pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ออสเตรเลีย (ภาพยนตร์)

ออสเตรเลีย  เป็นภาพยนตร์แนวรักและสงคราม กำกับโดย บาซ เลอห์มานน์ นำแสดงโดย นิโคล คิดแมน ฮิว แจ็กแมน เดวิด เวนแฮม เข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ความยาว 165 นาที
เนื้อเรื่อง.
คุณหญิง ซาราห์ แอชลีย์ (นิโคล คิดแมน) ต้องเดินทางไปยังเมืองดาร์วิน ด่านหน้าของพื้นที่เขตร้อนของออสเตรเลียตอนเหนืออันห่างไกล เพื่อจัดการสะสางปัญหาการเงินที่สามีของเธอทิ้งพอกพูนเอาไว้ รวมทั้งไปดูทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายที่เตรียมจะขาย นั่นคือสถานที่เลี้ยงปศุสัตว์ที่มีขนาดเท่ากับรัฐแมรีแลนด์ ซึ่งมีชื่อเรียกว่า ฟาร์อเวย์ ดาวน์ส ที่ดาร์วิน ซาราห์ไม่ได้พบกับสามี แต่ได้รับการต้อนรับจากผู้ต้อนปศุสัตว์ที่หยาบคายและอารมณ์ร้อน ซึ่งทุกคนรู้จักในนาม โดรเวอร์ (ฮิวจ์ แจ็กแมน) ทั้งคู่เดินทางรอนแรมไปยัง ฟาร์อเวย์ ดาวน์ส ด้วยกัน และประสบเหตุการณ์พลิกผันต่างๆ หลายหน 
ซาราห์ได้รับเด็กลูกครึ่งชาวอะบอริจินที่ชื่อ นูลลาห์ (แบรนดอน วอลเตอร์ส) เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต นูลลาห์เปิดเผยว่าผู้จัดการสถานที่เลี้ยงปศุสัตว์ นีล เฟลตเชอร์ (เดวิด เวนแฮม) สมคบคิดกับเจ้าพ่อตลาดค้าสัตว์ คิง คาร์นีย์ (ไบรอัน บราวน์) ร่วมกันวางแผนขโมยที่ดินของซาราห์ไปจากเธอ เพื่อรักษา ฟาร์อเวย์ ดาวน์ส เอาไว้ ซาราห์ต้องร่วมมือกับโดรเวอร์ ต้อนฝูงสัตว์ 2,000 ตัวข้ามพื้นที่ออสเตรเลียตอนเหนือ ซึ่งนับเป็นการเดินทางที่ทั้งน่าตื่นเต้นและโหดร้าย นอกจากนูลลาห์แล้ว พวกเขายังมีผู้ร่วมทางที่ไม่ค่อยจะเข้าท่านักอย่างนักบัญชีขี้เมา คิปลิง ฟลินน์ (แจ็ก ธอมป์สัน) สองหนุ่มผู้เลี้ยงปศุสัตว์ มาการ์ริ (เดวิด งุมบูจาร์รา) กับ กูลาจ (แอนกัส พิลาคิว) แม่บ้านอะบอริจิน แบนดี เลกส์ (ลิเลียน ครอมบี) พ่อครัวชาวจีน ซิง ซอง และไม่นานนักพวกเขาก็พบว่าตกอยู่ใต้การชักนำของพ่อมดชาวอะบอริจิน คิง จอร์จ (เดวิด กัลพิลิล) ความงดงามของพื้นที่แห่งทวีปโบราณ ความเสน่หาที่มีต่อโดรเวอร์ และความรักแห่งเพศแม่ที่มีต่อนูลลาห์ ทำให้ซาราห์เปลี่ยนไปจากเดิม แต่เมื่อสงครามมาถึงชายฝั่งของออสเตรเลีย กองทัพญี่ปุ่นทิ้งระเบิดถล่มเมืองดาร์วินจนพังพินาศ ครอบครัวที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้แต่แรกครอบครัวนี้ก็ต้องพรากจากกัน ซาราห์ โดรเวอร์ และนูลลาห์ ต้องต่อสู้เพื่อค้นหากันและกันท่ามกลางโศกนาฏกรรมและความวุ่นวาย
โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์

โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์ (อังกฤษ: Samngamchanupatam School; อักษรย่อ: ส.ช.) เป็นโรงเรียนประจำอำเภอสามง่าม ตั้งอยู่เลขที่ 218 หมู่ที่ 10 ตำบลสามง่าม อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร เป็นสถานศึกษาที่ได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทานในระดับมัธยมศึกษาขนาดกลาง เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2502 ในปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
ประวัติโรงเรียน.
โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2502 โดยมีนายนพ สุขกมล ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ในขณะนั้น โดยเปิดเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เพียงชั้นเดียวเท่านั้น เปิดทำการเรียนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 โดยอาศัยอาคารเรียนโรงเรียนบ้านสามง่าม เพราะยังไม่มีอาคารเรียนในขณะนั้น แต่เนื่องจากโรงเรียนบ้านสามง่ามอยู่คนละฝั่งกับตลาด ซึ่งมีแม่น้ำยมขวางกั้นอยู่ นักเรียนต้องข้ามฟากจากตลาดโดยเรือจ้างเพื่อไปเรียน ทำให้ไม่สะดวกและไม่ปลอดภัย อีกประมาณครึ่งเดือนจึงมีคำสั่งจากอำเภอ ให้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนสามง่าม (โรงเรียนประชาบาล) ในระยะนี้ทางอำเภอและโรงเรียนพร้อมด้วยคณะกรรมการได้ดำเนินการก่อสร้างอาคารเรียนโดยใช้เงินที่ชาวอำเภอสามง่ามร่วมบริจาคเป็นจำนวนเงิน 70,000 บาท ต่อมาได้ย้ายมาเรียนที่อาคารเรียนหลังนี้ กระทรวงศึกษาธิการได้ตั้งชื่อโรงเรียนแห่งนี้ว่า "โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์" ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมแห่งแรกของอำเภอสามง่าม แต่เนื่องจากภูมิประเทศที่ตั้งของโรงเรียนมีสภาพคับแคบมาก ในฤดูฝนน้ำจะท่วมบริเวณโรงเรียนเป็นที่เดือดร้อนของครู นักเรียน และผู้มาติดต่อเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ในปี พ.ศ. 2514 จึงได้ย้ายโรงเรียนไปที่ตั้งแห่งใหม่ คือที่ตั้งในปัจจุบันที่ 218 หมู่ที่ 10 บ้านไร่ ตำบลสามง่าม อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร 66140 ในเนื้อที่ 153 ไร่ ปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด

ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด  เป็นฉากกางเขนที่ออกแบบโดยเซอร์จอร์จ กิลเบิร์ต สกอตต์และสร้างโดยบริษัทงานโลหะสคิดมอร์และบริษัทสำหรับมหาวิหารเฮริฟอร์ดในปี ค.ศ. 1862 ฉากกางเขนเฮริฟอร์ดเป็นงานศิลปะที่ทำด้วยเหล็กชิ้นสำคัญของศิลปะสมัยฟื้นฟูกอทิกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อเปิดแสดงครั้งแรกแก่สาธารณชนในงานแสดงมหกรรมนานาชาติ ค.ศ. 1862 ก็ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นงานที่ "งานที่ใหญ่และยิ่งใหญ่ที่สุดของศิลปะสถาปัตยกรรมสมัยใหม่" ฉากมีน้ำหนักทั้งหมดกว่าแปดตัน วัสดุที่ใช้สร้างประกอบด้วยเหล็กดัด ทองเหลือง ทองแดง หินมีค่า และโมเสก ฉากรองรับประติมากรรมของพระเยซูและเทวดา ในปี ค.ศ. 1967 ฉากได้รับการถอดออกจากมหาวิหารเพราะเห็นกันว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับกาลเวลาสำหรับการตั้งอยู่ในคริสต์ศาสนสถาน พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ตทำการซื้อในปี ค.ศ. 1984 แต่ฉากอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม ในปี ค.ศ. 2001 หลังจากการรณรงค์โดยพิพิธภัณฑ์ในการหาทุนซ่อมจำนวนมากที่สุดสำหรับงานอนุรักษ์ งานชิ้นเอกที่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ก็ได้นำมาติดตั้งอย่างเด่นเป็นสง่าหน้าประตูหลักของพิพิธภัณฑ์
ครอบครัวรูแล็ง

ครอบครัวรูแล็ง  เป็นชุดภาพเหมือนที่เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1888 ถึง ค.ศ. 1889 โดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญในลัทธิประทับใจยุคหลัง 
ที่มา.
โฌแซ็ฟ รูแล็งเกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1841 ที่เมืองล็องแบ็สก์ ราว 60 กิโลเมตรทางตะวันออกของเมืองอาร์ล และเสียชีวิตในเดือนกันยายน ค.ศ. 1903 ที่เมืองมาร์แซย์ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1868 โฌแซ็ฟแต่งงานกับโอกุสตีน-อาแล็กซ์ แปลีโก ซึ่งเกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1851 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1930
โฌแซ็ฟและโอกุสตีน-อาแล็กซ์มีบุตรสามคน ได้แก่ อาร์ม็อง ลูกชายคนโตเกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1871 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 ฟัน โคควาดภาพเมื่ออาร์ม็องเมื่ออายุได้ 17 ปี ต่อมาอาร์ม็องก็ทำงานเป็นผู้ฝึกงานตีเหล็กอยู่ที่ล็องแบ็สก์ กามีย์ ลูกสาวคนโตเกิดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1877 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1922 และมาร์แซล เกิดเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1888 และมีอายุเพียงสี่เดือนเมื่อฟัน โคคเขียนภาพเหมือนให้
เบื้องหลัง.
จำนวนสมาชิกในครอบครัวรูแล็งพอ ๆ กับครอบครัวฟัน โคคเอง ลูแบงสันนิษฐานตามแนวจิตวิทยาว่าฟัน โคคอาจจะรับครอบครัวรูแล็งเหมือนตัวแทนเป็นครอบครัวของตน
พ่อที่ต้องกระเบียดกระเสียรเพื่อหาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องครอบครัว ขณะที่แม่ดูแลลูกอยู่ที่บ้าน ครอบครัวรูแล็งเป็นตัวอย่างของผู้ที่มาจาก "ชนชั้นแรงงาน" ของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของฝรั่งเศส
สิงหาคม ค.ศ. 1888.
ฟัน โคคมีความตื้นตันกับการต้อนรับลูกสาวคนใหม่ที่เพิ่งเกิดของครอบครัวรูแล็ง และนั่งลงดื่มเหล้ากับโฌแซ็ฟ ต่อมาก็เริ่มเขียนภาพเหมือนของโฌแซ็ฟ แต่ก็ไม่แน่ใจในคุณภาพ ฟัน โคคจึงวาดเวอร์ชันที่สองที่มีขนาดเล็กกว่าที่เน้นศีรษะ เขาชอบเวอร์ชันที่สองมากกว่าเวอร์ชันแรก รวมทั้งภาพวาดลายเส้นด้วยปากกาและหมึกหลังจากก๊อบปี้งานแล้ว ให้กับเพื่อนจอห์น ปีเตอร์ รัสเซลล์ และส่งภาพไปให้เตโอน้องชาย เวอร์ชันแรกอยู่ที่อาร์ลมาจนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1889
พฤศจิกายน/ธันวาคม ค.ศ. 1888.
เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1888 ฟินเซนต์เขียนจดหมายถึงเตโอว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ฉันได้เขียนภาพเหมือนของ "ครอบครัวทั้งครอบครัว" ที่เป็นภาพของนายไปรษณีย์ที่เคยเขียนท่อนบนก่อนหน้านี้แล้ว - คือชายที่เขียน, ภรรยา และทารก, เด็กชายและลูกชายอายุสิบหก สมาชิกทุกคนในครอบครัวนี้ต่างก็มีบุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์ - ฝรั่งเศสแท้แม้ว่าหน้าตาจะไปทางรัสเซีย ผ้าใบขนาด 15 คุณก็ทราบว่าฉันรู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ความรู้สึกเกี่ยวกับสภาพของตัวเอง และรู้สึกดีมาจนถึงเดี๋ยวนี้ที่ไม่ได้เป็นหมอ ฉันหวังว่าจะทำการเขียนต่อไป และจะได้เขียนภาพที่มีการวางท่าที่ดีกว่านี้ และถ้าสามารถปรับปรุง "ครอบครัวทั้งครอบครัว" ได้ ก็จะเท่ากับว่าได้ทำในสิ่งที่ตนเองอยากจะทำและสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ ตอนนี้ฉันก็ได้แต่ท่วมท้นไปด้วยการศึกษาภาพ, การศึกษาภาพ, การศึกษาภาพ และจะคงทำเช่นนี้ต่อไปอีกนาน - ซึ่งก็ทำให้เลอะเทอะเป็นอันมากที่ทำให้ฉันไม่ค่อยสบายใจ และกระนั้นก็จะเป็นสิ่งที่จะช่วยให้มีสมบัติเมื่อฉันจะมีอายุสี่สิบ
ขนาดที่ให้ "Toile de 15" คือขนาดประมาณ 65 x 54 เซนติเมตร ภาพทั้งชุดที่ว่าก็ได้แก่
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ (บอสตัน)

พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์  พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ที่ตั้งอยู่ที่บอสตันที่แมสซาชูเซตส์ในสหรัฐอเมริกาเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาที่ดึงดูดผู้เข้าชมกว่าหนึ่งล้านคนต่อปี พิพิธภัณฑ์มีงานศิลปะกว่า 450,000 ชิ้น ซึ่งทำให้เป็นงานสะสมที่สำคัญที่สุดในทวีปอเมริกา พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1870 และที่ตั้งปัจจุบันตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1909 นอกจากการสะสมงานแล้วพิพิธภัณฑ์ยังคงมีความสัมพันธ์กับสถาบันศิลปะ, สถาบันแห่งพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน และพิพิธภัณฑ์พี่น้อง, นะโงะยะ/พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตันที่นะโงะยะในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
จักรพรรดิถังเหวินจง

สมเด็จพระจักรพรรดิถังเหวินจง  เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง พระองค์ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 827 ถึงปี ค.ศ. 840 จักรพรรดิเหวินจงเป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของจักรพรรดิมู่จงและเป็นพระอนุชาของจักรพรรดิจิงจง
พระราชประวัติ.
เจ้าชายหลี่หานประสูติเมื่อปลายปี ค.ศ. 809 ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังเซี่ยนจง พระอัยกาของพระองค์ เจ้าชายหลี่โหยว พระราชบิดาของพระองค์ เป็นเจ้าชายแห่งสุยในรัชสมัยของจักรพรรดิเซี่ยนจง เจ้าชายหลี่โหยวถือเป็นรัชทายาทตามหลักการสืบราชบัลลังก์ของลัทธิขงจื๊อ เนื่องจากพระสนมกัวพระมารดาของพระองค์ (พระอัยยิกาของหลี่หาน) เป็นพระชายารัชทายาทในสมัยที่จักรพรรดิเซี่ยนจงเป็นรัชทายาท เจ้าชายหลี่โหยวไม่ได้รับการสถาปนาให้เป็นรัชทายาท แต่เป็นเจ้าชายหลี่หนิง พระเชษฐาต่างพระมารดาซึ่งประสูติจากพระสนมจี้ ได้รับสถาปนาให้เป็นรัชทายาทแทน หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายรัชทายาทหลี่หนิงในปี ค.ศ. 811 เจ้าชายหลี่โหยว ซึ่งต่อมาเปลี่ยนพระนามเป็นหลี่เหิง จึงได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทในปี ค.ศ. 812 เจ้าชายหลี่หานเป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของเจ้าชายรัชทายาทหลี่โหยว โดยประสูติหลังจากเจ้าชายหลี่จ้านซึ่งเป็นพระเชษฐาของพระองค์สี่เดือน พระมารดาของพระองค์คือพระสนมเซียวซึ่งเป็นพระสนมของเจ้าชายรัชทายาทหลี่โหยว
ในปี ค.ศ. 820 จักรพรรดิถังเซี่ยนจงสวรรคต และเจ้าชายรัชทายาทหลี่เหิงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังมู่จง ในปี ค.ศ. 821 จักรพรรดิถังมู่จงได้สถาปนาพระอนุชาและพระโอรสเป็นจำนวนมากให้เป็นเจ้าชาย เจ้าชายหลี่หานจึงได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าชายแห่งเจียง ในปี ค.ศ. 824 จักรพรรดิถังมู่จงสวรรคต และเจ้าชายรัชทายาทหลี่จ้านขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังจิงจง ประมาณปีใหม่ของปี ค.ศ. 827 จักรพรรดิถังจิงจงถูกลอบปลงพระชนม์โดยกลุ่มองครักษ์และขันที ซึ่งนำโดยขันทีหลิวเค่อหมิง (劉克明)
ไฮโนซอรัส

ไฮโนซอรัส  เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานทะเลในวงศ์ โมซาซอร์ เคยได้รับการขนานว่าเป็น โมซาซอร์ ที่ใหญ่ที่สุด โดยได้รับฉายาว่า “ที.เร็กซ์แห่งมหาสมุทร” ตอนแรกประมาณการความยาวไว้ที่ 17เมตร(54 ฟุต) ต่อมาในปี 1990 มีการปรับขนาดลดลงมาที่15 เมตร(49 ฟุต) แต่ต่อมา นักวิทยาศาสตร์ จอห์น ลินเกรน ได้ลดขนาดลงมาที่ 12.2เมตร (40 ฟุต) (ปัจจุบัน โมซาซอร์ที่ใหญ่ที่สุดคือไทโลซอรัส ฮอฟมานี โดยมีความยาว 19 เมตร) มันเป็นหนึ่งในนักล่าในทะเลที่อยู่บนสุดใน ยุคครีเทเซียส มันมีคู่แข่งร่วมยุคอย่าง อีลาสโมซอรัส โดยมีการพบหลักฐานฟอสซิลรอยกัดของ ไฮโนซอรัส ที่บริเวณหาง และครีบ ของ อีลาสโมซอรัส
ไฮโนซอรัส เป็นกิ้งก่าทะเลในวงศ์ย่อย ไทโลซอร์ (Tylosaurinae) ซึ่งเป็นกลุ่มกิ้งก่าทะเลตัวใหญ่ที่อยู่ในทุกทวีปของโลกยกเว้นในออสเตรเลียและอเมริกาใต้ แม้ว่าไฮโนซอรัสจะเป็นนักล่าในลำดับต้นๆเหมือนกัน แต่ว่ายน้ำได้ไม่เร็วนัก โดยชอบว่ายน้ำช้าๆ อาศัยครีบช่วยผลักดัน และมีโครงสร้างร่างกายที่ช่วยให้ลอยตัวได้ดีในน้ำ มีการลดน้ำหนักตัวโดยมีขาหน้าและหลังที่มีขนาดเล็ก กระดูกเชิงกรานและกล้ามเนื้ออกเล็ก มีเนื้อกระดูกบางและอาจเต็มไปด้วยเซลล์ไขมันระหว่างที่มีชีวิตอยู่ ซึ่งช่วยในการลอยตัวเหมือนทุ่นลอยในน้ำ ในเรื่องการกินก็ไม่ได้มีปัญหาโดยอาศัยขากรรไกรที่แข็งแรงพร้อมฟัน แหลมคม กินแม้กระทั่งโมซาซอร์ด้วยกันเอง เต่า ฉลาม และปลาอื่นๆ และอาจรู้จักใช้วิธีแอบซุ่มในหินหรือสาหร่ายในยามล่าเหยื่อ ซึ่งอะไรก็ตามที่หากเข้าไปในปากของมันแล้วก็ยากที่จะรอด แต่มีบ้างเหมือนกันที่เจ้าโมซาซอร์เพลี่ยงพล้ำถูกฉลามกัด หรือลูกๆของมันต้องกลายเป็นเหยื่อของฉลามไปบ้างก็มี ตัวทารกของมันมีขนาดเท่ากับ จระเข้ ในปัจจุบัน
แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง

แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง  เป็นนวนิยายเรื่องเอกเรื่องแรกของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 - 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม จัดพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2469 มีเนื้อหาเกี่ยวกับผู้อพยพชาวอเมริกันและชาวอังกฤษที่อาศัยอยู่ในทวีปยุโรป ในยุค ค.ศ. 1920 ชื่อเรื่องของหนังสือเล่มนี้ซึ่งตั้งโดยเฮมิงเวย์ตามคำแนะนำของสำนักพิมพ์ นำมาจากพระธรรมปัญญาจารย์ 1:5 ที่มีเนื้อความว่า"The sun also ariseth, and the sun goeth down, and hasteth to his place where he arose." ซึ่งเป็นคัมภีร์ลำดับที่ 25 หรือ 21ของพระคริสตธรรมคัมภีร์ โดยก่อนหน้านี้เฮมิงเวย์ตั้งชื่อให้กับนวนิยายเรื่องนี้ว่า เฟียสตา  ซึ่งชื่อดังกล่าวได้นำไปใช้ในการจัดพิมพ์ในฉบับสหราชอาณาจักร และฉบับภาษาเยอรมัน ภาษารัสเซีย ภาษาอิตาลี และภาษาสเปนของนวนิยายเรื่องนี้
เนื้อเรื่องย่อ.
เรื่องราวเริ่มกล่าวถึงนักเขียนชาวอเมริกัน ซึ่งมีชื่อว่า "แจ็ค บาร์นส์" ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในกรุงปารีสร่วมกับมิตรสหาย ในสมัยกลางยุค 20 และเดินทางไปชมการสู้วัวกระทิงที่สเปน เขาหลงรัก"เบรตต์ แอชลี" ทั้งที่จริงแล้วเธอค่อนข้างเป็นคนเจ้าชู้ รักง่ายหน่ายเร็ว เธอมีคู่หมั้นชื่อ"ไมค์" ทั้งยังมี"โคห์น"อดีตนักมวยชาวยิว และ"โรเมโร"มาธาดอร์ที่ต่างหลงรักเธอ แม้ว่าจะสร้างความเจ็บปวดใจให้ชายหลายคน แต่ก็ดูราวกับว่าทุกคนยังคงหลงในตัวเธออยู่ดี
เบื้องหลัง.
ใน เดือนกรกฎาคม ค.ศ.1925 เฮมิงเวย์ได้เดินทางเยี่ยมชมเทศกาล ซานเฟมิน ในแปมป์โลนา ในสเปน ซึ่งเป็นเทศกาลที่สามของเขาเข้าเยี่ยมชม ก่อนที่จะได้แรงดลบันดาลใจในการเขียนเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ในเวลาต่อมา
ประวัติการจัดพิมพ์.
นวนิยายเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ได้จัดพิมพ์ขึ้นเป็นโดยสำนักพิมพ์สคริบเนอร์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ.1926 ฉบับจัดพิมพ์ครั้งแรกถูกจัดพิมพ์ขึ้นเป็นจำนวน 5,090 เล่ม ในจัดจำหน่ายในราคาเล่มละ 2 เหรียญดอลล่าร์สหรัฐ ในฉบับภาษาบริติชอิงลิชใช้ชื่อเรียกนวนิยายชุดนี้ว่า "เฟียสตา" 
รูปแบบการเขียน.
แฮมมิงเวย์ในยามว่างในการเขียนเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ถือเป็นผลงานชิ้นหนึ่งที่สร้างชื่อเสียงให้แก่ตัวเขา โดยรูปแบบการเขียนมีอิทธิพลต่อการเขียนที่ฉีกแนวไปจากเดิม
จูบ (คลิมท์)

จูบ  หรือ คู่รัก  เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันปิดทองบนผ้าใบที่เขียนโดยกุสทัฟ คลิมท์ จิตรกรชาวออสเตรียในช่วง "ยุคทอง" และอาจจะถือว่าเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดของคลิมท์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เบ็ลเวเดเรอแห่งออสเตรียที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย
"จูบ" เป็นภาพคู่รักในสีทองหลากหลายที่ตกแต่งอย่างวิจิตรและเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ กำลังจูบกันบนฉากหลังที่เป็นสำริด บุคคลสองคนในภาพอยู่ตรงมุมของลานดอกไม้ ชายใส่เสื้อสีพื้นเป็นลายสี่เหลี่ยมสวมมงกุฎที่เป็นเถาไม้เลื้อย สตรีสวมเสื้อผ้าสีสันจัดเป็นลายวงกลมและบนผมประดับแซมด้วยดอกไม้ ทั้งคู่ที่กอดกันล้อมรอบด้วยพื้นที่เป็นลายประสามเหลี่ยมเล็ก ๆ และลายก้นหอย ลักษณะการวางองค์ประกอบคล้ายคลึงกับในภาพ "สดุดีเบทโฮเฟิน" ("Beethoven Frieze") และ "Stoclet Frieze"
ในภาพ "จูบ" คลิมท์เขียนภายชายและหญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ส่วนอื่น ๆ ของภาพละลายไปเป็นเพียงลวดลายอันเรืองรองที่แบนราบรอบตัวบุคคลทั้งสอง ลวดลายในภาพมีความสัมพันธ์โดยตรงกับลักษณะของนวศิลป์ และขบวนการศิลปหัตถกรรม และแสดงลักษณะอันตรงกันข้ามกับงานที่เป็นสามมิติของแอดการ์ เดอกา และศิลปินสมัยใหม่ของยุคเดียวกัน ภาพเขียนเช่นภาพ "จูบ" เป็นภาพที่วิวัฒนาการมาจากปรัชญา "ยุคปลายศตวรรษ" (Fin de siècle) เพราะเป็นภาพที่สะท้อนให้เห็นการใช้ชีวิตอันฟุ้งเฟ้อออกมาในภาพอันหวานฉ่ำและยั่วยวนอารมณ์
บางท่านก็กล่าวว่า ผู้ที่เป็นแบบในภาพคือตัวคลิมท์เองและเอมีเลีย ลูอีเซอ เฟลอเกอ เพื่อนผู้เป็นที่รัก 
ภาพ "จูบ" เป็นภาพของแสดงออกอย่างประณีตของคลิมท์ผู้เน้นความยั่วยวนทางอารมณ์ (eroticism) และการปลดปล่อยจากภายใน ภาพ "จูบ" เป็นภาพที่นอกแนวไปจากภาพอื่น ๆ ของคลิมท์ที่มักจะแสดงให้สตรีเป็นตัวแทนของ "femme fatale"
นักร้องคอนเสิร์ต (เอคินส์)

นักร้องคอนเสิร์ต  เป็นประติมากรรมที่สร้างโดยทอมัส เอคินส์ประติมากรคนสำคัญชาวอเมริกันที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟิลาเดลเฟีย, เพนซิลเวเนียในสหรัฐอเมริกา 
“นักร้องคอนเสิร์ต” เป็นภาพเหมือนของนักร้องเวดา คุค (ค.ศ. 1867-ค.ศ. 1937) ที่เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1890 ถึงปี ค.ศ. 1892 ภาพนี้เป็นภาพเหมือนเต็มตัวของสตรีภาพแรกที่เขียนโดยเอคินส์
“นักร้องคอนเสิร์ต” เป็นภาพเหมือนหนึ่งในชุดภาพเหมือนของชาวฟิลาเดลเฟียผู้มีชื่อเสียงในทางวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะใช้ในการแสดงนิทรรศการสำคัญ ภาพเขียนภาพนี้แสดงให้เห็นถึงความต้องการของเอคินส์ที่ต้องการที่จะบันทึกลักษณะภายนอกของบุคคลอย่างเที่ยงตรง และในขณะเดียวกันก็มี "คุณค่าทางประวัติศาสตร์"
เอคินส์วาดลายเส้น, เขียนงานจิตรกรรม หรือ สลักงานอย่างน้อยยี่สิบสองชิ้นที่เป็นทัศนศิลป์ที่เกี่ยวกับดนตรี ที่รวมทั้งภาพเหมือนของนักดนตรีและนักดนตรีวิทยา ที่ “นักร้องคอนเสิร์ต” ได้ชื่อว่าเป็นภาพที่ดีที่สุด
แพคิเซอฟาโลซอรัส

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
แพคิเซอฟาโลซอรัส (/ˌpækɨˌsɛfələˈsɔrəs/) เป็นไดโนเสาร์หัวแข็ง หรือแพคิเซอฟาโลซอร์ชนิดหนึ่ง ไดโนเสาร์ชนิดนี้มีหัวหนาถึง 25 เซนติเมตร ซึ่งน่าจะมีไว้ต่อสู้หรือป้องกันตัว ฟอสซิลของค้นพบที่รัฐไวโอมิง ในปี ค.ศ. 1931 โดยนักล่าฟอสซิลชื่อกิลมอร์ แพคิเซอฟาโลซอรัสอาศัยอยู่ในยุคครีเทเชียสตอนปลายเมื่อประมาณ 70-65 ล้านปีก่อน มีญาติอย่างพรีโนเซฟาลี และดราโกเร็กซ์
หัวประหลาด.
แพคิเซอฟาโลซอรัสมีกระดูกส่วนหัวหนาถึง 25 เซนติเมตร หรือ 12 นิ้ว ส่วนคอต่อกับส่วนล่างของกะโหลก ไม่ใช่หลังหัวเหมือนกับสัตว์เลื้อยคลานทั่วไป เมื่อก้มหัวคอจะตรงเป็นแนวเดียวกับกระดูกสันหลัง ซึ่งเหมาะสำหรับรับแรงกระแทก ผู้เชี่ยวชาญคาดว่าน่าจะมีไว้ใช้เพื่อต่อสู้แย่งตัว หรือมีไว้ใช้เพื่อป้องกันตัวจากนักล่าเช่นไทแรนโนซอรัส 
แต่ บ็อบ เบ็กเกอร์ผู้เชี่ยวชาญด้านไดโนเสาร์โต้แย้งว่า "กะโหลกของแพคิเซอฟาไม่แข็งพอที่จะใช้ต่อสู้" แต่ยังไม่มีผู้เชี่ยวชาญเชื่อเขา เนื่องจากสมองของแพคิเซอฟาโลซอรัสและไดโนเสาร์หัวแข็งมีขนาดเล็ก และถ้าสมองเล็กก็หมายถึงสมองจะได้รับการกระทบเทือนน้อยกว่าสมองใหญ่
เข็มกลัดทารา

เข็มกลัดทารา  เป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของศิลปะสมัยคริสเตียนยุคแรกศิลปะเกาะของไอร์แลนด์ เข็มกลัดทาราที่สร้างขึ้นเมื่อราว ค.ศ. 700 เป็นเข็มกลัดประดับที่มีขนาดยาว 7 นิ้ว ทำด้วยเงินชุบทองตกแต่งด้วยลวดลายลายสอดประสาน หรือ ปมเคลติคอย่างละเอียด ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ประคำมีรูปลักษณ์ของหัวสุนัขป่าและมังกรกว่ายี่สิบหัว
การออกแบบและกรรมวิธีของการสร้างงานชิ้นนี้ที่รวมทั้งการทำลายทองถักและการฝังประดับด้วยทองคำ, เงิน, ทองแดง, อำพัน และ แก้วเป็นงานฝีมือชั้นดี และแสดงถึงความก้าวหน้าของงานช่างทองในไอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 โครงสร้างเป็นเชิงวงแหวนที่หมายความว่าเป็นแบบที่มิได้ออกเพื่อใช้เป็นเครื่องตรึงรัดเสื้อผ้า แต่เป็นเครื่องประดับโดยเฉพาะ เข็มกลัดทาราก็เช่นเดียวกับเข็มกลัดอื่น ๆ ในยุคเดียวกันที่ไม่มีรูปสัญลักษณ์ทางศาสนาของทั้งคริสเตียนหรือเพกัน และสร้างขึ้นสำหรับผู้มีฐานะดีและเกือบจะเป็นที่แน่นอนคือเป็นชาย เพื่อใช้เป็นเครื่องแสดงฐานะ 
เข็มกลัดตั้งชื่อตามชื่อเนินทาราซึ่งเป็นที่สถิตย์ของประมุขแห่งกษัตริย์ไอร์แลนด์ (High Kings of Ireland) ในตำนาน แต่ตัวเข็มกลัดเองไม่มีหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับทั้งเนินและประมุขแห่งกษัตริย์ เข็มกลัดพบเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1850 ที่หาดเบ็ตตีสทาวน์ไม่ไกลจากเลย์ทาวน์ เคานตี้มีธ ผู้พบเป็นหญิงชาวนาหรือลูกชายสองคนผู้อ้างว่าพบในกล่องที่ฝังไว้ในทราย แต่มีหลายคนที่เชื่อกันว่ามิได้พบที่หาด แต่ลึกเข้าไป แต่ที่อ้างว่าพบที่หาดก็เพื่อจะหลีกเลี่ยงปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับผู้ที่เป็นเจ้าของที่ดิน ต่อมาก็ถูกขายให้แก่นักซื้อขายของเก่าผู้ตั้งชื่อใหม่ให้ขลังว่า “เข็มกลัดทารา”
ศิลปะของการสิ้นชีพ

ศิลปะของการสิ้นชีพ  เป็นชื่อของหนังสือภาษาละตินที่เกี่ยวข้องกันสองเล่มที่เขียนราว ค.ศ. 1415 และ ค.ศ. 1450 ที่ให้คำแนะนำถึงวิธีและกระบวนการของการตายดี โดยอธิบายถึงวิธี “การตายดี” ตามหลักของผู้ถือคริสต์ศาสนาในสมัยยุคกลางตอนปลาย กรอบของเนื้อหาอยู่ในบริบทของประวัติศาสตร์ในยุคที่เขียน ของความตายอันสยดสยองที่เกิดขึ้นจากกาฬโรคระบาดในยุโรปเมื่อ 60 ปีก่อนหน้านั้นและผลที่มีต่อสังคมของคริสต์ศตวรรษที่ 15 “ศิลปะของการสิ้นชีพ” เป็นหนังสือที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย ที่ได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ เกือบทุกภาษาในภาษายุโรปตะวันตก และเป็นหนังสือเล่มแรกของตะวันตกที่ช่วยนำทางเกี่ยวกับความตายและการสิ้นชีพ
ฉบับเดิมที่เขียนเป็น “ฉบับยาว” และต่อมาก็มี “ฉบับสั้น” ที่ประกอบด้วยภาพพิมพ์แกะไม้สิบเอ็ดภาพ และภาพประกอบคำสอนที่ช่วยให้เข้าใจและจำได้ง่าย
วัดศรีโสดา

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>10300089</parentid>
 <timestamp>2023-07-28T12:45:16Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Tonx</username>
 </contributor>
 <origin>10908463</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
วัดศรีโสดา พระอารามหลวง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านน้ำตกห้วยแก้ว เลขที่ 17 หมู่ 2 ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ทางเข้าวัดอยู่หลังอนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย บนถนนขึ้นดอยสุเทพ วัดศรีโสดาเป็นวัด 1 ใน 4 วัดที่ครูบาศรีวิชัยสร้างขึ้น โดยท่านได้ตั้งชื่อวัดให้มีความหมายเทียบพระอริยบุคคลในพระพุทธศาสนา 4 ชั้น ได้แก่ วัดโสดาบัน วัดสกิทาคามี วัดอนาคามี และวัดอรหันต์ ต่อมา วัดโสดาบันได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดศรีโสดา ซึ่งไม่ปรากฏหลักฐานว่าเปลี่ยนในสมัยใด แต่สันนิษฐานว่าที่เติมคำว่า "ศรี" มาจากชื่อครูบาศรีวิชัยเพื่อเป็นอนุสรณ์น้อมรำลึกคุณูปการที่ท่านสร้างวัดนี้ขึ้นมา วัดตั้งอยู่ใกล้กับสวนสัตว์เชียงใหม่ 
ลักษณะเด่นของวัด คือ เป็นวัดที่สถาปนาก่อตั้งโดยครูบาเจ้าศรีวิชัย ในปี พ.ศ. 2477 ช่วงดำเนินการก่อสร้างถนนขึ้นพระธาตุดอยสุเทพ เพื่อเป็นจุดรับบริจาค มีพระประธานอันศักดิ์สิทธิ์ในพระอุโบสถชั้น 2 ที่ก่อสร้างด้วยมือของครูบาเจ้าศรีวิชัย และคณะลูกศิษย์ในยุคนั้นชื่อว่า หลวงพ่อใบโพธิ์ ปัจจุบันวัดเป็นศูนย์บ่มเพาะศาสนทายาท และงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนดอยให้แก่กลุ่มพี่น้องชาติพันธุ์ชาวเขาเผ่าต่าง ๆ ในพื้นที่ 15 จังหวัดภาคเหนือตอนบน โดยมีพระภิกษุสงฆ์ สามเณร ชาวเขาจำพรรษาภายในวัดไม่ต่ำกว่า 300 รูป ในแต่ละปี และยังเป็นจุดตั้งศูนย์งานเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนดอย โครงการพระธรรมจาริกส่วนภูมิภาค มูลนิธิธรรมะห่มดอย และโรงเรียนสมเด็จพระพุทธชินวงศ์
คาวาคามิ บันไซ

คาวาคามิ บันไซ (; โรมาจิ: "Kawakami Bansai") เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
ข้อมูลตัวละคร.
คาวาคามิ บันไซเป็นนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งในกองทหารอสุรา อยู่ในฐานะมือขวาของทากาสุงิ ได้รับฉายาว่าจอมพิฆาตคน เป็นคนที่มีความชื่นชอบในเสียงดนตรี และชอบใส่หูฟังตลอดเวลา มีเครื่องสายเป็นเครื่องดนตรีประจำตัวที่จะพกติดตัว ซึ่งสามารถใช้แทนอาวุธโดยการใช้สายในการเกี่ยวเพื่อบาดเนื้อคู่ต่อสู้ นอกจากนี้เขายังซ่อนดาบไว้ในเครื่องสายอีกด้วย
บันไซเรียกกินโทกิว่า "ชิโร่ยาฉะ(ปีศาจสีขาว)"ตามที่ทากาสุงิเรียก และแทบไม่เคยเรียกกินโทกิด้วยชื่อจริงๆ ได้แต่พูดว่า "ชิโร่ยาฉะบอกฉันว่า..."เสมอ
คาวาคามินอกจากมีความสามารถในเชิงดาบ ยังมีความสามารถในการประพันธ์บทเพลง เบื้องหน้าของบันไซเป็นนักแต่งเพลงที่ใช้ชื่อว่าซึมโพ (; โรมาจิ: "Tsunpo") โดยมักจะแต่งเพลงให้เทราคาโตะ ซือเป็นคนร้อง
ชื่อของคางาคามิ.
ชื่อ "คาวาคามิ บันไซ" มีที่มาจากชื่อของ คาวาคามิ เกนไซ หนึ่งในสี่ยอดนักฆ่าในยุคบาคามัตสึ
การปรากฏตัวบนปก.
คาวาคามิปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 19 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 20
คิจิมะ มาทาโกะ

คิจิมะ มาทาโกะ (; โรมาจิ: "Kijima Matako") เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
ข้อมูลตัวละคร.
คิจิมะ มาทาโกะ มือปืนแห่งกองทหารอสุรา เป็นสมาชิกหญิงเพียงคนเดียวในกองทหารอสุรา มีฉายาว่า กระสุนปืนแดง (; โรมาจิ: "Akai Dangan") มีความสามารถในการใช้ปืนคู่ มีความจงรักภักดีต่อทากาสุงิเป็นอย่างสูงและแอบมีใจให้ทากาสุงิอยู่ด้วย แต่มักจะเถียงกับทาเคจิ เฮนเพตะ ที่เป็นเสนาธิการของกองทหารอสุรา ปกติคิจิมะเรียกทาเคจิว่ารุ่นพี่ แต่ก็เรียกเขาว่า โลลิค่อน เมื่อทาเคจิได้สั่งให้จับตัวคางุระที่มาสืบเรื่องราวบางอย่างบนเรือของทากาสุงิ แต่ไม่ได้สั่งให้ฆ่า
ชื่อของคางาคามิ.
ชื่อ "คิจิมะ มาทาโกะ" มีที่มาจากชื่อของ คิจิมะ มาทาเบะ
การปรากฏตัวบนปก.
คาวาคามิปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 24 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 25
ป้ายสุสาน

ป้ายสุสาน หรือ ป้ายหลุมศพ  เป็นเครื่องหมายที่มักจะแกะสลักจากหินที่ตั้งไว้ ณ ที่ฝังศพในสุสานหรือที่อื่นที่ทำการฝัง
ที่มา.
แท่งหินประดับหลุมศพ (stele) ในบริบทของโบราณคดีเป็นรูปแบบของศิลปะที่เก่าแก่ที่สุดของศิลปะเกี่ยวกับความตาย เดิมศิลาจารึกหน้าหลุมศพมาจากฝาของโลงหิน และ แผ่นหินหน้าหลุมศพก็มาจากแผ่นหินที่วางทับบนหลุมศพหลุมศพ ในปัจจุบันคำเหล่านี้ใช้สำหรับเครื่องหมายที่ตั้งเหนือหลุมศพ เดิมหลุมศพในคริสต์ทศวรรษ 1700 จะมีหินไม่แต่ที่หัวของหลุม (head) แต่ที่ตรงปลายสุดของหลุมด้วย หินตรงปลายหลุมมักจะไม่มีการแกะสลักนอกไปจากอักษรย่อของชื่อผู้เสียชีวิตเท่านั้น และสุสานหลายสุสานก็ถอนทิ้งไปเพื่อที่จะได้ทำการตัดหญ้าได้ง่ายขึ้น สิ่งที่น่าสังเกตคือในบางสุสานในสหราชอาณาจักร ป้ายสุสานจะตั้งอยู่ที่ปลายเท้าของหลุมศพ
หลุมศพเป็นสถานที่ที่สร้างขึ้นเพื่อการรำลึกถึงผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว บนศิลาจารึกบางแผ่นก็จะทิ้งช่องว่าไว้สำหรับเพิ่มเติมชื่อของสามีภรรยาหรือญาติพี่น้องที่มาเสียชีวิตในภายหลัง ฉะนั้นศิลาจารึกบางแผ่นจึงเป็นหลักฐานที่แสดงประวัติการตายของตระกูลตามลำดับเวลาหลายสิบปี นอกจากการเป็นการแสดงที่ฝังผู้ตายแล้วป้ายสุสานและที่ฝังศพในสุสานก็ยังเป็นเครื่องแสดงฐานะทั้งทางสังคมและทางเศรษฐกิจของผู้ตายอีกด้วย ฉะนั้นป้ายสุสานบางชิ้นก็อาจจะเป็นงานที่จ้างโดยผู้ที่ยังไม่เสียชีวิตก็ได้ ในสมัยโบราณผู้ที่มีฐานะหรือยศถาบรรดาศักดิ์ที่ร่ำรวยพอที่จะสร้างอนุสรณ์ภายในคริสต์ศาสนสถานได้ก็จะสร้างกันภายในคริสต์ศาสนสถานแทนที่จะเป็นศิลาจารึกที่ตากแดดตากฝนอยู่ภายนอก
องค์การเผาศพจะมีที่หมายของผู้ตายให้แต่มักจะไม่มีศิลาจารึกแบบตั้ง แต่จะเป็นแผ่นรำลึกภายในอาคารที่ทำการเผาศพแทนที่ เพื่อให้ญาติพี่น้องได้มีสถานที่สำหรับการมาสักการะหรือรำลึกถึงผู้ตาย
จงเจต วัชรานันท์

นาวาอากาศเอก จงเจต วัชรานันท์ (ชื่อเล่น: โน้ต) ผู้อำนวยการกองพัฒนาระบบการบริหารทรัพยากรบุคคล กรมกำลังพลทหาร กองบัญชาการกองทัพไทย รองโฆษกกองบัญชาการกองทัพไทย เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นที่รู้จักในการรับบทเป็น นัดจินหน่อง หรือ พระสังขทัต ในภาพยนตร์ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
ประวัติ.
จงเจต วัชรานันท์ (ชื่อเล่น: โน้ต) เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2518 เป็นนักแสดงชาวไทย มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน เป็นคนกลาง จบการศึกษาระดับประถมศึกษา จากโรงเรียนสมิทธิโชติ ระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนสตรีวิทยา 2 จากนั้นเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่น 34 (ตท.34) รุ่นเดียวกับพลตรี วันชนะ สวัสดี สำเร็จการศึกษาวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต สาขาวิศวกรรมศาสตร์อากาศยานและการบิน จาก โรงเรียนนายเรืออากาศ รุ่น 41 หลังจากนั้นเข้าศึกษาต่อจนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ด้านชีวิตครอบครัว จงเจต วัชรานันท์ แต่งงานกับ เกรซ มหาดำรงค์กุล เมื่อ 26 มกราคม 2555 โดยพบรักในกองถ่ายภาพยนตร์ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทั้งสองมีบุตรสาวหนึ่งคนชื่อ จาติม วัชรานันท์ ที่เกิดจากการอุ้มบุญเพราะทั้งสองมีบุตรยาก หลังทำกิฟต์มาแล้ว 12 ครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2561 เกรซได้คลอดลูกชายคนเล็กชื่อ จินต วัชรานันท์ 
การงาน.
จงเจต วัชรานันท์ รับราชการทหารในตำแหน่ง รองหัวหน้าแผนก 2 กองข่าวกรองยุทธศาสตร์ กรมข่าวทหารอากาศ กองทัพอากาศไทย ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนเสนาธิการทหารอากาศ หลักสูตรนายทหารชั้นผู้บังคับฝูง รุ่นที่ 106 แสดงภาพยนตร์ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค 3-4 และ เป็นพิธีกรรายการท่องเที่ยว "บันทึกท่องเที่ยว"
ผลงานละครเรื่องแรกคือ รักสุดฟ้า ล่าสุดโลก ผลงานสร้างชื่อ ภาพยนตร์ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๒ ประกาศอิสรภาพ โดยรับบท นัดจินหน่อง หรือ พระสังขทัต ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการกองพัฒนาระบบการบริหารทรัพยากรบุคคล กรมกำลังพลหาร กองบัญชาการกองทัพไทย รองโฆษกกองบัญชาการกองทัพไทย
แร้งดำหิมาลัย

แร้งดำหิมาลัย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Aegypius monachus") เป็นนกล่าเหยื่อจำพวกอีแร้งขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง เป็นนกเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล "Aegypius"
ลักษณะ.
ขนาดลำตัวยาวประมาณ 102-104 เซนติเมตร ความยาวปีกจากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง 2.9 - 3 เมตร น้ำหนักหนักได้ถึง 7-12.5 กิโลกรัม ถือเป็นอีแร้งที่ใหญ่ที่สุดที่พบได้ในทวีปเอเชีย ตัวผู้และตัวมีลักษณะเหมือนกัน ทั่วตัวมีขนสีดำ ตรงบริเวณหัวถึงคอมีขนน้อยหรือแทบจะไม่มีเลย บริเวณรอบ ๆ คอมีขนขึ้นฟูคล้ายพวงมาลัย นิ้วสีออกขาว ตัวที่ยังไม่โตเต็มวัยมีลำตัวด้านล่างสีน้ำตาลอ่อนกว่า
การกระจายพันธุ์.
ไม่ใช่นกประจำถิ่นของไทย นอกจากอพยพย้ายถิ่นเข้ามาในช่วงฤดูหนาวของแต่ละปีเท่านั้น มีการกระจายพันธุ์ในทวีปยุโรปจนถึงภูมิภาคไซบีเรีย, เอเชียกลาง, จีน, อินเดีย
พฤติกรรมและการขยายพันธุ์.
ชอบอยู่ในที่โล่งและชอบอยู่กันเป็นฝูงใหญ่ ชอบบินร่อนเป็นวงกลมในอากาศ หากินในเวลากลางวัน มีฤดูผสมพันธุ์ประมาณเดือนมีนาคม-เมษายน ทำรังตามยอดไม้สูง ๆ แถบภูเขา รังมีขนาดใหญ่ ทำด้วยกิ่งไม้ วางไข่ครั้งละ 1 ฟอง แต่ไม่มีรายงานการทำรังวางไข่ในประเทศไทย กินอาหารจำพวกซากสัตว์ต่าง ๆ โดยเฉพาะสัตว์ใหญ่ เช่น ม้า โค แพะ แกะ กวางหรือแอนทิโลป ในบางครั้งอาจจับสัตว์เลื้อยคลานหรือแมลงกินด้วยก็ได้
สถานภาพปัจจุบัน.
เป็นนกอพยพมาประเทศไทยช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ หายากและมีปริมาณน้อยมาก เคยพบทางภาคเหนือ ตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง และภาคตะวันออก จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
เดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2550 มีข่าวปรากฏตามสื่อมวลชนว่า มีแร้งดำหิมาลัยตัวหนึ่ง อายุ 8 เดือน ได้รับบาดเจ็บตกลงมาที่จังหวัดจันทบุรี คาดว่าอพยพมาจากประเทศจีน หน่วยฟื้นฟูนกล่าเหยื่อเพื่อปล่อยคืนธรรมชาติ โรงพยาบาลสัตว์ คณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้พยาบาลและฟื้นฟูสุขสภาพ โดยตั้งชื่อให้ว่า "อนาคิน" แต่เมื่อได้ปล่อยไปแล้วโดยติดอุปกรณ์ติดตามดาวเทียมด้วยในวันที่ 10 เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2550 บนดอยลาง อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ ปรากฏว่าอนาคินถูกยิงตกจนตายที่รัฐฉาน ประเทศพม่า 
ในประเทศไทย อีแร้งดำหิมาลัย เป็นนกอพยพหายาก จะอพยพเข้ามาในฤดูหนาวบางปี จำนวน 1-2 ตัวเท่านั้น โดยแร้งจะร่อนมากับลมหนาวตั้งแต่เดือนธันวาคม มีรายงานพบที่จังหวัดเชียงใหม่ เพชรบุรี นครราชสีมา ระยองและจันทบุรี
พญาแร้ง

พญาแร้ง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Sarcogyps calvus") เป็นนกจำพวกอีแร้งชนิดหนึ่ง จัดเป็นอีแร้งขนาดใหญ่ และเป็นนกเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล "Sarcogyps"
ลักษณะ.
มีขนาดลำตัวโตเต็มที่ประมาณ 76–80 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 3.5–6.3 กิโลกรัม ระยะระหว่างปลายปีก 2 ข้างกว้าง 1.99–2.6 เมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน เมื่อโตเต็มที่หัวและคอเปลือยมีสีแดงถึงส้ม เท้ามีสีแดง ขนตามลำตัวสีดำ ปีกมีแถบสีขาว–เทาขน ที่หน้าอกและโคนขามีสีขาว ที่คอมีสีขาวขึ้นโดยรอบมองดูคล้ายสวมพวงมาลัย ตัวที่ยังไม่โตเต็มที่ ขนบริเวณหัวและอกมีสีขาว ปีกสีน้ำตาล
การกระจายพันธุ์.
พบในทวีปเอเชีย พบมากในภูมิภาคเอเชียใต้, จีน, พม่า จนถึงภูมิภาคอินโดจีน สำหรับในประเทศไทยในอดีตพบอยู่เกือบทุกภาคยกเว้นภาคอีสานและภาคตะวันออก แต่ในปัจจุบันพบเห็นได้ยากมากแล้ว และไม่มีรายงานพบมานานกว่า 2 ทศวรรษ คาดว่าสูญพันธ์ไปจากประเทศไทยแล้ว หลังจากพญาแร้งฝูงสุดท้ายในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ตายจากยาฆ่าแมลงที่พรานล่าสัตว์ป่า ใช้เป็นยาเบื่อใส่ไว้ในซากเก้ง หวังจะว่าเบื่อเสือโคร่ง ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้พญาแร้งในป่าห้วยขาแข้ง ตายไปนับสิบตัว ทำให้พญาแร้งลดจำนวนลงและไม่พบในป่าห้วยขาแข้งอีกเลยในปัจจุบัน แต่ประเทศไทยกำลังมีโครงการเพาะขยายพันธ์พญาแร้งในกรงเลี้ยงเพื่อนำกับสู่ธรรมชาติของไทย ที่สวนสัตว์นครราชสีมา และสถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี
ในอดีตมีพญาแร้งมีการกระจายพันธุ์ในกลุ่มประเทศเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในช่วงเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมาพญาแร้งมีจำนวนลดลงมากในทั้ง 2 กลุ่มประเทศ ในประเทศเนปาลเป็นนกที่พบน้อย ประมาณ 200–400 ตัว มีการกระจายตัวทั่วไปในประเทศอินเดีย แต่มีแนวโน้มลดลงบางพื้นที่พบน้อยมากจนไม่พบเลย เช่น บางพื้นที่ในรัฐคุชราต และหลายรัฐทางตะวันออกเฉียงเหนือ พบปานกลางในพื้นที่ทางทิศตะวันตกของเชิงเขาหิมาลัย พบยากในประเทศบังกลาเทศ ภูฏาน พม่า ในลาว เดิมพบได้ทั่วไป ปัจจุบันพบเห็นเป็นครั้งคราวคาดว่าเป็นกลุ่มประชากรเดียวกับที่พบในกัมพูชา ในเวียดนาม เดิมพบมากในพื้นที่ภาคกลาง ปัจจุบันพบน้อยเป็นครั้งคราว คาดว่าเป็นกลุ่มประชากรเดียวกับที่พบในกัมพูชา ในกัมพูชา เดิมพบได้ทั่วไป ปัจจุบันพบได้น้อยและจำกัดพื้นที่เฉพาะทางตอนเหนือและตะวันออก ในมาเลเซีย เดิมพบมากในพื้นที่ทางภาคเหนือ ปัจจุบันไม่พบ พื้นที่จีนตอนใต้ไม่พบพญาแร้งตั้งแต่ช่วง พ.ศ. 2503–2512 ในประเทศไทยเข้าใกล้สถานภาพสูญพันธุ์
พฤติกรรมและการขยายพันธุ์.
ไม่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่เหมือนอีแร้งชนิดอื่น ๆ แต่จะบินลงมากินซากสัตว์ตาย ก่อนอีแร้งชนิดอื่น ๆ ที่มีลำดับทางสังคมต่ำกว่า คือ อีแร้งเทาหลังขาว พญาแร้งหากินอยู่ตามที่โล่งแจ้ง โดยบินร่อนเป็นวงกลมบนท้องฟ้าระดับสูง มีสายตาไว สามารถร่อนกลางอากาศอยู่นานนับชั่วโมง โดยไม่ต้องกระพือปีกเลย กินซากสัตว์เน่าตายตามพื้นดิน โดยร่อนบินหาอาหารกลางอากาศ เมื่อพบจึงบินลงมาจิกกิน
มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนธันวาคม–เมษายน ทำรังด้วยกิ่งไม้ขัดสานกันอย่างไม่เป็นระเบียบ แล้วใช้ใบไม้รองพื้น มักทำรังอยู่บนต้นไม้ใหญ่ใกล้กับชุมชนของมนุษย์ วางไข่ครั้งละ 1 ฟอง ทั้งตัวผู้และตัวเมียต่างช่วยกันฟักไข่ และใช้รังเดิมวางไข่ในปีถัดไป
สถานภาพปัจจุบัน.
เป็นนกประจำถิ่นของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่หายากมากที่สุดชนิดหนึ่ง มีสถานภาพใกล้สูญพันธุ์ขั้นวิกฤติ ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
ชูวิทย์ พิทักษ์พรพัลลภ

ชูวิทย์ พิทักษ์พรพัลลภ หรือที่สื่อมวลชนนิยมเรียกว่า ชูวิทย์ กุ่ย (เกิด 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506) เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคเพื่อไทย อดีตผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงมหาดไทย เจ้าของธุรกิจสวนเสือตระการ อดีตประธานสโมสรฟุตบอลอุบล ไทเกอร์ และอดีตแกนนำกลุ่มชักธงรบของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ ในจังหวัดอุบลราชธานี
ประวัติ.
ชูวิทย์ เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 ที่อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี เป็นบุตรนายคิมหมง นางเสี่ยมเค็ง แซ่เต็ง ด้านครอบครัวสมรสกับนางจันทนา พิทักษ์พรพัลลภ มีบุตร 2 คน ได้แก่สุดารัตน์ พิทักษ์พรพัลลภ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี และสุชาวดี พิทักษ์พรพัลลภ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการอื่นในคณะกรรมการองค์การตลาด
สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับชั้นประกาศนียบัตรการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) วิชาเอกอุตสาหกรรมศิลป์ จากวิทยาลัยครูอุบลราชธานี ระดับปริญญาตรี และระดับปริญญาโท สาขาการบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
การทำงาน.
เขาประกอบอาชีพธุรกิจส่วนตัว เจ้าของสวนเสือตระการ กระทั่งในปี พ.ศ. 2538 จึงได้เข้ามาสู่งานการเมืองเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคความหวังใหม่ และในปี พ.ศ. 2544 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย, พรรคพลังประชาชน และพรรคเพื่อไทย (ตามลำดับ)
เขาเคยดำรงตำแหน่งทางการเมืองหลายตำแหน่ง ได้แก่ ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (เสนาะ เทียนทอง) ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (ชูชีพ หาญสวัสดิ์) รองประธานกรรมาธิการติดตามงบประมาณ ผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (ทำหน้าที่เลขานุการ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์) และในปี พ.ศ. 2545 เลขานุการรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (ประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์)
เขาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการปกครองส่วนท้องถิ่นในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24
เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่ศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉินออกหมายเรียกเนื่องจากอาจมีส่วนรู้เห็นกับการเผาศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานี เนื่องจากเป็นแกนนำของกลุ่มร่วมกับสุพล ฟองงาม แต่ท้ายที่สุดก็ได้มีการตัดสินคดีลงโทษผู้กระทำผิดตามกฎหมาย โดยมิได้เกี่ยวข้องกับเขาแต่อย่างใด
จอห์น ฟิลิป ซูซา

จอห์น ฟิลิป ซูซา (6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1854 - 6 มีนาคม ค.ศ. 1932) เป็นนักแต่งเพลง นักประดิษฐ์ และวาทยกรชาวอเมริกัน เป็นผู้ประพันธ์เพลงมาร์ชไว้มากมาย จนได้รับสมญานามว่า "ราชาเพลงมาร์ช" 
ประวัติ.
ซูซาเกิดที่เมืองวอชิงตัน ดี.ซี. เป็นบุตรของจอห์น อันโตนิโอ ซูซา (John Antonio Sousa) กับ มาเรีย อลิซาเบ็ธ ทริงค์ฮัส (Maria Elisabeth Trinkhaus) บิดามารดาของซูซาได้อพยพมาจากโปรตุเกส และแคว้นบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ซูซาเริ่มเล่นไวโอลินเมื่ออายุ 6 ปี ถือเป็นเครื่องดนตรีอย่างแรกที่ซูซาเล่น เมื่อซูซาอายุ 13 ปี บิดาซึ่งเป็นสมาชิกวงดุริยางค์นาวิกโยธินได้ส่งซูซาไปเข้ากองนาวิกโยธินเป็นเวลาเจ็ดปี และระหว่างนั้นซูซาได้ศึกษาการดนตรีมาโดยตลอด
ต่อมาในวันที่ 30 ธันวาคม 1879 ซูซาได้แต่งงานกับเจน ฟาน มิทท์เลทวอธ เบลิส (Jane van Middlesworth Bellis; 1862 -1944) เมื่ออายุได้ 25 ปี มีบุตรธิดาทั้งหมด 3 คน คือ
ซูซาถึงแก่กรรมอย่างสงบในวันที่ 6 มีนาคม 1932 เมื่อเวลาประมาณ 1:30 น. เมื่ออายุได้ 77 ปี ที่โรงแรมอับราฮัม ลินคอล์น ศพของซูซาได้รับการฝังที่สุสานรัฐสภา (Congressional Cemetery) วอชิงตัน ดี.ซี.
ผลงาน.
เพลงมาร์ช.
ซูซาประพันธ์เพลงมาร์ชทั้งหมด 136 เพลง เพลงมาร์ชเพลงแรกที่ซูซาประพันธ์คือ Review (ประพันธ์เสร็จในปี 1873) เพลงมาร์ชสุดท้ายคือ Library Of Congress (ประพันธ์เสร็จในปี 1932) เพลงต่อไปนี้เป็นเพลงมาร์ชที่มีชื่อเสียงที่ซูซาประพันธ์ เรียงตามปีที่ประพันธ์
ผลงานอื่นๆ.
นอกจากเพลงมาร์ชแล้ว ซูซายังคงประพันธ์เพลงประเภทอื่นๆอีกเป็นจำนวนมาก อาทิเช่น เพลงประกอบละครสั้น (Operetta) เพลงวอลซ์ เพลงโวคัล เพลงเฉพาะเครื่อง เช่น ไวโอลิน (Piece of Violin) คอร์เน็ต (Piece of Cornet) ทรัมเป็ตและกลอง (Piece of trumpets and drums) เป็นต้น 
นอกจากนี้ ซูซายังเป็นผู้ออกแบบเครื่องดนตรีที่ชื่อว่าซูซาโฟน (Sousaphone) ซึ่งบางแหล่งกล่าวว่า ซูซาเป็นผู้ประดิษฐ์ขึ้นเอง เพื่อที่จะนำมาใช้แทนทูบาในการเดินแถว หรือแปรขบวนต่างๆในวงโยธวาทิต ปัจจุบันในประเทศสหรัฐอเมริกายังคงใช้กันอยู่มาก รวมไปถึงประเทศแถบยุโรปบางประเทศและรวมถึงประเทศแถบเอเชีย อาทิเช่น ไทย เป็นต้น
ซูซาโฟน เป็นเครื่องที่มีระดับเสียงและลักษณะเสียงคล้ายหรือเหมือนกับทูบา เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องลมทองเหลืองรูปวงแหวนขนาดใหญ่ เวลาเป่าต้องคล้องไหล่ ลำโพงจะวางอยู่บนไหล่ขวาของผู้เป่า มีหลากหลายคีย์ทั้ง Bb, F และ Eb ใช้กลไกแบบลูกสูบ มี 3 - 4 ลูกสูบ ในอดีตทำจากทองเหลือง ปัจจุบันมีทั้งแบบไม้ ทองเหลือง และแบบผสมพลาสติก ปัจจุบันสำหรับวงโยธวาทิตระดับโลก มักจะนำซูซาโฟนมาใช้แทนทูบาหรือนำทูบามาใช้แทนสลับกันไป
นอกจากนี้ ซูซายังสั่งให้สร้าง ซับคอนทราเบสทูบา (Subcontrabass Tuba) ขึ้น ซึ่งถือเป็นทูบาที่มีเสียงต่ำที่สุด แต่ซูซาได้เสียชีวิตลงก่อนที่ซับคอนทราเบสทูบาจะเสร็จสมบูรณ์
แท่นเทศน์ของโบสถ์ซันตันเดรอา

แท่นเทศน์ของโบสถ์ซันตันเดรอา  เป็นงานประติมากรรมแท่นเทศน์ชิ้นเอกที่สร้างโดยโจวันนี ปีซาโน ประติมากรคนสำคัญชาวอิตาลี ในปี ค.ศ. 1301 ตั้งอยู่ที่โบสถ์ซันตันเดรอา เมืองปิสโตยา ประเทศอิตาลี
งานชิ้นนี้มักจะได้รับการเปรียบเทียบกับแท่นเทศน์ที่แกะสลักโดยนีโกลา ปีซาโน บิดาของโจวันนีเอง ภายในหอล้างบาป เมืองปิซา และที่มหาวิหารซีเอนา ตามคำจารึกที่อยู่บนโค้งเหนือแท่นเทศน์กล่าวกันว่าเป็นงานที่ว่าจ้างโดยอาร์โนลโดและเหรัญญิกอันเดรอา วิเทลลี และ ทิโน ดี วิทาลเล เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสที่โจวันนี “มีความสามารถเหนือความรู้ความสามารถของบิดา” จากผลงานที่สร้าง
ลักษณะโครงสร้างของแท่นเทศน์คล้ายคลึงกับแท่นเทศน์ที่ปิซา เป็นทรงหกเหลี่ยมบนเสาเจ็ดต้น ต้นที่เจ็ดอยู่กลางแท่น เสาสองเสารองรับด้วยสิงโต และอีกเสาหนึ่งโดยแอตลาส ขณะที่เสากลางตั้งอยู่บนกริฟฟอนที่มีปีกสามปีก เสาที่เหลือไม่มีการตกแต่ง ส่วนรูปสลักนูนบนแผงรอบแท่นเทศน์มีอิทธิพลมาจากแท่นเทศน์ที่ซีเอนา
รูปเคารพที่ใช้ก็มีอิทธิพลมาจากงานของนีโกลา โดยการใช้อุปมานิทัศน์ในโค้งสแปนเดรลระหว่างช่วงโค้ง ผู้เผยพระวจนะและผู้เผยพระวจนะหญิงยืนบนหัวเสา แผงภาพห้าแผงเป็นภาพจากฉากชีวิตของพระเยซูที่รวมทั้ง:
แผงที่หกไม่มีเพราะเป็นทางขึ้นไปบนแท่น
ฉากทุกฉากที่สลักแน่นไปด้วยนาฏกรรมของเหตุการณ์และตัวแบบต่าง ๆ เช่นเดียวกับแท่นเทศน์ที่มหาวิหารซีเอนา โดยเฉพาะแผง “"การประหารทารกผู้วิมล"” ที่กล่าวกันว่าโจวันนีได้รับแรงบันดาลใจมาจากงานแบบเยอรมัน หรืออาจจะเป็นจากเสาตรายานุสในกรุงโรมก็เป็นได้
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
แร้งสีน้ำตาลหิมาลัย

แร้งสีน้ำตาลหิมาลัย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Gyps himalayensis") เป็นนกล่าเหยื่อจำพวกอีแร้งขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง 
ลักษณะ.
ส่วนหัวและลำคอมีขนอุยสีขาว ขนแผงคอสีน้ำตาลอ่อนมีลายขีดสีขาว ลำตัวสีน้ำตาลออกเหลืองหรือสีกากีอ่อน ใต้ท้องสีน้ำตาลอ่อนกว่าด้านหลัง ก้านขนแต่ละเส้นจะมีลักษณะเป็นสีขาวเด่นออกมาจากพื้นสีลำตัว เมื่อยังเล็ก นกวัยอ่อนจะมีสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ มีลายสีขาวบนก้านขนอย่างเห็นได้ชัดเจนกว่านกวัยโต มีขนปีกและขนหางสีดำ ขนหางมีทั้งหมด 14 เส้น
มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 110 เซนติเมตร ปีกเมื่อกางออกยาวได้ถึงเกือบ 3 เมตร น้ำหนักประมาณ 8-12 กิโลกรัม
การกระจายพันธุ์และพฤติกรรม.
แร้งสีน้ำตาลหิมาลัย จัดเป็นแร้งหรืออีแร้งที่มีขนาดใหญ่รองมาจากแร้งดำหิมาลัย ("Aegypius monachus") ที่สามารถพบได้แถบเทือกเขาหิมาลัยเช่นเดียวกัน กระจายพันธุ์อยู่ตามแถบเทือกเขาของภูมิภาคเอเชียกลางไปจนถึงจีนและไซบีเรีย โดยปกติจะอาศัยอยู่ในพื้นที่สูงจากระดับน้ำทะเล 600-2,500 เมตร เวลาบินหากินจะบินไปจนถึงระดับ 4,500 เมตร หรือสูงกว่านี้ จะหากินเพียงลำพังหรือพบเป็นฝูงเล็ก ๆ เพียง 2-3 ตัว โดยจะหากินตามช่องเขาหรือทางเดินบนเขา หรือบินตามฝูงสัตว์เพื่อรอกินซากของสัตว์ที่ตาย
การขยายพันธุ์และสถานะ.
มีฤดูผสมพันธุ์ระหว่างเดือนมกราคมถึงเมษายน รังมีขนาดใหญ่โดยทำจากเศษกิ่งไม้หรือวัสดุอื่น ๆ ทำรังบนหน้าผาสูง ทำรังเดี่ยวหรือรวมกันเป็นหลายรังประมาณ 5-6 รังในที่เดียวกัน ตัวเมียจะวางไข่เพียงครั้งละ 1 ฟอง
แร้งสีน้ำตาลหิมาลัยไม่ใช่นกประจำประเทศไทย แต่เป็นนกอพยพที่ฤดูหนาวจะบินลงใต้มาอาศัยอยู่ยังประเทศไทยเพราะมีอากาศที่อบอุ่นกว่า สถานะอนุรักษ์ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
ในต้นปี พ.ศ. 2558 พบแร้งสีน้ำตาลหิมาลัยตัวหนึ่งตกลงที่ทุ่งนา ในพื้นที่ตำบลท่าแพ อำเภอท่าแพ จังหวัดสตูล เมื่อกางปีกออกมีความยาวถึง 3 เมตร คาดว่าอายุไม่น้อยกว่า 10 ปี น้ำหนักประมาณ 10 กิโลกรัม คาดว่าเป็นเพราะความอ่อนเพลียจึงตกลงมา
ยกสยาม ๑๐ ข้อ

ยกสยาม ๑๐ ข้อ เป็นรายการเกมโชว์ควิซโชว์ภาคต่อของ ยกสยาม ที่เน้นส่งเสริมให้คนในแต่ละจังหวัดรักบ้านเกิด ส่งเสริมให้เกิดการใช้ความรู้ความสามารถ ที่เกี่ยวกับประเพณีวัฒนธรรมท้องถิ่น ในแต่ละจังหวัด ถ่ายทอดผ่านเกมได้อย่างสนุกสนาน ออกอากาศทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 18.00 - 18.30 น.ทาง โมเดิร์นไนน์ ทีวี
กติกายกสยาม ๑๐ ข้อ.
ของรางวัลมีดังต่อไปนี้
เหตุการณ์ชนะเลิศ.
มีผู้เข้าแข่งขันบางคู่ที่สามารถตอบคำถามถูกทั้ง 10 ข้อติดต่อกัน จึงได้รับรางวัลสูงสุดตามที่ได้เลือกไว้ก่อนที่จะเล่นเกม ซึ่งผู้ที่สามารถชนะรางวัลสูงสุดของรายการยกสยาม ๑๐ ข้อแตก มีดังนี้
ปิติ ภิรมย์ภักดี

ปิติ ภิรมย์ภักดี (เกิด 3 กันยายน พ.ศ. 2522) ชื่อเล่น ต๊อด เป็นนักธุรกิจทายาทรุ่นที่ 4 ของตระกูลภิรมย์ภักดี ผู้ผลิตเบียร์รายแรกของประเทศไทย 
ประวัติ.
เป็นบุตรของนายสันติ ภิรมย์ภักดี และนางอรุณี ภิรมย์ภักดี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในสาขาวิศวะอุตสาหกรรม (Industrial Engineering) จาก Worcester Polytechnic Institute (WPI) ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง และปริญญาโทในสาขาเศรษฐศาสตร์การเมือง (Political Economy) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 
ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง 
ปิติ ยังเป็นนักแข่งรถระดับโลกที่ยืนโพเดียมทั้งไทยและต่างประเทศมาแล้วหลายรายการ รวมทั้งเป็นสามีของวรนุช ภิรมย์ภักดี นักแสดงชื่อดัง
อรสา พรหมประทาน

อรสา พรหมประทาน มีชื่อเล่นว่า "ติ๋ว" มีชื่อจริงชื่อ อรสา ทองพรหม เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 เข้าสู่วงการบันเทิงจากการประกวดนางสาวไทย ประจำปี พ.ศ. 2512 ได้รับรางวัลขวัญใจช่างภาพ และได้รางวัลชนะเลิศ มิสเอซี อัสสัมชัญประจำปี พ.ศ. 2513 หลังจากนั้นมีผลงานมากมายทั้งจอแก้วและจอเงิน และเคยจัดละครให้กับ ช่อง 3 เอชดี ร่วมกับ ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา ในนามของบริษัท ทีวาย โปรดักชั่น จำกัด
ประวัติ.
อรสา พรหมประทาน เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 ที่ตำบลนครป่าหมาก อำเภอบางกระทุ่ม จังหวัดพิษณุโลก เป็นบุตรของคุณพ่อแสวง กับ คุณแม่จำรัสศรี ทองพรหม คุณพ่อคุณแม่เสียชีวิตตั้งแต่เธอเป็นวัยรุ่น เธอจึงย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ อยู่กับอาซึ่งเป็นเจ้าของร้านเสริมสวยชื่อร้าน ลัดดา ที่มักมีคนดังมาใช้บริการบ่อยครั้ง เช่น เพชรา เชาวราษฎร์, ชูศรี มีสมมนต์, ปรียา รุ่งเรือง ฯลฯ เพชรา เชาวราษฎร์จึงได้แนะนำให้อาส่งอรสาเข้าประกวด อาจึงได้ส่งเธอเข้าประกวดนางสาวไทย ในการประกวดประจำปี พ.ศ. 2512 โดยเธอได้ผ่านการคัดเลือกจนเข้าถึงรอบ 10 คนสุดท้าย ปีถัดมา พ.ศ. 2513 เธอได้เข้าร่วมประกวดมิส เอ.ซี. ในงานเอ.ซี.บอลล์ ของโรงเรียนอัสสัมชัญ และสามารถคว้ามงกุฎมาครองได้
อรสาเข้าสู่วางการภาพยนตร์ ในการช้กชวนของ สนั่น นาคสู่สุข แสดงเรื่อง "7 ดอกจิก" (2518) ประกบกับ 7 พระเอก นำโดย กรุง ศรีวิไล และ ไพโรจน์ ใจสิงห์ แต่กว่าจะฉาย เธอก็มีผลงานออกมาก่อนแล้วคือ "2 ชาติสมิง" (2516) และ "รัญจวนจิต" (2516) จากนั้นมีผลงานเรื่อง "เผ็ด" (2518), "เศรษฐีรัก" (2518), "5 แผ่นดินเพลิง" (2518), "จักรวาลยอดรัก" (2519), "แม่นาคบุกโตเกียว" (2519), "อย่าลืมฉัน" (2520), "ร้ายก็รัก" (2522), "บัวสีน้ำเงิน" (2523) และ "รักนี้บริสุทธิ์" (2524) ฯลฯ เธอได้แสดงละครอีกหลายเรื่อง มีผลงานที่ได้รับรางวัลเมขลาสาขานักแสดงสนับสนุนหญิงดีเด่น ใน พ.ศ. 2526 จากละครเรื่อง "อีแตน"
อรสามีเพื่อนสนิทในวงการบันเทิงอย่าง ทาริกา ธิดาทิตย์, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา, ดวงใจ หทัยกาญจน์, มยุรฉัตร เหมือนประสิทธิเวช, ดวงตา ตุงคะมณี, สรวงสุดา ชลลัมพี, วรายุฑ มิลินทจินดา และ กอบสุข จารุจินดา 
ปัจจุบันอรสา ครองโสดและไม่มีบุตร รับงานแสดงในวงการบันเทิงอยู่บ้าง และมีธุรกิจส่วนตัว เช่น อพาร์ตเมนต์ชื่ออรสาเพลส วิภาวดี และ ร้านอาหารอิตาเลียน วิภาวดี เป็นต้น
ง้าว

ง้าว เป็นอาวุธจีนโบราณ สำหรับต่อสู้บนหลังม้า พบว่าส่วนใหญ่ง้าวจะใช้โดยขุนพล แม่ทัพ โดยส่วนมาก ง้าวมีลักษณะเป็นอาวุธด้ามยาว คล้ายกับ ทวน และ หอก แต่จะมีความยาวด้ามจับสั้นกว่า คือสูงเท่าลำตัว ส่วนใหญ่หัวของง้าวนั้นคล้ายจะมีลักษณ์คล้ายลิ้นของมังกร และมีความโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์
ลักษณะการต่อสู้โดยการใช้ง้าวนั้นจะต่างกับการใช้หอกคือ หอกจะใช้สำหรับการโจมตีโดยการแทงไปที่เป้าหมายเท่านั้น แต่ง้าวจะใช้โจมตีโดยการฟัน และด้วยลักษณะเด่นของง้าวที่มีส่วนหัวที่ใหญ่จึงมักจะใช้ปัด เบี่ยง หรือ รับ การโจมตีจากศัตรู ซึ่งจะเห็นได้บ่อยๆในฉากรบกันของหนังจีนโบราณ จุดเสียของง้าวนั้นเนื่องจากมีส่วนหัวที่ใหญ่จึงทำให้มีน้ำหนักมาก ดังนั้นผู้ใช้ง้าวส่วนใหญ่จึงเป็นผู้ที่มีกำลังมากเท่านั้น
ในประวัติศาสตร์ประเทศไทยนั้นได้พบว่า ได้มีการใช้ง้าวเป็นอาวุธด้วยเช่นกัน ดังเช่น ประวัติสมเด็จพระสุริโยไท เป็นต้น
ศึกบุปผาวังมังกร

ศึกบุปผาวังมังกร  เป็นละครโทรทัศน์จีนของช่องทีวีบี ในประเทศไทย สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3ได้นำมาออกอากาศโดยออกอากาศทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 18.30 น. - 19.00 น. โดยออกอากาศระหว่างวันที่ 25 กุมภาพันธ์พ.ศ. 2553 ถึง 3 มิถุนายนพ.ศ. 2553
เมตตา รุ่งรัตน์

เมตตา รุ่งรัตน์ มีชื่อจริง ดาราวดี ดวงดารา นักแสดงหญิงอาวุโส เป็นดารานักแสดงที่มีใบหน้าสวยหวานและคมเข้ม เจ้าของรางวัลตุ๊กตาทอง สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง "วัยรุ่นวัยคะนอง" ประจำปี พ.ศ. 2505และได้รับฉายา ไข่มุกดำแห่งเอเชีย
ประวัติ.
เป็นบุตรสาวของ บุญส่ง ดวงดารา ศิลปินละครเวทีผู้มีชื่อเสียงในอดีต (เคยรับบทกำนันใน "เป็ดน้อย" พ.ศ. 2511) กับ ชอุ่ม ดวงดารา เริ่มฉายแววศิลปินตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนฝึกนาฏศิลป์ไทย ที่โรงเรียนเฉลิมศาสตรศึกษา จนกระทั่ง จำนง รังสิกุล แห่งไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม ซึ่งมักสืบเสาะเยาวชนที่มีความสามารถตามโรงเรียนต่าง ๆ ที่มีวิชานาฏศิลป์เพื่อแสดงละครรำออกอากาศสดเดือนละครั้ง รุ่นเดียวกับ สุดา ชื่นบาน 
ช่วงแรก ๆ ประชันบทกับ อรสา อิศรางกูร ณ อยุธยา และ ชนะ ศรีอุบล ใน "จอมใจเวียงฟ้า (2505)" เมื่อได้รับรางวัลตุ๊กตาทองดารานำหญิงจาก "วัยรุ่นวัยคะนอง" ในปีนั้น ได้แสดงนำคู่กับ สมบัติ เมทะนี เรื่อง "น้ำตาลไม่หวาน (2507), สามมงกุฎ (2508)" ก่อนเริ่มเปลี่ยนมารับบทหลากหลายมากขึ้น 
บนจอเงิน ส่วนใหญ่มักได้รับบทเด็กสาวเปรี้ยวจอมแก่น เพื่อนหรือผู้ช่วยนางเอก นางอิจฉา ตั้งแต่ยุคทองของภาพยนตร์ไทย 16 มม.จนถึงยุคแรกของภาพยนตร์ไทย 35 มม.สโคป สี/เสียงในฟิล์ม มีผลงานการแสดงที่โดดเด่นเป็นพิเศษ เช่น 
ร่วมแสดงในภาพยนตร์ทำเงินอีกหลายเรื่อง ได้แก่ "เกาะสวาทหาดสวรรค์, เมืองแม่หม้าย, ลมเหนือ, เรือมนุษย์, จอมโจรมเหศวร, แก้วขนเหล็ก, สุภาพบุรุษเสือใบ, เขยตีนโต, แว่วเสียงซึง, จอมเมฆินทร์, แคนลำโขง" ฯลฯ 
พ.ศ. 2509 ใช้ชื่อ Chitra Ratana แสดงภาพยนตร์ต่างประเทศสองเรื่อง ได้แก่ "จอมมหากาฬทับทิมดำ" "(The Secret Of The Black Ruby)" ร่วมสร้างโดยอิตาลี-เยอรมัน-ฝรั่งเศส-ไทย (ภาพยนตร์ไทยไตรมิตร) ถ่ายทำในเมืองไทย (ฉายที่เฉลิมเขตร์ พ.ศ. 2509) กับหนังอิตาลี-เยอรมัน เรื่อง "Das Geheimnis der drei Dschunken" ถ่ายทำที่ฮ่องกงและชื่อ Metta Rungrat ในหนังของวอร์เนอร์ บราเธอร์ส เรื่อง "ฮ๊อตโปเตโต้" "(Hot Potato)" ถ่ายทำที่เชียงใหม่ พ.ศ. 2519 
นอกจากนี้ยังเคยกำกับภาพยนตร์ "สาวใช้เจ้าเอ๊ย" (2522) และละครโทรทัศน์ รวมทั้งมีผลงานแสดงอย่างต่อเนื่อง
ปัจจุบันยังรับงานในวงการแต่รับงานแสดงน้อยลงด้วยวัยและสุขภาพ ที่ป่วยด้วยโรคประจำตัวตามวัย
อัลส์ซากาโดส

อัลส์ซากาโดส  แปลว่า "ผู้เก็บเกี่ยว" เป็นเพลงอย่างเป็นทางการของแคว้นกาตาลุญญา เขตปกครองตนเองในประเทศสเปน
ประวัติ.
เพลงนี้เดิมขับร้องกันทั่วไปมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1640 ต่อมาในปี ค.ศ. 1892 ฟรันแซ็สก์ อะลิโอ (Francesc Alió) ปรับปรุงทำนองให้เป็นมาตรฐาน ส่วนเนื้อร้องฉบับปัจจุบันนั้น อะมิลี กวัญญาเบ็นส์ (Emili Guanyavents) เขียนขึ้น และส่งประกวดจนได้รางวัลชนะเลิศเมื่อปี 1899
เนื้อหาของเพลงว่าด้วยการลุกฮือของชาวนาชาวไร่เมื่อปี ค.ศ. 1640 ที่เรียกว่า กอร์ปุสดาซัง (Corpus de Sang) มีความหมายตรงตัวว่า "ก้อนโลหิต" และเป็นส่วนหนึ่งของสงครามสามสิบปีระหว่างสเปน อังกฤษ ฝรั่งเศส และออสเตรีย จนนำไปสู่การก่อการกำเริบของชาวกาตาลุญญาเมื่อปี 1640 เพื่อต่อต้านเคานต์ดุ๊กแห่งโอลิบาเรส (Count-Duke of Olivares) นายกรัฐมนตรีในพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน
คณะผู้ปกครองแคว้นกาตาลุญญาประกาศใช้เพลงนี้เป็นเพลงประจำแคว้นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993
พิสิษฐ์ ฐิติธนพันธ์

พิสิษฐ์ ฐิติธนพันธ์ หรือ โต จรัล โปรดิวเซอร์เพลงลูกทุ่ง และอดีตผู้บริหารระดับสูงของบริษัทอาร์ สยาม ในเครือ บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน)
ประวัติ.
พิสิษฐ์ ฐิติธนพันธ์ เดิมชื่อ จรัล ไทยกุลภักดี เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2503 เป็นลูกคนที่ 3 จากจำนวนพี่น้อง 7 คน ในบ้านสระสะแก อำเภอหนองกี่ จังหวัดบุรีรัมย์ เรียนหนังสือจบ ป.4 ก็บวชเรียนต่อ จนสอบได้นักธรรมเอก เปรียญธรรม 4 ประโยค และเรียนหนังสือควบคู่จนจบ ม.ศ.5 ก่อนจะศึกษาต่อในคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง แต่เรียนได้เพียงสองปีก็ต้องหยุด เพราะไม่มีเงินเรียนต่อ ต้องออกมาทำงานเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์, ละคร, ถ่ายแบบ และเป็นผู้ช่วยนักจัดรายการวิทยุ ชื่อ ไกรพล ภัทระพันธ์ ซึ่งทำรายการให้กับค่ายอีเอ็มไอ จนกระทั่งนักจัดรายการป่วย จึงได้ทำหน้าที่จัดรายการแทน
พิสิษฐ์ได้จัดรายการวิทยุทั่วประเทศ และเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์เกี่ยวกับเพลงลูกทุ่งหลายรายการ โดยใช้ชื่อว่า โต จรัล ภัทระพันธ์ จนกระทั่งค่ายชัวร์ออดิโอ ติดต่อมาให้จัดรายการวิทยุและเป็นที่ปรึกษาเรื่องเพลงเมื่อปี พ.ศ. 2535 และบริษัทเปิดโอกาสให้สร้างนักร้อง ชื่อ ติ๊ก-สุรธรรม คำกลอง ต่อด้วยมนต์สิทธิ์ คำสร้อย จากนั้นก็จัดรายการวิทยุควบคู่กับการเป็นโปรดิวเซอร์นักร้องส่วนใหญ่ในชัวร์ออดิโอเรื่อยมา อาทิ เช่น เอกพจน์ วงศ์นาค ฝน ธนสุนทร มนต์สิทธิ์ คำสร้อย กานดา วราพร ดำรง วงศ์ทอง เกษม คมสันต์ สำราญ บุญลาภ กระทั่งถึงงานของแอร์ สุชาวดี เป็นชุดสุดท้าย โต จรัล เลิกจัดรายการวิทยุเมื่อปี พ.ศ. 2546 และเมื่อปี พ.ศ. 2547 ก็ได้ลาออกจากบริษัทชัวร์ออดิโอ ก่อนจะตั้งบริษัท เอ๊กซตร้า ซาวนด์ ขึ้น ศิลปินในสังกัดได้แก่ มด รังสิมันตุ์ จ่าหลอย เฮนรี่ และธันวา ราศีธนู แต่ด้วยปัญหาเทปผีซีดีเถื่อนที่ระบาดหนักในขณะนั้น ทำให้ค่ายเพลงขนาดเล็กหลายบริษัท รวมทั้งบริษัทของเขาไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้
ต่อมา โต จรัล ได้รับโอกาสให้เข้าทำงานในบริษัทมาสเตอร์เทป จำกัด ในตำแหน่งผู้จัดการบริษัท และโปรดิวเซอร์เพลง ผลิตผลงานเพลงจากนักร้องในสังกัด ได้แก่ จิตหรา พูนลาภ คู่แฝด โอ-เอ ปอ ปาริชาต
ภายหลัง บริษัท มาสเตอร์เทป ได้ปิดตัวลง งดการผลิตผลงานเพลง เนื่องจากปัญหาเทปผีซีดีเถื่อน ศิลปินในสังกัด รวมทั้งโต จรัล จึงย้ายไปสังกัดค่ายเพลง อาร์ สยาม ในเครือ บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยเป็นผู้บริหาาระดับสูงยูนิตโฮมฮีก ดูแลผลิตศิลปิน เช่น จินตหรา พูนลาถ, แมน มณีวรรณ, สนุ๊ก สิงห์มาตร, เดือนเพ็ญ อำนวยพร, กลุ่มศิลปินอีสานตลาดแตก ฯลฯ
ต่อมา ปี 2560 ได้ลาออกเพื่อไปทำงานกับบริษัท ท็อปไลน์มิวสิค
ครอบครัว.
โต จรัล สมรสกับ รุ่งทิวา ไทยกุลภักดี มีบุตรชายสองคน บุตรคนโตคือ สุขุมพันธ์ ฐิติธนพันธ์ หรือ บิทเติ้ล ศิลปิน นักแต่งเพลง สังกัดค่ายเพลงอาร์สยาม
นกอีลุ้ม

นกอีลุ้ม หรือ นกอีล้ม  เป็นนกน้ำในวงศ์นกอัญชัน พบในทวีปเอเชียแถบประเทศอินเดีย จีน ไต้หวัน เวียดนาม กัมพูชา ฟิลิปปินส์ และในประเทศไทยพบอยู่ทั่วทุกภาค
ลักษณะ.
รูปร่างเพรียว คอยาว นิ้วเท้ายาว หางสั้น นกอีลุ้มตัวผู้ในช่วงฤดูผสมพันธุ์จะมีขนตามตัวสีดำ ขนคลุมใต้โคนหางมีสีเหลืองอ่อน ที่หน้าผากมีเนื้อสีแดง ขาสีแดง หากเป็นช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ตัวผู้จะเปลี่ยนสีไปคล้ายคลึงกับตัวเมีย โดยขนตามลำตัวมีสีน้ำตาล ปากเหลือง ตรงหน้าผากไม่มีเนื้อสีแดง และขามีสีเขียว
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย.
พบในทวีปเอเชียแถบประเทศอินเดีย จีน ไต้หวัน เวียดนาม กัมพูชา พม่า ฟิลิปปินส์ และไทย ในประเทศไทยพบอยู่ทั่วทุกภาค อาศัยอยู่ตามท้องทุ่งนา หนองบึง ช่วงฤดูฝนมักอาศัยอยู่ตามท้องนา แต่ในฤดูแล้งจะไปหากินตามหนองบึง
พฤติกรรม.
นกอีลุ้มกินเมล็ดข้าว พืชน้ำ ปลา ปู หอย เป็นอาหาร ผสมพันธุ์ ในช่วงเดือนมิถุนายน-สิงหาคม ทำรังตามพงหญ้า และวางไข่ครั้งละ 3-5 ฟอง
สถานะการอนุรักษ์.
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 แต่อย่างไรก็ตาม นกอีลุ้มก็เป็นนกชนิดหนึ่งที่มักถูกจับหรือล่าเพื่อนำมาทำเป็นอาหารอยู่บ่อย ๆ ในช่วงฤดูฝนซึ่งเป็นฤดูผสมพันธุ์ โดยเรียกว่า "ไก่นา" เช่นเดียวกับนกชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน