แผ่นดินไหวในชูเอ็ตสึ จังหวัดนีงาตะ พ.ศ. 2547

แผ่นดินไหวในชูเอ็ตสึ จังหวัดนีงาตะ พ.ศ. 2547 (; โรมาจิ: "Niigata-ken Chūetsu jishin") เกิดขึ้นเมื่อเวลา 17:56 นาฬิกา (ตามเวลาท้องถิ่น) ในวันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2547 สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อว่า "แผ่นดินไหวชูเอ็ตสึ จังหวัดนีงาตะ ปีเฮเซที่ 16"  จังหวัดนีงาตะตั้งอยู่ในภูมิภาคโฮกูริกุบนเกาะฮนชู ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น แผ่นดินไหวครั้งนี้สามารถรับรู้แรงสะเทือนได้จากพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของเกาะฮนชู ได้แก่บางส่วนของภูมิภาคโทโฮกุ โฮกูริกุ ชูบุ และคันโต
รายละเอียดของแผ่นดินไหว.
การไหวครั้งแรกสร้างแรงสั่นสะเทือนในพื้นที่ชูเอ็ตสึในจังหวัดนีงาตะ อ่านค่าความรุนแรงของแผ่นดินไหวในมาตราชินโดะที่เมืองคาวางูจิ จังหวัดนีงาตะ ได้ที่ระดับ 7 และอ่านขนาดของแผ่นดินไหวได้ที่แมกนิจูด 6.8 (เพื่อการเปรียบเทียบ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิงที่ทำลายพื้นที่หลายส่วนในโคเบะ วัดค่าความรุนแรงตามาตราชินโดะได้ระดับ 7 และวัดขนาดได้ที่แมกนิจูด 7.3) แผ่นดินไหวเกิดขึ้นที่ความลึก 15.8 กิโลเมตร JMA ได้ให้พิกัดของแผ่นดินไหวที่ 
การไหวครั้งที่สองเกิดขึ้นเมื่อเวลา 18:11 (16 นาทีหลังจากครั้งแรก) ครั้งนี้เกิดขึ้นที่ความลึกน้อยกว่าครั้งแรกมาก วัดความรุนแรงได้ชินโดะ 6+ และวัดขนาดได้ที่แมกนิจูก 5.9 ครั้งที่สามเกิดขึ้นเมื่อเวลา 18:34 ระดับความรุนแรงวัดได้ที่ชินโดะ 6- เวลา 19:45 เกิดแผ่นดินไหวระดับความรุนแรงชินโดะ 6- ขึ้นอีกครั้ง และยังมีแผ่นดินไหวย่อยที่รุนแรงน้อยกว่าเกิดขึ้นเป็นระยะในภูมิภาค ใน 66 ชั่วโมงแรก มีแผ่นดินไหวระดับความรุนแรงชินโดะ 5- หรือสูงกว่าเกิดขึ้น 15 ครั้งในภูมิภาคชูเอ็ตสึ
ตามรายงานของสื่อ Geographical Survey Institute (GSI) ในสังกัดรัฐบาลญี่ปุ่น ได้ประเมินขึ้นต้นว่า รอยเลื่อนที่ยาว 22 กิโลเมตร และกว้าง 17 กิโลเมตร ได้เคลื่อนที่ไป 1.4 เมตร
แผ่นดินไหวครั้งนี้เป็นครั้งที่ร้ายแรงที่สุดในญี่ปุ่นนับตั้งแต่แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิงเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2538
แผ่นดินไหวตาม.
จุดศูนย์กลางของแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ลึก 13 กิโลเมตร แผ่นดินไหวตาม (อาฟเตอร์ช็อก) ที่เกิดขึ้นตามมานั้นก็ลึกประมาณ 20 กิโลเมตรเช่นกัน หลังเกิดแผ่นดินไหวหลักก็ยังมีแผ่นดินไหวตามขนาดใหญ่เกิดขึ้นตามมา ในพื้นที่จังหวัดนีงาตะเกิดแผ่นดินไหวตามรุนแรงระดับ 6 ถึงสามครั้ง (6- หนึ่งครั้ง 6+ สองครั้ง) แผ่นดินไหวตามเหล่านี้เกิดขึ้น 2 ชั่วโมงหลังเกิดแผ่นดินไหวหลัก มีการบันทึกแผ่นดินไหวที่มนุษย์สามารถรู้สึกได้ถึง 600 ครั้งภายในวันที่ 31 ตุลาคม และ 825 ครั้งภายในวันที่ 30 พฤศจิกายน หลังจากวันที่ 25 ตุลาคม ทีมวิจัยร่วมของ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น และสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์โลก ได้ติดตั้งเครื่องวัดแผ่นดินไหวชั่วคราวจำนวน 149 เครื่อง เครื่องวัดแผ่นดินไหวแบบ GPS 17 เครื่อง และอุปกรณ์สังเกตการณ์แบบแม่เหล็กไฟฟ้า 9 เครื่อง ซึ่งสามารถใช้ในการบันทึกกิจกรรมการเกิดแผ่นดินไหวตาม และวิเคราะห์โครงสร้างใต้ผิวดิน อุปกรณ์เหล่านี้ถูกพัฒนาขึ้นหลังจากเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง จะเห็นได้ว่าสามารถบันทึกกิจกรรมแผ่นดินไหวตามได้มากกว่าแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิงเป็นสองเท่า ในปี ค.ศ. 2011 แม้ผ่านไป 7 ปีนับแต่แผ่นดินไหวใหญ่ก็ยังมีอาฟเตอร์ช็อกขนาดเล็กถึงกลางเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว
ความเสียหาย.
ในวันที่ 3 พฤศจิกายน พบผู้เสียชีวิตจากเหตุแผ่นดินไหวรายที่ 39 ขณะที่ยังคงมีแผ่นดินไหวตามเกิดขึ้นในระดับที่รู้สึกได้ มีรายงานว่าในจังหวัดนีงาตะมีผู้บาดเจ็บมากกว่า 3,000 คน คนมากกว่าหนึ่งหมื่นคนต้องละทิ้งบ้าน แผ่นดินไหวทำให้บ้านหลายหลังในเมืองโอจิยะพังถล่ม
เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่รถไฟชิงกันเซ็งตกรางขณะให้บริการ ตู้ของ Toki 35 (ชิงกันเซ็ง 200 series) แปดตู้จากสิบตู้ตกรางบนโจเอ็ตสึชิงกันเซ็งระหว่างสถานีนางาโอกะในเมืองนางาโอกะ กับสถานีอูราซะในเมืองยามาโตะ มีผู้โดยสาร 155 คน แต่ไม่มีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บ ทั้ง Railbeds สะพาน และอุโมงค์ล้วนแต่ได้รับผลกระทบ บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก ได้หยุดรถไฟทุกขบวนในจังหวัดนีงาตะ ซึ่งสายที่ได้รับความเสียหายอย่างหนักได้แก่ สายโจเอ็ตสึ สายหลักชิงเอ็ตสึ สายอียามะ สายทาดามิ และสายเอจิโงะ ส่วนหนึ่งของสถานีนางาโอกะพร้อมจะพังถล่มได้ทุกเมื่อจากแผ่นดินไหวตาม แต่หลังจากปิดชั่วคราวก็เปิดให้บริการอีกครั้ง
เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2547 รถไฟสายโจเอ็ตสึและอียามะส่วนที่ยังคงเหลืออยู่ได้เปิดให้บริการอีกครั้ง ต่อมาวันที่ 28 ธันวาคม ชิงกันเซ็งสายโจเอ็ตสึกลับมาเปิดให้บริการ Japan Highways ได้ปิดทางด่วนทั้งหมดในจังหวัดนีงาตะ ซึ่งมีผลให้ทางด่วนสายคังเอ็ตสึและสายโฮกูริกุต้องปิดด้วยเช่นกัน ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ทางด่วนสายคังเอ็ตสึยังคงปิดให้บริการในช่วงระหว่าง Nagaoka Interchange กับ Koide Interchange ซึ่งส่วนนี้กลับมาเปิดในวันที่ 5 พฤศจิกายน
เหตุแผ่นดินถล่มและปัญหาอื่น ๆ ทำให้ต้องปิดทางหลวงสองสาย คือ หมายเลข 8 และหมายเลข 17 รวมทั้งถนนในจังหวัดอีกหลายเส้นทาง ทำให้ท้องถิ่นหลายส่วนถูกตัดขาด อย่างเช่นหมู่บ้านยามาโกชิเกือบทั้งหมู่บ้าน ซึ่งเคยเป็นหมู่บ้านในเขตโคชิ แต่ต่อมาถูกผนวกรวมเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนางาโอกะ ในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 รัฐบาลได้ยกเลิกคำสั่งอพยพประชาชนที่มีมานานเก้าเดือน โดยมีผลต่อ 528 ครัวเรือนจากที่ได้รับผลกระทบ 690 ครัวเรือน
นอกจากนี้แผ่นดินไหวยังทำให้เกิดแผ่นดินถล่มทับรถยนต์สามคัน เด็กชายคนหนึ่งถูกช่วยเหลือออกมาจากรถยนต์คันหนึ่งได้ แต่มารดาและพี่สาวเสียชีวิต (พายุไต้ฝุ่นที่เกิดขึ้นก่อนหน้าไม่นานทำให้ดินอุ้มน้ำ จึงถล่มได้ง่ายขึ้น)
แผ่นดินไหวทำให้ท่อส่งน้ำประปาเสียหาย และมีรายงานว่าไฟฟ้า โทรศัพท์ (รวมโทรศัพท์มือถือ) และอินเทอร์เน็ต ใช้งานไม่ได้เป็นพื้นที่วงกว้าง ระบบโทรศัพท์มือถือขัดข้องเนื่องจากสถานีถ่ายทอดสัญญาณได้รับความเสียหายโดยตรง อีกทั้งพลังงานสำรองก็ถูกใช้จนหมด
สรุปความเสียหายเป็นตาราง.
มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 68 คน ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองโอจิยะ โทกามาจิ นางาโอกะ และมิสึเกะซึ่งมีแรงสั่นสะเทือนรุนแรง ในจำนวนนี้มีผู้เสียชีวิตโดยตรงจากการถล่มของอาคารเพียง 16 ราย แต่อีก 52 รายเสียชีวิตจากความเครียดระหว่างการอพยพและภาวะลิ่มเลือดในหลอดเลือดดำอุดตัน ซึ่งนำไปสู่การวิจัยกลุ่มอาการนี้อย่างกว้างขวาง
บ้านเรือนราว 17,000 หลังพังเสียหายแต่เกิดไฟไหม้ตามมาเพียง 9 หลังเท่านั้น ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 หลังมีการบังคับใช้ "มาตรฐานพิเศษสำหรับบ้านบนพื้นสูงในจังหวัดนีงาตะ/พื้นที่หิมะตกหนักพิเศษ" (新潟県・特別豪雪地帯等における高床式住宅の特例基準) ความเสียหายจากแผ่นดินไหวบนพื้นที่สูงจึงน้อยเมื่อเทียบกับที่ต่ำ เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่มีหิมะตกหนักมาตรฐานอาคารจึงจำเป็นต้องมีโครงสร้างที่แข็งแรงเพื่อป้องกันน้ำหนักของหิมะ
ผลพวง.
ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2550 มีการยกเลิกคำสั่งอพยพชุมชนห้าแห่งที่เคยอยู่ในหมู่บ้านยามาโกชิ (ต่อมากลายเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนางาโอกะ) ผู้พักอาศัยได้รับอนุญาตให้กลับบ้านหลังจากอพยพออกไปนานเกือบสองปีครึ่ง
ประวัติศาสตร์.
ตามที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ จังหวัดนีงาตะประสบเหตุแผ่นดินไหวบ่อยครั้ง ครั้งใหญ่ที่ผ่านมาไม่นานคือเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2507 เกิดแผ่นดินไหวขนาด 7.5 มีผู้เสียชีวิต 28 คน อีกทั้งยังทำให้เกิดแผ่นดินเหลวครั้งใหญ่และเกิดคลื่นสึนามิพัดเข้าทำลายท่าเรือของเมืองนีงาตะ แผ่นดินไหวครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่วิศวกรเริ่มศึกษาปรากฏการณ์แผ่นดินเหลวอย่างจริงจัง
นอกจากนั้น ยังมีเหตุแผ่นดินไหวในจังหวัดนีงาตะ พ.ศ. 2550 ที่เกิดขึ้นหลังจากพายุไต้ฝุ่นพัดผ่านไม่นาน