กองกำลังนานาชาติในติมอร์ตะวันออก

กองกำลังนานาชาติในติมอร์ตะวันออก หรือ อินเตอร์เฟต  เป็นกองกำลังเฉพาะกิจสร้างสันติภาพข้ามชาติที่ไม่ใช่ของสหประชาชาติ ซึ่งจัดตั้งและนำโดยออสเตรเลียตามมติขององค์การสหประชาชาติเพื่อจัดการกับวิกฤติด้านมนุษยธรรมและความมั่นคงที่เกิดขึ้นในติมอร์ตะวันออกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542–2543 ก่อนที่จะส่งต่อภารกิจไปยังกองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ อินเตอร์เฟตบัญชาการโดยนายทหารออสเตรเลีย พลตรี ปีเตอร์ คอสโกรฟ
ความเป็นมา.
อินโดนีเซียบุกติมอร์ตะวันออกในปี พ.ศ. 2518 และผนวกอดีตอาณานิคมของโปรตุเกส การผนวกนี้ได้รับการยอมรับจากไม่กี่ชาติ (รวมถึงออสเตรเลียและสหรัฐอเมริกา) และถูกต่อต้านโดยชาวติมอร์ตะวันออกจำนวนมาก ความกังวลด้านความมั่นคงในช่วงสงครามเย็นได้รับการตอกย้ำ ขณะที่มหาอำนาจต่างชาติก็ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์อันดีกับอินโดนีเซียเป็นอย่างมาก และส่วนใหญ่ไม่เต็มใจที่จะช่วยเหลือในการผลักดันเอกราชด้วยผลที่ตามมา อย่างไรก็ตาม หลังจากการล่มสลายของประธานาธิบดีซูฮาร์โตที่ดำรงตำแหน่งมายาวนานของอินโดนีเซีย บาคารุดดิน ยูซุฟ ฮาบีบี ประธานาธิบดีคนใหม่ก็พร้อมที่จะให้เอกราชพิเศษแก่ติมอร์ตะวันออก
ปลายปี พ.ศ. 2541 นายกรัฐมนตรีออสเตรเลีย จอห์น โฮเวิร์ด พร้อมด้วยอเล็กซานเดอร์ ดาวเนอร์ รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศของเขา ได้ร่างจดหมายถึงฮาบีบีเพื่อสนับสนุนแนวคิดเรื่องเอกราช แต่ได้รวมเอาข้อเสนอแนะที่ว่าปัญหาระยะยาวของการกำหนดการปกครองด้วยตนเองของติมอร์ตะวันออกจะคลีคลายได้ด้วยการให้โอกาสชาวติมอร์ตะวันออกในการลงประชามติหลังจากช่วงระยะเวลาอันยาวนานของการปกครองตนเอง การเปรียบเทียบที่ชัดเจนคือ สนธิสัญญามาติญง (Matignon Accords) ที่เกี่ยวกับฝรั่งเศสและนิวแคลิโดเนีย จดหมายดังกล่าวทำให้ฮาบีบีไม่พอใจ ซึ่งมองว่าอินโดนีเซียเป็น "มหาอำนาจอาณานิคม" และเขาจึงตัดสินใจตอบสนอง ด้วยการประกาศถึงกำหนดการลงประชามติอย่างกระทันหัน โดยจะดำเนินการภายในหกเดือน
ข่าวข้อเสนอดังกล่าวกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยารุนแรงจากกองกำลังพลเรือนอาสาสมัคร (militia) ที่สนับสนุนอินโดนีเซียในติมอร์ตะวันออก กองทัพบกอินโดนีเซียไม่ได้เข้ามาแทรกแซงเพื่อฟื้นฟูความสงบเรียบร้อย ที่การประชุมสุดยอดที่บาหลี ฮาวเวิร์ดบอกกับฮาบิบีว่ากองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติควรจะเป็นผู้ดูแลกระบวนการนี้ ฮาบีบีปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว โดยเชื่อว่าสิ่งนั้นจะเป็นการดูถูกกองทัพอินโดนีเซียของเขา
การลงประชามติเอกราชติมอร์ตะวันออก.
คณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNAMET) ก่อตั้งขึ้นเพื่อจัดและดำเนินการลงประชามติเกี่ยวกับคำถามเรื่องเอกราช ประกอบด้วยตำรวจและผู้สังเกตการณ์มากกว่าบุคลากรทางทหาร การออกเสียงประชามติที่ได้รับการสนับสนุนจากสหประชาชาติจัดขึ้นเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2542 แสดงให้เห็นถึงการเห็นชอบอย่างท่วมท้นสำหรับการแยกตัวเป็นเอกราชของติมอร์ตะวันออกจากอินโดนีเซีย หลังจากประกาศผลเมื่อวันที่ 4 กันยายน การปะทะกันอย่างรุนแรงเกิดขึ้นโดยกลุ่มติดอาวุธที่ต้องสงสัยว่าจะต่อต้านการประกาศเอกราช ก่อให้เกิดวิกฤตด้านมนุษยธรรมและความมั่นคงในภูมิภาค ทำให้ ชานานา กุฌเมา ได้ร้องขอกองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติในวันเดียวกัน ชาวติมอร์ตะวันออกจำนวนมากถูกสังหาร โดยมีผู้พลัดถิ่นมากถึง 500,000 คน และราวครึ่งหนึ่งต้องหลบหนีออกจากดินแดนของตนเอง
ในวันที่ 6 กันยายน ปฏิบัติการสปิตไฟร์เริ่มต้นขึ้นด้วยเครื่องบิน ซี-130 เฮอร์คิวลิส ของกองทัพอากาศออสเตรเลีย (RAAF) เพื่ออพยพเจ้าหน้าที่คณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNAMET) ชาวต่างชาติ และผู้ลี้ภัย รวมถึงบิชอป เบโล ไปยังดาร์วิน จากสนามบินดิลีและเบาเกา โดยมีการป้องกันโดยทหารจากกรมปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ (SASR) ที่ไม่ติดอาวุธ
ข้อมติสหประชาชาติ.
ความรุนแรงดังกล่าวทำให้เกิดการแสดงออกถึงความไม่พอใจโดยสาธารณชนในออสเตรเลีย โปรตุเกส และที่อื่น ๆ และนักเคลื่อนไหวในโปรตุเกส ออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา และประเทศอื่น ๆ กดดันรัฐบาลให้ดำเนินการต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ลอรี เบรเรตัน โฆษกฝ่ายค้านด้านการต่างประเทศของออสเตรเลีย เน้นย้ำหลักฐานที่แสดงถึงการมีส่วนร่วมของกองทัพอินโดนีเซียในความรุนแรงที่เกิดขึ้น และสนับสนุนปฏิบัติการรักษาสันติภาพของสหประชาชาติเพื่อสร้างเสถยรภาพในการจัดการเลือกตั้งของติมอร์ตะวันออก คริสตจักรคาทอลิกในออสเตรเลียเรียกร้องให้รัฐบาลออสเตรเลียส่งกองกำลังรักษาสันติภาพไปยังติมอร์ตะวันออกเพื่อยุติความรุนแรง การประท้วงเกิดขึ้นนอกสถานกงสุลอินโดนีเซียในดาร์วินและสถานทูตอินโดนีเซียในแคนเบอร์รา
นายกรัฐมนตรี จอห์น โฮเวิร์ด ของออสเตรเลีย ได้รับการสนับสนุนจาก โคฟี แอนนัน เลขาธิการสหประชาชาติ และประธานาธิบดี บิล คลินตัน ของสหรัฐ ในการส่งกองกำลังรักษาสันติภาพระหว่างประเทศที่นำโดยออสเตรเลียเข้าสู่ติมอร์ตะวันออกเพื่อยุติความรุนแรง เมื่อวันที่ 12 กันยายน คลินตันประกาศว่า:
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />
อินโดนีเซียที่ประสบปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำยอมจำนน ภายใต้แรงกดดันจากนานาชาติที่จะอนุญาตให้มีกองกำลังรักษาสันติภาพระหว่างประเทศ ประธานาธิบดี บาคารุดดิน ยูซุฟ ฮาบีบี ประกาศเมื่อวันที่ 12 กันยายน ว่าเขาจะทำเช่นนั้น เขากล่าวในงานแถลงข่าวว่า:
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ผมได้โทรหานายโคฟี อันนัน เลขาธิการสหประชาชาติ เพื่อแจ้งให้ทราบถึงความพร้อมของเราที่จะรับกองกำลังรักษาสันติภาพระหว่างประเทศผ่านทางสหประชาชาติ จากประเทศที่เป็นมิตร เพื่อฟื้นฟูสันติภาพและความมั่นคงในติมอร์ตะวันออก
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />
เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2542 คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติแสดงความกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ที่ย่ำแย่ในติมอร์ตะวันออก และออกมติที่ 1264 เรียกร้องให้มีกองกำลังข้ามชาติเพื่อฟื้นฟูสันติภาพและความมั่นคงแก่ติมอร์ตะวันออก เพื่อปกป้องและสนับสนุนภารกิจของสหประชาชาติที่นั่น และอำนวยความสะดวกในการดำเนินการช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมจนกว่าจะถึงเวลาที่กองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติได้รับการอนุมัติและจัดกำลังในพื้นที่ มติดังกล่าวยังยินดีที่ออสเตรเลียออกจดหมายตอบรับที่จะเป็นผู้นำของกองกำลังข้ามชาติที่จะส่งไปยังติมอร์ตะวันออก รวมถึงเป็นแกนสนับสนุนหลักในกองกำลังดังกล่าว
ปฏิบัติการทางทหาร.
การนำไปสู่การปฏิบัติการครั้งนี้ยังคงมีความตึงเครียดทางการเมืองและการทหาร กองทัพอากาศออสเตรเลีย (RAAF) ได้ส่งเครื่องบินรบแนวหน้า ได้แก่ เอฟ/เอ-18 และ เอฟ-111 ไปทางเหนือยังทินดัลในนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี เพื่อทำหน้าที่เป็นเครื่องบินเตรียมพร้อมป้องกันความขัดแย้งที่ทวีความรุนแรงขึ้นโดยกองทัพอินโดนีเซีย และสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิดรวมถึงการป้องกันทางอากาศสนับสนุนการลงจอดหากจำเป็น เครื่องบินลาดตระเวนทางทะเล พี-3 โอไรออน ก็ถูกนำไปวางกำลังเช่นกัน ในกรณีที่วิกฤตที่สุด ยุทโธปกรณ์สนับสนุนทางอากาศของกองทัพอากาศออสเตรเลียที่มีให้กับอินเตอร์เฟต ได้แก่ เอฟ-111 จำนวน 10 ลำ, เอฟ/เอ-18 จำนวน 12 ลำ, พี-3ซี โอไรอออน จำนวน 5 ลำ, เครื่องบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ B707 จำนวน 3 ลำ, บี200 คิงแอร์ จำนวน 2 ลำ, เครื่องบินควบคุมหน้า พีซี-9เอ 3 ลำ และเครื่องบินไอพ่นวีไอพีฟอลคอน เอฟ900 นอกจากนี้ ยังมีกลุ่มเคลื่อนย้ายทางอากาศที่สำคัญ คือ เครื่องบินขนส่งของออสเตรเลีย ซึ่งรวมถึง ซี-130 เฮอร์คิวลิส 13 ลำ และ ดีเอชซี-4 คาริบู 3 ลำ ขณะที่นิวซีแลนด์ได้ส่งเครื่องบิน ซี-130 เฮอร์คิวลิส, ยูเอช-1 ฮิวอี้ และ เอ-4เค สกายฮอว์กส์ ไปยังฐานทัพอากาศออสเตรเลียทินดัล เพื่อสนับสนุนอากาศยาน เอฟ-111 ของออสเตรเลีย นอกจากนี้ ยังมีเครื่องบินของอังกฤษ สหรัฐอเมริกา แคนาดา ฝรั่งเศส และไทยจำนวนหนึ่งถูกส่งไปวางกำลังประจำการด้วย อย่างน้อยหนึ่งครั้ง เครื่องบิน พี-3ซี ของออสเตรเลียถูกเครื่องบินอินโดนีเซียเข้าสกัดกั้น ในขณะที่เรือดำน้ำของอินโดนีเซียก็ถูกตรวจพบโดยการสอดแนมของแนวร่วมภายในบริเวณใกล้เคียงกับท่าเรือดิลีขณะที่กองกำลังอินเตอร์เฟตเข้าใกล้ ท้ายที่สุดแล้วไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้น และการแทรกแซงก็ประสบผลสำเร็จ อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ออสเตรเลีย-อินโดนีเซียอาจจะต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะฟื้นคืนกลับมาเป็นปกติ
จาก 22 ประเทศที่เข้าร่วมกับอินเตอร์เฟต มี 10 ประเทศที่จัดกำลังทางเรือ โดยออสเตรเลียเป็นผู้ให้บริการทางเรือรายใหญ่ที่สุดเพียงรายเดียว โดยมีเรือรบ 14 ลำที่ใช้งานในอินเตอร์เฟตระหว่างวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2542 ถึง 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 ประกอบไปด้วย เรือฟริเกต "แอดิเลด, แอนแซค, ดาร์วิน, ซิดนีย์, นิวคาสเซิล" และ "เมลเบิร์น"; เรือยกพลขึ้นบก "โทบรูค", เรือระบายพล "บาลิกปาปัน, บรูไน, ลาบวน, ตารากัน" และ "เบตาโน" เรือเร็วขนส่ง "เจอร์วิสเบย์"; และเรือส่งกำลังบำรุง "ซัคเซสส์" ขณะที่สหรัฐได้ส่งเรือเข้ารวมภารกิจ 7 ลำ ได้แก่ เรือลาดตระเวน "โมบาลเบย์"; เรือยกพลขึ้นบกจู่โจม "เบลล์ วู้ด, เปเลลิว" และ "จูโน"; และเรือส่งกำลังบำรุง "คิลาเว, ซานโฮเซ" และ"ทิปเปคานู" ฝรั่งเศสสนับสนุนเรือในภารกิจ 4 ลำ ได้แก่ เรือฟริเกต พร้อมด้วยเรือยกพลขึ้นบก "เวนเดมิแอร์" และ "แพรเรียล" "ซิโรโก" และ "ฌาค คาร์เทียร์" สิงคโปร์สนับสนุนเรือยกพลขึ้นบกสะเทินน้ำสะเทินบก 3 ลำ ได้แก่ "เอ็กซเลนซ์, อินเทรพิท" และ "เพอร์เซอเวียแรนซ์" นิวซีแลนด์สนับสนุน 3 ลำ ได้แก่ เรือฟริเกต "เต คาฮา" และ "แคนเทอร์เบอรี" เรือส่งกำลังบำรุง "เอนเดเวอร์" เรือรบอื่น ๆ ที่ประจำการในระหว่างการปฏิบัติการ ได้แก่ เรือส่งกำลังบำรุง "โปรเทคเทอร์" ของแคนาดา เรือยกพลขึ้นบกจู่โจม "ซาน จูสโต" ของอิตาลี เรือฟริเกต วา"สโก ดา กามา" ของโปรตุเกส เรือยกพลขึ้นบก เรือหลวง"สุรินทร์" ของไทย และเรือพิฆาต "กลาสโกว์" ของสหราชอาณาจักร
กองกำลังนานาชาติในติมอร์ตะวันออก (INTERFET) เริ่มส่งกำลังไปยังติมอร์ตะวันออกเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2542 ในฐานะกองกำลังที่ไม่ใช่ของสหประชาชาติซึ่งปฏิบัติการตามมติของสหประชาชาติ นำโดยออสเตรเลีย ซึ่งร่วมส่งกำลังพล 5,500 นายและผู้บัญชาการกองกำลัง พลตรี ปีเตอร์ คอสโกรฟ โดยได้รับมอบหมายให้ฟื้นฟูสันติภาพและความมั่นคง ปกป้องและสนับสนุนการปฏิบัติงานของคณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNAMET) และอำนวยความสะดวกในความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม ผู้บัญชากากองกำลังเฉพาะกิจร่วมไทย พลตรี ทรงกิตติ จักกาบาตร์ เป็นรองผู้บัญชาการของอินเตอร์เฟต กองบัญชาการกองกำลังร่วมของออสเตรเลียทำหน้าที่สั่งการและควบคุมโดยรวม กำลังรบหลักของออสเตรเลีย ได้แก่ ทหารราบและทหารม้าที่จัดกำลังจากกองพลน้อยที่ 3 เนื่องจากลักษณะของปฏิบัติการ ทำให้ไม่ได้มีการนำปืนใหญ่และอาวุธหนักอื่น ๆ ไปใช้งานด้วย แต่ได้เตรียมพร้อมปืนใหญ่ขนาด 105 มม. และ 155 มม. และรถถังลีโอพาร์ดในดาร์วินเพื่อการจัดวางกำลังอย่างรวดเร็วหากจำเป็น รวมถึงได้รับการสนับสนุนจากกรมทหารช่างรบที่ 3, กองร้อยสัญญาณที่ 103, กองร้อยสื่อสารที่ 110 และหน่วยสนับสนุนจากกองพันสนับสนุนการธุรการกองทัพน้อยที่ 3 เฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กจำนวน 12 ลำ จากกรมการบินที่ 5 ก็ถูกส่งไปประจำการเช่นกัน กองกำลังระดับกำลังอื่น ๆ ได้แก่ สารวัตรทหาร, กองร้อยข่าวกรอง, กองร้อยสงครามอิเล็กทรอนิกส์ หน่วยของกองร้อยระบุตำแหน่งปืนใหญ่ และเจ้าหน้าที่สำรวจภูมิประเทศ
กองกำลังพิเศษมีบทบาทสำคัญในปฏิบัติการ โดยมีกองร้อยออสเตรเลียจากกรมปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ (SASR) กองทหารจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศนิวซีแลนด์ (NZSAS) และกองทหารจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางเรือสหราชอาณาจักร (SBS) ได้มีการจัดตั้งกองกำลังตอบโต้ (Response Force: RESPFOR) SASR บินเข้าสู่ดิลีโดยเครื่องบิน ซี-130 เฮอร์คิวลิสของออสเตรเลียเพื่อรักษาความปลอดภัยสนามบินโคโมโร ตามด้วยหน่วย NZSAS และ SBS เมื่อสนามบินปลายทางปลอดภัยแล้ว ทหารราบจากกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลีย (2 RAR) ก็บินตามเข้ามาจากดาร์วินโดยได้รับการสนับสนุนจากรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ เอ็ม-113 จำนวน 2 คันจากกองร้อย B กรมทหารม้าที่ 3/4 RESPFOR เริ่มการลาดตระเวนด้วยยานพาหนะในดิลี รวมถึงการลาดตระเวนท่าเรือดิลี หลังจากนั้นกองร้อยปืนเล็กยาวจาก 2 RAR—ซึ่งยืมรถบรรทุกทหารของอินโดนีเซียสำหรับการขนส่ง—และรักษาความปลอดภัยท่าเรือไว้ก่อนที่กองกำลังหลักจะติดตามจะมาถึงในวันรุ่งขึ้น ในขณะที่ส่วนที่เหลือของ กองพันได้รวมพลที่โคโมโระ ในขณะเดียวกันได้มีการรวมกำลังทหารกุรข่าจากกองพันที่ 2, กรมทหารกุรข่า (2 RGR) และหน่วยคอมมานโดของราชนาวิกโยธินอังกฤษจากกองร้อยปืนเล็กยาวกองเรือเตรียมพร้อม (Fleet Standby Rifle Troop: FSRT) ได้รักษาการบริเวณตีนเขาและพื้นที่ทางตอนใต้ของเมือง กองพันที่ 3 กรมทหารออสเตรเลีย (3 RAR) เริ่มยกพลขึ้นบกที่ท่าเรือในวันรุ่งขึ้น พร้อมด้วยกรมทหารม้าที่ 2 ที่พร้อมกับรถหุ้มเกราะเบาของออสเตรเลีย (ASLAV) และกำลังที่เหลือของกลุ่มกองร้อยจาก 2 กองพันที่สอง กองพันทหารกุรข่า และกองร้อยป้องกันสนามบินที่ 2 (2AFDS) มาถึงในวันรุ่งขึ้นเพื่อรักษาความปลอดภัยสนามบินโคโมโระอย่างถาวร แทนที่ทหารราบจากกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลีย โดยกองกำลังและบุคลากรสนับสนุนของออสเตรเลียเพิ่มเติมจะตามมาถึงในวันต่อ ๆ ไป ในขณะที่อินเตอร์เฟตยังคงเสริมกำลังอย่างต่อเนื่อง เช่นเดียวกับกองกำลังจากประเทศอื่น ๆ จากหลายประเทศ โดยเฉพาะจากนิวซีแลนด์
บุคลากรของคณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNAMET) ส่วนใหญ่ได้รับการอพยพออกจากภูมิภาคนี้แล้วในช่วงหลายเดือนก่อนโดยกองทัพอากาศออสเตรเลีย แม้ว่าจะมีจำนวนเล็กน้อยที่ยังคงอยู่เพื่ออพยพออกมาตามหลัง จากนั้นเจ้าหน้าที่และกองกำลังของอินโดนีเซียได้ถอนกำลังออกไป คณะผู้แทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNAMET) ได้ก่อตั้งสำนักงานใหญ่ขึ้นใหม่ในเมืองดิลีเมื่อวันที่ 28 กันยายน และในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2542 อินโดนีเซียก็ได้รับรองผลการลงประชามติประกาศเอกราชอย่างเป็นทางการ ไม่นานหลังจากนั้นองค์การบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNTAET) ได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นปฏิบัติการรักษาสันติภาพ ซึ่งยังรับผิดชอบอย่างเต็มที่ในการบริหารงานของติมอร์ตะวันออกเพื่อดูแลการเปลี่ยนผ่านสู่เอกราช ด้วยกองกำลังที่มีอยู่อย่างจำกัด คอสโกรฟจึงนำแนวคิด 'จุดน้ำมัน' มาใช้ในการครอบครองพื้นที่สำคัญซึ่งพื้นที่โดยรอบอาจได้รับอิทธิพล จากนั้นจึงรักษาความปลอดภัย โดยเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วด้วยเฮลิคอปเตอร์เพื่อรักษาสมดุลของกองกำลังติดอาวุธ สนามบินขนาดใหญ่ที่เบาเกาได้รับการรักษาความปลอดภัยโดยสองหมวดจากกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลียเมื่อวันที่ 22 กันยายน ซึ่งได้รับการบรรเทาทุกข์โดยกองกำลังที่ไม่ใช่พลรบของกองทัพบกฟิลิปปินส์ที่เรียกว่าคณะผู้แทนสนับสนุนด้านมนุษยธรรมของฟิลิปปินส์ไปยังติมอร์ตะวันออก (Philippine Humanitarian Support Mission to East Timor: PhilHSMET) ในสามวันต่อมา
เมื่อวันที่ 26 กันยายน กองร้อย D กองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลีย ได้ทำการแทรกซึมทางอากาศเข้าไปในลิพนิกา ห่างจากดิลีประมาณ และกลับสู่ดิลีประมาณ 30 ชั่วโมงต่อมา ต่อมาวันที่ 29 กันยายน ทหารราบนิวซีแลนด์ชุดแรกเดินทางมาถึงดิลีพร้อมกับกองร้อย V จากกองพันที่ 1 กรมทหารราบนิวซีแลนด์ (1 RNZIR) พร้อมด้วยรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ เอ็ม-113 จำนวน 4 คันจากกองพันปืนเล็กยาวภูเขาราชินีอเล็กซานดรา หลังจากอินเตอร์เฟตได้เข้ารักษาความปลอดภัยเมืองดิลีได้อย่างสมบูรณ์แล้ว จึงได้ปรับย้ายกองกำลังไปทางด้านตะวันตก ในวันที่ 1 ตุลาคม กองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลียได้บินเข้ามาเพื่อคุ้มกันเมืองบาลีโบ และบาตูกาเด ใกล้ชายแดนด้านตะวันตกไปพร้อม ๆ กัน เมื่อได้รับรถลำเลียงพลหุ้มเกราะเข้ามาเสริมกำลัง กองพันก็สามารถวางกำลังป้องกันมาเลียนาได้ ก่อนที่จะดำเนินการเคลียร์ส่วนที่เหลือของรีเจนซี่โบโบนาโร
ในวันที่ 6 ตุลาคม กองกำลังยานเกราะของกุรข่าและ RESPFOR ได้เข้าไปในเมืองซูไอร่วมกับ RESPFOR ในเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กส์ และจับกุมทหารอาสาได้ 116 นาย อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ SASR จำนวนหนึ่งถูกซุ่มโจมตีในเวลาต่อมา ส่งผลให้ทหารออสเตรเลียสองคนได้รับบาดเจ็บ ในการโจมตีตอบโต้ มีทหารอาสา 2 นายเสียชีวิต ขณะที่อีก 2 คนหลบหนีออกมาได้ แต่ภายหลังพบว่าบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิต ในขณะเดียวกัน กองพันที่ 3 ของออสเตรเลีย—กองพันที่ 5/7 กรมทหารออสเตรเลีย (5/7 RAR)—ได้มาถึงดิลีเพื่อบรรเทาทุกข์กองพันที่ 3 กรมทหารออสเตรเลีย ในวันที่ 10 ตุลาคม กองพันที่ 3 กรมทหารออสเตรเลียถูกส่งเข้าไปแทรกแซงใน โบโบนาโร และ มาเลียน่า โดยเฮลิคอปเตอร์ และกองร้อย V กองพันที่ 1 กรมทหารราบนิวซีแลนด์ ถูกส่งไปยังเมืองซูไอโดยเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กเพื่อบรรเทาทุกข์พร้อมกับหน่วยกุรข่าและ RESPFOR ในวันเดียวกันนั้น หมวดจากกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลียถูกตำรวจอินโดนีเซียยิงใส่ใกล้กับโมตาไอน์ที่ชายแดน และในการปะทะที่ตามมา ชาวอินโดนีเซีย 1 ถูกสังหาร
ในวันที่ 13 ตุลาคม ปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกครั้งใหญ่ได้เริ่มขึ้นที่ซูไอ โดยมีหน่วยส่งกำลังบำรุงและหน่วยสนับสนุนจำนวนมากของกองบัญชาการกองพลน้อยที่ 3 (เปลี่ยนชื่อเป็นกองบัญชาการเวสต์ฟอร์ซ) ยกพลขึ้นบก เวสต์ฟอร์ซ (WESTFOR) ประกอบด้วยกองพันที่ 2 กรมทหารออสเตรเลีย (2RAR), กองพันที่ 3 กรมทหารออสเตรเลีย (3RAR) และ กองพันที่ 1 กรมทหารนิวซีแลนด์ (1RNZIR) นอกจากนี้ยังสนับสนุนการบิน, ทหารช่าง และหน่วยยานเกราะ ซึ่งได้รับมอบหมายให้ดูแลพื้นที่ชายแดน ในวันที่ 22 ตุลาคม กลุ่มกองพันที่ 1 กรมทหารออสเตรเลียได้เข้าประจำการเต็มกำลัง ซึ่งรวมถึงกองร้อยทหารราบแคนาดาจากกองพันที่ 3 กรมทหารที่ 22 และหมวดกองกำลังพิเศษของไอร์แลนด์จากกองพันบินเรนเจอร์กองทัพบกที่ได้รับการสนับสนุนจากเฮลิคอปเตอร์ฮิวอี้ฝูงบินหมายเลข 3 กองทัพอากาศนิวซีแลนด์ ตั้งแต่กลางเดือนตุลาคม กองกำลังจากประเทศอื่น ๆ จำนวนมากเริ่มมาถึง รวมทั้งกองพันจากไทยและเกาหลีใต้ซึ่งประจำการอยู่ในภาคตะวันออกของประเทศ
การมาถึงของกองทหารนานาชาติหลายพันนายในติมอร์ตะวันออกทำให้กองทหารอาสา (militia) ต้องหลบหนีข้ามพรมแดนเข้าสู่อินโดนีเซีย การปะทะใหญ่ที่ไอทาบาซาลาลา ห่างจากชายแดนติมอร์ไปทางตะวันตก เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ปฏิบัติการเกี่ยวข้องกับหน่วยลาดตระเวนลาดตระเวนลับของออสเตรเลียจากกรมทหารออสเตรเลีย (SASR) กองกำลังออสเตรเลียได้โจมตีด้วยการยิงปะทะกับกลุ่มทหารอาสามากกว่า 20 นาย หน่วยลาดตระเวนของกรมหทารออสเตรเลีย (SASR) ถูกตรวจพบขณะสร้างที่ตรวจการณ์ และถูกบีบให้ต่อสู้เพื่อไปยังเขตลงจอด หลังจากถูกโจมตีอีกสามครั้งในช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ทหารออสเตรเลียถูกซุ่มโจมตีอีกครั้งก่อนที่จะปะทะกันและถอนตัวออกจากพื้นที่ด้วยเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กได้สำเร็จ ทหารอาสาเสียชีวิต 5 นายและบาดเจ็บ 3 นาย ขณะที่ไม่มีทหารออสเตรเลียได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต ต่อมา รายงานข่าวกรองคะเนถึงการมีส่วนร่วมของเจ้าหน้าที่ทหารอินโดนีเซียในการตัดขาดและทำลายกองกำลังออสเตรเลีย ขณะเดียวกันมีการการคาดเดาเกี่ยวกับตัวตนของกองกำลังอาสาที่สนับสนุนอินโดนีเซีย รวมถึงแหล่งที่มาของอาวุธและการฝึกของกองกำลังดังกล่าวก็เพิ่มมากขึ้นในหน้าสื่อ
จากนั้นอินเตอร์เฟตก็ได้เริ่มดำเนินการเพิ่มการรักษาความปลอดภัยส่วนสุดท้ายของประเทศบริเวณวงล้อมโอเอคัสซี เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2542 กรมทหารออสเตรเลีย (SASR) ได้ทำการแทรกทางอากาศด้วยเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กที่ท่าเรือมากาซาในพื้นที่ปิดล้อม อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาเรือระบายพลสะเทินน้ำสะเทินบกจากกองทัพเรือได้ระบายพลกองกำลังทหารและยานพาหนะเข้าสู่ฝั่ง ซึ่งในคืนก่อนนักประดาน้ำเคลียร์พื้นที่ส่วนหน้าจากเรือ เอชเอ็มเอเอส "ซัสเซส"ได้ทำการลาดตระเวนชายหาดอย่างลับ ๆ ในบริเวณที่จะยกพลขึ้นบก หนึ่งวันหลังจากที่กรมทหารออสเตรเลียยกพลขึ้นบก หมวดจากกองพันที่ 5/7 กรมทหารออสเตรเลีย (5/7 RAR) พร้อมด้วยรถลำเลียงพลหุ้มเกราะ 4 คัน และหมวดทหารกุรข่าจากกองพันที่ 2 กรมทหารกุรข่า ยกพลขึ้นบกจากเรือระบายพล ทหารอาสา 40 นายถูกจับกุมในขณะที่ส่วนที่เหลือเชื่อกันว่าหนีไปยังฝั่งติมอร์ตะวันตก ในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน กองพันที่ 3 กรมทหารกุรข่า ได้เข้ามารับผิดชอบในพื้นที่วงล้อมโอเอคัสซี
ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 อินเตอร์เฟตได้ส่งมอบคำสั่งปฏิบัติการทางทหารให้กับองค์การบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNTAET) ทหารนิวซีแลนด์ พลทหาร ลีโอนาร์ด แมนนิ่ง ถูกยิงเสียชีวิตระหว่างการปะทะกันเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 กลายเป็นการเสียชีวิตจากการรบครั้งแรกนับตั้งแต่กองกำลังที่ได้รับการสนับสนุนจากสหประชาชาติมาถึงในเดือนกันยายน แมนนิ่งถูกสังหารในเมืองซูไอ ทางตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อหน่วยลาดตระเวนของเขาถูกโจมตีโดยกลุ่มทหารอาสา (militia) ระเบิดมือและทุ่นระเบิดเคลย์มอร์ถูกเก็บกู้ออกจากพื้นที่กองกำลังของนิวซีแลนด์หลังจากที่สหประชาชาติเข้ายึดครอง ปฏิบัติการดังกล่าวเปลี่ยนแปลงดังกล่าวถูกยกเลิกไปหลังจากการเสียชีวิตของแมนนิ่ง ทหารออสเตรเลียอีก 2 นายที่เสียชีวิตในติมอร์ตะวันออกในปี พ.ศ. 2543 ได้แก่ สิบโท รัสเซลล์ ไอเซนฮุธ จากการเจ็บป่วยเมื่อวันที่ 17 มกราคม และ สิบโท สจ๊วต โจนส์ หลังจากอุบัติเหตุจากอาวุธโดยไม่ได้ตั้งใจเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2543
ประเทศที่มีส่วนร่วมกับอินเตอร์เฟต.
ออสเตรเลียจัดหากำลังทหาร ฮาร์ดแวร์ และอุปกรณ์ที่ใหญ่ที่สุดสำหรับปฏิบัติการอินเตอร์เฟต โดยมีกำลังพลสูงสุด 5,500 นาย รองลงมาคือนิวซีแลนด์ การสนับสนุนของนิวซีแลนด์ มีบุคลากรถึง 1,200 นาย เป็นการส่งกำลังทหารในต่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดของนิวซีแลนด์นับตั้งแต่สงครามเกาหลี และผู้สนับสนุนอีก 22 ประเทศที่ส่งกำลังเข้า่รวมกับอินเตอร์เฟต กำลังพลสูงสุดรวมกว่า 11,500 นาย ประเทศอื่น ๆ ที่ให้การสนับสนุน ได้แก่ บังคลาเทศ, บราซิล, แคนาดา, เดนมาร์ก, อียิปต์, ฟิจิ, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, ไอร์แลนด์, อิตาลี, จอร์แดน, เคนยา, มาเลเซีย, นอร์เวย์, ฟิลิปปินส์, โปรตุเกส, สิงคโปร์, เกาหลีใต้, ไทย, สหราชอาณาจักร, และสหรัฐ ออสเตรเลียปฏิเสธกองทหารภาคพื้นดินของสหรัฐ แต่สามารถรับการสนับสนุนที่สำคัญในด้านการเคลื่อนย้ายทางอากาศ การขนส่ง หน่วยข่าวกรองเฉพาะทาง การป้องปรามที่ขอบฟ้า และ "การสนับสนุนทางการทูต" ญี่ปุ่นซึ่งถูกกฎหมายขัดขวางไม่ให้ส่งกำลังทหารจึงได้มอบเงินทุนจำนวนมากกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยผู้เข้าร่วมได้รับเหรียญกองกำลังนานาชาติในติมอร์ตะวันออก จากรัฐบาลออสเตรเลีย
ในฐานะประเทศผู้นำ ออสเตรเลียได้ให้การสนับสนุนด้านการส่งกำลังบำรุงแก่ประเทศอื่น ๆ อีกหลายประเทศ นอกเหนือจากข้อกำหนดของตนเอง กลุ่มสนับสนุนการส่งกำลังบำรุงกองกำลังถูกวางกำลังในช่วงเดือนตุลาคมและพฤศจิกายนโดยอิงตามกองพันสนับสนุนกองทัพที่ 10 (10 FSB) ซึ่งรวมถึงการจัดหา การขนส่ง ผู้ควบคุมท่าเรือ เจ้าหน้าที่ขนส่งทางน้ำ และบำรุงรักษา ในขณะที่ทีมส่วนหน้า แผนกการแพทย์เชิงป้องกัน กองร้อยสื่อสาร และและทหารช่างจากกองร้อยก่อสร้างที่ 17 และส่วนหนึ่งของหัวหน้างานวิศวกรที่ 19 ก็เข้าร่วมด้วย ขณะเดียวกัน กองพันสนับสนุนกองทัพที่ 9 ได้ส่งกำลังไปยังดาร์วินเพื่อให้การสนับสนุนเพิ่มเติม และต่อมาได้หมุนเวียนกับกองพันสนับสนุนกองทัพที่ 10 ในติมอร์ตะวันออก
แม้ว่าดาร์วินจะมีโครงสร้างพื้นฐานพลเรือนและทหารจำนวนมากอยู่ใกล้กัน แต่การสนับสนุนนี้ถือเป็นความท้าทายที่สำคัญสำหรับออสเตรเลีย ซึ่งไม่จำเป็นต้องสนับสนุนด้านการส่งกำลังบำรุงเต็มรูปแบบสำหรับกองกำลังที่ประจำการตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง การลดการใช้จ่ายด้านการป้องกันในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาส่งผลให้กำลังสนับสนุนการส่งกำลังบำรุงลดน้อยลง ทำให้มีข้อกำหนดที่ต้องใช้มาตรการเฉพาะกิจอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมพร้อมกองกำลังเหล่านี้ แม้จะมีการสื่อสารที่ค่อนข้างสั้น การใช้กระสุน เชื้อเพลิงและวัสดุสิ้นเปลืองอื่น ๆ น้อยลง และจำนวนบุคลากรและอุปกรณ์ที่จำกัด การปฏิบัติการดังกล่าวทำให้ขีดความสามารถการส่งกำลังบำรุงที่จำกัดของกองทัพออสเตรเลียตึงมือ และทำให้เกิดข้อกังวลว่าจะสามารถรักษาการวางกำลังที่มีขีดความสามารถสูงกว่านี้ได้หรือไม่
หมายเหตุ.
เชิงอรรถ
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
การอ้างอิง
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />