ทฤษฎีพฤติกรรมทางการเมือง

ทฤษฎีพฤติกรรมทางการเมือง  ในฐานะที่เป็นแง่มุมหนึ่งของรัฐศาสตร์ พยายามที่จะหาปริมาณและอธิบายอิทธิพลที่กำหนดมุมมองทางการเมือง อุดมการณ์ และระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของบุคคล พฤติกรรมทางการเมืองเป็นส่วนย่อยของพฤติกรรมมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับการเมืองและอำนาจ นักทฤษฎีที่มีอิทธิพลต่อสาขานี้ ได้แก่ คาร์ล ดอยช์ (Karl Deutsch) และ ธีโอดอร์ ดับเบิลยู. อาดอร์โน (Theodor W. Adorno)
อิทธิพลระยะยาวต่อแนวโน้มทางการเมือง.
การมีปฏิสัมพันธ์กับมุมมองทางการเมืองของบุคคลในครอบครัวมักถูกมองว่าเป็นอิทธิพลระยะยาวหลักที่มีต่อแนวโน้มทางการเมืองและความเต็มใจที่จะมีส่วนร่วมในระบบการเมือง
ครู และบุคลากรทางการศึกษาอื่น ๆ มักถูกมองว่ามีอิทธิพลอย่างมากต่อแนวโน้มทางการเมือง ในช่วงปีการศึกษา 2546-2547 ในสหรัฐอเมริกา นักเรียนใช้เวลาเฉลี่ย 180.4 วันในการศึกษาขั้นพื้นฐานและมัธยมศึกษาในแต่ละปี โดยวันเรียนถูกกำหนดไว้ที่ประมาณ 6.7 ชั่วโมงเรียน ซึ่งหมายความว่าโดยเฉลี่ยแล้วนักเรียนจะใช้เวลาเรียนในชั้นเรียนประมาณ 1,208.68 ชั่วโมงในแต่ละปี อุดมศึกษา (Post-secondary education) ดูเหมือนจะมีผลกระทบต่อทั้งอัตราการลงคะแนนเสียงและการระบุตัวตนทางการเมือง จากการศึกษาในนักศึกษาจำนวน 9,784,931 คน พบว่าพวกเขาลงคะแนนเสียงในอัตรา 68.5% ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 (2016 United States presidential election) เมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ย 46.1% สำหรับประชาชนอายุ 18-29 ปีที่ลงคะแนนเสียง
เพื่อนฝูงก็ส่งผลต่อแนวโน้มทางการเมืองเช่นกัน บ่อยครั้ง (แต่ไม่จำเป็น) เพื่อนมักมีข้อได้เปรียบที่เป็นส่วนหนึ่งของคนรุ่นเดียวกัน ซึ่งโดยรวมแล้วพัฒนากลุ่มประเด็นทางสังคมที่ไม่เหมือนใคร เอริค แอล. ดี (Eric L. Dey) ได้โต้แย้งว่า "การขัดเกลาทางสังคมเป็นกระบวนการที่บุคคลได้รับความรู้ นิสัย และค่านิยมที่จะเป็นประโยชน์ในอนาคต" ความสามารถในการเชื่อมโยงในระดับทั่วไปนี้เป็นสิ่งที่กระตุ้นและช่วยให้การเติบโตทางอุดมการณ์ในอนาคตเป็นไปได้
นักสังคมวิทยาและนักรัฐศาสตร์ถกเถียงกันถึงความสัมพันธ์ระหว่างอายุและการก่อตัวของทัศนคติทางการเมือง สมมติฐานปีแห่งความประทับใจ (impressionable years hypothesis) ตั้งสมมติฐานว่าแนวโน้มทางการเมืองจะแข็งตัวในช่วงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น ในทางตรงกันข้าม "สมมติฐานการคงอยู่ที่เพิ่มขึ้น" (increasing persistence hypothesis) ตั้งสมมติฐานว่าทัศนคติมีโอกาสน้อยที่จะเปลี่ยนแปลงเมื่อบุคคลมีอายุมากขึ้น ในขณะที่ "สมมติฐานการเปิดกว้างตลอดชีวิต" (life-long openness hypothesis) เเสดงให้เห็นว่าทัศนคติของบุคคลยังคงยืดหยุ่นได้โดยไม่คำนึงถึงอายุ
อิทธิพลระยะสั้นต่อแนวโน้มทางการเมือง.
ปัจจัยระยะสั้นก็ส่งผลต่อพฤติกรรมการลงคะแนนเสียงเช่นกัน สื่อมวลชน และผลกระทบของประเด็นการเลือกตั้ง แต่ละครั้งเป็นปัจจัยเหล่านี้ ปัจจัยเหล่านี้แตกต่างจากปัจจัยระยะยาวเนื่องจากมักจะอยู่ได้ไม่นาน อย่างไรก็ตาม ปัจจัยเหล่านี้มีความสำคัญพอ ๆ กันในการปรับเปลี่ยนแนวโน้มทางการเมือง วิธีการตีความแหล่งข้อมูลทั้งสองนี้มักขึ้นอยู่กับอุดมการณ์ทางการเมืองเฉพาะของแต่ละบุคคลที่เกิดขึ้นจากปัจจัยระยะยาว
นักรัฐศาสตร์ ส่วนใหญ่เห็นพ้องต้องกันว่าสื่อมวลชนมีผลกระทบอย่างมากต่อพฤติกรรมการลงคะแนนเสียง ผู้เขียนคนหนึ่งยืนยันว่า "มีน้อยคนที่จะโต้แย้งกับแนวคิดที่ว่าสถาบันของสื่อมวลชนมีความสำคัญต่อการเมืองร่วมสมัย ... ในการเปลี่ยนผ่านสู่การเมืองแบบประชาธิปไตยเสรีนิยมในสหภาพโซเวียต และยุโรปตะวันออก สื่อเป็นสนามรบหลัก"
ประการที่สอง มีประเด็นการเลือกตั้ง ซึ่งรวมถึงประเด็นการรณรงค์ การโต้เถียง และโฆษณา ปีที่มีการเลือกตั้งและการหาเสียงทางการเมืองสามารถเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมทางการเมืองบางอย่างได้โดยพิจารณาจากผู้สมัครที่เกี่ยวข้อง ซึ่งมีประสิทธิภาพในการโน้มน้าวผู้มีสิทธิเลือกตั้งในระดับที่แตกต่างกัน
อิทธิพลของกลุ่มสังคมต่อผลลัพธ์ทางการเมือง.
เมื่อเร็ว ๆ นี้นักรัฐศาสตร์บางคนให้ความสนใจในการศึกษาจำนวนมากซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมของกลุ่มทางสังคมและผลลัพธ์ทางการเมือง กลุ่มทางสังคมบางกลุ่มที่รวมอยู่ในการศึกษาของพวกเขา ได้แก่ ช่วงอายุ สถานะเพศ (gender) และกลุ่มชาติพันธุ์ (ethnic groups) สิ่งนี้สามารถเข้าใจได้ผ่านมุมมองของพหุนิยม (ทฤษฎีการเมือง) (Pluralism (political theory)) หรือทฤษฎีอัตลักษณ์ทางสังคม (social identity theory)
ตัวอย่างเช่น ในการเมืองของสหรัฐอเมริกา (U.S. politics) ผลกระทบของกลุ่มชาติพันธุ์และเพศมีอิทธิพลอย่างมากต่อผลลัพธ์ทางการเมือง ชาวอเมริกันเชื้อสายฮิสแปนิก (Hispanic Americans) มีผลกระทบทางสังคมอย่างมากต่อผลลัพธ์ทางการเมืองของการลงคะแนนเสียงของพวกเขา และกำลังก้าวขึ้นเป็นพลังทางการเมืองที่แข็งแกร่ง การเพิ่มขึ้นของการลงคะแนนเสียงของชาวอเมริกันเชื้อสายฮิสแปนิกที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2543 (2000 United States presidential election) แม้ว่าคะแนนเสียงจะไม่ได้มีมุมมองทางการเมืองร่วมกันในขณะนั้นก็ตาม ในการเลือกตั้งทั่วไปในสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2549 (United States general elections, 2006) คะแนนเสียงของชาวอเมริกันเชื้อสายฮิสแปนิกช่วยอย่างมากในการเลือกตั้งวุฒิสมาชิกสหรัฐ (United States Senator) เมล มาร์ติเนซ (Mel Martínez) ของรัฐฟลอริดา (Florida) แม้ว่าในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2547 (2004 United States presidential election) ชาวลาตินอเมริกันประมาณ 44% ลงคะแนนเสียงให้กับประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช (George W. Bush) จากพรรคริพับลิกัน (สหรัฐ) (Republican Party (United States)) อย่างไรก็ตาม ชาวอเมริกันเชื้อสายฮิสแปนิกมีอัตราการลงคะแนนเสียงต่ำที่สุดในสหรัฐอเมริกา โดยมีเพียง 47.6% ที่ลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 (2016 United States presidential election) ปัจจุบัน การเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายได้รับความสนใจมากที่สุด และชาวอเมริกันเชื้อสายฮิสแปนิก แม้จะไม่เป็นเอกฉันท์โดยสมบูรณ์ แต่มีความกังวลเกี่ยวกับการศึกษา การจ้างงาน และการเนรเทศผู้อพยพผิดกฎหมายในสหรัฐอเมริกา แม้ว่าชาวอเมริกันเชื้อสายฮิสแปนิกส่วนใหญ่จะลงคะแนนเสียงให้กับผู้สมัครจากพรรคเดโมแครต (สหรัฐ) (Democratic Party (United States)) แต่ชาวคิวบาอเมริกัน (Cuban Americans) น่าจะเป็นชาวลาตินที่อนุรักษ์นิยมมากที่สุด โดย 54% ของผู้มีสิทธิเลือกตั้งชาวคิวบาอเมริกันลงคะแนนเสียงให้กับดอนัลด์ ทรัมป์ (Donald Trump) ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 (2016 United States presidential election) เมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ย 35% ของชาวลาตินทั้งหมดที่ลงคะแนนเสียง แม้ว่าสิ่งนี้จะแสดงถึงการลดลงสุทธิของการสนับสนุนพรรคริพับลิกัน (สหรัฐ) (Republican Party (United States)) ในหมู่ชาวคิวบาอเมริกัน แต่มันยังคงเป็นแนวโน้มที่สร้างขึ้นโดยผู้ลี้ภัยชาวคิวบา (Cuban exile) จำนวนมากหลังจากการปฏิวัติคิวบา (Cuban Revolution) 
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา (African Americans) มีอัตราการลงคะแนนเสียงสูงเป็นอันดับสองในสหรัฐอเมริกา และแม้กระทั่งแซงหน้าผู้มีสิทธิเลือกตั้งผิวขาวในการการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2551 (2008 United States presidential election) แม้ว่าสิ่งนี้จะลดลงในการการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 (2016 United States presidential election) ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2551 และการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2555 (2012 United States presidential election) ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันลงคะแนนเสียงอย่างท่วมท้นให้กับผู้สมัครจากพรรคเดโมแครต บารัก โอบามา (Barack Obama) แนวโน้มของชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันที่ลงคะแนนเสียงให้กับผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตยังคงดำเนินต่อไปจนถึงการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2559 
ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ผู้หญิงในสหรัฐอเมริกามีอัตราการลงคะแนนเสียงสูงกว่าผู้ชาย โดยการเลือกตั้งประธานาธิบดีปี 2559 มีอัตราส่วนระหว่างหญิงและชายอยู่ที่ 52 ต่อ 48 แนวโน้มนี้มักเรียกว่าช่องว่างระหว่างเพศ (Gender Gap) และเมื่อรวมกับแนวโน้มของผู้หญิงที่ลงคะแนนเสียงให้กับผู้สมัครจากพรรคเดโมแครต ผลกระทบต่อผลลัพธ์ทางการเมืองจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง 
ชีววิทยาและรัฐศาสตร์.
การศึกษาแบบสหวิทยาการในชีววิทยาและรัฐศาสตร์ (biology and political science) มีเป้าหมายเพื่อระบุความสัมพันธ์ของพฤติกรรมทางการเมืองกับแง่มุมทางชีววิทยา ตัวอย่างเช่น การเชื่อมโยงของชีววิทยาและแนวโน้มทางการเมือง (biology and political orientation) แต่ยังรวมถึงแง่มุมอื่น ๆ เช่น พรรคการเมือง (การเมือง) (partisanship) และพฤติกรรมการลงคะแนนเสียง (voting behavior) สาขาวิชานี้มักเรียกว่าการเมืองระหว่างเผ่าพันธุ์ (genopolitics) แม้ว่าบางครั้งจะเรียกว่าชีวการเมือง (biopolitics) แม้ว่าคำนี้จะมีความหมายอื่นที่เกิดขึ้นจากงานของมีแชล ฟูโก (Michel Foucault) 
การศึกษาพื้นฐานทางพันธุกรรมที่เป็นไปได้ของพฤติกรรมทางการเมืองเติบโตขึ้นตั้งแต่ทศวรรษ 1980 คำว่า การเมืองระหว่างเผ่าพันธุ์ (genopolitics) ได้รับการบัญญัติขึ้นโดยเจมส์ เอช. ฟาวเลอร์ (James H. Fowler) นักรัฐศาสตร์ ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 เพื่ออธิบายการวิจัยในการระบุยีนตัวขนส่ง/ตัวรับเฉพาะที่รับผิดชอบต่อแนวคิดทางอุดมการณ์ที่อยู่นอกเหนือขอบเขตทางจิตสังคมของการขัดเกลาทางสังคมทางการเมือง
การวิจัยอื่น ๆ เกี่ยวกับการเมืองระหว่างเผ่าพันธุ์ รวมถึงบทความเรื่อง "ยีนมีส่วนทำให้เกิด “ช่องว่างระหว่างเพศ” หรือไม่" ซึ่งพยายามสำรวจอิทธิพลทางพันธุกรรมระหว่างเพศ และยีนมีส่วนทำให้เกิดความชอบทางการเมืองหรือไม่ ผู้เขียนสรุปว่า “ผลการวิจัยสนับสนุนข้ออ้างที่ว่า สิ่งแวดล้อม (ทางสังคมหรืออื่น ๆ) ไม่สามารถนำมาใช้อธิบายความแตกต่างของพฤติกรรมระหว่างเพศชายและเพศหญิงได้เพียงอย่างเดียว และความแตกต่างทั้งหมดในพฤติกรรมทางการเมืองสมัยใหม่ระหว่างเพศไม่สามารถนำมาประกอบกับยีนหรือข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับมนุษย์ดึกดำบรรพ์ได้” 
การมีส่วนร่วมทางการเมือง.
นักรัฐศาสตร์ยังมุ่งมั่นที่จะทำความเข้าใจว่าอะไรที่ผลักดันให้บุคคลมีส่วนร่วมในกระบวนการประชาธิปไตย ไม่ว่าจะโดยการลงคะแนนเสียง อาสาสมัครในการหาเสียง ลงชื่อในคำร้อง หรือประท้วง การมีส่วนร่วมไม่สามารถอธิบายได้ด้วยพฤติกรรมที่มีเหตุผลเสมอไป ตัวอย่างเช่น ความขัดแย้งของคอนดอร์เซต์ (voting paradox) ชี้ให้เห็นว่า การลงคะแนนเสียงอาจไม่ใช่ผลประโยชน์ของพลเมือง เพราะความพยายามในการลงคะแนนเสียงมักจะมากกว่าผลประโยชน์ของการลงคะแนนเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาว่าการลงคะแนนเสียงเพียงครั้งเดียวนั้นไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงผลการเลือกตั้งได้ นักรัฐศาสตร์เสนอว่า พลเมืองลงคะแนนเสียงด้วยเหตุผลทางจิตวิทยาหรือสังคม ตัวอย่างเช่น การศึกษาแสดงให้เห็นว่า บุคคลมีแนวโน้มที่จะลงคะแนนเสียงมากขึ้น หากพวกเขาเห็นเพื่อนของพวกเขาลงคะแนนเสียง หรือหากมีคนในครัวเรือนของพวกเขาได้รับการกระตุ้นให้ลงคะแนนเสียง 
จิตวิทยาการเมือง.
จิตวิทยาการเมือง มีเป้าหมายเพื่ออธิบายพฤติกรรมทางการเมืองผ่านการวิเคราะห์ทางจิตวิทยา ตัวอย่างของทฤษฎี ได้แก่ อำนาจนิยมฝ่ายขวา แนวโน้มการครอบงำทางสังคม และทฤษฎีความชอบธรรมของระบบ