ราชวงศ์ล้านช้าง

ราชวงศ์ล้านช้าง หรือราชวงศ์เชียงทอง หรือราชวงศ์ขุนลอ เป็นราชวงศ์ที่ปกครองเมืองชวา, อาณาจักรล้านช้างระหว่างพุทธศตวรรษที่ 19–23 และอาณาจักรล้านนาในพุทธศตวรรษที่ 21
ประวัติ.
ประวัติศาสตร์นิพนธ์เกี่ยวกับการเริ่มต้นของอาณาจักรล้านช้างแบ่งเป็น 2 รูปแบบ ได้แก่ เริ่มนับเมื่อขุนลอขึ้นครองเมืองชวา หรือเริ่มนับเมื่อพระยาฟ้างุ่มขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 1896 กษัตริย์แห่งล้านช้างถือว่าพระองค์สืบเชื้อสายจากขุนบรมเพื่อแสดงสิทธิธรรมทางการเมือง นอกจากนี้ตำนานขุนบรมราชาธิราชยังแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับรัฐใกล้เคียง เช่น อาณาจักรล้านนา, อาณาจักรอยุธยา และเมืองพวน
ในรัชสมัยพระยาโพธิสาลราช พระองค์อภิเษกสมรสกับพระนางยอดคำทิพย์จากราชวงศ์มังราย ทำให้พระราชโอรสผู้ซึ่งในเวลาต่อมาคือสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชทรงมีสิทธิ์ในราชบัลลังก์อาณาจักรล้านนา เมื่ออาณาจักรล้านนาเกิดปัญหาในการสืบราชสมบัติ ขุนนางกลุ่มหนึ่งจึงอัญเชิญสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชไปเป็นกษัตริย์แห่งล้านนาในปี พ.ศ. 2089 ในปีต่อมาสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชเสด็จกลับล้านช้างเพื่อขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งล้านช้าง ประวัติศาสตร์นิพนธ์ล้านนาถือว่าพระองค์สละราชสมบัติในฐานะกษัตริย์แห่งล้านนา ประวัติศาสตร์นิพนธ์ล้านช้างถือว่าพระองค์ทรงอ้างสิทธิ์เหนือทั้งสองอาณาจักร อย่างไรก็ตาม จารึกวัดเชียงสาออกพระนามในปี พ.ศ. 2096 ว่า "สมเด็จบรมบพิตรตนสัมฤทธิ์เสวยราชพิภพทั้ง 2 แผ่นดินล้านช้างล้านนา" แม้ว่าราชบัลลังก์ล้านนาจะกลับคืนสู่ราชวงศ์มังรายไปแล้วก็ตาม
กษัตริย์แห่งล้านช้างเกือบทั้งหมดมาจากราชวงศ์ล้านช้าง อย่างไรก็ตาม พระยาวรวงษามหาธรรมิกราชทรงสืบทอดสิทธิ์ในราชบัลลังก์ด้วยฐานะ"ลูกน้า"ของพระยาวรรัตนธรรมประโชติ ทำให้อาจถือได้ว่าเป็นการผลัดเปลี่ยนราชวงศ์ หากยึดถือแนวคิดการสืบตระกูลฝั่งบิดาอย่างเคร่งครัด
หลังการสวรรคตของพระยาสุริยวงศาธรรมิกราช ได้เกิดการแย่งชิงราชสมบัติในอาณาจักรล้านช้าง นำไปสู่การแบ่งอาณาจักรออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่
พงศาวลี.
แผนผังต่อไปนี้แสดงพงศาวลีตามการเผยแพร่ของกรมศิลปากรในปี พ.ศ. 2545 โดยแสดงตั้งแต่พระยาฟ้างุ่มเป็นต้นไป และยึดตามการเสนอในพงศาวดารลาวฉบับมหาสิลา วีระวงส์ว่า "ลูกน้า"ของพระยาวรรัตนธรรมประโชติหมายถึงโอรสของเจ้านางคำไข พระราชขนิษฐาของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช
<table style="border-spacing: 0px; border-collapse: separate; ">
</table>
สายสกุลของทายาทและข้อสันนิษฐาน.
พญายอดจอมคำ.
การเผยแพร่ของโครงการประวัติศาสตร์สังคมและวัฒนธรรมชนชาติไทในปี พ.ศ. 2544 ระบุว่า ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ชาวไทขาวได้อพยพเข้ามาอยู่ในเมืองสาง โดยมีพญายอดจอมคำ "ลูกหล้า"ของเจ้าฟ้าเมืองหลวงพระบางเป็นหัวหน้า ในสมัยเจ้าหนานคำ บุตรชายพญายอดจอมคำ เมืองสางกลายเป็นศูนย์กลางใหญ่ทางตอนใต้ของกลุ่มรัฐสิบหกเจ้าไท
พระธรรมกิจล้านช้างร่มขาว.
พระธรรมกิจล้านช้างร่มขาวและเจ้าอินทโสมเป็นพระโอรสในเจ้าราชบุตร ซึ่งเป็นพระราชโอรสในพระยาสุริยวงศาธรรมิกราช
พระไชยเชษฐาธิราชที่ 2.
พระไชยเชษฐาธิราชที่ 2 เป็นพระโอรสในเจ้าชมพู ซึ่งเป็นพระราชโอรสในเจ้าต่อนคำ
เจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูร.
เจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูรเป็นพระโอรสในเจ้านางสุมังคละ ซึ่งเป็นพระราชธิดาในพระยาสุริยวงศาธรรมิกราช
เจ้าแก้วมงคลและเจ้าจันทรสุริยวงษ์.
งานเขียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เมืองมุกดาหารในปี พ.ศ. 2543 ระบุว่า พระยาโพธิสาลราชมีพระราชโอรสคือสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช, เจ้าท่าเรือ และเจ้าวรวังโส เจ้าวรวังโสมีโอรสคือเจ้าศรีวิไชย เจ้าศรีวิไชยมีโอรสคือเจ้าแก้วมงคลและเจ้าจันทรสุริยวงษ์
พระบรมราชา (เอวก่าน).
พระบรมราชา (เอวก่าน) ได้รับการสันนิษฐานว่าเป็นพระราชภาคิไนย (ลูกของน้องชาย) ของพระยานันทราช จากการตีความตำนานเมืองนครพนมว่า เจ้าเมืองระแทงหมายถึงเจ้าปุ โอรสองค์ใหญ่ผู้ครองเมืองระแทงต่อมาคือพระยานันทราช โอรสองค์เล็กคือเจ้าราชบุตรบุญน้อยในตำนานอุรังคธาตุ และเจ้าราชบุตรบุญน้อยเป็นบุคคลเดียวกับพระยาขัตติยวงศาบุตรามหาฤาไชยไตรทศฤาเดชเชษฐบุรีโคตรบูรณ์หลวง เจ้าเมืองศรีโคตรบูรณ์