพไอบีเรีย ปัจจุบัน คำว่า "ริงกิต" มีความหมายเฉพาะสกุลเงินเท่านั้น เนื่องจากมรดกร่วมกันของสกุลเงินสมัยใหม่ทั้งสาม ทำให้ดอลลาร์สิงคโปร์และดอลลาร์บรูไนถูกเรียกเป็น "ริงกิต" ในภาษามลายู (สกุลเงินอย่างดอลลาร์สหรัฐและดอลลาร์ออสเตรเลียถูกเรียกเป็น "โดลาร์") ถึงแม้ว่าในปัจจุบันดอลลาร์สิงคโปร์มักถูกเรียกเป็น "โดลาร์" ในภาษามลายูก็ตาม
ประวัติ.
ใน พ.ศ. 2380 รูปีได้กลายเป็นเงินตราราชการชนิดเดียวในอาณานิคมช่องแคบ (Straits Settlements) แต่ใน พ.ศ. 2410 เหรียญเงินได้เป็นเงินตราที่ถูกต้องตามกฎหมายอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2446 ได้มีการนำดอลลาร์ช่องแคบ (Straits dollar) ออกมาใช้โดย Board of Commissioners of Currency โดยที่ตั้งราคาไว้ที่ 2 ชิลลิง และ 4 เพนซ์ และได้มีการห้ามไม่ให้ธนาคารเอกชนออกธนบัตรเอง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ได้เกิดความไม่ต่อเนื่องของเงินตรา 2 ครั้ง คือ การยึดครองของประเทศญี่ปุ่น (พ.ศ. 2485-2487) และการลดค่าเงินของปอนด์สเตอร์ลิงใน พ.ศ. 2510 เป็นเหตุให้ธนบัตรของ Board of Commissioners of Currency of Malaya and British Borneo ลดค่าไป 15% ในขณะที่ดอลลาร์ของ Bank Negara Malaysia และ Commissioners of Currency ของสิงคโปร์และบรูไนไม่มีการลดค่า
ชื่อภาษามลายู คือ "ริงกิต" และ "เซ็น" ได้กลายเป็นชื่ออย่างเป็นทางการในสิงหาคม พ.ศ. 2518 ก่อนหน้านี้ เงินตราได้เรียกเป็น "ดอลลาร์" และ "เซนต์" ในภาษาอังกฤษ และ "ริงกิต" และ "เซ็น" ในภาษามลายู อย่างไรก็ดี การใช้สัญลักษณ์ดอลลาร์ "$" (หรือ "M$") ไม่ได้ถูกเปลี่ยนแปลงเป็น "RM" (Ringgit Malaysia) จนถึงช่วง พ.ศ. 2533
เพลงชาติ

เพลงชาติ  หมายถึง บทเพลงที่ประพันธ์ขึ้น เพื่อปลุกเร้าให้หวนระลึกถึงหรือสรรเสริญประวัติศาสตร์ชาติ ขนบธรรมเนียมประเพณีของชาติ หรือการต่อสู้ของชนในชาติ โดยได้รับการยอมรับจากรัฐบาลของชาตินั้น ๆ อย่างเป็นทางการ หรือความตกลงใจร่วมกันของประชาชนในชาติว่า เพลงดังกล่าวเป็นเพลงประจำชาติของตน
ในหนังสือ "เพลงชาติ" โดย สุกรี เจริญสุข ได้กล่าวถึงความหมายของเพลงชาติไว้ 4 ประการ คือ
การเกิดของเพลงชาติ.
เพลงชาติมีที่มาได้ 3 ลักษณะ ดังนี้
การใช้.
เพลงชาติถูกนำไปใช้ในบริบทต่าง ๆ อย่างกว้างขวาง โดยมักมีการนำไปบรรเลงในวันหยุดและเทศกาลสำคัญของชาติ และมีความสัมพันธ์กับการจัดกิจกรรมกีฬาอย่างใกล้ชิด ในการแข่งขันกีฬาอย่างเช่นกีฬาโอลิมปิกนั้น จะมีการบรรเลงเพลงชาติเป็นเกียรติแก่ผู้ที่ชนะเลิศและได้รับเหรียญทองในพิธีมอบเหรียญรางวัล และยังใช้บรรเลงก่อนเริ่มการแข่งขันกีฬาด้วย ซึ่งธรรมเนียมดังกล่าวนี้เริ่มมีขึ้นในการแข่งขันเบสบอลในสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สำหรับในประเทศอื่น ๆ การใช้เพลงชาตินั้นขึ้นอยู่กับการยอมรับสถานะความเป็นรัฐชาติต่อประเทศนั้น ๆ ด้วย เช่น ในกรณีของไต้หวัน (สาธารณรัฐจีน) คณะกรรมการโอลิมปิกสากลไม่ได้ยอมรับว่าไต้หวันมีสถานะเป็นรัฐชาติที่มีเอกราชเป็นของตนเอง และต้องใช้ชื่อประเทศในแข่งขันกีฬาว่า "จีนไทเป" ไต้หวันจึงต้องใช้เพลงธงชาติ (#เปลี่ยนทาง "กั๋วฉีเกอ") เป็นเพลงสำหรับไต้หวันในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เป็นต้น
ในบางประเทศก็มีการบรรเลงและขับร้องเพลงชาติก่อนเข้าเรียน เพื่อเป็นเครื่องฝึกหัดให้เด็กเกิดความคิดรักชาติ หลายประเทศก็มีความนิยมในการบรรเลงเพลงชาติก่อนการเล่นหรือแสดงมหรสพต่าง ๆ อันรวมถึงการฉายภาพยนตร์ สถานีวิทยุและสถานีโทรทัศน์หลายแห่งก็ใช้เพลงชาติเป็นเครื่องบอกสัญญาณการเปิดและปิดสถานีในแต่ละวัน กรณีดังกล่าวนี้สำหรับประเทศไทย จะนิยมบรรเลงเพลงสรรเสริญพระบารมีก่อนการเริ่มมหรสพหรือการฉายภาพยนตร์ และเป็นสัญญาณบอกการเปิดหรือปิดสถานีวิทยุและโทรทัศน์ ส่วนเพลงชาติไทยนั้น นอกจากจะบรรเลงเพื่อการเคารพธงชาติไทยในเวลา 08.00 น. และ 18.00 น. แล้ว ยังใช้เป็นสัญญาณบอกการเปิดสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยด้วย
เนื้อร้อง.
โดยทั่วไปแล้ว เพลงชาติของเกือบทุกประเทศย่อมมีเนื้อร้องประกอบทำนองอยู่เสมอ ยกเว้นในบางประเทศที่ไม่มีการใช้เนื้อร้องฉบับราชการ เช่น บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา สเปน ซานมาริโน เป็นต้น ในจำนวนของเพลงชาติที่มีเนื้อร้องประกอบนั้น มีอยู่จำนวนหนึ่งซึ่งน้อยมากที่เป็นผลงานของนักเขียนรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ดังนี้
เพลงประจำชาติ.
สุกรี เจริญสุข ได้กล่าวถึงเพลงประจำชาติไว้ในหนังสือ "เพลงชาติ" ของตนว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />...ยังมีเพลงชาติอีกประเภทหนึ่งที่ทำหน้าที่แสดงถึงความเป็นชาติทางด้านศิลปวัฒนธรรม เป็นเพลงประจำชาติ นิยมร้องในหมู่ประชาชนทั่วไปทุกโอกาส เป็นเพลงที่แสดงถึงเอกลักษณ์ประจำชาติโดยอาศัยบันไดเสียง สำเนียงเพลง ทำนอง กระสวนจังหวะที่ใช้ และความหมายของเพลง ทั้งนี้เพลงประจำชาติดังกล่าวไม่ได้เป็นเพลงชาติของทางราชการแต่อย่างใด เช่น เพลง"บุหรงกาก๊ะ"ของมาเลเซีย เพลง"อารีรัง"ของเกาหลี เพลง"ซากุระ"ของญี่ปุ่น เพลง"โอซูซานา"ของสหรัฐ เป็นต้น
อำเภอพระแสง

พระแสง เป็นอำเภอตั้งอยู่ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นที่ตั้งของอนุสรณ์สถานแทรกเตอร์พระราชทาน 
ประวัติ.
อำเภอพระแสง ถูกจัดตั้งครั้งแรก ปี พ.ศ. 2439 (ร.ศ.114) หรือประมาณ 111  ปีที่ผ่านมา ขึ้นต่อมณฑลนครศรีธรรมราช ครั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2449 (ร.ศ.124) ทางราชการได้โอนอำเภอพระแสง มาขึ้นกับเมืองไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี อำเภอพระแสง มี 6 ตำบล ได้แก่ ตำบลอปัน ตำบลสองแพรก ตำบลสินปุน ตำบลญวนสาว ตำบลเขาเขน และ ตำบลปลายพระยา 
ก่อนที่ต่อมาในปี พ.ศ. 2481 อำเภอพระแสงที่มีการยุบตำบล และโอนบางท้องที่ตำบลไปขึ้นการปกครองกับท้องที่อำเภออื่น ก็ได้ถูกยุบลงเป็น กิ่งอำเภอพระแสง มีเขตการปกครอง 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลสองแพรก ตำบลสินปุน และตำบลอิปัน ให้ขึ้นกับอำเภอบ้านนาสาร สาเหตุที่ยุบลงเป็นกิ่งอำเภอเนื่องจากมีเขตการปกครองเพียง 3 ตำบล และพลเมืองมีไม่มาก
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอพระแสง อำเภอบ้านนาสาร ขึ้นเป็น อำเภอพระแสง เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2501
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอพระแสงตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอพระแสงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 74 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอพระแสงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
ภาษาสมอลล์ทอล์ก

ภาษาสมอลล์ทอล์ก (Smalltalk) เป็นภาษาโปรแกรมเชิงวัตถุที่ได้ออกแบบในปี ค.ศ. 1970 ที่ Xerox PARC โดย อลันด์ เคย์ (ผู้ริเริ่มใช้คำเรียกว่า Object-oriented) Dan Ingalls Ted Kaehler Adele Goldberg และคนอื่นๆ ภาษาสมอลทอล์คยังคงมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง และมีชุมชนผู้ใช้ที่เหนียวแน่น ภาษาสมอลล์ทอล์กเป็นภาษาที่มีกระบวนการจำแนกชนิดแบบยืดหยุ่น (dynamic)
รูปแบบภาษา.
 รูปแบบประโยคของภาษา Smalltalk เป็นดังนี้ 
 (x < y) ifTrue: [
 max := y.
 i := j
 ] ifFalse: [
 max := x.
 i := k
 1 to: n do: [ :i |
 sum := sum + i.
เปรียบเทียบกับ รูปแบบเดียวกันถ้าอยู่ในภาษา C
 if (x < y) {
 max = y;
 i = j;
 } else {
 max = x;
 i = k;
 for (int i=1; i<=n; i++) {
 sum = sum + i;
ในภาษา Smalltalk ไม่ต้องประกาศชนิดของ ตัวแปร หรือ ออปเจ็ก
 | x y z | "Smalltalk"
 int x, y, z; // C++
การปรับเปลี่ยนชนิดของตัวแปรใน Smalltalk ทำได้โดยไม่ต้องผ่านฟังก์ชันใดๆ
 | d i s |
 d := i asFloat.
 i := d asInteger.
 s := i asString.
การวางประโยคทำได้สองวิธี คั่นประโยคโดยใช้จุด
 i := j+1.
 num := phoneBook at: name.
 x := 0
และรวมประโยคเป็น ออปเจ็กเดียวโดยใช้บล็อก 
 [ i := j+1.
 num := phoneBook at: name.
 x := 0
การเขียนโปรแกรมแบบโพรโทไทป์

การเขียนโปรแกรมแบบโพรโทไทป์  เป็นการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุชนิดหนึ่งซึ่งไม่ใช้แนวความคิดเรื่องคลาส การใช้ซ้ำพฤฒิกรรมของวัตถุทำได้โดยการโคลนวัตถุแม่แบบที่มีอยู่แล้ว
ตัวอย่างดั้งเดิมและเป็นที่ยอมรับที่สุดของการเขียนโปรแกรมแบบโพรโทไทป์คือภาษาSelf ซึ่งพัฒนาโดย David Ungar และ Randall Smith อย่างไรก็ตามการเขียนโปรแกรมแบบโพรโทไทป์ ได้รับความนิยมอย่างมากเมื่อไม่นานมานี้และถูกนำไปใช้ใน ภาษาจาวาสคริปต์ Squeak เมื่อใช้วิวเวอร์เฟรมเวิร์คจัดการกับส่วนโปรแกรมแบบ Morphic Cecil NewtonScript Io MOO REBOL Kevo และภาษาอื่นๆ อีกมากมาย
ซานฟรานซิสโก

ซานฟรานซิสโก หรือ แซนฟรันซิสโก (ในภาษาสเปน แปลว่า นักบุญฟรังซิส) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า นครและเทศมณฑลซานฟรานซิสโก  เป็นเมืองในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา มีประชากร ประมาณ 808,976 คน ซึ่งเป็นเมืองที่มีความหนาแน่นประชากรเป็นอันดับสองของประเทศ เมืองซานฟรานซิสโกตั้งอยู่บริเวณอ่าวซานฟรานซิสโก
ชาวยุโรปกลุ่มแรกที่มาตั้งรกรากในซานฟรานซิสโกคือชาวสเปน โดยในปี ค.ศ. 1776 เมืองมีชื่อว่า เซนต์ฟรานซิส (St. Francis) ในภายหลังจากช่วงยุคตื่นทองในปี ค.ศ. 1848 ทำให้ประชากรในซานฟรานซิสโกเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และเมืองเติบโตอย่างมาก ถึงแม้ว่าซานฟรานซิสโกจะประสบปัญหา แผ่นดินไหวและไฟไหม้ขนาดใหญ่ในช่วงปี ค.ศ. 1906 ซานฟรานซิสโกกลับฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว และได้ชื่อว่าเป็นเมืองสำคัญเมืองหนึ่งในแถบชายฝั่งตะวันตกของประเทศ
ซานฟรานซิสโกมีลักษณะภูมิประเทศที่เป็นเขา และมีชายฝั่งติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก สัญลักษณ์ที่ขึ้นชื่อของเมืองซานฟรานซิสโกได้แก่ สะพานโกลเดนเกต และแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงได้แก่ เกาะอัลคาทราซ รถรางซานฟรานซิสโก "เพียร์เทิรตีนายด์" และ ถนนลอมบาร์ด ทีมกีฬา อเมริกันฟุตบอล ที่สำคัญได้แก่ ซานฟรานซิสโก 49ers เป็นเมืองเศรษฐกิจที่มีขนาดใหญ่ และชาวเอเชียอาศัยที่อ่าวซานฟรานซิโกเป็นจำนวนมาก
อำเภอเมืองอุทัยธานี

เมืองอุทัยธานี เดิมคือหมู่บ้านสะแกกรัง สมัยกรุงสุโขทัยเรียก "อู่ไทย" หมายถึงที่อยู่ของคนไทย เป็นเมืองหน้าด่านสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นสมรภูมิสำคัญในการขับไล่พม่า สมัยกรุงธนบุรี เมืองอู่ไทยย้ายมาตั้งอยู่ที่บ้านสะแกกรัง จนกลายเป็นชุมชนเติบโตถึงปัจจุบัน อนึ่ง บ้านสะแกกรังยังเป็นที่ประสูติของพระราชบิดาของรัชกาลที่ 1 มีพระบรมรูปของพระองค์ประดิษฐานในพลับพลาจัตุรมุขบนยอดเขาสะแกกรังในปัจจุบันมีวัดสังกัสรัตนคีรีตั้งอยู่ทีเชิงเขาสะแกกรังภายในวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธมงคลศักดิ์สิทธิ์เป็นระยะเวลานาน 214 ปี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเมืองอุทัยธานีตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเมืองอุทัยธานีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 ตำบล 86 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองอุทัยธานีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
กาฐมาณฑุ

กาฐมาณฑุ [กาด-มาน-ดุ] (อักษรโรมัน: Kathmandu ) หรือชื่อทางการ กาฐมาณฑุมหานครปาลิกา เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากสุดของประเทศเนปาล มีประชากร 845,767 คนตามสำมะโนปี ค.ศ. 2021 และมีประชากรถึง 2.9 ล้านคนหากรวมเขตปริมณฑล กาฐมาณฑุตั้งอยู่ในหุบเขากาฐมาณฑุในเนปาลกลาง ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล
กาฐมาณฑุเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีการอยู่อาศัยต่อเนื่องยาวนานที่สุด ตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 2 และมีชื่อเรียกในสมัยโบราณว่า "เนปาลมณฑล" เป็นที่อยู่อาศัยของชาวเนวาร์ ซึ่งเป็นอารยธรรมของชนเชิงเขาหิมาลัย กาฐมาณฑุมีสถานะเป็นราชธานีของราชอาณาจักรเนปาลและเป็นที่ตั้งของพระราชวังและอุทยานหลวงที่สร้างขึ้นโดยพระบรมวงศานุวงศ์ของเนปาล กาฐมาณฑุยังเป็นที่ตั้งของศูนย์กลางสำหรับสมาคมเอเชียใต้เพื่อความร่วมมือระดับภูมิภาค (SAARC) มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1985 ในปัจจุบัน กาฐมาณฑุเป็นเมืองหลวงของประเทศเนปาล
ประชากรของกาฐมาณฑุมีวัฒนธรรมที่ผสมผสานทั้งฮินดูและพุทธ การท่องเที่ยวจัดเป็นธุรกิจสำคัญหนึ่งของกาฐมาณฑุ ข้อมูลจากปี ค.ศ. 2013 ระบุว่ากาฐมาณฑุอยู่อันดับสามในฐานะเมืองจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่กำลังมาแรงจากทั่วโลก และเป็นที่หนึ่งของเอเชีย จากการจัดอันดับของทริปแอดไวเซอร์ ถือกันว่ากาฐมาณฑุเป็นประตูสู่เขาหิมาลัยในเนปาล และยังเป็นที่ตั้งของแหล่งมรดกโลก เช่น จัตุรัสดูรบาร์, สวายัมภูนาถ, พุทธานาถ และปศุปตีนาถ หุบเขากาฐมาณฑุมีอัตราการเติบโตอยู่ที่ร้อยละ 4 ต่อปี ตามข้อมูลของธนาคารโลกในปี ค.ศ. 2010 ทำให้เป็นหนึ่งในเขตมหานครที่เติบโตเร็วที่สุดในเอเชียใต้ รวมถึงยังเป็นภูมิภาคแรกในเนปาลที่ต้องเผชิญกับการนคราภิวัตน์อย่างรวดเร็ว
เมืองพี่น้อง.
กาฐมาณฑุมีข้อตกลงเมืองพี่น้องกับ:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
รา (เทพ)

รา  หรือ เร  หรือ อาเมน-รา  หรือ อามอน-รา  คือ เทพแห่งดวงอาทิตย์ในตำนานเทพเจ้าแห่งไอยคุปต์ของอียิปต์
โบราณสัญลักษณ์ของเทพราคือวงกลมหนุนอยู่บนเรือ แต่ส่วนมากมักเป็นมนุษย์ พระเศียรเป็นนกเหยี่ยว เชื่อว่าถือกำเนิดมาจากแม่น้ำแห่งเทพนุน กายล้อมรอบด้วยกลีบดอกบัว ทุกวันเมื่อเข้าสู่ราตรีกาล เทพราจะกลับมาบรรทมในดอกบัวนี้ สัญลักษณ์ของพระองค์เป็นนกศักดิ์สิทธิ์ เรียกว่า นกเบนนู (Bennu bird) เกาะที่ยอดพีระมิด ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งแสงอาทิตย์
เทพราเป็นดั่งบิดาแห่งมวลมนุษย์และสรรพสิ่งทั้งหลาย ทรงสร้างเทพชู เทพแห่งลม เทพีเตฟนุต เทวีแห่งสายฝน เทพเกบ เทพแห่งปฐพี เทพีนัต เทวีแห่งท้องฟ้าและ เทพฮาปี เทพแห่งแม่น้ำนิลนาม เทพรามีหลายพระนามด้วยกันคือ ในตอนเช้ามักถูกเรียกว่า เฆปรี (Khepri) หรือ เฆเปรา (Khepera) เรียกว่าราในตอนกลางวัน และตุม (Tum) หรืออาตุม (Atum) ในตอนเย็น
เทพรา จะเสด็จออกจากเมืองเฮลีโอโปลิสพร้อมกับเหล่าเทพเจ้า โดยใช้เรือสุริยันเป็นยานพาหนะ เพื่อตรวจเยื่ยมราษฎรในแคว้นทั้ง 12 แคว้น ทำให้เกิดแสงอาทิตย์ตลอด 12 ชั่วโมงใน 1 วัน และในเวลากลางคืนพระองค์จะท่องไปในแดนมตภพดูอัตจากฝั่งตะวันตกไปฝั่งตะวันออก และมีตำนานเกี่ยวกับเทพราอีกมากมาย แต่ก่อนเทพราจะมีเฉพาะฟาโรห์เท่านั้นที่สักการะได้
โอไซริส

โอไซริส  เป็นเทพอียิปต์ซึ่งมักได้รับการระบุว่า เป็นเทพแห่งชีวิตหลังความตาย เทพแห่งนรก และเทพแห่งวิญญาณ เดิมทีเชื่อกันว่า เป็นบุรุษเพศชาย มีกายสีเขียว มีมัสสุดังฟาโรห์ กายเบื้องล่างพันผ้าห่อศพไว้ ฉลองมงกุฎประดับขนนกกระจอกเทศสองข้าง หัตถ์ทั้งสองถือตะขอกับไม้หวดข้าว
ถือกันมาระยะหนึ่งว่า โอไซริสเป็นโอรสของเกบ (Geb) เทพผืนดิน กับนัต (Nut) เทพีท้องฟ้า ทั้งเป็นเชษฐภาดาและภัสดาของไอซิส (Isis) มีโอรสด้วยกันหนึ่งองค์เมื่อสิ้นชนม์ไปแล้ว คือ ฮอรัส (Horus) โอไซริสยังเกี่ยวเนื่องกับสมญาที่ว่า "เค็นที-อาเมนทีอู" (Khenti-Amentiu) แปลว่า ที่สุดแห่งชาวตะวันตก ซึ่งหมายถึง การได้ปกครองนรกภูมิ โอไซริสในฐานะมัจจุราชนั้นบางทีได้รับการเรียกขานว่า "เจ้าชีวิต" (king of the living) เพราะชาวอียิปต์โบราณถือว่า วิญญาณที่ได้รับเซ่นสรวงบูชานั้นเป็น "สิ่งมีชีวิต" (living one)
โอไซริสปรากฏเป็นครั้งแรกในช่วงกลางราชวงศ์ที่ห้าแห่งอียิปต์ แต่น่าเชื่อว่า ได้รับการเคารพบูชามาก่อนหน้านั้นแล้ว นอกจากนี้ สมญา "เค็นที-อาเมนทีอู" ยังปรากฏย้อนหลังไปถึงราชวงศ์ที่หนึ่งโดยเป็นสมัญญาสำหรับพระมหากษัตริย์ด้วย เรื่องราวเกี่ยวกับโอไซริสนั้นส่วนใหญ่ได้มาจากการกล่าวถึงในตำราพีระมิด (Pyramid Texts) ซึ่งแต่งขึ้นเมื่อปลายราชวงศ์ที่ห้า ตลอดจนเอกสารในชั้นหลัง ๆ เช่น ศิลาชาบากา (Shabaka Stone) และคัมภีร์เรื่อง "การชิงชัยระหว่างฮอรัสกับเซท (Contending of Horus and Seth)" รวมถึงการพรรณนาในงานเขียนของปรัชญาเมธีกรีกหลายคน เช่น พลูตาร์ก (Plutarch) และดีโอโอรัส ซีกูลัส (Diodorus Siculus)
ในนรกภูมิ ถือว่า โอไซริสเป็นตุลาการผู้เปี่ยมเมตตา ทั้งยังทำหน้าที่แทนนรกในการบันดาลให้เกิดสรรพชีวิต รวมถึง การแตกหน่อก่อผลของพืชผัก และการสร้างน้ำท่วมเพื่อความอุดมสมบูรณ์ริมฝั่งไนล์ นอกจากนี้ โอไซริสยังได้ชื่อว่าเป็น "กามเทพ" "พระผู้ปราศศัตรูและทรงเยาว์วัยตลอดกาล" และ "เจ้าแห่งความสงัด" พระเจ้าแผ่นดินอียิปต์จะทรงเป็นส่วนหนึ่งของโอไซริสเมื่อสิ้นพระชนม์แล้ว เชื่อกันว่า เมื่อสิ้นพระชนม์ โอไซริสจะสถิตอยู่ในพระวิญญาณ และพระวิญญาณที่มีโอไซริสเป็นส่วนหนึ่งนี้จะดำรงอยู่ชั่วกัลปาวสานหลังผ่านพิธีกรรมทางไสยเวทบางประการ ครั้นถึงช่วงอาณาจักรใหม่ ความเชื่อเปลี่ยนไปว่า ใช่แต่พระเจ้าแผ่นดินเท่านั้นที่จะเข้ารวมกับโอไซริสในโลกหลังความตาย บุคคลธรรมดาสามัญทั้งหลายก็ด้วย แต่ต้องผ่านพิธีกรรมทำนองเดียวกัน
โอไซริสได้รับการนับถือเป็นมัจจุราชมาจนศาสนาอียิปต์โบราณระงับไปในช่วงคริสตกาล
ฮอรัส

เทพฮอรัส  คือหนึ่งในเทพของ ตำนานเทพเจ้าแห่งไอยคุปต์ ของความเชื่อชาวอียิปต์ ฮอรัสเป็นพระโอรสของเทพโอซีริส และเทพีไอซิสและเป็นพระสวามีของแฮธอร์ ทรงเป็นเทพที่เกิดจากการรวมกันของเทพนกเหยี่ยวและเทพแห่งแสงสว่าง มีพระเนตรขวาเป็นดวงอาทิตย์ พระเนตรซ้ายเป็นดวงจันทร์ และ คนอียิปต์โบราณมีความเชื่อว่าการเกิดกลางวันกลางคืนนั้นเกิดจากการบินรอบโลกของเทพฮอรัส
สัญลักษณ์ของเทพฮอรัสคือเป็นมนุษย์ที่มีศีรษะเป็นนกเหยี่ยว ทรงสวมมงกุฎสองชั้นหรือแกะสลักเป็นรูปวงสุริยะมีปีกอยู่ที่รั้ววิหารประจำพระองค์ หรือคือนกเหยี่ยวกำลังบินอยู่เหนือการสู้รบของฟาโรห์ ที่อุ้งเล็บมีแส้แห่งความจงรักภักดีและแหวนแห่งความเป็นนิรันดร์อยู่
เทพฮอรัสมีพระนามมากมายตามท้องที่ที่สักการะและความเชื่อ เช่น เทพฮาโรเอริส (Haroeris) ฮอรัส เบฮ์เดตี (Horus Behdety) ฮาราเคต ฮาร์มาฆิส (Harmakhis) และ ฮาร์สีเอสิส (Harsiesis)
ฮอรัสเติบใหญ่ขึ้นด้วยการเลี้ยงดูของพระมารดาที่แซมมิส และได้รับการฝึกเพลงอาวุธและเวทมนตร์ จากพระมารดาและเทพฮามาคิสต์ผู้เป็นลุง
อะนูบิส

อะนูบิส หรือ อะนิวบิส  คือหนึ่งในเทพของ ตำนานเทพเจ้าแห่งไอยคุปต์
เทพอะนูบิส.
อะนูบิสเป็นโอรสของเทวีเนฟทิส และเทพเซต มีสัญลักษณ์เป็นสุนัขไนสีดำเพราะออกเวลากลางคืน ทะเลทรายใกล้สุสาน ทรงได้รับความเคารพมากในไอยคุปต์ทะเลทรายแห่งตะวันตกที่เรียกว่าบ้านแห่งความตาย
ทรงเคยเป็นเทพแห่งความตายมาก่อนเทพโอซิริสและเป็นเทพแห่งความตายสำหรับฟาโรห์องค์แรก เทวีไอซิสทรงเลี้ยงพระองค์มาดั่งลูกในไส้ เมื่อโตขึ้นเทพอะนูบิสจึงเป็นผู้ปกป้องพระนาง
พระองค์เป็นผู้เสาะหาน้ำมันหอมหรือยาที่หายากในการทำมัมมี่ศพเทพโอซิริสร่วมกับเทวีไอซิสและเทวีเนฟทิสพระมารดา จากนั้นพระองค์จะทำพิธีศพให้เทพโอซิริส พิธีที่พระองค์ทรงคิดขึ้นนั้นเป็นรูปแบบพิธีการฝังศพในเวลาต่อมา
มีความเชื่อว่าเทพอะนูบิสมีบทบาทอย่างมากมายหลายประการ ยกตัวอย่าง เช่น
ที่สำคัญที่สุดคือ ทรงเป็นผู้ช่วยในการชั่งวิญญาณ โดยเป็นผู้ดูตาชั่งอย่างละเอียดโดยมีขนนกเป็นเครื่องวัดถ้าขนนกเอนขึ้นแปลว่ามีความผิดมาก ถ้าขนนกเอนลงถือว่ามีความดีมาก ส่วนเทพอนูบิสจะเป็นผู้บันทึกการตัดสิน เมื่อถือว่าวิญญาณนั้นบริสุทธิ์แล้ววิญญาณจะไปเข้าเฝ้าเทพโอซิริส เพื่อพิพากษาให้ไปสู่ในโลกแห่งวิญญาณใหม่ หากไม่บริสุทธิ์จะถูกลงโทษอย่างโหดร้าย
เทพอะนูบิสมีสัญลักษณ์เป็นชาย มีศีรษะเป็นสุนัขในหรือเป็นสุนัขคอยติดตามเทวีไอซิส หรือเป็นสุนัขจิ้งจอก หรือสุนัขชูคอหมอบอยู่ที่ฐานหรือบนหลุมศพ
เซอร์เค็ต

เซอร์เค็ต  เป็นหนึ่งในเทพของ ตำนานเทพเจ้าแห่งไอยคุปต์ เทวีแมงป่อง มีชื่อเสียงขึ้นมาโดยราชาแมงป่อง กษัตริยก่อนราชวงศ์ พระนางเกี่ยวข้องกับความอุดมสมบูรณ์ เพราะพระนางเป็นหนึ่งในเทวีผู้พิทักษ์ต้นน้ำทั้งสี่แห่งแม่น้ำนิล หน้าที่ของเทวีเซอร์เค็ตคือ เป็นคนเฝ้างูอาโปฟิส ศัตรูของเทพราที่ถูกมัดและขังไว้ใต้พิภพ พระนางเป็นชายาของเทพเนเฆบคาอู (Nekhebkau) เทพแห่งงูใหญ่ มีแขนเป็นมนุษย์ ซึ่งบางครั้งก็ถือว่าเป็นหนึ่งในเหล่าปีศาจซึ่งอาศัยอยู่ใต้โลก กล่าวกันว่าเทวีเซอร์เค็ตถูกมัดด้วยโซ่จนสวรรคต แต่พระสวามีของเธอบางครั้งก็เป็นเทพที่ดี คอยให้อาหารแก่วิญญาณของผู้ตาย ถ้าในกรณีนี้ เทวีเซอร์เค็ตก็เป็นเทวีที่ดีด้วย
โดยปกติแล้วเทวีเซอร์เค็ตจะช่วยเทวีไอสิสทำพิธีศพเทพโอสิริสและเป็นผู้ช่วยคอยดูแลเทพโฮรุส พระนางจะประทับยืนอยู่กับเทวีอีสิสตรงปลายโลงศพ และเป็นเทพ 1 ใน 4 ที่ประจำที่ไหเก็บเครื่องในมัมมี่ที่เก็บลำไส้
เทวีเซอร์เค็ตมีสัญลักษณ์เป็นมนุษย์ ศีรษะเป็นแมงป่อง หรือกายเป็นแมงป่อง ศีรษะเป็นมนุษย์ บางครั้งก็เป็นเช่นเดียวกับเทวีไอสิส หรือปกป้องผู้ตายด้วยปีกที่แขนของนาง
อิมโฮเทป

อิมโฮเทป (อักษรโรมัน: Imhotep, ; "(ผู้ที่) มาอย่างสันติ"; รุ่งเรือง ปลายศตวรรษที่ 27 ก่อน ค.ศ.) เป็นอัครเสนาบดีอียิปต์ของฟาโรห์โจเซอร์ น่าจะเป็นสถาปนิกของ พีระมิดขั้นบันไดของโจเซอร์ และนักบวชชั้นสูงแห่งเทพสุริยะ รา ที่แฮลิอูโปลิส แทบไม่ค่อยมีข้อมูลทางประวัติศาสตร์ของอิมโฮเทป แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิตไป 3,000 ปี เขาได้รับการยกย่องและถูกยกสถานะเป็นเทพ
ธรรมเนียมที่มีมาช้านานหลังจากการเสียชีวิตของอิมโฮเทปถือว่าเขาเป็นนักเขียนตำราภูมิปัญญาผู้ยิ่งใหญ่ และโดยเฉพาะในฐานะแพทย์ ไม่มีข้อมูลใดในชีวิตของเขากล่าวถึงความสามารถเหล่านี้ และไม่มีข้อความใดกล่าวถึงชื่อของเขาในช่วง 1,200 ปีแรกหลังเสียชีวิต อ้างอิงแรกสุดที่กล่าวถึงความสามารถในการรักษาของอิมโฮเทปมาจากสมัยราชวงศ์ที่ 13 (ป. 380–343 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นต้นมา ซึ่งเท่ากับประมาณ 2,200 ปีหลังเสียชีวิต#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง 
อิมโฮเทปเป็นชาวอียิปต์ที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ไม่กี่คนที่ถูกยกสถานะเป็นเทพหลังเสียชีวิต และจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 21 เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์เกือบสิบคนที่ได้สถานะนี้ ศูนย์กลางลัทธิของเขาอยู่ที่เมมฟิส ไม่มีใครทราบที่ตั้งสุสานของเขา แม้จะมีความพยายามในการค้นหาก็ตาม โดยมีฉันทามติว่าสุสานของเขาน่าจะซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในซักกอเราะฮ์
ประวัติ.
ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ของอิมโฮเทปได้รับการยืนยันจากจารึกร่วมสมัยสองแผ่นที่สร้างขึ้นในช่วงชีวิตของเขาบนฐานหรือฐานของหนึ่งในรูปปั้นของฟาโรห์โจเซอร์ #เปลี่ยนทาง และปรากฏในgraffito บนกำแพงล้อมรอบพีระมิดขั้นบันไดของฟาโรห์เซเคมเค็ตที่สร้างยังไม่เสร็จ จารึกอันหลังกล่าวแนะว่าอิมโฮเทปมีชีวิตหลังโจเซอร์สวรรคตไม่กี่ปี และรับช่วงต่อในการสร้างพีระมิดของฟาโรห์เซเคมเค็ตซึ่งถูกทิ้งร้างเนื่องจากรัชสมัยที่สั้น
สถาปัตยกรรมและวิศวกรรม.
อิมโฮเทปเป็นหนึ่งในอัครมหาเสนาบดีของฟาโรห์โจเซอร์ นักไอยคุปต์วิทยาเชื่อว่าเขาเป็นผู้ออกแบบและก่อสร้างพีระมิดโจเซอร์ พีระมิดขั้นบันไดที่ซักกอเราะฮ์ สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ที่ 3 เขาอาจต้องรับผิดชอบต่อการใช้งานเสาหินในการรองรับอาคารครั้งแรกเท่าที่รู้จัก แม้จะมีการรับรองในภายหลัง ฟาโรห์อียิปต์ไม่ยกให้อิมโฮเทปเป็นผู้ออกแบบพีระมิดขั้นบันไดหรือเป้นผู้คิดค้นสถาปัตยกรรมหิน
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
อิมโฮเทปเป็นชื่อตัวละครฝ่ายร้ายในภาพยนตร์"เดอะมัมมี่"ใน ค.ศ. 1932 ภาพยนตร์รีเมคใน ค.ศ. 1999 และภาคต่อใน ค.ศ. 2001 ทั้งหมดเป็นของยูนิเวอร์แซล
เทอร์โบเกียร์

เทอร์โบเกียร์  เป็นเฟรมเวิร์กขนาดใหญ่ สำหรับพัฒนาโปรแกรมประยุกต์บนเว็บที่ใช้ภาษาไพทอน สร้างขึ้นโดยการนำเอาส่วนโปรแกรมที่พัฒนาเรียบร้อยแล้ว เช่น MochiKit SQLObject CherryPy และ Kid ประกอบกับโปรแกรมที่เขียนขึ้นมาสำหรับเทอร์โบเกียร์โดยเฉพาะมารวมกัน ทำให้ส่วนโปรแกรมต่าง ๆ ทำงานร่วมกันได้โดยง่าย
เทอร์โบเกียร์ออกแบบตามสถาปัตยกรรม Model-view-controller คล้ายกับ Struts และ Ruby on Rails เทอร์โบเกียร์ออกแบบมาเพื่อการสร้างโปรแกรมประยุกต์บนเว็บอย่างรวดเร็วในภาษาไพทอน
อียิปต์ยุคก่อนประวัติศาสตร์

อียิปต์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ หรือ อียิปต์ก่อนยุคราชวงศ์ ครอบคลุมระยะเวลาตั้งแต่การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดจนถึงยุคราชวงศ์เริ่มแรกแห่งอียิปต์โบราณ ประมาณ 3,100 ปีก่อนคริสตศักราช โดยเริ่มจากฟาโรห์องค์แรก คือ ฟาโรห์นาร์เมอร์ สำหรับนักประวัติศาสตร์อียิปต์บางคน หรือ ฟาโรห์ฮอร์-อฮา สำหรับคนอื่น ๆ โดยอาจจะหมายถึงฟาโรห์เมเนสด้วยเช่นกัน ยุคนี้เทียบเท่ากับช่วงสุดท้ายของยุคหินใหม่ ซึ่งเริ่มต้นเมื่อราว 6,000 ปีก่อนคริสตศักราช และสิ้นสุดในยุค Naqada III ราว 3,000 ปีก่อนคริสตศักราช
วันที่ของยุคก่อนประวัติศาสตร์กำหนดขึ้นเป็นครั้งแรกก่อนที่จะมีการขุดค้นทางโบราณคดีอย่างกว้างขวางในอียิปต์ และการค้นพบล่าสุดนำมาซึ่งการโต้เถียงกันถึงเวลาที่ถือเป็นการสิ้นสุดยุคก่อนประวัติศาสตร์
โดยทั่วไป อียิปต์ยุคก่อนประวัติศาสตร์จะแบ่งย่อยออกเป็นยุควัฒนธรรม ตั้งชื่อตามสถานที่ที่ค้นพบการตั้งถิ่นฐานของประชากรชาวอียิปต์โบราณเป็นครั้งแรก อย่างไรก็ตาม การพัฒนาอย่างค่อยเป็นค่อยไปซึ่งเป็นลักษณะของยุคนี้ดำเนินอยู่ตลอดยุค และต้องไม่ตีความวัฒนธรรม ส่วนบุคคลเป็นหน่วยที่ต่างหากแยกจากกัน แต่เป็นการแบ่งแยกเพื่ออำนวยความสะดวกในการศึกษาตลอดระยะเวลา
การค้นพบทางโบราณคดีในยุคนี้ส่วนใหญ่พบในอียิปต์ตอนบน (ภาคใต้ของประเทศอียิปต์ในปัจจุบัน)
เสาวนีย์ อัศวโรจน์

ศาสตราจารย์ เสาวนีย์ อัศวโรจน์ สกุลเดิม สุจริตกุล (เกิด 15 มิถุนายน พ.ศ. 2495) หนึ่งในตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ ได้รับการแต่งตั้งเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2546 ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญแต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิสาขานิติศาสตร์และรัฐศาสตร์ ศาสตราจารย์ เสาวนีย์ อัศวโรจน์ เป็นสตรีคนแรกที่ได้รับแต่งตั้งเป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญและเป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญที่อายุน้อยที่สุดในประเทศไทย
ศาสตราจารย์ เสาวนีย์ อัศวโรจน์ หรือที่รู้กันในนาม ศาสตราจารย์ ดร.เสาวนีย์ อัศวโรจน์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการตรวจสอบทรัพย์สิน คตส. ตามประกาศคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ฉบับที่ 30 เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2549 ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการปฏิรูปกฎหมาย จนครบวาระ 4 ปี ในปี พ.ศ. 2558
ฟอร์ทีนเนอร์

ฟอร์ทีนเนอร์เป็นชื่อเรียกในวงการปีนเขาโดย ฟอร์ทีนเนอร์ (Fourteeners หรือ อาจเขียน 14ers) หมายถึงภูเขาที่มีระดับความสูงเกิน 14,000 ฟุต (4,267.2 เมตร) เหนือระดับน้ำทะเล โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา
แต่ไม่ใช่ว่าทุกยอดเขาที่สูงเกิน 14,000 ฟุตจะถูกจัดเป็นฟอร์ทีนเนอร์ นักปีนเขาจะนับเฉพาะยอดเขาที่ถือว่าเป็นยอดเขาอิสระ เช่น ยอดเขาควรจะห่างจากยอดที่สูงกว่าไกลพอสมควร (เพื่อให้แน่ในว่าเป็นยอดเขาจริงๆไม่ใช่โคกก่อนถึงยอด)
การปีนเขา

การปีนเขา  เป็นกีฬาหรืองานอดิเรกหรือการท่องเที่ยวหรืออาชีพของการเดินหรือปีนภูเขา ประกอบไปด้วยส่วนที่สำคัญ 2 ส่วนคือ การเดินทางผ่านหิน และ การเดินทางผ่านหิมะ ซึ่งจะขึ้นอยู่กับเส้นทางของการปีนเขา ทั้งการเดินทางผ่านหินและหิมะต้องอาศัยทั้งทักษะทางกายภาพ เทคนิคและอุปกรณ์ที่เหมาะสม รวมถึงประสบการณ์ซึ่งเป็นส่วนสำคัญอย่างมาก
อัครพล ธนะวิทวิลาศ

อัครพล ธนะวิทวิลาศ (25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 - 5 เมษายน พ.ศ. 2549) ชื่อเล่น โจ้ เป็นพิธีกร นักจัดรายการวิทยุ นักพากย์ นักร้อง นักพูด นักแสดงตลก นักพูดสร้างแรงบันดาลใจ และนักจัดรายการโทรทัศน์ชาวไทย
ประวัติ.
อัครพล ธนะวิทวิลาศ ชื่อเล่นว่า โจ้ เกิดเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
 ที่ตำบลธาตุเชิงชุม อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร ประเทศไทย เป็นบุตรชายคนที่ 3 จากพี่น้อง 4 คน ของ พันเอกสมจิตร กับ นางประมวล ธนะวิทวิลาส อัครพล ได้เริ่มเป็นดีเจ ที่ค่าย เอไทม์ มีเดีย คลื่นวิทยุ 94 อีเอฟเอม จนมีชื่อเสียง มีผู้คนพูดถึงเป็นจำนวนมาก
การเสียชีวิต.
อัครพล ร่วมกับ สายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา และสมพล ปิยะพงศ์สิริ ได้แถลงข่าวกับผู้สื่อข่าวที่รายการเกมวัดดวง ณ สตูมนตรีฯ ย่านลาดพร้าว ว่าตนนั้นได้ป่วยเป็นโรคมะเร็งตับ หลังจากวันที่ผ่านมามีอาการ ปวดท้องอย่างรุนแรง จนต้องไปโรงพยาบาล จนแพทย์ได้ลงความเห็นว่า มีเนื้อร้ายที่กำลังจะทำร้ายตับ นั้นก็คือ มะเร็ง นั้นเอง คนรู้จักในวงการวิทยุ วงการบันเทิง และแฟนคลับได้ให้กำลังใจไปยัง อัครพล อย่างล้นหลาม 
จนกระทั่ง วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2549 อัครพล เสียชีวิตอย่างสงบ ณ โรงพยาบาลรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ด้วยโรคมะเร็งตับ ในวัย 34 ปี 4 เดือน 10 วัน โดยอัฐิของ อัครพล นั้นเก็บไว้กับ เฉกฉัตร ธนะวิทวิลาศ พี่ชายของ อัครพล ณ วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
กระทรวงแรงงาน (ประเทศไทย)

กระทรวงแรงงาน  เป็นหน่วยงานราชการส่วนกลางประเภทกระทรวงของไทย เดิมคือ กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการบริหารและคุ้มครอง แรงงาน พัฒนาฝีมือแรงงาน ส่งเสริมให้ประชาชนมีงานทำ และราชการอื่นตามที่มีกฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของกระทรวงแรงงานหรือส่วนราชการที่สังกัดกระทรวงแรงงาน
ประวัติ.
การดำเนินนโยบายด้านแรงงานของประเทศไทย เริ่มต้นภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 รัฐบาลสมัยนั้น ได้เล็งเห็นความสำคัญของปัญหาแรงงานที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ประกอบกับในระยะนั้นเศรษฐกิจตกต่ำทั่วโลก ประชาชนจึงเกิดภาวะการว่างงานจำนวนมาก หน่วยงานของรัฐบาลที่ปฏิบัติงานบริหารแรงงาน ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นครั้งแรก โดยคณะผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ได้กำหนดนโยบายประการหนึ่งระบุว่า "จะต้องบำรุงความสุขของราษฎรในทางเศรษฐกิจและหางานให้ราษฎรทุกคนทำ" จึงได้ตราพระราชบัญญัติว่าด้วยสำนักจัดหางาน พ.ศ. 2475 ขึ้นบังคับใช้เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2475 ให้สิทธิแก่เอกชนที่จะจัดตั้งสำนักงานรับจัดหางานให้แก่ประชาชนได้ โดยเรียกค่าบริการจากประชาชน ผู้มาใช้บริการภายในขอบเขตที่กฎหมายกำหนด และในช่วงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2475 ก็ได้ตรา พระราชบัญญัติสำนักงานจัดหางานประจำท้องถิ่น พ.ศ. 2475 ขึ้นบังคับใช้ พระราชบัญญัติ ฉบับนี้กำหนดให้จัดตั้งสำนักงานกลางจัดหางาน ขึ้นในจังหวัดพระนคร และธนบุรี ทำหน้าที่จัดหางานให้แก่ประชาชนโดยไม่คิดค่าบริการ ซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นของภารกิจด้านแรงงานของรัฐบาลไทย
ต่อมาจึงได้มีการจัดตั้งกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ขึ้นในปี พ.ศ. 2536 โดยการโอนภารกิจบางส่วนจากกรมแรงงาน กระทรวงมหาดไทย มีพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ เป็นรัฐมนตรีว่าการคนแรก และได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อกระทรวงอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2545 โดยใช้ชื่อใหม่ว่า กระทรวงแรงงาน วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2567 นายบุญสงค์ ทัพชัยยุทธ์ เป็นปลัดกระทรวงแรงงาน
หน่วยงานในสังกัด.
กระทรวงแรงงาน มีหน่วยงานในสังกัด ได้แก่
จังหวัดกระแจะ

กระแจะ หรือ กรอแจะฮ์  เป็นจังหวัดหนึ่งทางตะวันออกของประเทศกัมพูชา มีเมืองกระแจะเป็นเมืองหลักของจังหวัด
การแบ่งเขตการปกครอง.
จังหวัดกระแจะประกอบด้วย 5 อำเภอ (srok)
จังหวัดกำปงจาม

กำปงจาม หรือ ก็อมป็วงจาม  เป็นจังหวัดหนึ่งทางตะวันออกของประเทศกัมพูชา มีเมืองกำปงจามเป็นเมืองหลักของจังหวัด ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม อยู่ห่างจากกรุงพนมเปญ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 121 กิโลเมตร
การแบ่งเขตการปกครอง.
เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2556 พระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ได้ลงพระปรมาภิไธยในพระราชกฤษฎีกา เพื่อแยกจังหวัดกำปงจามออกเป็น 2 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดกำปงจามและจังหวัดตะโบงคมุม ส่งผลให้เขตปกครองย่อยในจังหวัดกำปงจามลดลงเหลือ 10 อำเภอ  จาก 16 อำเภอ ได้แก่
ในส่วนของ 6 อำเภอซึ่งแยกไปขึ้นกับจังหวัดตะโบงคมุมนั้นได้แก่
จังหวัดกำปงฉนัง

กำปงฉนัง หรือ ก็อมป็วงชนัง  เป็นจังหวัดหนึ่งทางตอนกลางของประเทศกัมพูชา เป็นหนึ่งในเก้าจังหวัดที่มีพื้นที่ติดกับโตนเลสาบ มีเมืองกำปงฉนังเป็นเมืองหลักของจังหวัด 
จังหวัดกำปงฉนังมีชื่อเสียงในด้านการผลิตหม้อดิน ชื่อ "กำปงฉนัง" หมายถึง เมืองท่าแห่งหม้อดินเผา
การแบ่งเขตการปกครอง.
จังหวัดกำปงฉนัง ประกอบด้วย 8 อำเภอ ได้แก่
จังหวัดกำปงสปือ

กำปงสปือ หรือ ก็อมป็วงซปือ  เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศกัมพูชา มีจบามอนเป็นเมืองหลักของจังหวัด
การแบ่งเขตการปกครอง.
จังหวัดกำปงสปือประกอบด้วยอำเภอ 8 อำเภอ (districts) ได้แก่
ปราสาทบันทายศรี

ปราสาทบันทายศรี ("ปราสาทบนฺทายศฺรี") เป็นปราสาทหินที่ถือได้ว่างดงามที่สุดในประเทศกัมพูชา มีความกลมกลืนอย่างสมบูรณ์ และเป็นปราสาทแห่งเดียวที่สร้างเสร็จแล้วกว่า 1000 ปี แต่ลวดลายก็ยังมีความคมชัด เหมือนกับสร้างเสร็จใหม่ ๆ
ปราสาทบันทายศรีหรือเรียกตามสำเนียงเขมรว่า บันเตียไสร หมายถึง ปราสาทสตรีหรือป้อมสตรี อยู่ห่างจากตัวเมืองเสียมราฐไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร ใกล้กับแม่น้ำเสียมราฐในบริเวณที่เรียกว่า อิศวรปุระ หรือเมืองของพระอิศวร
ประวัติ.
ปราสาทแห่งนี้สร้างอุทิศถวายพระอิศวรภายใต้พระนามว่า "ตรีภูวนมเหศวร" หรือ "ผู้เป็นใหญ่แห่งโลกทั้งสาม" ปราสาทมีขนาดเล็ก สร้างด้วยหินทรายสีชมพูซึ่งหายาก สร้างขึ้นเมื่อเดือนเมษายน - พฤษภาคม พ.ศ. 1510 โดยพราหมณ์ยัชญวราหะ ในตอนปลายของสมัยพระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 (หรือพระเจ้า ชัยวรมันที่ 4 พ.ศ. 1487 - 1511) และเสร็จในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 5 (พ.ศ. 1511-1554)
ผ่านประตูเข้าไปจะเห็นปราสาทองค์แรก สร้างอยู่เหนือฐานเดียวกันซึ่งสูง 90 เซนติเมตร ขนาบด้วยบรรณาลัย ซึ่งเป็นที่เก็บรักษาตำราหรือวัตถุที่ใช้ในพิธีเคารพบูชา มีประตูเข้าทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ซุ้มประตูหรือโคปุระนี้ ประดิษฐานปฏิมากรรมด้วยลวดลายที่งามวิจิตรอ่อนช้อย ลวดลายประดับที่ปราสาทบันทายศรี สลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจง ไม่ว่าจะเป็นเทพธิดาหรือนางอัปสรา ก็เต็มไปด้วยความสง่างามและมีชีวิตจิตใจ
ในกรอบซุ้มปราสาทองค์แรก มีรูปพระศิวะกำลังร่ายรำ หรือที่เรียกว่า ศิวนาฏราช ท่ารำของพระองค์มีถึง 108 ท่า แต่ละท่ามีผลต่อฟ้าดิน หน้าบันของห้องสมุดทางด้านทิศใต้ สลักภาพพระอิศวรกำลังประทับนั่งอยู่เหนือเขาไกรลาศ
ที่หน้าบันห้องสมุดทางด้านทิศเหนือ แสดงภาพพระอินทร์กำลังบันดาลให้ฝนตกลงมา บนอาคารเดียวกันนี้ เหนือหน้าบันทางทิศตะวันตกแสดงภาพพระกฤษณะกำลังประหารพระยากงศ์ในพระราชวัง ภาพสลัก ณ ปราสาทบันทายศรี นอกจากความงดงามในฝีมือการสลักแล้ว ยังมีคุณค่าเกี่ยวกับมนุษย์อย่างลึกซึ้ง อันเห็นได้จากความรู้สึกที่แสดงออกมาจากภาพเหล่านั้น ซึ่งเป็นพยานหลักฐานชิ้นแรก ที่ทำให้เราทราบเกี่ยวกับชีวิตของชาวขอมในต้นพุทธศตวรรษที่ 16
นักเขียนชาวฝรั่งเศสชื่อ อองเดร มาลโรซ์ เจ้าของผลงาน เสน่ห์ตะวันออก เดินทางมาชมปราสาทนี้เมื่อ พ.ศ. 2466 ได้ใช้เลื่อยและลิ่มสกัดเอาซอกมุมรูปนางอัปสราออกไป 6 ชิ้น มาลโรซ์กับเพื่อนถูกจับบนเรือกลไฟที่พนมเปญ เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ปีเดียวกันนั้นเอง
เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2467 ศาลที่พนมเปญตัดสินให้จำคุกมาลโรซ์เป็นเวลา 3 ปีและเพื่อนได้รับโทษจำคุก 8 เดือนแต่รอลงอาญาทั้งคู่ สิ่งของที่ขโมยออกไปนั้นถูกนำกลับมาไว้ที่เดิมในปี พ.ศ. 2467
หลังจากกลับไปยังปารีส เขาได้ออกหนังสือพิมพ์ชื่ออินโดจีน เผยแพร่เรื่องราวของปราสาทในกัมพูชา ด้วยผลงานที่เป็นนักศิลปะจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2502
วิดีโอ

วีดิทัศน์ หรือ วิดีโอ  เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ให้ความบันเทิงในบ้าน ใช้ต่อพ่วงกับโทรทัศน์ มีระบบหลัก ๆ คือ NTSC PAL และ SECAM
ความหมายของคำ.
คณะกรรมการบัญญัติศัพท์วิทยาศาสตร์ ได้พิจารณาเห็นว่า video เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าประเภทเดียวกับ television ซึ่งมีคำไทยใช้ว่า โทรทัศน์ แล้ว สมควรคิดหาคำไทยใช้กับ video ด้วยโดยคำที่จะคิดขึ้นนี้ควรจะมีคำว่า "ทัศน์" ประกอบอยู่ด้วย เพื่อให้เข้าชุดกัน และควรหาคำที่จะมีเสียงใกล้เคียงกับคำทับศัพท์ที่นิยมใช้กันอยู่แล้ว ซึ่งจะทำให้มีการยอมรับศัพท์ที่คิดขึ้นได้ง่าย
คำ video เป็นคำคุณศัพท์ที่มีความหมายว่า "มองเห็นได้, เห็นเป็นรูปภาพได้, เกี่ยวข้องกับรูปภาพ" พจนานุกรมต่างประเทศหลายเล่มเก็บความหมายไว้เท่ากับ television ด้วย
ศาสตราจารย์คุณบรรจบ พันธุเมธา กรรมการท่านหนึ่ง ได้เสนอคำ วีติ ซึ่งเป็นคำสันสกฤตที่อาจจะแปลงอักขระเป็น วีดิ ในภาษาไทยได้และมีเสียงใกล้เคียงกับ video ด้วย คำ วีติ ในภาษาสันสกฤตแปลว่า enjoyment, pleasure เมื่อนำคำ "ทัศน์" มาลงท้ายในลักษณะเดียวกับคำโทรทัศน์ จะลงรูปเป็น วีดิทัศน์ ซึ่งหากจะแปลความหมายอย่างง่าย ๆ ก็อาจแปลได้ว่า เครื่องที่แสดงภาพเพื่อความเพลิดเพลิน แต่ถ้าแปลตรงตามตัวก็แปลว่า "เกี่ยวกับภาพเพื่อความเพลิดเพลิน"
บาซาร์ (ซอฟต์แวร์)

บาซาร์  เป็นระบบควบคุมการปรับปรุงแก้ไข บาซาร์เป็นซอฟต์แวร์เสรีที่มีสัญญาอนุญาตแบบ GPL และได้รับการสนับสนุนหลักจาก Canonical Ltd
บาซาร์-เอ็นจี.
ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2548 Martin Pool ซึ่งนักพัฒนาผู้ซึ่งเคยเขียนอธิบาย บทวิเคราะห์เกี่ยวกับระบบควบคุมการปรับปรุงแก้ไขไว้ในบล็อกของเขา ได้ประกาศว่าในขณะนั้นเขาทำงานอยู่ที่ Canonical Ltd และมีหน้าที่สร้างระบบควบคุมการปรับปรุงแก้ไขแบบกระจายซึ่งนักพัฒนาโอเพนซอร์สซอฟต์แวร์จะต้องชอบใช้ เว็บไซต์และบัญชีจ่าหน้าสาธารณะ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 ในเวลาต่อมาโครงการเป็นที่รู้จักในชื่อ "บาซาร์-เอ็นจี'" (bazaar-ng; 'ng' ย่อมาจาก '"next generation" (รุ่นใหม่) เนื่องจากว่าโครงการเป็นที่รู้จักในชื่อ"บาซาร์"อยู่แล้ว) และ "บีแซดอาร์" (bzr) ซึ่งเป็นเครื่องมือแบบคอมมานด์ไลน์ ในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ลูกจ้างของ Canonical ชื่อ James Blackwell ประกาศในบัญชีจ่าหน้าของผู้ใช้ GNU Arch ว่าระบบควบคุมการปรับปรุงแก้ไขของ Canonical ตัวต่อไปจะเพ่งความสนใจไปที่ บาซาร์-เอ็นจี และบาซาร์-เอ็นจี จะเปลี่ยนไปเป็น "บาซาร์ 2.0" ในต้นปี พ.ศ. 2549
ปัจจุบันโครงการบาซาร์ไม่ได้ใช้โปรแกรมที่เขียนไว้เดิม แต่ก็ยังคงความเข้ากันได้กับที่เก็บเดิม บาซาร์-เอ็นจีเป็นโปรแกรมที่เขียนขึ้นใหม่ทั้งหมดเพียงแต่ยังคงใช้ชื่อผลิตภัณฑ์เดิมคือบาซาร์ Martin Pool อธิบายว่าบาซาร์-เอ็นจีเป็นโปรแกรมที่เกิดจากการรวบรวมแนวความคิดจากระบบควบคุมการปรับปรุงแก้ไขหลายๆ ระบบ เหมือนกับบาซาร์ดั้งเดิมซึ่งเป็นระบบแบบกระจายดั้งนั้นจึงไม่มีความต้องการที่เก็บส่วนการซึ่งรวบรวมกิ่งและเวอร์ชันทั้งหมดไว้
โครงการในช่วงเริ่มแรก.
ในช่วงเริ่มแรกโครงการใช้ชื่อว่า "บาซาร์" ซึ่งพัฒนาโปรแกรมตามโพรโทคอล GNU arch การพัฒนาโปรแกรม "บาซาร์" แยกทางออกจากการพัฒนาดังเดิมของ "tla" ซึ่งเป็นโครงการต้นฉบับที่พัฒนาโปรแกรมตามโพรโทคอล GNU arch โครงการบาซาร์เริ่มแยกทางการพัฒนาออกจาก "tla" เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2547. บาซาร์รุ่นนี้นิยมเรียกว่า "baz" ตามชื่อของเครื่องมือคอมมานด์ไลน์
Canonical Ltd สนับสนุนการพัฒนาบาซาร์รุ่นดั้งเดิมนี้จนกระทั่งถึงพ.ศ. 2548 เนื่องจากการเปลี่ยนไปสนับสนุนการพัฒนา "บาซาร์-เอ็นจี" ปัจจุบันโครงการบาซาร์ดั้งเดิมจึงไม่ได้รับการบำรุงรักษาอีกต่อไป
แซกโซโฟน

แซกโซโฟน  เป็นเครื่องดนตรีในตระกูลเครื่องลมไม้ ใช้ลิ้นเดี่ยวเหมือนของคลาริเนต แม้ว่าตัวเครื่องมักจะทำด้วยโลหะแต่สุ้มเสียงก็กระเดียดมาทางเครื่องลมไม้ แซกโซโฟนจึงได้รับฉายาว่า "คลาริเนตทองเหลือง" (brass clarinet) โดยมากจะใช้ในวงโยธวาทิต วงดนตรีลูกทุ่ง จนถึงวงออเคสตรา และแตรวง 
แบร์ลิออซได้กล่าวว่าเสียงของแซกโซโฟนคือการผสมผสานเข้าด้วยกันระหว่าง ซอเชลโล ปี่คอร์อังแกลส์และปี่คลาริเนท แซกโซโฟนจะเล่นกระซิบกระซาบ อ่อนหวานนุ่มนวล หรือจะแผดให้แสบโสตประสาทก็ทำได้ จึงเหมาะสำหรับใช้เป็นเครื่องดนตรีบรรเลงประกอบการแสดงอย่างมาก
ประวัติผู้ประดิษฐ์.
"อ็องตวน-โฌแซ็ฟ ซักซ์" เกิดที่ประเทศฝรังเศส เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1814 บิดาชื่อ ชาร์ล-โฌแซ็ฟ ซักซ์ (Charles-Joseph Sax) เป็นนักดนตรีเป่าฟลุตและคลาริเนต นอกจากนี้แล้วบิดาของเขายังมีโรงงานประดิษฐ์เครื่องดนตรี โดยเฉพาะเครื่องลมไม้และเครื่องทองเหลืองอยู่ที่เมืองดินานท์อีกด้วย ประมาณปี ค.ศ. 1815 บิดาเขาได้ย้ายโรงงานไปอยู่ที่กรุงบรัสเซลส์ อาดอลฟ์ ซักซ์ได้เรียนรู้และได้รับการถ่ายทอดวิชาต่าง ๆ จากบิดา ในขณะเดียวกัน ซักซ์ยังได้ศึกษาดนตรีที่สถาบันดนตรีแห่งกรุงบรัสเซลส์ โดยเรียนเป่าฟลุตและคลาริเนต
ในปี ค.ศ. 1830 อาดอลฟ์ ซักซ์ได้ประดิษฐ์เครื่องดนตรีของเขาเป็นครั้งแรก โดยมีฟลุตและคลาริเนตซึ่งทำด้วยงาช้าง แสดงในงานนิทรรศการเครื่องดนตรีที่กรุงบรัสเซลส์ ในปี ค.ศ. 1838 เขาได้ลิขสิทธิ์ในการประดิษฐ์เบสคลาริเนต ระหว่างปี ค.ศ. 1840-1841 เขาได้ประดิษฐ์แซกโซโฟนและนำออกแสดงในงานนิทรรศการเครื่องดนตรีที่กรุงบรัสเซลส์ใน ค.ศ. 1841 แต่คณะกรรมการไม่ได้มอบรางวัลให้แก่เขาโดยอ้างว่าอายุน้อย ในที่สุดเขาได้ย้ายไปตั้งร้านประดิษฐ์และซ่อมเครื่องดนตรีที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1842 ร้านของเขาได้รับความนิยมมากที่สุดในยุโรป โดยเฉพาะเครื่องลมไม้และเครื่องทองเหลืองในสมัยนั้น
เขาเสียชีวิตในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ที่กรุงปารีสเมื่ออายุ 79 ปี
ในระยะต้นของต้นคริสต์ศตรรษที่ 20 บริษัทเฮนรี่ เซลเมอร์แห่งปารีสได้ซื้อร้านของอาดอลฟ์ ซักซ์ ต่อของเขามาดำเนินการแทน และได้ผลิตแซกโซโฟนยี่ห้อเซลเมอร์ ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1920
ชนิดของแซกโซโฟน.
ตระกูลแซกโซโฟนเป็นตระกูลใหญ่เช่นเดียวกับคลาริเนท แซกโซโฟนมีขนาดต่าง ๆ ถึง 7 ขนาดด้วยกัน แต่นิยมใช้ในปัจจุบันมี 4 ชนิดด้วยกัน หลากหลายชนิดของแซกโซโฟน ได้กล่าวเกี่ยวกับชนิดของแซกโซโฟนไว้ว่าแซกโซโฟนในปัจจุบันประกอบด้วยแซกโซโฟนโซปราโน,แซกโซโฟนอัลโต้,แซกโซโฟนเทเนอร์และบาริโทนแซกโซโฟน ในบรรดา 4 ชนิดที่กล่าวมานี้ แซกโซโฟนโซปราโนเป็นแซกโซโฟนที่มีเสียงความถี่เสียงสูงที่สุด ตามด้วยแซกโซโฟนอัลโต้ แซกโซโฟนเทเนอร์และสุดท้ายที่ต่ำคือบาริโทนแซกโซโฟน
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549

การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 ที่กำหนดให้สมาชิกวุฒิสภา หรือ ส.ว. มาจากการเลือกตั้งทั่วไป ประกอบด้วย ส.ว. จำนวน 200 คน แบ่งตามจังหวัดต่างๆ ตามจำนวนประชากร ผู้มีสิทธิเลือกตั้งจะเลือก ส.ว.ได้ 1 คน
สมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการเลือกตั้งครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2543 จะครบวาระในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 และรัฐธรรมนูญได้กำหนดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาขึ้นภายใน 30 วัน โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่อายุครบ 18 ปีบริบูรณ์หรือเกิดก่อนวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2531 จะต้องไปลงคะแนนเสียงเลือกตั้งใน วันพุธที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2549ผลการเลือกตั้งส่งผลให้ได้วุฒิสภาไทย ชุดที่ 9จำนวน180คน เนื่องจากกกต.ยังไม่ได้รับรองผลการเลือกตั้งอีก20คนก็เกิดการรัฐประหารเสียก่อน
วาสนา เพิ่มลาภ

พลตำรวจเอก วาสนา เพิ่มลาภ (เกิด 24 มิถุนายน พ.ศ. 2484) อดีตประธานคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.)
ประวัติ.
วาสนา เพิ่มลาภ เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2484 อาศัยอยู่ที่บ้านพักย่านถนนพหลโยธิน แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี จากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโท จากด้านพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
การทำงาน.
วาสนา เพิ่มลาภ เคยรับราชการตำรวจโดยมีตำแหน่งเป็นรองผู้บัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง และเป็นผู้บัญชาการสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการตำรวจ (ก.ตร.) ต่อมาจึงได้โอนมารับตำแหน่งผู้ตรวจราชการสำนักนายกรัฐมนตรี และเป็นเลขาธิการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน (ป.ป.ง.)
หลังจากนั้นได้เข้ารับตำแหน่งเป็นกรรมการการเลือกตั้ง และเป็นประธานกรรมการการเลือกตั้ง แทน พลเอก ศิรินทร์ ธูปกล่ำ ซึ่งถูกถอดออกจากตำแหน่งเนื่องจากได้รับการสรรหามาผิดวิธีปฏิบัติ ตั้งแต่วันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2545 จนกระทั่งลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 สืบเนื่องจากศาลอาญามีคำพิพากษาให้ตัดสิทธิการเลือกตั้ง
คดีความ.
กรณีจัดการเลือกตั้ง.
ศาลอาญา มีคำพิพากษา เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ให้ตัดสิทธิการเลือกตั้ง พล.ต.อ.วาสนา พร้อมกับวีระชัย แนวบุญเนียร และปริญญา นาคฉัตรีย์ เป็นเวลา 10 ปี และให้จำคุกเป็นเวลา 4 ปี ในคดีที่สมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ฟ้องในข้อหาปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ มีความผิดตาม พ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งปี 2541 มาตรา 24, 42 ประกอบ ป.อาญามาตรา 83 (ร่วมกันทำผิด) ต่อมาเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2551 ศาลอุทธรณ์ มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น แต่ในวันที่ 13 มิถุนายน 2556 ศาลฎีกาพิพากษากลับ เนื่องจากศาลพิเคราะห์แล้วเห็นว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหายโดยตรง จึงไม่มีอำนาจในการฟ้อง จึงมีคำพิพากษาให้ยกฟ้อง
ภายหลังต้องคำพิพากษา พล.ต.อ.วาสนา ได้หันไปประกอบอาชีพเกษตรกรรม ที่จังหวัดจันทบุรี บ้านเกิด
กรณีที่ไม่เร่งสืบสวนสอบสวนข้อเท็จจริงการว่าจ้างพรรคเล็ก.
ศาลฎีกา มีคำพิพากษาในการที่นายสุเทพ เทือกสุบรรณ เป็นโจทย์ยื่นฟ้อง พล.ต.อ.วาสนา นายปริญญา นาคฉัตรีย์ และนายวีระชัย แนวบุญเนียร (เสียชีวิต) ในความผิดฐานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 และพระราชบัญญัติคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ. 2541 มาตรา 24 และ 42 กรณีที่ไม่เร่งสืบสวนสอบสวนข้อเท็จจริง ข้อร้องเรียนกล่าวหาพรรคไทยรักไทย ว่าจ้างพรรคแผ่นดินไทย และพรรคพัฒนาชาติไทย ลงรับสมัครเลือกตั้งในวันที่ 2 เม.ย. 2549 โดยพลันตามระเบียบ กกต.ว่าด้วยการสืบสวนสอบสวนข้อเท็จจริงและการวินิจฉัย พ.ศ. 2542 มาตรา 37, 48 โดยให้จำคุก 2 ปี
ไพบูลย์ พันธุ์เมือง

นายไพบูลย์ พันธ์เมือง นักเขียนนิยายและเรื่องสั้น ใช้นามปากกา ผกายฟ้า ประกาศิต, พันธุ์ ชุมพร, พร เมืองใต้, เทียน ส่องธรรม และชื่อจริงในผลงาน
นายไพบูลย์ พันธุ์เมือง เกิดที่ ตำบลปากพูน อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช จบการศึกษาปริญญาตรีศิลปศึกษา วาดเขียนเอก ได้เกียรตินิยมอันดับ 2 จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร เคยเป็น ครูสอนโรงเรียนประถมศึกษา ตำแหน่งอาจารย์ 3 ระดับ 8 โรงเรียนบ้านดอนทราย อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร ปัจจุบันเป็นข้าราชการบำนาญที่ลาออกตามโครงการเกษียณราชการก่อนกำหนด เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2542 วาดภาพเหมือน เขียนนิยาย และเรื่องสั้นเป็นอาชีพเสริม
ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่ ตำบลทะเลทรัพย์ อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร
บัวบก

บัวบก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Centella asiatica") เป็นพืชสมุนไพรที่อยู่ในแถบเอเชีย เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี เลื้อยแผ่ไปตามพื้นดิน ชอบที่ชื้นแฉะแตกรากฝอยตามข้อ เป็นพืชใบเดี่ยว มีก้านใบยาว ชูใบคล้ายกางร่ม ใบที่มีลักษณะกลม ขอบใบหยัก ผิวเรียบ ด้านล่างใบมีขนสั้นบางๆ ดอกออกเป็นช่อ ออกมีข้อละ 2-3 ช่อ แต่ละช่อมีดอก 3-4 ดอก แต่ละดอกมี 5 กลีบ ใบบัวบกสามารถช่วยรักษาแผลให้หายได้เร็วขึ้นและยังช่วยลดอาการอักเสบของแผลได้ดี เพราะมีกรดมาเดคาสสิก กรดอะเซียติก และสารอะเซียติโคไซด์ ยาแผนปัจจุบันทำเป็นรูปครีมผงโรยแผล ยาเม็ดรับประทาน เพื่อใช้รักษาแผลสดและแผลผ่าตัด ไม่ว่าจะเป็นแผลไฟไหม้ หรือแผลฝีหนองหรือแผลสด โดยใช้ใบและต้นสดตำละเอียดคั้นน้ำทานวันละ 3 - 4 ครั้ง หรืออาจใช้กากพอกบริเวณแผลด้วย 
สารสกัดด้วยน้ำของใบบัวบกที่มีความเข้มข้น 31.25 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตรยับยั้งการเจริญของ "Flavobacterium columnaris" ในอาหารเลี้ยงเชื้อได้ บัวบกที่สกัดด้วยเอทานอล มีความเป็นพิษต่อเซลล์เพาะเลี้ยง Vero cell โดยมีค่า CD50 เท่ากับ 0.16 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร สารสกัดจากต้นสดที่สกัดด้วยเอทานอลมีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไทโรซิเนสและต้านอนุมูลอิสระ
ในศรีลังกาใส่ใบบัวบกในข้าวต้ม โดยต้มข้าวกับน้ำซุปผักจนสุกนุ่ม ใส่กะทิ ปรุงรสด้วยเกลือ ยกลงแล้วจึงใส่ใบบัวบก ในไทยใช้เป็นผักแนม กินกับผัดไทย ผัดหมี่ หมี่กะทิ ขนมจีน ลาบ ทำยำใบบัวบก หรือคั้นทำน้ำใบบัวบกทางภาคใต้ใส่ในแกงพริกหมู สำหรับผู้ที่แพ้ถ้ารับประทานใบและต้นเข้าไป ทำให้เวียนศีรษะ ท้องร่วง ถ่ายเป็นเลือด ใจสั่น แขนขากระตุกและเกร็ง
ปริญญา นาคฉัตรีย์

ปริญญา นาคฉัตรีย์ (เกิด 24 มีนาคม พ.ศ. 2484) ประธานกรรมการมาตรฐานการบริหารงานบุคคลส่วนท้องถิ่น อดีตกรรมการการเลือกตั้ง ฝ่ายบริหารการเลือกตั้ง เป็นหนึ่งในกรรมการการเลือกตั้งที่ถูกศาลอาญา พิพากษาให้จำคุก 4 ปี จากการปฏิบัติหน้าที่
ประวัติ.
นายปริญญา เกิดเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2484 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี การศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) จากวิทยาลัยวิชาการศึกษา (มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ) ปริญญาตรีศิลปศาสตรบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ (การบริหารรัฐกิจ) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เศรษฐศาสตร์มหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และปริญญาโท สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย สหรัฐอเมริกา
การทำงาน.
ปริญญา นาคฉัตรีย์ เข้ารับราชการเป็นข้าราชการพลเรือนสามัญ สังกัดกระทรวงมหาดไทย ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดนนทบุรี ชุมพร สระบุรี เป็นรองปลัดกระทรวงมหาดไทย อธิบดีกรมที่ดิน กรมการปกครอง กรมการผังเมือง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ฝ่ายบริหารการเลือกตั้ง จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากศาลอาญา มีคำพิพากษาให้ตัดสิทธิการเลือกตั้ง และให้จำคุก
คดีความ.
กรณีจัดการเลือกตั้ง.
ศาลอาญา มีคำพิพากษา เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ให้ตัดสิทธิการเลือกตั้ง เขาพร้อมกับ พล.ต.อ.วาสนา และนายวีระชัย แนวบุญเนียร เป็นเวลา 10 ปี และให้จำคุกเป็นเวลา 4 ปี ในคดีที่สมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ฟ้องในข้อหาปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ มีความผิดตาม พ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งปี 2541 มาตรา 24, 42 ประกอบ ป.อาญามาตรา 83 (ร่วมกันทำผิด) ต่อมาเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2551 ศาลอุทธรณ์ มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น แต่ในวันที่ 13 มิถุนายน 2556 ศาลฎีกาพิพากษากลับ เนื่องจากศาลพิเคราะห์แล้วเห็นว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหายโดยตรง จึงไม่มีอำนาจในการฟ้อง จึงมีคำพิพากษาให้ยกฟ้อง
กรณีที่ไม่เร่งสืบสวนสอบสวนข้อเท็จจริงการว่าจ้างพรรคเล็ก.
ศาลฎีกา มีคำพิพากษาในการที่นายสุเทพ เทือกสุบรรณ เป็นโจทย์ยื่นฟ้อง เขาพร้อมกับ พล.ต.อ.วาสนา และนายวีระชัย แนวบุญเนียร (เสียชีวิต) ในความผิดฐานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 และพระราชบัญญัติคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ. 2541 มาตรา 24 และ 42 กรณีที่ไม่เร่งสืบสวนสอบสวนข้อเท็จจริง ข้อร้องเรียนกล่าวหาพรรคไทยรักไทย ว่าจ้างพรรคแผ่นดินไทย และพรรคพัฒนาชาติไทย ลงรับสมัครเลือกตั้งในวันที่ 2 เม.ย. 2549 โดยพลันตามระเบียบ กกต.ว่าด้วยการสืบสวนสอบสวนข้อเท็จจริงและการวินิจฉัย พ.ศ. 2542 มาตรา 37, 48 โดยให้จำคุก 2 ปี