pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
โอลด์อิงลิชชีปด็อก

โอลด์อิงลิชชีปด็อก (Old English Sheepdog) สุนัขพันธุ์ใหญ่หางยาวสีเทาและลำตัวมีขนสีขาวเป็นพันธุ์ใหญ่ของสุนัขที่พัฒนามาในประเทศอังกฤษ สุนัขพันธุ์นี้มีขนยาวมาก ปกคลุมทั้งใบหน้าและดวงตา ชื่อเล่นของมันคือบอบเทล์ ซึ่งเรียกมาจากการตัดหางสุนัขแบบหางเรือที่นิยมกันแต่ก่อน พันธุ์นี้ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสุนัขที่ใช้ในโฆษณาสีทาบ้านของดูลักซ์ ทำให้เป็นที่รู้จักกันมากในปัจจุบัน
สุนัขพันธุ์นี้มีขนปุกปุย หนา ยาวเหมือนเสื้อโค๊ทเป็นเอกลักษณ์ สมัยก่อนที่นิยมแต่งหางสุนัขพันธุ์นี้ให้กลมแล้ว ยิ่งทำให้มันเหมือนหมีแพนด้ามาก แต่ในบางสายพันธุ์ก็ถูกพัฒนาให้มีหางที่เป็นบ๊อบธรรมชาติ โดยไม่ต้องตกแต่ง ท่าทางของโอลด์อิงลิชชีพด็อกจะยืนตัวตกลง ตอนมันยืน หางก็จะตกต่ำลงกว่าสะโพก ทำให้บางครั้งขนที่ยาวมากส่วนหางจะตกลงด้วย
ขนาดตัวของสุนัขพันธุ์นี้จะสูงประมาณ 61 เซนติเมตร หรือประมาญ 2 ฟุต โดยที่ตัวเมียจะตัวเล็กกว่าตัวผู้ น้ำหนักโดยเฉลี่ยจะอยู่ที่ประมาณ 46 กิโลกรัมสำหรับตัวผู้โตเต็มวัย
สีขนของโอลด์อิงลิชชีปด็อกจะเป็นสองสีปนกันระหว่างสีขาวกับสีเทา บางครั้งก็จะมีสีเทาออกฟ้าแซมอยู่เล็กน้อย แต่จะเป็นขาวส่วนใหญ่ ขนชั้นในจะทำหน้าที่กันความชื้น โดยลูกสุนัขเกิดใหม่จะมีสีดำและขาว แล้วจากนั้นสีก็จะเป็นจางลงเมื่อโตขึ้น
เรื่องหางของเจ้าโอลด์อิงลิชชีปด็อก ได้เป็นที่ถกเถียงมากในประเทศต่างๆ ว่าควรจะตัดหรือไม่ โดยบางประเทศที่เก่าแก่ ได้มีการคัดค้านเรื่องการตัดหางสุนัข หรือบางประเทศเช่นอเมริกา มีการตั้งมาตรฐานว่าควรจะตัดหางสันัขห่างจากตัวมากเท่าใด เมื่อสุนัขพันธุ์นี้ไม่ได้เกิดมามีหางสั้นแต่กำเนิด โดยเชื่อว่าประเพณีการตัดหางนี้มีมาแต่สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 จากกฎหมายกำหนดลักษณะของสัตว์ที่นำมาใช้แรงงาน เพื่อให้มีลักษณะคล่องตัวกับการทำงานมากที่สุด
สุนัขพันธุ์นี้ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่ามีถิ่นกำเนิดในประเทศใด แต่ได้รับการพัฒนาขึ้นทางฝั่งตะวันตกของประเทศอังกฤษบริเวณเดวอน, ซัมเมอร์เซ็ท และ ดัชชี เป็นต้น ปรากฏให้เห็นในครั้งแรกจากภาพวาดตั้งแต่สมัย ค.ศ. 1771 และสมัย ค.ศ. 1800 ทางฝั่งเมื่อตะวันตกเก่าแก่ของประเทศอังกฤษ ปรากฏในรูปของสุนัขพันธุ์แบร์เดดคอลลี ซึ่งเชื่อว่า ต่อมาได้ถูกพัฒนาสายพันธุ์กับรัสเซียนโอฟท์ชาร์คา เพื่อให้ได้ขนแบบที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
ต่อมาได้มีการจัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกันสุนัขพันธุ์นี้ในเบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษ แต่เรียกกันในนามชาเพิร์ดสด็อก ค.ศ. 1873 แต่ในตอนนั้นสายพัน์ยังไม่เป็นที่ยอมรับนัก เนื่องจากคุณภาพของสุนัขยังไม่ดีพอ หลังจากนั้นจึงได้พัฒนาขนต่อโดยคงขนาดตัวไว้ จนเป็นที่รู้จักกว้างขวางในค.ศ. 1907 ก็ได้มีการส่งออกสายพันธุ์ไปยังสหรัฐอเมริกา
จากข้อมูลของสัตวแพทย์ แสดงให้เห็นว่าอายุของโอลด์อิงลิชชีปด็อก จะอยู่ที่ประมาน 6.9 ปี แต่ในบางประเทศก็สามารถบันทึกได้ถึง 11.19 ปี ในอเมริกามีองกรที่ทำหน้าที่รักษามาตรฐานสายพันธุ์ชื่อ The Old English Sheepdog Club of America sponsors มีการสนันสนุนการขยายพันธุ์และส่งเสริมการซื้อขายสุนัขพันธุ์นี้อีกด้วย โรคประจำของสายพันธุ์นี้ที่สำคัณสุดคือ มะเร็ง และโรคอื่นๆได้แก่ ไทรอยด์ โรคผิวหนังอักเสบ โรคพยาธิในตับ HD, PRA โรคเบาหวาน โรคมะเร็ง รวมถึงโรคทั่วใบของสุนัขขนหนา เมื่อซื้อขายลูกสุนัขก็ควรตรวจสอบโรคที่มีมาแต่กำเนิดให้ละเอียด ส่วนสำหรับสุนัขชรา ขนยาวที่ปรกตาก็เป็นอันตรายจ่อการมองเห็นของสุนัขเช่นกัน ต้องหมั่นรักษาความสะอาดของขนสุนัขเพื่อหลีกเลี่ยงโรคผิวหนัง และหมั่นทำความสะอาดบริเวณตาอยู่เสมอ
เบอร์ซัม

เบอร์ซัม  เป็นชื่อโปรเจกต์เพลงแนวแบล็กเมทัล โดยวาร์จ วิเคอร์เนส (Varg Vikernes) โปรเจกต์ของเข้าเริ่มต้นในปี 1991 ณ เมืองแบร์เกน ประเทศนอร์เวย์ ซึ่งต่อมากลายเป็นเอกลักษณ์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดต่อวงการเพลงแบล็คเมทัลในประเทศนอร์เวย์ (Norwegian black metal) ในปี 1992 และ 1993 เบอร์ซัมได้ออกอัลบั้มมาทั้งหมด 4 ชุด และวิเคอร์เนส ก็ได้ถูกจำกุมในข้อหาก่อเป็นผู้ขับเคลื่นอำนาจฝั่งขวา (Axis power) เผาโบสถ์ไม้คาทอลิกสี่แห่ง โดยเขายังถ่ายรูปโบสถ์ที่เหลือแต่ซากมาออกเป็นหน้าปกอีพี "อาสค์" (Aske) ในปี 1993 และฆาตรกรรมนายเอสไตน์ ยูโรนิมัส อาร์เซธ์ (Øystein 'Euronymous' Aarseth) มือกีตาร์เลื่องชื่อของวงเมย์เฮม ที่เคยเล่นกีตาร์ร่วมบันทึกเสียงให้อัลบั้มเบอร์ซัมให้ด้วย ในระหว่างติดคุก 21 ปีวิเคอร์เนสไม่หยุดทำเพลงระหว่างอยู่ในเรือนจำ มิหนำซ้ายังได้ออกอัลบั้มอีกสองชุด
คำว่า "เบอร์ซัม" ยืมมาจากภาษาของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในนิยายแฟนตาซีเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งแปลว่า "ความมืด" 
แนวดนตรีของเบอร์ซัม อยู่บนพื้นฐานของแนว Norwegian black metal ซึ่งมีเอกลักษณ์คือ ริฟกีตาร์ที่เร็วและดุดัน เสียงร้องที่แผดแห้งเหมือนเสียงจากนรก และกระเดื่องกลองที่รัวดั่งฝีเท้าของม้าป่า เพลงส่วนใหญ่ของเบอร์ซัมนั้นจะมีเนื้อหาเกี่ยวกับตำนานชาวไวกิงค์โบราณซึ่งมีพฤติกรรมและความเชื่อขัดต่อศาสนาคริสต์อย่างสิ้นเชิง ซึ่งวิเคอร์เนส หลงใหลมาก เนื้อเพลงทั้งหมดถูกถ่ายทอดออกมาในภาษาไวกิงค์ (Norse language) และภาษา Orc (ชนเผ่านักรบที่โหดร้าย นำร่างสุนัขป่าและหมีมาคลุมร่างกายระหว่างการเข้าโจมตี อาศัยอยู่ในป่าประเทศสก๊อตแลนด์)
การอัดเสียงเกือบทั้งหมดทำโดยวิเคอร์เนสเพียงคนเดียว ซึ่งเขาไม่มีทั้งกีตาร์ เบส หรือกลอง แต่เขาใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงแต่งทำนองประกอบเอาเอง เบอร์ซัมไม่เคยเล่นคอนเสิร์ต และตัววิเคอร์เนสเองก็ไม่เคยคิดที่จะลงเล่นคอนเสิร์ตด้วย
คายกคณะ

คายกคณะ หรือ นักร้องหมู่  เป็นพวกขับร้อง พบมากในโบสถ์เพื่อขับเพลงทางศาสนา แต่ต่อมาก็เริ่มมีความนิยมและนำมาใช้กันทั่วไป คายกคณะแบ่งระดับเสียงของคายกที่อยู่ในวงตามเสียงสูง-ต่ำของนักร้องแต่ละคน โดยมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันไปในแต่ละระดับเสียง เพลงที่ใช้ร้องมีหลายแนวทำนองสอดประสานกันไป
ระดับเสียงของนักร้องในคายกคณะ.
ระดับเสียงของนักร้องจะแยกชาย และหญิง ฝ่ายละ 3 ประเภท ได้แก่
ดานีเอเล เด รอสซี

ดานีเอเล เด รอสซี  เกิดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 ที่กรุงโรม เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี ในตำแหน่งกองกลางตัวรับ เขาเคยคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก กับทีมชาติอิตาลี ในปี 2006 และเป็นนักฟุตบอลดาวรุ่งยอดเยี่ยมของ เซเรียอา ในปีเดียวกัน ก่อนจะได้รางวัลนักฟุตบอลแห่งปีของอิตาลีในปี 2009 ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมโรมาในเซเรียอา
เด รอสซี ถือว่าเป็นนักเตะที่มีความโดดเด่นในด้านความจงรักภักดีกับสโมสรต้นสังกัด และได้รับการคาดหมายว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นกัปตันทีมโรมา สืบต่อจาก ฟรานเชสโก ต๊อตติ ในอนาคต ปัจจุบันเขาเป็นนักเตะโรมา ที่ทำสถิติติดทีมชาติอิตาลีสูงที่สุด (74 นัด) และทำประตูได้มากที่สุด (10 ประตู)
สโมสรอาชีพ.
โรมา.
เด รอสซี เป็นหนึ่งในนักเตะที่ถูกเลื่อนชั้นขึ้นมาจากระบบทีมเยาวชนในปี 2001 เขามีโอกาสลงสนามในนามทีมชุดใหญ่นัดแรกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2001 ในฟุตบอลยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ที่พบกับอันเดอร์เลชท์จากเบลเยียม ก่อนจะได้ลงเล่นเซเรียอา เกมแรกในฤดูกาล 2002-03 ในเกมกับ โคโม่ ในช่วงเวลาดังกล่าว เด รอสซี ยังไม่มีโอกาสได้ลงเล่นในทีมของ ฟาบิโอ คาเปลโล่ บ่อยครั้งนัก เพราะมีนักฟุตบอลชื่อดังในทีมเบียดแย่งตำแหน่งกองกลางตัวรับกันหลายคน กระทั่งมามีจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญสำหรับตัวเขา และต้นสังกัดในฤดูกาล 2004-05 เมื่อ คาเปลโล ตัดสินใจอำลาทีมเพื่อไปคุมยูเวนตุส หนึ่งในคู่แข่งสำคัญร่วมลีก ตามมาด้วยการย้ายไปสมทบของเอเมอร์สัน กองกลางทีมชาติบราซิล เปิดโอกาสให้เด รอสซี ได้ลงเล่นเป็นตัวหลักของทีมโดยทันทีในวัยเพียง 21 ปี และมีความสำคัญภายในทีมโรมา มาตลอดจนถึงปัจจุบัน เขาเคยให้สัมภาษณ์ว่าต้องการจะอยู่กับโรมาไปตลอดจนเลิกเล่นเหมือนกับ ต๊อตติ รุ่นพี่ที่เป็นตำนานของทีม
หลังจาก คริสเตียน ปานุชชี่ อำลาทีมไปหลังจบฤดูกาล 2008-09 เด รอสซี ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองกัปตันทีมโรมา ถัดจากต๊อตติ กัปตันทีมคนปัจจุบัน และในระหว่างฤดูกาล 2011-12 เด รอสซี ได้ทำการต่อสัญญาฉบับใหม่กับโรมา ไปอีก 5 ปี จนถึงปี 2017 ทำให้เขากลายเป็นนักเตะที่ได้รับค่าจ้างมากที่สุดในทีมเหนือกัปตันทีมอย่าง ต๊อตติ และยังมากเป็นอันดับ 2 ของเซเรียอา รองจาก ซลาตัน อิบราฮิโมวิช อีกด้วย
ทีมชาติอิตาลี.
เด รอสซี ลงเล่นให้ทีมชาติอิตาลีนัดแรกในเกมฟุตบอลโลก 2006 รอบคัดเลือก กับทีมชาตินอร์เวย์ เมื่อวันที่ 4 กันยายน 2004 และเขาก็แจ้งเกิดด้วยการทำประตูแรกของตัวเองในนัดนั้นทันที และได้ลงเล่นเป็นตัวหลักอย่างสม่ำเสมอมาโดยตลอด ในศึกฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายที่ประเทศเยอรมนี เขาก่อเรื่องอื้อฉาวในเกมรอบแรกนัดที่ 2 ที่ อิตาลี พบกับ สหรัฐฯ จากการไปชักศอกใส่ ไบรอัน แม็คไบรด์ ทำให้ถูกไล่ออก และโดนฟีฟ่าลงโทษแบนถึง 4 นัด แต่จากการที่ อิตาลี ผ่านเข้าไปถึงรอบชิงชนะเลิศกับ ฝรั่งเศส ทำให้ เด รอสซี ได้กลับมาลงสนามอีกครั้ง และมีส่วนช่วยให้ทีมคว้าแชมป์โลก จากการเป็น 1 ใน 5 คนที่ยิงลูกจุดโทษตัดสิน หลังจากเสมอกัน 1-1 ใน 120 นาที
หลังจากคว้าแชมป์โลก พร้อมกับการอำลาทีมชาติของฟรานเชสโก ต๊อตติ ทำให้เสื้อหมายเลข 10 ว่างลง เด รอสซี จึงกลายเป็นตัวแทนในการสืบทอดหมายเลขดังกล่าวต่อจากนักเตะรุ่นพี่ แม้ตำแหน่งของเขาจะไม่ใช่ตัวรุกทำเกม โดยเขาใช้หมายเลขนี้ในการลงเล่นทั้งรายการ ยูโร 2008 รอบสุดท้าย และ คอนเฟเดอเรชั่นส์คัพ 2009 อย่างไรก็ตามในอีก 2 รายการหลัง เขาไม่ได้ใช้เสื้อหมายเลข 10 แต่อย่างใด โดยเปลี่ยนไปใช้หมายเลข 6 ในฟุตบอลโลก 2010 และหมายเลข 16 ซึ่งเป็นหมายเลขเดียวกันกับที่ใช้ในโรมา ใน ยูโร 2012 แทน
ชีวิตส่วนตัว.
เด รอสซี สมรสกับ ตามารา ปิสโนลี ในวันที่ 18 พฤษภาคม 2006 โดยมีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน ชื่อ กาย่า ก่อนที่เขากับภรรยาจะตัดสินใจแยกทางกันในปี 2009
 "ณ วันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2024"
ระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่นอร์ดิก

ระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่นอร์ดิก (ชื่อย่อ: NMT) คือ ระบบโทรศัพท์ในยุคของ 1 จี ซึ่งได้มีการคิดค้นและใช้งานในยุโรปเหนือ หรือบริเวณของคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย ในประเทศกลุ่มนอร์ดิก โดยเริ่มใช้ความถี่ในย่าน 450 เมกะเฮิรตซ์
ทูพีเอ็มไทม์ฟอร์เชนจ์

ทูพีเอ็มไทม์ฟอร์เชนจ์  เป็นซิงเกิลลำดับที่ 2 ของวงทูพีเอ็ม วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2552 ซึ่งได้รับการตอบรับที่ดีมาก หลังจากอัลบั้มแรก
ชาร์ท.
ในอัลบั้มนี้พวกเค้าเปลี่ยนภาพลักษณ์ไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งที่เปิดตัวอัลบั้มชุดแรกไปได้แค่หนึ่งปีเท่านั้น โดยภาพลักษณ์ในอัลบั้มนี้เปลี่ยนจากเด็กหนุ่มขี้เล่นในเพลง "10 Points" จากอัลบั้มชุดที่แล้วมาเป็นชายหนุ่มที่โตขึ้น ทั้งเพลงและการร้องที่ซับซ้อน เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น พร้อมรูปร่างที่แมนมากขึ้นด้วย มีทรงผมที่เปลี่ยนไปอย่างแปลกตาอย่างเห็นได้ชัด พร้อมทั้งเสื้อผ้าที่ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ซึ่งมีจุดน่าสนใจอยู่ตรงที่ทุกครั้งที่ขึ้นแสดงสดบนเวทีสีเสื้อผ้าของพวกเขาแทบจะไม่ซ้ำกันเลยในแต่ละครั้ง (2PM Comeback Fun Facts) ดังนี้
ลำดับเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับอัลบั้ม "2:00PM Time for change".
เพลง Again & Again ของ 2PM ติดอันดับ 1 เอ็มวียอดนิยมจากผลสำรวจของ QOOK TV ซึ่งสำรวจจากจำนวนคลิกในการเข้าดูมิวสิกวิดีโอสูงสุด สัปดาห์ที่3 ของเดือนพฤษภาคม 2552 
เพลง Again & Again ของ 2PM ได้อันดับ 1 รวม 3 สัปดาห์จาก SOOMPI CHART
2PM ได้อันดับที่ 1 ชาร์ต MTV International ประเทศไทย ในสัปดาห์ที่ 23 ประจำปี 2552 ในช่วงระหว่างวันที่ 30 พฤษภาคม - 6 มิถุนายน 2552 โดยอันดับนั้นจะมาจากจำนวนการรีเควสของแฟนเพลงภายในเวลาหนึ่งสัปดาห์
ไอเฮตยู

"ไอเฮตยู" (;) เป็นเพลงลำดับที่ 3 ในซิงเกิลชุดที่ 2 ของวงทูพีเอ็ม วางจำหน่ายเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2552 และเป็นเพลงโปรโมตลำดับที่ 2 ของซิงเกิลชุดนี้ และก็เป็นอีกเพลงหนึ่งที่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากคว้ารางวัลเพลงยอดนิยมจากหลายเวที
ฮาร์ตบีต

"ฮาร์ตบีต"  เป็นเพลงลำดับที่ 2 ในอัลบั้มเต็มชุดแรกของวงทูพีเอ็ม เป็นเพลงที่มีเนื้อหาแสดงถึงความโศกเศร้าที่มีต่อคนรักที่จากไป ท่าเต้นประกอลเพลงนี้ก็น่าตื่นเต้นและแปลกตา แต่ยังคงเอกลักษณ์ของวงคือการเต้นอะโครบาติกหรือตีลังกาผาดโผนอยู่ และเพลงนี้ก็ยังคงได้รางวัลจากหลายเวที และขึ้นชาร์ตอันดับหนึ่งทุกชาร์ตของเกาหลี ตั้งแต่วันแรกที่เปิดตัว
นีโอจีโอ แบทเทิล โคลีเซียม

นีโอจีโอ แบทเทิล โคลีเซียม  เป็นเกมต่อสู้ (Vs.Fighting) ผลิตโดยบริษัท "SNK Playmore" โดยรวมเอาตัวละครจากเกมต่างๆที่เคยปรากฏตัวในระบบเครื่องเล่นเกมนีโอจีโอมาไว้ด้วยกัน
"ยูกิ"
"ไอ"
เคียว คุซานางิ (รูปแบบการต่อสู้ปี '99)
อิโอริ ยากามิ
K'
เชอร์มี่
เทอร์รี่ โบการ์ด
ไม ชิรานุอิ
คิม คัพฟาน
กีส โฮเวิร์ด
ถัง ฟู ลู
จิน ชอนชู
จิน ชอนเรย์
ร็อค โฮเวิร์ด
โฮตารุ ฟุบาตะ
เรียว ซากาซากิ (Mr. Karate รุ่นที่ 2)
โรเบิร์ต การ์เซีย
Mr. Big
ลี ไป่ หลง
ฮาโอมารุ
นาโคลูลู
เก็นจูโร่
ชิกิ
อาชูร่า
คาเอเดะ (ร่างสุดยอด)
Moriya Minakata
Akari Ichijo
Keiichiro Washizuka
ฮัตโตริ ฮันโซ
ฟูมะ โคทาโร่
มัดแมน
Kisarah Westfield
ไซเบอร์ วู (โดยมีผู้ขับหุ่นยนต์เป็นเด็กผู้หญิงนามว่า Yuzu Makijima)
Marco Rossi
Mars People
อาเธน่า อาซามิย่า
ลูกสาวของเอ็ดเวิร์ด ดาร์ลีย์ บอยท์

ลูกสาวของเอ็ดเวิร์ด ดาร์ลีย์ บอยท์  เป็นภาพเหมือนที่เขียนโดยจอห์น ซิงเกอร์ ซาร์เจนท์จิตรกรชาวอเมริกัน ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตันในสหรัฐอเมริกา 
“ลูกสาวของเอ็ดเวิร์ด ดาร์ลีย์ บอยท์” เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1882 เป็นภาพเหมือนของเด็กหญิงสี่คนผู้เป็นบุตรีของเอ็ดเวิร์ด ดาร์ลีย์ บอยท์ภาพในอพาตเมนท์ในปารีส เอ็ดเวิร์ดเป็นลูกเขยของพ่อค้าทางทะเลชาวบอสตันจอห์น เพอร์คินส์ คุชชิง เอ็ดเวิร์ดและภรรยามีบุตรีด้วยกันห้าคนที่รวมทั้งฟลอเรนซ์, เจน, แมรี, ลุยซา และ จูเลีย
วงศ์โคกกระสุน

วงศ์โคกกระสุน เป็นวงศ์ของพืชดอกที่มีอยู่ราว 250 ชนิด
ลักษณะประจำวงศ์.
เป็นไม้ล้มลุกหรือไม้พุ่ม กิ่งก้านเป็นข้อ มีหูใบ 1 คู่ หรือเป็นหนาม ใบประกอบแบบขนนก หรือใบประกอบแบบ 2 ใบออกตรงข้าม ดอกเป็นดอกเดี่ยวหรือเป็นช่อ สมบูรณ์เพศ กลีบเลี้ยงแยกจากกันหรือเชื่อมติดกันที่โคน เกสรตัวผู้แยกจากกันมักมีเกล็ดที่โคน รังไข่ติดเหนือวงกลีบ ผลแก่แตกด้านเดียวมีหนามหรือเป็นปีก
ทูพีเอ็มไทยแลนด์สเปเชียลเอดิชัน

ทูพีเอ็มไทยแลนด์สเปเชียลเอดิชัน  เป็นอัลบั้มต่างประเทศอัลบั้มแรกของวงทูพีเอ็ม วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน, พ.ศ. 2552 ซึ่งอัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มที่รวบรวมเพลงจากซิงเกิลแรก 'Hottest time of the day' พร้อมกับซิงเกิ้ลที่ 2 '2:00PM Time for Change' ในรูปแบบ 2 แผ่นซีดีและดีวีดี วางจำหน่ายเฉพาะที่ประเทศไทยเท่านั้น เนื่องจากความนิยมของแฟบดพลงชาวไทยต่อวงทูพีเอ็ม รวมทั้งมีนิชคุณซึ่งเป็นสมาชิกของวงที่เป็นคนไทยด้วย จึงได้มีการจัดทำอัลบั้มนี้ขึ้นมา ซึ่งจัดจำหน่ายโดย บริษัท โซนี่ มิสิค จำกัด
ด้านยอดขายติดอันดับ 1 ในร้านบีทูเอส, แกลม, แมงป่อง นอกจากนั้น IFPI Thailand (International Federation of the Phonographic Industry) ยังเปิดเผยว่ามียอดจำหน่ายอัลบั้มได้มากที่สุดในสาขาศิลปินต่างประเทศ นับตั้งแต่ เดือนมกราคมถึงกันยายน 2552 มากกว่าศิลปินอื่นอย่างอูทาดะ ฮิคารุ, เลดี้ กาก้า, แบล็กอายด์พีส์, มาดอนน่า, มารายห์ แครี และยังได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวในประเทศไทยอีกด้วย
รายชื่อเพลง.
CD1
DVD
เทวัสนิยม

เทวัสนิยม  เป็นแนวความคิดที่สำคัญในศตวรรษที่ 18 โดยในศตวรรษนี้เป็นยุคแห่งเหตุผล นักคิดทั้งหลายต่างพยายามที่จะสร้างระบบการวิเคราะห์แบบวิทยาศาสตร์ที่ได้ผลและสมเหตุสมผลขึ้น โดยไม่ยอมพึ่งพาอาศัยอำนาจเหนือธรรมชาติต่าง ๆ พระเจ้าเป็นเพียงผู้สร้างโลกเท่านั้น เราจะเห็นการแบ่งเป็นฝักฝ่ายระหว่างศาสนากับวิทยาศาสตร์ได้เกิดขึ้น พวกหัวเก่าโจมตีพวกหัวใหม่ว่าต่อไปนี้จะไม่มีอะไรที่ศักดิ์สิทธิ์หลงเหลืออยู่อีก การถกเถียงเป็นไปอย่างกว้างขวางอันเป็นเหตุให้เกิดความคิดแบบเทวัสนิยมขึ้นมา
พวกนี้เชื่อในพระเจ้าแต่ในขณะเดียวกันก็เชื่อมั่นในเหตุผลและคิดว่าจะสามารถใช้เหตุผลพิสูจน์ในเรื่องพระเจ้าได้ พวกนี้เชื่อต่อไปอีกว่าเหตุผลเท่านั้นที่จะช่วยให้เราเกิดความเข้าใจศาสนาและศีลธรรมอย่างถูกต้อง พวกนี้ถือว่าพระเจ้านั้นมีอยู่ ทว่าหลังจากที่ทรงสร้างโลกแล้วก็มิได้ลงมายุ่งเกี่ยวกับมนุษย์อีกเลย พวกนี้ยอมรับศาสนาในสมัยแรกเริ่ม แต่มักจะโจมตีศาสนาในระยะหลังที่มีพิธีการ มีพระเป็นผู้สืบศาสนา พวกนี้เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมีเหตุผลอยู่ในตัว เพียงแต่ว่าคนส่วนใหญ่ไม่สามารถจะบังคับในตัวเองให้ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ ทำให้พระเข้ามามีบทบาทได้ ทั้ง ๆ ที่แท้จริงแล้ว มนุษย์ทุกคนเข้าถึงและรู้เข้าใจเกี่ยวกับศาสนาเป็นอย่างดี
ตัวอย่างผู้มีความเชื่อแบบเทวัสนิยม ได้แก่ เบนจามิน แฟรงคลินและวอลแตร์
ประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ

ประจักษ์ แกล้วกล้าหาญ (เกิด 23 กันยายน พ.ศ. 2494) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ อดีตรองหัวหน้าพรรคภูมิใจไทย อดีตประธานสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคภูมิใจไทย ดูแลในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น
ประวัติ.
ประจักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2494 ที่ตำบลบ้านบึง อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นบุตรนายเยื้อง นางสุพัฒน์ แกล้วกล้าหาญ ด้านครอบครัวสมรสกับนางลักษณา แกล้วกล้าหาญ
สำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิต จากสถาบันราชภัฏเลย ในปี พ.ศ. 2543
งานการเมือง.
ประจักษ์เริ่มต้นชีวิตการเมืองจากการเมืองท้องถิ่นในตำแหน่งนายกเทศมนตรีนครขอนแก่น จากนั้นได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น สังกัดพรรคไทยรักไทย ในปี พ.ศ. 2544 ต่อมาได้ย้ายมาสังกัดพรรคพลังประชาชน จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2551 จึงได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทย พร้อมกับสมาชิกกลุ่มเพื่อนเนวิน และได้รับแต่งตั้งเป็นประธาน สส.พรรค ในเวลาต่อมา
ประจักษ์ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในการร่วมรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และได้ลาออกในช่วงต้นปี พ.ศ. 2553 เพื่อหลีกทางให้สุชาติ โชคชัยวัฒนากร เข้ามาดำรงตำแหน่งแทน 
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคภูมิใจไทย ลำดับที่ 13 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรค ได้รับที่นั่งในระบบบัญชีรายชื่อเพียง 5 ที่นั่ง ต่อมาประจักษ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคภูมิใจไทย เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2555
ในปี 2562 เขาไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง แต่ภริยาของเขาลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคชาติไทยพัฒนา
อุไรวรรณ เทียนทอง

อุไรวรรณ เทียนทอง (เกิด 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2485) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม และเป็นภริยาของเสนาะ เทียนทอง อดีตหัวหน้าพรรคประชาราช
ประวัติ.
นางอุไรวรรณ เทียนทอง เกิดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 สมรสกับนายเสนาะ เทียนทอง หัวหน้าพรรคประชาราช สำเร็จการศึกษาพาณิชยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และบัญชีบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อุไรวรรณ มีบุตร-ธิดา 2 คน ได้แก่
การทำงาน.
รับราชการ.
อุไรวรรณ เทียนทอง เริ่มต้นรับราชการในสังกัดกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่งอาทิ เสมียนตราจังหวัดปราจีนบุรี นครนายก นนทบุรี และดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการส่วนการคลังท้องถิ่น กรมการปกครอง ในปี พ.ศ. 2540 และได้รับการเลื่อนตำแหน่งจนตำแหน่งสุดท้ายก่อนเกษียณอายุราชการ ในปี พ.ศ. 2545 คือ ผู้อำนวยการสำนักบริหารการศึกษาท้องถิ่น (ระดับ 9) กรมการปกครอง
การเมือง.
หลังจากเกษียณอายุราชการแล้ว จึงหันเหเข้าสู่งานการเมือง โดยรับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม (คนแรก) ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ซึ่งถูกมองว่าเป็นการรับตำแหน่งในโควตาของนายเสนาะ เทียนทอง นอกจากนั้นยังได้ทำงานในด้านแรงงาน ตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ในสามรัฐบาล คือ รัฐบาลพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร รัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช และรัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์
การอลุส-ดูว์ร็อง

ชาร์ล โอกุสต์ เอมีล ดูว์ร็อง  หรือ การอลุส-ดูว์ร็อง (4 กรกฎาคม พ.ศ. 2380 - 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460) หรือที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ การอลุส-ดูว์ร็อง เป็นจิตรกรและอาจารย์สอนจิตรกรรมชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือน การอลุส-ดูว์ร็องมีชื่อเสียงจากการเขียนภาพชนชั้นสูงของสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3
ประวัติ.
การอลุส-ดูว์ร็องเกิดที่เมืองลีลและศึกษาศิลปะที่สถาบันลีลล์และต่อมาที่สถาบันวิจิตรศิลป์ในปารีส ในปี พ.ศ. 2404 การอลุส-ดูว์ร็องเดินทางไปยังอิตาลีและสเปนเพื่อศึกษาต่อโดยเฉพาะการศึกษาภาพเขียนโดยเดียโก เบลัซเกซ ภาพเขียนอันเป็นนาฏกรรมชื่อ “ฆาตกรรม” และ “การลอบสังหาร” ที่เขียนในปี พ.ศ. 2409 เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่ประสบความสำเร็จที่ปัจจุบันเป็นของพิพิธภัณฑ์ลิลล์
การอลุส-ดูว์ร็องเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากการเขียนภาพเหมือน และเป็นจิตรกรที่เป็นเจ้าของห้องภาพที่สำคัญแห่งหนึ่งของปารีส เป็นอาจารย์ของศิลปินหลายคนผู้มามีชื่อเสียงในรุ่นต่อมารวมทั้งจอห์น ซิงเกอร์ ซาร์เจนท์ ภาพเขียน “สตรีกับถุงมือ” (พ.ศ. 2412) เป็นภาพเขียนของภรรยา
ในปี พ.ศ. 2432 การอลุส-ดูว์ร็องก็ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ในปี พ.ศ. 2433 การอลุส-ดูว์ร็องก็ร่วมในการก่อตั้งสมาคมวิจิตรศิลป์แห่งชาติแห่งฝรั่งเศส (Société Nationale des Beaux Arts) และในปี พ.ศ. 2447 การอลุส-ดูว์ร็องก็ได้เป็นสมาชิกของสถาบันวิจิตรศิลป์ ในปีต่อมาก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการของสถาบันฝรั่งเศสแห่งโรม
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
หญ้าหนวดแมว

หญ้าหนวดแมว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Orthosiphon aristatus"; ชื่อพ้อง: "O. grandiflorus" Bold, "O. stamineus" Benth.) หรือ พยับเมฆ (กรุงเทพฯ), อีตู่ดง (เพชรบูรณ์), บางรัก (ประจวบคีรีขันธ์) อยู่ในวงศ์ Lamiaceae (Labiatae) ซึ่งเป็นพืชที่จัดอยู่ในพวกเดียวกับกะเพราและโหระพา
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
หญ้าหนวดแมว เป็นไม้ล้มลุกขนาดเล็ก ลำต้นสี่เหลียม มีสีน้ำตาล ใบเดี่ยวเรียงตัวแบบตรงข้ามสลับตั้งฉาก (decussate) รูปร่างใบแบบ รูปไข่ ปลายใบเรียวแหลม ขอบใบจักเป็นฟันเลื่อย ช่อดอกแบบกระจุก ปลายยอดคล้ายฉัตร ออกบริเวณปลายยอด และปลายกิ่ง สมบูรณ์เพศ สมมาตรด้านข้าง กลีบดอกมีสีขาว และสีม่วง เชื่อมติดกันเป็นหลอด ปลายแยกเป็นรูปปากเปิด
บีสต์อิสเดอะบีสต์

บีสต์อิสเดอะบีสต์  เป็นมินิอัลบัมเปิดตัวของวงบีสต์ ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2552 ในรายการโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ที่มีชื่อว่า มิวสิกแบงก์ โดยบีสต์เปิดตัวที-เซอร์ เพลงแรกเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ปีเดียวกัน โดยที-เซอร์ดังกล่าวมีชื่อว่า "Beast Is The B2ST" มีความยาว 1:36 นาที และหลังจากนั้น พวกเขาก็เปิดตัวซิงเกิลแรกในเพลง "แบดเกิร์ล" ในวันที่ 15 ตุลาคม ส่วนมิวสิกวีดีโอของเพลงดังกล่าวเปิดตัวเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ปีเดียวกัน
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
พิพิธภัณฑ์อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์

พิพิธภัณฑ์อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่ บอสตันในสหรัฐอเมริกา “พิพิธภัณฑ์พิพิธภัณฑ์อิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์” สร้างและก่อตั้งระหว่างปี ค.ศ. 1896 ถึงปี ค.ศ. 1903 มีงานสะสมกว่า 2,500 ชิ้นที่เป็นงานศิลปะยุโรป, ศิลปะเอเชีย และ ศิลปะอเมริกัน ที่รวมทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม, พรมทอแขวนผนัง, และสิ่งตกแต่ง และมักจะจัดการแสดงนิทรรศการพิเศษ ของศิลปะโบราณและศิลปะร่วมสมัย พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นโดยอิซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์ นักสะสมศิลปะ, นักการกุศลสังคม และ นักอุปถัมภ์ศิลปะชาวอเมริกัน
แยกนพวงศ์ (จังหวัดปทุมธานี)

แยกนพวงศ์  เป็นสี่แยกจุดตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ถนนปทุมธานี-บางเลน) กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 (ถนนบางบัวทอง-สุพรรณบุรี) ในเขตตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี
สถาบันสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมแห่งชาติเนเธอร์แลนด์

สถาบันสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมแห่งชาติเนเธอร์แลนด์ (ตัวย่อ: RIVM) เป็นสถาบันวิจัยซึ่งขึ้นกับองค์การอิสระของกระทรวงสาธารณสุข สวัสดิการและกีฬาแห่งเนเธอร์แลนด์ 
RIVM ดำเนินงานเพื่อเผยแพร่การสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมซึ่งเอื้อต่อการอยู่อาศัยอย่างปลอดภัยโดยการรวบรวมงานวิจัยและความรู้จากทั่วโลก ผลการวิจัยจะถูกใช้เพื่อสนับสนุนรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ในการกำหนดนโยบาย โดยมีงานหลัก ได้แก่
RIVM มีเจ้าหน้าที่จำนวนมากกว่า 1,400 คน ซึ่งหลายคนทำงานในหลายสาขาวิชา 
ประวัติ.
RIVM ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1910 เมื่อห้องปฏิบัติการสาธารณสุขกลางถูกก่อตั้งขึ้น และขนาดปัจจุบันของหน่วยงานเกิดจากการรวมสถาบันของรัฐบาลสามแห่งเข้าด้วยกันในปี ค.ศ. 1984 จนกระทั่ง RIVM กลายมาเป็นองค์กรขนาดใหญ่และซับซ้อน โดยมีความเชื่อมโยงระหว่างประเทศและการดำเนินงานที่หลากหลาย
มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดลพบุรี

มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดลพบุรี เป็นสาขามหาวิทยาลัยแต่ไม่เทียบเท่าวิทยาเขตของ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ที่ตั้งอยู่ใน อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี
ประวัติ.
สืบเนื่องมาจากในปีพุทธศักราช 2538 มหาวิทยาลัยรามคำแหงได้เห็นความสำคัญทางด้านการศึกษาไปสู่ภูมิภาคและชนบท ทั้งนี้เป็นการสร้างความเสมอภาคและความเท่าเทียมทางการศึกษาให้กับประชาชนผู้ด้อย โอกาสที่อยู่ห่างไกลในส่วนภูมิภาคจึงได้จัดทำ"โครงการการจัดตั้งมหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการ เฉลิมพระเกียรติ "ส่วนภูมิภาค" โดยจะให้ครอบคลุมทั่วทุกภูมิภาค เพื่อเฉลิมพระเกียรติ ในวโรกาสที่ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ได้เสด็จขึ้นครองราชย์สมบัติครบ 50 ปี เพื่อเป็นการเปิดโอกาสให้แก่ประชาชนใน จังหวัดลพบุรี และจังหวัดใกล้เคียง ได้มีโอกาสได้รับการเพิ่มพูนความรู้ ในระดับที่สูงขึ้น ผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรีในขณะนั้น (นายทวีศักดิ์ เวียงวิเศษ)
นายกเทศมนตรีเมืองลพบุรี (นายประเวศ พุ่มพวง) และอธิการบดี มหาวิทยาลัยรามคำแหง (ศาสตราจารย์รังสรรค์ แสงสุข) ได้ปรึกษาและตกลง
ที่จะเปิดมหาวิทยาลัยรามคำแหงขึ้นที่จังหวัดลพบุรี ในหลักสูตร ระดับปริญญาตรี และ ปริญญาโท โดยมุ่งหวังที่จะให้เป็นประโยชน์โดยตรงต่อ่ประชาชนในท้องถิ่นที่ห่างไกลจะได้มีโอกาสในการศึกษาเทียบเท่ากับผู้ที่อยู่ในเมืองหลวง และไม่ต้องเข้าไปศึกษาเล่าเรียนในเมืองหลวงสำหรับการก่อตั้งมหาวิทยาลัยรามคำแหงที่จังหวัดลพบุรีในครั้งนี้จะเรียกชื่อว่า มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการ เฉลิมพระเกียรติ จังหวัดลพบุรี ตั้งอยู่ ณ บ้านห้วยเปี่ยมตำบลป่าตาล อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี พื้นที่ประมาณ 26 ไร่ 1 งาน 1 ตารางวา
ปณิธาน.
สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดลพบุรี มุ่งเน้นการพัฒนาในด้านต่าง ๆ ดังนี้
อากาเดมีเดโบซาร์

อากาเดมีเดโบซาร์ หรือ สถาบันวิจิตรศิลป์  หมายถึงองค์การปราชญ์ (learned society) ที่เป็นหนึ่งในห้าสถาบันแห่งฝรั่งเศส (Institut de France)
อากาเดมีเดโบซาร์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1795 โดยการรวมสถาบันสามสถาบันเข้าด้วยกัน
ในปัจจุบันอากาเดมีเดโบซาร์จัดรางวัลทางด้านศิลปะขึ้นหลายรางวัล รวมทั้งรางวัลสำคัญหกรางวัล
ฟัมเกอ ยันส์เซิน

ฟัมเกอ เบอเมอร์ ยันส์เซิน  เป็นนักแสดงชาวดัตช์ มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากบทสาวบอนด์ในภาพยนตร์ "พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก" (GoldenEye) และบท ดร.จีน เกรย์ คนรักของวูล์ฟเวอรีน ในภาพยนตร์ชุด "เอ็กซ์เมน" ทั้งสามภาค
ฟัมเกอ ยันส์เซิน เกิดที่เนเธอร์แลนด์ เคยเข้าศึกษาคณะเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยอัมสเตอร์ดัม แต่เลิกเรียนก่อนจบการศึกษา และย้ายไปสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 โดยเริ่มงานเป็นนางแบบแฟชั่นในสังกัดอีลีตมอเดล เคยเป็นนางแบบให้กับอีฟว์ แซ็ง โลร็อง, โกโก ชาแนล และชุดชั้นในวิกตอเรียส์ซีเคร็ต
ยันส์เซินเริ่มงานแสดงครั้งแรกจากบทตัวประกอบในภาพยนตร์ชุด "สตาร์ เทรค " ตอน "The Perfect Mate" ในปี ค.ศ. 1992 และตัวประกอบในซีรีส์ "เมลโรสเพลส" ในปี ค.ศ. 1994 เธอเริ่มมีชื่อเสียงจากบทนักฆ่าคู่ปรับของเจมส์ บอนด์ (ที่รับบทโดยเพียร์ซ บรอสแนน) ตอน "รหัสลับทลายโลก" ในปี ค.ศ. 1995 
ยันส์เซินได้รับรางวัลแซทเทิร์น สาขานักแสดงประกอบหญิง จากบทจีน เกรย์ ใน "X-Men: The Last Stand"
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอชอบเลี้ยงสุนัขพันธุ์บอสตันเทร์เรียร์ เป็นนักรณรงค์เพื่อสิทธิสัตว์ โดยเป็นโฆษกของกลุ่มประชาชนเพื่อการปฏิบัติต่อสัตว์อย่างมีจริยธรรม (พีตา) และได้รับคัดเลือกเป็นทูตสันติภาพของสหประชาชาติเพื่อรณรงค์ต่อต้านการทุจริต
เอกอลเดโบซาร์

เอกอลเดโบซาร์ หรือ โรงเรียนวิจิตรศิลป์  หมายถึงโรงเรียนศิลปะต่าง ๆ ที่มีอิทธิพลในประเทศฝรั่งเศส ที่สำคัญที่สุดคือ "โรงเรียนวิจิตรศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ" (École Nationale Supérieure des Beaux-Arts) ที่ตั้งอยู่บนฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำแซนจากพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ประวัติของสถาบันยืนยาวมากว่า 350 ปี ฝึกศิลปินผู้ไปมีชื่อเสียงในยุโรปเป็นจำนวนมาก ลักษณะของวิจิตรศิลป์จำลองมาจากศิลปะคลาสสิกที่พยายามอนุรักษ์รูปทรงแบบอุดมคติเพื่อถ่ายทอดลักษณะที่ว่านี้ให้แก่ศิลปินรุ่นต่อไป
ประวัติ.
ประวัติของโรงเรียนย้อนหลังไปถึงปี ค.ศ. 1648 เมื่อฌูล พระคาร์ดินัลมาซาแร็ง ก่อตั้ง สถาบันวิจิตรศิลป์ (Académie des Beaux-Arts) ขึ้นเพื่อให้การศึกษาแก่นักเรียนผู้มีพรสวรรค์ในการวาดลายเส้น เขียนภาพ แกะสลัก แกะพิมพ์ สร้างสถาปัตยกรรม และมีเดียอื่น ๆ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ได้ชื่อว่าทรงเลือกนักศึกษาที่จบจากสถาบันไปตกแต่งห้องที่ประทับที่พระราชวังแวร์ซาย ในปี ค.ศ. 1863 จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 พระราชทานอิสระจากรัฐบาลให้แก่สถาบัน และเปลี่ยนชื่อสถาบันเป็น "École des Beaux-Arts" สถาบันเริ่มรับนักศึกษาสตรีในปี ค.ศ. 1897
อุดมเดช รัตนเสถียร

อุดมเดช รัตนเสถียร (เกิด 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ในรัฐบาลสมชาย วงศ์สวัสดิ์ อดีตประธานวิปรัฐบาล อดีตรองหัวหน้าพรรคไทยสร้างไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนนทบุรี 7 สมัย และอีกทั้งยังเป็นอดีต สส.ในกลุ่ม 16
ประวัติ.
อุดมเดช รัตนเสถียร เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502 ที่อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี เป็นบุตรของร้อยเอก ชโลม รัตนเสถียร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนนทบุรี กับ นางพรรณี รัตนเสถียร ด้านครอบครัวสมรสกับนางพัชรา รัตนเสถียร (สกุลเดิม: กลิ่นสุคนธ์) มีบุตรชาย 2 คน คือ 
การศึกษา.
อุดมเดช รัตนเสถียร สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัดเขมาภิรตาราม และระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ นอกจากนั้นยังได้ผ่านการอบรมหลักสูตรการเมืองการปกครองระดับสูงจากสถาบันพระปกเกล้า รุ่น 1
ด้านการเมือง.
นายอุดมเดช ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2535/1 สังกัดพรรคพลังธรรม ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้ย้ายมาสมัครในสังกัดพรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน พรรคเพื่อไทย และพรรคไทยสร้างไทย ตามลำดับ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2535/1, 2535/2, 2538, 2544, 2548, 2550, 2554
อุดมเดช รัตนเสถียร เป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม 16 นอกจากนี้ยังเคยดำรงตำแหน่งทางการเมืองหลายตำแหน่ง อาทิ
ในรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมการประสานงานพรรคร่วมรัฐบาล (วิปรัฐบาล) และได้ลาออกในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2556
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 25
หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 วันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2559 คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ มีมติให้ดำเนินคดีอาญาต่อเขา เนื่องจากไม่ตรวจทานร่างรัฐธรรมนูญ 
ในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 สภานิติบัญญัติแห่งชาติลงมติถอดถอนเขาออกจากตำแหน่งส่งผลให้เขา ถูกห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมืองและทางราชการ เป็นเวลา 5 ปี 
ในปี 2564 เขาได้เข้าร่วมงานกับพรรคไทยสร้างไทย ซึ่งนำโดยคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ และได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรค
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
อุดมเดช รัตนเสถียร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 7 สมัย คือ
วิชัย ตันศิริ

วิชัย ตันศิริ (เกิด 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2478) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ ในรัฐบาลของชวน หลีกภัย อดีตที่ปรึกษาประธานรัฐสภา (กิตติมศักดิ์) อดีตกรรมการที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์ และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
วิชัย เกิดเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 ที่ ตำบลห้วยขมิ้น อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี เป็นบุตรของนายเจียง กับนางสำเภา ตันศิริ
ด้านครอบครัวสมรสกับรองศาสตราจารย์ พยงค์ ตันศิริ
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และระดับปริญญาโทสาขาประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเบอร์มิ่งแฮม ประเทศอังกฤษ ระดับปริญญาเอก (Political Science) จากมหาวิทยาลัยอินเดียนา สหรัฐอเมริกา
การทำงาน.
ดร.วิชัย ตันศิริ เคยเป็นอาจารย์คณะมนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ วิทยาลัยวิชาการศึกษา (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ) เคยดำรงตำแหน่งสำคัญในวงการประวัติศาสตร์ และวงการการศึกษา อาทิ รองผู้แทนถาวรประจำองค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) และตำแหน่งทางราชการในกระทรวงศึกษาธิการ อาทิ รองอธิบดีกรมวิชาการ รองอธิบดีกรมการศึกษานอกโรงเรียน เลขาธิการ ก.ค. และเลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ
วิชัย ตันศิริ เป็นนักการศึกษาที่มีผลงานแต่งหนังสือจำนวนมาก อาทิ หนังสือการพัฒนาการเมืองที่ยั่งยืน หนังสือวิวัฒนาการของระบอบประชาธิปไตย หนังสือเส้นทางเกียรติยศ จากราชการสู่ถนนการเมือง
งานการเมือง.
หลังเกษียณอายุ ดร.วิชัย เข้าสู่งานการเมืองโดยการเข้าร่วมงานกับพรรคประชาธิปัตย์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย (2) ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 37 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง หลังจากนั้น ดร.วิชัย ก็ไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีก แต่ยังคงรับหน้าที่เป็นกรรมการที่ปรึกษาของพรรคประชาธิปัตย์
ราม นารายัณ

ราม นารายัณ (25 ธันวาคม ค.ศ. 1927 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024) เป็นบัณฑิต นักดนตรีชาวอินเดียที่มีชื่อเสียงจากการเล่นเครื่องดนตรีสารังคี ในฐานะนักดนตรีศิลปินเดี่ยวในคอนเสิร์ต ของดนตรีคลาสสิกฮินดูสถานและเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติผู้แรกในฐานะผู้เล่นเครื่องดนตรีสารังคี
ราม นารายัณเกิดที่เมืองอุทัยปุระ และเรียนการเล่นสารังคีตั้งแต่เล็ก เขาศึกษาการเล่นสารังคีและเป็นนักร้องและทำงานเป็นอาจารย์ด้านดนตรีและเป็นนักดนตรีเดินทางตั้งแต่เป็นวัยรุ่น เขาได้รับการว่าจ้างเป็นผู้ร้องตามให้กับกลุ่มนักร้องในสถานีวิทยุออลอินเดียเรดิโอ เมืองละฮอร์ ในปี ค.ศ. 1944 ต่อมาเขาย้ายไปเดลีหลังการแบ่งแยกอินเดียในปี ค.ศ. 1947 และเริ่มสนใจเรื่องการร้องร่วม หลังจากไม่ประสบความสำเร็จในบทร่วมนี้ เขาย้ายไปมุมไบทำงานด้านอุตสาหกรรมภาพยนตร์อินเดียในปี ค.ศ. 1949
และหลังจากไม่ประสบความสำเร็จในปี 1954 เขาก็เป็นศิลปินเดี่ยวในคอนเสิร์ตในปี 1956 และต่อมาหันหลังให้กับการร้อง เขาเริ่มบันทึกเพลงผลงานเดี่ยวและเริ่มออกทัวร์ในสหรัฐอเมริกาและยุโรปในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เขาสอนให้กับนักเรียนอินเดียและชาวต่างชาติ และแสดงบ่อยครั้งนอกอินเดีย ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 เขายังได้รับรางวัล Padma Vibhushan ในปี 2005
รวี ศังกร

รวี ศังกร (;, 7 เมษายน ค.ศ. 1920 - 11 ธันวาคม ค.ศ. 2012) เป็นนักเล่นสิตาร์และนักประพันธ์ชาวอินเดีย หนังสือ "Musik in Geschichte und Gegenwart" กล่าวว่าเขาเป็นนักดนตรีร่วมสมัยชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักที่สุด
รวีเกิดในเมืองพาราณสีและใช้ชีวิตวัยรุ่นในการออกทัวร์ในยุโรปและอินเดียกับกลุ่มเต้นรำของพี่ชาย อุทัย ศังกร เขาหันหลังให้กับการเต้นรำในปี ค.ศ. 1938 เพื่อศึกษาการเล่นสิตาร์ ภายใต้การสอนของนักดนตรี อลูดิน คาห์น หลังจากศึกษาจบในปี ค.ศ. 1944 รวีทำงานในฐานะนักประพันธ์ สร้างสรรค์ดนตรีในภาพยนตร์เรื่อง "The Apu Trilogy" ของสัตยาจิต เรย์ และเป็นผู้กำกับดนตรีให้กับสถานีวิทยุออลอินเดียเรดิโอ ในนิวเดลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง 1956
ในปี ค.ศ. 1956 เขาเริ่มออกทัวร์ในยุโรปและอเมริกา เล่นดนตรีคลาสสิกอินเดียและได้รับความนิยมมากขึ้นที่นี่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เนื่องจากการสอน การแสดงและการร่วมกับนักไวโอลินที่ชื่อ เยฮูดิ เมนูฮิน รวมถึงจอร์จ แฮร์ริสันแห่งวงเดอะบีตเทิลส์ รวีมีส่วนร่วมกับดนตรีตะวันตกโดยการเขียนเพลงคอนเสิร์ตในส่วนสิตาร์และออร์เครสตรา และออกทัวร์ทั่วโลกในคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 ตั้งแต่ปี 1956 ถึง 1992 เขาได้รับการเสนอชื่อในสภาสูงของรัฐสภาอินเดีย เขาได้รับรางวัล Bharat Ratna ในปี 1999 และได้รับ 3 รางวัลแกรมมี่ เขายังคงแสดงต่อในคริสต์ทศวรรษ 2000 โดยร่วมกับลูกสาว อนุษกา เป็นส่วนมาก
เยฮูดิ เมนูฮิน

เยฮูดิ เมนูฮิน  (22 เมษายน ค.ศ. 1916-12 มีนาคม ค.ศ. 1999) เป็นนักไวโอลิน คอนดักเตอร์ ที่มีอาชีพการแสดงส่วนใหญ่ในสหราชอาณาจักร เขาเกิดในครอบครัวยิวในสหรัฐอเมริกา แต่ต่อมาได้ถือสัญชาติสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1970 และสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1985 เขาได้รับการยอมรับว่าเป็น 1 ในผู้เชี่ยวชาญไวโอลินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 20
สัตยชิต ราย

สัตยชิต ราย  (2 พฤษภาคม ค.ศ. 1921 - 23 เมษายน ค.ศ. 1992) เป็นผู้สร้างภาพยนตร์เบงกอลชาวอินเดีย เขาได้รับการยกย่องเป็น 1 ในผู้สร้างภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการภาพยนตร์ในศตวรรษที่ 20 สัตยชิตเกิดในเมืองกัลกัตตา (ปัจจุบันคือ โกลกาตา) ในครอบครัวชาวเบงกอลในโลกแห่งศิลปะและอักษร เขาเริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นศิลปินโฆษณา หลังจากนั้นได้เข้าสู่วงการสร้างภาพยนตร์อิสระ หลังจากรู้จักกับผู้สร้างภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส ฌอง เรอนัวร์และได้ดูภาพยนตร์อิตาลีที่ชื่อ "Bicycle Thieves" ในระหว่างเยี่ยมเมืองลอนดอน
สัตยชิตกำกับภาพยนตร์ 37 เรื่อง รวมถึงภาพยนตร์ สารคดีและภาพยนตร์สั้น เขายังเป็นนักเขียนนวนิยาย ผู้โฆษณา ผู้วาดภาพประกอบ นักออกแบบกราฟิกและนักวิจารณ์ภาพยนตร์ ผลงานภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาเรื่อง "Pather Panchali" (1955) ได้รับ 11 รางวัลระดับนานาชาติ รวมถึงในสาขาสารคดีมนุษย์ยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ร่วมไปกับภาพยนตร์ "Aparajito" (1956) และ "Apur Sansar" (1959) ที่เป็น 3 เรื่องใน "The Apu Trilogy" สัตยชิตยังเขียนสคริปต์ คัดเลือกนักแสดง ทำเพลงประกอบ ถ่ายภาพ กำกับศิลป์ ตัดต่อและออกแบบไตเติลเครดิตและอื่น ๆ เขาได้รับรางวัลใหญ่หลายครั้งในอาชีพการงาน รวมถึง 32 รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติอินเดีย หลายรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์และงานแจกรางวัล และยังได้รับรางวัลเกียรติยศ รางวัลออสการ์ในปี 1992
เดอะซูปแดรกันส์

เดอะซูปแดรกันส์  เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากสกอตแลนด์ ก่อตั้งในปี 1985 โดยชื่อวงมาจากรายการเกมโชว์ที่มีชื่อ Clangers มีซิงเกิลที่เป็นที่นิยมคือ "I'm Free" เป็นเพลงที่แต่งโดยเดอะโรลลิงสโตนส์ วงเดอะซูปแดรกันส์ยังถูกนำมาทำใหม่จนได้ติดชาร์ตอันดับ 5 ในปี ค.ศ. 1990
ทีนเอจแฟนคลับ

ทีนเอจแฟนคลับ  เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากประเทศสกอตแลนด์ ก่อตั้งวงที่เมืองเบลล์ชิลล์ ตั้งแต่ปี 1989 ประกอบด้วยสมาชิกด้วยนอร์แมน เบลก (ร้องนำ กีตาร์) เรมงด์ แม็กกินลีย์ (ร้อง กีตาร์ลีด) เจอราร์ด เลิฟ (เบส) และฟรานซิส แมกดอนัลด์ (กลอง)
ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา

ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา ชื่อเล่น ตีโต้ เป็นนักกรีฑาทีมชาติไทย (กระโดดไกล) เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2535 ที่ จ.เชียงใหม่ ผู้เข้าแข่งขันในรายการกระโดดไกลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ศุภนรได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันกระโดดไกลในซีเกมส์ 2009 ที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2558 ได้เหรียญทองจากการแข่งขันกรีฑาประเภทกระโดดไกล (ชาย) ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 ณ ประเทศสิงคโปร์
ประวัติ.
ตีโต้ (ชื่อจริง ศุภนร อ่านว่า สุ-พะ-นะ-ระ แปลว่า ชายผู้มีความเจริญ) มีส่วนสูง 185 ซม. เป็นคนจังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของหม่อมหลวงจักรีพันธ์ ศุขสวัสดิ และ นางอรวัลย์ ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา โดยพ่อมีอาชีพเป็นทนายความ และมีน้องชาย 1 คน ชื่อ น้องตีต้า อายุ 15 ปี ปัจจุบันตีโต้กำลังศึกษาอยู่ที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 
สำหรับชื่อเล่น ตีโต้ นั้นมีที่มาจากการที่ บรรพบุรุษของเขาต้องการให้บุตรชายของตระกูล มีอักษร ต.เต่า นำหน้าชื่อ จะเป็นชื่อจริงหรือเล่นก็ได้ เขาเริ่มเล่นกีฬามาตั้งแต่ 9 ขวบ โดยเล่นทั้งลีลาศ บาสเกตบอล และกรีฑา ทั้งวิ่งและกระโดดไกล แต่ที่ถนัดที่สุดก็คือกระโดดไกล และได้ติดเป็นนักกีฬาของโรงเรียนด้วย โดยมีนาวาอากาศตรีสังวร ทวีเฉลิมดิษฐ์ อดีตนักเขย่งก้าวกระโดดทีมชาติไทย เจ้าของเหรียญเงิน กีฬาซีเกมส์ เป็นผู้ฝึกสอนคนแรก โดยก่อนเข้ามาฝึกซ้อมกับสมาคมฯ เขาทำได้เพียง 5.50 ม.เท่านั้น จากนั้นก็เริ่มพัฒนาตัวเองมาต่อเนื่อง จนเข้าตาแมวมองของสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยฯ จึงถูกดึงเข้าสู่แคมป์ทีมชาติในเวลาต่อมา แต่เมื่อผ่านไป 2 ปี ในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์ประเทศไทยปี 2552 เขาทำสถิติได้ถึง 7.40 ม. ผ่านเกณฑ์สหพันธ์กรีฑานานาชาติ ทำให้ได้ไปแข่งขันกรีฑาเยาวชนชิงแชมป์โลก 2009 และได้เหรียญทองมาครองได้เป็นคนแรกของไทย ด้วยสถิติ 7.65 ม.
จากผลงานอันยอดเยี่ยมครั้งนั้นเขาจึงถูกจับตามองอย่างมาก ถึงขั้นมีแมวมองจากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา เข้ามาทาบทามเพื่อดึงตัวไปร่วมทีมด้วย โดยมอบทุนการศึกษาเรียนฟรีเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ซึ่งเขาเองก็อยากศึกษาต่อในต่างประเทศด้วยนอกจากทุนเรียนฟรีดังกล่าวแล้ว ยังได้รับทุนจากกองทุนโอลิมปิกโซลิดาริตี้ ที่จะต้องทำเรื่องผ่านคณะกรรมการโอลิมปิคแห่งประเทศไทยฯ ซึ่งสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยฯจะต้องพิจารณาอีกครั้งว่าอันไหนเหมาะสมและดีที่สุดสำหรับนักกีฬา และขณะนี้ตีโต้กำลังรอสัมภาษณ์ เพื่อเข้าศึกษาคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งถ้าได้คงจะอยู่ที่เมืองไทย
ตีโต้ เป็นนักกีฬาในโครงการ “ดาวรุ่งมุ่ง ยูธ โอลิมปิกและนานาชาติ” ของสมาคมกรีฑาฯ รวมทั้งยังเป็นนักกีฬาในโครงการ “สปอร์ต ฮีโร่” ของการกีฬาแห่งประเทศไทยด้วย เขาตั้งใจว่าจะพยายามเป็นตัวแทนทีมชาติไทย เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกเกมส์ ปี 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ฮอเรซ แอนดี

ฮอเรซ แอนดี (Horace Andy) เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 เป็นนักร้องเร้กเก้และนักแต่งเพลงจากจาเมกามีเพลงที่รู้จักกันคือเพลง "Government Land", "You Are My Angel", "Skylarking" แล ฉบับคัฟเวอร์ "Ain't No Sunshine". ซึ่งเขามักจะได้ร้องเพลงให้กับวงแมสซีฟแอตแทกอย่างเพลง "One Love" "Hymn of the Big Wheel" "Spying Glass" "Angel" "Man Next Door" "Everywhen" และ "Name Taken"
ไพรัช เพิ่มฉลาด

ไพรัช เพิ่มฉลาด อดีตสมาชิกวงคาราบาว เคยมีผลงานร่วมกับวง 2 ชุด คือ ชุด "ท.ทหารอดทน" ในปี พ.ศ. 2526 และ "เมด อิน ไทยแลนด์" ในปี พ.ศ. 2527
ไพรัช มีชื่อเล่นว่า "หนุ่ม" (แต่นิยมเรียกกันในวงว่า "รัช") เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 ที่จังหวัดเชียงราย เป็นนักดนตรีแบ๊คอัพในห้องอัดของอโซน่า เข้าร่วมวงคาราบาวจากการชักชวนของ อาจารย์ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี โดยเข้าร่วมวงในตำแหน่งมือเบส และกีตาร์ พร้อมกับตัวอ.ธนิสร์เอง, เทียรี่ เมฆวัฒนา และ อำนาจ ลูกจันทร์ (เป้า) ทั้งนี้เนื่องจาก อนุพงษ์ ประถมปัทมะ (อ๊อด) มือเบสอีกคนจากวงเพรสซิเดนท์ที่ได้มีการชักชวนมาก่อนหน้านั้นติดการเล่นอยู่กับวงเพรสซิเดนท์ที่สหรัฐอเมริกา ไพรัชจึงเข้ามาในวงเสมือนตัวแทนของอ๊อด จึงมีผลงานเพียง 2 ชุดเท่านั้นกับวงแต่กลับเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศจากอัลบั้มเมด อิน ไทยแลนด์ ที่สามารถทำยอดขายได้ถึง 5,000,000 ตลับ นอกจากนั้นไพรัชยังได้มีส่วนร่วมกับอัลบั้มชุด "กัมพูชา" ซึ่งเป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของ ยืนยง โอภากุล หรือ แอ๊ด คาราบาว ซึ่งเป็นหัวหน้าวงอีกด้วย
ไพรัช เพิ่มฉลาด เสียชีวิตลงในกลางปี พ.ศ. 2549 ด้วยโรคมะเร็งที่ลิ้น รวมอายุได้ 58 ปี
เร็กเกฟิวชัน

เร็กเกฟิวชัน  เป็นดนตรีเร็กเกหรือแดนซ์ฮอลล์ที่ผสมกับแนวดนตรีอื่นๆอย่าง ฮิปฮอป, อาร์แอนด์บี, ป็อป, เทคโน หรือ ดนตรีเฮาส์, ร็อก, แจ๊ส และ ดรัมแอนด์เบส
กระเทียม (แก้ความกำกวม)

กระเทียม อาจหมายถึง
พืช.
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
ใคร...ในห้อง

ใคร...ในห้อง(อังกฤษ : Who are you ?) เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญจิตวิทยา กำกับโดย ภาคภูมิ วงศ์จินดา เข้าฉายวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่แสดงเนื้อหาที่เกี่ยวกับโรคฮิคิโคโมริ ซึ่งเป็นโรคที่เกิดขึ้นกับวัยรุ่นที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนานเป็นเดือนเป็นปี โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ สร้างขึ้นมาจากเรื่องจริงเรื่องหนึ่งของผู้ที่มีอาการของโรคฮิคิโคโมริ
เรื่องย่อ.
นิดา (สินจัย เปล่งพานิช) แม่ค้าขายแผ่นซีดีตามตลาดนัดวัยกลางคน มีลูกชายวัยรุ่นคนหนึ่งชื่อ ต้น มีอาการประหลาดไม่ยอมออกจากห้องนอนตัวเองมาเป็นเวลานานถึง 5 ปี โดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ได้รู้ว่ามันเป็นความผิดปกติอะไร จนกระทั่งรุ่นน้องที่เธอรู้จักคนหนึ่งที่ทำงานเบื้องหลังรายการโทรทัศน์ (พงศ์พิชญ์ ปรีชาบริสุทธิ์กุล) ได้รู้เข้า จึงอยากติดต่อไปออกรายการ แต่ต้นไม่ยอมไป แถมยังมีเศษกระดาษสอดออกมาจากใต้ประตูความว่า ห้ามยุ่ง ไม่เช่นนั้นเตรียมมาเก็บศพเขาได้เลย และที่บ้านตรงข้าม ป่าน (กัญญา รัตนเพชร์) เด็กสาววัยรุ่นรุ่นเดียวกับต้น ก็ถูกผู้เป็นแม่เก็บตัวไว้เฉพาะแต่ในห้องนอนเหมือนกัน เนื่องจากเธอเป็นโรคภูมิแพ้อย่างรุนแรง จากการที่จ้องมองไปยังห้องของต้นทุกวัน ป่านสงสัยว่าในบ้านตรงข้ามนั้นมีใครอยู่ในห้องหรือไม่ 
แหล่งข้อมูลอื่น.
"ใคร...ในห้อง (2010)" ที่สยามโซน
เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง (เฟอร์เมร์)

เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์จิตรกรสมัยบาโรกชาวเนเธอร์แลนด์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนในประเทศเยอรมนี 
เวร์เมร์เขียนภาพ “เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง” เสร็จในปี ค.ศ. 1657 ออกุสต์ที่ 3 อีเล็คเตอร์แห่งแซกโซนี (August III of Saxony) ซื้อภาพเขียนนี้ในปี ค.ศ. 1724 พร้อมกับภาพเขียนอื่นๆ ในปารีส แต่ขณะนั้นภาพเขียนได้รับการบ่งว่าเป็นงานเขียนของแรมบรังด์ ที่ต่อมาลดลงเหลือเพียง “ภาพที่เขียนแบบตระกูลการเขียนของแรมบรังด์” ในปี ค.ศ. 1783 ภาพก็ได้รับการบ่งว่าเป็นงานของ โกเวิร์ต ฟลิงก์ (Govaert Flinck) นาม “ฟาน เดอ เวร์เมร์จากเดลฟต์” เริ่มปรากฏเป็นครั้งแรกในแคตาลอกในปี ค.ศ. 1806 แต่ถูกเปลี่ยนกลับไปเป็นฟลิงก์อีกในปี ค.ศ. 1817 ระหว่างปี ค.ศ. 1826 ถึงปี ค.ศ. 1860 ก็เปลี่ยนไปเป็นงานของเปียเตอร์ เดอ ฮูช (Pieter de Hooch) มาเมื่อปี ค.ศ. 1862 เท่านั้นจึงได้มาบ่งว่าเป็นงานของเวร์เมร์ในที่สุด หลักฐานที่กล่าวถึงบันทึกในเอกสารการเป็นเจ้าของภาษาดัทช์ที่อาจจะกล่าวถึงการขายของเปียเตอร์ ฟาน เดอร์ ลิพที่อัมสเตอร์ดัมในปี ค.ศ. 1712, หมายเลข 22, “เด็กสาวอ่านหนังสือในห้อง” โดย ฟาน เดอ เวร์เมร์จากเดลฟต์ แต่บันทึกไม่ละเอียดพอที่จะแยกจากภาพ “สตรีใส่เสื้อสีน้ำเงินยืนอ่านจดหมาย” ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอัมสเตอร์ดัมได้
การระบุภาพเขียนว่าเป็นงานเขียนของเวเมร์จึงเป็นสิ่งที่ทำได้ยากดังกล่าวข้างต้น เพราะไม่มีภาพใดที่สามารถสืบกลับไปถึงห้องเขียนภาพของเวเมร์โดยตรง หรือจดหมายหรือเอกสารสัญญาจ้างใดๆ เช่นกัน การบ่งว่าเป็นงานของเวเมร์จึงเป็นหน้าที่ของนักวิจารณ์งานศิลปะเท่านั้น ซึ่งทำให้เห็นถึงสาเหตุของความความเห็นอันแตกต่างอันกันไปอย่างมากมาย
ในภาพเขียนนี้สตรีสาวเป็นศูนย์กลางขององค์ประกอบของภาพหันข้างไปทางหน้าต่างที่เปิดทางซ้ายของภาพ ด้านหน้าของภาพเป็นโต๊ะที่คลุมด้วยพรมเปอร์เชียผืนเดียวกับที่พบในภาพ “สตรีหลับ” และบนจานใบเดียวกันกลางโต๊ะเป็นผลไม้ บนบานกระจกสะท้อนร่างของสตรีสาวขณะที่ทางขวาเป็นม่านใหญ่สีเขียวที่เหมือนเป็นกรอบภาพ ร่างของสตรีอยู่บนผนังที่ว่างเปล่าที่สะท้อนแสงกลับมาสว่างเรืองบนตัวแบบ
ภาพนี้แสดงถึงคุณสมบัติด้านหนึ่งของงานเขียนของเวร์เมร์ในการแสดงความรู้สึกอันละเอียดอ่อนและความเป็นเอกลักษณ์ ความเด่นของภาพอยู่ที่ความนิ่งและความเด่นของเนื้อหาของภาพ, ความหมกมุ่นและความห่างไกลจากโลกภายนอกของตัวแบบ สตรีสาวในภาพสนใจเพียงสิ่งเดียวคือจดหมายที่จับไว้ในมือและตั้งอกตั้งใจอ่านเนื้อหาในจดหมายอย่างแน่วแน่ 
วิธีการเขียนมาจากส่วนหนึ่งของแรมบรังด์ เวเมร์ใช้ปลายแปรงที่หนาเล็กๆ แต้มเพื่อสร้างโครงร่างของภาพ และเน้นด้วย Impasto แทนโทนสีที่หนักกว่าเช่นเดียวกับช่างเขียนจากเลย์เด็น ภาพเขียนนี้เป็นภาพเขียนขนาดใหญ่ที่ทำให้เน้นความบอบบางของแบบในภาพจากสิ่งแวดล้อมต่างๆ รอบตัว 
มีบทความที่เขียนเกี่ยวกับเอ็ฟเฟ็คของความเป็นจริงของม่านซึ่งใช้กันมากในการเขียนของจิตรกรเนเธอร์แลนด์ตามแบบการเขียนของประเทศในยุโรปอื่นๆ แรมบรังด์, เกอร์ริต ดู และนิโคลาส แมร์ส (Nicolaes Maes) และจิตรกรภาพนิ่งและแม้แต่จิตรกรภูมิทัศน์ต่างก็ใช้ม่านเพื่อกระตุ้นให้ภาพเป็นนาฏกรรมมากขึ้น ฉากหลังสีอ่อนพบในภาพเขียนหลายภาพของคาเรล ฟาบริเชียส (Carel Fabritius) เช่นในภาพ “โกลด์ฟินช์” จากปี ค.ศ. 1654 ที่ Mauritshuis เป็นตัวอย่างหนึ่งที่มีชื่อเสียง
พระเจ้ามูแห่งบัลแฮ

จักรพรรดิมูแห่งบัลแฮ ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่ง อาณาจักรบัลแฮ เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าโก หรือ แด โจยอง 
พระราชประวัติ.
แท มูเย ประสูติเมื่อใดที่ไหนไม่ปรากฏแน่ชัดเป็นพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้าโก หรือ แท โจยอง ปฐมจักรพรรดิแห่ง อาณาจักรพัลแฮ เมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 719 (พ.ศ. 1262) องค์ชายแท มูเยในที่รัชทายาทจึงเสด็จ
ขึ้นครองราชย์แทนสืบต่อมาเมื่อแรกครองราชย์ได้พระราชทานตำแหน่งและรัชศกแก่พระเจ้าโกผู้เป็นพระราชบิดาว่า อิน-อัน
ในรัชสมัย.
ตลอด 18 ปีแห่งรัชสมัยของพระเจ้ามูทรงต้องทำสงครามกับหลายฝ่ายเช่น ราชวงศ์ถัง,คิตันและ โมเฮ เป็นต้นเสด็จสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 737 (พ.ศ. 1280) องค์ชายแด ฮึนมูพระราชโอรสจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็น พระเจ้ามุน
เหิง เจิ้น

เจ้าชายเหิงเจิ้น  ประสูติ ณ กรุงปักกิ่ง เมื่อปี ค.ศ. 1944 (อายุ ปี) เป็นพระประมุขราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัว ต่อจากยวี่เหยียน โดยสืบเชื้อสายจากจักรพรรดิเต้ากวง รัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์ชิง และเป็นพระญาติกับจักรพรรดิผู่อี๋ จักรพรรดิต้าชิงพระองค์สุดท้าย
โทกูงาวะ อิเอซาโตะ

เจ้า โทกูงาวะ อิเอซาโตะ  เป็นผู้นำตระกูลโทกูงาวะ คนที่ 16 และเป็นคนแรก หลังจากการล่มสลายของ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1863 และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ขณะอายุได้ 76 ปี
อิเอะซะโตะ เข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลโทกูงาวะ ต่อจาก โทกูงาวะ โยชิโนบุ ในปีค.ศ. 1868 ขณะอายุได้เพียง 5 ปี หลังจากนั้น จึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เจ้าสืบตระกูล จาก จักรพรรดิเมจิ และดำรงตำแหน่งประธาน สภาขุนนางญี่ปุ่น คนที่ 4 ซึ่งดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด เป็นเวลาถึง 30 ปี คือระหว่าง พ.ศ. 2446-2476 (ค.ศ. 1903-1933)
ฟองสบู่ (มิเล)

ฟองสบู่  เดิมชื่อ โลกของเด็ก  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษคนสำคัญ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เลดีลีเวอร์ที่พอร์ตซันไลต์ในอังกฤษ มิเลเขียนภาพ "ฟองสบู่" เสร็จในปี ค.ศ. 1886 
ภาพ "ฟองสบู่" กลายเป็นภาพที่มีชื่อเสียงเมื่อถูกนำมาใช้แล้วใช้อีกในการโฆษณาสบู่ตราแพร์ส ซึ่งนำมาซึ่งข้อโต้แย้งของความสัมพันธ์ระหว่างศิลปะและการโฆษณา
ภาพ "ฟองสบู่" เป็นหนึ่งในบรรดาภาพเด็กที่มิเลเขียนที่กลายมามีชื่อเสียงในบั้นปลายของชีวิต ผู้เป็นแบบคือหลานอายุห้าขวบชื่อวิลเลียม มิลบอร์น เจมส์ (William Milbourne James) เป็นภาพที่มีอิทธิพลมาจากภาพเขียนดัตช์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ของลักษณะที่เรียกว่าจิตรกรรมวานิตา (Vanitas) ซึ่งเป็นจิตกรรมภาพนิ่งที่เขียนขึ้นเพื่อสื่อความหมายของความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ที่บางครั้งอาจจะเป็นภาพของเด็กเป่าฟองสบู่อยู่ข้างหัวกะโหลกหรือสัญลักษณ์อื่นที่เป็นนัยยะถึงความตาย 
ภาพนี้เป็นภาพของเด็กชายผมทองที่กำลังชายตาตามฟองสบู่ที่ลอยขึ้นไป ที่เป็นสัญลักษณ์ของความงามและความเปราะบางของชีวิต ข้างที่นั่งด้านซ้ายมีกระถางที่มีไม้ที่กำลังโตและทางขวาเป็นกระถางที่ตกลงมาแตกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่หมายถึงความตายแทนที่จะใช้กะโหลก ตัวแบบส่องสว่างเด่นจากบรรยากาศรอบที่เป็นสีที่เศร้าหมอง
เมื่อตั้งแสดงครั้งแรกที่หอศิลป์โกรฟเนอร์ ในลอนดอนในปี ค.ศ. 1886 ภายใต้ชื่อ "โลกของเด็ก" และได้รับการซื้อโดยวิลเลียม อิงแกรมแห่ง Illustrated London News ต่อมาก็ได้รับการก็อปปีและทำเป็นแม่แบบที่พิมพ์ในนิตยสารที่วิลเลียม บาร์เร็ตต์ผู้จัดการของบริษัทสบู่ตราแพร์สมาเห็นเข้า บาร์เร็ตต์ซื้อภาพต้นฉบับต่อจากอิงแกรมในราคา £2,200 ซึ่งทำให้ได้รับเอกสิทธิ์ในการใช้ภาพอย่างใดก็ได้ และได้ทำการขออนุญาตจากมิเลให้เพิ่มก้อนสบู่แพร์สเพื่อใช้ในการโฆษณา มิเลผู้ขณะนั้นเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในบริเตนแรกก็มีความรู้ลักลั่นในการที่ผลงานของตนอาจจะถูกนำไปใช้ในการโฆษณาซึ่งในขณะนั้นยังเป็นสิ่งที่ถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร แต่เมื่อเห็นภาพร่างที่ได้รับการเสนอมิเลก็มองเห็นว่าเป็นการเพิ่มรายละเอียดที่กลืนไปกับภาพและเป็นนัยยะว่าเด็กในภาพใช้สบู่ในการทำน้ำสบู่สำหรับเป่าฟองสบู่ หลังจากได้รับความสำเร็จในการใช้ภาพในการโฆษณาแล้ว มิเลก็ถูกโจมตีโดยนักเขียนมารี คอเรลลิ (Marie Corelli) ผู้กล่าวหาในนวนิยาย "The Sorrows of Satan" ว่าขายพรสวรรค์เพื่อขายสบู่ มิเลเขียนจดหมายตอบชี้ให้เห็นว่าได้ขายลิขสิทธิ์ให้แก่ผู้ซื้อไปแล้ว ฉะนั้นจึงไม่สามารถมีอำนาจที่จะหยุดยั้งการนำภาพไปเปลี่ยนแปลงโดยผู้ซื้อได้ ลูกของมิเลอ้างต่อมาว่ามิเลพยายามหยุดยั้งการโฆษณาแต่ได้รับการแนะนำว่าไม่มีสิทธิทางกฎหมายที่จะทำเช่นนั้น แต่คอเรลลิก็ถอนความเห็นออกจากนวนิยายฉบับที่พิมพ์ต่อมา 
โฆษณาเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายจนวิลเลียม มิลบอร์น เจมส์ผู้เมื่อเติบโตขึ้นเข้ารับราชการเป็นนายพลเรือในราชนาวีอังกฤษเป็นที่รู้จักในชื่อ "Bubbles" จนตลอดชีวิต
เมื่อสบู่แพร์สถูกซื้อโดยลีเวอร์บราเธอร์ส (Lever Brothers) ภาพเขียนก็ตกไปเป็นของเจ้าของใหม่ ผู้ให้ราชสถาบันศิลปะขอยืมไปแสดงอยู่ชั่วระยะหนึ่งก่อนที่นำมาตั้งแสดงที่หอศิลป์เลดีลีเวอร์ที่พอร์ตซันไลต์ในปี ค.ศ. 2006
บุญชู ตรีทอง

บุญชู ตรีทอง (เกิด 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2488) อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย ในรัฐบาลบรรหาร ศิลปอาชา รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลชวน หลีกภัย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง
ประวัติ.
บุญชู เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ที่ตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นบุตรนายส่วยจิ่ง กับนางยุ้น ตรีทอง สมรสกับนางปริศนา ตรีทอง มีบุตรธิดา 2 คน 
สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย ประกาศนียบัตรการศึกษา (ป.กศ.) สาขาการสื่อสารโทรคมนาคม จากวิทยาลัยครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา และระดับปริญญาตรีสาขาฟิสิกส์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร เมื่อปี พ.ศ. 2511
นิตยสารฟอร์บส์ เอเชีย ฉบับเดือนกรกฎาคม 2557 ประกาศยกย่อง 48 สุดยอดคนใจบุญจาก 12 ประเทศในภูมิภาคเอเชียและแปซิฟิก (Heroes of Philanthropy) โดยเขามีชื่อติด 1 ใน 4 รายชื่อคนไทย หลังจากที่เขาบริจาคทรัพย์สินกว่า 25 % เพื่อการศึกษา โดยบริจาคที่ดิน 365 ไร่ บริเวณอำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง เพื่อก่อสร้างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง รวมถึงบริจาคเงินจำนวน 100 ล้านบาทสร้างอาคารเรียนหลังแรก รวมไปถึงการสร้างห้องสมุด และให้ทุนการศึกษาระดับปริญญาเอก ณ ต่างประเทศ และภายในประเทศ เพื่อพัฒนาบุคลากรที่จะมาเป็นอาจารย์ ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ในอนาคต
งานการเมือง.
บุญชู ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง ในการเลือกตั้งเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคความหวังใหม่ ต่อมาในการเลือกตั้ง ปี พ.ศ. 2538 จึงย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย และปี พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย
ในรัฐบาลของชวน หลีกภัย (สมัยแรก) บุญชู ได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ซึ่งเป็นการดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีครั้งแรกของบุญชู ต่อมาในรัฐบาลพรรคชาติไทย นำโดยบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรี จึงได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีอีกครั้ง ในตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย ซึ่งในระหว่างดำรงตำแหน่งดังกล่าว เขามีส่วนในการผลักดันให้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549
ในปี 2557 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดลำปาง แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
บทบาทด้านการศึกษา.
นายบุญชู ตรีทอง เป็นผู้หนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการผลักดันการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาและอุดมศึกษาในจังหวัดลำปาง โดยการบริจาคที่ดิน จำนวน 365 ไร่ บริเวณอำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง เพื่อก่อสร้างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ซึ่งในปัจจุบันมหาวิทยาลัยดังกล่าวเป็นสถานที่จัดการเรียนการสอนที่รองรับนักเรียน นักศึกษาในจังหวัดลำปางจำนวนมาก รวมทั้งการบริจาคเงินสร้างอาคารหอประชุมใหญ่โรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย โดยใช้ชื่อ อาคารบุญชู ตรีทอง โดยในปัจจุบันเป็นที่ทำการของสมาคมนักเรียนเก่าบุญวาทย์วิทยาลัย และเป็นสถานที่สำหรับจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย ทั้งยังเป็นสถานสำหรับจัดงานสำคัญต่างๆของภาครัฐและเอกชนในจังหวัดลำปาง
สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี (ฟัน โคค)

สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนนี้เป็นงานสะสมส่วนบุคคล 
ภาพ "สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1890 เป็นภาพที่ฟัน โคคเขียนหลายครั้ง 
ภาพ "สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี" เปลี่ยนมือหลายครั้ง ก่อนหน้าครั้งล่าสุดซื้อโดยสตีเวน วินน์ ในปี ค.ศ. 1997 ในราคา 47.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อมาวินน์ขายภาพนี้พร้อมกับภาพ "คนอาบน้ำ" (โดยโกแก็ง) ให้กับสตีเวน เอ. โคอิน ในราคากว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ