pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ปลาจีด

ปลาจีด หรือ ปลาเมง ในภาษาใต้ เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนังจำพวกหนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Heteropneustidae (/เฮท-แอร์-โอ-นิวส์-ทิ-ดี้/) 
มีเพียงสกุลเดียว คือ "Heteropneustes" (/เฮท-แอร์-โอ-นิวส์-ทิส/) 
มีรูปร่างคล้ายปลาใน วงศ์ปลาดุก (Clariidae) แต่มีลำตัวยาวเรียวและแบนข้างกว่ามาก ส่วนหัวแบนลาดลงข้างล่าง ปากเล็ก ตาเล็ก มีหนวดค่อนข้างยาว 4 คู่รอบปาก ครีบหลังมีขนาดเล็ก อยู่ตรงกับครีบท้อง ครีบหูมีก้านครีบที่เป็นหนามแหลมหนึ่งอัน มีพิษแรงกว่าปลาดุกมาก ครีบก้นเป็นแผง ครีบหางกลมมน ไม่มีครีบไขมัน ครีบก้นเล็ก ตัวมีสีดำคล้ำหรือสีน้ำตาลอมแดง และอาจมีแถบสีขาวจางบนข้างลำตัวข้างละ 1-2 แถบตามความยาวลำตัว 
นอกจากนี้แล้วปลาจีดยังมีอวัยวะช่วยหายใจที่แตกต่างไปจากปลาในวงศ์ Clariidae ชนิดและสกุลอื่น คือ มีท่อยื่นยาวจากช่องเหงือกไปทางด้านท้ายของลำตัว 1 คู่ 
ปลาจีดพบได้ในทุกแหล่งน้ำทั่วประเทศไทย รวมทั้งพบในประเทศใกล้เคียง ตั้งแต่ อินเดีย, ปากีสถาน, ศรีลังกา, พม่า จนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซียด้วย สำหรับในประเทศไทย ใกล้สูญพันธุ์แล้วในภาคกลาง แต่ในภาคใต้ยังพบมากอยู่ และมีการนิยมเพาะเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจด้วยการผสมเทียมในบ่อเลี้ยง 
ปลาจีดจะแพร่พันธุ์วางไข่ในช่วงเดือนสิงหาคม-กันยายน โดยแม่ปลาที่มีน้ำหนักตัว 70-100 กรัม สามารถวางไข่ได้ประมาณ 2,500-4,000 ฟอง โดยไข่มีลักษณะเป็นไข่จมน้ำและมีสภาพเกาะตัวติดกัน
นอกจากนี้แล้ว ปลาจีดยังถูกนิยมรวบรวมปลาวัยอ่อนที่พบในธรรมชาติ เลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย
การจำแนก.
มีเพียงสกุลเดียว แต่อาจเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดที่ซ้ำซ้อนกัน
ปลาจีดเขมราฐ

ปลาจีดเขมราฐ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Heteropneustes kemratensis") เป็นปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ในวงศ์ปลาจีด (Heteropneustidae)
ปลาจีดเขมราฐ มีลักษณะลำตัวคล้ายปลาดุกที่อยู่ในสกุล "Clarias" แต่มีส่วนหัวที่แบนราบกว่า ตาและปากมีขนาดเล็ก มีหนวดยาว 4 คู่ ด้านหลังมีครีบหลังอันเล็ก ไม่มีครีบไขมันเช่นปลาในอันดับปลาหนังอื่น ๆ ครีบก้นยาว ครีบหางมีขนาดเล็กและปลายมน ครีบอกมีก้านแข็งแรงและแหลมคม ลำตัวมีสีน้ำตาลแดง ท้องสีขาวจาง และข้างลำตัวมีแถบสีขาวจาง ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 15 เซนติเมตร พบใหญ่สุดได้ถึง 1 ฟุต
นิยมอยู่เป็นฝูงใหญ่ โดยที่ครีบอกมีพิษที่ร้ายแรงกว่าปลาดุกในสกุล "Clarias" พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำต่าง ๆ เช่น แม่น้ำและหนองคลองบึงต่าง ๆ ในภาคกลาง, ภาคอีสานและภาคใต้ของประเทศไทย โดยมีชื่อเรียกในภาษาใต้ว่า "ปลาเมง"
นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาเศรษฐกิจในบ่อในภาคใต้ เนื้อมีรสชาติอร่อย ขณะที่สถานภาพของปลาที่พบในธรรมชาติของภาคกลาง ใกล้จะสูญพันธุ์แล้ว
ปลาจีดอินเดีย

ปลาจีดอินเดีย หรือที่นิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า ปลาจีด  ปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Heteropneustes fossilis" ในวงศ์ Heteropneustidae
จัดเป็นหนึ่งในชนิดที่อยู่ในสกุล "Heteropneustes" ซึ่งมีพบขณะนี้เพียง 2 ชนิดเท่านั้น (อีกชนิดหนึ่งนั้นคือ "H. kemratensis")
มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลาจีดชนิด "H. kemratensis" เพียงแต่ปลาจีดชนิดนี้ จะมีแถบสีขาวจางบนข้างลำตัวข้างละ 1-2 แถบตามความยาวลำตัว ซึ่งดูแล้วจะมีสีคล้ำกว่า ซึ่งทั้ง 2 ชนิดนี้มีขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต และมีน้ำหนักประมาณ 60-120 กรัม
นอกจากนี้แล้วยังสามารถพบได้กว้างขวางกว่า กล่าวคือ พบได้แต่ตั้งแต่อินเดีย, พม่า, ศรีลังกา จนถึงกลุ่มประเทศอินโดจีน รวมถึงในลุ่มน้ำเจ้าพระยา, ลุ่มน้ำน่าน และลุ่มน้ำโขง ในประเทศไทย
ปลาจีด นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาเศรษฐกิจในภาคใต้ของไทย โดยมีชื่อเรียกในภาษาใต้ว่า "ปลาเมง" และยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย
โปร์ตู

โปร์ตู  หรือ โอพอร์โต  เป็นเมืองใหญ่อันดับสอง ของประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโดรูทางตอนเหนือของประเทศ และเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางเก่าแก่ของยุโรป นอกจากนี้โปร์ตูยังได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1996 ปัจจุบันเป็นเมืองท่าที่มีชื่อเสียง อีกทั้งไวน์จากโปร์ตูเป็นที่รู้จักอย่างมาก
คำว่า "โปร์ตู" ในภาษาโปรตุเกส หมายถึง ท่าเรือ
<br>
ลูซากา

ลูซากา (อักษรโรมัน: Lusaka, ; "loo--kə") เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของประเทศแซมเบีย หนึ่งในนครที่มีการพัฒนารวดเร็วที่สุดในภูมิภาคแอฟริกาตอนใต้ ลูซากาตั้งอยู่บนที่ราบสูง ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล ประชากรของลูซากาอยู่ที่ราว 3.3 ล้านคน ข้อมูลเมื่อ 2019[ [update]] ส่วนประชากรในเขตนครประมาณอยู่ที่ 2.5 ล้านคนในปี 2018 ลูซากาเป็นทั้งศูนย์กลางเศรษฐกิจและรัฐบาลของแซมเบีย และเป็นจุดเชื่อมต่อของทางหลวงสี่สายหลักของประเทศ ได้แก่เส้นเหนือ, เส้นลิฟวิ่งสโตนลงใต้, เส้นตะวันออก และ เส้นตะวันตก
หลักฐานการตั้งรกรากที่เก่าแก่ที่สุดในลูซากาย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 6 และทราบว่ามีการตั้งรกรากครั้งแรกในศตวรรษที่ 11 ในศตวรรษที่ 17-18 เรื่อยมา ลูซากามีผู้อยู่อาศัยเป็นชาวเลนเจ กับ ชาวโซลี การตั้งนครในยุคปัจจุบันเริ่มต้นในปี 1905 ภายใต้การปกครองของอังกฤษในรัฐโรดีเซียเหนือ
ปลาแรดแม่น้ำโขง

ปลาแรดแม่น้ำโขง หรือ ปลาแรดเขี้ยว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Osphronemus exodon") เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
มีรูปร่างคล้ายปลาแรดธรรมดา ("O. goramy") ซึ่งเป็นชนิดที่พบได้ทั่วไป หากแต่ปลาแรดแม่น้ำโขงนั้น จะพบเฉพาะในแม่น้ำโขงที่เดียวเท่านั้น มีความแตกต่างคือ มีลำตัวสีน้ำตาลแดงคล้ำ ครีบก้นแคบและเล็กกว่า และริมผีปากจะไม่สามารถสบกันจนสนิท จนเผยอให้เห็นซี่ฟันในปาก โดยเฉพาะฟันที่ริมฝีปากบน อันเป็นที่มาของชื่อ สันนิษฐานว่าเพื่อใช้สำหรับในการงับลูกไม้หรือผลไม้ต่าง ๆ ที่ตกลงไปในน้ำซึ่งเป็นอาหารหลัก
มีขนาดเมื่อโตเต็มที่เล็กกว่าปลาแรดธรรรมดา กล่าวคือ ประมาณ 40 เซนติเมตร เท่านั้น โดยพบใหญ่ที่สุดประมาณ 2 ฟุต
โดยปลาขนาดเล็กจะมีแถบสีส้มหรือสีแดงคล้ายคลึงกับปลาแรดแดง ("O. laticlavius") มาก และไม่มีแถบแนวตั้งที่ชัดเจน หรือมีก็แค่จาง ๆ มีจุดสีดำขนาดใหญ่ที่โคนหางเหนือครีบก้นชัดเจน มีส่วนหลังสีน้ำตาลเข้มและส่วนท้องสีจางกว่า นอกจากนี้แล้วปลาแรดแม่น้ำโขงยังมีกระดูกปิดเหงือก เมื่อเทียบกับขนาดตัวใหญ่กว่าปลาแรดชนิดอื่น ๆ อีกด้วย ตัวผู้มีหัวโหนกนูน ขากรรไกร และริมฝีปากหนาและใหญ่กว่าตัวเมีย ขณะที่ตัวเมียจะมีจุดสีดำบริเวณโคนครีบอก ซึ่งตัวผู้ไม่มี
จากการสำรวจของ ดร.ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ นักมีนวิทยาผู้อนุกรมวิธานปลาแรดแม่น้ำโขง พบว่า ปลาแรดแม่น้ำโขงจะไม่อาศัยอยู่ในแม่น้ำโขงสายหลัก แต่จะอาศัยอยู่ตามบึงหรือหนองน้ำที่เป็นสาขามากกว่า โดยเฉพาะแหล่งน้ำที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น เว้นแต่ในช่วงฤดูแล้งที่น้ำเหือดแห้ง ปลาจะอพยพลงสู่แม่น้ำสายหลัก ในฝั่งของชายแดนไทยจะพบได้น้อยมาก จะพบได้ในเขตของกัมพูชา และลาวมากกว่า นอกจากนี้แล้ว ปลาที่พบขายในตลาดสดของเมืองสตรึงเตร็งทางตอนเหนือของกัมพูชา จะมีลักษณะเกล็ดสีแดงเข้มในพื้นที่บนลำตัวมากที่สุด จนดูเผิน ๆ เหมือนกับปลามีแผลช้ำเลือด ขณะที่ปลาจากแหล่งอื่น ๆ ไม่มีสีและลักษณะเกล็ดดังกล่าว
จัดเป็นปลาที่หาได้ยากชนิดหนึ่ง และนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม แต่ว่าปลาแรดแม่น้ำโขงนับเป็นปลาแรดที่อุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าวที่สุด เมื่อเลี้ยงรวมกันในสถานที่แคบ ๆ ปลาจะทำร้ายกัดกันได้จนถึงขั้นพิการหรือตายได้ และในฐานะของการเป็นปลาสวยงาม จัดว่าเป็นปลาที่มีราคาแพง เนื่องจากความยากในการเสาะหา อีกทั้งยังไม่เป็นที่นิยมของสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำในต่างประเทศอีกด้วย เนื่องจากไม่เห็นถึงความแตกต่างกับปลาแรดธรรมดา จึงเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ที่นิยมเลี้ยงปลาแปลก ๆ และหายากมากกว่า
ปลาแรดแดง

ปลาแรดแดง หรือ ปลาแรดแดงอินโด (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Osphronemus laticlavius") เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างโดยทั่วไปเหมือนปลาแรดชนิดอื่น ๆ แต่ทว่าปลาแรดแดงจะมีรูปร่างที่ยาวกว่า และพบได้เฉพาะในประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซียเท่านั้น มีลำตัวสีแดงสด ยิ่งเมื่อปลาโตขึ้นเท่าไหร่ สีดังกล่าวจะยิ่งเข้มตามด้วย จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ปลาแรดแดงจะมีการเจริญเติบโตช้ากว่าปลาแรดชนิดอื่น ๆ และขนาดเมื่อโตเต็มที่จัดว่าเป็นปลาแรดชนิดที่เล็กที่สุดด้วย กล่าวคือมีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตรเท่านั้น และมีนิสัยดุร้ายก้าวร้าวน้อยที่สุด ตัวผู้และตัวเมียมีจุดสีดำเหนือโคนครีบอกทั้งคู่ แตกต่างกันตรงที่ขนาดของลำตัว 
โดยแรกนั้น ปลาแรดแดง ได้ถูกนำมาสู่ประเทศไทยในฐานะปลาสวยงาม ราวปี พ.ศ. 2528-2529 ในชื่อ "ปลาแรดซูเปอร์เรด" (เรียกตามปลาอะโรวาน่าแดงอินโด) ในราคาหลักหมื่นบาท และมีการโฆษณาว่าหากเลี้ยงไว้จะสามารถป้องกันคุณไสยได้ด้วย โดยที่ปลาแรดแดงยังมิได้มีการอนุกรมวิธานแต่อย่างใด จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2535 ปลาแรดแดงตัวหนึ่งของร้านขายปลาสวยงามร้านหนึ่งในตลาดนัดจตุจักรได้ตายลง กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์ นักมีนวิทยาและนักสำรวจธรรมชาติชาวไทย จึงได้นำตัวอย่างปลาไปให้แก่ ไทสัน อาร์. โรเบิร์ตส์ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันที่กำลังศึกษาเรื่องปลาอยู่ยังประเทศไทย นับเป็นตัวอย่างต้นแบบแรก (Holotype) ของปลาแรดแดง จนได้รับการอนุกรมวิธานและตั้งชื่อทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน
แอโรแคริบเบียน เที่ยวบินที่ 883

แอโรแคริบเบียน เที่ยวบินที่ 883 เป็นเที่ยวบินระหว่างปอร์โตแปรงซ์ ประเทศเฮติ มุ่งหน้าไปยังฮาวานา ประเทศคิวบา โดยบินผ่านซันเตียโกเดกูบา เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เอทีอาร์ 72-212 ของสายการบินแอโรแคริบเบียน ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการเดินทาง ได้ประสบอุบัติเหตุตกในจังหวัดซังก์ตีสปีรีตุส ทางตอนกลางของประเทศคิวบา ทำให้ผู้โดยสารเสียชีวิตบนเครื่องทั้งหมด 61 คน และลูกเรือ 7 คนเสียชีวิต จนถึงวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 อุบัติเหตุครั้งดังกล่าวถือเป็นอุบัติเหตุของเครื่องเอทีอาร์ 72 ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด และเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับสามในคิวบา 
อุบัติเหตุ.
เที่ยวบินดังกล่าวเริ่มออกเดินทางจากปอร์โตแปรงซ์ ประเทศเฮติ เที่ยวบินดังกล่าวได้ออกจากซันเตียโกเดกูบาตามเส้นทางไปยังฮาวานาราว 16.50 น. ตามเวลาท้องถิ่น (UTC-4) และถือเป็นเที่ยวบินสุดท้ายที่บินออกจากท่าอากาศยานซันเตียโกเดกูบาก่อนที่เฮอร์ริเคนโทมัสจะมาถึง 
เมื่อเวลา 17.42 น. เครื่องบินดังกล่าวได้ประสบอุบัติเหตุตกในจังหวัดซังก์ตีสปีรีตุส ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงฮาวานาไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 340 กิโลเมตร หลังจากได้ขอความช่วยเหลือฉุกเฉินแล้ว พยานได้กล่าวว่า เครื่องบิน "บินลงต่ำและดูเหมือนว่าจะไม่สามารถควบคุมได้ ... ควันและไฟลอยโขมง" ก่อนหน้าที่จะได้ยินเสียงระเบิด
อุบัติเหตุดังกล่าวถือเป็นอุบัติเหตุบนเครื่องเอทีอาร์ 72 ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด และยังเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับที่สามในคิวบา
การป้องกันความเสียหาย

การป้องกันความเสียหาย หรือ การควบคุมความเสียหาย  เป็นคำที่ใช้ในเรือสินค้า อุตสาหกรรมทางทะเล และ กองทัพเรือ สำหรับการควบคุมสถานการณ์ฉุกเฉินที่อาจมีอันตรายจนทำให้เรืออับปาง นอกจากนี้ยังใช้ในสภาพแวดล้อมอื่นๆตามที่อธิบายไว้ด้านล่าง
 ตัวอย่างเช่น:
นอกจากนี้ยังเป็นคำที่ใช้ในการบริหารโครงการและบริบทอื่นที่พรรณนาการกระทำที่จำเป็นในการจัดการกับปัญหาใดๆที่อาจเป็นอันตรายต่อความพยายามนั้นๆ และมันได้ถูกนำไปใช้ในทางการเมืองและสื่อในการอธิบายถึงความจำเป็นที่ต้องระงับข้อมูล หรือการหมุนเวียนแพทย์เพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
ปลาแรดหกขีด

ปลาแรดหกขีด (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Osphronemus septemfasciatus") เป็นปลาแรดชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) เป็นปลาแรดที่มีลักษณะใกล้เคียงกับปลาแรดแดง ("O. laticlavius") โดยพบในอินโดนีเซียเช่นเดียวกัน และมีขนาดลำตัวเมื่อโตขึ้นมาก็เท่ากันด้วย นั่นคือ ประมาณ 50 เซนติเมตร
แต่ปลาแรดหกขีดนั้นจะพบได้เฉพาะในรัฐซาราวัก ในแถบลุ่มแม่น้ำกาปวซ, ลุ่มแม่น้ำมาฮากัม, กาลีมันตัน และติมอร์-เลสเตเท่านั้น
ลักษณะเด่นของปลาชนิดนี้ คือ มีแถบข้างลำตัว 6-7 ขีด ซึ่งแถบนี้จะติดตัวไปตลอดชีวิตจึงเป็นที่มาของชื่อเรียกสามัญ แถบแต่ละแถบจะสมบูรณ์ในปลาวัยเยาว์หากเทียบกับ ปลาแรดแดงแล้วนั้น ปลาแรดแดงจะมีแถบแค่ 3-5 แถบเท่านั้นอีกทั้งแถบก็ไม่สมบูรณ์ เมื่อใหญ่ขึ้น แถบนี้จะยาวเหลือ 2 ใน 3 นอกจากนี้แล้วก้านครีบอ่อนของครีบหลังปลาแรดหกขีดจะมีทั้งหมด 11-12 ก้าน ในขณะที่ปลาแรดแดงจะมี 10 ก้าน จำนวนซี่กรองเหงือกของปลาแรดหกขีดจะมีทั้งหมด 11-13 ซี่ ในขณะที่ปลาแรดแดงจะมีราว 8-9 ซี่ นอกจากนั้นแล้วยังมีครีบอื่น ๆ เหลื่อมล้ำกันอีกด้วย
พาน

พาน คือภาชนะประเภทถาดที่มีฐานทรงสูง มีลวดลายประดับอย่างวิจิตร มีใช้อย่างแพร่หลายในประเทศไทย ประเทศลาว และประเทศกัมพูชา
พานปกติมีลักษณะกลมและมีหลายขนาด โดยเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ระหว่าง 20 ถึง 50 เซนติเมตร ภายในอาจตื้นหรือลึกก็ได้ พานมักจะทำจากโลหะเช่นทองแดง เงิน ทองเหลือง หรือเหล็กกล้า ปัจจุบันนี้ก็มีการใช้พานที่ทำจากอะลูมิเนียมและพลาสติกชุบเงินหรือชุบทองซึ่งมีน้ำหนักเบากว่า ช่วยลดอาการเมื่อยล้าเมื่อต้องถือไว้นาน ๆ
ประเพณีนิยม.
พานเป็นสิ่งสำคัญมากในวัฒนธรรมไทยตามประเพณีดั้งเดิม โดยทั่วไปพานใช้กับการสักการบูชาในพิธีกรรมโดยใส่สิ่งของไว้ในพานแล้ววางตั้งไว้ที่แท่นสักการะ พานก็ยังใช้สำหรับใส่สิ่งของที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง เช่นรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุด พานยังใช้สำหรับใส่สิ่งของต่าง ๆ อาทิดอกไม้ธูปเทียนในพิธีกรรมของพุทธศาสนา เพื่อถวายสิ่งของนั้นให้พระสงฆ์หรือผู้ที่จะบรรพชาเป็นพระสงฆ์ สำหรับกรณีหลังจะใช้พานใส่จีวรและบริขารต่าง ๆ ในขบวนแห่นาคจากบ้านไปยังวัดด้วย และในพิธีการสู่ขอเจ้าสาวก็จะใช้พานใส่สินสอดทองหมั้นเพื่อมอบแด่ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว สมัยก่อนเมื่อชาวไทยยังนิยมกินหมากและพลู เครื่องหมากพลูต่าง ๆ จะจัดใส่ไว้ในพานเพื่อต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมเยือนเป็นประเพณี 
มีตำนานเกี่ยวกับ "นางสงกรานต์ทั้งเจ็ด" กล่าวว่า ท้าวกบิลพรหมจำเป็นต้องตัดเศียรของตนเองเพื่อบูชาธรรมบาลกุมารตามที่ได้สัญญาไว้ แต่มีปัญหาว่าจะนำเศียรที่ตัดไปไว้ที่ใด ถ้าจะตั้งไว้ยังแผ่นดิน ไฟก็จะไหม้โลก ถ้าจะโยนขึ้นไปบนอากาศ ฝนก็จะแล้ง ถ้าจะทิ้งในมหาสมุทร น้ำก็จะแห้ง ท้าวกบิลพรหมจึงตรัสสั่งให้ธิดานำเศียรของตนใส่ไว้ในพาน ทำให้ธิดาสามารถอัญเชิญเศียรท้าวกบิลพรหมเวียนขวารอบเขาพระสุเมรุ แล้วประดิษฐานไว้ในถ้ำในเขาไกรลาศ พิธีกรรมนี้จะกระทำปีละครั้งโดยนางสงกรานต์ทั้งเจ็ด (ผู้เป็นธิดาของท้าวกบิลพรหม) ซึ่งจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาทำหน้าที่
การระบาดของอหิวาตกโรคในเฮติ

การระบาดของอหิวาตกโรคในเฮติ พ.ศ. 2553 เป็นการระบาดของอหิวาตกโรคที่เริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 ในจังหวัดอาร์ตีโบนีต (Artibonite) ของประเทศเฮติ ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงปอร์โตแปรงซ์ ไปทางเหนือราว 100 กิโลเมตร จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 ทำให้มีผู้เสียชีวิตไปแล้ว 4,672 คน และมีผู้ถูกนำส่งโรงพยาบาลมากกว่านั้นอีกหลายพันคน การระบาดของโรคเกิดขึ้นหลังเหตุแผ่นดินไหวรุนแรงซึ่งสร้างความเสียหายใหญ่หลวงต่อประเทศเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2553
จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2544 มีรายงานผู้ป่วยยืนยันแล้วกว่า 252,640 คน ภายในสิบสัปดาห์หลังการระบาดของโรค อหิวาตกโรคได้ลุกลามไปทั้ง 10 จังหวัดของเฮติ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 มีรายงานว่าพบผู้ป่วยอหิวาตกโรครายหนึ่งในสาธารณรัฐโดมินิกัน เช่นเดียวกับในรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 มีรายงานว่าพบผู้ป่วยส่วนหนึ่งในเวเนซุเอลา จนถึงวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 มีรายงานผู้เสียชีวิตแล้วกว่า 5,889 คน และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง สาธารณรัฐโดมินิกันประเทศเพื่อนบ้าน รายงานผู้เสียชีวิตจากโรคถึงวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 จำนวน 92 คน
เบื้องหลัง.
การระบาดของโรคในครั้งนี้เป็นการปรากฏขึ้นของอหิวาตกโรคที่สำคัญในเฮติเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ ซึ่งกระตุ้นให้เกิดความตื่นกลัวและความสับสนในหมู่ประชากร ผู้ซึ่งไม่รู้หนทางรักษา
สาเหตุ.
แหล่งที่คาดว่าจะเป็นที่มาของอหิวาตกโรค คือ แม่น้ำอาร์ตีบอนีต เนื่องจากมีผู้ป่วยบางส่วนได้ดื่มน้ำจากแม่น้ำดังกล่าว ความช่วยเหลือทางมนุษยธรรมอันประกอบด้วยแพทย์ ยารักษาโรคและน้ำสะอาด ถูกส่งไปในบริเวณที่เกิดการระบาดเพื่อสนับสนุนความช่วยเหลือเพื่อชะลอและยับยั้งการระบาดของโรค
ทีมสหประชาชาติกำลังสืบสวนตัวอย่างการทิ้งน้ำเสียซึ่งรั่วไหลมาจากฐานรักษาสันติภาพเนปาลี ซึ่งทำให้ระบบแม่น้ำมีเชื้อโรค นักวิทยาศาสตร์จากหน่วยงานรักษาเสถียรภาพเฮติสหประชาชาติได้รับรองผลการทดสอบแล้ว
ซัมติงฟอร์เอฟรีบอดี

ซัมติงฟอร์เอฟรีบอดี  เป็นอัลบั้มชุดที่ 13 ของเอลวิส เพรสลีย์ ออกโดยอาร์ซีเอวิกเตอร์ ในระบบโมโนและสเตอริโอ, LPM/LSP 2370 เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1961 บันทึกเสียงเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1960 ที่เรดิโอเรเคิดเดอร์สในฮอลลีวูด และเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1961 ที่อาร์ซีเอสตูดิโอ บี ในแนชวิล รัฐเทนเนสซี ติดอันดับ 1 บนท็อปป็อปอัลบั้มส์ชาร์ต
แอปเปิลบุ๊กส์

แอปเปิลบุ๊กส์  เดิมชื่อ ไอบุ๊กส์ (อังกฤษ: iBooks) เป็นซอฟต์แวร์ประยุกต์สำหรับอี-บุ๊กของแอปเปิล ที่ได้ประกาศว่าจะมีบนไอแพด เมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2010 และสำหรับไอโฟนและไอพอดทัช ในกลางปี ค.ศ. 2010 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการอัปเดต ไอเอสโอ 4 ในขณะที่ออกแอปเปิลกล่าวว่า จะมีเฉพาะในสหรัฐอเมริกา แต่ต่อมาก็ประกาศว่าจะมีใช้ในออสเตรเลีย แคนาดา ฝรั่งเศส เยอรมนี อิตาลี ญี่ปุ่น สเปน สวิตเซอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 วันเดียวกับวันที่ออกจำหน่ายไอแพดในประเทศเหล่านั้น
โดยหลักแล้วจะรับเนื้อหามาจาก อีพับ จากไอบุ๊กส์สโตร์ แต่ผู้ใช้สามารถเพิ่มอีพับและไฟล์พีดีเอฟได้เอง ผ่านการเชื่อมโยงข้อมูล ทางไอจูนส์ นอกจากนั้นไฟล์พีดีเอฟ ยังสามารถดาวน์โหลดจากซาฟารี หรือแอปเปิลเมล์
พ็อตลักวิทเอลวิส

พ็อตลักวิทเอลวิส  เป็นอัลบั้มชุดที่ 15 ของเอลวิส เพรสลีย์ ออกจำหน่ายโดยอาร์ซีเอวิกเตอร์ ในระบบเสียงโมโนและสเตอริโอ LPM/LSP 2523 เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1962 บันทึกเสียงเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1961 ที่เรดิโอเรเคิดเดอร์สในฮอลลีวูด และเมื่อวันที่ 18 - 19 มีนาคม ค.ศ. 1960, 22 มิถุนายน และ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1961 ที่[อาร์ซีเอสตูดิโอบี ในแนชวิล รัฐเทนเนสซี ติดอันดับ 4 บนบิลบอร์ดท็อปป็อปอัลบั้มชาร์ต
คริสตีย็อง เดอ กัสทรี

คริสตีย็อง มารี แฟร์ดีน็อง เดอ ลา ครัว เดอ กัสทรี (11 สิงหาคม ค.ศ. 1902 — 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1991) เป็นผู้บัญชาการชาวฝรั่งเศสในยุทธการที่เดียนเบียนฟู ในปี ค.ศ. 1954 เดอ กัสทรีเกิดมาในตระกูลการทหารที่มีชื่อเสียง และได้รับบรรจุเข้ารับราชการทหารเมื่ออายุได้ 19 ปี เขาถูกส่งไปยังโรงเรียนทหารม้าโซมูร์ และในปี ต.ศ. 1926 ก็ได้ดำรงตำแหน่งนายทหารสัญญาบัตร แต่ในภายหลังได้ลาออกจากกองทัพเพื่ออุทิศตัวให้กับกีฬาขี่ม้า หลังจากกลับเข้าทำงานในกองทัพอีกครั้งเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มขึ้น ในปี ค.ศ. 1940 เขาได้ถูกจับกุมตัว และสามารถหลบหนีออกจากค่ายเชลยศึกในปี ค.ศ. 1941 และต่อสู้ร่วมกับกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรในแอฟริกาเหนือ อิตาลีและฝรั่งเศสตอนใต้
ในปี ค.ศ. 1946 เดอ กัสทรี ขณะที่มียศพันโท ได้ถูกส่งไปยังอินโดจีน เขาได้รับบาดเจ็บและใช้เวลาพักฟื้นในฝรั่งเศสนานหนึ่งปีก่อนที่จะกลับไปยังเวียดนามโดยมียศพันเอก ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1953 เขาได้รับคำสั่งให้ป้องกันเดียนเบียนฟูจากเวียดมินห์ และได้รับการเลื่อนยศสนามเป็นพลจัตวา เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 ภายหลังการปิดล้อมนานแปดเดือน ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ซึ่งยุติสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่งและเป็นจุดสิ้นสุดของอำนาจฝรั่งเศสในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เดอ กัสทรีถูกจับเป็นเชลยอยู่นานสี่เดือนในขณะที่มีการบรรลุข้อตกลงสงบศึกในเจนีวา เขาเกษียณจากกองทัพในปี ค.ศ. 1959
หัวหาดอากาศ

หัวหาดอากาศ  เป็นพื้นที่ในเขตแดนของข้าศึกหรือพื้นที่ที่ถูกคุกคามซึ่งถูกกำหนดไว้ เมื่อสามารถทำการยึดพื้นที่หัวหาดอากาศได้แล้ว จะทำให้กองกำลังทางอากาศสามารถให้การสนับสนุนโดยส่งกำลังทหารและยุทโธปกรณ์เพิ่มเติมได้ผ่านทางสะพานอากาศ ตลอดจนเป็นการวางแผนและเตรียมพื้นที่สำหรับปฏิบัติการในอนาคต โดยปกติแล้ว หัวหาดอากาศเป็นพื้นที่ที่จะถูกยึดในช่วงโจมตีของปฏิบัติการพลร่ม นอกจากนี้ หัวหาดอากาศยังสามารถเป็นพื้นที่ปฏิบัติการหรือจุดเติมเชื้อเพลิงสำหรับปฏิบัติการที่กินระยะเวลาไม่นานนัก
ตามปกติ หัวหาดอากาศสถาปนาขึ้นโดยการลงจอดของเฮลิคอปเตอร์หรือพลร่ม และบ่อยครั้งจำเป็นต้องเกิดขึ้นที่สนามบินแห่งใดแห่งหนึ่ง (เพื่อให้การขนส่งในภายหลังสามารถลงจอดได้) หรือที่จอดเฮลิคอปเตอร์หรือพื้นที่ซึ่งเครื่องร่อนสามารถเข้าถึงได้
ปฏิบัติการที่เกี่ยวข้องกับหัวหาดอากาศที่มีชื่อเสียง เช่น ยุทธการเกาะครีตและปฏิบัติการมาร์เก็ตการ์เดนระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ปีแยร์ ล็องแกล

ปีแยร์ ชาร์ล อาลแบร์ มารี ล็องแกล (2 ธันวาคม ค.ศ. 1909 — 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1986) เป็นผู้บัญชาการทหารฝรั่งเศสในยุทธการที่เดียนเบียนฟู
ล็องแกลเกิดในปงตีวี จังหวัดมอร์บีอ็อง ระหว่างการปฏิบัติหน้าที่รอบที่สามในอินโดจีน เขาได้ทำการรบในเดียนเบียนฟูและถูกจับเป็นเชลย
ในปี ค.ศ. 1966 ล็องแกลได้รับการเลื่อนยศเป็นพลจัตวา และเป็นผู้บัญชาการกองพลน้อยพลร่มที่ 20 ของฝรั่งเศสที่โป
ชุง มัตสึเอนะ

ชุง มัตสึเอนะ หรือ ชุน มัตสึเอนะ (; โรมาจิ: "Matsuena Shun"; อักษรโรมัน: Syun Matsuena; เกิด 11 กุมภาพันธ์ โตเกียว) เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงาน "เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ" เขาเคยเรียนเขียนการ์ตูนและมีผลงานที่น่าสังเกตสำหรับเขาคือ "อัศวินและนักเดินทาง" และได้ส่งผลงานแรกที่มีชื่อว่า "ประตูของวาฮาลลา" เผยแพร่ในนิตยสาร "โชเน็งซันเดย์" ต่อมา เขาได้รับความสำเร็จจากการตีพิมพ์ผลงานในนิตยสารเจ้าเดียวกัน ในผลงานที่มีชื่อว่า "สำนักเพี้ยนเซียนยุทธภพ"  ก่อนที่จะประสบความสำเร็จอีกครั้งกับผลงานที่มีชื่อว่า "เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ"  โดยอิงเนื้อหาพื้นฐานบางส่วนจากเรื่อง "สำนักเพี้ยนเซียนยุทธภพ" ก่อนมานำเสนอในผลงานชุดดังกล่าว และเขายังเป็นผู้สร้างตัวละครนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่าง อาภาไชย หอภาไชย, ธีรวิทย์ โฆคิน และอากาศ แจ่มใส ด้วยเช่นกัน
จังหวัดลูอันดา

จังหวัดลูอันดา  เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศแองโกลา มีพื้นที 2,257 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 1,823,282 คน เมืองหลวงของจังหวัดลูอันดา คือ ลูอันดา ซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ
โยริโกะ โอกาโมโตะ

โยริโกะ โอกาโมโตะ (; โรมาจิ: "Okamoto Yoriko") เกิดวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1971 ที่โอซากะ เป็นนักกีฬาชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ได้รับเหรียญจากการแข่งขันเทควันโดในกีฬาโอลิมปิก โดยได้รับเหรียญทองแดงจากมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000ที่ซิดนีย์ ในรุ่นน้ำหนัก 57–67 กก.
ภายหลังจากที่เธอได้เริ่มฝึกคาราเต้ในวัย 12 ปี เธอได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยวาเซดะในกรุงโตเกียว และได้ใช้ช่วงเวลาปีแรกเข้าศึกษาในต่างประเทศที่มหาวิทยาลัยออริกอนของสหรัฐอเมริกา ที่แห่งนี้เองที่ทำให้เธอได้เริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับวิชาเทควันโด และในปีค.ศ. 1996 โอกาโมโต้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยวาเซดะในสาขามนุษยศาสตร์ และปัจจุบันเธอทำงานอยู่ที่บริษัทรูน คานาซาวะจำกัด
ชเว มิน-โฮ

ชเว มิน-โฮ (อักษรโรมัน: Choi Min-Ho) เกิดวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1980 ที่เมืองคิมช็อน จังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ เป็นนักกีฬายูโดชายชาวเกาหลีใต้ ผู้ซึ่งเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 กับโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ในรุ่นเอ็กซ์ตรา-ไลท์เวท 60 กก.
ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เขาสามารถจบการแข่งขันทั้งห้านัดลงได้ด้วยการอิปปง และได้เอาชนะลุดวิก เพสเชอร์ ซึ่งเป็นแชมป์ชาวยุโรปในรอบไฟนอลสำหรับการชิงเหรียญทองได้สำเร็จ
นอกจากนี้ ชเวยังได้ชนะการโหวตนักกีฬายูโดยอดเยี่ยมแห่งปีจากนิตยสาร L´Esprit du Judo ของฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 2008
ผู้ปกครองควรแนะนำ

ผู้ปกครองควรแนะนำ  เป็นข้อความที่ประทับโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) ติดกับเพลงและแผ่นเสียงในสหรัฐอเมริกาที่มีเนื้อหาหยาบคาย หรือเรื่องทางเพศที่เกินกว่าจะรับได้ แต่เดิมเริ่มมีการติดป้ายคำว่า "explicit lyrics" (เนื้อเพลงโจ่งแจ้ง) ในปี ค.ศ. 1985 หลังจากได้รับความกดดันจากศูนย์ข้อมูลดนตรีผู้ใหญ่ (Parents Music Resource Center (PMRC)) ในปี ค.ศ. 2000 PMRC ได้ทำงานร่วมกับ RIAA เพื่อกำหนดมาตรฐานของป้าย โดยได้ออกแบบป้ายขาว-ดำที่เป็นที่คุ้นเคยในปัจจุบัน 
อัลบั้มแรก ๆ ที่ได้รับป้ายอย่างเช่น อัลบั้ม "ดานซิก" ของแดนซิก, อัลบั้ม "ลูเดอร์แตนเลิฟ" ของซาวด์การ์เดน, อัลบั้ม "อาเพติเตฟอร์ดีสตรัคชัน" ของกันส์แอนด์โรส และอัลบั้ม "แอสแนสตี้แอสเธย์วันนาบี" ของทูไลฟ์ครูว์ โดยสติ๊กเกอร์จะติดอยู่บนกระดาษแก้วของอัลบั้ม สำหรับอัลบั้มฮิปฮอปอัลบั้มแรกที่ได้รับป้ายคืออัลบั้มเปิดตัวของไอซ์-ที ที่ชื่อ "ไรม์เพย์ส" ออกในปี ค.ศ. 1987 ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับแก๊งสตาร์แร็ป ต่อมากับอัลบั้มในชื่อเดียวกับศิลปินของแดนซิก เช่นเดียวกับอีกหลายอัลบั้มหลังปี ค.ศ. 1992 ที่ป้ายจะติดไปกับการออกแบบปกเลย
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน (ประเทศไทย)

สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรไทย  เป็นสำนักงานเลขานุการของผู้ตรวจการแผ่นดิน จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2542 โดยใช้ชื่อว่า สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา โดยมี พันตำรวจโท กีรป กฤตธีรานนท์ เป็นเลขาธิการสำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดินตั้งแต่ พ.ศ. 2563
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน เป็นหน่วยงานของรัฐที่เป็นอิสระ มีฐานะเป็นนิติบุคคล อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของประธานผู้ตรวจการแผ่นดิน มีสำนักงานตั้งอยู่ที่ถนนแจ้งวัฒนะ แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
ภารกิจ.
สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน มีหน้าที่รับผิดชอบงานธุรการของผู้ตรวจการแผ่นดิน ศึกษาวิเคราะห์รวบรวมข้อมูลและสนับสนุนเกี่ยวกับงานของผู้ตรวจการแผ่นดิน รวมทั้งเผยแพร่วิชาการ และประสานงานกับหน่วยงานต่าง ๆ
ซันชา

นครซันชา  เป็นนครระดับจังหวัดภายใต้การปกครองของมณฑลไหหลำ สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นจังหวัดที่อยู่ใต้สุดและมีประชากรน้อยที่สุดในประเทศจีน แม้จะมีพื้นที่บนดินน้อยที่สุดแต่ก็มีพื้นที่ทางทะเลมากที่สุด ศูนย์กลางการปกครองของนครซันชาตั้งอยู่บนเกาะหย่งซิง (หรือเกาะวูดดี) ในทะเลจีนใต้ คำว่า "ซันชา" เมื่อแปลตรงตัวแปลว่า "สามหาดทราย" หมายถึง 3 เขตหมู่เกาะ ได้แก่ ซีชา , จงชา  และหนานชา 
เดิมมีชื่อว่า "เขตบริหารหมู่เกาะซีชา หนานชา และจงชา ของมณฑลไหหลำ"
ซันตามาริอาดัลมาร์ (บาร์เซโลนา)

โบสถ์ซันตามาริอาดัลมาร์  เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกตั้งอยู่ในแขวงลาริเบราของเมืองบาร์เซโลนา ในประเทศสเปน ซันตามาริอาดัลมาร์เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1329 ถึงปี ค.ศ. 1383 ระหว่างยุคอันรุ่งเรืองทางการเดินเรือและการค้าทางทะเลของกาตาลุญญา สถาปัตยกรรมเป็นแบบอันเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมกอทิกแบบกาตาลาที่แสดงความกลมกลืนอันเห็นได้ยากในสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ของยุคกลาง
ประวัติ.
หลักฐานที่กล่าวถึงโบสถ์ซันตามาริอาดัลมาร์เขียนเป็นครั้งแรกเขียนขึ้นในปี ค.ศ. 998 การก่อสร้างของตัวโบสถ์ปัจจุบันเริ่มขึ้นโดยแคนนอนแบร์นัต ลัลล์ผู้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นอัครพันธบริกรของโบสถ์ในปี ค.ศ. 1324 การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1329 เมื่อมีการวางศิลาฤกษ์โดยพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 แห่งอารากอน จากจารึกบนศิลาทั้งในภาษาละตินและกาตาลาหน้าโบสถ์ สถาปนิกผู้รับผิดชอบการก่อสร้างคือเบอร็องแกร์ เดอ มงตากู (ผู้ออกแบบ) และ ราโมน เดสปุยก์ การก่อสร้างได้รับการสนับสนุนจากสมาคมพ่อค้าต่าง ๆ ของบาร์เซโลนาโดยตลอด ผนัง, ชาเปล และด้านหน้าสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1350 ในปี ค.ศ. 1324 ก็ได้เกิดเพลิงไหม้ที่สร้างความเสียหายให้แก่ส่วนสำคัญของสิ่งก่อสร้าง เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1383 ก็ได้มีการวางศิลาก้อนสุดท้ายของวัด ในปี ค.ศ. 1428 แผ่นดินไหวทำลายหน้าต่างกุหลาบด้านตะวันตกของโบสถ์ โครงสร้างของหน้าต่างบานใหม่ที่สร้างขึ้นแทนเป็นแบบกอทิกวิจิตรสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1459 ปีต่อมาก็ได้มีการประดับกระจกบนหน้าต่าง รูปสลักบนแท่นบูชาเอกถูกทำลายโดยเพลิงในปี ค.ศ. 1936 ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็ได้มีการสร้างชาเปล Blessed Sacrament ขึ้น
ภายนอก.
ลักษณะตัวอาคารภายนอกที่ดูหนักและขึงขังที่ดูจะตัดกับภายใน ล้อมรอบด้วยถนนซอกซอยอันแคบของลาริเบรา ที่ทำให้ยากต่อการมองสิ่งก่อสร้างทั้งหมดได้โดยรวดเดียว นอกจากมุมมองจากถนนมอเรเรสและจากจตุรัสซานตามาเรียที่เดิมเป็นสุสาน มุมมองจากจตุรัสเป็นด้านตะวันตกของวัดที่เห็นหน้าต่างกุหลาบ ขนาบประตูสองข้างเป็นรูปสลักของนักบุญปีเตอร์และนักบุญพอล หน้าบันเป็นภาพพระเยซูขนาบด้วยพระแม่มารีและนักบุญจอห์น
หอตะวันตกเฉียงเหนือสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1496 แต่หอที่คู่กันมิได้สร้างเสร็จจนกระทั่งปี ค.ศ. 1902;
ภายใน.
ตรงกันข้ามกับภายนอกตัวอาคาร ภายในให้ความรู้สึกว่าเบาและโล่ง ผังภายในเป็นแบบบาซิลิกาโดยมีทางเดินสามทางโดยไม่มีส่วนที่เป็นแขนกางเขน และไม่มีสิ่งกีดขวางระหว่างทางเดินกลางและบริเวณพิธี เพดานเป็นเพดานสันแบบง่าย ๆ ที่รองรับด้วยเสาแปดเหลี่ยมเพรียวสูง ที่ทำให้แสงตะวันส่องลงมาภายในตัวอาคารได้เต็มที่จากหน้าต่างชั้นบน
นอกจากนั้นภายในตัวอาคารก็แทบจะไม่มีสิ่งตกแต่งที่เป็นรูปลักษณ์ต่าง ๆ เช่นที่พบในวัดอื่น ๆ ในบาร์เซโลนาเช่นที มหาวิหารซานตายูเลเลีย หรือโบสถ์ซันตามาเรียเดลปี หลังจากที่ถูกทำลายในเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1936 ระหว่างที่เกิดกรณีการประท้วงนักบวชกันขึ้น ในบรรดาสิ่งสำคัญที่ถูกทำลายไปก็รวมทั้งแท่นบูชาแบบบาโรกโดยเดโอดัต คาซาโนเวส และซาลบาร์ดอร์ เกอร์รี
สิ่งสำคัญที่หลงเหลืออยูก็ได้แก่หน้าต่างประดับกระจกสีจากยุคต่าง ๆ
เมกาซิตีโฟร์

เมกาซิตีโฟร์  เป็นวงดนตรีอินดี้/ป็อปพังก์จาก อังกฤษ พวกเขาได้รับความนิยมในสหราชอาณาจักร ในยุค 1980s และ ต้นยุค 1990 เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2006 วิส ได้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลเซนต์จอร์จ จากก้อนเลือดในสมอง เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม
มิวส์ ได้ออกจำหน่ายเพลงคัฟเวอร์ของเมกาซิตีโฟร์คือเพลง "Prague" ในหน้าบี ของซิงเกิล "Resistance" ที่ได้ออกจำหน่ายในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2010 เป็นเพลงที่มิวส์อุทิศให้กับ วิส นักร้องนำที่เสียชีวิต ในปี 2006 พวกเขาเติบโตจากการฟังเพลงและเป็นแรงบันดาลใจโดยเมกาซิตีโฟร์
วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น

วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น  เป็นส่วนราชการไทยระดับวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม โอนย้ายมาจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ โดยมีฐานะเป็นองค์กรในกำกับมหาวิทยาลัย ตามข้อบังคับมหาวิทยาลัยขอนแก่น ว่าด้วยองค์กรในกำกับมหาวิทยาลัยขอนแก่น พ.ศ. 2539 ที่มีการจัดการเป็นอิสระจากระบบราชการ พึ่งตนเองได้ และให้ขึ้นอยู่ภายใต้การดูแลกำกับของมหาวิทยาลัยขอนแก่น มีลักษณะเทียบเท่าคณะ มีหน้าที่บริหาร จัดการ ดำเนินงาน และรับผิดชอบในการผลิตบัณฑิตในหลักสูตรต่าง ๆ ภายใต้ความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยขอนแก่น และกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย
ประวัติ.
วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น เป็นหน่วยงานที่แยกออกมาจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2550 มีฐานะเป็นองค์กรในกำกับของมหาวิทยาลัย มีการจัดการเป็นอิสระจากระบบราชการ โดยมี รองศาสตราจารย์ ดร.พีรสิทธิ์ คำนวณศิลป์ เป็นคณบดีคนแรก วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่นซึ่งมีฐานะเป็นหน่วยงานระดับคณะที่เป็นองค์กรในกำกับของมหาวิทยาลัยขอนแก่นมีพัฒนาการเริ่มต้นมาจากความตระหนักร่วมกับกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย ว่า การกระจายอำนาจและศักยภาพการบริหารจัดการภาครัฐที่ดีว่าเป็นเงื่อนไขสำคัญที่จะทำให้เกิดการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศชาติ แต่เมื่อกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นได้ทำการสำรวจคุณวุฒิของบุคลากรสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในปี พ.ศ. 2546 พบว่ามีผู้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีเพียง 4,600 คน จากจำนวนทั้งสิ้นมากกว่า 200,000 คน ส่วนในระดับปริญญาโทนั้นยิ่งมีจำนวนน้อยมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังพบว่าผู้ที่สำเร็จการศึกษาเหล่านี้เกือบทั้งหมดยังไม่มีองค์ความรู้เรื่องการกระจายอำนาจ และการบริหารจัดการที่ดี ดังนั้นจึงเป็นความจำเป็นเร่งด่วนที่กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจะต้องพัฒนาบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นให้มีความรู้ ความสามารถ ตลอดจนความเชี่ยวชาญในการบริหารงานท้องถิ่น และเพิ่มมีขีดความสามารถในการปฏิบัติงานภาคสาธารณะเพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชนในเขตพื้นที่รับผิดชอบให้อยู่ในระดับที่สูงขึ้นต่อไป
อัตลักษณ์.
ตราสัญลักษณ์ประจำวิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นรูปตรามหาวิทยาลัยขอนแก่น ล้อมรอบด้วยวงกลมง มีอักษรระบุชื่อวิทยาลัย
เป็นรูปดาวเหนือ หมายถึง นักศึกษาและบัณฑิตของวิทยาลัยเป็นผู้ชี้นำแนวทางให้แก่การปกครองท้องถิ่นของประเทศไทย ออกแบบโดย ดร.กฤชวรรธน์ โล่ห์วัชรินทร์ อาจารย์ประจำวิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น
ต้นกาลพฤกษ์
คณบดี.
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
วิสัยทัศน์และพันธกิจ.
วิสัยทัศน์.
สถาบันชั้นนำของการเรียนรู้ด้านกิจการสาธารณะของอาเซียน
พันธกิจ.
มี 3 ด้าน คือ 1) การจัดการศึกษา 2) การวิจัย และ 3) การบริการวิชาการ เพื่อสร้างและพัฒนาองค์ความรู้ยกระดับความสามารถทางการบริหารกิจการสาธารณะตั้งแต่ระดับท้องถิ่น ระดับชาติ และระดับนานาชาติ
ปณิธาน.
เสริมฐานรากประชาธิปไตยเพื่อการพัฒนาสร้างรากฐานการบริหารท้องถิ่นสู่สากล
ปรัชญา.
ความหลากหลายทางความคิดก่อให้เกิดนวัตกรรมทางการบริหารที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงสังคม
นโยบาย.
เพื่อตอบสนองนโยบายในการบริหารและพัฒนามหาวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่นจะยกระดับมาตรฐานตนเองให้เป็นสถาบันการศึกษาทางด้านการบริหารกิจการสาธารณะระดับชั้นนำที่ได้รับการยอมรับในระดับอาเซียน
ปลาค้างคาว (น้ำจืด)

ปลาค้างคาว หรือ ปลาติดหิน  เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในชั้นปลากระดูกแข็งสกุลหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า "Oreoglanis" (/ออ-รี-โอ-แกลน-อิส/) ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae)
ลักษณะ.
มีลักษณะโดยรวมคือ เป็นปลาหนังขนาดเล็ก มีขนาดความยาวลำตัวไม่เกิน 13-15 เซนติเมตร ส่วนหัวและลำตัวแบน ริมฝีปากแผ่กว้างเป็นอวัยวะสำหรับยึดเกาะใช้สำหรับดูดเกาะกับพื้นหินในลำธาร ท่อนหางแบนข้าง หัวค่อนข้างกลม นัยน์ตาเล็ก มีหนวดทั้งหมด 4 คู่ (ระหว่างรูจมูก 1 คู่, ริมฝีปากบน 1 คู่, ริมฝีปากล่าง 1 คู่, คาง 1 คู่) ช่องเหงือกแคบอยู่เหนือครีบอก ครีบไขมันยาว ครีบอกและครีบท้องแผ่ออกด้านข้างลำตัว ครีบหางเว้าเล็กน้อย ที่หน้าอกไม่มีแผ่นหนังใช้เกาะติดเหมือนปลาแค้ในสกุล "Glyptothorax" กินอาหารจำพวก สัตว์น้ำขนาดเล็กและแมลงน้ำ อาศัยเฉพาะในต้นน้ำลำธารที่มีน้ำไหลเชี่ยว ถือเป็นสัตว์น้ำที่ใช้บ่งชี้คุณภาพของแหล่งน้ำชั้นเยี่ยม เนื่องจากเป็นปลาที่มีความอ่อนไหวมากต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพน้ำมาก อีกทั้งยังต้องอาศัยอยู่ในน้ำที่อุณหภูมิต่ำในบริเวณต้นน้ำเท่านั้น คือ บนภูเขาสูง ในระดับที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 700-800 เมตร
ปลาในสกุลนี้ ที่เป็นที่รู้จักดี คือ ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ ("O. siamensis") ที่พบเฉพาะบนอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ ที่เดียวเท่านั้น และยังถือเป็นปลาต้นแบบของปลาในสกุลนี้อีกด้วย
การแพร่กระจายพันธุ์ของปลาค้างคาว พบกระจายทั่วไปในอนุทวีปอินเดีย, จีนทางตอนใต้ และประเทศในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ เช่น ลุ่มน้ำสาละวิน, ลุ่มน้ำอิระวดี, ลุ่มน้ำโขง, ลุ่มแม่น้ำน่าน เป็นต้น
การจำแนก.
ปัจจุบัน พบแล้วทั้งหมด 20 ชนิด โดยเฉพาะในปี ค.ศ. 2005 มีการค้นพบเพิ่มเติมอีกถึง 8 ชนิดด้วยกัน ซึ่งล้วนแต่เป็นปลาที่พบในเขตประเทศไทยทั้งนั้น และได้ถูกตั้งชื่อชนิดเพื่อเป็นเกียรติแก่บุคคลในแวดวงการอนุรักษ์ธรรมชาติชาวไทยด้วย ได้แก่ นายสุรพล ดวงแข นักวิชาการสัตว์ป่า, นายสืบ นาคะเสถียร อดีตหัวหน้าศูษย์รักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง และนายปลอดประสพ สุรัสวดี อดีตอธิบดีกรมประมงและอดีตอธิบดีกรมป่าไม้
ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์

ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Oreoglanis siamensis") ปลาน้ำจืดขนาดเล็กในอันดับปลาหนังชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) 
ลักษณะ.
มีลักษณะที่แตกต่างไปจากปลาหนังชนิดอื่น ๆ ตรงที่ครีบหลังและครีบอกไม่มีก้านแข็ง ลำตัวเรียวยาว หัวและอกแบนราบ มีหนวด 4 คู่ ปากมีขนาดเล็กอยู่ด้านล่าง ครีบอกและริมฝีปากมีลักษณะคล้ายถ้วยดูด ใช้สำหรับดูดเกาะติดกับกรวดหินในน้ำ ครีบหางปลายมนกลม ครีบอกใหญ่ ครีบก้นมีขนาดเล็ก ลำตัวมีสีน้ำตาลอมเขียว หลังมีแต้มสีจาง ๆ กินอาหารจำพวก แมลงน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก มีพฤติกรรมวางไข่ใต้ก้อนหิน ไข่มีขนาดเล็ก และคอยดูแลไข่
มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร
ที่อยู่.
พบได้เพียงแห่งเดียวเท่านั้นในโลก ที่ลำธารน้ำไหลแรงบนทิวเขาอินทนนท์ และอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ โดยจะพบที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,200 เมตร
การค้นพบ.
ปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ ถูกค้นพบและทำการศึกษาโดย ดร.ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ นักมีนวิทยาชาวอเมริกันที่เข้ามาศึกษาพันธุ์สัตว์น้ำในประเทศไทย โดยได้ตัวอย่างมาจากชาวกะเหรี่ยง ที่จับได้จากลำธารบนดอยอ่างกาหรือดอยอินทนนท์ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1928 ต่อมาได้มีการสำรวจพบอีกหลายแห่งตามลำธารที่เป็นสาขาของแม่น้ำปิงในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งได้ถือเป็นชนิดต้นแบบของปลาสกุลนี้ด้วย
ชื่ออื่น.
เป็นปลาที่ถูกใช้ทำเป็นอาหารบริโภคของชาวเขาในท้องถิ่น โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "แต๊กหิน" หรือ "แม๊ะหิน" เป็นต้น ปัจจุบันมีสถานะใกล้สูญพันธุ์แล้ว เพราะสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงและการที่ถูกจับเป็นจำนวนมาก และถือเป็นปลาน้ำจืดคุ้มครองชนิดหนึ่งของกรมประมงร่วมกับปลาชนิดอื่นอีก 3 ชนิด (ปลาตะพัด ("Scleropages formosus"), ปลาเสือตอลายใหญ่ ("Datnioides pulcher") และ ปลาหมูอารีย์ ("Yasuhikotakia sidthimunki")) 
ปัจจุบันมีความพยายามจากภาครัฐโดย กรมประมง ในการเพาะขยายพันธุ์ ซึ่งจะกระทำได้เฉพาะบนภูเขาสูงเท่านั้น
เพลงล้อเลียน

เพลงล้อเลียน หรือ เพลงแปลง  คือ เพลงที่แปลงเนื้อร้องมาจากเพลงอื่น ซึ่งโดยมากแล้วจะเป็นเพลงที่มีชื่อเสียง โดยคงทำนองไว้ และโดยมากจะมีเนื้อหาตลกโปกฮาหรือล้อเลียนเรื่องราวต่าง ๆ (ในเพลงใต้ดินอาจจะมีเนื้อหามุ่งไปในเรื่องทางเพศ) นักแต่งเพลงล้อเลียนที่รู้จักกันดีที่สุดคือ "เวียร์ด อัล" แยนคอวิค
เพลงแปลงในประเทศไทย.
เพลงแปลงมีประวัติความเป็นมาไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเริ่มขึ้นครั้งแรกเมื่อใด สำหรับในประเทศไทย เพลงแปลงเริ่มได้รับความนิยมและเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในยุคระหว่างปี พ.ศ. 2490-พ.ศ. 2500 ด้วยการได้รับอิทธิพลจากเพลงสากลของต่างประเทศ โดยนักร้องที่มีชื่อ อาทิ เอลวิส เพรสลีย์, คลิฟฟ์ ริชาร์ด, แฮร์รี เบลาฟอนเต มีนักแต่งเพลงแปลงที่มีชื่อเสียง ได้แก่ นคร มังคลายน, สุรพล โทณะวนิก, อรลลินทร์ ปุญยวัฒนานนท์ เป็นต้น
นักร้องในแนวเพลงแปลงที่มีชื่อเสียงมีอยู่มากมายตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน อาทิ [[มีศักดิ์ นาครัตน์]], [[ดิเรก อมาตยกุล]], [[ดอน สอนระเบียบ]], [[รอยัลสไปรท์ส]], [[บุญธรรม พระประโทน]], [[บุญโทน พระไม่ทำ|บุญโทน คนหนุ่ม]], [[เจินเจิน บุญสูงเนิน]], [[ใหญ่ เรดบีท|ประสงค์ ตั้งตัว]], [[มาเฟีย เรคคอร์ด]], [[เรนโบว์]], [[พิงค์แพนเตอร์]], [[เทพ โพธิ์งาม]], เดอะพีเพิ้ล เป็นต้น
หวอ เงวียน ซ้าป

พลเอกพิเศษ หวอ เงวียน ซ้าป หรือที่คนไทยรู้จักในชื่อ โว เหงียน เกี๊ยบ (จื๋อฮ้าน: <templatestyles src="vi-nom/fonts.css" />武元甲; 25 สิงหาคม ค.ศ. 1911 – 4 ตุลาคม ค.ศ. 2013) เป็นพลเอกพิเศษ นักปฏิวัติคอมมิวนิสต์ และนักการเมืองชาวเวียดนาม เขาได้รับการยกย่องจากการวางกลยุทธ์ทางการทหาร ซึ่งนำพากองกำลังคอมมิวนิสต์เวียดนามชนะในสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ฝรั่งเศส เวียดนามใต้ สหรัฐอเมริกา และจีน ซ้าปดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารของเหวียตมิญและกองทัพประชาชนตั้งแต่ ค.ศ. 1941 ถึง ค.ศ. 1972 เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (เวียดนามเหนือ) และสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามในระหว่าง ค.ศ. 1946–1947 และครั้งที่สองตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ถึง ค.ศ. 1980 และดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีเวียดนามตั้งแต่ ค.ศ. 1955 ถึง ค.ศ. 1991 นอกจากนี้ ซ้าปยังเป็นสมาชิกโปลิตบูโรแห่งพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามด้วย
ซ้าปเกิดที่จังหวัดกว๋างบิ่ญในครอบครัวชาวนาผู้มั่งคั่ง เขามีส่วนร่วมในกิจกรรมทางการเมืองต่อต้านอาณานิคมตั้งแต่วัยเยาว์ และเมื่อ ค.ศ. 1931 ก็เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามที่นำโดยโฮจิมินห์1931 ซ้าปเริ่มมีชื่อเสียงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจากการเป็นผู้นำทางทหารของเหวียตมิญในการต่อต้านการยึดครองของญี่ปุ่น และนำกองกำลังต่อต้านฝรั่งเศสในสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง ซึ่งได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดในยุทธการที่เดียนเบียนฟู เมื่อ ค.ศ. 1954 ในสงครามเวียดนาม ซ้าปเป็นผู้บัญชาการทหารกองทัพประชาชนในการต่อต้านเวียดนามใต้และสหรัฐอเมริกา โดยดำรงตำแหน่งนี้ในช่วงการรุกตรุษญวน เมื่อ ค.ศ. 1968 และการรุกอีสเตอร์ เมื่อ ค.ศ. 1972 หลังจากนั้น วัน เตี๊ยน สุง ก็เข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการต่อจากเขา แต่ซ้าปยังคงเป็นรัฐมนตรีกลาโหมตลอดช่วงเวลาที่สหรัฐถอนกำลังพลและได้รับชัยชนะครั้งสุดท้ายต่อเวียดนามใต้ใน ค.ศ. 1975 สมรภูมิครั้งสุดท้ายที่อยู่ในการดูแลของเขา คือ การบุกครองกัมพูชาใน ค.ศ. 1978 และสงครามจีน-เวียดนามใน ค.ศ. 1979 เขาลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีกลาโหมใน ค.ศ. 1980 และถอนตัวจากโปลิตบูโรใน ค.ศ. 1982 ซ้าปยังคงเป็นสมาชิกคณะกรรมการส่วนกลาง และเป็นรองนายกรัฐมนตรีจนถึง ค.ศ. 1991 และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ ค.ศ. 2013 สิริอายุ 102 ปี
ซ้าปได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำทางทหารที่มีความชำนาญการ โดยในช่วงสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง เขา เขาเปลี่ยนกลุ่มกบฏที่กระจัดกระจายให้กลายเป็นกองทัพทหารราบที่มีความรู้ด้านวิทยาการรหัสลับ ปืนใหญ่ และโลจิสติกส์ระดับสูง ซึ่งสามารถท้าทายกองทัพรบนอกประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลฝรั่งเศสและกองทัพแห่งชาติเวียดนามที่มีขนาดใหญ่และทันสมัยได้ ซ้าปผู้ซึ่งเรียนกฎหมายและทำงานเป็นครูสอนวิชาประวัติศาสตร์ตลอดทศวรรษ 1930 ไม่เคยเข้าร่วมหลักสูตรใด ๆ ในสถาบันการทหาร และไม่เคยฝึกทหารโดยตรงเลยก่อนเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโลจิสติกส์อย่างมาก โดยเป็นผู้ออกแบบหลักของเส้นทางโฮจิมินห์ ซึ่งเป็นเครือข่ายการขนส่งระหว่างเวียดนามเหนือและใต้ ซึ่งเส้นทางนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในความสำเร็จทางวิศวกรรมทางทหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษที่ 20 
ซ้าปมักได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นผู้นำพาเวียดนามเหนือได้รับชัยชนะทางทหารเหนือสหรัฐอเมริกาและเวียดนามใต้ อย่างไรก็ดี งานวิจัยปัจจุบันชี้ว่าผู้นำคนอื่น ๆ อย่างวัน เตี๊ยน สุง และ หว่าง วัน ท้าย ซึ่งเคยเป็นผู้ใต้บัญชาและกลายมาเป็นคู่แข่งภายหลัง อาจมีบทบาททางการทหารโดยตรงมากกว่า ถึงแม้เช่นนั้น เขาก็มีบทบาทสำคัญในการพัฒนากองทัพประชาชนเวียดนามให้กลายเป็นหนึ่งในกองกำลังที่มีอาวุธและยานยนต์ที่ใหญ่และน่าเกรงขามที่สุด ซึ่งสามารถพิชิตกองทัพบกสาธารณรัฐเวียดนาม (ARVN) ในสงครามแบบประจัญบานได้
ฮาโมริ ทากาชิ

ฮาโมริ ทากาชิ ("Takashi Hamori") เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงานเรื่อง "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย" ซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสาร "ยังแมกกาซีน" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ทั้งนี้ เขามักเขียนการ์ตูนแนวต่อสู้ โดยมีคู่ต่อสู้เป็นชาวต่างชาติอยู่หลายเรื่อง และเขายังเป็นผู้สร้างตัวละครนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่างซาวามูระ โนริทากะ กับฉ่ำอุรา ในมังงะชุด "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย"
ผลงาน.
- Magic boy 1 เล่มจบ
- ฤทธิ์ดาบสุริยัน 2 เล่มจบ
เส้นทางนักบุญยากอบ

เส้นทางนักบุญยากอบ ;) คือเส้นทางที่คริสต์ศาสนิกชนผู้แสวงบุญจากประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรปใช้ในการเดินทางไปยังอาสนวิหารเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ประเทศสเปน ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสถานที่บรรจุเรลิกของนักบุญยากอบ บุตรเศเบดี
เส้นทางนักบุญยากอบได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของทวีปยุโรปในปี ค.ศ. 1993
เส้นทางจาริกแสวงบุญสำคัญคริสต์ศาสนิกชน.
เส้นทางจาริกแสวงบุญนักบุญยากอบเป็นเส้นทางที่เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งสเปน สำหรับการจาริกแสวงบุญมากว่าหนึ่งพันปี และเป็นเส้นทางจาริกแสวงบุญสำคัญที่สุดเส้นหนึ่งในบรรดาเส้นทางจาริกแสวงบุญสามสายของคริสต์ศาสนา นอกจากนั้นก็ยังเป็นเส้นทางที่นักแสวงบุญสามารถได้รับพระคุณการุญเมื่อไปถึงจุดหมายปลายทางด้วย เส้นทางอีกสองสายคือเส้นทางฟรันชีเจนาไปยังกรุงโรม และเส้นทางไปยังกรุงเยรูซาเลม 
ตำนานกล่าวว่าร่างของยากอบ บุตรเศเบดี หรือนักบุญยากอบองค์ใหญ่ถูกนำมาจากเยรุซาเลมมายังตอนเหนือของสเปน และมาฝังไว้ยังที่ที่ปัจจุบันคือเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
การเดินทางไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาอาจจะใช้เส้นทางสายใดก็ได้ สำหรับนักแสวงบุญแล้วการเดินทางเริ่มจากที่อยู่ของตนเองไปยังจุดหมายปลายทางที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา แต่ในบรรดาเส้นทางต่าง ๆ ก็มีเส้นทางที่ถือว่าสำคัญ ๆ อยู่สองสามสาย ในช่วงยุคกลางเส้นทางจาริกแสวงบุญไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาเป็นเส้นทางที่นิยมใช้กันมาก แต่เมื่อมาประสบกับกาฬโรคระบาดในยุโรป การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ และวิกฤติการณ์ทางการเมืองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เข้า ความนิยมในการเดินทางดังกล่าวก็เริ่มลดถอยลง เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1980 ในแต่ละปีก็แทบจะไม่มีนักแสวงบุญที่เดินทางไปถึงจุดหมายปลายทางที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมาความนิยมในการเดินทางไปแสวงบุญก็เริ่มกระเตื้องขึ้นจากนักแสวงบุญจากทั่วโลก เมื่อสภาแห่งยุโรปได้ยกฐานะเส้นทางนักบุญยากอบขึ้นเป็นเส้นทางวัฒนธรรมแห่งยุโรปในปี ค.ศ. 1987 และโดยองค์การยูเนสโกขึ้นเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1993
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับที่ 5 ของมหาวิทยาลัยขอนแก่น ด้วยความตระหนักถึงปัญหาด้านสุขภาพอนามัยของประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบกับปัญหาการขาดแคลนบุคลากรทางการพยาบาลของประเทศ คณะพยาบาลศาสตร์จึงได้ก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นคณะพยาบาลศาสตร์แห่งแรกในส่วนภูมิภาค และแห่งที่ 2 ของประเทศ
ประวัติ.
การก่อตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ เริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2511 โดยมหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งขณะนั้นมี ศาสตราจารย์ พิมล กลกิจ ดำรงตำแหน่งอธิการบดี ได้ดำริที่จะเปิดการศึกษาวิชาชีพพยาบาลขึ้น เพื่อผลิตบุคลากรทางการพยาบาลที่มีความรู้ ความสามารถรับผิดชอบงานด้านพัฒนาอนามัย ซึ่งถือว่าเป็นการผลิตบุคลากรที่ตอบสนองต่อความต้องการของท้องถิ่นและของประเทศชาติโดยส่วนรวม
ดังนั้นการดำเนินงานจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์จึงเริ่มต้นขึ้น โดยได้รับความช่วยเหลือจากกระทรวงสาธารณสุขและมหาวิทยาลัยมหิดล ในขั้นต้น ได้ดำเนินการศึกษาสภาวะและรวบรวมข้อมูลผลการศึกษาได้จัดตั้ง "คณะกรรมการจัดทำโครงการและร่างหลักสูตร" ขึ้น กรรมการชุดนี้ใช้เวลาดำเนินการจัดทำโครงการและร่างหลักสูตรเป็นเวลา 8 เดือน จึงได้นำเสนอหลักสูตรและโครงการฉบับสมบูรณ์แก่สภามหาวิทยาลัยขอนแก่น และเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 จึงมีประกาศราชกิจจานุเบกษาให้มหาวิทยาลัยขอนแก่นมีส่วนราชการเพิ่มขึ้นอีกคณะหนึ่ง คือ "คณะพยาบาลศาสตร์" ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2514 เป็นต้นมา
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้เปิดรับนักศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตทางการพยาบาลเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2514 รับนักศึกษาจำนวน 60 คน โดยใน 2 ปีแรกของการดำเนินการศึกษา ได้ใช้ตึกภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ เป็นสำนักงานชั่วคราว อาคารคณะพยาบาลศาสตร์อาคารแรกได้ทำพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 และได้เปิดใช้เป็นสำนักงานของคณะพยาบาลศาสตร์ในกลางปีการศึกษา 2516 และในปลายปีการศึกษา 2521 คณะพยาบาลศาสตร์มีสำนักงานและอาคารเรียนเพิ่มขึ้นอีก 1 หลัง พร้อมกับการขยายงานและจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้นทุกปี
ต่อมาในปี พ.ศ. 2527 ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรเพื่อความเหมาะสม ทันสมัย สอดคล้องกับสภาพปัญหาสังคมในขณะนั้น เป็นการผสมผสานเนื้อหาวิชา โดยใช้ชุมชนเป็นหลัก ปรับจำนวนหน่วยกิต รวมทั้งระยะเวลาในการเรียน และได้เปลี่ยนชื่อปริญญามาเป็น "พยาบาลศาสตรบัณฑิต" ตั้งแต่ พ.ศ. 2530 และใช้มาจนปัจจุบัน
สัญลักษณ์.
สัญลักษณ์ประจำคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น คือ ดอกปีบ
อนึ่ง คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ก็ใช้สัญลักษณ์ประจำคณะคือ ดอกปีบ เช่นเดียวกัน แต่เรียกคนละชื่อ ซึ่งคณะพยาบาลศาสตร์ จะเรียกว่า "ดอกปีบ" ส่วนคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ จะเรียกว่า "กาสะลอง"
ดอกปีบ
ทำเนียบคณบดี.
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
บุคคลที่มีชื่อเสียง.
หมายเหตุ รายนามดังกล่าว จัดเรียงชื่อและนามสกุลตามตัวอักษร
พระราชกฤษฎีกาอ็องบวซ

พระราชกฤษฎีกาอ็องบวซ  ที่ลงนามกันที่พระราชวังอ็องบวซเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1563 โดยแคทเธอรีน เดอ เมดิชิผู้ขณะนั้นทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระราชโอรสพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 เป็นพระราชกฤษฎีกาเพื่อการยุติช่วงแรกของสงครามศาสนาของฝรั่งเศส และนำราชอาณาจักรกลับมาสู่สันติสุขโดยการรับรองเสรีภาพและอภิสิทธิ์ในการนับถือศาสนาแก่ประชากรผู้เป็นโปรเตสแตนต์หรือที่เรียกว่าอูเกอโนต์ 
แม้ว่าจะเป็นพระราชกฤษฎีกาที่มีเนื้อหาที่จำกัดกว่าพระราชกฤษฎีกาแซ็ง-แฌร์แม็งที่ลงนามกันในปีก่อนหน้านั้น แต่ก็ยังอนุญาตให้มีการทำพิธีศาสนาแบบโปรเตสแตนต์ภายในที่อยู่อาศัยส่วนบุคคลของขุนนาง และในปริมณฑลของเมืองที่ระบุภายใน "baillage" หรือ "sénéchaussée"
ราชสภาแห่งปารีสผู้ขับสมาชิกผู้เป็นอูเกอโนต์ออกจากสภาต่อต้านการลงทะเบียนของพระราชกฤษฎีกาเช่นเดียวกับสภาการปกครองท้องถิ่น แต่ก็ได้ยินยอมหลังจากที่มีการประท้วง แต่เพิ่มข้อแม้ในพระราชกฤษฎีกามิให้มีผลบังคับตามเนื้อหาอย่างเต็มที่จนกว่าพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 จะทรงบรรลุนิติภาวะ เมื่อสภาแห่งชาติมีโอกาสที่จะตัดสินกรณีที่เกี่ยวกับข้อขัดแย้งทางศาสนา เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ทรงประกาศการบรรลุนิติภาวะของพระองค์เมื่อมีพระชนมายุได้ 14 พรรษาเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1563 พระองค์ก็ทรงเลือกรัฐบาลท้องถิ่นแห่งรูอ็องให้เป็นสถานที่สำหรับ "lit de justice" หรือ "การออกพระราชกฤษฎีกา" แทนปารีสที่ทำกันตามปกติ ในขณะเดียวกันก็ทรงออกพระราชกฤษฎีกาฉบับสมบูรณ์แทนฉบับย่อที่บังคับใช้กันก่อนหน้านั้น
ผู้แทนการค้าไทย

ผู้แทนการค้าไทย (TTR) เป็นผู้แทนพิเศษของนายกรัฐมนตรี ด้านการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ ตามแนวนโยบายเศรษฐกิจระหว่างประเทศเชิงรุก จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 โดยมุ่งขยายตลาดการค้า การลงทุนของไทยในต่างประเทศ และแสวงหาความร่วมมือในด้านต่างๆ ที่จำเป็นในการพัฒนาประเทศและการเพิ่มขีดความสามารถในเวทีโลก
ผู้แทนการค้าไทย เป็นผู้แทนพิเศษของนายกรัฐมนตรี มีฐานะเทียบเท่ารัฐมนตรี ในการเจรจาระดับรัฐมนตรี กับหน่วยงานรัฐบาลต่างประเทศหรือองค์การการค้าระหว่างประเทศ โดยประธานผู้แทนการค้าไทย มีฐานะเทียบเท่ารองนายกรัฐมนตรี
ประวัติ.
ผู้แทนการค้าไทย ได้จัดตั้งขึ้นเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2545 ในสมัยรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ในระยะแรกได้ดำเนินการขยายการค้าไทย บุกเบิกตลาดใหม่ในภูมิภาคต่างๆ รวมทั้งเสริมสร้างความสัมพันธ์กับประเทศคู่ค้าเจรจา FTA ของไทย นอกจากนี้ได้ดำเนินการขยายความร่วมมือด้านการลงทุนกับประเทศต่างๆ ทั้งในภูมิภาคเอเซีย ตะวันออกกลาง แอฟริกา ยุโรป และสหรัฐอเมริกา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ ได้มีการยุบผู้แทนการค้าไทยไป จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2552 นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้จัดตั้งผู้แทนการค้าไทยขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง โดยกำหนดให้มีผู้แทนการค้าไทยจำนวนไม่เกิน 5 คน เพื่อเป็นกลไกในการดำเนินการเสริมสร้างความเป็นเอกภาพ และประสิทธิภาพในการดำเนินตามนโยบายด้านการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ และให้มี สำนักงานผู้แทนการค้าไทย เป็นหน่วยงานสนับสนุนการดำเนินงานของผู้แทนการค้าไทย
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์

ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์  ดำเนินการโดยบริษัท PAL Holdings, Inc. (PSE: PAL) ในอดีตจนถึงปี พ.ศ. 2513 ใช้ชื่อ "Philippine Air Lines" เป็นสายการบินประจำชาติของฟิลิปปินส์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ศูนย์ธุรกิจการเงินของธนาคารแห่งชาติฟิลิปปินส์ (PNB Financial Center) ในเมืองปาไซ สายการบินนี้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2484 และเป็นสายการบินพาณิชย์แห่งแรกและเก่าแก่ที่สุดในเอเชียที่ดำเนินงานภายใต้ชื่อเดิม
มีศูนย์กลางการบินที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน ในกรุงมะนิลา, ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์กในแองเจเลส, ท่าอากาศยานนานาชาติมัคตัน–เซบูในเซบู และท่าอากาศยานนานาชาติฟรานซิสโกบังกอยในเมืองดาเวา สายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ให้บริการไปยังปลายทางในประเทศ 31 แห่งและปลายทางในต่างประเทศ 54 แห่ง ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียตะวันออก, ตะวันออกกลาง, โอเชียเนีย, อเมริกาเหนือ และยุโรป สายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ให้บริการเครื่องบินทั้งของแอร์บัสและโบอิง โดยมีเครื่องบินแอร์บัส เอ320, แอร์บัส เอ321, แอร์บัส เอ321นีโอ, แอร์บัส เอ330, แอร์บัส เอ350 และโบอิง 777 ให้บริการ ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 สายการบินมีเครื่องบินที่ขึ้นทะเบียน 61 ลำ
จุดหมายปลายทาง.
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์มีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน มีฐานการบินรองอีกสามแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติมัคตัน–เซบู, ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์กและท่าอากาศยานนานาชาติฟรานซิสโกบังกอย และเมืองสำคัญ (focus city) คือ ท่าอากาศยานนานาชาติคาลิโบ เที่ยวบินส่วนใหญ่ให้บริการจากท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน โดยมีจุดหมายปลายทางในเอเชีย อเมริกาเหนือ โอเชียเนีย ตะวันออกกลาง และสหราชอาณาจักร
ข้อตกลงการบิน.
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ทำข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกันกับสายการบินดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
นิธินาฏ ราชนิยม

นิธินาฏ ราชนิยม หรือ โอ๊ค (เกิด 9 เมษายน พ.ศ. 2517) ปัจจุบันเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ในช่องติ๊กต๊อก และนักจัดรายการวิทยุของคลื่นวิทยุครอบครัวข่าว FM.106.0 Mhz. อดีตผู้ประกาศข่าวทางช่อง 3 เอชดี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 – 2567
ประวัติ.
นิธินาฏ ราชนิยม เคยเข้าศึกษาระดับปริญญาตรีที่คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อนที่จะลาออกแล้วย้ายมาศึกษาต่อที่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เริ่มทำงานที่ไทยทีวีสีช่อง 3 ตั้งแต่ช่วงฝึกงาน และทำงานที่ช่อง 3 ในฐานะผู้ประกาศข่าวมาจนถึงปัจจุบัน โดยเริ่มต้นจากอ่านข่าวสั้น (180 วินาทีข่าว) ก่อนที่จะมาเป็นผู้ประกาศข่าวในช่วงภาคเช้า เช่น เหตุบ้านการเมือง, เช้าวันใหม่, ครอบครัวข่าวเช้า และข่าวภาคเที่ยง เช่น เที่ยงวันทันเหตุการณ์ คู่กับ วิศาล ดิลกวณิช ซึ่งปัจจุบันกลับมาอ่านข่าวสั้น (แฟลช นิวส์) อีกครั้ง
ด้านชีวิตส่วนตัว มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ ภูมิรัตน์ ชื่อเล่น กาย เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2547 ปัจจุบันกำลังศึกษาที่คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เอาโทบาน

เอาโทบาน (พหุพจน์: #เปลี่ยนทาง) เป็นศัพท์ภาษาเยอรมันหมายถึงทางด่วนระหว่างเมือง ซึ่งเป็นทางคู่และมีทางยกระดับข้ามทางแยก ศัพท์คำนี้ใช้เรียกทางด่วนในเยอรมนี ออสเตรีย และสวิตเซอร์แลนด์ แต่เมื่อกล่าวโดยทั่วไปมักหมายถึงทางหลวงพิเศษในเยอรมนี เอาโทบานในเยอรมนีใช้งานฟรี ส่วนออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์เก็บค่าธรรมเนียมการใช้ทางในอัตราเหมาจ่าย
พาหนะที่ใช้งานได้; เยอรมนีและออสเตรียกำหนดให้พาหนะที่ใช้งานเอาโทบานได้จะต้องเป็นพาหนะที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์และทำความเร็วไม่ต่ำกว่า 60 กม/ชั่วโมง ส่วนสวิตเซอร์แลนด์กำหนดไว้ที่ 80 กม/ชั่วโมง
ข้อจำกัดความเร็ว; ออสเตรียกำหนดให้พาหนะใช้ความเร็วบนเอาโทบานได้ไม่เกิน 130 กม/ชั่วโมง สวิตเซอร์แลนด์กำหนดไว้ไม่เกิน 120 กม/ชั่วโมง ขณะที่เอาโทบานในเยอรมนีไม่มีข้อจำกัดความเร็วสูงสุด แต่มีการกำหนดความเร็วแนะนำที่ 130 กม/ชั่วโมง อย่างไรก็ตาม บางรัฐในเยอรมนีเช่นรัฐเบรเมินเริ่มออกกฎจำกัดความเร็วเพื่อควบคุมระดับเสียงและลดมลภาวะ 
ประวัติ.
ทางหลวงในลักษณะเดียวกับเอาโทบานนี้ เริ่มสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1929 เชื่อมระหว่างนครโคโลญกับบ็อน โดยเป็นเส้นทางคู่ที่จำกัดการใช้งานเฉพาะรถยนต์ ห้ามคนเดินเท้าและรถม้า ในสมัยนั้นใช้ชื่อเรียกว่า "ครัฟท์ฟาร์ทชตรัสเซอ" ("Kraftfahrtstraße") เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1932 ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1940 ในยุคของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ได้มีการเร่งสร้างอย่างขนานใหญ่เป็นระยะทาง 3,736 กิโลเมตร นอกจากนี้ ฮิตเลอร์ยังยกเลิกภาษีรถยนต์เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศ ตลอดจนสั่งสร้างรถยนต์ "ฟ็อลคส์วาเกิน" ที่ราคาถูกเท่าจักรยานยนต์ นโยบายดังกล่าวทำให้อุตสาหกรรมยานยนต์ของเยอรมันเติบโตอย่างก้าวกระโดด เกิดการจ้างแรงงานนับล้านอัตรา และมีนัยทางทหารเพื่อการลำเลียงกำลังที่รวดเร็วขึ้นด้วย ทางด่วนนี้ในช่วงแรกใช้ชื่อว่า ไรชส์เอาโทบาน (ยนตรมารคไรช์) และมีสมญาว่า ถนนของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ("die Straßen Adolf Hitlers")
ปัจจุบันโครงข่ายของเอาโทบานในเยอรมนีมีความยาวทั้งสิ้น 13,183 กิโลเมตร (ข้อมูลปี 2020) เป็นโครงข่ายถนนขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ห้าของโลก (2012) รองจากระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตในสหรัฐอเมริกา และระบบทางหลวงในประเทศจีน ระบบทางหลวงในประเทศแคนาดา และ มอเตอร์เวย์ของประเทศสเปน ตามลำดับ เอาโทบานในเยอรมนีได้ชื่อว่าเป็นทางหลวงสายหนึ่งที่มีอัตราการเกิดอุบัติเหตุต่ำที่สุด การบำรุงรักษาเอาโทบานใช้งบประมาณสูงถึง 512,000 ยูโร/กิโลเมตร/ปี (ราว 20 ล้านบาท/กิโลเมตร/ปี)
สถิติความเร็วขับขี่.
"ที่มา": Kellermann, G: Geschwindigkeitsverhalten im Autobahnnetz 1992. Straße+Autobahn, Issue 5/1995.
สถิติอุบัติเหตุ.
หมายเหตุ * สัดส่วน หมายถึง จำนวนผู้เสียชีวิตต่อระยะทางที่มีรถวิ่งครบหนึ่งพันล้านกิโลเมตร
หมู่เกาะหมาจู่

หมู่เกาะหมาจู่ (#เปลี่ยนทาง ;พินอิน: Mǎzǔ Lièdǎo; สำเนียงฝูโจว: Mā-cū liĕk-dō̤ หรืออาจเขียนว่า, #เปลี่ยนทาง ; สำเนียงฝูโจว: 馬祖島 Mā-cū-dō̤) หมู่เกาะรอบชายฝั่งช่องแคบไต้หวันจำนวนทั้งหมด 19 เกาะ ปัจจุบันทางการสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ได้จัดตั้งขึ้นเป็น เทศมณฑลเหลียนเจียง (#เปลี่ยนทาง ;พินอิน:Lièng-gŏng-gâing) มณฑลฝูเจี้ยนของสาธารณรัฐจีน ซึ่งเดิมเคยอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) ภายหลังได้แยกจากเทศมณฑลเหลียนเจียงในจีนแผ่นดินใหญ่ และจัดตั้งเป็นตำบลมาชู (พินอิน:Mā-cū-hiŏng)
ที่มาของชื่อหมู่เกาะแห่งนี้ มาจากชื่อของ เทพหมาจู่ และปัจจุบันนักท่องเที่ยวจากจีนแผ่นดินใหญ่ สามารถเดินทางผ่านหมู่เกาะหมาจู่ไปสู่เกาะไต้หวันได้
การแบ่งการปกครอง.
เทศมณฑลเหลียนเจียงในการปกครองของสาธารณรัฐจีน ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 23 หมู่บ้าน และ 4 ตำบล ได้แก่