pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยศรีปทุม

มหาวิทยาลัยศรีปทุม เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน 1 ใน 5 แห่งแรกในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร และมีวิทยาเขตที่จังหวัดชลบุรี และจังหวัดขอนแก่น เดิมชื่อวิทยาลัยไทยสุริยะ ก่อนได้รับพระราชทานนามใหม่จากสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
ประวัติ.
วิทยาลัยไทยสุริยะ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2513 เป็น 1 ใน 5 สถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรก ๆ ที่จัดตั้งขึ้นในประเทศไทย โดย ดร.สุข พุคยาภรณ์ 
ต่อมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2515 วิทยาลัยไทยสุริยะ ได้รับพระราชทานนามใหม่จากสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีเป็น “วิทยาลัยศรีปทุม” (กระทรวงศึกษาธิการได้อนุญาตให้แก้ไขเปลี่ยนแปลงเป็นชื่อวิทยาลัยศรีปทุม เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2515) และพระราชทานความหมายว่า "เป็นบ่อเกิดแห่งวิชาที่เบิกบานเช่นดอกบัว" พร้อมทั้งได้เสด็จพระราชดำเนินเปิดป้ายนาม "ศรีปทุม" และพระราชทานปริญญาบัตร อนุปริญญา และประกาศนียบัตรแก่ผู้สำเร็จการศึกษารุ่นที่1,2และ 3 
ทบวงมหาวิทยาลัยได้อนุมัติให้เปลี่ยนประเภทเป็น “มหาวิทยาลัยศรีปทุม” เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2530
มหาวิทยาลัยฯ ได้ขยายวิทยาเขตออกไปในปีการศึกษา 2530 โดยได้จัดตั้งวิทยาเขตที่สมบูรณ์แบบเป็นครั้งแรกที่จังหวัดชลบุรี ซึ่งได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี เสด็จพระราชดำเนินเป็นประธานในพิธีเปิดมหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2530
ในปี พ.ศ. 2537 มหาวิทยาลัยศรีปทุมขออนุมัติทบวงมหาวิทยาลัย (ในขณะนั้น) จัดตั้งมหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาคารพญาไท เปิดสอนในหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาเพื่อพัฒนานักบริหาร โดยเปิดสอนครั้งแรก ณ อาคารเอ็กซิม (อาคารบุญผ่องเดิม) ถนนพหลโยธิน เขตพญาไท ต่อมาได้ย้ายสำนักงานมาเปิด ณ อาคารเอสเอ็มทาวเวอร์ ชั้น 17 และชั้น 20 ถนนพหลโยธิน เขตพญาไท เพื่อเปิดสอนหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาสำหรับนักบริหาร (ปัจจุบันไม่มีการสอนที่วิทยาคารพญาไทแล้ว)
ในปี พ.ศ. 2556 มหาวิทยาลัยศรีปทุม ได้ขยายการเรียนการสอนไปยังจังหวัดขอนแก่น ภายใต้ชื่อ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตขอนแก่น เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2556
สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัย.
ตราสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีทรงพระราชทานนาม “ศรีปทุม” แก่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ พร้อมความหมายว่า “เป็นบ่อเกิดแห่งวิชาที่เบิกบาน เช่นดอกบัว” ดังนั้น ดอกบัวหลวงสีชมพูจึงเป็นสัญลักษณ์แทนนามศรีปทุม
มีลักษณะเป็นรูปหกเหลี่ยม มีรูปดอกบัวอยู่ภายใน มีความหมายดังนี้
การศึกษา.
ที่ตั้งมหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยศรีปทุมเปิดดำเนินการสอนใน 3 แห่ง ได้แก่ 
คณะ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วิทยาลัย.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
พิธีสำเร็จการศึกษา.
มหาวิทยาลัยศรีปทุมเป็นมหาวิทยาลัยเพียงแห่งเดียวในประเทศไทย ที่แยกพิธีสำเร็จการศึกษาออกเป็น 3 ส่วน แบ่งเป็น 
โครงสร้างการบริหาร.
หน่วยงานภายในมหาวิทยาลัย.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
อ็องรี ดูว์น็อง

อ็องรี ดูว์น็อง หรือที่รู้จักในชื่อ อังรี ดูนังต์  ชื่อเต็ม ฌ็อง อ็องรี ดูว์น็อง (8 พฤษภาคม ค.ศ. 1828 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1910) เป็นนักธุรกิจ และนักช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ชาวสวิส เขาเป็นผู้ให้กำเนิดคณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศและสภากาชาดประจำชาติ เพื่อช่วยเหลือบรรเทาทุกข์เมื่อเกิดภัยสงครามและภัยพิบัติต่าง ๆ และได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ใน ค.ศ. 1901 ร่วมกับเฟรเดริก ปาซี 
นายอ็องรี ดูว์น็อง เกิดที่เมืองเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นผู้เคร่งศาสนา โดยมีความเชื่อตามแนวทางของนิกายคาลวิน และตั้งมั่นในหลักการ "จงรักเพื่อนบ้านของท่าน" ("Love thy neighbor") เขาได้เดินทางไปทั่วยุโรปเพื่อบรรยายถึงความชั่วร้ายเรื่องความเป็นทาส (slavery) ใน ค.ศ. 1859 ระหว่างอยู่ที่ประเทศอิตาลี เขาได้ไปที่สนามรบของสงครามแห่งโซลเฟริโน และได้เห็นทหารที่ได้รับบาดเจ็บนับพันคน ถูกปล่อยทิ้งรอความตายในสนามรบตามยถากรรม โดยไม่ได้รับแม้แต่การรักษาพยาบาลเบื้องต้น ที่อาจรักษาชีวิตของคนเหล่านี้ได้ หลังจากที่เขากลับถึงกรุงเจนีวา เขาได้เขียนบทความเกี่ยวกับประสบการณ์ครั้งนี้ของเขา ในชื่อ "Un Souvenir de Solferino" (ความทรงจำแห่งซอลเฟรีโน) ซึ่งได้ตีพิมพ์ในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1862 ในบทความเขาได้พยายามผลักดันให้มีการจัดตั้ง เครือข่ายนานาชาติของอาสาสมัครเพื่อบรรเทาทุกข์ขึ้น หนังสือของเขาได้รับความสนใจจาก สภาบริหารประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (Switzerland's Federal Council) และส่งผลให้ประเทศสวิตเซอร์แลนด์สนับสนุนให้มีการประชุมสัมมนานานาชาติขึ้นใน ค.ศ. 1863 เพื่ออภิปรายถึงแนวความคิดของดูว์น็องที่เขาได้เขียนไว้ในบทความ "เก้าบทความ" ("Nine Articles") มีประเทศเข้าร่วมการประชุมสัมนาในวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1864 ทั้งหมด 16 ประเทศ และในจำนวนนั้น 12 ประเทศได้ให้การสนับสนุนในเนื้อหา ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็น "คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ" และอนุสัญญาเจนีวาฉบับที่หนึ่ง
ช่วงหลายปีหลังจากนั้น ดูว์น็องได้เขียนบทความเกี่ยวกับการปลดอาวุธ และการตั้งศาลระหว่างประเทศ เพื่อแก้ปัญหาข้อขัดแย้งระหว่างประเทศ เขาได้ละเลยการงานส่วนตัวจนต้องตกเป็นหนี้สิน ประสบกับความยากจน และได้หายหน้าหายตาไป
นอกจากนี้ อ็องรี ดูว์น็อง ยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มฟรีเมสัน (freemasonry)
ในขณะที่มีการให้รางวัลโนเบลเป็นครั้งแรกนั้น ก็มีข้อโต้แย้งว่า เขาควรจะได้รับรางวัลนี้หรือไม่ เนื่องจากในขณะนั้นองค์กรกาชาดได้ถูกจัดตั้งเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว และบทบาทของ อ็องรี ดูว์น็อง ก็ได้ถูกลืมเลือนไปเช่นกัน ได้มีข้อเสนอให้เขาได้รับรางวัลโนเบลในสาขาแพทยศาสตร์ เนื่องมาจากบทบาทขององค์กรกาชาดในขณะนั้น ผลการประนีประนอมในท้ายที่สุดได้มีการตัดสินให้เป็นรางวัลร่วมในสาขาสันติภาพ โดยได้รับร่วมกับเฟรเดริก ปาซี ซึ่งเป็นนักต่อสู้เพื่อสันติภาพที่มีชื่อเสียงของฝรั่งเศส และถึงแม้ว่าอ็องรี ดูว์น็อง จะมีชีวิตที่ยากจนในขณะนั้น แต่เขาก็บริจาคเงินรางวัลที่ได้รับทั้งหมดเพื่อการกุศล
อ็องรี ดูว์น็อง เสียชีวิตใน ค.ศ. 1910
ปังย่า

ปังย่า  เป็นเกมออนไลน์ ประเภทจำลองการเล่นกีฬากอล์ฟผสมแฟนต้าซี ออกแบบและพัฒนาโดยบริษัท NtreevSoft และ เอ็นซีซอฟต์ เปิดให้บริการครั้งแรกโดย HanbitSoft ในปี ค.ศ. 2004 ก่อนมีการเปลี่ยนผู้ให้บริการมาเป็น SK Telecom ผู้นำด้านธุรกิจโทรคมนาคมรายใหญ่ของเกาหลี หลังจากที่ NtreevSoft มีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์กับผู้ให้บริการเดิมเมื่อปี ค.ศ. 2009 ก่อนที่ NtreevSoft จะเซ็นสัญญาเข้าเป็นบริษัทลูกของ SK Telecom อย่างเป็นทางการ และได้ Pangya กลับมาเปิดให้บริการตามเดิม
รูปแบบการเล่นจะเป็นเกมกอล์ฟ บนคอมพิวเตอร์ผ่านทางอินเทอร์เน็ต รูปแบบของเกมได้รับอิทธิพลมาจากเกม มินนะโนะกอล์ฟ ของญี่ปุ่นจากเครื่องเพลย์สเตชัน เป็นเกมกอล์ฟประเภท 3 จังหวะซึ่งมีต้นแบบมาจาก Nintendo Golf เมื่อปี พ.ศ. 2527 หรือมาริโอกอล์ฟในเวลาต่อมา
ปังย่ามีเซิร์ฟเวอร์เหลือเพียงในไทย โดย บริษัท อินิทรี ดิจิตอล จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ให้บริการ ในส่วนของเซิร์ฟเวอร์อื่น ๆ ได้ปิดให้บริการไปหมดแล้ว โดยมีสาเหตุมาจากความไม่ลงรอยของทีมพัฒนาหลังจากที่ Smilegate Megaport เข้าซื้อกิจการส่วนการให้บริการเกมจาก Ntreevsoft ไป โดยทีมงานเกือบทั้งหมดได้ตัดสินใจย้ายงานเข้าไปทำงานใน เอ็นซีซอฟต์ ที่เป็นบริษัทแม่แทน
ปังย่าได้มีการพัฒนาสำหรับเครื่องเล่นเกม นินเทนโด วี ในชื่อ ซูเปอร์สวิงกอล์ฟ และ จัดทำโดย NtreevSoft และ เทคโม ออกวางจำหน่ายในญี่ปุ่นวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2006 และรวมไปถึง ในเครื่อง เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล ในชื่อ ปังย่า พอร์เทเบิล โดย Ntreevsoft จำหน่ายเวอร์ชันเกาหลีเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 2551 และเวอร์ชันญี่ปุ่นวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2009
เนื้อเรื่องของเกม.
นานมาแล้วก่อนเกมปังย่าจะอุบัติขึ้น ได้มีมหันตภัยทำลายความสงบสุขเกาะปังย่า กองทัพปีศาจได้แผ่ม่านพลังอันชั่วร้ายครอบคลุมไปทั่วปังย่า ม่านพลังนี้ดูดพลังชีวิตของปังย่าไปด้วย ดังนั้นโลกปังย่าจึงอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ทุกวัน ต้นไม้ล้มตาย ลมไร้เรี่ยวแรง โลกไร้ซึ่งสีเขียว ผู้คนขาดรอยยิ้ม ชาวปังย่าต่างคิดหาวิธีที่จะปกป้องเกาะปังย่านี้ไว้
จากการระดมความคิดหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดชาวปังย่า จึงได้ค้นพบวิธีลบล้างพลังแห่งปีศาจนี้ พวเขาได้สร้างคริสตัลแห่งเวทมนตร์ขึ้น ประกอบไปด้วยพลังแหล่งธรรมชาติ ขนานนามว่า "บอลมหัศจรรย์ Aztec"
หากว่าบอล Aztec นี้ได้เข้าไปภายในม่านพลังของธรรมชาติแล้ว พลังปีศาจจะถูกลบล้างให้หมดสิ้นไปและธรรมชาติก็จะได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง แต่อย่างไรก็ตามหลังจากที่บอล Aztec ได้อุบัติขึ้นมาแล้ว คนธรรมดาไม่สามารถสัมผัสมันได้เพราะหากสัมผัสเมื่อใด พลังแห่งธรรมชาตินั้นจะสลายไปจากบอล Aztec ทันที ดังนั้นชาว ปังย่า จึงได้คิดค้น "ไม้เท้ากายสิทธิ์ Air Knight" ขึ้น พวกเขาใช้ไม้เท้ากายสิทธิ์นี้ตีลูกบอลด้วยพลังลมแห่งอัศวิน แต่อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่มีการตีเกิดขึ้นพลังของบอล Aztec ก็จะลดลงด้วย นี่จึงเป็นเหตุผลนึงที่จำเป็นจะต้องตีให้น้อยครั้งที่สุดเท่าที่จะทำได้
ปังย่าพอร์เทเบิล.
ปังย่าพอร์เทเบิล หรือ ปังย่า: แฟนตาซี กอล์ฟ เป็นเกมสำหรับเครื่องเพลย์สเตชันพอร์เทเบิล โดยเปลี่ยนจากเกมออนไลน์ให้เป็นเกมผู้เล่นเดี่ยวแทนและมีระบบหลายผู้เล่นแทนระบบออนไลน์ มีการเพิ่มเนื้อเรื่องและตัดระบบบางส่วนของภาคออนไลน์ออกไป มีการเพิ่มตัวละครใหม่และแคดดี้ทั้งหมดในเกม (ยกเว้นบงดาริและดอลฟินิ) สามารถนำมาใช้เป็นตัวละครปกติได้
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก

7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก  คือ สิ่งก่อสร้างที่มีความยิ่งใหญ่และโดดเด่น ทั้งหมด 7 แห่งด้วยกัน โดยมีการกล่าวถึงครั้งแรกในงานของเฮอรอโดทัส (Herodotos หรือ Herodotus) เมื่อราว 5 ศตวรรษก่อนคริสตกาล แต่หลังจากนั้นก็การอ้างถึงจากกวีชาวกรีก เช่น คัลลิมาฆุส แห่งคีเรนี, อันทิพาเตอร์ แห่งซีดอน และฟิโล แห่งไบเซนไทน์ เมื่อราวศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ หรือสิ่งมหัศจรรย์ทั้งเจ็ดของโลก ในบัญชีแรก เรียกกันว่า 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ และหลังจากนั้น ยังมีบัญชีเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกในยุคกลางและยุคปัจจุบัน โดยไม่ปรากฏผู้จัดทำรายการอย่างชัดเจน
7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลกในยุคกลาง.
สิ่งมหัศจรรย์ทั้งเจ็ดจัดเป็นสิ่งก่อสร้างของโลกสมัยกลาง ไม่ทราบแน่ชัดว่าใครได้กำหนดไว้ และรายการในยุคกลางก็ระบุไว้ไม่ตรงกัน แต่โดยมากจะยอมรับกับรายการต่อไปนี้
ในบางครั้งยังรวมในรายชื่อต่อไปนี้
7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคปัจจุบัน.
มีการจัดทำรายการเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกปัจจุบันไว้หลายรายการ เช่น
กลุ่มวิศวกรโยธาแห่งสหรัฐอเมริกาได้รวบรวมรายชื่อของเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ในโลกยุคปัจจุบันไว้ดังนี้
ด้านมูลนิธิ New7Wonders จัดระเบียบการริเริ่มนิว7วันเดอส์ออฟเดอะเวิลด์ ซึ่งได้เปิดเผยรายการเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกที่มาจากการสอบถามความเห็นดังนี้
อัปสร

อัปสร (อปฺสราะ, พหูพจน์ อปฺสรสะ) ถือเป็นนางฟ้าจำพวกหนึ่ง แต่ไม่ใช่เทวี บังเกิดขึ้นเมื่อครั้งกวนเกษียรสมุทร เพื่อเอาน้ำอมฤตขึ้นมา ดังความปรากฏในมหากาพย์มหาภารตะของประเทศอินเดีย 
คำว่า "อัปสร" นั้น มาจากคำว่า "อัป" (หมายถึง น้ำ) และ "สร" (หมายถึง การเคลื่อนไป) อัปสร จึงหมายถึง ผู้ที่เคลื่อนไปในน้ำ อันเป็นกำเนิดของนาง ทว่าโดยทั่วไป ถือว่านางเป็นชาวสวรรค์
ในเรื่องเล่าของอินเดียมีการกล่าวถึงนางอัปสรไว้มากมาย นับว่าเป็นตัวละครที่สำคัญตัวหนึ่งในเทพปกรณัมของอินเดีย ไม่น้อยไปกว่าเทพเจ้าและชาวสวรรค์อื่น ๆ
ตามเทพปกรณัมฮินดู กล่าวว่าพระพรหมทรงสร้างนางอัปสรขึ้น และเป็นนางบำเรออยู่ในราชสำนักของพระอินทร์ ในคัมภีร์นาฏยศาสตร์ ได้กล่าวถึงนางอัปสรที่สำคัญไว้หลายตนด้วยกัน เช่น มัญชุเกศี, สุเกศี, มิสรเกศี, สุโลจนะ, เสาทมิณี, เทวทัตตะ, เทวเสนะ, มโนรม, สุทาติ, สุนทรี, วิคัคธะ, วิวิธ, พุธ, สุมล, สันตติ, สุนันทา, สุมุขี, มาคธี, อรชุนี, สรลา, เกระลา, ธฤติ, นันทา, สุปุษกลา, สุปุษปมาลา และ กาลภา
นางอัปสรมีอำนาจแปลงกายได้ ทั้งยังมีความสามารถในการขับร้องและเต้นรำเป็นอย่างยิ่ง ในราชสำนักของพระอินทร์มีนางอัปสรอยู่ 26 ตน แต่ละตนมีความสามารถในเชิงศิลปะต่าง ๆ กัน เทียบได้กับตำนานมิวส์ของเทพปกรณัมกรีก
นอกจากนี้ยังมีตำนานกล่าวต่อไปว่า นางอัปสรนั้นเป็นชายาของคนธรรพ์ ซึ่งเป็นนักดนตรีในสวรรค์ โดยนางจะเต้นรำไปตามจังหวะดนตรีที่สามีของตนบรรเลง โดยทั่วไปมีความเชื่อว่านางอัปสรเป็นเครื่องหมายแห่งความเจริญงอกงาม แต่บางถิ่นก็เชื่อว่าอัปสรมีอำนาจแห่งความชั่วร้ายอยู่ด้วย 
ในปราสาทนครวัด ประเทศกัมพูชา มีการสลักภาพนางอัปสรไว้มากมาย โดยที่แต่ละรูปมีใบหน้า ท่าทาง และการแต่งกายที่แตกต่างกันไป
ศิลปะวัฒนธรรม.
ในประเทศไทย.
อัปสร หรือเทพอัปสร (วรรณคดีไทยเขียนว่า อับสร) ในดินแดนของประเทศไทยถูกเผยแผ่เข้ามาตั้งแต่สมัยสุโขทัยสืบเนื่องจากอิทธิพลของไตรภูมิในศาสนาพุทธ#เปลี่ยนทาง ที่มาของคำว่าอัปสรในภาษาไทยได้รับมาจากคำว่า អប្សរា (Âbsâréa) ในภาษาเขมร (ขอมโบราณ)#เปลี่ยนทาง ซึ่งขอมรับมาจากคำว่า अप्सरा (IAST: "Apsarā") จากอินเดียอีกทอดหนึ่ง อัปสรตามคติความเชื่อของไทย หมายถึง หญิงสาวที่มีความงดงาม และมีเสน่ห์#เปลี่ยนทาง แตกต่างจากความเชื่อในศาสนาพราหมณ์ และศาสนาฮินดู ซึ่งอัปสรหมายถึง นางเทพธิดาซึ่งเป็นบาทบริจาริกาหรือผู้รับใช้เทพเจ้าแห่งศาสนสถาน#เปลี่ยนทาง ตามที่ปรากฏในวรรณคดีสันสกฤตว่าเป็นของวิเศษที่เกิดนับล้าน ๆ ตนจากเกษียรสมุทรเมื่อครั้งมีการกวนน้ำทิพย์ (น้ำอมฤต) ในนารายณ์อวตารปางที่ 2 (กูรมาวตาร)#เปลี่ยนทาง ส่วนพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงแปลความหมายคำว่า นางอัปสร ว่า หมายถึง ผู้กระดิกในน้ำ#เปลี่ยนทาง ซึ่งมาจากพิธีกรรมของการกวนเกษียรสมุทรของเทวดาและยักษ์ เป็นการให้น้ำอมฤตเพื่อหล่อเลี้ยงโลกให้เกิดความชุ่มชื้นอุดมสมบูรณ์แล้วนางอัปสรได้มาเกิดมีชีวิตมากมายและเป็นอมตะ
ศิลปะด้านจิตรกรรมที่เกี่ยวข้องกับอัปสรในดินแดนของประเทศไทย มีการค้นพบลายปูนปั้นประดับเป็นรูปนางอัปสรในท่าร่ายรําเป็นศิลปะลพบุรีแบบขอม พบที่ปราสาทหินพิมายในอุทยานประวัติศาสตร์พิมาย ราวพุทธศตวรรษที่ 16–18 กำหนดอายุปราสาทหินพิมายโดยนายปามังติเอร์ (Parmentier)#เปลี่ยนทาง ผู้เชี่ยวชาญทางสถาปัตยกรรมโบราณชาวฝรั่งเศส และยังพบที่ปราสาทศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ ราวพุทธศตวรรษที่ 17 รวมทั้งปราสาทอื่น ๆ ในยุคใกล้เคียงกัน ส่วนนางอัปสรในวรรณกรรมไทยที่เก่าที่สุดพบในวรรณกรรมเรื่อง อนิรุทธ์คำฉันท์ ของศรีปราชญ์ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ซึ่งมาจากเรื่อง "อุณรุท" สำนวนกวีเก่าตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนกลาง#เปลี่ยนทาง 
คำประพันธ์อนิรุทธคำฉันท์ (สำนวนกรุงรัตนโกสินทร์) บางส่วน
กามสูตร

กามสูตร  เป็นคัมภีร์ฮินดูสมัยโบราณ ว่าด้วยเพศศึกษา หรือพฤติกรรมทางเพศของมนุษย์ เขียนโดยวาตสยายน (วาต-สยา-ยะ-นะ) ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นผลงานมาตรฐานว่าด้วยความรักในวรรณคดีสันสกฤต โดยมีชื่อเต็มว่า "วาตฺสฺยายน กาม สูตฺร" (คัมภีร์ว่าด้วยความรักของวาตสยายน) นอกจากนี้ยังมีความสำคัญในด้านสังคมวิทยาและแพทยศาสตร์
ส่วนหนึ่งของคัมภีร์ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์ ส่วนใหญ่ในรูปแบบของร้อยแก้ว "กาม" ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ของเป้าหมายในชีวิตของศาสนาฮินดู แปลว่าความต้องการที่รวมถึงความต้องการทางเพศ ซึ่งถูกบันทึกไว้บนหนังสือเล่มนี้ และคำว่า "สูตร" แปลว่าเส้นที่จัดให้สิ่งต่าง ๆ อยู่ด้วยกัน และสามารถสื่อถึงคติพจน์หรือกฎ หรือการรวบรวมคติพจน์ในรูปแบบของคู่มือ
คัมภีร์นี้เหมือนหลักสู่การใช้ชีวิตอย่างมีศีลธรรมและงดงาม โดยกล่าวเกี่ยวกับธรรมชาติของความรัก ชีวิตในครอบครัว และมุมมองอื่น ๆ เกี่ยวกับการใช้ชีวิตบนฐานของสุขารมณ์ ในบางมุมของโลก "กามสูตร" ถูกตีความหมายเป็นดั่งท่วงท่าการร่วมเพศแบบสร้างสรรค์ ทว่าในความเป็นจริงแล้วมีเพียงแค่ 20% ของกามสูตรเท่านั้นที่กล่าวถึงท่าร่วมเพศ ส่วนที่เหลือนั้นเกี่ยวกับปรัชญาและทฤษฎีของความรัก สิ่งที่จุดประกายความต้องการ สิ่งที่ทำให้ความต้องการคงอยู่ และเมื่อไหร่หรือตอนไหนที่มันดีหรือไม่ดี
เชื่อกันว่า กามสูตรถูกเขียนขึ้นระหว่าง 400 ปีก่อนคริสต์ศักราช และคริสต์ศักราชที่ 200
เนื้อหา.
คัมภีร์กามสูตรประกอบด้วยโศลก 1,250 บท แบ่งเป็น 7 อธิกรณ์ (ภาค), 14 ปกรณ์ (ตอน) และ 36 อธยายะ (บท) ดังนี้
ซึ่งเนื้อหาได้กล่าวถึงท่าทางการร่วมเพศ 64 ท่า โดยเป็นการรวมวิธีร่วมเพศ 8 วิธี และท่าเฉพาะของแต่ละวิธี 8 ท่า รวมทั้งหมด 64 ท่า ในคัมภีร์นี้เรียกว่า ศิลปะทั้ง 64 วาตสยายนเชื่อว่าเรื่องเพศนั้นไม่ใช่สิ่งผิด แต่การกระทำที่ผิดศีลธรรมเท่านั้นที่เป็นบาป
คัมภีร์กามสูตร เป็นคำสอนสำหรับหญิงชายที่ให้ความรู้ด้านเพศศึกษาอย่างครบถ้วน และละเอียดอย่างน่าพิศวง นอกจากนี้ยังกล่าวถึงศีลธรรมและการปฏิบัติทางเพศในอินเดียสมัยนั้นด้วย
คัมภีร์เรื่องนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ อย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในภาษาอังกฤษ ที่เซอร์ ริชาร์ด ฟรานซิส เบอร์ตันตีพิมพ์ในปีค.ศ. 1883
เมทธิลโบรไมด์

เมทธิลโบรไมด์  หรือ โบรโมมีเทน  เป็นสารประกอบออร์กาโนโบรไมด์ที่มีสูตรโมเลกุล CH3Br มีลักษณะเป็นแก๊สที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่นและไม่ติดไฟ ถูกผลิตขึ้นโดยสิ่งมีชีวิตบางชนิดตามธรรมชาติรวมถึงถูกสังเคราะห์ขึ้นในภาคอุตสาหกรรม รูปร่างโมเลกุลมีลักษณะเป็นทรงสี่หน้า และเป็นหนึ่งในสารเคมีที่ทำลายชั้นโอโซน ในอดีตมนุษย์เคยใช้เป็นยาฆ่าแมลง จนกระทั้งหลายประเทศได้ยุติการใช้ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึง ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 หรือในปี ค.ศ. 1995 - ปี ค.ศ. 2005
การนำไปใช้ทางผลผลิตทางการเกษตร.
เมทธิลโบรไมด์เป็นสารเคมีที่ใช้ในการอบไม้และรมควันพืชผลทางการเกษตรอย่างแพร่หลาย
ผลกระทบต่อร่างกายหากได้รับสาร.
เมทธิลโบรไมด์ เป็นสารเคมีที่ทำลายสารพันธุกรรมของมนุษย์และสัตว์ที่มีพิษสูงมาก 
พิษต่อระบบประสาท.
ทำลายระบบประสาท มีผลทำให้ระบบประสาทเสียหายถาวร ทำลายระบบประสาทส่วนกลาง มีอาการประสาทหลอน
พิษต่อระบบทางเดินหายใจ.
ทำลายปอดหากสูดดมเข้าไป ก่อให้เกิดการอักเสบ พุพองในทางเดินหายใจ
พิษต่อระบบอวัยวะภายใน.
ทำลายอวัยวะภายในจนล้มเหลว เกิดอาการชักกะตุกและทำให้เสียชีวิตอย่างรวดเร็ว
พิษต่อระบบต่อมไร้ท่อ.
หากได้รับพิษแบบสะสม ทำให้ระบบต่อมไร้ท่อ ทั้งต่อมใต้สมอง ต่อมไทรอยด์ อัณฑะและรังไข่โตขึ้นและเปลี่ยนรูปร่างไป ทำให้เป็นหมัน
การก่อมะเร็ง.
นอกจากนี้ยังพบว่าเป็นสารก่อให้เกิดมะเร็งกระเพาะและมะเร็งต่อมลูกหมากและมะเร็งรังไข่อีกด้วย ทำให้มีอาการคลื่นไส้ อาเจียน ใจสั่น ร่างกายอ่อนแรง
การปนเปื้อนในอาหาร.
พบว่าเมื่อมีการรมควันข้าวด้วยเมทธิลโบรไมด์ จะสามารถซึมเข้าสู่เนื้อข้าวสารได้ถึง 70 เปอร์เซ็นต์ สามารถกระจายตัวในข้าวสาร ได้ยาวนานและอยู่ตัวเนื่องจากจับตัวกับคาร์โบไฮเดรตได้อย่างดี ซึ่งงานวิจัยพบว่าสารจะซึมเข้าสู่เนื้อข้าวสารในวันที่ 34
วิธีลดการปนเปื้อนในอาหาร.
จากงานวิจัยของประเทศญี่ปุ่น จากการศึกษาเมทธิลโบรไมด์ที่ตกค้างในข้าวและราเมน พบว่าการลดการปนเปื้อนทำได้โดยการใช้ความร้อนยิ่งนานค่าการปนเปื้อนยิ่งลดลงอย่างมีนัยสำคัญ และจากการศึกษาพบว่าหากนำข้าวสารไปซาวน้ำ พบสารเมทธิวโบรไมด์ลดลง 49 เปอร์เซ็นต์ และเมื่อนำไปหุง ค่าจะลดลงอีก 9.8 เปอร์เซ็นต์
เมทธิลโบรไมด์ในประเทศไทย.
มีการนำไปใช้ในการรมควันข้าวสารก่อนบรรจุถุง
การใช้สารทดแทน.
สารที่นำมาใช้ทดแทนเมทธิลโบรไมด์ คือ อีโคฟูม และซัลฟูริลฟลูออไรด์ แต่ในสหรัฐอเมริกา มีความกังวลการใช้ซัลฟูริลฟลูออไรด์ ในอาหาร เนื่องจากจะมีฟลูออไรด์ตกค้างในอาหาร ซึ่งอาจได้รับเกินกว่าค่าความปลอดภัย จึงต้องใช้และตรวจสอบจำกัดปริมาณอย่างเหมาะสม
มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด

มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด (อังกฤษ: Stamford International University) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนนานาชาติ มีวิทยาเขตอยู่ในหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้งประเทศไทย วิทยาเขตพระรามเก้า ตั้งอยู่ที่เลขที่ 16 ถนนมอเตอร์เวย์ (กม.2) แขวงประเวศ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร วิทยาเขตหัวหิน ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1458 ถนนเพชรเกษม ตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี และศูนย์การศึกษาอโศกแคมปัส อาคารเอ็กซ์เชนจ์ ทาวเวอร์
ประวัติ.
มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด เลขที่นิติบุคคล 0994000542411 จัดตั้งครั้งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ประเทศมาเลเซียและสิงค์โปร์ในปี พ.ศ. 2493 และได้จัดตั้งวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 และเป็นมหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546
คณะวิชา/หลักสูตรระดับปริญญาโท.
ภาคภาษาอังกฤษ
ภาคภาษาไทย 
คณะวิชา/หลักสูตรระดับปริญญาเอก.
ภาคภาษาอังกฤษ
บุคคลสำคัญ.
"ดูเพิ่มที่ "
ไม้ม้วน

ไม้ม้วน (ใ) ใช้เป็นสระ ใอ เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะต้น
ประวัติ.
ไม้ม้วนมีปรากฏในภาษาเขียนของไทย มาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ในศิลาจารึกหลักที่หนึ่ง ของพ่อขุนรามคำแหง ในคำว่า ใคร ใคร่ ใด ใส ใหญ่ ใน ให้ ใช้ ใต้ ใศ่ ใว้ เป็นต้น เสียงสระของไม้ม้วนเดิมเป็นเสียงสระผสม อะ+อึ (/aɰ/) ซึ่งหายไปจากภาษามาตรฐาน แต่ก็ยังมีร่องรอยให้เห็นในภาษาไทยถิ่นและภาษาไทกลุ่มต่าง ๆ นอกประเทศไทย ภาษาไทยปัจจุบันออกเสียง อะ+ย เหมือนไม้มลาย (ไ) นอกจากภาษาไทยมาตรฐานแล้วยังมีภาษาไทกลุ่มอื่นเช่น ภาษาลาว และภาษาไทใหญ่ ที่ปรากฏไม้ม้วนในภาษาเขียน
ในสมัยกรุงศรีอยุธยา มีตำราเรียนระบุการใช้ไม้ม้วน ในคำศัพท์จำนวน 20 คำ โดยมีคำกลอนแต่งไว้ในหนังสือจินดามณีดังนี้
ส่วนในหนังสือหนังสือประถมมาลา แต่งโดยพระเทพโมลี (ผึ้ง) ในสมัยรัชกาลที่ 3 ได้ให้หลักการใช้ไม้ม้วน โดยที่สองบทท้ายเป็นคำกลอนจากตำราจินดามณีนั่นเอง ดังนี้
หลังจากนั้น ยังมีบทกลอน (กาพย์ยานี) ที่สอนการใช้ไม้ม้วน ที่รู้จักกันดีจนปัจจุบัน ดังนี้
เป็นที่น่าสังเกตว่า ในสยามนั้นการใช้ไม้ม้วนจำกัดอยู่ที่คำศัพท์ 20 คำ มาตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นอย่างน้อย และคำศัพท์ใหม่ๆ ที่เกิดขึ้น จะใช้ไม้มลายทั้งสิ้น (เว้นแต่ลูกคำที่แตกจากแม่คำ ซึ่งใช้ไม้ม้วนอยู่แล้ว) แม้คำศัพท์เฉพาะ ที่เป็นชื่อต่างๆ ก็ไม่นิยมที่จะใช้ไม้ม้วนนอกเหนือจาก 20 คำดังกล่าว
คำที่ใช้ไม้ม้วนในปัจจุบัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ในภาษาไท-ไตอื่น.
ในภาษาไทอื่นนั้น ยังมีการใช้เสียง ใ เดิมอยู่ (//) ซึ่งเป็นเสียง "อะ-อึ" โดยเป็นเสียงที่ไม่เหมือน ไ ซึ่งเป็นเสียง "อะ-อิ" หรือ "อะ-ย" (//) ภาษาไท-ไตเหล่านี้คือ ภาษาลาวสำเนียงหลวงพระบาง ภาษาไทใหญ่ ภาษาไทดำ และ ภาษาไทขาว เป็นต้น การเปรียบเทียบเสียงศัพท์รากเดียวกันที่ปรากฏต่อไปนี้ เป็นการเปรียบเทียบระหว่างภาษาไทยกับภาษาไทใหญ่
ระนาดเอกเหล็ก

ระนาดเอกเหล็ก เป็นเครื่องดนตรีที่ประดิษฐ์ขึ้นในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่เดิมลูกระนาดทำด้วยทองเหลือง จึงเรียกกันว่า ระนาดทอง ในเวลาต่อมาได้มีการประดิษฐ์ลูกระนาดด้วยเหล็ก ระนาดเอกเหล็กมีจำนวน 20 หรือ 21 ลูก โดยวางไว้บนรางที่มีไม้ระกำวางพาดไปตามของราง ก็อาจใช้ผ้าพันไม้แล้วนำมารองลูกระนาดก็ได้ ลูกต้น ของระนาดเอกเหล็กมีขนาด 23.5 ซม. กว้างประมาณ 5 ซม. ลดหลั่นขึ้นไปจนถึงลูกยอดที่มีขนาด 19 ซม. กว้างประมาณ 4 ซม. รางของระนาดเอกเหล็กนั้น ทำเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีเท้ารองรับไว้ทั้ง 4 ด้านหรืออาจใส่ลูกล้อเพื่อสะดวกในการขนย้ายก็ได้
ระนาดเอกเหล็กบรรเลงเหมือนระนาดเอกทุกประการ เพียงแต่ไม่ได้ทำหน้าที่ผู้นำ
ระนาดทุ้มเหล็ก

ระนาดทุ้มเหล็ก เป็น เครื่องดนตรีไทย ที่พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ในรัชกาลที่ 4 มีพระราชดำริให้สร้างขึ้น ลูกระนาดทำอย่างเดียวกับ ระนาดเอกเหล็ก ระนาดทุ้มเหล็กมีจำนวน 16 หรือ 17 ลูก ลูกต้นยาวประมาณ 35 ซม. กว้างประมาณ 6 ซมและลดหลั่นลงไปจนถึงลูกยอดซึ่งยาวประมาณ 29 ซม. กว้างประมาณ 5.5 ซม. ตัวรางระนาดยาวประมาณ 1 เมตร ปากราง กว้างประมาณ 20 ซม. มีชานยื่นออกไปสองข้างราง ถ้านับส่วนกว้างรวมทั้งชานทั้งสองข้างด้วย รางระนาดทุ้มเหล็กจะกว้าง ประมาณ 36 ซม. มีเท้ารองติดลูกล้อ 4 เท้า เพื่อให้เคลื่อนที่ไปมาได้สะดวก ตัวรางสูงจากพื้นถึงขอบบนประมาณ 26 ซม. ระนาด ทุกชนิดที่กล่าวมานั้น จะใช้ไม้ตี 2 อัน
ระนาดทุ้มเหล็กทำหน้าที่เดินทำนองคล้ายฆ้องวงใหญ่ เพียงแต่เดินทำนองห่างกว่าและคีย์เสียงจะต่ำกว่าและใหญ่กว่าฆ้องวงใหญ่
ระนาดทุ้มเหล็ก ใช้บรรเลงใน วงปี่พาทย์เครื่องใหญ่ วงปี่พาทย์มอญเครื่องใหญ่ วงมโหรีเครื่องใหญ่
พิณเพียะ

พิณเปี๊ยะ หรือ พิณเพียะ เป็นเครื่องดนตรีพื้นเมืองล้านนาชนิดหนึ่ง เป็นเครื่องดนตรีประเภทดีด ลักษณะของพิณเปี๊ยะมีคันทวนยาวประมาณ 1 เมตรเศษ ตอนปลายคันทวนทำด้วยเหล็กทองเหลืองเรียกว่าหัวพิณเปี๊ยะ สำหรับใช้เป็นที่พาดสาย ใช้สายทองเหลืองเป็นพื้น สายทองเหลืองนี้จะพาดผ่านสลักตรงกะลาแล้วต่อไปผูกกับสลักตรงด้านซ้าย สายของพิณเปี๊ยะมีทั้ง 2 สายและ 4 สาย กะโหลกของพิณเปี๊ยะทำด้วยเปลือกน้ำเต้าตัดครึ่งหรือกะลามะพร้าว ก็ได้ เวลาดีด ใช้กะโหลกประกบติดกับหน้าอก ขยับเปิดปิดให้เกิดเสียงตามต้องการ เช่นเดียวกับพิณน้ำเต้าของภาคกลาง 
ในสมัยก่อนชาวเหนือมักจะใช้พิณเปี๊ยะดีดคลอกับการขับลำนำในขณะที่ไปเที่ยวสาว พิณเปี๊ยะไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควรเพราะเป็นเครื่องดนตรีที่เล่นยาก แต่ในปัจจุบันมีการประยุกต์เข้ากับดนตรีร่วมสมัย บรรเลงรวมกับสะล้อ ซึง
โทน

โทน เป็นชื่อของเครื่องหนัง ที่ขึงหนังหน้าเดียว มีสายโยงเร่งเสียงจากขอบหนังถึงคอ มีหางยื่นออกไปและบานปลาย มีชื่อเรียกคู่กันว่า โทนทับ โดยลักษณะรูปร่างนั้น โทนมีชื่อเรียกกันได้ตามรูปร่างที่ปรากฏ 2 ชนิด คือ โทนชาตรี และ โทนมโหรี
โทนชาตรีนั้น ตัวโทนทำด้วยไม้ขนุน ไม้สัก หรือ ไม้กะท้อนมีขนาดปากกว้าง 17 ซม. ยาวประมาณ 34 ซม. มีสายโยงเร่งเสียงใช้หนังเรียด ตีด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งคอยปิดเปิด ปลายหางที่เป็นปากลำโพง ช่วยให้เกิดเสียงต่าง ๆ ใช้สำหรับ บรรเลงประกอบการแสดงละครชาตรี และหนังตะลุง และตีประกอบจังหวะในวงปี่พาทย์ หรือวงเครื่องสาย หรือวงมโหรีที่เล่นเพลงภาษาเขมร หรือ ตะลุง
ส่วนโทนมโหรีนั้น ตัวโทนทำด้วยดินเผา ด้านที่ขึงหนังโตกว่า โทนชาตรี ขนาดหน้ากว้างประะมาณ 22 ซม. ยาวประมาณ 38 ซม. สายโยงเร่งเสียงใช้หวายผ่าเหลาเป็นเส้นเล็กหรือใช้ไหมฟั่นเป็นเกลียว ขึ้นหนังด้วยหนังลูกวัว หนังแพะ หนังงูเหลือม หรือหนังงูงวงช้าง ใช้สำหรับบรรเลงคู่กับรำมะนา โดยตีขัดสอดสลับกัน ตามจังหวะหน้าทับ
รำมะนา

รำมะนา (มลายู: Rebana) เป็นกลองที่ขึงหนังหน้าเดียว หน้ากลองที่ขึงหนังผายออก ตัวกลองสั้น รูปร่างคล้ายชามกะละมัง มีอยู่ 2 ชนิด คือ "รำมะนามโหรี" และ "รำมะนาลำตัด"
รำมะนามโหรี มีขนาดเล็ก หน้ากว้างประมาณ 26 ซม. ตัวรำมะนายาว ประมาณ 7 ซม. หนังที่ขึ้นหน้าตรึงด้วยหมุดโดยรอบ จะเร่งหรือลดเสียงให้สูงต่ำไม่ได้ แต่มีเชือกเส้นหนึ่งที่เรียกว่า สนับ สำหรับหนุนข้างในโดยรอบ ช่วยทำให้เสียงสูงได้ บรรเลงใช้ตีด้วยฝ่ามือคู่กับโทนมโหรี
ส่วน รำมะนาลำตัด มีขนาดใหญ่ หน้ากว้างประมาณ 48 ซม. ตัวรำมะนายาวประมาณ 13 ซม. ขึ้นหนังหน้าเดียว โดยใช้เส้นหวายผ่าซีกโยงระหว่างขอบปน้ากับวงเหล็กซึ่งรองก้นใช้เป็นขอบ ของตัวรำมะนา และใช้ลิ่มหลาย ๆ อันตอกเร่งเสียงระหว่างวงเหล็กกับก้นรำมะนา รำมะนาชนิดนี้เข้าใจว่าได้แบบอย่างมาจากชวาและเข้ามาแพร่หลายในสมัยรัชกาลที่ 5 ใช้ประกอบการเล่นลำตัดและลิเกลำตัด ในการประกอบการเล่นลำตัดนั้นจะใช้รำมะนากี่ลูกก็ได้ โดยให้คนตีนั่งล้อมวงและเป็นลูกคู่ร้องไปด้วย
บุหรี่

บุหรี่หมายถึงทรงกระบอกที่ภายในบรรจุวัตถุติดไฟ ซึ่งส่วนใหญ่คือใบยาสูบ ห่อด้วยกระดาษบาง เพื่อใช้สำหรับการสูบบุหรี่ บุหรี่นั้นจุดที่ปลายฝั่งหนึ่งซึ่งจะเกิดการเผาไหม้โดยช้าโดยปราศจากเปลวเพลิง (smolder) ทำให้ควันจากบุหรี่ถูกดูดกลืนเข้าไปผ่านทางปากจากปลายอีกฝั่งหนึ่ง การสูบบุหรี่เป็นวิธีการบริโภคใบยาสูบที่เป็นที่นิยมมากที่สุด บุหรี่ต่างจากซิการ์ด้วยลักษณะของบุหรี่ที่มักมีขนาดเล็กกว่า มักใช้ใบยาสูบที่ผ่านกระบวนการแล้ว และวิธีการห่อด้วยกระดาษซึ่งมักเป็นสีขาว บุหรี่ส่วนใหญ่ในยุคสมัยใหม่มีไส้กรอง ซึ่งไม่ได้ส่งผลต่อการกรองสารเคมีอันตรายและสารก่อมะเร็ง
รูปแบบที่เก่าแก่ที่สุดของบุหรี่มีลักษณะคล้ายกันกับซิการ์ซึ่งถือกำเนิดมาก่อนบุหรี่ มีหลักฐานปรากฏการสูบบุหรี่ในเม็กซิโกและอเมริกากลางย้อนไปถึงอย่างน้อยศตวรรษที่ 9 ในรูปของท่อเพื่อสูบควัน อารยธรรมมายาและแอซเท็กสูบใบยาสูบและสารมีฤทธิ์กระตุ้นระบบประสาทเพื่อประโยชน์ในพิธีกรรมทางศาสนา ในภาพแกะสลักโบราณมักปรากฏผู้นำศาสนาหรือเทพเจ้าสูบบุหรี่ ภายในทศวรรษ 1830 บุหรี่ได้เข้ามาถึงฝรั่งเศสและได้รับชื่อเรียกว่า "cigarette" ซึ่งคำนี้ต่อมาถ่ายทอดไปในภาษาอังกฤษในทศวรรษ 1840s
เป็นที่ทราบกันทั่วไปว่าบุหรี่มีผลกระทบต่อสุขภาพ อันตรายเหล่านี้เกิดมาจากสารเคมีอันเป็นพิษจำนวนมากที่พบในใบยาสูบตามธรรมชาติ ไปจนถึงที่เกิดขึ้นในควันจากการเผาไหม้ของใบยาสูบ สารเคมีนิโคติน ซึ่งเป็นสารมีฤทธิ์ต่อระบบประสาทตัวหลักในบุหรี่ มีฤทธิ์ทำให้เกิดการเสพติดอย่างรุนแรงซึ่งทำให้เกิดการเสพติดบุหรี่ เช่นเดียวกับยาเสพติด บุหรี่ "ถูกสร้างมาเพื่อให้เสพติด" (strategically addictive) โดยมีคุณสมบัติความเสพติดเป็นองค์ประกอบหลักในแผนธุรกิจของผู้ผลิตบุหรี่ ผู้สูบบุหรี่ราวครึ่งหนึ่งเสียชีวิตจากสาเหตุที่เกี่ยวเนื่องมาจากการสูบบุหรี่ การสูบบุหรี่เป็นพิษต่อแทบทุกอวัยวะของร่างกาย และโดยส่วนมากนำไปสู่โรคที่ส่งผลต่อหัวใจ ตับ ปอด นอกจากนี้ บุหรี่ยังเป็นปัจจัยเสี่ยงสำคัญต่อการเกิดหัวใจล้มเหลว, โรคหลอดเลือดสมอง, โรคถุงลมโป่งพองเรื้อรัง (COPD) และมะเร็ง
ประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล

ประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล มักจะถูกนิยามว่าเป็นประเทศที่ถูกปิดล้อมหรือเกือบถูกปิดล้อมด้วยแผ่นดินทั้งหมด ในปี พ.ศ. 2554 มีทั้งหมด 45 ประเทศ การเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลนับเป็นข้อด้อยทางภูมิศาสตร์ เพราะนอกจากจะถูกปิดกั้นจากทรัพยากรทางทะเลแล้ว ยังทำให้ไม่สามารถค้าขายทางทะเลได้อีกด้วย ประเทศที่มีชายฝั่งจึงมีแนวโน้มที่จะร่ำรวยกว่าและมีประชากรมากกว่าประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล
นอกจากนี้ยังมีคำว่า ทะเลปิด หมายถึงทะเลที่ไม่ได้เชื่อมกับมหาสมุทร เช่น ทะเลแคสเปียน ซึ่งในบางครั้งมองเป็นทะเลสาบ
นอกจากนี้ทะเลอื่น ๆ เช่น ทะเลดำ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทะเลบอลติก และ ทะเลแดง
มีช่องทางออกสู่ทะเลน้อย
รายชื่อประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
† "มีชายฝั่งติดกับทะเลแคสเปียนซึ่งเป็นทะเลปิด"
‡ "มีชายฝั่งติดกับทะเลอารัลซึ่งเป็นทะเลปิด"
¤ "ถูกล้อมรอบทุกด้านโดยประเทศเดียว"
0 "เป็นนครรัฐ"
^ "เป็นรัฐที่ได้รับการรับรองอย่างไม่สมบูรณ์"
ประเทศที่เกือบไม่มีทางออกสู่ทะเล.
ประเทศต่อไปนี้มีดินแดนชายฝั่งซึ่งสั้นมากเมื่อเทียบกับขนาดของประเทศ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ (อักษรย่อ: มทร.รัตนโกสินทร์) เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ประเภทมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล สังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดการศึกษาด้านหุ่นยนต์และระบบโลจิสติกส์ พลังงานและสิ่งแวดล้อม ระบบดิจิทัล และด้านระบบอัตโนมัติและระบบควบคุม
พื้นที่จัดการศึกษา.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ เป็นสถาบันอุดมศึกษาประเภท มหาวิทยาลัยของรัฐ สถาปนาขึ้นในตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ที่ประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2548 จัดการศึกษาโดยแบ่งพื้นที่จัดการศึกษาออกเป็น 4 พื้นที่ได้แก่
การจัดการศึกษา.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ แบ่งการจัดการศึกษาดังนี้
สาขาวิชาที่เปิดสอน.
ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ เปิดสอนในระดับปริญญาตรี, โท, เอก มีทั้งหลักสูตรปกติและสบทบ ต่อเนื่องทั้งหมด 6 คณะ 3 วิทยาลัย ดังต่อไปนี้
พิธีพระราชทานปริญญาบัตร.
ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2567 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ จัดพิธีพระราชทานปริญญาบัตรร่วมกับ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ณ หอประชุมใหญ่พุทธมณฑล ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม โดยมี ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์เกษม วัฒนชัย องคมนตรีเป็นผู้แทนพระองค์ในการมอบปริญญาบัตรแก่บัณฑิตของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย  เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในประเทศไทย แยกตัวออกมาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล เมื่อปี พ.ศ. 2548
ประวัติ.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลจัดตั้งขึ้นเป็นสถาบันอุดมศึกษาระดับปริญญาครั้งแรก เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 โดยพระราชบัญญัติวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา พ.ศ. 2518 ใช้ชื่อว่า “วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา” และโอนวิทยาลัยเทคนิค วิทยาลัยเกษตรกรรม และวิทยาลัยต่างๆ ในสังกัดกรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เข้ามาสังกัด ต่อมาพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า “ราชมงคล” เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2531 (วันราชมงคล) พร้อมทั้งมีพระราชบัญญัติเปลี่ยนชื่อวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาเป็นสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล พ.ศ. 2532 ทำให้วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ได้รับการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล"
ในระยะต่อมาได้มีการตราพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 ซึ่งกำหนดให้สถาบันการศึกษาที่เปิดสอนระดับปริญญาต้องเป็นนิติบุคคล ทำให้สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลเริ่มมีแนวคิดในการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยนิติบุคคล กระทั่งเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2548 พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล พ.ศ. 2548 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นผลให้มีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลเกิดขึ้นใหม่ จำนวน 9 แห่ง เป็นสถาบันอุดมศึกษาด้านวิชาชีพและเทคโนโลยี จัดการศึกษาด้านวิชาชีพชั้นสูงที่เน้นการปฏิบัติ ผลิตครูวิชาชีพ และให้ผู้สำเร็จอาชีวศึกษามีโอกาสในการศึกษาต่อด้านวิชาชีพเฉพาะทางระดับปริญญาเป็นหลัก
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย เน้นการจัดการศึกษาเพื่อตอบสนองความต้องการบุคลากรและพัฒนาพื้นที่ภาคใต้ของประเทศไทย ผลิตบัณฑิตที่มีคุณลักษณะที่มีทักษะด้านช่างอุตสาหกรรม เกษตรกรรม การประมง เทคโนโลยีสารสนเทศ วิศวกรรมศาสตร์สถาปัตยกรรมศาสตร์ การท่องเที่ยว การบริหารจัดการและทักษะด้านธุรกิจ สามารถปฏิบัติงานได้จริง มีความคิดสร้างสรรค์ที่ทำให้สามารถประกอบอาชีพได้หลายอาชีพ เป็นมหาลัยที่มีคุณภาพทางด้านเทคโนโลยีที่ดีในภาคใต้ นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยยังมีคณะสัตวแพทยศาสตร์แห่งแรกของภาคใต้ ในช่วงเริ่มของการก่อตั้งนั้นได้รวบรวมเอาสถาบันการศึกษาที่เดิมเคยสังกัด สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในเขตภาคใต้
หน่วยงานในมหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย แบ่งส่วนราชการตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง การแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย พ.ศ. 2550 ดังนี้
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
การจัดตั้งวิทยาเขต.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย แบ่งการจัดตั้งหน่วยงานตามวิทยาเขตต่าง ๆ ดังนี้
สงขลา
วิทยาเขตตรัง
วิทยาเขตนครศรีธรรมราช 
พื้นที่จัดการศึกษา.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย มีพื้นที่จัดการศึกษา 3 แห่งคือ
13 กันยายน

วันที่ 13 กันยายน เป็นวันที่ 256 ของปี (วันที่ 257 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 109 วันในปีนั้น
วันสำคัญและวันหยุดเทศกาล.
วันโปรแกรมเมอร์
Saikano อาวุธสุดท้ายคือเธอ

Saikano อาวุธสุดท้ายคือเธอ (; โรมาจิ: "Saishū Heiki Kanojo")  หรือที่รู้จักกันในชื่อย่อว่า ไซคาโนะ (ย่อจากชื่อเรื่อง ไซชูเฮคิคาโนะโจ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวดราม่า ผลงานของ ชิน ทาคาฮาชิ ที่สะท้อนการต่อสู้ในแบบหนังวิทยาศาสตร์ ความรัก และมุมมืดในชีวิต
ในประเทศไทย Saikano อาวุธสุดท้ายคือเธอ ได้รับการตีพิมพ์ภายใต้สิขสิทธิ์ของเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ และไม่สามารถตีพิมพ์เล่มสุดท้ายออกจำหน่ายได้เพราะมีเนื้อหาความรุนแรงและเรื่องเพศอย่างเปิดเผย ส่วนฉบับอนิเมะ เคยออกฉายทางช่องยูบีซีสปาร์ก ของสถานีโทรทัศน์เคเบิลยูบีซี (ทรูวิชั่นส์ ในปัจจุบัน) และออกวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี-ดีวีดีลิขสิทธิ์โดยอามีโก้ ซึ่งใช้ชื่อภาษาไทยว่า "อาวุธสุดท้ายคือเธอ...ไซคาโนะ"
โครงเรื่อง.
อาวุธสุดท้ายคือเธอ ไซคาโนะ จัดทำทำในรูปแบบ ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์, ตอนพิเศษ OVA และยังรวมไปถึงวิดีโอเกม ของ โคนามิ (จำหน่ายเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ตามระดับของ CERO ผู้เล่นควรมีอายุมากกว่า 15 ปี) และยังมี ฉบับคนแสดง เริ่มวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2549
ส่วนชื่อของไซคาโนะยังมีคำสร้อย หรือชื่อเรื่องต่อ โดยในฉบับหนังสือการ์ตูน คือ The last love song on this little planet (เพลงรักบทสุทท้ายบนดาวเล็กๆ ดวงนี้) , ฉบับภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ She, The Ultimate Weapon (อาวุทสุดท้ายคือเธอ) , ตอนพิเศษ (OVA) another love song (เพลงรักอีกบทหนึ่ง) โดยมีการวางจำหน่ายออกเป็น 2 ชุดตามเวลา คือ วันที่ 29 พฤษภาคม 2003 ในภาคปฐมบท และภาค CERO โดยออกในอีก 3 ปี ที่เป็น การรีเมก ใน วันที่ 28 มกราคา 2006
เนื้อเรื่องย่อ.
เรื่องเกิดขึ้นที่เขตซัปโปโรในประเทศญี่ปุ่น
เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง จิเสะ เธอเป็นคนที่ขี้อาย ตัวเล็ก ซุ่มซ่าม ที่ได้สารภาพรักกับพระเอก ชูจิ หนุ่มมาดเข้มที่ไม่ประสีประสาเรื่องผู้หญิง
จนกระทั่งวันหนึ่งมีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายได้เข้ามาโจมตีเมืองที่ทั้งสองคน อยู่ ที่นั่นเองที่ชูจิได้รู้เกี่ยวกับความจริงที่แสนโหดร้ายเกี่ยวกับจิเสะที่ เธอถูกกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่น นำไปดัดแปลงให้กลายเป็นอาวุธที่มีชีวิต ชูจิพยายามที่จะหาทางแก้ไขชะตากรรมอันแสนโหดร้ายนี้ แต่ดูเหมือนว่าชะตากรรมกลับเป็นฝ่ายเปลี่ยนชีวิตของเขาทั้งสองไปตลอดกาล
ความวุ่นวายเกิดขึ้น เมื่อไฟแห่งสงครามปะทุขึ้นมา มีการทิ้งระเบิดถล่มเมือง โดยการก่อส่งคราม ในประเทศญี่ปุ่น ในเวลานั้นเอง เงาปริศนา ปรากฏ ขึ้นเหนือท้างฟ้าที่เต็มไปด้วยฝูงเครื่องบินทิ้งระเบิด ความเร็วของมันเกินกว่าจะคาดเดาว่ามันเป็นอะไร เครื่องบินลำแล้วลำเล่าต่างร่วงลงมาโดยไม่อาจต้านสิ่งนั้นได้ "มันคืออะไรนะ" ชูจิสงสัย เงาปริศนานั้นพุ่งลงมาที่พื้น ตรงหน้ากับชูจิ เผชิญ หน้ากัน สิ่งนั้นพูดกับชูจิว่า "ขอโทษนะชูจัง" ซึ่งเป็นคำพูดติดปากเสมอมาของแฟนสาวของชูจินั้นเอง พร้อมด้วยแขนขวาที่เปลี่ยนรูปเป็นปืนขนาดใหญ่กว่าลำตัว น้ำตานองหน้า ในชุดนักเรียนที่ฉีกขาด เธอคือจิเสะ
ความรักของชูจิต่อจิเสะจะเป็นอย่างไร จิเสะที่กลายเป็นอาวุธสงครามที่มีอำนาจสูงที่สุดในโลก เป็นอาวุธชีวะในร่างของมนุษย์ เธอผู้ที่สามารถฆ่าคนนับพันได้ในเวลาพริบตาเดียว เธอผู้ที่ไม่มีเสียงเต้นของหัวใจอีกแล้ว เธอยังเป็นมนุษย์อยู่จริงๆรึเปล่า
อาคารใบหยก 2

อาคารใบหยก 2  เป็นตึกระฟ้าในกรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเป็นตึกที่สูงเป็นลำดับที่ 4 ของประเทศไทย เป็นตึกที่มีจำนวนชั้นมากที่สุดในประเทศไทย ด้วยจำนวน 85 ชั้น เป็นโรงแรมที่สูงที่สุดในประเทศไทย และเคยเป็นตึกที่สูงที่สุดในประเทศไทยระหว่าง พ.ศ. 2540–2559 ก่อนถูกทำลายสถิติโดยตึกคิง เพาเวอร์ มหานคร ซึ่งตึกใบหยก 2 เป็นตึกที่ครองตำแหน่งตึกที่สูงที่สุดในไทยนานที่สุดเป็นเวลา 19 ปี มีลิฟต์แก้วเพื่อขึ้นไปสู่ห้องอาหารชั้นที่ 77 ตั้งอยู่ในย่านประตูน้ำ ซอยราชปรารภ 3 ถนนราชปรารภ แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
ใบหยก 2 เป็นอาคารในเครือใบหยก ซึ่งมี พันธ์เลิศ ใบหยก เป็นประธานและกรรมการผู้จัดการ ก่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2540 โรงแรมเริ่มเปิดให้บริการใน 14 มกราคม พ.ศ. 2541 และในปีเดียวกันมีการติดตั้งเสาส่งสัญญาณโทรทัศน์ช่อง ไอทีวี ออกอากาศระบบยูเอชเอฟ ช่อง 29 ของตึกใบหยก 2 ที่ความสูง 54 เมตร (150 ฟุต) บนยอดตึก และหลังจากนั้น สทท. กรมประชาสัมพันธ์ ระบบวีเอชเอฟ ช่อง 11 / วันพฤหัสบดีที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 โมเดิร์นไนน์ทีวี (ชื่อในขณะนั้นของ ช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี) ระบบวีเอชเอฟ ช่อง 9 / เดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 ช่อง 3 ได้เปลี่ยนระบบการส่งเป็นระบบยูเอชเอฟ ช่อง 32 ออกอากาศรวมกันโดยใช้เสาส่งสัญญาณโทรทัศน์ช่องไอทีวีออกอากาศ (ต่อมาใช้ชื่อว่า ทีไอทีวี และปัจจุบันใช้ชื่อว่า ไทยพีบีเอส) ซึ่งตึกใบหยก 2 นับว่าเป็น ตึกระฟ้า หลังแรกของ ประเทศไทย ที่มีความสูงเกิน 300 เมตร
ต่อมาในปี พ.ศ. 2556 ได้มีการทดลองการออกอากาศทางโทรทัศน์ระบบดิจิทัลภาคพื้นดิน จึงมีรายละเอียดการออกอากาศดังนี้ ททบ. ระบบยูเอชเอฟ ช่อง 36 (ใช้โครงข่ายที่ 2) / บมจ. อสมท (หรือช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี) ระบบยูเอชเอฟ ช่อง 40 (ใช้โครงข่ายที่ 3) และในปี พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นปีที่มีการออกอากาศทางโทรทัศน์ระบบดิจิทัลภาคพื้นดินอย่างเป็นทางการ จึงได้มีการเริ่มออกอากาศช่องความถี่โครงข่ายโทรทัศน์เพิ่มเติมคือ กรมประชาสัมพันธ์ (หรือ สทท.) ช่อง 26 (ใช้โครงข่ายที่ 1) / ไทยพีบีเอส ช่อง 44 (ใช้โครงข่ายที่ 4) / ททบ. ช่อง 52 (ใช้โครงข่ายที่ 5) เพราะด้วยความสูงของอาคาร ทำให้เสาส่งสัญญาณสามารถทำหน้าที่แพร่กระจายสัญญาณโทรทัศน์ได้ทั่วถึงในพื้นที่ กรุงเทพมหานครและปริมณฑล จึงทำให้อาคารฯ กลายเป็นที่ตั้งของสถานีเครื่องส่งโทรทัศน์หลักของ กรุงเทพมหานคร
รายละเอียดของอาคาร.
อาคารมีความสูง 304 เมตร (994 ฟุต) มีทั้งสิ้น 88 ชั้น (ถ้าไม่นับชั้นใต้ดินจะมี 85 ชั้น) พื้นที่ใช้สอยส่วนใหญ่เป็นโรงแรมที่ชื่อใบหยก สกาย
อุบัติเหตุ.
วันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เกิดอุบัติเหตุกับพนักงานติดป้ายโฆษณาของบริษัทโตชิบากำลังปฏิบัติงานอยู่ที่ชั้น 68 ของตึกใบหยก 2 จนทำให้พนักงานตกลงมาเสียชีวิตทันที 3 รายและบาดเจ็บอีก 2 ราย
ตึกใบหยก 1.
ตึกใบหยก 1 ตั้งอยู่เลขที่ 130 ถนนราชปรารภ มีชั้นทั้งหมด 43 ชั้น มีความสูง 151 เมตร สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2530 และเคยเป็นตึกที่สูงที่สุดใน ประเทศไทย ช่วง พ.ศ. 2530 ถึง พ.ศ. 2536 ก่อนจะถูกตึก สินสาธร ทาวเวอร์ ทำลายสถิติในปี พ.ศ. 2536 ตัวตึกมีจุดเด่นคือยอดตึกมีลักษณะเป็นโครงสามเหลี่ยมยอดแหลมและทาสีไล่เฉดเป็นสีรุ้ง เป็นที่ตั้งของโรงแรมใบหยกสวีทและมีร้านอาหารบนยอดตึกชื่อสกายเลาจน์ ชั้นล่างเป็นศูนย์รวมส่งเสื้อผ้าและศูนย์การค้าขนาดเล็ก
4 ตุลาคม

วันที่ 4 ตุลาคม เป็นวันที่ 277 ของปี (วันที่ 278 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 88 วันในปีนั้น
วันเกิด.
พ.ศ .2527 พ.ต.ท.หญิงธนวรรณ ภัสสรานนท์ ตำรวจหญิงและนักธุรกิจชาวไทย
วงกลมละติจูด

วงกลมละติจูด (Circle of Latitude) หรือ เส้นขนาน (Parallel) บอกฤดูกับอากาศ เป็นเส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่าง ๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
วงกลมละติจูดวัดจากการหมุนรอบตัวของโลก โดยจะตั้งฉากกับแกนหมุนเสมอ และมีวงกลมละติจูดพิเศษ 4 เส้นที่นำมาจากการโคจรรอบดวงอาทิตย์
วงกลมละติจูดที่สำคัญมี 5 เส้นคือ
เส้นอาร์กติกเซอร์เคิลและแอนตาร์กติกเซอร์เคิลใช้กำหนดจุดเหนือสุดและใต้สุดที่มีโอกาสไม่พบกับพระอาทิตย์ขึ้น
เส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์ และทรอปิกออฟแครปริคอน กำหนดจุดเหนือสุดและใต้สุดที่มีโอกาสเห็นพระอาทิตย์ขึ้นเหนือศีรษะ
พระมหาพิชัยมงกุฎ

พระมหาพิชัยมงกุฎ เป็นหนึ่งในห้าของเครื่องเบญจราชกกุธภัณฑ์ อันเป็นเครื่องทรงในพระมหากษัตริย์แห่งพระราชอาณาจักรสยามตั้งแต่สมัยโบราณ จนถึงปัจจุบัน
ประวัติ.
เครื่องประดับพระเศียรองค์แรก สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 1 ในปีพุทธศักราช 2325 ทำด้วยทองคำลงยาบริสุทธิ์ ประดับเพชร เฉพาะองค์พระมหามงกุฎ ไม่รวมพระกรรเจียกจอน สูง 51 ซ.ม. ถ้ารวมพระกรรเจียกจอนสูง 66 ซ.ม. มีน้ำหนักถึง 7.3 กิโลกรัม ที่ยอดประดับเพชรเม็ดใหญ่ ซึ่งรัชกาลที่ 4 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้หามาจากเมืองกัลกัตตา ประเทศอินเดีย มาประดับที่ยอดพระมหามงกุฎ พระราชทานนามเพชรเม็ดนั้นว่า "พระมหาวิเชียรมณี"
สถาบันการศึกษาที่ใช้พระมหามงกุฎเป็นสัญลักษณ์.
การใช้พระมหามงกุฎหรือพระมหาพิชัยมงกุฎ เป็นเครื่องหมายประจำสถาบันการศึกษานั้น ต้องได้รับพระบรมราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ปัจจุบัน มีสถาบันการศึกษาที่ใช้พระมหามงกุฎหรือพระมหาพิชัยมงกุฎดังนี้
พระราชอาสน์

พระราชอาสน์ เป็นราชภัณฑ์ที่คู่องค์พระมหากษัตริย์ไทยมาตั้งแต่สมัยโบราณ
รายชื่อพระราชอาสน์ในประเทศไทย.
พระที่นั่งอัฐทิศอุทุมพรราชอาสน์.
พระที่นั่งอัฐทิศอุทุมพรราชอาสน์กางกั้นด้วยพระบวรเศวตฉัตรหรือสัปตปฏลเศวตฉัตร คือฉัตรขาว 7 ชั้น ตัวพระที่นั่งทำจากไม้มะเดื่อ จึงมีชื่อว่า "อุทุมพร" ซึ่งแปลว่า ไม้มะเดื่อ ประดิษฐานอยู่ที่ พระที่นั่งไพศาลทักษิณ ในพระบรมมหาราชวัง เป็นพระที่นั่งหรือพระราชอาสน์ทรงแปดเหลี่ยมสำหรับพระมหากษัตริย์ เสด็จขึ้นทรงประทับรับน้ำพระมูรธาภิเษกในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก
พระที่นั่งภัทรบิฐ.
พระที่นั่งภัทรบิฐกางกั้นด้วยพระนพปฎลมหาเศวตฉัตร คือฉัตรขาว 9 ชั้น ประดิษฐานอยู่ที่ พระที่นั่งไพศาลทักษิณ ด้วยเช่นกัน เป็นพระที่นั่งสำหรับพระมหากษัตริย์ เสด็จขึ้นประทับทรงรับเครื่องเบญจราชกกุธภัณฑ์ เครื่องบรมราชูปโภคอันเป็นโบราณมงคล พระแสงอัษฎาวุธ และ พระแสงราชศัสตราวุธ ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก 
พระที่นั่งพุดตานกาญจนสิงหาสน์.
พระที่นั่งพุดตานกาญจนสิงหาสน์เป็นพระราชบัลลังก์ทองขนาดย่อม เมื่อมีพระราชพิธีจะเชิญมาทอดบนพระราชบัลลังก์ภายใต้พระนพปฏลมหาเศวตฉัตรอีกชั้นหนึ่ง ใน พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย พระมหากษัตริย์จะเสด็จขึ้นประทับบนพระราชบัลลังก์นี้ เพื่อเสด็จออกมหาสมาคมเป็นครั้งแรกในรัชกาลของพระองค์ และในวันเฉลิมพระชนมพรรษาของทุกปี เพื่อรับการถวายพระพรชัยมงคล 
พระที่นั่งบุษบกมาลามหาจักรพรรดิพิมาน.
พระที่นั่งบุษบกมาลามหาจักรพรรดิพิมาน เป็นบุษบกประกอบท้ายเกรินทั้ง 2 ข้าง ที่ท้ายเกรินปักฉัตรลายทอง 7 ชั้น ประดิษฐานอยู่ที่ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย สำหรับพระมหากษัตริย์เสด็จขึ้นประทับ ในวโรกาสเสด็จออกฝ่ายหน้าในงานมหาสมาคม หรือประดิษฐานปูชนียวัตถุในพระราชพิธี ปัจจุบันใช้ประดิษฐานพระพุทธรูปประจำพระชนมวารของพระมหากษัตริย์ อัครมเหสี ในการพระราชพิธีสำคัญ
พระแท่นราชบัลลังก์ประดับมุก.
พระราชบัลลังก์ พระแท่นราชบัลลังก์ประดับมุก ประดิษฐานอยู่เหนือพระแท่นลากกลางในพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท กางกั้นด้วยพระนพปฎลมหาเศวตฉัตร 9 ชั้น เป็นพระราชบัลลังก์ที่ประทับของพระมหากษัตริย์ ในวโรกาสเสด็จออกมหาสมาคม เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปสำคัญ พระพุทธรูปประจำพระชนมวาร ในการพระราชพิธีสำคัญ
ในการพระราชพิธีสวดอภิธรรมพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้อัญเชิญพระพุทธรูปประจำพระชนมวาร มาประดิษฐานที่พระแท่นนี้ด้วย
พระที่นั่งพุดตานถม.
พระราชอาสน์ราชบัลลังก์ พระที่นั่งพุดตานถม เป็นพระราชอาสน์ที่ประดิษฐานอยู่ในพระที่นั่งจักรีมหาปราสาท เป็นศิลปกรรมเครื่องถมชิ้นเอกของประเทศไทย สร้างน้อมเกล้าฯ ถวายโดยเจ้าพระยานครศรีธรรมราช ประดิษฐานอยู่บนพระแท่นมาลาฐานหินอ่อน กางกั้นด้วยพระนพปฎลมหาเศวตฉัตร 9 ชั้น เป็นที่ประทับสำหรับพระมหากษัตริย์ ในโอกาสสำคัญ บ้างก็เสด็จประทับบนพระที่นั่งพุดตานถม บ้างก็เสด็จออกทรงยืนหน้าพระที่นั่งพุดตานถม เพื่อเสด็จออกให้คณะทูตานุทูตต่างประเทศ เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทถวายพระราชสาส์นตราตั้ง เฝ้าฯ ถวายพระพรชัยมงคล หรือเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทในโอกาสพิเศษต่าง ๆ
พระแท่นราชบัลลังก์กง.
พระราชบัลลังก์ พระแท่นราชบัลลังก์กง ประดิษฐานอยู่ในพระที่นั่งของพระราชวังต่าง ๆ เช่น
ขี้ผึ้ง

ขี้ผึ้ง คือ ไขมันในสถานะของแข็ง เกิดขึ้นจากการผสมของสารประกอบหลายชนิดได้แก่ไฮโดรคาร์บอน (สารเคมีจำพวกน้ำมันดิน) 14%, โมโนเอสเตอร์ 35%, ไดเอสเตอร์ 14%, ไตรเอสเตอร์ 3%, ไฮดรอกซีโพลีเอสเตอร์ 8%, เอสเตอร์ของกรด 1%, กรดอิสระ 12%, แอลกอฮอล์อิสระ 1% รวมถึงสารที่ไม่สามารถระบุได้อีก 6% ขี้ผึ้งถูกเก็บอยู่ในตัวของผึ้งน้ำหวานในรูปของเกล็ดบาง ๆ เกล็ดดังกล่าวถูกสร้างขึ้นโดยต่อมที่อยู่บริเวณท้องน้อยของผึ้ง ส่วนผึ้งงานมีต่อมดังกล่าวอยู่แปดต่อมอยู่ด้านในของเปลือกปล้องกลางบริเวณท้องน้อยในอัตราส่วน 4 ต่อ 7 ขนาดของต่อมผลิตขี้ผึ้งขึ้นอยู่กับอายุของผึ้งงาน
ผึ้งน้ำหวานนำขี้ผึ้งของตนเองไปใช้สร้างโพรงเล็ก ๆ ในรวงน้ำผึ้ง ซึ่งใช้ในการเลี้ยงผึ้งที่ยังไม่เติบโตเต็มที่ และใช้ในการเก็บน้ำผึ้งและเรณูดอกไม้ ในการที่ผึ้งที่ทำหน้าที่ในการสร้างขี้ผึ้ง (ผึ้งน้ำหวานอายุ 12 วัน) จะผลิตขี้ผึ้งได้นั้น อุณหภูมิภายในรังผึ้งจะต้องอยู่ระหว่าง 33 ถึง 36°C (องศาเซลเซียส) โดยผึ้งที่มีหน้าที่ดังกล่าวจะต้องบริโภคน้ำผึ้งถึงประมาณแปดปอนด์ (ประมาณ 3.6 กิโลกรัม) ในการที่จะผลิตขี้ผึ้งเพียงปอนด์เดียว (ประมาณ 0.4 กิโลกรัม) เมื่อผู้เก็บน้ำผึ้งเข้าไปทำการเก็บน้ำผึ้ง พวกเขาจะตัดฝาปิดโพรงผึ้งออกในแต่ละโพรงของรังน้ำผึ้ง สีของขี้ผึ้งมีตั้งแต่สีเหลืองอ่อนไล่ไปจนถึงสีเหลืองแกมน้ำตาล ขึ้นอยู่กับความบริสุทธิ์ของขี้ผึ้ง ขี้ผึ้งจากรวงเพาะเลี้ยงในรังผึ้งจะมีสีเข้มกว่าขี้ผึ้งจากรวงน้ำผึ้ง ที่ ๆ ซึ่งความปนเปื้อนเกิดขึ้นได้น้อยกว่า
ขี้ผึ้งเป็นสสารที่มีจุดหลอมเหลวอยู่ระหว่าง 62 - 64°C ขี้ผึ้งไม่มีจุดเดือด แต่จะกักเก็บความร้อนต่อไปจนมันลุกเป็นไฟเมื่ออุณหภูมิประมาณ 120°C เมื่อขี้ผึ้งได้รับความร้อนจนถึงอุณหภูมิ 85°C สีของขี้ผึ้งจะเริ่มหลอมละลายออกไป ความหนาแน่นสัมพัทธ์ที่อุณหภูมิ 15°C คือตั้งแต่ 0.958 - 0.970 กรัม/ลูกบาศก์เซนติเมตร
มนุษย์นำขี้ผึ้งไปใช้ในการผลิตเทียนไขคุณภาพดี, เครื่องสำอาง รวมถึงวัสดุและสารขัดเงา (มักจะเป็นยาขัดรองเท้า) และเป็นส่วนประกอบในการประดิษฐ์หุ่นขี้ผึ้ง รวมถึงผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ขี้ผึ้งเมื่อนำมาใช้เป็นเทียนจะไม่เกิดน้ำตาเทียนและมีควันที่น้อยกว่าธูปหรือเทียนธรรมดาอย่างมาก ซึ่งทำให้มันเป็นที่นิยมใช้ในการประกอบพิธีทางคริสต์ศาสนา
อาร์โนลด์ เบนเน็ตต์

อาร์โนลด์ เบนเน็ตต์ (ชื่อเต็ม Enoch Arnold Bennett 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1867- 27 มีนาคม ค.ศ. 1931) เป็นนักเขียนชาวอังกฤษผู้เขียนทั้งนวนิยาย บทละคร ความเรียง บทวิจารณ์ รวมทั้งยังเป็นนักหนังสือพิมพ์อีกด้วย ผลงานของเขาที่รู้จักกันดีเป็นนิยายแนวสมจริง โดยเฉพาะเรื่อง The old wives’ tale (ค.ศ. 1908) กับ Clayhanger (ค.ศ. 1910) ทั้งสองมีท้องเรื่องอยู่ในแถบเวสต์มิดแลนด์สอันเป็นถิ่นกำเนิดของเขา เบนเน็ตต์เป็นลูกคนโตของครอบครัวซึ่งมีพี่น้องหกคน เขาต้องเลิกเรียนตั้งแต่อายุ 16 แล้วเริ่มงานในสำนักงานทนายความของบิดา ต่อมาก็ย้ายไปอยู่ลอนดอน ทำงานเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการ และต่อมาเป็นบรรณาธิการของนิตยสาร Woman นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1900 เป็นต้นมาเบนเน็ตต์อุทิศเวลาให้กับงานเขียนเพียงอย่างเดียว และเริ่มสร้างผลงานมากมาย มีทั้งเรื่องที่เขียนเอาเงินซึ่งถูกใจผู้อ่าน และเรื่องที่เป็นวรรณกรรมหนักๆ เบนเน็ตต์เป็นคนพูดติดอ่างตลอดชีวิต แต่มีบุคลิก “ใจกว้าง เมตตาอารีผู้อื่น และมีอารมณ์ขันเสียดสีประชดประชันอยู่เสมอ” ส่วนในทางความเชื่อนั้นเขาจัดตัวเองว่าเป็นสังคมนิยม แต่เป็นประเภทนิยมแชมเปญกับไข่ปลาคาเวียร์ เบนเน็ตต์แต่งงานกับนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศสเมื่ออายุได้ 40 ปี แต่กลับไปหลงรักนักแสดงสาวชาวอังกฤษเมื่ออายุได้ 55 ปี เขาเสียชีวิตในลอนดอนด้วยโรคไทฟอยด์ซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะติดเชื้อมาจากในฝรั่งเศส
คำคม : "A man of sixty has spent twenty years in bed and over three years in eating." (ชายวัยหกสิบได้ใช้เวลายี่สิบปีบนเตียงและมากกว่าสามปีกินอาหาร)
แหล่งข้อมูลอื่น.
ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย.
บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์
รายชื่อจังหวัดของประเทศไทยเรียงตามพื้นที่

รายชื่อจังหวัดในประเทศไทยเรียงตามพื้นที่ รายชื่อนี้รวมกรุงเทพมหานครซึ่งเป็นเขตการปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษเทียบเท่าจังหวัดเข้าไปด้วย
<templatestyles src="แม่แบบ:sticky header/styles.css"/>
<templatestyles src="Template:Table alignment/tables.css" />
จักรพรรดิจีน

พระเจ้ากรุงจีน หรือ จักรพรรดิจีน (#เปลี่ยนทาง "หวงตี้"; ฮกเกี้ยน: ฮ่องเต้; แต้จิ๋ว: อ้วงตี่) คือประมุขจักรวรรดิจีน โดยมีจิ๋นซีฮ่องเต้ เป็นจักรพรรดิพระองค์แรก ก่อนสมัยราชวงศ์ฉิน ประเทศจีนได้ถูกแบ่งเป็นแว่นแคว้นต่าง ๆ มากมาย และแต่ละแคว้นจะมีผู้ปกครอง เรียกว่า อ๋อง (พินอิน:wáng) ซึ่งแปลว่า พระราชา แต่ต่อมาหลังจากอ๋องแห่งแคว้นฉินได้รวบรวมแว่นแคว้นต่าง ๆ เป็นหนึ่งเดียวจึงสถาปนาแผ่นดินเป็นจักรวรรดิจีน และประกาศใช้เป็นพระนามคำนำหน้าว่าจักรพรรดิ คือจักรพรรดิฉินสื่อ
ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฉิน ฮ่องเต้ได้รับการเคารพในฐานะโอรสแห่งสวรรค์ คือเปรียบเสมือนได้รับอำนาจจากสวรรค์มาให้ปกครองประชาชน ตามหลักการ "สูงสุดโอรสสวรรค์ ล่างสุดนั้นประชาราษฎร" (最高的是天子，最低的是人民) การสืบทอดตำแหน่งฮ่องเต้มักอยู่ในรูปแบบจากบิดาไปยังบุตร 
โดยคำว่า หวงตี้ ถ้าแปลตรงตัวจะสามารถแปลได้ว่า "ผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่" (หวง 皇 - ผู้ทรงศักดิ์/Imperial, ตี้ 帝 - องค์อธิปัตย์/Sovereign) โดยนำมาจากพระนามจักรพรรดิองค์แรก คือ จักรพรรดิฉินสื่อ (秦始皇帝) 
หลังจากนั้นตำแหน่งจักรพรรดิก็ดำรงอยู่มานับพันปีซึ่งตั้งแต่ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์จิ้น ราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน ราชวงศ์หมิง โดยมาสิ้นสุดที่ราชวงศ์ชิง เนื่องจากบริหารบ้านเมืองล้มเหลว และยังถูกประเทศต่างชาติรุกราน เป็นเหตุให้ประเทศจีนเกิดการปฏิรูปการปกครองจากระบอบระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ ตำแหน่งจักรพรรดิจึงสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1912
ฮ่องเต้พระองค์สุดท้ายของประเทศจีนคือ จักรพรรดิฮงเซี่ยนหรือหยวน ซื่อไข่ แต่ไม่ได้รับการยอมรับจากประชาชน โดยฮ่องเต้พระองค์สุดท้ายที่ได้รับการยอมรับจากประชาชนคือ จักรพรรดิผู่อี๋แห่งราชวงศ์ชิง
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
สัญญาอนุญาตเอกสารเสรีของกนู

สัญญาอนุญาตเอกสารเสรีของกนู (ย่อว่า GFDL) เป็นลักษณะสัญญาอนุญาตชนิดหนึ่งที่พัฒนาโดยมูลนิธิซอฟต์แวร์เสรี (Free Software Foundation) สำหรับโครงการกนู สัญญาอนุญาตเอกสารเสรีของกนู ในปัจจุบันเป็นรุ่น 1.3 และเป็นสัญญาอนุญาตควบคู่กับสัญญาอนุญาต GPL เนื้อหาสัญญาทั้งหมดสามารถดูได้ที่เว็บไซต์ของกนู
สัญญาอนุญาตเอกสารเสรีของกนู มีลักษณะเปิดกว้าง หรือเรียกว่า copyleft โดยให้ผู้อื่นสามารถนำข้อมูลส่วนใดส่วนหนึ่ง หรือทั้งหมดไปใช้ได้ฟรีโดยมีเงื่อนไขว่า ผลงานที่สร้างใหม่ต้องใช้สัญญาอนุญาตเอกสารเสรีของกนู เช่นกัน ผลงานที่สร้างใหม่นั้นสามารถใช้ในเชิงพาณิชย์ได้ แต่ถ้ามีการขายเป็นจำนวนมากจะมีเงื่อนไขอื่นเพิ่มเติมเข้ามา สัญญาอนุญาตเอกสารเสรีของกนู ครอบคลุมสำหรับ คู่มือคอมพิวเตอร์ ตำรา และแหล่งอ้างอิงอื่นทั้งในการเรียนการสอนและการทำงาน 
วิกิพีเดีย และโครงการอื่นของมูลนิธิวิกิมีเดีย เป็นแหล่งข้อมูลที่ใหญ่ที่สุดของสื่ออื่นที่อยู่ภายใต้สัญญาอนุญาตเอกสารเสรีของกนู
เอชทีเอ็มแอล

เอชทีเอ็มแอล ("ภาษามาร์กอัปข้อความหลายมิติ") เป็นภาษามาร์กอัปหลักในปัจจุบันที่ใช้ในการสร้างเว็บเพจ หรือข้อมูลอื่นที่เรียกดูผ่านทางเว็บเบราว์เซอร์ ซึ่งตัวโค้ดจะแสดงโครงสร้างของข้อมูล ในการแสดง หัวข้อ ลิงก์ ย่อหน้า รายการ รวมถึงการสร้างแบบฟอร์ม เชื่อมโยงภาพหรือวิดีโอด้วย โครงสร้างของโค้ดเอชทีเอ็มแอลจะอยู่ในลักษณะภายในวงเล็บสามเหลี่ยม 
เอชทีเอ็มแอลเริ่มพัฒนาโดย ทิม เบอร์เนอรส์ ลี (Tim Berners Lee) สำหรับภาษา SGML ในปัจจุบัน HTML เป็นมาตรฐานหนึ่งของ ISO ซึ่งจัดการโดย World Wide Web Consortium (W3C) ในปัจจุบัน
ทาง W3C ผลักดัน รูปแบบของ HTML แบบใหม่ ที่เรียกว่า XHTML ซึ่งเป็นลักษณะของโครงสร้าง XML แบบหนึ่งที่มีหลักเกณฑ์ในการกำหนดโครงสร้างของโปรแกรมที่มีรูปแบบที่มาตรฐานกว่า มาทดแทนใช้ HTML รุ่น 4.01 ที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน ขณะที่ HTML รุ่น 5 ยังคงยังอยู่ในระหว่างการพิจารณา โดยได้มีการออกดราฟต์มาเสนอเมื่อวันที่ 22 มกราคม 2551 
HTML ยังคงเป็นรูปแบบไฟล์อย่างหนึ่ง สำหรับ .html และ สำหรับ .htm ที่ใช้ในระบบปฏิบัติการที่รองรับ รูปแบบนามสกุล 3 ตัวอักษร
Markup.
ลักษณะชนิดของมาร์กอัป ใน 
กำหนดให้เบราว์เซอร์คำนวณ "ฟุตบอล" เป็นลักษณะของหัวข้ออันดับที่ 2 มาร์กอัปโครงหลัก โดยปกติไม่ได้กำหนดลักษณะการแสดงผล แต่อย่างไรก็ตาม ทางเบราว์เซอร์กำหนดการแสดงผลมาตรฐานของมาร์กอัป โดยปกติจะแสดงผลในลักษณะที่ตัวอักษรขนาดใหญ่ และมีความหนา การกำหนดลักษณะสามารถทำได้ในส่วนของ Cascading Style Sheets (CSS)
กำหนดให้คำว่า "ตัวหนา" แสดงผลในลักษณะตัวหนา เช่นเดียวกับการแสดงผลใน "ตัวเอียง" หรือ ขีดเส้นใต้
กำหนดให้การแสดงผล เว็บไซต์วิกิพีเดีย เป็น ไฮเปอร์ลิงก์ ไปที่ URL ที่กำหนดไว้
การพัฒนาเว็บเพจแนวใหม่ด้วยมาร์กอัป.
เนื่องจากข้อจำกัดของ HTML ทำให้ผู้ใช้แนวทางเก่าใช้แท็ก Table ในการจัดโครงสร้างของเนื้อหา ในปัจจุบัน ได้มีแนวทางใหม่ในการใช้แท็ก div ร่วมกับ การกำหนด CSS ในการจัดโครงสร้างของเนื้อหา ตามแบบฉบับการทำงานของบริษัทแมโครมีเดีย ซึ่งทำให้เราสามารถออกนอกกรอบและสามารถจัดเอกสารได้ง่าย และรวดเร็วกว่า อีกด้วย