pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ทฤษฎีบทค่ามัชฌิม

ทฤษฎีบทค่ามัชฌิม หรือ ทฤษฎีบทค่าเฉลี่ย  เป็นทฤษฎีบทในแคลคูลัสและการวิเคราะห์เชิงจริง ซึ่งกล่าวว่า สำหรับส่วนของเส้นโค้งใด ๆ ที่กำหนดให้ จะมีจุดหนึ่งจุดอยู่บนส่วนของเส้นโค้ง ที่เส้นสัมผัส ณ จุดนั้นจะขนานกับเส้นเชื่อมจุดปลายทั้งสองข้างของเส้นโค้ง
ทฤษฎีบทค่ามัชฌิมเป็นรูปนัยทั่วไปของทฤษฎีบทของโรลล์
เนื้อหาของทฤษฎีบท.
ทฤษฎีบทค่ามัชฌิม — ให้ <math>f\colon[a,b] \to \R</math> เป็นฟังก์ชันต่อเนื่องบนช่วงปิด <math>[a,b]</math> และหาอนุพันธ์ได้บนช่วงเปิด <math>(a,b)</math> แล้ว จะมี <math>c</math> อยู่ในช่วงเปิด <math>(a,b)</math> ที่ทำให้เส้นสัมผัสเส้นโค้งที่จุด <math>c</math> ขนานกับเส้นตรงที่ลากผ่านจุด <math>(a, f(a))</math> และ <math>(b, f(b))</math> หรืออีกนัยหนึ่ง
<math>f ' (c) = \frac{f(b) - f(a) }{b - a}</math>
ทฤษฎีบทค่ามัชฌิมของโคชี.
รูปแบบด้านล่างเป็นนัยทั่วไปหนึ่งของทฤษฎีบทค่ามัชฌิม ซึ่งรู้จักกันในชื่อ ทฤษฎีบทค่ามัชฌิมของโคชี (Cauchy's mean value theorem) หรือ ทฤษฎีบทค่ามัชฌิมแบบขยาย (extended mean value theorem)
ทฤษฎีบทค่ามัชฌิมของโคชี — ให้ <math>f,g\colon[a,b] \to \R</math> เป็นฟังก์ชันต่อเนื่องบนช่วงปิด <math>[a,b]</math> และหาอนุพันธ์ได้บนช่วงเปิด <math>(a,b)</math> แล้ว จะมี <math>c</math> อยู่ในช่วงเปิด <math>(a,b)</math> ที่ทำให้
<math display="block"> (g(b) - g(a))f ' (c) = (f(b) - f(a))g'(c)</math>
โอลิมปิกวิชาการ

โอลิมปิกวิชาการ  เป็นกลุ่มของการแข่งขันระดับนานาชาติในสาขาต่างๆ ทางวิทยาศาสตร์ ผู้เข้าร่วมแข่งขันได้รับการคัดเลือกจากนักเรียนมัธยมปลายที่ผ่านการคัดเลือกระดับชาติ 4-6 คนในแต่ละประเทศ ผ่านกระบวนการแข่งขันโอลิมปิกวิชาการในระดับประเทศ ณ ปัจจุบันมีทั้งหมด 12 เวที แบ่งออกได้เป็น 2 รุ่น ได้แก่ รุ่นมัธยมศึกษาตอนต้น และรุ่นมัธยมศึกษาตอนปลาย
โอลิมปิกวิชาการทั่วไป มีทั้งหมด 14 สาขา ดังนี้
โอลิมปิกวิชาการในประเทศไทย.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเป็นหน่วยงานที่ดูแลการคัดเลือกและจัดส่งผู้แทนประเทศไทยเข้าแข่งขันฟิสิกส์โอลิมปิก เคมีโอลิมปิก ชีววิทยาโอลิมปิก คณิตศาสตร์โอลิมปิก และคอมพิวเตอร์โอลิมปิก ส่วนมูลนิธิ สอวน.จะคัดเลือกผู้แทนประเทศไทยเข้าแข่งขันในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์โอลิมปิก ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ดาราศาสตร์โอลิมปิก ฟิสิกส์ดาราศาสตร์และดาราศาสตร์โอลิมปิก ภูมิศาสตร์โอลิมปิก โลกและอวกาศโอลิมปิก และภาษาศาสตร์โอลิมปิก ซึ่งต้องผ่านการสอบคัดเลือกหลายรอบ ร่วมถึงต้องเข้าค่ายอบรมเข้มตามที่แต่ละหน่วยงานกำหนดไว้
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ

การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ, การใช้งานโดยชอบธรรม หรือ การใช้อย่างเป็นธรรม  เป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายลิขสิทธิ์สหรัฐ ที่อนุญาตให้ใช้งานที่มีลิขสิทธิ์โดยไม่ต้องขออนุญาตผู้ทรงลิขสิทธิ์เสียก่อน ซึ่งกฎหมายเจตนาสร้างสมดุลระหว่างประโยชน์ของผู้ทรงลิขสิทธิ์กับประโยชน์สาธารณะในการจำหน่ายในวงกว้างและการใช้งานสร้างสรรค์ ให้ไม่ถูกดำเนินคดีในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ ส่วน "การปฏิบัติที่เป็นธรรม" (fair dealing) เป็นหลักทำนองเดียวกันในกฎหมายบริติช
การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ เป็นหลักการที่อนุญาตให้ใช้เนื้อหาที่มีลิขสิทธิ์โดยไม่ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ ตัวอย่างการใช้งาน เช่น ใช้ในการวิจารณ์ เสิร์ชเอนจิน การล้อเลียน การรายงานข่าว งานวิจัย การเรียนการสอน การเก็บงานเอกสาร เป็นต้น
การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ ประกอบด้วย การใช้โลโก้หรือสัญลักษณ์ทางการค้า หรือการนำภาพส่วนใดส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ หรือปกหนังสือไปใช้งานในความละเอียดต่ำหรือมีขนาดเล็ก โดยไม่ทำให้ก่อให้เกิดความเสียหายของสินค้า หรือทำให้สินค้านั้นขาดรายได้
เกลาดีโอส ปโตเลไมโอส

"ดูชื่อหรือความหมายอื่น ๆ ได้ที่ ทอเลมี (ชื่อ)"
เกลาดีโอส ปโตเลไมโอส  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อภาษาอังกฤษว่า ทอเลมี  เป็นนักภูมิศาสตร์ นักดาราศาสตร์ และนักโหราศาสตร์ชาวโรมันเชื้อสายกรีกโบราณ คาดว่ามีชีวิตและทำงานอยู่ในเมืองอเล็กซานเดรีย จักรวรรดิโรมัน
เขาเป็นผู้แต่งตำราที่สำคัญหลายเล่ม ที่ถือว่าเป็นคัมภีร์ทางวิชาการ ในจำนวนนี้ มีสองเล่มที่ได้ใช้สืบต่อไปในวิทยาการของอาหรับและยุโรป เล่มแรกคือคัมภีร์ดาราศาสตร์ในชื่อว่า "The Mathematical Compilation" (ซึ่งภายหลังถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "The Greatest Compilation" (ชาวอาหรับได้แปลหนังสือเล่มนี้ และให้ชื่อใหม่เป็นภาษาอาหรับว่า "al-majisti" ซึ่งภายหลังจากนั้นถูกแปลเป็นภาษาละตินว่า อัลมาเกสต์ (Almagest)
อัลมาเกสต์เป็นหนังสือเกี่ยวกับเรื่องการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ ด้วยหลักการทางคณิตศาสตร์ว่า: โลกมีลักษณะเป็นทรงกลม เป็นศูนย์กลางของจักรวาล (แนวคิดโลกเป็นศูนย์กลาง) และหยุดนิ่งไม่มีการเคลื่อนไหว; โดยทฤษฎีนี้ได้รับการยอมรับอยู่ยาวนานถึง 1,400 กว่าปี จนกระทั่งถึงสมัยของ นิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส
ตำราอีกเล่มหนึ่งคือ "ภูมิศาสตร์" ซึ่งเกี่ยวกับความรู้ด้านภูมิศาสตร์ในโลกยุคกรีก-โรมัน อย่างละเอียด
เรียว (การ์ตูนญี่ปุ่น)

เรียว  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย "อุเอะดะ รินโคะ" เป็นเรื่องราวอ้างอิงเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ ของ มินาโมโตะ โนะ โยชิซึเนะ ซึ่งเป็นบุคคลที่มีอยู่จริง ในสมัยคามาคุระในสงครามเกนเปแห่งตระกูลมินาโมโต้ กับฮะเคะแห่งตระกูลไทระ ให้ออกมาอ่อนหวานที่ผู้หญิงและผู้ชายสามารถอ่านได้ ซึ่งตัวจริงเป็นชาย และมีภรรยาชื่อ "ชิซึกะ"
เรียวมีทั้งหมด 13 เล่มจบ ได้รับลิขสิทธิ์ไทยโดยสำนักพิมพ์บงกช และลิขสิทธิ์ญี่ปุ่นจากชูเอฉะ ในปี พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995)
เรื่องย่อ.
โทโอยามา เรียว สาวน้อยไฮสคูล หลานเจ้าของสำนักดาบญี่ปุ่น ที่ได้พบกับ เบนเค ชายแปลกประหลาดที่บอกว่ามาจากอดีต และพยายามจะฆ่าเธอนั้น ได้พ่ายแพ้ให้กับฝีดาบของอุชิวากามารุที่ซ่อนอยู่ในตัวเรียวจึงได้สาบานเป็นข้ารับใช้ ทำให้เธอได้พบความจริงว่า แท้จริงแล้วเธอไม่ใช่ โทโอยามา เรียว แต่แท้จริงแล้วเธอคือ อุชิวากามารุ หรือ มินาโมโตะ โยชิสึเนะ ขุนศึกผู้เลื่องชื่อในอดีต ที่พลัดหลงมายังโลกปัจจุบันและถูกล้างสมองโดยครอบครัวโทโอยามา ที่สูญเสียหลานสาว(เรียวตัวจริง)ไป เมื่อทราบแล้วว่าตัวเองไม่ใช่คนของโลกปัจจุบันเรียวจึงเดินทางไปยังจุดที่เธอพลัดหลงมา และหาทางกลับไปยังคามาคุระ พร้อมด้วยเบงเค และอาโออิเพื่อนที่หลงรักเธอ เมื่อเธอกลับมายังอดีตแล้ว เธอต้องทำศึกเพื่อคืนอิสระให้แก่ตระกูลเกนจิของตน และระหว่างนั้นได้เกิดความรักที่หลากหลายแก่เธอ ทั้งความรักที่สมหวัง ไม่สมหวัง เสียสละ
ไตรยางศ์

ไตรยางศ์ (มักสะกดผิดเป็น "ไตรยางค์")
หรือ อักษรสามหมู่ คือ ระบบการจัดหมวดหมู่อักษรไทย (เฉพาะรูปพยัญชนะ) ตามลักษณะการผันวรรณยุกต์ ของพยัญชนะแต่ละหมวด เนื่องจากพยัญชนะไทยเมื่อกำกับด้วยวรรณยุกต์หนึ่งๆแล้วจะมีเสียงวรรณยุกต์ที่แตกต่างกัน การจัดหมวดพยัญชนะทำให้การเรียนภาษาไทยง่ายขึ้น ด้วยเหตุนี้จึงเชื่อว่า ในชั้นแรกนั้นการแบ่งหมวดหมู่พยัญชนะน่าจะทำขึ้นเพื่อประโยชน์ในการแต่งตำราสอนภาษาไทยแก่นักเรียน
คำว่า "ไตรยางศ์" มาจากคำในภาษาสันสกฤตว่า "ตฺรย" (ไตร) ซึ่งแปลว่า สาม รวมกับ "อํศ" (องศ์) ซึ่งแปลว่า ระดับ ดังนั้น "ไตรยางศ์" จึงแปลรวมกันได้ว่า สามระดับ
การจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์.
ไตรยางศ์มีการจัดหมวดหมู่เพื่อแบ่งพยัญชนะไทยออกเป็น 3 ประเภท ดังนี้
การจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์นั้น มีหลักฐานปรากฏครั้งแรกในหนังสือจินดามณี เมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยา เข้าใจว่าเป็นผลงานของพระโหราธิบดีได้แต่งถวายสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แต่ยังไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจนในเรื่องนี้
อักษรคู่.
ในการจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์ อักษรสูงและอักษรต่ำจำนวนหนึ่ง มีลักษณะเสียงอย่างเดียวกันแต่ในพื้นเสียงต่างกัน นั่นคือ พวกหนึ่งมีพื้นเสียงสูง อีกพวกหนึ่งมีพื้นเสียงต่ำ สามารถจัดเป็นคู่ได้ 7 คู่ เรียกว่า "อักษรคู่"
อักษรคู่เหล่านี้ สามารถนำมาใช้ร่วมกันเพื่อผันเสียงวรรณยุกต์ได้ครบ 5 เสียง เช่นเดียวกับอักษรกลาง เช่น
สำหรับอักษรต่ำที่เหลือ คือ ง ญ ณ น ม ย ร ล ว ฬ ซึ่งจะเรียกว่า "อักษรเดี่ยว" จะใช้ ห เป็นอักษรนำเพื่อให้สามารถผันเสียงวรรณยุกต์ได้ครบ เช่น
หมายเหตุ ปัจจุบันไม่มีคำศัพท์คำใดที่ใช้ หณ และ หฬ เป็นพยัญชนะต้น
ฟองมัน

ฟองมัน หรือ ตาไก่ (๏) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนที่นิยมใช้ในหนังสือไทยสมัยโบราณ ใช้เมื่อขึ้นต้นบท ตอน หรือเรื่อง ทั้งคำประพันธ์ร้อยกรองและร้อยแก้ว โดยไม่จำเป็นต้องย่อหน้าหรือขึ้นบรรทัดใหม่ อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันนี้นิยมใช้ฟองมันเมื่อขึ้นต้นบทร้อยกรองเท่านั้น
๏ เดือนสิบเอ็ดเสร็จธุระพระวสา
รับกฐินภิญโญโมทนา
ชุลีลาลงเรือเหลืออาลัย
 จาก นิราศภูเขาทอง
นอกจากเครื่องหมายฟองมันที่เป็นรูปวงกลมแล้ว ในสมัยโบราณยังนิยมใช้เครื่องหมาย ฟองมันฟันหนู (๏”) นั่นคือ มีเครื่องหมาย ฟันหนู (") วางอยู่บนฟองมัน ใช้กำกับเมื่อจะขึ้นต้นบท หรือตอน โดยมีชื่อเรียกอื่นอีก เช่น ฟันหนูฟองมัน หรือ ฝนทองฟองมัน บางแห่งใช้เครื่องหมายวงกลมเล็ก (๐”) มีฟันหนูวางอยู่ข้างบน เรียกว่า ฟองดัน ก็มี
รูปแบบ.
เครื่องหมายฟองมันที่พบทั้งหมด มี 3 แบบ คือ
แบบแรกพบในสมัยสุโขทัย สองแบบหลังพบในสมัยอยุธยา ส่วนในสมัยรัตนโกสินทร์พบทั้ง 3 แบบ
ในสมัยสุโขทัยจะมีการเขียนอักษรอยู่ 2 ลักษณะ คือ เขียนเรียงต่อไปจนจบเรื่องโดยไม่มีการเว้นวรรค หรือ มีการเว้นวรรคควบคู่กับการใช้เครื่องหมายฟองมัน ศิลาจารึกที่พบว่ามีการใช้เครื่องหมายเหล่านี้ อาทิ
ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง (ด้านที่ 3 และ 4), ศิลาจารึกวังชิ้น, ศิลาจารึกนครชุม, ศิลาจารึกเขาสุมณกูฏ, ศิลาจารึกวัดช้างล้อม, ศิลาจารึกวัดลำปางหลวง
การใช้ฟองมันสมัยสุโขทัยมีดังนี้
ในสมัยอยุธยามีการเพิ่มการใช้สำหรับเริ่มเรื่องขึ้นมา และสมัยต้นรัตนโกสินทร์ใช้สำหรับนำหน้าข้อย่อยแต่ละข้อเพิ่มขึ้น
ชื่ออื่นที่ปรากฏในเอกสารเก่านอกจากฟองมันแล้วมี ฟองมัณฑ์ ฟองมันท์ ฟองดัน ตาไก่ ตานกแก้ว
ฟองมันไม่มีปรากฏบนแป้นพิมพ์ภาษาไทย แต่มีอยู่ในรหัสอักขระ TIS 620 ที่ 0xEF (239) และรหัสยูนิโคดที่ U+0E4F 
ฟองมันในภาษาอื่น.
ภาษาอื่นที่ใช้ฟองมันคือภาษาเขมร  มีชื่อเรียกว่า "กุกฺกุฎเนตฺร"  หรือ "แภนฺกมาน่"  ซึ่งแปลว่า "ตาไก่" ใช้เมื่อขึ้นต้นบทเหมือนกับภาษาไทย ปัจจุบันใช้น้อย
พาราไดซ์คิส

พาราไดซ์คิส (; : พะระดะอิสุ คิสุ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่วาดโดยยาซาวะ ไอ (Yasawa Ai) ในประเทศญี่ปุ่นได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสารแฟชันสำหรับวัยรุ่นชื่อ ซิปเปอร์ (Zipper) ลิขสิทธิ์สำนักพิมพ์ของไทย เนชั่นเอ็ดดูเทนเมนท์(2544) และสำนักพิมพ์ของญี่ปุ่น โชเดนชะ Shodensha (2000) มีทั้งหมด 6 เล่มจบ
เรื่องย่อ.
ยูคาริ สาวงามผู้ทำตัวเป็นเด็กในกรอบเสมอ จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอได้พบกับจอร์จ คนของร้านพาราไดช์คิส ที่มาเสนอให้เธอเป็นนางแบบให้ทางร้าน เรื่องราวต่าง ๆ จึงเกิดขึ้นมากมาย
เภสัชพลศาสตร์

<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
 นิยามของ IUPAC
เภสัชพลศาสตร์: การศึกษาการออกฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาในระบบสิ่งมีชีวิต รวมถึงปฏิกิริยาและการจับกับองค์ประกอบของเซลล์ และผลทางชีวเคมีและสรีรวิทยาของการออกฤทธิ์เหล่านี้
เภสัชพลศาสตร์  คือการศึกษาผลทางชีวเคมีและสรีรวิทยาของยา กลไกการออกฤทธิ์ของยาและความสัมพันธ์ระหว่างความเข้มข้นและผลของยา เภสัชพลศาสตร์เป็นการศึกษาว่ายามีผลอะไรต่อร่างกายบ้าง ซึ่งตรงกันข้ามกับเภสัชจลนศาสตร์ (pharmacokinetics) ที่เป็นการศึกษาผลของร่างกายที่มีต่อยา
ปัจจุบันเภสัชพลศาสตร์สามารถประเมินผลของยาต่อเซลล์ของสิ่งมีชีวิตโดยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งมีรายละเอียดดังนี้
สุภาษ จันทระ โพส

สุภาษ จันทร โพส (อักษรโรมัน: Subhas Chandra Bose; 23 มกราคม 1897 – 18 สิงหาคม 1945) เป็นนักชาตินิยมอินเดีย, วีรบุรุษของอินเดีย ผู้ซึ่งระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองได้พยายามจะปลดแอกอินเดียจากบริติชราชภายใต้ความช่วยเหลือของนาซีเยอรมนีและจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาได้กลายเป็นประเด็นที่เป็นปัญหาของชีวิตเขา คำเชิดชูเกียรติ เนตาจี (Netaji; ฮินดูสถาน: "ท่านผู้นำ") ได้ถูกนำมาใช้กับเขาในปี 1942 โดยทหารอินเดียใน"อินดิสช์" เยอรมนี และในเบอร์ลิน ก่อนที่จะถูกนำมาใช้แพร่หลายในการเรียกเขา
พุดซ้อน

พุดซ้อนเป็นไม้พุ่มพันธุ์ไม้วงศ์เดียวกับเข็มพวงขาว กระทุ่ม และกาแฟ ถิ่นกำเนิดเดิมของพุดซ้อนเข้าใจว่าอยู่ทางตอนใต้ของจีน โดยยังสามารถพบกระจายพันธุ์ในธรรมชาติอย่างแพร่หลายในบังกลาเทศ, อินเดีย, ญี่ปุ่น, เกาหลี, พม่า, และเวียดนาม มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ พุดจีน, พุดใหญ่, เก็ดถะหวา (ภาคเหนือ), และอินถะหวา (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ของพุดซ้อน.
พุดซ้อนเป็นไม้พุ่มสูงประมาณ 1-2 เมตร แตกกิ่งแขนงมาก ลำต้นเรียวเป็นรูปกรวย ใบเดี่ยว รูปหอก ปลายใบและโคนใบแหลม ใบมีสีเขียวมน ดอกเดี่ยวสีขาวออกตามซอกใบและปลายกิ่ง มีกลีบเลี้ยงหนาเป็นสัน มีทั้งชนิดดอกลา คือกลีบดอกชั้นเดียว และชนิดดอกซ้อน มีกลีบดอกจำนวนมากเรียงซ้อนกัน เมื่อดอกบานมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 7-8 เซนติเมตร กลิ่นหอมแรง ออกดอกตลอดปี
การปลูกเลี้ยง.
พุดซ้อนเป็นไม้กลางแจ้ง ต้องการแสงแดดจัด ชอบดินร่วนที่มีความอุดมสมบูรณ์เพียงพอ ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดและตอนกิ่ง
ประโยชน์.
นิยมนำไปร้อยพวงมาลัยบูชาพระ เมล็ดสีเหลืองทอง ใช้แต่งสีอาหารและทำสีย้อม ส่วนดอกใช้สกัดน้ำมันหอมระเหย ใช้ทำน้ำหอมและแต่งกลิ่นเครื่องสำอาง ในตำรายาจีนเรียกจือจื่อ (ภาษาจีนกลาง) หรือกี้จือ (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) ผลสดหรือผลที่เผาจนเป็นเถ้าใช้เป็นยาระบายความร้อนและขับสารพิษ
ในวรรณคดี.
มีบทโครงที่กล่าวถึง พุดซ้อน ใน 
<table align="center" cellpadding="5" cellspacing="0">
<tr>
<td align="center">ช่อตะแบกสัตตบุษย์พุดซ้อน</td>
</tr>
<tr>
<td align="center">จำปีมลุลีมะลิลา</td>
</tr>
<tr>
<td align="center">กลิ่นขจรฟุ้งจับนาสา</td>
<tr>
<td align="center">พิกุลกรรณิการ์สารภี</td>
</tr>
<tr><td colspan="2" align="center" style="background:#F0F0FF">
"(รามเกียรติ์ - พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 1)"</td>
</tr>
</table>
<table align="center" cellpadding="5" cellspacing="0">
<tr>
<td align="center">เจ้าโมรากรีดเล็บเก็บจำปี</td>
</tr>
<tr>
<td align="center">ให้ประภาวดีศรีสมร</td>
</tr>
<tr>
<td align="center">เจ้าวิเชียรเก็บกระถินกลิ่นขจร</td>
<tr>
<td align="center">กับพุดซ้อนตามส่งให้จงกล</td>
</tr>
<tr><td colspan="2" align="center" style="background:#F0F0FF">
"(พระอภัยมณี - สุนทรภู่)"</td>
</tr>
</table>
เภสัชจลนศาสตร์

เภสัชจลนศาสตร์  เป็นสาขาหนึ่งของวิชาเภสัชวิทยาที่กล่าวถึงกระบวนการของร่างกายในการจัดการยาเมื่อเปรียบเทียบกับเวลา หรือการเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของยาในร่างกาย ณ เวลาต่าง ๆ ประกอบด้วยกระบวนการสำคัญทางเภสัชจลนศาสตร์ใน 4 ขั้นตอน คือ การดูดซึม (absorption), การกระจายยา (distribution), กระบวนการเผาผลาญ (metabolism) และการขับยาออกจากร่างกาย (excretion) นิยมเรียกอย่างย่อว่า ADME
การดูดซึมของยาส่งผลต่อชีวปริมาณออกฤทธิ์ (bioavailability) ของยาซึ่งขึ้นกับรูปแบบวิธีการให้ยาหรือวิธีการบริหารยาในรูปแบบต่าง ๆ กัน การดูดซึมยังส่งผลอย่างต่อเนื่องไปยังกระบวนการกระจายยา ซึ่งมีปัจจัยต่าง ๆ ในร่างกายที่สนับสนุนหรือลดการกระจายยาไปยังอวัยวะเป้าหมาย (target organ) และกระบวนการเผาผลาญของยาเพื่อการกำจัดยาออกนอกร่างกาย ในบางกรณีนิยมเรียก "ADME" เป็น "ADMET" ซึ่งเป็นการเพิ่มการขนส่ง (transport) หรือความเป็นพิษ (toxicity) เข้าไปผนวกด้วย
เภสัชจลนศาสตร์มีความสำคัญยิ่งต่อกระบวนการศึกษาวิชาเภสัชวิทยา
จำปูน

จำปูน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Anaxagorea javanica") เป็นพรรณไม้ดอกชนิดหนึ่ง มีกลิ่นหอมหวาน ดอกมีขนาดเล็ก กลีบหนา อูม ดอกมีลักษณะคล้ายดอกบัวตูม ชื่อวิทยาศาสตร์ คือ "Anaxagorea javanica" Blume
ลักษณะทั่วไป.
เป็นพรรณไม้พุ่มขนาดเล็ก ต้นใบและกิ่งคล้าย ๆ กระดังงา ลำต้นสูงประมาณ 2-4 เมตร ทรงพุ่มค่อนข้างโปร่ง กิ่งก้านเกลี้ยง ลำต้นตรง เปลือกเรียบมีสีเทาคล้ำ ใบสีเขียวเป็นมัน พื้นใบเกลี้ยง ยาวประมาณ 4-6 นิ้ว ดอกเป็นดอกเดี่ยว ออกตามยอดหรือโคนก้านใบ ลักษณะดอกจะแข็ง มีสีขาวนวลเป็นมัน มี 3 กลีบ โคนกลีบสีเขียว เมื่อบานเต็มที่ประมาณ 1 นิ้ว มีกลิ่นหอมแรงในช่วงกลางคืนและหอมอ่อนในช่วงเช้า ดอกบานวันเดียวแล้วร่วง ออกดอกตลอดปี แต่จะมีดอกดกในช่วงฤดูฝน ผลเป็นผลกลุ่ม มีผลย่อย 4-10 ผล เมื่อผลแก่แล้วเมล็ดจะแตกตัวกระเด็นไปได้ไกล
การขยายพันธุ์.
โดยการเพาะเมล็ดและการตอนกิ่ง แต่เพาะเมล็ดจะได้ผลดีกว่า เมล็ดที่ได้จากต้นควรรีบเพาะทันทีเนื่องจากเมล็ดจะสูญเสียสภาพการงอกเร็วมาก การเพาะเมล็ดใช้เวลาประมาณ 1 เดือน
สภาพที่เหมาะสม.
เป็นพืชที่มีการเจริญเติบโตช้าในช่วงแรก ต้นกล้าอายุหนึ่งปีจะมีความสูงเพียง 10 เซนติเมตร แต่จะเจริญเติบโตเร็วขึ้นได้ในปีถัดไป สภาพธรรมชาติต้องการแสงแดดรำไร ขึ้นได้ในดินทุกชนิด หากปลูกเลี้ยงควรปลูกในดินร่วนมีการระบายน้ำดี ชอบน้ำ จะเจริญเติบโตได้ดีในสภาพแวดล้อมที่มีความชื้นสูง หรือฝนตกชุก หากต้องการปลูกให้ออกดอกจะต้องจัดสภาพแวดล้อมให้มีความเหมาะสม และควรระวังอย่าให้โดนแดดจัดเกินไป จำปูนเป็นไม้ดอกที่ได้รับความนิยมมานาน แต่มีน้อยคนที่จะปลูกเลี้ยงได้เจริญเติบโตและออกดอกดกได้ในที่ราบภาคกลาง หรือสภาพแวดล้อมอื่นที่ต่างไปจากถิ่นกำเนิดเดิม
ถิ่นกำเนิด.
ภาคใต้ของประเทศไทย บริเวณคาบสมุทรมลายู และยังพบในภาคตะวันออกเฉียงใต้แถบจังหวัดจันทบุรี จำปูนเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดพังงา
องศาเซลเซียส

องศาเซลเซียส (สัญลักษณ์ °C) หรือที่เคยเรียกว่า องศาเซนติเกรด  เป็นหน่วยวัดอุณหภูมิหน่วยหนึ่งในระบบเอสไอ กำหนดให้จุดเยือกแข็งของน้ำคือ 0 °C และจุดเดือดคือ 100 °C โดยตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่อันเดิช เซ็ลซิอุส ผู้ซึ่งสร้างระบบใกล้เคียงกับปัจจุบัน
ในปัจจุบันองศาเซลเซียสใช้กับแพร่หลายทั่วโลกในชีวิตประจำวัน จะยกเว้นก็มีสหรัฐและประเทศจาเมกาเท่านั้นที่นิยมใช้หน่วยองศาฟาเรนไฮต์ แต่ในประเทศดังกล่าว องศาเซลเซียสและเคลวินก็ใช้มากในด้านวิทยาศาสตร์
นิยาม.
นิยามขององศาเซลเซียสนิยามจากหน่วยเคลวิน โดยที่ขนาดของสเกลหน่วยองศาเซลเซียสจะเท่ากับของเคลวิน กำหนดให้อุณหภูมิที่จุดศูนย์องศาสัมบูรณ์มีค่าเท่ากับ -273.15 °C
ประวัติ.
หน่วยนี้ตั้งตามชื่อของอันเดิช เซ็ลซิอุส (มีชีวิตอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1701–1744) นักดาราศาสตร์ชาวสวีเดน เขาเป็นคนแรกที่เสนอระบบที่ใกล้เคียงกับระบบนี้ในปี พ.ศ. 2285 (ค.ศ. 1742) โดยใช้ชื่อว่า "เซนติเกรด" ซึ่งมาจากภาษาละติน "centum" ที่แปลว่า 100 และ "gradus" ที่แปลว่าขั้น แต่แรกกำหนดให้อุณหภูมิจุดเดือดของน้ำคือ 100 องศา และจุดเยือกแข็งของน้ำคือ 0 องศาที่ระดับความดันบรรยากาศมาตรฐาน แต่ได้มีการสลับสเกลต่อมาหลังจากที่เซ็ลซิอุสเสียชีวิตไประยะหนึ่ง โดยฌ็อง-ปีแยร์ คริสแต็ง เป็นคนเสนอเรื่องนี้
ในปี พ.ศ. 2491 หน่วยนี้มีชื่อเรียกต่างกันสามแบบ ได้แก่
แต่นับจากนั้นมา ชื่อที่ถูกเลือกเป็นทางการคือ องศาเซลเซียส จากการประชุม "General Conference on Weights and Measures" ครั้งที่ 9 โดยมีจุดประสงค์เพื่อระลึกถึงเซ็ลซิอุส และเป็นการตัดปัญหาความสับสนที่อาจเกิดขึ้นจากการใช้คำนำหน้า "centi-" กับระบบเอสไอ และจากการที่นิยามเดิมไม่เหมาะสมที่จะใช้เป็นมาตรฐานอย่างเป็นทางการ เนื่องจากอุณหภูมิขึ้นกับนิยามของความดันบรรยากาศมาตรฐาน ซึ่งความดันบรรยากาศมาตรฐานนี้ก็ขึ้นกับอุณหภูมิอีกทีหนึ่ง จึงกำหนดนิยามใหม่ให้อุณหภูมิ 0.018°C ตรงกับจุดสามสถานะ (triple point) ของน้ำ และให้สเกลหนึ่งองศามีค่าเป็น 1/273.16 เท่าของผลต่างระหว่างอุณหภูมิที่จุดสามสถานะของน้ำกับจุดศูนย์องศาสัมบูรณ์ นิยามนี้ได้รับการยอมรับในการประชุม "General Conference on Weights and Measures" ครั้งที่ 10 เมื่อปี พ.ศ. 2497
อาโอนิโปรดักชัน

"อาโอนิ โปรดักชัน" หรือ "อาโอนิ โปร" (青二プロダクション, Aoni Production) บริษัท เอเจ็นซี่ รับหานักพากย์ ในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีสาขาทั้งใน โตเกียว และ โอซะกะ<br>บริษัท อาโอนิ โปร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ปีพ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969) มีสินทรัพย์รวม 26 ล้านเยน รวมมีนักพากย์ในสังกัดกว่า 250 คน และมีบริษัทลูกชื่อ "อาโอนิ มิวสิก โปรดักชัน"
รายชื่อนักพากย์ในอาโอนิ โปร.
รายชื่อนักพากย์ในสังกัดที่มีข้อมูลในวิกิพีเดีย:
นักพากย์อื่นๆ
ฮิโรมิ สึรุ 
อายะ ฮิซาคาวะ
ยูมิ โทมะ
จุนโกะ โนดะ
คุมิโกะ นิชิฮาระ
ฮิเดโอะ อิชิคาวะ
เรียวทาโร่ โอคิอายุ
โฮโกะ คุวาชิมะ
ฮิเดยูกิ ทานากะ
ฮิคารุ มิโดริคาวะ
โนบุโตชิ คันนะ
ริกะ โคมัตสึ
มามิ คินเงทสึ
มาริโกะ โคดะ
บิน ชิมาดะ
ไทกิ มัตสึโนะ
มายูมิ โช
ยูริโกะ ยามาโมโตะ
คาซึเอะ อิคุระ
มิคิโอะ อิโนอุเอะ
จิคาโอะ โอซึกะ
ไดสุเกะ โกริ
ทาเคชิ อาโอโนะ
ทาเคชิ คุซาโอะ
วาคานะ ยามาซากิ
ยาสุฮิโระ ทาคาโตะ
ยูโกะ มินางุจิ
ยูโกะ นางาชิมะ
คาซึโกะ สุงิยามะ
จิโยโกะ คาวาชิมะ
มาซายะ โอโนซากะ
มาจิโกะ โทโยชิมะ
เมงุมิ อุราวะ
ยูกิมาสะ คิชิโนะ
บันโจ กินงะ
ยาสุโนริ มาสุทานิ
รูมิ คาซาฮาระ
เคอิจิ นัมบะ
เรียว ฮิโรฮาชิ 
ซากุระ อายาเนะ
พิกุล

พิกุล (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Mimusops elengi") เป็นไม้ยืนต้น มีดอกหอม สีขาว มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ แก้ว (เชียงใหม่) ซางดง (ลำปาง) ตันหยง (นราธิวาส)
สัญลักษณ์.
ต้นพิกุลเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดลพบุรี และเป็นต้นไม้ประจำเขตมีนบุรี ในกรุงเทพมหานคร ส่วนดอกพิกุลเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดกำแพงเพชร จังหวัดยะลา และจังหวัดลพบุรี และเป็นดอกไม้ประจำโรงเรียน ดังนี้
มหาวิทยาลัย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
พิกุลเป็นไม้ยืนต้น ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับ รูปรี รูปไข่กว้าง 2-6 เซนติเมตร ยาว 7-15 เซนติเมตร ปลายใบแหลมเป็นติ่งขอบใบเป็นคลื่น ดอกเดี่ยว อยู่รวมกันเป็นกระจุกที่ปลายกิ่งหรือที่ซอกใบ กลีบเลี้ยง 8 กลีบ เรียงซ้อนกัน 2 ชั้น กลีบดอกประมาณ 24 กลีบ เรียงซ้อนกันโคนกลีบดอกเชื่อมติดกันเล็กน้อย ดอกสีขาว เมื่อใกล้โรยสีเหลืองอมน้ำตาล ดอกบานวันเดียวแล้วร่วง มีกลิ่นหอม ออกดอกตลอดปี ผลสีเหลือง รสหวานอมฝาด
การปลูกเลี้ยง.
ปลูกได้ในดินทุกชนิด กลางแจ้ง ต้องการน้ำและความชื้นปานกลาง เจริญได้ดีในดินทุกชนิด ชอบแดดจัด ทนต่อสภาพต่าง ๆ ได้ดี ขึ้นประปรายในป่าดิบทางภาคใต้ ภาคกลาง และภาคตะวันออก ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด ปัจจุบันมีการเพาะปลูกจำหน่ายเป็นจำนวนมาก
อัญชัน

อัญชัน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Clitoria ternatea L.") เป็นไม้เลื้อย ลำต้นมีขนนุ่ม มีถิ่นกำเนิดในในแถบเอเชียเขตร้อน ปลูกได้ทั่วไปในเขตร้อน มีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกคือแดงชัน (เชียงใหม่), เอื้องชัน, เองชัญ เมื่อคั้นเอาน้ำออกมาแล้วจะได้เป็นสีม่วง น้ำเงิน สีของมันสามารถนำมาทำประโยชน์ได้หลากหลาย เช่น ประกอบอาหาร ทำการมัดย้อมผ้า โดยใช้สีของอัญชันมาย้อม เป็นต้นและอย่างอื่นมากมาย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
อัญชันเป็นไม้เลื้อยเนื้ออ่อน อายุสั้น ใช้ยอดเลื้อยพัน ลำต้นมีขนปกคลุม ใบประกอบแบบขนนก เรียงตรงข้ามยาว 6-12 เซนติเมตร มีใบย่อยรูปไข่ 5-7 ใบ กว้าง 2-3 เซนติเมตร ยาว 3-5 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบมน ผิวใบด้านล่างมีขนหนาปกคลุม 
ดอกสีขาว ฟ้า และม่วง ดอกออกเดี่ยว ๆ รูปทรงคล้ายฝาหอยเชลล์ออกเป็นคู่ตามซอกใบ กลีบดอก 5 กลีบ ดอกบานเต็มที่ยาว 2.5-3.5 เซนติเมตรกลีบคลุมรูปกลม ปลายเว้าเป็นแอ่ง ตรงกลางมีสีเหลือง มีทั้งดอกซ้อนและดอกลา ดอกชั้นเดียวกลีบขั้นนอกมีขนาดใหญ่กลางกลีบสีเหลือง ส่วนกลีบชั้นในขนาดเล็กแต่ดอกซ้อนกลีบดอกมีขนาดเท่ากัน ซ้อนเวียนเป็นเกลียว ออกดอกเกือบตลอดปี ผลแห้งแตก เป็นฝักแบน กว้าง 1-1.5 เซนติเมตร ยาว 5-8 เซนติเมตร เมล็ดรูปไต สีดำ มี 5-10 เมล็ด 
การกระจายพันธุ์.
อัญชันมีถิ่นกำเนิดในแถบเอเชียเขตร้อน และพบใน ไทย ลาว คาบสมุทรมาเลเซีย เวียดนาม อินโดนีเซีย รวมทั้งในเอเชียใต้ ก่อนจะถูกนำไปแพร่พันธุ์ในแอฟริกา ออสเตรเลีย และอเมริกา
อัญชันในวรรณคดี.
ในสมัยก่อนหญิงสาวมักนำอัญชันมาเขียนคิ้วให้ดำขลับ
อัญชันกับอาหาร.
อัญชันเป็นดอกไม้อีกหนึ่งประเภทที่นิยมนำไปทำอาหาร โดยปกติจะใช้สีจากการต้มและคั้นน้ำของดอกเพื่อมาผสมกับแป้งต่าง ๆ ทำเป็น ขนมชั้น ทับทิมกรอบ บัวลอย ฯลฯ นอกจากนั้นดอกก็สามารถนำมาชุบแป้งทอด ใส่สลัดต่าง ๆ เพื่อตกแต่งจาน หรือทำไข่เจียวหรือชาอัญชันก็ได้ ในมาเลเซียนำไปหุงกับข้าวให้สีฟ้า ใช้ในอาหารที่ลักษณะคล้ายข้าวยำของไทย
สายน้ำผึ้ง (พรรณไม้)

สายน้ำผึ้ง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lonicera japonica"; ; #เปลี่ยนทาง ; อ่าน Suikazura) เป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกตั้งแต่ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี เป็นไม้เลื้อย ดอกสีขาว ผลแบบเบอร์รีสีดำ มีเมล็ดไม่มาก เกสรเป็นสีเหลืองอ่อน มีขนเล็กๆอยู่ด้านบน ดอกตูมและเกสรดอกใช้ทำยา มีฤทธิ์ขับร้อน ขับพิษ ใช้เป็นยาจีนเรียก จินหยินฮวา (ภาษาจีนกลาง) หรือกิมหงึ่งฮวย (ภาษาจีนแต้จิ๋ว)
พุดจีบ

พุดจีบ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Tabernaemontana divaricata") เป็นพืชที่มีสีเขียวตลอดปี อยู่ในวงศ์ Apocynaceae
มีดอกพุดจีบสองชนิดในบังกลาเทศและอินเดีย คือชนิดที่มีดอกเดี่ยวกับอีกชนิดที่เป็นดอกกลุ่ม
การใช้ประโยชน์.
รากกับหัวมีรสขม ในทางอายุรเวทของอินเดีย ใช้รักษาหิด พยาธิไส้เดือน
เคลวิน

เคลวิน (สัญลักษณ์: K) เป็นหน่วยวัดอุณหภูมิหนึ่ง และเป็นหน่วยพื้นฐานหนึ่งในเจ็ดของระบบเอสไอ นิยามให้เท่ากับ 1/273.16 เท่าของอุณหภูมิเทอร์โมไดนามิกของจุดสามสถานะของน้ำ เคลวินตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแต่นักฟิสิกส์และวิศวกรชาวอังกฤษ วิลเลียม ทอมสัน บารอนที่หนึ่งแห่ง เคลวิน (William Thomson, 1st Baron Kelvin) ซึ่งชื่อบรรดาศักดิ์นี้ตั้งตามชื่อ แม่น้ำเคลวิน อีกทีหนึ่ง แม่น้ำสายนี้ตัดผ่านมหาวิทยาลัยกลาสโกว์ สกอตแลนด์
เคลวิน เป็นหน่วยของหน่วยวัดอุณหภูมิหนึ่ง ที่ลอร์เควิน ได้พัฒนาคิดสเกลขึ้นใหม่ โดยหาความสัมพันธ์ระหว่างอุณหภูมิและความเร็วของอิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่รอบนิวเคลียส โดยสังเกตว่าถ้าให้ความร้อนกับสสารมากขึ้น อิเล็กตรอนจะมีพลังงานมากขึ้น ทำให้เคลื่อนที่มีความเร็วมากขึ้น ในทางกลับกันถ้าลดความร้อนให้กับสสาร อิเล็กตรอนก็จะมีพลังงานน้อยลง ทำให้การเคลื่อนที่ลดลง และถ้าสามารถลดอุณหภูมิลงจนถึงจุดที่อิเล็กตรอนหยุดการเคลื่อนที่ ณ จุดนั้น จะไม่มีอุณหภูมิหรือพลังงานในสสารเลย และจะไม่มีการแผ่รังสีความร้อนจากวัตถุ จึงเรียกอุณหภูมิ ณ จุดนี้ว่า ศูนย์สัมบูรณ์ (0 K)
อุณหภูมิของสี.
เคลวินมักใช้เป็นมาตรวัดของอุณหภูมิสีของแหล่งกำเนิดแสง อุณหภูมิของสีอยู่บนหลักการที่ว่าวัตถุดำจะเปล่งแสงที่มีการกระจายความถี่ที่เป็นลักษณะเฉพาะของอุณหภูมิของมัน วัตถุสีดำที่อุณหภูมิต่ำกว่าประมาณ #เปลี่ยนทาง 
 จะมีสีแดงและถ้าสูงกว่า #เปลี่ยนทาง 
 จะออกสีน้ำเงิน สีของอุณหภูมิมีความสำคัญในด้านของการฉายภาพ และ การถ่ายภาพ ซึ่งอุณหภูมิของสีประมาณ #เปลี่ยนทาง 
 จำเป็นสำหรับฟิล์มถ่ายรูปในตอนเช้า ในดาราศาสตร์ การแบ่งแยกดวงดาว ของดาวและสถานที่บน แผนภาพของแฮร์ทสชปรุง–รัสเซลล์ ส่วนนึงขึ้นอยู่กับอุณหภมิพื้นผิวของพวกดาว ซึ่งเรียกกันว่า อุณหภูมิยังผล ยกตัวอย่าง เช่น ชั้นโฟโตสเฟียร์ของ ดวงอาทิตย์ มี อุณหภูมิยังผล ประมาณ #เปลี่ยนทาง 
กล้องดิจิทัล และ โปรแกรมรูปภาพส่วนใหญ่ใช้ อุณหภูมิของสีในหน่วย เคลวิน ใน การแก้ไข (edit) และ เซ็ทอัพเมนู (setup menus) หลักการอย่างง่ายๆคือ ยิ่งสีที่มีอุณหภูมิสูง จะสามารถสร้างรูปภาพที่มีเฉดสีของ สีขาวและสีน้ำเงินสดขึ้น หากอุณหภูมิของสีลดลงจะส่งผลให้รูปภาพมีสีแดงเป็นสีเด่น "สีอุ่น"
อำเภอละแม

ละแม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชุมพร นับเป็นอำเภอขนาดกลาง ได้รับการยกฐานะจากกิ่งอำเภอเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2514 มีหัวหน้ากิ่งอำเภอคนแรก คือ นายวิรัติ วงศ์วโรทัย จวบจนวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2520 ได้มีการประกาศในราชกิจจานุเบกษา ยกฐานะเป็นอำเภอละแม มีความเติบโตทั้งด้านเศรษฐกิจ การศึกษา และปริมาณประชากรเพิ่มขึ้นตามลำดับ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำสวนผลไม้ ยางพารา ปาล์มน้ำมัน และทำการประมง
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอละแมตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของของจังหวัด ห่างจากตัวอำเภอเมืองชุมพรประมาณ 90 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ภูมิประเทศ.
อำเภอละแมอยู่ในบริเวณที่ราบ พื้นที่ทางตะวันตกเป็นภูเขาและที่สูง ทางด้านตะวันออกเป็นชายฝั่งทะเล มีหาดทรายกว้างและยาว โดยมีสายน้ำที่สำคัญคือ แม่น้ำละแม และคลองบ้านดวด เป็นสายน้ำสั้น ๆ ที่ไหลลงสู่ทะเล ทางด้านตะวันออกมีเนินเขาเล็ก ๆ บ้างเล็กน้อย พื้นที่ลุ่มหลายแห่งเคยเป็นที่นา แต่ปัจจุบันกลายเป็นสวนและที่รกร้าง เนื่องจากการทำนาให้ผลผลิตน้อย ไม่คุ้มกับค่าใช้จ่าย
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอละแมแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 47 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอละแมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
ประชากร.
ประชากรในอำเภอละแมมีความหลากหลาย ทั้งชาวไทยและชาวไทยเชื้อสายจีน นอกจากนี้ยังมีชาวยุโรปบางส่วนที่มาตั้งถิ่นฐานทำไร่ ประชากรที่อยู่ในท้องถิ่นเดิมมีอยู่เป็นส่วนน้อย
สถานศึกษา.
ในเขตอำเภอละแมมีโรงเรียนประถมศึกษาในบริเวณชุมชนหลัก ๆ ของแต่ละตำบล มีโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา 1 แห่ง คือ โรงเรียนละแมวิทยา และระดับอุดมศึกษาจำนวน 1 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ - ชุมพร ตั้งอยู่ที่ 99 หมู่ 5 ตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร บริเวณใกล้ชายทะเลบ้านแหลมสันติ
สถานพยาบาล.
นอกจากสถานีอนามัยประจำตำบลจำนวน 6 แห่งแล้ว ในอำเภอละแมยังมีโรงพยาบาลขนาด 30 เตียง คือ โรงพยาบาลละแม ที่ให้บริการประชาชนทั้งอำเภอ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลละแม
สถานที่ท่องเที่ยว.
อำเภอละแมมีสถานที่ท่องเที่ยวขนาดเล็ก ดังนี้
เส้นทางคมนาคม.
อำเภอละแมมีเส้นทางคมนาคมหลักดังนี้
การเดินทางไปยังอำเภอใกล้เคียง มีรถโดยสายประจำทางขนาดเล็ก (กระบะสองแถว) ส่วนการเดินทางไปยังจังหวัดอื่น สามารถโดยสารรถไฟ รถตู้ และรถโดยสารประจำทางขนาดใหญ่ที่ท่ารถโดยสารบริเวณแยกทุ่งสวรรค์ (ละแมเมืองใหม่)
รูมิโกะ ทากาฮาชิ

รูมิโกะ ทากาฮาชิ (; โรมาจิ: "Takahashi Rumiko"; เกิด 10 ตุลาคม พ.ศ. 2500) เป็นนักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่นผู้เขียน ลามู ทรามวัยจากต่างดาว, อิกโคคุ บ้านพักหรรษา, วนาแห่งเงือก, รันม่า ½, ฤทธิ์หมัดเสือหิว, อินุยาฉะ, รินเนะ, Mao หาญสู้พลิกชะตาอาถรรพณ์"
เธอเป็นนักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงโด่งดังและได้รับความนิยมอย่างมากทั้งจากผู้คนในวัยเด็กวัยผู้ใหญ่ ผลงานสร้างสรรค์ของเธอมีเอกลักษณ์เป็นที่ยอมรับและมีผู้คนติดตามชื่นชอบทั้งในญี่ปุ่นในต่างประเทศ เนื่องจากการ์ตูนของเธอมีลายเส้นน่ารักอ่านง่ายมีความสนุกสนานในตัวเอง 
การงาน.
ชีวิตการเรียนของเธอไม่ได้เรียนจบมาในด้านศิลปะ แต่เรียนมาในด้านโบราณคดี และตอนแรกเธอคิดว่า เรียนมาทางไหน ก็ไปทางด้านนั้น ไม่ได้สนใจจะมาทางด้านสายงานวาดเขียนการ์ตูน แต่เมื่อเธอได้เจอกับสมุดบันทึกของเพื่อนที่เต็มไปด้วย การ์ตูน และ การ์ตูน จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เธอหันมาฝึกเขียนการ์ตูน 
ผลงานเปิดตัวที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักคือ "Katte na Yatsura (勝手なやつら)" มังงะเรื่องสั้นที่ได้ตีพิมพ์กับโชเน็งซันเดย์และชนะรางวัลนักเขียนหน้าใหม่จากผลงานนี้ใน พ.ศ. 2521 และภายในปีเดียวกัน "ลามู ทรามวัยจากต่างดาว" ได้เริ่มลงตีพิมพ์เผยแพร่ หลังจากนั้นผลงานเรื่องเด่นหลัก ๆ ของเธอในนิตยสารโชเน็งรายสัปดาห์ และรวมเล่มกับสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ทั้ง "ลามู ทรามวัยจากต่างดาว", "อิกโคคุ บ้านพักหรรษา", "รันม่า ½", "อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน" และ "รินเนะ" ก็ได้กลายมาเป็นอนิเมะ 
รูมิโกะ ทากาฮาชิ เป็นหนึ่งในนักเขียนการ์ตูนที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งในญี่ปุ่นและเป็นนักเขียนการ์ตูนที่เสียภาษีมากที่สุด
ผลงาน.
และผลงานเรื่องสั้นอีกมากมายหลากเรื่องหลายแนว ซึ่งตีพิมพ์รวมเล่มภายในชื่อ
รูมิกเวิลด์ (Rumic World) 
และ 
รูมิกเทียเตอร์ (Rumic Theater) 
อีกทั้งยังมีมังงะเรื่องสั้นจบในตอนเรื่องอื่นและผลงานใหม่ที่เขียนขึ้นในภายหลัง ซึ่งยังไม่ได้จัดพิมพ์เป็นรวมเล่ม เช่น 
รางวัล.
พ.ศ. 2521 Best New Comic Artist Award รางวัลนักเขียนหน้าใหม่ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง จากมังงะเรื่องสั้นเรื่อง 勝手なやつら "คัตเตะนะ ยัตสึระ" (พวกงั่งผู้ตั้งมั่น)
พ.ศ. 2523 Shogakukan Manga Award ในการประกาศรางวัลโชงะกุกังมังงะอวอร์ด ครั้งที่ 26 ในสาขา Shōnen Shōjo จากมังงะเรื่อง うる星やつら "อูรูเซ ยัตสึระ" (ลามู ทรามวัยจากต่างดาว) 
พ.ศ. 2530 Seiun Award ในการประกาศรางวัลเซอุงอวอร์ด ครั้งที่ 18 จากมังงะเรื่อง うる星やつら "อูรูเซ ยัตสึระ" (ลามู ทรามวัยจากต่างดาว) 
พ.ศ. 2532 Seiun Award ในการประกาศรางวัลเซอุงอวอร์ด ครั้งที่ 20 จากมังงะเรื่อง 人魚の森 "นินเงียวโนะโมริ" (วนาแห่งเงือก) มังงะเล่มหนึ่งในชุด 人魚シリーズ "นินเงียวชิริซุ" (เงือกซีรีส์)
พ.ศ. 2537 Inkpot Award ประกาศรางวัลจาก Comic-Con International: San Diego 
พ.ศ. 2544 Shogakukan Manga Award ในการประกาศรางวัลโชงะกุกังมังงะอวอร์ด ครั้งที่ 47 ในสาขา Shōnen จากมังงะเรื่อง 犬夜叉 "อินุยาฉะ" (เทพอสูรจิ้งจอกเงิน)
พ.ศ. 2560 Science Fiction Hall of Fame สาขา Creator 
พ.ศ. 2561 Eisner Award Hall of Fame หอเกียรติยศ รางวัลไอสเนอร์ ประกาศรางวัลจาก Comic-Con International: San Diego
พ.ศ. 2562 Grand Prix de la ville d’Angoulême รางวัลที่อุทิศมอบให้กับความสำเร็จสูงสุดของนักเขียนการ์ตูนระดับนานาชาติ จากการประกาศผลรางวัลในงาน Angoulême International Comics Festival เทศกาลคอมิคนานาชาติอองกูแลม ครั้งที่ 46 
พ.ศ. 2563 เหรียญอิสริยาภรณ์ (; โรมาจิ: "Hōshou, อังกฤษ: Medal of Honour") เหรียญเกียรติยศแถบสีม่วง  ซึ่งมอบโดยรัฐบาลญี่ปุ่น
Tabernaemontana

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
Tabernaemontana เป็นสกุลของพืชมีดอกในวงศ์ตีนเป็ด มี 100-110 สปีชีส์ เป็นพืชที่กระจายตัวในเขตร้อน เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้นขนาดเล็ก ไม่ผลัดใบ ใบเรียงตรงข้าม ยาว 3–25 เซนติเมตร ยางขาวเหมือนน้ำนม จึงมักเรียกพืชในสกุลนี้ว่า "milkwood" ดอกมีกลิ่นหอม สีขาว พุดจีบ ("Tabernaemontana divaricata" cv. 'Plena') ซึ่งมีกลับซ้อนเป็นสายพันธุ์ที่นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ ส่วน "T. coronaria" เป็นพืชที่นิยมใช้ในการจัดสวนอีกชนิดหนึ่ง ชื่อสกุลนี้ตั้งตามชื่อของ "บิดาแห่งพฤกษศาสตร์เยอรมัน" Jacobus Theodorus Tabernaemontanus
เจมส์ เฟนิมอร์ คูเปอร์

เจมส์ เฟนิมอร์ คูเปอร์ (15 กันยายน ค.ศ. 1789 – 14 กันยายน ค.ศ. 1851) เป็นนักเขียนอเมริกัน คนสำคัญในยุคก่อนหน้านาธาเนียล ฮอร์ธอร์น (ค.ศ. 1804-64) และเฮอร์มัน เมลวิลล์ (ค.ศ. 1819-91) คูเปอร์เกิดทางตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก ครอบครัวของเขาทำกินอยู่บนที่ดินโดยเลี้ยงลูกถึงสิบสามคน แต่มีชีวิตรอดพ้นวัยเด็กมาได้เพียงเจ็ดคนเท่านั้น ชีวิตในเมืองห่างไกลในยุคเริ่มแรก ได้กลายมาเป็นฉากให้แก่นวนิยายเรื่องโด่งดังที่สุดของคูเปอร์ คือ Leatherstocking Tales ห้าเรื่อง ซึ่งในจำนวนนี้ The Last of the Mohicans (ค.ศ. 1826) มีชื่อมากที่สุด โดยเขาได้สร้างแม่แบบของชายในดินแดนห่างไกลในศตวรรษที่สิบแปด คือ แนตตี บัมพ์โพ พร้อมกับชิงแกชกูค สหายชาวโมฮิแคน 
หลังจากเล่นพิเรนทร์ประดามีจนถูกขับไล่จากเยล หนุ่มน้อยคูเปอร์เข้าสู่อ้อมอกทหารเรือ ซึ่งก็นำมาสู่ฉากนวนิยายท้องทะเลอันเป็นที่ฮือฮาที่เขาจะเขียนต่อไป ห้าปีต่อมาคูเปอร์ออกจากทหารและแต่งงาน (กับหญิงสาวในตระกูลเจ้าของที่ดิน) จากนั้นสิบปีเป็นช่วงเวลาที่เขาจับโน่นฉวยนี่ในทางศิลปะ เคราะห์ร้ายในด้านเงินทอง ประกอบกับคำท้าจากภรรยา ส่งให้คูเปอร์เริ่มหันมาเอาดีทางเขียนนวนิยาย ซึ่งได้นำพาชื่อเสียงและความมั่งมีมาเขาภายในไม่ช้า คูเปอร์ไปเป็นกงสุลสหรัฐฯในลียง ประเทศฝรั่งเศส อยู่หกปี ก่อนจะกลับมาสู่การถกเถียงและการฟ้องคดีในนิวยอร์ก แต่กระนั้นก็ได้สร้างงานชั้นเยี่ยมไปจนกระทั่งเสียชีวิตเมื่ออายุ 62
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />The press, like fire, is an excellent servant, but a terrible master. <br>สื่อมวลชนนั้นเหมือนไฟ เป็นคนรับใช้ที่ยอดเยี่ยม แต่เป็นนายที่ยอดแย่)
จอกหูหนู

จอกหูหนู ชื่อวิทยาศาสตร์: "Salvinia cucullata" Roxb. ex Bory เป็นเฟินประเภทเฟินลอยน้ำ ลำต้นเป็นเหง้ากลม แตกกิ่งสาขาทอดขนานไปกับผิวน้ำ มีใบออกเวียนรอบ เป็น 3 แถว โดย 2 แถวบน เป็นส่วนที่เราเห็นเป็นใบลอยน้ำ เนื้อใบหนาและนุ่ม รูปกลม หรือกว้างมากกว่ายาว ขอบใบห่อโค้งขึ้นทำให้ดูคล้ายหูหนู ขอบใบเรียบ ขนาด 1.-1.8 ซ.ม. ตัวใบไม่เปียกน้ำ ผิวใบด้านบนปกคลุมแน่นด้วยตุ่มขน จัดเรียงเป็นแถว รูปร่างแถวไม่เป็นระเบียบ ผิวใบด้านล่างมีขนสีน้ำตาลปกคลุม ส่วนใบอีกแถวเป็นส่วนที่จมน้ำ ที่เรียกว่า ใบราก แตกกิ่งสาขาได้ มีสีขาว ปกคลุมด้วยขนน้ำตาล และเป็นส่วนที่สร้างกระเปาะเก็บสปอร์ ขยายพันธุ์ด้วยการแยกเหง้าแบ่งกอ
จอกหูหนูใช้เป็นไม้ประดับในอ่างเลี้ยงปลา มีการนำจอกหูหนูไปหมักเป็นปุ๋ยอินทรีย์ สำหรับเพิ่มธาตุอาหารให้กับต้นไม้ และยังนำไปใช้เป็นอาหารเสริมในการเพาะเห็ดฟาง จอกหูหนู ยังเป็นตัวบ่งชี้เบื้องต้นในการวัดคุณภาพของแหล่งน้ำได้ด้วย กล่าวคือ จอกหูหนูที่เกิดในแหล่งน้ำที่มีปริมาณออกซิเจนเพียงพอ ใบของจอกหูหนูจะเป็นสีเขียวอมฟ้า แต่หากน้ำมีปริมาณออกซิเจนน้อยแล้ว ใบจะออกเหลือง
แคแสด

แคแสด  เป็นต้นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของแอฟริกา ปัจจุบันกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อน สามารถปลูกในทรายริมทะเลได้ ถ้าปลูกในที่แห้งจะผลัดใบ แต่ไม่พร้อมกันทั้งต้น มีชื่อพื้นเมืองอื่นๆ ดังนี้ : "แคแดง (กรุงเทพฯ) ", "ยามแดง"
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
แคแสดเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูง 15-20 เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มกลมค่อนข้างทึบ เปลือกลำต้นสีน้ำตาลเข้ม แตกเป็นร่องตามยาว ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกปลายคี่ ยาวประมาณ 30-45 ซม. ใบย่อยมี 4-9 คู่ รูปรีถึงรูปไข่ ขอบใบเป็นริ้วเล็กน้อย ปลายใบแหลมและมักจะงุ้มลง มีขนเล็กน้อย มีขนาดยาว 5-12 ซม. กว้าง 2-5 ซม. ดอกเป็นช่อตั้ง ออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อยมีจำนวนมาก โคนกลีบดอกติดกัน ปลายแผ่เป็นรูปแตร ปลายแยกเป็น 4-5 กลีบ กลีบดอกยับย่น สีส้มแสดถึงสีแดงแสด ดอกทยอยบาน ร่วงง่าย ออกดอกราวเดือน ตุลาคม - กุมภาพันธ์ ผลแบนคล้ายฝัก ปลายแหลม ผลแก่สีน้ำตาลดำ ผลแก่จะแตกเป็นด้านเดียวเมล็ดเล็กแบนมีปีก ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด จะเริ่มให้ดอกเมื่อมีอายุประมาณ 4 - 8 ปี
การดูแล.
ชอบที่แจ้ง แดดจัด
ประโยชน์.
เปลือกรักษาแผล โรคผิวหนัง แผลเรื้อรัง แก้บิด ใบและดอก ใช้พอกแผล ดอก ใช้รักษาแผลเรื้อรัง ใช้ปลูกเป็นไม้ประดับและยังสามารถปลูกเพื่อให้ร่มเงาได้ นอกจากนี้ยังสามารถนำดอกมาประกอบอาหารได้เหมือนแคบ้าน
บัวสวรรค์

บัวสวรรค์ หรือ กัตตาเวีย เป็นพืชดอกในวงศ์จิก ตามธรรมชาติพบได้ในประเทศโคลอมเบียเท่านั้น แต่มีการเพาะพันธุ์และสามารถปลูกในประเทศไทยได้
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
เป็นไม้ต้น สูงได้ถึง 15 ม. ใบเรียงเวียนหนาแน่นที่ปลายกิ่ง รูปใบหอกแกมรูปไข่กลับ อาจยาวได้ถึง 1 ม. ขอบจักฟันเลื่อย ก้านใบยาวได้ถึง 11 ซม. ช่อดอกแบบช่อเชิงหลั่นสั้น ๆ ออกตามซอกใบ ก้านดอกยาวได้ถึง 8 ซม. กลีบเลี้ยงรูปถ้วยแบนขอบเรียบ กว้างประมาณ 2.5 ซม. กลีบดอกสีขาวอมม่วงอ่อน มี 6-8 กลีบ รูปใบพาย ยาวไม่เท่ากัน ยาวได้ถึง 7 ซม. เกสรเพศผู้จำนวนมาก โคนเชื่อมติดกันประมาณหนึ่งในสาม โค้งเข้า ยาวประมาณ 4 ซม. รังไข่ใต้วงกลีบ ก้านเกสรเพศเมียสั้น ผลแห้งแตกแบบมีฝาปิด (pyxidia) กลม ปลายแบน กว้าง 7-10 ซม. ยาวได้ถึง 8 ซม. ผิวมีช่องอากาศกระจาย เมล็ดรูปร่างไม่แน่นอน ยาวประมาณ 6 ซม. 
การปลูกเลี้ยง.
เป็นพันธุ์ไม้หอมที่ดูแลง่าย ทนต่อสภาพแวดล้อม ชอบแสงแดดจัดและน้ำปานกลางถึงมาก ใบไม่ค่อยร่วง ชอบแดดรำไรถึงแดดจัด หมั่นรดน้ำพรวนดินบ้าง ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด, การตอนกิ่ง (เปอร์เซ็นต์การออกรากค่อนข้างต่ำ ประมาณ 30%) และการปักชำ ตามธรรมชาติเมล็ดของบัวสวรรค์มีขนาดใหญ่และหนัก จึงไม่สามารถกระจายออกไปไกลจากโคนต้นได้มากนัก เมื่อผลเน่าเสีย เมล็ดจะถูกฝังลงดินและงอกเป็นต้นอ่อนขึ้นมา ต้นจากการเพาะเมล็ดจะใช้เวลาในการออกดอกถึงห้าปี ช้ากว่าต้นจากการปักชำ หรือตอนกิ่ง
ประโยชน์.
ใช้เป็นไม้ประดับ มีใบเขียวตลอดปี เยื่อไม้ใช้ทำด้าย น้ำจากก้านดอกอ่อนหมักแล้วกลั่นรับประทาน บำรุงโลหิต และบำรุงธาตุ ลำต้นสามารถใช้ได้ดีในการก่อสร้าง ในสมัยโบราณ ชาวอินเดียนแดงใช้ใบต้มทำยาแก้พิษจากการถูกธนูพิษยิง และแก้พิษไข้ แก้หวัด ออกดอกสวยงาม โดยจะบานในเวลากลางคืน
บา

บา บัวบา หรือ ตับเต่าใหญ่ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Nymphoides indica") เป็นไม้ลอยน้ำขนาดเล็ก มีดอกสีขาวหรือสีเหลือง รากยึดกับดินใต้น้ำ ลำต้นเลื้อยและแตกไหลได้ ใบรูปกลมดูคล้ายบัวฝรั่ง ขนาด 8–10 เซนติเมตร ใบหนาสีเขียวเป็นมัน ใบอ่อนขอบใบขลิบสีแดงใต้ใบสีม่วงเรื่อ ก้านใบเล็กสีม่วงแดง ออกดอกเป็นช่อตรงข้อก้านใบมี 1–4 ดอก ขนาด 1.5–2 เซนติเมตร มีกลีบดอกเป็นครุย 7–8 กลีบ ออกดอกตลอดปี ชอบดินเหนียวที่มีอินทรียวัตถุ เจริญได้ดีที่ระดับน้ำ 15–30 เซนติเมตร มีแสงเต็มวัน นิยมปลูกในภาชนะหรืออ่างเลี้ยงปลาเพราะมีขนาดเล็ก ขยายพันธุ์ด้วยการปักชำไหล
บานชื่น

บานชื่น (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Zinnia violacea" Cav.) เป็นไม้ล้มลุก มักมีขนสาก ระคายทั่วไป ใบเดี่ยวออกตรงข้าม แต่ละคู่ตั้งฉากกัน รูปไข่หรือรี ปลายมนหรือค่อนข้างแหลม ออกเป็นช่อที่ปลายยอด ริ้วประดับมีหลายวง ดอกมีสีแดง ชมพู ส้ม ม่วง หรืออื่นๆ ชอบอยู่กลางแจ้ง ดูแลรักษาง่าย ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดหรือปักชำก็ได้ ปลูกเป็นไม้ประดับเป็นแปลงใหญ่เพื่อความสวยงามหรือส่งขาย
การปลูก.
บานชื่นสามารถเจริญเติบโตได้ดีในที่โล่งแจ้ง เป็นพืชที่ชอบแสง สามารถปลูกได้ตลอดฤดู และทนต่อทุกสภาพได้ดี แต่ทั่วไปชอบดินร่วนปนทราย ดินมีอินทรีย์วัตถุสูง ดินมีความชื้น ไม่ชอบสภาพดินแฉะ มีน้ำขัง
นักพากย์

นักพากย์ คือผู้ที่ให้เสียงสำหรับภาพยนตร์เอนิเมะชัน ภาพยนตร์ต่างประเทศ การ์ตูน ละครทีวี หรือวิทยุ นักพากย์การ์ตูน นักพากย์เสียงอาจจะใช้นามแฝง ของตัวเองในการพากย์เพื่อให้ ผู้ฟังหรือผู้ชมจดจำได้ง่าย เช่น น้าต๋อยเซมเบ้ หลายครั้งที่นักพากย์เสียงไม่เป็นที่รู้จักของประชาชน เนื่องจากไม่ได้ปรากฏตัวให้ผู้อื่นจำหน้าได้ บางครั้งอาจให้นักแสดงที่มีชื่อเสียงมาเป็นนักพากย์ เพื่อให้ผู้ชมจำเสียงได้
ลิพิด

ลิพิด  คือสารชีวโมเลกุลที่ไม่ละลายในน้ำ (water-insoluble) มีหลายชนิด หรือ สารประกอบ ไม่มีขั้ว (non-polar) ละลายน้ำน้อยตลอดจนละลายน้ำมาก พวกที่ละลายน้ำได้มากจะเป็นสารประกอบจำพวก มีขั้ว (polar)
ลิพิดบางตัวมีโมเลกุลเป็นเส้นตรง อะลิฟาติก (aliphatic) บางตัวมีวงแหวนเรียก อะโรมาติก (aromatic) บางตัวยืดหยุ่นบางตัวเปราะบาง โมเลกุลของลิพิดมีสองส่วนทั้งที่มีขั้วและไม่มีขั้ว จึงทำให้ลิพิดสามารถละลายได้ทั้งในตัวทำละลายมีขั้วเช่นน้ำ และไม่มีขั้วเช่นน้ำมัน โมเลกุลเหล่านี้เรียกว่า แอมฟิฟิลิก (amphiphilic) คือใน โมเลกุล เดียวกันมีทั้งส่วนที่ชอบน้ำ ไฮโดรฟิลิก (hydrophilic) และส่วนที่กลัวน้ำ ไฮโดรโฟบิก (hydrophobic) ตัวอย่างเช่น คอเลสเตอรอลส่วนที่มีขั้วคือ -OH (ไฮดรอกซิล หรือ แอลกอฮอล์)
กรดไขมัน.
กรดไขมันเป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนที่เป็นองค์ประกอบพื้นฐานของไขมันทุกชนิด มีคาร์บอนตั้งแต่ 4 – 36 ตัว ไม่แตกกิ่ง พันธะระหว่างคาร์บอนอาจเป็นพันธะเดี่ยวทั้งหมด ซึ่งเรียกว่ากรดไขมันอิ่มตัว หรือมีพันธะคู่ปนกับพันธะเดี่ยว ซึ่งเรียกว่ากรดไขมันไม่อิ่มตัว จำนวนของคาร์บอนในกรดไขมันส่วนใหญ่มักเป็นเลขคู่ จุดหลอมเหลวของกรดไขมันขึ้นกับจำนวนคาร์บอนและจำนวนพันธะคู่ เช่นที่อุณหภูมิห้อง กรดไขมันอิ่มตัวที่มีคาร์บอน 12 – 24 ตัวอยู่ในสภาพเป็นไข ในขณะที่กรดไขมันไม่อิ่มตัวที่มีคาร์บอนเท่ากันยังเป็นน้ำมันอยู่ เป็นต้น
ไตรกลีเซอไรด์.
ไตรกลีเซอไรด์ (Triglyceride) เป็นไขมันที่ประกอบด้วยกรดไขมันสามโมเลกุลรวมตัวกับกลีเซอรอล หนึ่งโมเลกุล เป็นโมเลกุลที่ไม่ละลายน้ำ เป็นพลังงานสะสมในสัตว์ และใช้สะสมใต้ผิวหนังเพื่อรักษาอุณหภูมิของร่างกาย
ฟอสโฟลิพิด.
ฟอสโฟลิพิด หรือ กลีเซอโรฟอสโฟลิพิด เป็นไขมันที่เป็นองค์ประกอบหลักของเยื่อหุ้มต่างๆในสิ่งมีชีวิต โครงสร้างคล้ายไตรกลีเซอไรด์ แต่มีกรดไขมันเพียงสองโมเลกุล โดยอีกตำแหน่งหนึ่งจะมีหมู่ฟอสเฟตมาเกาะและจะมีสารอื่นมาเกาะที่หมู่ฟอสเฟตอีกต่อหนึ่งซึ่งเป็นการกำหนดชนิดของฟอสโฟลิพิด เช่น โคลีน (choline) หรือ เซอรีน (serine) ถูกสร้างบนแกนกลางที่เป็น กลีเซอรอล (glycerol) ซึ่งเชื่อมต่อกับหางสองเส้นที่เป็นอนุพันธ์ของกรดไขมันโดยรูปแบบการเชื่อมต่อที่เป็นเอสเตอร์ (ester) และหนึ่งหัวที่มีรูปแบบการเชื่อมต่อเป็นฟอสเฟตเอสเตอร์
ไขมันอื่นๆที่มีบทบาทในสิ่งมีชีวิต.
นอกจากไตรกลีเซอไรด์และฟอสโฟลิพิดแล้ว ในสิ่งมีชีวิตยังมีสารกลุ่มไขมันที่มีบทบาทสำคัญอีกหลายชนิด เช่น
อำเภอเรณูนคร

เรณูนคร เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครพนม เดิมเป็นท้องที่ของอำเภอธาตุพนม ประกาศจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอ โดยแยกตำบลเรณู ตำบลโพนทอง และตำบลท่าลาด จากอำเภอธาตุพนมในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 
แต่ยังไม่สามารถจัดตั้งเป็นอำเภอใหม่ได้ เนื่องจากไม่เข้าหลักเกณฑ์ในการจัดตั้งอำเภอใหม่ คือ ต้องมี 4 ตำบลขึ้นไป จึงได้แยกการปกครองออกดังนี้
ซึ่งต่อมาได้ยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 21 สิงหาคม 2518
ต่อมาในปี พ.ศ. 2531 บ้านหนองย่างชิ้น หมู่ที่ 15 และอีก 7 หมู่บ้านได้ขอแยกตั้งตำบลใหม่ เป็นตำบลหนองย่างชิ้น
พ.ศ.2532 ตำบลเรณูได้แยกการปกครองของ 9 หมู่บ้าน และจัดตั้งเป็น ตำบลเรณูใต้ และบ้านนาขาม หมู่ที่ 2 และอีก 8 หมู่บ้านได้ขอแยกการปกครองออกจากตำบลท่าลาด โดยตั้งเป็นตำบลนาขาม ทำให้อำเภอเรณูนครมีการปกครอง 8 ตำบลจนถึงปัจจุบันนี้
ภายหลังได้มีการกำหนดการปกครองใหม่ในปี พ.ศ. 2540 โดยที่
ประวัติศาสตร์.
เมื่อ พ.ศ. 2369 (ก่อนสงครามเจ้าอนุวงศ์) ตรงกับในสมัยรัชกาลที่ 3 ที่เมืองวังมีความวุ่นวาย เกิดขัดแย้งภายในของกลุ่มผู้ไท ที่มีเมืองวังเป็นเมืองหลัก ได้มีไทครัวผู้ไทกลุ่มหนึ่งอพยพมาตั้งบ้านเรือนในฝั่งขวาแม่น้ำโขง มีนายไพร่ รวม 2,648 คน ต่อมาได้ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านบุ่งหวาย ในปี พ.ศ. 2373 พระสุนทรราชวงษา เจ้าเมืองยโสธร ว่าราชการอยู่เมืองนครพนมได้มีใบบอกขอตั้งบ้านดงหวายเป็นเมือง "เรณูนคร" ต่อมา ร.3 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกบ้านบุ่งหวาย ขึ้นเป็นเมืองเรณูนคร และตั้งให้ ท้าวสาย หัวหน้าไทครัวผู้ไทเป็น "พระแก้วโกมล" เจ้าเมืองเรณูนคร คนแรก ขึ้นเมืองนครพนม(ในปี พ.ศ. 2387) ซึ่งคือท้องที่ อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนมในปัจจุบันนั่นเอง (จากเอกสาร ร.3 จ.ศ.1206 เลขที่ 58 หอสมุดแห่งชาติ) ชาวผู้ไทเรณูนคร จึงเป็นชาวผู้ไทกลุ่มแรกที่อพยพมาอยู่ในเขตฝั่งขวาแม่น้ำโขง(หมายถึงผู้ไทที่เป็นบรรพบุรุษของคนผู้ไทในอิสานปัจจุบัน)
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเรณูนครมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอเรณูนครแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 91 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเรณูนครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
มุฮัมมัด อัลบะรอดะอี

ดร. มุฮัมมัด มุศเฏาะฟา อัลบะรอดะอี (เกิด 17 มิถุนายน พ.ศ. 2485, ชาวอียิปต์) เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศหรือไอเออีเอ องค์การอิสระและอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของสหประชาชาติ เขาและไอเออีเอได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำปี พ.ศ. 2548
อัลบะรอดะอีได้รับปริญญาตรีทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยไคโรในปี พ.ศ. 2505 และได้รับปริญญาเอกด้านกฎหมายระหว่างประเทศที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ในปี พ.ศ. 2517 เข้าสู่วงการทูตโดยทำงานที่กระทรวงการต่างประเทศอียิปต์ในปี พ.ศ. 2507 จากนั้นเขาได้เป็นคณะทูตถาวรอียิปต์ ประจำสหประชาชาติ ทั้งในนครนิวยอร์ก และกรุงเจนีวา ในปี พ.ศ. 2523 เขารับตำแหน่งที่ปรึกษาอาวุโสของโครงการกฎหมายระหว่างประเทศ ที่สถาบันวิจัยและฝึกอบรมแห่งสหประชาชาติ
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2527 อัลบะรอดะอีขึ้นเป็นสมาชิกอาวุโสของกองเลขาธิการไอเออีเอ ก่อนที่เขาจะดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ เขาได้เป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายของสำนักงาน (2527 - 2536)
เขาขึ้นดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการไอเออีเอต่อจากฮันส์ บลิกซ์ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2540 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และเป็นที่รู้จักในฐานะนักการทูตที่ยึดมั่นในแนวทางการเจรจา เพื่อป้องกันการแพร่กระจายของอาวุธนิวเคลียร์
ดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีอียิปต์ เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 - วันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2556
ประเทศเวลส์

ประเทศในยุโรปตะวันตกเฉียงเหนือ ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร
เวลส์ ("คัมรึ") เป็น 1 ใน 4 ประเทศองค์ประกอบของสหราชอาณาจักร (ได้แก่อังกฤษ, สกอตแลนด์, เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ) มีพื้นที่ของประเทศอยู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะบริเตนใหญ่ ทางตอนเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติก 
เวลส์มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับประเทศอังกฤษ ทิศเหนือและทิศตะวันตกอยู่ติดกับทะเลไอริช ส่วนทางทิศใต้ติดกับช่องแคบบริสตอล จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2011 ประเทศเวลส์มีประชากร 3,063,456 คน และมีพื้นที่ทั้งหมด 20,799 ตารางกิโลเมตร มีแนวชายฝั่งยาว 2,700 กิโลเมตร ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขา โดยมีภูเขาที่สูงที่สุดในประเทศคือภูเขาสโนว์ดอน ("Yr Wyddfa") ที่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากถึง 1,085 เมตร นับเป็นหนึ่งในภูเขาที่สูงที่สุดในหมู่เกาะบริติชไอลส์ บริเวณพื้นที่ราบและส่วนที่ประชากรอาศัยหนาแน่นอยู่ทางตอนใต้ มีสภาพภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร
ความเป็นชนชาติของเวลส์เริ่มจากชาวบริตันเคลต์ (Celtic Briton) โดยหลังจากจักรวรรดิโรมันได้ถอนตัวออกไปจากการยึดครองเกาะบริเตนในราวศตวรรษที่ 5 ทำให้เวลส์กลายมาเป็นหนึ่งใน 6 ของกลุ่มชาติเคลติกสมัยใหม่  ได้แก่บริทานี, คอร์นวอลล์, ไอล์ออฟแมน, ไอร์แลนด์, เวลส์ และสก๊อตแลนด์ 
ในเดือนธันวาคม ค.ศ.1282 เวลส์และอังกฤษ ได้สู้รบกันในยุทธการที่โอเรวินบริดจ์ (Battle of Orewin Bridge) โดยเจ้าชายเลเวลิน อัพ กริฟฟิธ  
ซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์ ได้ถูกสังหารโดยสตีเฟน เดอ แฟรงตัน ทหารม้าของฝ่ายอังกฤษ ทำให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษสามารถพิชิตเวลส์ได้อย่างราบคาบ 
ในตอนต้นศตวรรษที่ 15 เวลส์กลับมามีอิสรภาพได้ชั่วขณะภายใต้การนำของโอเวน กลินดอร์ (Owain Glyndwr) แต่ก็ตกกลับไปอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษอีก และถูกผนวกเข้ามาเป็นแผ่นดินเดียว และภายใต้ระบบกฎหมายเดียวกับอังกฤษ โดยการออกพระราชบัญญัติ "Laws in Wales Acts 1535 and 1542." การเมืองที่เป็นแบบฉบับเฉพาะของเวลส์เพิ่งถูกพัฒนาขึ้นในศตวรรษที่ 19 อุดมการณ์เสรีนิยมแบบเวลส์ซึ่งมีอิทธิพลในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ถูกแทนที่ด้วยการขยายตัวของอุดมการณ์สังคมนิยม และพรรคแรงงาน ความรู้สึกทางชาตินิยมของเวลส์ถูกปลุกให้ฟื้นขึ้นมาในศตวรรษนี้เอง. "ไพลด์คัมรี"  ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1925 และมีการจัดตั้ง "สมาคมภาษาเวลส์" ขึ้นต่อมาในปี ค.ศ. 1962 เพื่อฟื้นฟูภาษาถิ่นที่กำลังจะสูญหายไปของเวลส์. สมัชชาแห่งชาติเวลส์ (National Assembly for Walses) ถูกก่อตั้งขึ้นในปี 1998 โดย Government of Wales Act 1998 โดยมีความรับผิดชอบในการสร้างและดำเนินนโยบายที่ได้รับการถ่ายโอนอำนาจมาจากรัฐบาลสหราชอาณาจักร 
คำว่า ราชรัฐเวลส์ ยังคงเป็นที่นิยมใช้ ถึงแม้ว่าเจ้าชายแห่งเวลส์จะไม่มีบทบาททางการเมืองตั้งแต่ปี พ.ศ. 1825 (ค.ศ. 1282) โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษทรงเข้ายึดครอง ต่อมาเมืองหลวงของเวลส์ถูกย้ายจากคายร์นาร์วอน (ซึ่งเป็นเมืองของเจ้าชายแห่งเวลส์) มาที่คาร์ดิฟฟ์ในปี พ.ศ. 2498 (ค.ศ. 1955) 
<br clear="left">
ฟล็อปส์

การปฏิบัติการจุดลอยตัวต่อวินาที หรือ ฟล็อปส์  เป็นหน่วยวัดสมรรถนะในการทำงานของคอมพิวเตอร์ ฟล็อปส์จะนับจำนวนชุดคำสั่งในการประมวลผลเลขทศนิยมที่สามารถทำได้ใน 1 วินาที นิยมใช้ในวงการคอมพิวเตอร์สมรรถนะสูง
พ.ศ. 2459

พุทธศักราช 2459 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1916 เป็นปีอธิกสุรทินแรกของไทย ตามปฏิทินเกรกอเรียน
"(หากเป็นการนับศักราชแบบเดิม พ.ศ. 2459 เริ่มในวันที่ 1 เมษายน)"
ซองที่ระลึก

ซองที่ระลึก  เป็นซองจดหมายที่จัดทำขึ้นโดยไปรษณีย์เนื่องในโอกาสต่าง ๆ ที่ไม่สำคัญพอที่จะจัดพิมพ์แสตมป์ จำหน่ายให้นักสะสมแสตมป์ โดยบนซองจะมีภาพที่เกี่ยวข้องกับโอกาสที่จัดทำ แบ่งตามรูปแบบของซองได้ดังนี้
ซองที่ระลึกของไทย เริ่มมีขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2510 ชุดแรกสุดคือชุด "ที่ระลึกการแข่งขันกีฬาแหลมทองครั้งที่ 4" วันแรกจำหน่าย 9 ธันวาคม พ.ศ. 2510 ปัจจุบันซองที่ระลึกที่จัดทำจะเป็นแบบที่ติดแสตมป์และประทับตราแบบซองประทับใน
พ.ศ. 2460

พุทธศักราช 2460 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1917 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันจันทร์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน หรือ ปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคาร ตามปฏิทินจูเลียน
"(หากเป็นการนับศักราชแบบเดิม พ.ศ. 2460 เริ่มในวันที่ 1 เมษายน)"
23 ธันวาคม

วันที่ 23 ธันวาคม เป็นวันที่ 357 ของปี (วันที่ 358 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 8 วันในปีนั้น
วันสำคัญและวันหยุดเทศกาล.
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
พ.ศ. 2461

พุทธศักราช 2461 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1918 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคาร ตามปฏิทินเกรกอเรียน หรือ ปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธ ตามปฏิทินจูเลียน
"(หากเป็นการนับศักราชแบบเดิม พ.ศ. 2461 เริ่มในวันที่ 1 เมษายน)"
พ.ศ. 2463

พุทธศักราช 2463 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1920 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดี ตามปฏิทินเกรกอเรียน
"(หากเป็นการนับศักราชแบบเดิม พ.ศ. 2463 เริ่มในวันที่ 1 เมษายน)"
เฉลว

เฉลว หรือ ฉลิว ภาษาถิ่นพายัพว่า ตาเหลว หรือ ตาแหลว และภาษาถิ่นใต้ว่า กะหลิว เป็นเครื่องหมายทำด้วยเส้นตอกไม้ไผ่หรือหวายเส้น หักขัดกันเป็นมุม ตั้งแต่สามมุมขึ้นไป โบราณใช้เฉลวในงานต่าง ๆ ดังนี้
โดยที่เฉลวเป็นเครื่องหมายถึงยันต์หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่เกี่ยวข้องกับยา เภสัชกรรมสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จึงได้นำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งในการทำสัญลักษณ์ของหน่วยงานและสัญลักษณ์ของวิชาชีพเภสัชกรรมอีกด้วย
ในวัฒนธรรมล้านนาจะเรียกเฉลวว่า "ตาแหลว" มาจาก นกแหลว ซึ่งเป็นนกขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง เปรียบตาแหลวเป็นตาของเหยี่ยวคอยจ้องมองสิ่งเลวร้าย มักเอาไว้กันภูตผีปีศาจ ดังเช่น ชาวลัวะนำตาแหลวไปติดที่ประตูบ้าน ส่วนชาวอาข่าจะติดตาแหลวไว้ประตูของหมู่บ้านเพื่อแยกโลกมนุษย์กับโลกวิญญาณออกจากกัน
ในกฎหมายตราสามดวง บทอัยการลักษณะผัวเมีย กล่าวโทษหญิงมีชู้ว่า "ส่วนหญิงอันร้าย ให้เอาเฉลวปะหน้า ทัดดอกชบาแดงทั้งสองหู ร้อยดอกชบาแดงเป็นมาลัยใส่ศีรษะหรือคอ แล้วให้เอาหญิงนั้นเข้าเทียมแอกข้างหนึ่ง ชายชู้เทียมแอกข้างหนึ่ง ประจานด้วยไถ 3 วัน"
ในบันเทิงคดี.
นางกาไวย ตัวละครนางหนึ่งในเรื่อง "พระวรวงศ์" ถูกทำโทษด้วยเอาเฉลวปะหน้า ทัดและสวมมาลัยดอกชบา แล้วเทียมแอกประจานด้วยไถ ก่อนถูกฝังทั้งเป็นโผล่ดินเพียงคอและถูกไถไถคอจนถึงแก่ความตาย
ถ้วยยาไฮเจีย

ถ้วยยาไฮเจีย  รูปงูศักดิ์สิทธิ์พันรอบถ้วยยาของเทพีไฮเจีย (Hygeia) ซึ่งเป็นเทพี แห่งสุขภาพอนามัย ความสะอาด และสุขลักษณะ และเป็นธิดาของแอสคลีเพียส (Asclepius) ที่มีหน้าที่ในการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ และต่อมายกย่องเป็นเทพแห่งการแพทย์แผนปัจจุบัน ส่วนไฮเกียยกย่องเป็นเทพีแห่งเภสัชกรรมด้วย
ถ้วยตวงยา

ถ้วยตวงยา  เป็นภาชนะที่ใช้ในห้องปฏิบัติการเคมี บริเวณปากภาชนะจะบากเป็นร่องเพื่อให้เทสารเคมีที่เป็นของเหลวออกมาได้สะดวก และด้านข้างจะมีขีดเครื่องหมายบอกปริมาตรของเหลวที่บรรจุอยู่ด้วย ภาชนะเหล่านี้อาจทำด้วยพลาสติก แก้ว หรือโบโรซิลิเกต (borosilicate)
ถ้วยตวงยา หรือ ถ้วยใส่ยา (measuring cups) คืออุปกรณ์ทางการแพทย์ประเภทหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนถ้วยใบเล็กๆ ถ้วยตวงสำหรับผู้ป่วยนิยมทำด้วยพลาสติก เพราะแตกเสียหายยาก ส่วนที่ทำด้วยแก้วโบโรซิลิเกต มักใช้ในห้องปฏิบัติการเภสัชกรรม ถ้วยตวงยา จะมีขีดปริมาตรบอกที่ข้างถ้วยซึ่งชนิดของถ้วยตวงยาจะมีทั้งแบบที่มีขีดบอกเป็นหน่วยมิลลิลิตร หรือบางชนิดจะบอกเป็นหน่วยช้อนชา
ประเภท.
ถ้วยตวงยาของผู้ป่วย.
นิยมทำจาก พลาสติก เพราะปลอดภัย น้ำหนักเบา ใช้งานสะดวก และแตกหักยาก ปัจจุบันมีทั้งแบบใช้ซ้ำและแบบใช้แล้วทิ้งเพื่อความสะอาดและลดความเสี่ยงการปนเปื้อน ซึ่งเหมาะสำหรับใช้ในบ้านหรือสถานพยาบาล ถ้วยใส่ยามีทั้งหมดสามประเภทดังนี้:
ถ้วยใส่ยาประเภทแก้ว.
นิยมใช้ใส่ยาเม็ดหรือยาน้ำ ถ้วยแก้วมีข้อดีคือเนื้อหนาทนทาน ใช้งานได้ยาวนาน แต่ข้อเสียคือไม่ทนต่อแรงกระแทก ถ้าทำตกก็แตกได้ง่ายๆ
ถ้วยใส่ยาประเภทพลาสติก.
ส่วนใหญ่จะมีลักษณะคล้ายถ้วยตวงโดยจะมีขีดวัดระดับอยู่ข้างถ้วย จึงนิยมใช้ใส่ยาน้ำเพราะจะได้กะปริมาณยาได้ง่าย
ถ้วยใส่ยาประเภทสแตนเลส.
นิยมใช้เป็นถ้วยใส่น้ำยาทางการแพทย์หรือถ้วยไอโอดีน มากกว่าใช้ใส่ยาเม็ดหรือยาน้ำ
ถ้วยตวงยาแบบใช้ทดลอง.
มักผลิตจาก แก้วโบโรซิลิเกต (Borosilicate glass) เพราะทนต่อความร้อนและสารเคมีต่างๆ รวมถึงมีความแม่นยำในการวัดปริมาตรสูง วัสดุนี้พบได้ทั่วไปในถ้วยตวงสำหรับทดลองหรือใช้ในห้องแลบเภสัชกรรมและวิทยาศาสตร์อื่นๆ
โบโบะโบะ ฮีโร่ของผม

โบโบะโบะ ฮีโร่ของผม (; โรมาจิ: "Bobobo-bo Bo-bobo") เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นวาดโดยโยชิโอะ ซาวาอิ ในลิขสิทธิ์ของชูเอชะในประเทศญี่ปุ่น และตีพิมพ์ในหนังสือการ์ตูนโชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ สำหรับอนิเมะจัดทำโดยบริษัทโทเอ แอนิเมชัน ในสหรัฐอเมริกาได้เริ่มฉายในการ์ตูนเน็ทเวิร์ก ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 นอกจากนี้มีการทำเป็นเกมสำหรับเพลย์สเตชัน 2 ภาค เกมบอยแอดวานซ์ 4 ภาค และเกมคิวบ์ 1 ภาค
โบโบะโบะเป็นการ์ตูนตลกที่ใช้การเล่นคำ การเล่นนอกบท การล้ำเลียนวัฒนธรรมป๊อป การแต่งตัวล้อเลียนเรื่องอื่น (ในเรื่องตัวร้ายบางตัวแต่งตัวเหมือนชาวไซย่าจากเรื่องดราก้อนบอล) มุขตลกหลายมุขจะเข้าใจเฉพาะในชาวญี่ปุ่นเอง (เช่นเดียวกับมุขตลกของเรื่อง เดอะ ซิมป์สันส์ ที่มักจะเข้าใจยากสำหรับคนที่ไม่ใช่ชาวอเมริกัน)
เนื้อเรื่อง.
เรื่องเกิดขึ้นในปี "300X" เมื่อปีศาจแห่งอาณาจักรมาร์การิต้าหรือปีศาจหัวล้านอันมี "ซึรุ ซึรุอินะ" (ความหมายว่า หัวล้านๆ) เป็นหัวหน้า พยายามขโมยเส้นผมจากชาวโลก โบโบะโบ้ (ในรูปคือผู้ชายหน้าตาคล้ายนักเลงมีผมทรงอัฟโฟรสีเหลืองและสวมแว่นกันแดด) จึงได้ออกมาปกป้องโลกจากการรุกราน โดยใช้ความสามารถพิเศษในการควบคุมขนได้ทุกเส้นในร่างกาย (โดยเฉพาะ ขนรักแร้ ขนหน้าอก และขนจมูกซึ่งเป็นท่าไม้ตาย) เพื่อต่อสู้กับองค์กรปีศาจหัวล้าน