pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
Colletotrichum

Colletotrichum (ระยะสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศ: Glomerella) เป็นสกุลของเห็ดราที่เป็นสายพันธุ์สมชีพ (symbiont) กับพืชแบบเอนโดไฟต์ (อาศัยอยู่ภายในพืช) หรือเป็นสาเหตุของโรคพืช โดยหลายชนิดพันธุ์ในสกุลนี้ก่อโรคในพืช แต่บางชนิดพันธุ์อาจมีความสัมพันธ์แบบพึ่งพากันกับพืชอาศัย
ประวัติ.
ประวัติความเป็นมาของสกุล "Colletotrichum" เป็นกรณีศึกษาเกี่ยวกับความไม่ลงรอยของการจำแนกพันธุ์ที่ชอบรวมกลุ่มที่มีลักษณะคล้ายกัน (lumpers) กับที่ชอบแยกรายละเอียดให้ปลีกย่อยลงไป (splitters) แม้ว่าสกุล "Colletotrichum" ได้รับการเสนอเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1831 แต่คำจำกัดความที่แท้จริงของสกุล "Colletotrichum" และสปีชีส์ที่อยู่ในสกุลนี้ก็มีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา การเปลี่ยนแปลงล่าสุดที่เป็นครั้งใหญ่ที่สุด มาจากคำจำกัดความตามสัณฐานวิทยา (ของทั้งสกุลและสปีชีส์ภายใน) ไปเป็นคำจำกัดความที่อิงจากการผสมผสานระหว่างสัณฐานวิทยาและวิวัฒนาการชาติพันธุ์ระดับโมเลกุล การใช้สายวิวัฒนาการระดับโมเลกุลทำให้จำนวนสปีชีส์ที่ได้รับการยอมรับในสกุลนี้เพิ่มขึ้นอย่างมาก และสปีชีส์เหล่านี้ถูกจัดเป็นสปีชีส์เชิงซ้อนซึ่งโดยปกติจะใช้ชื่อของสปีชีส์ที่รู้จักอย่างกว้างขวางที่สุด ชื่อของสปีชีส์เมื่อกล่าวถึงสปีชีส์เชิงซ้อนมักจะมีคำต่อท้ายว่า s.l. หรือ sensu lato (ในความหมายกว้างๆ) ในขณะที่ชื่อเดียวกันนั้นเมื่อพูดถึงสปีชีส์เฉพาะภายในสปีชีส์เชิงซ้อนจะมีคำต่อท้ายเป็น s.s. หรือ sensu stricto (ในความหมายที่เข้มงวด)
การประเมินล่าสุดของสกุลนี้ระบุได้ 248 สปีชีส์ ซึ่งส่วนใหญ่แบ่งออกได้เป็น 14 สปีชีส์เชิงซ้อน ในอนาคตรายชื่อสปีชีส์เชิงซ้อนและสปีชีส์ภายในสกุลนี้จะยังคงได้รับการนิยามใหม่และจัดระเบียบใหม่เมื่อมีข้อมูลเพิ่มมากขึ้น
สปีชีส์และสปีชีส์เชิงซ้อน.
สปีชีส์เชิงซ้อน "Colletotrichum acutatum".
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สปีชีส์เชิงซ้อน "Colletotrichum boninense".
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สปีชีส์เชิงซ้อน "Colletotrichum dematium".
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สปีชีส์เชิงซ้อน "Colletotrichum destructivum".
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สปีชีส์เชิงซ้อน "Colletotrichum gloeosporioides".
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สปีชีส์เชิงซ้อน "Colletotrichum graminicola-caudatum".
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
เซ็นทรัล เวสต์วิลล์

เซ็นทรัล เวสต์วิลล์ อักษรย่อ WV  เป็นศูนย์การค้าแห่งหนึ่งในประเทศไทย ตั้งอยู่ริมถนนราชพฤกษ์ ในท้องที่หมู่ที่ 5 บ้านสะพานผัก #เปลี่ยนทาง [[แม่แบบ:ไม่ตัด]]#เปลี่ยนทาง [[แม่แบบ:ไม่ตัด]] อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีพื้นที่มากกว่า 93,000 ตารางเมตร บริหารงานโดยบริษัท เซ็นทรัลพัฒนา จำกัด (มหาชน) และเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 นับเป็นสาขาที่ 4 ของเซ็นทรัลในจังหวัดนนทบุรี ต่อจากเซ็นทรัล เวสต์เกต
เซ็นทรัล เวสต์วิลล์ มีลักษณะเป็นธุรกิจค้าปลีกที่มีทั้งพื้นที่ปิดและพื้นที่เปิด โดยได้รับการวางรูปแบบให้เป็น "ศูนย์การค้ากึ่งกลางแจ้งและคาร์บอนต่ำ" กล่าวคือ เน้นพื้นที่โล่งและความเป็นธรรมชาติมากขึ้น ใช้พื้นที่รับลมและแสง เป็นมิตรต่อสัตว์เลี้ยง ใช้พลังงานสะอาด ลดปริมาณแก๊สเรือนกระจกตั้งแต่ก่อสร้าง รวมถึงการสร้างระบบนิเวศทางธุรกิจที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เมื่อเสร็จทั้งโครงการจะมีพื้นที่ 180,000 ตารางเมตร ซึ่งเท่ากับพื้นที่ของเซ็นทรัล ปิ่นเกล้า และเซ็นทรัล ศาลายา
ประวัติ.
เซ็นทรัล เวสต์วิลล์ ตั้งอยู่บนพื้นที่เดิมของโฮมเวิร์คซึ่งเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นบ้านแอนด์บียอนด์เมื่อ พ.ศ. 2561 และเปลี่ยนชื่อเป็นบีเอ็นบี โฮม เมื่อ พ.ศ. 2565 เซ็นทรัลได้ออกแบบและยื่นคำขออนุญาตก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2556 หลังจากได้รับใบอนุญาตก่อสร้างแล้ว ภาวะเศรษฐกิจไม่อำนวย จึงชะลอการก่อสร้างออกไป ต่อมาใน พ.ศ. 2560 ได้ยื่นต่ออายุใบอนุญาตก่อสร้างครั้งที่ 2 และเริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2564 ที่ดินเซ็นทรัล เวสต์วิลล์ 60 ไร่ แบ่งเป็นแปลงโฮมเวิร์คเดิม 15 ไร่ และอีก 45 ไร่เป็นที่ดินบริเวณหลังโฮมเวิร์คที่รวบรวมและกว้านซื้อเก็บไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2556 เมื่อเสร็จทั้งโครงการจะมีพื้นที่เท่ากับเซ็นทรัล ศาลายา และเซ็นทรัล ปิ่นเกล้า
พื้นที่จัดสรร.
เซ็นทรัล เวสต์วิลล์ มีศูนย์การค้า 4 ชั้น มีมูลค่าโครงการ 6,200 ล้านบาท ที่ดิน 42 ไร่ พื้นที่ใช้สอย 93,000 ตารางเมตร ลักษณะภายในเป็นพื้นที่กึ่งกลางแจ้ง เป็นมิตรต่อสัตว์เลี้ยง เป็นต้นแบบคาร์บอนต่ำด้วยพื้นที่แบบเปิดและพื้นที่สีเขียว และมีลู่วิ่งออกกำลังกายยาว 400 เมตร สาขานี้มีคิซโทเปีย สวนสนุกสำหรับเด็กจากสิงคโปร์สาขาแรกในไทย และมีน้ำพุกลางศูนย์การค้าสูงกว่า 20 เมตร ตัวอาคารได้รับการออกแบบตามมโนทัศน์ "เซนทรัลแฟกทรี" โดยเน้นการเผยให้เห็นโครงสร้างดิบภายใน ใช้วัสดุใช้ซ้ำทั้งโครงเหล็กและงานไม้ และออกแบบให้มีแสงธรรมชาติส่องถึงมากที่สุด
เซ็นทรัล เวสต์วิลล์ ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญดังนี้
แชฮอร์แชมเบซูรี

แชฮอร์แชมเบซูรี (แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'วันพุธแดงสด') เป็นเทศกาลระบำกองไฟของอิหร่านที่ฉลองในเย็นวันพุธสุดท้ายของปี มีต้นกำเนิดจากโซโรอัสเตอร์โบราณ ถือเป็นเทศกาลแรกของโนว์รูซ วันขึ้นปีใหม่อิหร่าน
ศัพทมูลวิทยา.
ชื่อเทศกาลในภาษาเปอร์เซียประกอบจาก "แชฮอร์แชมเบ"  ซึ่งแปลว่าวันพุธ กับ "ซูรี"  ซึ่งมีสองความหมายคือ "งานรื่นเริง" และ "สีแดงสด" (ในภาษาเปอร์เซียดั้งเดิมและบางสำเนียงในประเทศอิหร่าน) ซึ่งมาจากสีแดงสดของไฟ ความสำคัญของไฟพบชัดเจนจากศิลาจารึกของกษัตริย์อะคีเมนิด และมนตราแรกสุดของฤคเวทคือการสรรเสริญไฟ แชฮอร์แชมเบซูรีกับโฮลีมีที่มาจากศาสนาชาวอารยันโบราณ
ความสัมพันธ์กับเทศกาลอื่น.
ก่อนหน้าการเปลี่ยนแปลงในปฏิทินอิหร่าน แชฮอร์แชมเบซูรีกับเทศกาลวันขึ้นปีใหม่ยาซีดีของยาซีดีมีวันที่ทับซ้อนกัน
โซยุซ (ยานอวกาศ)

#เปลี่ยนทาง 
โซยุซ (#เปลี่ยนทาง , , 'Union' </link> เป็นชุดยานอวกาศที่ให้บริการมาตั้งแต่ปี 1960 โดยทำการบินไปแล้วกว่า 140 เที่ยว มันถูกออกแบบมาสำหรับโครงการอวกาศของโซเวียตโดย Korolev Design Bureau (ปัจจุบันคือ Energia) ยานโซยุซสืบทอดต่อจากยานอวกาศวอสคอด และเดิมถูกสร้างขึ้นโดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการสำรวจดวงจันทร์ของโซเวียต เปิดตัวด้วยจรวดโซยุซจาก Baikonur Cosmodrome ในคาซัคสถาน ระหว่างการเลิกใช้กระสวยอวกาศในปี 2011 และการบินสาธิตของ SpaceX Crew Dragon ในปี 2020 โซยุซทำหน้าที่เป็นวิธีเดียวในการข้ามฟากลูกเรือไปหรือจากสถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งยังคงมีการใช้งานอย่างหนัก แม้ว่าจีนจะเปิดตัวเที่ยวบินพร้อมลูกเรือเสินโจวในช่วงเวลานี้ แต่ก็ไม่มีเที่ยวบินใดเทียบท่ากับ ISS ได้
ประวัติศาสตร์.
เที่ยวบินโซยุซครั้งแรกไม่มีลูกเรือและเริ่มบินเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 ภารกิจโซยุซครั้งแรกพร้อมลูกเรือ โซยุซ 1 เปิดตัวเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2510 แต่จบลงด้วยการชนเนื่องจากร่มชูชีพล้มเหลว ส่งผลให้ นักบินอวกาศว ลาดิมีร์ โค มารอฟเสียชีวิต เที่ยวบินต่อไปนี้ ไม่มีลูกเรือ โซยุซ 3 เปิดตัวเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2511 กลายเป็นภารกิจแรกของโครงการที่มีลูกเรือที่ประสบความสำเร็จ อีกเที่ยวบินเดียวที่ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงคือ โซยุซ 11 ซึ่งส่งผลให้ลูกเรือเสียชีวิต 3 คนเมื่อห้องโดยสารลดแรงดันลงก่อนกลับเข้าใหม่ เหล่านี้เป็นมนุษย์เพียงกลุ่มเดียวในปัจจุบันที่ทราบว่าเสียชีวิตเหนือ เส้นคาร์มาน แม้จะมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงแรกๆ เหล่านี้ โซยุซก็ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นยานพาหนะสำหรับมนุษย์ในการบินอวกาศที่ปลอดภัยและคุ้มต้นทุนมากที่สุดในโลก ก่อตั้งขึ้นจากประวัติการปฏิบัติงานที่ยาวนานอย่างไม่มีใครเทียบได้ ยานอวกาศโซยุซถูกใช้เพื่อขนส่งนักบินอวกาศไปและกลับจาก อวกาศ และสถานีอวกาศ เมียร์โซเวียต ในเวลาต่อมา และปัจจุบันใช้สำหรับการขนส่งไปและกลับจาก สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ยานอวกาศโซยุซอย่างน้อยหนึ่งลำจอดเทียบท่ากับสถานีอวกาศนานาชาติตลอดเวลาเพื่อใช้เป็นยานหลบหนีในกรณีฉุกเฉิน ยานอวกาศลำนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะถูกแทนที่ด้วย ยานอวกาศ Orel จำนวน 6 คน 
ออกแบบ.
ยานอวกาศโซยุซประกอบด้วยสามส่วน (จากด้านหน้าไปด้านหลัง):
โมดูลวงโคจรและบริการเป็นแบบใช้ครั้งเดียว โมดูลออร์บิทัลแยกตัวออกและถูกทำลายเมื่อ กลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ แม้ว่าสิ่งนี้อาจดูสิ้นเปลือง แต่ก็ช่วยลดปริมาณการป้องกันความร้อนที่จำเป็นสำหรับการกลับเข้ามาใหม่ ซึ่งช่วยประหยัดน้ำหนักเมื่อเทียบกับการออกแบบที่มีพื้นที่อยู่อาศัยและการช่วยชีวิตทั้งหมดในแคปซูลเดียว สิ่งนี้ทำให้จรวดขนาดเล็กสามารถส่งยานอวกาศหรือสามารถใช้เพื่อเพิ่มพื้นที่เอื้ออาศัยสำหรับลูกเรือ (6.2 ม. ในอพอลโล ซีเอ็ม กับ 7.5 ม. ในยุท) ในงบประมาณมวลชน ส่วนวงโคจรและกลับเข้ามาเป็นพื้นที่อยู่อาศัยได้ โดยมีโมดูลบริการที่ประกอบด้วยเชื้อเพลิง เครื่องยนต์หลัก และอุปกรณ์ต่างๆ ยุท "ไม่" สามารถใช้ซ้ำได้ มันใช้จ่ายได้ ยานอวกาศโซยุซใหม่จะต้องถูกสร้างขึ้นสำหรับทุกภารกิจ 
โซยุซสามารถบรรทุกลูกเรือได้ 3 คน และช่วยชีวิตได้ประมาณ 30 คน คน-วัน ระบบช่วยชีวิตให้บรรยากาศไนโตรเจน/ออกซิเจนที่ความดันบางส่วนของระดับน้ำทะเล บรรยากาศถูกสร้างขึ้นใหม่ผ่านถัง โพแทสเซียมซูเปอร์ออกไซด์ (KO 2) ซึ่งดูดซับก๊าซ คาร์บอนไดออกไซด์ (CO 2) และ น้ำ ส่วนใหญ่ที่ผลิตโดยลูกเรือและสร้าง ออกซิเจน ขึ้นมาใหม่ และถัง ลิเธียมไฮดรอกไซด์ (LiOH) ซึ่งดูดซับ CO 2 ที่เหลือ
ยานพาหนะได้รับการปกป้องในระหว่างการปล่อยตัวด้วย แฟริ่งบรรทุก ซึ่งจะถูกทิ้งพร้อมกับ SAS ที่  นาทีในการเปิดตัว มีระบบเชื่อมต่ออัตโนมัติ เรือสามารถบังคับได้โดยอัตโนมัติหรือโดยนักบินโดยอิสระจากการควบคุมภาคพื้นดิน
คำตอบสำหรับสวรรค์

คำตอบสำหรับสวรรค์ เป็นละครโทรทัศน์ไทยปี 2562 นำแสดงโดยซันนี่ สุวรรณเมธานนท์, กันต์ กันตถาวร และภัทรศยา เครือสุวรรณศิริ
โครงเรื่องเกี่ยวกับเทวดาชื่อเทพ (ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์) ที่ลงมายังโลกเพื่อสืบหาว่าทำไมมนุษย์ถึงทำความดีน้อยลง ในเวลาเดียวกัน ปรากฎรัศมีรอบดวงอาทิตย์ด้วยความถี่ที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยเชื่อกันว่าน่าจะมาจากมนุษย์ต่างดาว นักข่าวอาชญากรรมหัวร้อนชื่อแอ๊ด (กันต์ กันตถาวร) จึงช่วยเทพในการสืบสวนเหตุการณ์นี้
ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 18 เมษายน ถึง 14 มิถุนายน 2562 ทางช่องวัน และออกอากาศทางเน็ตฟลิกซ์ ในวันที่ 28 มิถุนายน 2562
บัญชา เดชเจริญศิริกุล

บัญชา เดชเจริญศิริกุล (เกิด 17 ธันวาคม พ.ศ. 2512) เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ กรรมการบริหารพรรคกล้าธรรม และอดีตหัวหน้าพรรคท้องที่ไทย
ประวัติ.
บัญชา เกิดเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2512 ที่อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์ เคยดำรงตำแหน่งกำนันตำบลหนองหลวง อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์
การทำงาน.
บัญชา ได้ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 1 ในปี พ.ศ. 2566 และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคท้องที่ไทย 
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
บัญชา เดชเจริญศิริกุล ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
สโมสรฟุตบอลยะลา ซิตี้

สโมสรฟุตบอลยะลา ซิตี้ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากจังหวัดยะลา ปัจจุบันเล่นในไทยลีก 3 โซนภาคใต้
ประวัติ.
สโมสรฟุตบอลยะลา ซิตี้ ก่อตั้งเมื่อปี 2566 ยะลา ซิตี้ได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2566 – โซนภาคใต้ เป็นการแข่งขันแรก โดยผลงานสามารถเข้ารอบแพ้คัดออก ของโซนตอนล่างได้ ต่อมาในปี 2567 สโมสรได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2567 – โซนภาคใต้ โดยได้ตำแหน่งชนะเลิศของโซน และได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 โซนภาคใต้
 "ณ วันที่ 28 มีนาคม 2568"
ผู้เล่น.
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
ผู้ฝึกสอน.
"ตั้งแต่ พ.ศ. 2566 – ปัจจุบัน"
วิคตอเรียยืนหนึ่ง

วิคตอเรียยืนหนึ่ง (อังกฤษ: Victorious; มักใช้ในรูปแบบ VICTORiOUS) เป็นซีรีส์ซิตคอมอเมริกันที่สร้างโดยแดน ชไนเดอร์ซึ่งเดิมออกอากาศทาง นิคคาโลเดียน ออกอากาศเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2553 และสิ้นสุดในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 หลังจากผ่านไปถึงสี่ฤดูกาล ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนักร้องที่มีความมุ่งมั่นอย่าง โทริ เวก้า (นำแสดงโดย วิกตอเรีย จัสติซ) วัยรุ่นที่จะเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมศิลปะการแสดงที่ชื่อว่า Hollywood Arts High School หลังจากที่ได้รับตำแหน่งพี่สาวของเธอ ทรินา (แดเนียลลา โมเนต์) ในงานแสดงในขณะที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายในชีวิตประจำวันของพวกเธอ ในวันแรกของเธอที่โรงเรียน Hollywood Arts เธอได้เจอกับ อังเดร แฮร์ริส (ลีออน โธมัสที่ 3), ร็อบบี้ ชาปิโร (แมตต์ เบนเน็ตต์), เร็กซ์ พาวเวอร์ (หุ่นเชิดของร๊อบบี้), เจดเวสต์ (Elizabeth Gillies), แคท วาเลนไทน์ (Ariana Grande) และเบ็ค โอลิเวอร์ (อาวาน โจเกีย) ซีรีส์นี้ฉายรอบปฐมทัศน์หลังงาน Kids' Choice Awards ปี 2010 ซีรีส์นี้ได้รับรางวัลรายการทีวียอดนิยมจาก Kids' Choice Awards ประจำปี 2012 และ Kids' Choice Awards ประจำปี 2013 แซงหน้า "iCarly" "Victorious" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Emmy สี่รางวัล
เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2555 Justice ระบุเอาไว้ว่าจะไม่มีการต่อซีรีส์เรื่องนี้อีก หลังจากมีการประกาศซีรีส์ภาคแยกเรื่อง "แซมแอนด์แคต" เหล่าแฟน ๆ ของ "Victorious" แสดงความผิดหวังที่ซีรีส์ภาคแยกเป็นสาเหตุของการจบ แต่ชไนเดอร์เองก็ระบุไว้เป็นอย่างอื่น แม้ว่านักแสดงจาก "Victorious" จะถ่ายทำเพียงแค่สามฤดูกาล แต่เมื่อมีการตัดสินใจที่จะยุติซีรีส์นี้ นิคคาโลเดียน ก็แบ่งซีซันที่สามออกเป็นสองซีซัน ทำให้เป็นซีซันที่สี่
ตอน.
<onlyinclude>
</onlyinclude>
คาร์เธจโบราณ

คาร์เธจโบราณ  เป็นอารยธรรมเซมิติกโบราณที่มีฐานในแอฟริกาเหนือ เดิมเป็นที่อยู่อาศัยในบริเวณประเทศตูนิเซียในปัจจุบัน ภายหลังกลายเป็นนครรัฐแล้วกลายเป็นจักรวรรดิ สถาปนาโดยชาวฟินิเชียในศตวรรษที่ 9 ก่อน ค.ศ. คาร์เธจเข้าถึงช่วงสูงสุดในศตวรรษที่ 4 ก่อน ค.ศ. โดยเป็นหนึ่งในมหานครที่ใหญ่ที่สุดในโลก ถือเป็นศูนย์กลางของ จักรวรรดิคาร์เธจ มหาอำนาจที่นำโดยชาวพิวนิกผู้ครอบครองทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตกถึงกลางโบราณ หลังสงครามพิวนิก คาร์เธจถูกฝ่ายโรมันทำลายใน 146 ปีก่อน ค.ศ. ก่อนที่จะสร้างนครใหม่อย่างฟุ่มเฟือยในภายหลัง
จุ๋มจิ๋ม เข็มเล็ก

จุ๋มจิ๋ม เข็มเล็ก หรือชื่อจริง สมศักดิ์ หมีพุฒ เป็นอดีตนักแสดงตลกชาวไทย เกิดเมื่อ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 ที่ จังหวัดนครนายก เป็นลูกคนที่ 2 ในจำนวนทั้งหมด 3 คน ของครอบครัวชาวสวน ในวัยเด็กรูปร่างยังไม่อ้วน แต่มาอ้วนเพราะมาเฝ้ายายที่นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า พยาบาลนำข้าวโอ้ตมาให้ยายรับประทาน แต่ยายไม่ทาน เลยรับประทานเองเป็นเวลาเดือนครึ่ง และยิ่งอ้วนขึ้นไปอีกเมื่อบวชเป็นเณร 
เข้าสู่วงการบันเทิง.
สมศักดิ์ใฝฝันจะเป็นนักร้องลูกทุ่ง แต่น้ำเสียงไม่ดีเลยได้เป็นคนยกของในวงและเล่นตลก ได้เล่นในวงดนตรีต่าง ๆ เช่น แดง แดนทอง, พรนารายณ์, ก้อง กาจกำแหง, เสมา ทองคำ จนกระทั่งถึงวงของสายัณห์ สัญญา อยู่เป็นเวลา 5-6 ปีเศษและต้องออกจากวงของสายัณห์ไปเพราะไปทำกีตาร์ราคา 106,000 บาท ของนักดนตรีในวงคอหัก สายัณห์จึงให้หักเงินเดือนชดใช้ไปเรื่อย ๆ จนครบราคากีตาร์ ทำให้ต้องหนีออกมา เคยอยู่คณะดู๋ดี๋ดอนจุ๋มจิ๋ม (ดู๋ ดอกกระโดน ดี๋ ดอกมะดัน ดอน จมูกบาน จุ๋มจิ๋ม เข็มเล็ก) ภายหลังได้มาอยู่ “สี่ดอกจิก” ร่วมกับ เพชร ดาราฉาย แดน บุรีรัมย์ ยอด นครนายก ขึ้นมา ต่อมาได้อยู่กับ เด่น ดอกประดู่ คณะรวมดาว ต่อมาอยู่คณะเทพ โพธิ์งาม (เทพเพชรธงจิ๋ม) และออกมาตั้งคณะซูปเปอร์โจ๊ก ร่วมกับ ดอน จมูกบาน ดี๋ ดอกมะดัน ยอดธงเทียนไท ทองเปีย และมีชื่อเสียงโด่งดังในเวลาต่อมา
ชีวิตส่วนตัว.
จุ๋มจิ๋มได้แต่งงานกับนางสมพร หมีพุฒ หรือป้อม ชาวจังหวัดนครราชสีมา มีบุตรด้วยกันหนึ่งคนชื่อต้น ซึ่งเป็นบุตรบุญธรรม จุ๋มจิ๋มมักจะมีนิสัยเงียบ ๆ ชอบเก็บปัญหาไว้ในใจ
เสียชีวิต.
จุ๋มจิ่ม เข็มเล็ก เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเมื่อกลางดึกของคืนวันศุกร์ที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2536 ณ โรงพยาบาลตำรวจ แขวงปทุมวัน เขตปทุมวันกรุงเทพมหานคร เมื่ออายุได้ 43 ปี ตั้งสวดพระอภิธรรมที่ วัดนวลจันทร์ ถนนนวลจันทร์ แขวงนวลจันทร์ เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร ขณะที่กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังหลังจากเสียชีวิตกระดูกของจุ๋มจิ๋มได้เก็บไว้ที่วัดบ้านมาบกราด ตำบลมาบกราด กิ่งอำเภอพระทองคำ ปัจจุบันคือ อำเภอพระทองคำ จังหวัดนครราชสีมา หลังการเสียชีวิตของจุ๋มจิ๋ม ปัญญา นิรันดร์กุล มอบเงินค่าใช้จ่าย 5 หมื่นบาทให้แก่ครอบครัวจุ๋มจิ๋ม โดยกลุ่มสมาคมตลกได้จัดคอนเสิร์ตเป็นทุนการศึกษาแก่ลูกจุ๋มจิ๋ม เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ใช้ชื่อคอนเสิร์ตว่า “ร่วมน้ำใจอาลัยจุ๋มจิ๋ม” จัดขึ้นที่ อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ตั้งแต่เวลา 15.00-00.00
แฟลตไวต์

แฟลตไวต์  เป็นเครื่องดื่มกาแฟที่ประกอบด้วยเอสเปรสโซกับไมโครโฟม (นมไอน้ำซึ่งมีลักษณะฟองขนาดเล็ก) โดยทั่วไปมักมีสัดส่วนของเอสเปรสโซต่อนมที่มากกว่าลัตเตและมีชั้นของไมโครโฟมที่บางกว่าในคัปปูชิโน ที่มาของเครื่องดื่มนี้ไม่เป็นที่ทราบชัดเจน กระนั้นมีเจ้าของร้านกาแฟในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์อ้างตนว่าเป็นผู้คิดค้น
ลักษณะ.
แอนเนต มอลด์แวร์ (Anette Moldvaer) ระบุว่าแฟลตไวต์ประกอบด้วยดับเบิลเอสเปรสโซ (double espresso, คิดเป็น 50 ml/1.5 fl oz) และนมไอน้ำขนาดราว 130 มิลลิลิตร (4 fl oz) และไมโครโฟมชั้นหนา 5 มิลลิเมตร (0.25 นิ้ว) จากผลการสำรวจนักวิจารณ์ในอุตสาหกรรม แฟลตไวต์มีชั้นของไมโครโฟมบาง ๆ อยู่ด้านบน อันเป็นที่มาของชื่อ “แฟลต“ (เรียบแบน) ในชื่อ ซึ่งตรงกันข้ามกับชั้นโฟมอย่างหนาที่พบในคัปปูชิโนแบบดั้งเดิม
สูตรสำหรับการทำแฟลตไวต์มีความต่างกันไปตามร้านกาแฟและพื้นที่ ในออสเตรเลีย แฟลตไวต์จะเสิร์ฟในแก้วเซรามิก โดยทั่วไปมีปริมาตรพอกับแก้วลัตเต  แฟลตไวต์แบบนิวซีแลนด์มักจะเสิร์ฟในแก้วทรงดอกทิวลิป  ในทั้งออสเตรเลียและนิวซีแลนด์นั้น เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าความต่างระหว่างลัตเตกับแฟลตไวต์อยู่ที่อัตราส่วนของนมต่อกาแฟ และความข้นของนมซึ่งต่างกันที่กระบวนการให้ความร้อนนม
ที่มาและประวัติศาสตร์.
นักประวัติศาสตร์ด้านกาแฟ เอียน แบร์สเติน (Ian Bersten) ระบุว่าแม้ที่มาของแฟลตไวต์จะไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่เครื่องดื่มนี้น่าจะมีที่มาจากประเทศอังกฤษในทศวรรษที่ 1950 มีการกล่าวถึงเครื่องดื่มนี้ในออสเตรเลียตั้งแต่ทศวรรษที่ 1980 บทวิจารณ์หนึ่งของร้านกาแฟ มิลเลอส์ทรีต (Miller's Treat) ในนครซิดนีย์ เมื่อเดือนพฤษภาคม 1983 มีการกล่าวถึง "กาแฟแฟลตไวต์" (flat white coffee)
ที่ร้านมัวส์เอสเปรสโซบาร์ (Moors Espresso Bar) ในนครซิดนีย์ แอลัน เพรสตัน (Alan Preston) นำเครื่องดื่มนี้ใส่เป็นส่วนหนึ่งของรายการเครื่องดื่มถาวรในปี 1985 เพรสตันอ้างว่าเขาได้นำเข้าแนวคิดนี้มายังซิดนีย์จากบ้านเกิดของเขาที่ควีนส์แลนด์ ที่ซึ่งร้านกาแฟในระหว่างทศวรรษที่ 1960 ถึง 1970 มักมีให้บริการเครื่องดื่ม "ไวต์คอฟฟี-แฟลต" (White Coffee – flat)
ที่นิวซีแลนด์ก็มีการกล่าวอ้างว่าเป็นต้นกำเนิดของแฟลตไวต์เช่นเดียวกัน หนึ่งในผู้ที่กล่าวอ้างมาจากนครออกแลนด์ โดยเดเร็ก ทาวน์เซนด์ (Derek Townsend) กับ แดเรล อาเลอส์ (Darrell Ahlers) จากคาเฟดีเคดี (Cafe DKD) ซึ่งอ้างว่าสร้างแฟลตไวต์ขึ้นเป็นตัวเลือกสำหรับลัตเตแบบอิตาลี อีกคำกล่าวอ้างมีที่มาจากนครเวลลิงตัน ซึ่งอ้างว่าเป็น "คัปปูชิโนที่ล้มเหลว" จากบาร์บอเดกา บนถนนวิลลิส (Willis St) ในปี 1989 เคร็ก มิลเลอร์ ผู้ประพันธ์หนังสือ "Coffee Houses of Wellington 1939 to 1979" (ร้านกาแฟในเวลลิงตัน 1939-1979) อ้างว่าเป็นเคยเตรียมแฟลตไวต์ในนครออกแลนด์ในกลางทศวรรษที่ 1980
ซอฟียา อียอเนสกู

ซอฟียา อียอเนสกู-ออเกรเซอานู (25 เมษายน 1920 – 21 มีนาคม 2008) เป็นประสาทศัลยแพทย์ชาวโรมาเนีย และเป็นประสาทศัลยแพทย์คนแรกของโลกที่เป็นสตรี 
อียอเนสกูเกิดที่เฟิลตีเชน เทศมณฑลซูชาวา เป็นธิดาของกอนสตันติน ออเกรเซอานู  พนักงานธนาคาร กับมารียา ออเกรเซอานู  แม่บ้าน เธอจบการศึกษามัธยมศึกษาในบูคาเรสต์ และสมัครเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยแพทยศาสตร์บูคาเรสต์ในปี 1939 ในปีการเป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะ  ปีแรก เธอศึกษาวิชาจักษุวิทยา ในปีต่อมาเธอไปประจำอยู่ในคลินิกที่ขาดแคลนอุปกรณ์ในเมืองซูชาวา ระหว่างนั้นเมืองกำลังมีการระบาดของไข้ทัยฟัส ระหว่างช่วงหยุดเรียน เธอยังอาสาไปช่วยดูแลนักโทษชาวโซเวียตในโรงพยาบาลสตามาเต  ในบ้านเกิดของเธอ เธอเข้าประจำการเป็นศัลยแพทย์ที่โรงพยาบาล และมีส่วนในการทำศัลยกรรมมากมาย ส่วนใหญ่เป็นการตัดแขนหรือขา
ในเดือนตุลาคม 1943 เธอเป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะประจำโรงพยาบาลหมายเลขเก้า  ในนครบูคาเรสต์ ต่อมาในปึ 1944 ระหว่างการทิ้งระเบิดบูคาเรสต์ในสงครามโลกครั้งที่สอง เธอจำต้องทำการผ่าตัดสมองของเด็กชายคนหนึ่งเป็นการฉุกเฉินเนื่องจากมีบุคลากรไม่เพียงพอ ในปี 1945 เธอจึงได้รับใบวุฒิบัตรยืนยันความสามารถในวิชาแพทยศาสตร์และศัลยศาสตร์
เธอเป็นประสาทศัลยแพทย์ตลอดวิชาชีพนาน 47 ปีของเธอ โดยประจำที่โรงพยาบาลหมายเลขเก้า โดยมีคณะทำงานร่วมกับอียอเนล อียอเนสกู , กอนสตันติน อาร์เซน  ภายใต้การกำกับดูแลของดูมีตรู บักดาซาร์  คณะทำงานนี้เป็นคณะประสาทศัลยแพทย์คณะแรกในประเทศโรมาเนีย และได้รับการตั้งชื่อว่าเป็น "คณะทองคำ" ซึ่งมีบทบาทมากในการพัฒนาวงการประสาทศัลยศาสตร์ในประเทศโรมาเนีย
ในปี 1970 เธอยังมีโอกาสได้เข้ารับการดูแลรักษาสนมเอกของเชคแห่งอาบูดาบี ทั้งนี้เนื่องมาจากว่าแพทย์ผู้ชายไม่สามารถเข้าไปรักษาสนมของเชคซึ่งเป็นเขตห้ามชายเข้าได้ การรักษาเป็นผลสำเร็จและเธอได้รับมอบเงิน 2,000 ดอลลาร์จากเชค รวมถึงอัญมณี เธอเสียชีวิตในวันที่ 21 มีนาคม 2008 ในบูคาเรสต์
ที่พำนักของสังฆราชมหานครแห่งบูโควีนาและแดลเมเชีย

ที่พำนักของสังฆราชมหานครแห่งบูโควีนาและแดลเมเชีย  ในเมืองแชร์นิวต์ซี ประเทศยูเครน เป็นอาคารที่สร้างขึ้นสำหรับสังฆราชมหานครในนิกายออร์ทอดอกซ์ตะวันออก ผลงานออกแบบของโยแซ็ฟ ฮลาฟกา สถาปนิกชาวเช็ก หมู่อาคารนี้ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยแชร์นิวต์ซี และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2011 
ยูเนสโกบรรยายว่าอาคารนี้มี "คุณค่ายิ่งใหญ่ระดับสากล" (outstanding universal value) และบรรยายถึงความโดดเด่นของสถาปัตยกรรมอาคารว่าแสดงถึง "อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมในศตวรรษที่ 19 ของคริสตจักรออร์ทอดอกซ์ภายใต้จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ในยุคสมัยที่มีการยอมรับความต่างทางศาสนา"
อาคารนี้นอกจากเป็นที่พำนักของสังฆราชมหานครแล้ว ยังเป็นที่ตั้งของสถาบันเทววิทยาซึ่งเปิดสอนเรื่อยมาจนหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในเวลานั้นตั้งอยู่ในดินแดนของจักรวรรดิโรมาเนีย โถงซีโนด (Synodal Hall) นี้ยังเป็นสถานที่ที่บูโควีนาลงนามเข้าร่วมกับโรมาเนียเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 1918 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองอาคารถูกปล้นและถูกไฟเผาทำลายอย่างหนัก หลังสงครามสิ้นสุด พื้นที่นี้อยู่ภายใต้ปกครองของสหภาพโซเวียต สถาบันเทววิทยาถูกปิดตัวลง ส่วนอาคารได้รับการบูรณะในปี 1955 จากนั้นจึงโอนไปเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยประจำเมือง
ดานือลอวอ

ดานือลอวอ  เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนทางหลวงสายคุสต์-ซือแนวือร์ (Khust-Synevyr highway) ห่างไป 20 กิโลเมตรจากศูนย์กลางอำเภอที่เมืองคุสต์ แคว้นซาการ์ปัจจา ประเทศยูเครน
ที่ใจกลางของหมู่บ้านดานือลอวอ บนเนินเขา เป็นที่ตั้งของโบสถ์ไม้ทรงสูงชะลูดรูปแบบสถาปัตยกรรมโบสถ์ไม้แบบมารามูเรช ถและเป็นโบสถ์หลังใหม่ที่สุดในสี่หลังในแถบนี้ โบสถ์นี้มีชื่อทางการว่า โบสถ์นักบุญนิโกลัส (St. Nicholas the Wonderworker) สร้างขึ้นในเดือนพฤษภาคม 1779 ตามที่ระบุบนจารึกบนประตูไม้ของโบสถ์ และใช้ไข่ไก่กับไข่ห่านรวม 5,000 ใบ หลังคาของโบสถ์ได้รับการบูรณะใหญ่ในปี 1968 และในปี 1984 มีการบูรณะกางเขนภายในโบสถ์
ซอกือร์นึตเซีย

ซอกือร์นึตเซีย  หรือ เซ็กเล็นซ์  เป็นหมู่บ้านตั้งอยู่บนทางหลวงสายฮืนสต์-ซือเนวือร์ (Khust-Synevyr) ใกล้กับทางด่วนสาย H09 ตั้งอยู่ห่างไป 10 กิโลเมตรจากศูนย์กลางอำเภอในเมืองฮืนสต์ แคว้นซาการ์ปัจจา ประเทศยูเครน
ปรากฏหลักฐานการกล่าวถึงหมู่บ้านนี้เก่าแก่ที่สุดย้อนไปได้ถึงปี 1389 และหมู่บ้านนี้มีความเกี่ยวพันกับการก่อสร้างปราสาทฮืนสต์ ในหมู่บ้านยังมีประชากรชาวยิวตั้งรกรากอยู่จนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ซึ่งเช่นเดียวกับชาวยิวอื่นในแถบนี้ ได้ถูกส่งไปสังหารหมู่หรืออพยพลี้ภัยไปที่อื่น มีบันทึกประชากรยิวคนสุดท้ายในหมู่บ้านอยู่ที่เดือนพฤษภาคม 1944 รวมถึงยังมีสุสานชาวยิวในหมู่บ้านที่ยังคงอยู่มาถึงปัจจุบัน สุสานนี้อายุย้อนไปถึงปี 1865
ใกล้กับใจกลางของหมู่บ้านเป็นที่ตั้งของโบสถ์นักบุญนิโกลัส (Church of St. Nicholas) ซึ่งเป็นโบสถ์ไม้แบบมารามูเรช สร้างขึ้นในปี 1704 ด้านนอกของโบสถ์มีจารึกส่า""Тут у 1707 році представилась матушка Марія…”" ("ที่นี่ ปี 1707 แม่พระมารีย์ปรากฏพระองค์") โบสถ์ปิดตัวลงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และภาพบูชาต่าง ๆ ภายในก็สูญหายไป เหลือเพียงภาพของแม่พระมารีย์และนักบุญนิโกลัสรวมสองรูปเท่านั้น โบสถ์กลับมาประกอบศาสนพิธีอีกครั้งในปี 1990 และหยุดลงในปี 1997 เมื่อมีการสร้างโบสถ์กรีกคาทอลิกหลังใหม่ขึ้นทดแทนข้างกัน
มารียา กุตซารีดา-เกรอตูเนสกู

มารียา กุตซารีดา-เกรอตูเนสกู (10 กุมภาพันธ์ 1857 – 16 พฤศจิกายน 1919) เป็นสตรีคนแรกที่ได้เป็นแพทย์ในประเทศโรมาเนีย และเป็นผู้ก่อตั้งสมาคมมารดาในปี 1897 และในปี 1899 ได้ตั้งสถานรับเลี้ยงเด็กขึ้นเป็นแห่งแรกในประเทศ
กุตซารีดาเกิดที่เมืองเกอเลอรัช จบการศึกษาขั้นต้นจากโรงเรียนกลางในบูคาเรสต์ ก่อนจะเข้าศึกษาในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยซือริชในปี 1877 ต่อมาเธอได้โอนย้ายไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยมงเปอลีเยแทนเนื่องด้วยข้อจำกัดทางภาษา เธอเข้าฝึกงานเป็นแพทย์ที่ปารีส และได้วุฒิบัตรการเป็นแพทย์ในปี 1884 โดยเธอจบการศึกษา "เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง" โดยมีวิทยานิพนธ์จบการศึกษาเกี่ยวกับมะเร็งมดลูกในชื่อ ต่อมาเธอได้ส่งคำร้องขอมายังโรงพยาบาลบรึงกอเวอานู  เพื่อขอทำงานหลังจบการศึกษาในแผนก "โรคสตรี" เธอถูกปฏิเสธโดยไม่ให้เหตุผล และถูกมอบหมายไปประจำเป็นอาจารย์ด้านสุขอนามัย  แทน ในปี 1886 เธอได้เป็นหัวหน้าแผนกสุขอนามัยประจำศูนย์พักพิง "นางเอเลนา"  และในปี 1891 ได้เป็นหัวหน้าแผนกนรีเวชวิทยาของโรงพยาบาลฟีลันตรอปียา  ในนครบูคาเรสต์ 
เธอได้ก่อตั้งสมาคมมารดา  ในปี 1897 เพื่อช่วยเหลือเด็กยากไร้ และยังได้รับเชิญไปยังงานประชุมในบรัสเซลส์ (1907) และโคเปนเฮเกน (1910) ที่ซึ้งเธอได้นำเสนอการทำงานทางการแพทย์ในโรมาเนียที่ริเริ่มขึ้นเพื่อลดอัตราการเสียชีวิตแรกเกิดและเพื่อการศึกษาระบบการดูแลทารกในโรมาเนีย เธอเป็นนักสตรีนิยมคนหนึ่ง และยังมีโอกาสได้นำเสนอ "ผลงานสตรีโรมาเนีย" ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับผลงานวิชาการของสตรีโรมาเนียที่งานประชุมในปารีสเมื่อปี 1990 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เธอเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลทหารชั่วคราวหมายเลข 134  หลังสิ้นสุดสงครามเธอเกษียณอายุก่อนวัย เป็นไปได้ว่าเพราะเหตุผลด้านสุขภาพ เธอเสียชีวิตในปี 1919
โกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2023–24

โกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2023–24 เป็นการแข่งขันฟุตบอลโกปาเดลเรย์ครั้งที่ 122 (รวมถึงสองฤดูกาลแรกที่มีการแข่งขันเพียงสองทีม) ผู้ชนะจะได้ผ่านเข้าไปลงเล่นใน ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2024–25 โดยทั้งผู้ชนะและรองชนะเลิศจะได้ผ่านเข้าไปลงเล่นใน ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2024–25.
เรอัลมาดริด คือแชมป์เก่าจากฤดูกาลที่ผ่านมา หลังสามารถเอาชนะ โอซาซูนา ในนัดชิงชนะเลิศของฤดูกาลที่ผ่านมา แต่ตกรอบในรอบ 16 ทีมสุดท้ายโดย อัตเลติโกมาดริด.
รอบชิงชนะเลิศ จะจัดขึ้นที่ ลาการ์ตูฆา ใน เซบิยา ในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 2024.
ตารางและรูปแบบการแข่งขัน.
ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2023 ราชสหพันธ์ฟุตบอลสเปนได้ปล่อยปฏิทินการแข่งขันและได้รับการยืนยันรูปแบบการแข่งขันของฤดูกาลที่ผ่านมาจะยังคงอยู่.
ทีมที่เข้าร่วม.
ทีมด้านล่างนี้คือได้เข้าร่วมสำหรับการแข่งขัน. ไม่รวมทีมสำรอง.
รอบเบื้องต้น.
การจับสลาก.
แต่ละทีมจะถูกจัดอยู่ในสี่กลุ่มตามเกณฑ์ทางภูมิศาสตร์.
รอบแรก.
รอบแรกจะลงเล่นโดย 110 จาก 115 ทีมที่เข้าร่วมทั้งหมด, ยกเว้นสี่ผู้เข้าร่วมใน ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา และ แชมป์ ปรีเมรา แอร์เอฟแอเอฟ, สิบทีมชนะเลิศจากรอบเบื้องต้นที่ผ่านมาจะถูกจับคู่กับสิบทีมจาก ลาลิกา. สี่ทีมผู้ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศของ โกปาเฟเดราซิโอน จะถูกจับสลากกับสี่ทีมอื่นๆ จากลาลิกา, และสองทีมสุดท้ายจากทีมลาลิกา จะถูกจับสลากกับทีมที่มาจาก เตร์เซรา แอร์เอฟแอเอฟ. หกทีมสุดท้ายที่มาจาก เตร์เซรา แอร์เอฟแอเอฟ จะเป็นการจับคู่กับหกทีมที่มาจาก เซกุนดา ดิบิซิโอน. สิบสี่ทีมสุดท้ายที่มาจาก เซกุนดาดิบิซิโอน จะเป็นการจับคู่กับสิบสี่ทีมที่มาจาก เซกุนดา แอร์เอฟแอเอฟ. จากนั้น, สิบแปดทีมจาก เซกุนดา แอร์เอฟแอเอฟ จะจับคู่กับสิบแปดทีมจาก ปรีเมรา แอร์เอฟแอเอฟ. ในที่สุด, สองทีมจาก เซกุนดา แอร์เอฟแอเอฟ ก็จับคู่กัน.
ทั้งหมด 55 เกมที่จะลงเล่นตั้งแต่วันที่ 31 ตุลาคม และ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023, พร้อมทั้งเลื่อนการแข่งขันอีก 2 นัดในวันที่ 8 และ 14 พฤศจิกายน, ตามลำดับ.
การจับสลาก.
การจับสลากได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2023. แต่ละทีมจะถูกแบ่งอยู่ในเจ็ดโถ.
รอบสอง.
รอบสองจะลงเล่นโดย 56 ทีม, กับสี่ทีมที่มีส่วนร่วมของ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2023–24 ได้รับสิทธิ์บาย. แชมป์ ปรีเมรา แอร์เอฟเอเอฟ เข้าสู่ในรอบนี้.
เตร์เซรา แอร์เอฟเอเอฟ สามทีมได้จับคู่กับสามทีมที่มาจากลาลิกา. เซกุนดา แอร์เอฟเอเอฟ สิบเอ็ดทีมจะถูกจับสลากกับสิบเอ็ดทีมจากลาลิกา, และลาลิกาทีมสุดท้ายได้ถูกจับสลากกับหนึ่งทีมที่มาจาก ปรีเมรา แอร์เอฟเอเอฟ. เก้าทีมล่าสุดที่มาจาก ปรีเมรา แอร์เอฟเอเอฟ ได้จับคู่กับเก้าทีมที่มาจาก เซกุนดา ดีบีซีโอน. ในที่สุด, แปดทีมจาก เซกุนดา ดีบีซีโอน ก็มาจับคู่กัน.
ทั้งหมด 28 แมตช์จะได้ลงเล่นระหว่างวันที่ 22 พฤศจิกายน และ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2023.
การจับสลาก.
การจับสลากสำหรับรอบสองได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023. แต่ละทีมจะถูกแบ่งอยู่ใน 5 โถ.
รอบ 32 ทีมสุดท้าย.
การจับสลาก.
การจับสลากสำหรับรอบ 32 ทีมสุดท้ายจะจัดขึ้นในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2023 ในสำนักงานใหญ่ แอร์เอฟแอเอฟ ในเมือง ลัส โรซัส. สี่ทีมที่เข้าร่วมของ ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา ฤดูกาล 2024 จะจับคู่กับทีมที่มาจากหมวดหมู่ต่ำสุด. หลังจากนั้น, ทีมที่เหลือทั้งหมดจากประเภทต่ำที่สุดจะเผชิญหน้ากับทีมอื่นๆ จากลาลิกา. แต่ละนัดจะลงเล่นที่สนามกีฬาของทีมที่มีอันดับต่ำกว่า.
ทั้งหมด 16 แมตช์จะลงเล่นระหว่างวันที่ 6 ถึง 8 มกราคม ค.ศ. 2024.
พระเจ้าฮารัลด์ที่ 3 แห่งนอร์เวย์

ฮารัลด์ ซิเกิร์ดส์สัน เป็นที่รู้จักในพระนาม ฮารัลด์ที่ 3 แห่งนอร์เวย์ และได้รับพระนามฉายาว่า "ฮาร์ดราดา" ในซากา พระองค์เป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์ระหว่างปี 1046 ถึง 1066 นอกจากนี้ พระองค์ไม่ประสบความสำเร็จในการอ้างสิทธิ์ทั้งราชบัลลังก์เดนมาร์กจนถึงปี 1064 และราชบัลลังก์อังกฤษในปี 1066 ก่อนที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์ ฮารัลด์เคยถูกเนรเทศประมาณ 15 ปีในฐานะทหารรับจ้างและผู้บัญชาการทหารในจักรวรรดิรุสเคียฟ และดำรงตำแหน่งหัวหน้าวารันเจียนการ์ด ในจักรวรรดิไบแซนไทน์ ในพงศาวดารของพระองค์ แอดัมแห่งเบรเมินเรียกพระองค์ว่า "สายฟ้าแห่งแดนเหนือ"
เฉียน ไหน่หรง

เฉียน ไหน่หรง (เซี่ยงไฮ้:) เป็นนักภาษาศาสตร์ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาเซี่ยงไฮ้ เกิดที่เซี่ยงไฮ้ ในปี 1945 และได้รับปริญญาโทศิลปศาสตร์จากมหาวิทยาลัยฟู่ต้านในปี 1981 เขายังเป็นศาสตราจารย์และผู้อำนวยการภาควิชาภาษาจีนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ อีกด้วย เขาได้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสมาคมภาษาจีน รองประธานสมาคมภาษาเซี่ยงไฮ้ และรองผู้อำนวยการศูนย์วิจัยภาษาเซี่ยงไฮ้ เขายังเป็นผู้ประดิษฐ์ระบบการถอดเสียงภาษาเซี่ยงไฮ้ด้วยอักษรละตินอีกด้วย
ฮินาตะ ฮิอิรางิ

ฮินาตะ ฮิอิรางิ (10 กันยายน 2011) เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่นจากจังหวัดเกียวโต เขาเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติจากบทบาท โยริ โฮชิกาวะ ในภาพยนตร์เรื่อง "มอนสเตอร์" (2023) ของฮิโรกาซุ โคเรเอดะ
สโมสรกีฬาอัสซัลฏ์

สโมสรกีฬาอัสซัลฏ์  เป็นสโมสรฟุตบอลระดับอาชีพที่ตั้งอยู่ในเมืองอัสซัลฏ์ ประเทศจอร์แดน ซึ่งทีมอัสซัลฏ์ได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 1965 และเข้าร่วมในจอร์แดเนียนโปรลีกครั้งแรกระหว่างฤดูกาล 2018–2019
ประวัติ.
หลังจากครองตำแหน่งแชมป์ของจอร์แดนลีก ดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2017–2018 ทีมอัสซัลฏ์ก็ได้รับการเลื่อนชั้นสู่จอร์แดเนียนโปรลีกเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ โดยในการเข้าร่วมดิวิชันสูงสุดครั้งแรก ทีมอัสซัลฏ์จบอันดับที่ 5 ในฤดูกาล 2018–2019 ส่วนฤดูกาลถัดมาใน ค.ศ. 2020 พวกเขาจบอันดับที่ 4 และพวกเขาผ่านเข้ารอบเอเอฟซีคัพ 2021 เนื่องจากเป็นเพียงหนึ่งในสามทีมของประเทศจอร์แดนที่ได้รับการอนุมัติจากเอเอฟซี
มารียา เวียตรอวา

มารียา แฟดอซียิวนา เวียตรอวา (3 มกราคม 1870 – 24 กุมภาพันธ์ 1897) เป็นครูและนักปฏิวัติชาวยูเครน หลังทำงานเป็นครูในหลายภาคของประเทศยูเครนและเข้าร่วมคณะละครเป็นเวลาสั้น ๆ เธอได้เข้าร่วมกลุ่มนักสังคมนิยมในอะซอฟ และเป็นผู้ยึดถือในงานเขียนของเลโอ ตอลสตอย เธอศึกษาต่อในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก แต่ได้รับการส่งเสริมให้เป็นนักปฏิวัติหลังได้พบกับตอลสตอย เธอถูกจับกุมจากกิจกรรมการตีพิมพ์เนื้อหาต่อต้านซาร์และเสียชีวิตจากการจุดไฟเผาตนเองในป้อมปราการปีเตอร์และปอล การเสียชีวิตของเธอกลายมาเป็นคำเรียกในการเดินขบวนของขบวนการนักศึกษาเพื่อล้มล้างซาร์ที่ได้รับความนิยมสูงยิ่งขึ้น
ชีวประวัติ.
มารียา แฟดอซียิวนา เวียตรอวา เกิดเมื่อวันที่ 3 มกราคม 1870 ใน#เปลี่ยนทาง เขตผู้ว่าการแชร์นีฮิว จักรวรรดิรัสเซีย (ปัจจุบันอยู่ในแคว้นแชร์นีฮิว ประเทศยูเครน) เธอเป็นลูกนอกสมรสของออแลกซันดรา เวียตรอวา (Oleksandra Vetrova) สตรีชาวคอสแซ็ก กับโนตารีในท้องถิ่น เธอจึงได้รับการเลี้ยงดูในฐานะเด็กกำพร้าจากสตรีชาวไร่ชาวนาคนหนึ่งซึ่งเธอเรียกว่าเป็น "ยาย" ในปี 1888 เธอจบการศึกษาจากวิทยาลัยครู และประจำการอยู่ที่โรงเรียนชนบทแห่งหนึ่งในลูแบช
เงินเดือนครูของเธอน้อยมากและไม่เพียงพอต่อการดำรงชีพ รวมถึงชีวิตในชนบทของเธอนั้นโดดเดี่ยวอย่างมากในหมู่บ้านเล็ก ๆ นี้ ในเดือนเมษายน 1889 เธอเข้าร่วมคณะละครเวทีของ#เปลี่ยนทาง ซึ่งเดินทางไปทั่วประเทศยูเครน แสดงในโรงละครเล็ก ๆ โดยใช้เครื่องแต่งกายและของประกอบฉากอย่างง่าย แต่เมื่อถึงคราที่เธอต้องแสดงเป็นครั้งแรก เธอตื่นเวทีมากจนตัดสินใจหนีออกจากคณะละคร
การเป็นนักปฏิวัติ.
ต่อมาเธอจึงเดินทางไปยังอะซอฟเพื่อกลับไปประกอบอาชีพครู ที่นี่เธอได้เข้าร่วมกับกลุ่มนักสังคมนิยมและสนิทสนมกับ#เปลี่ยนทาง นารอดนิกจากตากันรอก เธอได้รับแรงบันดาลใจเป็นพิเศษจากบทความเรื่อง "ความสุขคืออะไร?" ของเลโอ ตอลสตอย และเมื่อช่วงปีผ่านไป เธอยิ่งศึกษาเข้าถึงแนวคิดสังคมนิยมอย่างเข้มข้นมากขึ้น ในปี 1894 เธอออกเดินทางจากอะซอฟเพื่อไปศึกษาที่สถาบันเบสตูเจฟในมหาวิทยาลัยหลวงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก แต่เธอกลับพบว่าอาจารย์และคาบสอนบรรยายต่าง ๆ ที่นั่นกลับไม่น่าสนใจและดูเบาปัญญา ในปีต่อมาเธอพบกับตอลสตอย ซึ่งให้แรงบันดาลใจเธอเป็นนักปฏิวัติ จากนั้นเธอจึงเริ่มไปสอนวิชาภาษารัสเซียและเลขคณิตที่โรงเรียนวันอาทิตย์สำหรับแรงงานของโรงงานรัฐโอบูฮอฟ
เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 1897 ทางการของซาร์จับกุมหมู่ผู้ที่เชื่อว่ามีส่วนร่วมในการตีพิมพ์นารอดนิกในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เวียตรอวารู้จักคนจำนวนหนึ่งที่ถูกจับกุมในครั้งนี้ เมื่อวันที่ 2 มกราคม 1897 [ตามปฎิทินเก่า: 22 ธันวาคม 1896] เธอเองก็ถูกจับกุมฐานมีโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านรัฐบาลในครอบครอง และต้องสงสัยว่ามีส่วนร่วมในแผนการตีพิมพ์เพื่อปฏิวัติ เธอถูกจับกุมที่ป้อมปราการปีเตอร์และปอลที่ซึ่งเธอจบชีวิตตัวเองด้วยการจุดไฟเผาตัวเองในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ [ตามปฎิทินเก่า: 8 กุมภาพันธ์] 1897 เธอเสียชีวิตจากบาดแผลไฟไหม้ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ [ตามปฎิทินเก่า: 12 กุมภาพันธ์] 1897
เอส. ไอ. ปัทมาวตี

ศิวรามกฤษณะ อัยยัร ปัทมาวตี (อักษรโรมัน: Sivaramakrishna Iyer Padmavati, 20 มิถุนายน 191729 สิงหาคม 2020) เป็นอายุรแพทย์โรคหัวใจชาวอินเดีย ผู้อำนวยการสถาบันหัวใจแห่งชาติในเดลี และอดีตประธานมูลนิธิหัวใจออลอินเดีย สถาบันของเธอเป็นสถาบันร่วมขององค์การอนามัยโลก (WHO) ในการฝึกสอนวิชาเวชศาสตร์ป้องกันโรคหัวใจ ปัทมาวตีได้รับรางวัลเกียรติยศพลเมืองสูงสุดระดับสอง ปัทมวิภูษาณในปี 1992 และเป็นเฟลโลว์ผ่านการเลือกตั้งประจำสถาบันแพทยศาสตร์แห่งชาติ เธอเป็นอายุรแพทย์โรคหัวใจคนแรกของอินเดียที่เป็นสตรี และเป็นผู้สถาปนาคลินิกโรคหัวใจแห่งแรก ตลอดจนศูนย์ใส่สายสวนหัวใจแห่งแรกในอินเดีย
เธอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2020 จากภาวะแทรกซ้อนจากโควิด-19 ระหว่างการระบาดทั่วในอินเดีย ขณะเข้ารับการรักษาที่สถาบันหัวใจแห่งชาติในนิวเดลี สิริอายุ 103 ปี ถือเป็นแพทย์ที่อายุยืนที่สุดของอินเดียคนหนึ่ง ร่างของเธอปลงศพตามกระบวนการพิเศษสำหรับผู้ติดเชื้อโควิด-19 ที่ปัญจาบีบาฆ นิวเดลี
ราเอ็ล เฮียร์ช

ราเอ็ล เฮียร์ช (15 กันยายน 1870 – 6 ตุลาคม 1953) เป็นแพทย์ชาวเยอรมันและอาจารย์ประจำวิทยาลัยแพทยศาสตร์ชาริเตในเบอร์ลิน ในปี 1913 เธอกลายมาเป็นสตรีคนแรกในอาณาจักรปรัสเซียที่ได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์วิชาแพทยศาสตร์
ชีวประวัติ.
ราเอ็ล เฮียร์ช เกิดเมื่อ 15 กันยายน 1870 ที่เมืองฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ เป็นหนึ่งในลูกสิบเอ็ดคนของ #เปลี่ยนทาง (1833–1900) ผู้อำนวยการโรงเรียนสตรีประจำชุมชนชาวยิวในฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ พ่อของเมนเดิลคือ ซัมโซน รัฟฟาเอล เฮียร์ช แรบไบคนสำคัญ
ระหว่างปี 1885 ถึง 1889 ราเอ็ล เฮียร์ช เข้าศึกษาที่วีสบาเดิน และทำงานเป็นครูจนถึงปี 1898 เนื่องในเวลานั้น ไรค์เยอรมันไม่อนุญาตให้สตรีศึกษาวิชาแพทยศาสตร์ เธอจึงออกเดินทางไปศึกษาต่อแพทยศาสตร์ที่ซือริช ในปี 1899 เธอเดินทางมาศึกษาต่อที่ไลป์ซีก และสตราส์บูร์ก จนจบการศึกษาวุฒิแพทยศาสตร์ในปี 1903
ในปี 1906 เธอเป็นนักวิทยาศาสตร์คนแรกที่สาธิตให้เห็นว่าอนุภาคของแข็งขนาดเล็กกว่า 0.1 มิลลิเมตรสามารถซึมผ่านไตและเข้าวู่ปัสสาวะได้ ก่อนหน้านี้เป็นที่เชื่อกันแค่ว่ามีเพียงของเหลวเท่านั้นที่ผ่านไตได้ เธอถูกเยาะเย้ยที่สภาผู้อำนวยการของชาริเตและงานค้นคว้าของเธอถูกปฏิเสธ กระทั่งปี 1957 เก. โฟล์คไฮเมอร์ (G. Volkheimer) ซึ่งประจำอยู่ที่ชาริเตมาพบผลงานของเธอและนำออกมาตีพิมพ์สู่สาธารณะ และตั้งชื่อให้ว่า "เฮียร์ชเอฟเฟคท์" (Hirsch Effekt)
จากนั้นเธอได้ถูกจ้างทำงานประจำคลินิกแพทย์ระจำมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ที่ชาริเต เป็นแพทย์เพิ่มพูนทักษะ (intern) เธอถือเป็นสตรีคนที่สองที่ชาริเตจ้าง และทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับศาสตราจารย์ด้านสรีรวิทยา ฟรีดริค เคราเซอ (Friedrich Krause) และต่อมาได้ทำงานร่วมดับศัลยแพทย์ เอิร์นสท์ ฟอน แบร์คมันน์ (Ernst von Bergmann) และนักกายวิภาคศาสตร์ วิลเฮล์ม ฟอน วัลเดเยร์-ฮาร์ทซ์ (Wilhelm von Waldeyer-Hartz)
ในปี 1908 เฮียร์ชได้รับการแต่งตั้งเป๋นหัวหน้าพอลีคลินิกประจำคลินิกแพทย์ของชาริเต กระนั้นเธอไม่เคยได้รับว่าจ้างเป็นพนักงานเงินเดือน หลังถูกแทนที่ตำแหน่ง เธอออกจากชาริเตและเปิดคลินิกอายุรกรรมของตนเองในเบอร์ลิน ที่คลินิกเอกชนของเธอ เธอมีอุปกรณ์รังสีเอ็กซ์รวมถึงมีลูกค้าที่รำ่รวยซึ่งช่วยให้เธอสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
เฮียร์ชได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ในปี 1913 เป็นสตรีคนแรกในปรัสเซียที่ได้ตำแหน่งนี้ และในปี 1914 เธอตีพิมพ์ผลการศึกษาชื่อ “อุบัติเหตุและอายุรกรรม”
สาวิกา กาญจนมาศ

สาวิกา กาญจนมาศ (เกิด 19 มิถุนายน 2524) เป็นนักแสดงและแอร์โฮสเตสชาวไทย ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ
ประวัติ.
สาวิกา กาญจนมาศ มีชื่อเล่นว่า ตวง เกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2524 จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น
สาวิกามีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับชาญณรงค์ ขันทีท้าว หรือติ๊ก กลิ่นสี ซึ่งเป็นนักแสดงและพิธีกรชื่อดัง
เข้าสู่วงการ.
สาวิกาเข้าสู่วงการจากการแสดงละครพื้นบ้านเรื่อง "มณีนพเก้า" เมื่อปี 2539 โดยรับบทเป็น นาคี ตามด้วยละครเรื่อง "น้ำใจแม่" ในปี 2540 รับบทเป็น ผกากรอง จากนั้นจึงมีผลงานละครเรื่อยมา กระทั่งปี 2545 จึงได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง "อารมณ์ อาถรรพณ์ อาฆาต" ในตอน The Wheel โดยรับบทเป็น สอิ้ง หลังจากนั้นก็ได้กลับมาแสดงละครอีก และได้แสดงละครเรื่องสุดท้ายคือเรื่อง "รักติดลบ" ในปี 2549 โดยรับบทเป็น โสมส่องแสง 
จากนั้นจึงได้ออกจากวงการไปเป็นแอร์โฮสเตส หลังจากนั้นอีก 8 ปีจึงได้กลับมาแสดงละครอีกครั้งคือละครพื้นบ้านเรื่อง "อุทัยเทวี" และมีผลงานทั้งละครและภาพยนตร์มาจนถึงปัจจุบัน
อินทิรา หินทุชา

อินทิรา หินทุชา (อักษรโรมัน: Indira Hinduja) เป็นนรีแพทย์, สูติแพทย์ และผู้ชำนาญการพิเศษด้านภาวะมีบุตรยาก ประจำอยู่ในนครมุมไบ เธอเป็นผู้ริเริ่มการทำกิฟต์ (GIFT) จนเกิดทารกคนแรกของอินเดียที่เกิดด้วยวิธีนี้ในวันที่ 4 มกราคม 1988 ก่อนหน้านี้เธอยังเป็นผู้ทำคลอดเด็กหลอดแก้วคนแรกของอินเดียืี่โรงพยาบาลเคอีเอ็มเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 1986 รวมถึงยังได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้พัฒนาเทคนิกการบริจาคไข่ให้กับผู้ป่วยที่หมดประจำเดือนแล้ว หรือมีภาวะไข่ฝ่อก่อนวัย และให้กำเนิดทารกคนแดกที่เกิดจากไข่ที่เก็บเกี่ยวด้วยวิธีนี้ในวันที่ 24 มกราคม 1991
คคันทีป กางค์

คคันทีป กางค์ (อักษรโรมัน: Gagandeep Kang, FRS เกิด 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962) เป็นนักอนูชีววิทยาและวิทยาไวรัสชาวอินเดีย มีผลงานพิเศษในสาขาโรคติดเชื้อทางเดินอาหาร และนำการทำงานด้านโรคติดเชื้อทางเดินอาหาร ท้องร่วง ประจำมูลนิธิบิลแอนด์เมลินดา เกตส์ นับตั้งแต่ปี 2023
ก่อนหน้านี้ กางค์เคยเป็นศาสตราจารย์ประจำภาควิชาวิทยาศาสตร์ระบบทางเดินอาหาร วิทยาลัยแพทยศาสตร์คริสเตียนในนครเวลูรุ ประเทศอินเดีย และระหว่างปี 2016 ถึง 2020 เป็นผู้อำนวยการใหญ่ของสถาบันเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์การแพทย์เชิงปฏิบัติ ในนครฟารีดาบาด องค์การอิสระภายใต้รัฐบาลอินเดีย ผลงานค้นคว้าของเธอมุ่งเน้นไปที่เรื่องการติดเชื้อไวรัสในเด็กและการทดลองวัคซีนโรตาไวรัส เธอได้รับรางวัลอินฟอซิสในสาขาวิทยาการชีวิตในปี 2016 จากบทบาทในการช่วยสร้างความเข้าใจและการค้นคว้าเกี่ยวกับโรตาไวรัสและโรคติดเชื้อ และในปี 2019 เธอได้รับเลือกตั้งเป็นเฟลโลว์ของรอยัลโซไซตี ถือเป็นสตรีชาวอินเดียคนแรกที่ได้รับสิทธิ์นี้
กางค์เป็นผู้ประพันธ์หนังสือ "" (จนกว่าเราจะชนะ: การต่อสู้การระบาดของโควิด-19 ในอินเดีย) ร่วมกับจันทรกันต์ ลหาริยะ แพทย์และผู้ชำนาญการพิเศษด้านนโยบายสาธารณะและระบบสาธารณสุข กับ รันทีป คุเลริยะ ผู้อำนวยการสถาบัน AIIMS นิวเดลี
วัดประทุมธรรมชาติ

วัดประทุมธรรมชาติ บ้างเขียน วัดปทุมธรรมชาติ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแกใหญ่ อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
ประวัติ.
วัดประทุมธรรมชาติ ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดบ้านแกใหญ่ หรือ วัดแกใหญ่ ตั้งชื่อตามหมู่บ้าน แต่เดิมวัดตั้งอยู่บนที่เนินสูงในดินธรณีสงฆ์ หรือในปัจจุบันคือหอประชุมและสถานีอนามัยหลังเก่าของบ้านแกใหญ่ หมู่ที่ 10 ต่อมาพระครูธรรมธัชพิมล (หลวงปู่ทุน ธฺมมปญโญ) ท่านได้ย้ายมาสร้างในพื้นที่ปัจจุบัน เหตุที่ชื่อว่า วัดประทุมธรรมชาติ เพราะมีดอกบัวที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติในสระน้ำ (ปัจจุบันไม่มีแล้ว) ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2432 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2530
สิม.
อุโบสถหรือสิมสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2460 แล้วเสร็จและมีการผูกพัทธสีมาเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2462 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 119 ตอนพิเศษ 117 ง หน้า 9 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 4 ไร่ 0 งาน 46 ตารางวา
สิมสร้างโดยการนำของพระครูธรรมธัชพิมล อดีตเจ้าอาวาส ช่างเป็นชาวเขมรที่มาอยู่ที่บ้านแกใหญ่ มีลักษณะสถาปัตยกรรมพื้นบ้าน สร้างด้วยไม้ที่ได้มาจากบริเวณป่าใกล้เคียง ขนาด 5 ช่วงเสา กว้าง 7.25 เมตร ยาว 10.60 เมตร หลังคาทรงจั่วสองชั้น ชั้นบนลดมุขด้านหน้าและด้านหลังหน้าบันมีชานจั่วแกะสลักลวดลาย ส่วนบนหลังคาประดับด้วยโหง่ ลำยอง นาคสะดุ้งและหางหงส์ไม้ หลังคาชั้นลดแบบปั้นหยาคลุมตลอดทั้งสี่ด้าน ตัวอาคารตั้งอยู่บนพื้นดิน มีเสาไม้สี่เหลี่ยม รวม 24 ต้น จุดเด่นของสิมคือมีหน้าบันมีชานจั่วเป็นไม้แกะสลักลวดลายด้านทิศตะวันออกแกะสลักลวดลายรูปเทพพนม ท่ามกลางลวดลายพันธุ์พฤกษา ด้านทิศตะวันตกแกะสลักลวดลายราหู ท่ามกลางลวดลายพันธุ์พฤกษา บริเวณเชิงชายมีการแกะสลัก
เกาะคอร์ตึตเซีย

คอร์ตึตเซีย  เป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดบนแม่น้ำนีเปอร์ ด้วยขนาดยาว และช่วงกว้างสุดอยู่ที่ เกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติคอร์ตึตเซีย และตั้งอยู่ในเขตแดนของนครซาปอริฌเฌีย ประเทศยูเครน เกาะนี้มีบทบาทสำคัญอย่างมากในประวัติศาสตร์ของยูเครน โดยเฉพาะต่อประวัติศาสตร์ของชาวคอสซักซาปอริฌเฌีย
เกาะได้รับการประกาศเป็นพื้นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ในปี 1965 และพื้นที่อนุรักษ์วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ที่กินพื้นที่กว้างขึ้นกว่าได้จัดตั้งขึ้นในปี 1974 โดยมีพื้นที่อนุรักษ์รวม และได้รับสถานะระดับชาติในปี 1993
บนเกาะเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ชาวคอนซักซาปอริฌเฌีย (Zaporizhian Cossack Museum) ซึ่งเปิดในเดือนตุลาคม 1983 ภายใต้กระทรวงวัฒนธรรมของยูเครน จัดแสดงอาคารสิ่งปลูกสร้างจำลองและประวัติศาสตร์ของซาปอริฌเฌียตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงสมัยสังคมนิยม
ปราสาทกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย

ปราสาทกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย  เป็นอดีตปราสาทและป้อมปราการรูเธเนีย-ลิธัวเนีย ที่ต่อมาเป็นป้อมปราการโปแลนด์แบบสามส่วน ตั้งอยู่ในนครประวัติศาสตร์กามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย ประเทศยูเครน
มีบันทึกประวัติศาสตร์เกี่ยวกับปราสาทนี้ย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 14 ตอนต้น แม้ว่าการขุดค้นทางโบราณคดีบ่งบอกว่ามีการตั้งรกรากของมนุษย์ในแถบนี้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 12-13 เดิมทีปราสาทนี้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันสะพานที่เชื่อมต่อแหลมเข้ากับแผ่นดินใหญ่ ปราสาทตั้งอยู่บนแหลมตามธรรมชาติที่เกิดจากการกัดเซาะของแม่น้ำสมอตรึช
ด้วยที่ตั้งของปราสาทซึ่งเป็นจุดตัดของเส้นทางขนส่งสำคัญในแถบปอดอลิยา ทำให้ปราสาทนี้เป็นเป้าการรุกรานจากต่างชาติบ่อยครั้ง โดยทุกครั้งที่ถูกยึดได้ก็จะมีการปรับเปลี่ยนสภาพภายในไปตามความต้องการของตน หมู่อาคารของปราสาทประกอบไปด้วยเมืองเก่าที่มีกำแพงล้อม สร้างขึ้นโอยกษัตริย์กาซีมีร์ที่สี่, ปราสาทหลังเก่าที่สร้างขึ้นใหม่โดยกษัตริย์ซีกิสมุนด์ที่หนึ่ง และ สตีเฟน บาตอรี, ปราสาทหลังใหม่ที่สร้างขึ้นโดยกษัตริย์ซีกิสมุนด์ที่สาม และ วลาดีสลาวที่สี่ แม้จะมีการปรับเปลี่ยนทางโครงสร้างอยู่หลายครั้งตลอดประวัติศาสตร์ แต่ปราสาทโดยรวมยังคงมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันทางสถาปัตยกรรมอยู่ และเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างยุคลกางไม่กี่แห่งที่ยังคงอยู่ในยูเครนยุคปัจจุบันในสภาพดีพอสมควร
ปราสาทนี้และย่านเมืองเก่าที่ล้อมรอบปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นเขตอนุรักษ์สถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์แห่งชาติ และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ หมู่อาคารโดยรวมยังเคยได้รับการเสนอชื่อในปี 1989 เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของยูเครน ในปัจจุบัน ปราสาทเป็นจุดหมายตาสำคัญของนคร และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของทั้งภูมิภาคและประเทศยูเครน
มารียา ปรือมาแชนกอ

มารียา ออกแซนตียิวนา ปรือมาแชนกอ (12 มกราคม 1909 [ตามปฎิทินเก่า: 30 ธันวาคม 1908] – 18 สิงหาคม 1997) เป็นศิลปินศิลปะพื้นบ้านชาวยูเครน สร้างสรรค์ผลงานศิลปะไร้มายา และมีผลงานในด้านจิตรกรรม งานเย็บปักถักร้อย และเครื่องเคลือบ
ในปี 1966 เธอได้รับรางวัลแห่งชาติ ตารัส แชวแชนกอ และในปี 2009 ยูเนสโกประกาศให้เป็นปีของเธอ มีการตั้งชื่อถนนสายหนึ่งในเคียฟและดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งตามชื่อของเธอ ปาโบล ปิกาโซ เคยกล่าวหลังจากชมนิทรรศการของเธอในนิทรรศการโลกปี 1937 ที่ปารีสว่า "ข้าพเจ้าขอโค้งคำนับต่อปาฏิหาริย์ทางศิลปะของชาวยูเครนผู้เก่งกาจผู้นี้"
ผลงานของเธอได้รับแรงบันดาลใจมาจากธรรมเนียมชาวบ้านแบบยูเครน (โดยเฉพาะปอลิสเซีย) รวมถึงการอ้างอิงโลกธรรมชาติและเทพนิยาย
สะพานโกะเทะ

สะพานโกะเทะ (MLCTS: "gu.hti.ta.aa.") เป็นสะพานรถไฟเหนือช่องเขาโกะเทะ บนแม่น้ำมยิแง ทางตะวันตกของรัฐฉาน ประเทศพม่า สะพานนี้อยู่ระหว่างเมืองหนองเขียวและโกะเทะ เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางรถไฟระหว่างปยีนอู้ลวีน เมืองหลวงฤดูร้อนของบริติชอดีตผู้ปกครองอาณานิคมในพม่า และล่าเสี้ยวเมืองหลักทางตอนเหนือของรัฐฉาน เป็นสะพานที่สูงที่สุดในประเทศพม่า และเมื่อสร้างเสร็จถือเป็นสะพานรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก อยู่ห่างจากมัณฑะเลย์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 100 กม.
สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2442 โดยบริษัทก่อสร้างสะพานเพนซิลเวเนียและแมริแลนด์ และเปิดในปี พ.ศ. 2443 ส่วนประกอบต่าง ๆ ผลิตโดยบริษัทเหล็กเพนซิลเวเนียและถูกส่งมาจากสหรัฐ เส้นทางรถไฟถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยขยายอิทธิพลของจักรวรรดิบริติชในภูมิภาคนี้ โครงการก่อสร้างได้รับการดูแลโดยเซอร์อาเธอร์ เรนเดล วิศวกรของบริษัทการรถไฟพม่า
ข้อมูลสะพาน.
สะพานมีความยาวจากปลายด้านหนึ่งถึงอีกด้าน และประกอบด้วยหอคอย 15 แห่งซึ่งกว้าง พร้อมด้วยหอคอยคู่ที่กว้าง หอคอยทั้ง 15 แห่งรองรับโครงถัก 10 ชั้น มีช่วงห่าง แหล่งข่าวหลายแห่งระบุความสูงของสะพานไว้ที่ คาดว่าเป็นการวัดจากระดับแม่น้ำที่ไหลลงอุโมงค์ใต้ดิน ณ จุดที่ไหลผ่านใต้สะพาน ความสูงที่แท้จริงของสะพานโดยวัดจากรางรถไฟถึงบริเวณล่องน้ำของหอคอยที่สูงที่สุดคือ งบก่อสร้างอยู่ที่ 111,200 ปอนด์สเตอร์ลิง
ทางเบี่ยง.
เนื่องจากเส้นทางจากมัณฑะเลย์ไปยังลาเสี้ยวถือเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ เส้นทางเบี่ยงไปยังพื้นหุบเขาซึ่งมีทางโค้งรูปเกือกม้าอันน่าประทับใจจึงถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2519-2521 เพื่อให้รถไฟวิ่งต่อไปได้หากสะพานโกะเทะถูกก่อวินาศกรรม เส้นทางเหล่านี้ยังมองเห็นได้จากสะพานในปี พ.ศ. 2556 แต่เส้นทางเบี่ยงเหล่านี้ถูกปล่อยทิ้งร้างให้พืชปกคลุมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545
กล่าวถึง.
สะพานแห่งนี้ได้รับการกล่าวถึงในหนังสือท่องเที่ยว The Great Railway Bazaar ของPaul Theroux เขาบรรยายสะพานแห่งนี้ว่า "สัตว์ประหลาดแห่งเรขาคณิตสีเงินในป่าและหินที่ขรุขระ การมีอยู่ของมันช่างแปลกประหลาด"
ลิขิตฮ่องเต้

ลิขิตฮ่องเต้  เป็นซีรีส์โทรทัศน์แนวบันเทิงคดีกำลังภายในของฮ่องกงปี 1986 นำแสดงโดยหลิว เต๋อหัว, หลัน เจี๋ยอิง, โจว ไห่เม่ย์, เลี่ยว ฉีจื้อ, โอวหยาง เพ่ย์ซาน และเซี่ย เสียน ผลิตโดยทีวีบี ซีรีส์นี้ออกอากาศทางช่อง Jade ตั้งแต่วันที่ 9 มิถุนายนถึง 4 กรกฎาคม 1986
กระทรวงมหาดไทย (จีนโบราณ)

กระทรวงมหาดไทย หรือ ลี้ปู้  เป็นหน่วยงานระดับกระทรวงในยุคจีนโบราณ
ประวัติศาสตร์.
ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเริ่มจัดตั้ง ลี้เฉา (吏曹) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ซ่างซูฉางซื่อเกา (尚书常侍曹) หลังราชวงศ์เว่ย และราชวงศ์จิ้น มันถูกเรียกว่ากระทรวงมหาดไทย (吏部 "ลี้ปู้") ในสมัยราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร เป็นหนึ่งในหกกระทรวงภายใต้สังกัด (尚书省"ซ่างซูเฉิ่ง") ขุนนางที่เป็นหัวหน้าของกระทรวงมหาดไทยถูกเรียกว่าเสนาบดีว่าการกระทรวงมหาดไทย (吏部尚书 "ลี้ปู้ซ่างซู")
กระทรวงมหาดไทยประกอบด้วย 4 กรม ดังนี้ (吏部司"ลี้ปู้ซือ")、(司封司 "ซือเฟิงซือ")、(司勋司 "ซือซุนซือ")、(考功司 "ข่าวกงซือ")
กระทรวงมหาดไทยราชวงศ์หมิง.
หลังจากจักรพรรดิหงอู่ยกเลิกตำแหน่งอัครเสนาบดี ทำให้กระทรวงทั้งหกอยู่ภายใต้การควบคุมจักรพรรดิโดยตรง กระทรวงมหาดไทยในราชวงศ์หมิง รับผิดชอบในการประเมิน แต่งตั้ง โยกย้าย ลดเลื่อนตำแหน่ง ถอดถอนข้าราชการ และมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการทหารในสังกัดกระทรวงกลาโหม (兵部 "ปิงปู้") แต่ไม่มีอำนาจแต่งตั้งคณะรัฐบาลต้าเสวียซื่อ (内阁大学士)
กระทรวงมหาดไทยราชวงศ์ชิง.
ขุนนางในกระทรวงมหาดไทยราชวงศ์ชิงประกอบด้วยเสนาบดีว่าการ (尚书 "ซ่างซู") เป็นขุนนางขั้น 1 ชั้นรอง และมีเสนาบดีช่วยซ้าย (左侍郎 "จั่วซื่อหลาง"), เสนาบดีช่วยขวา (右侍郎 "โย่วซื่อหลาง") เป็นขุนนางขั้น 2 ชั้นรอง
ซินเป

ซินเป มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซิน ฉ่าง  ชื่อรอง ไท่ยง  เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรชายของซินผีและเป็นน้องชายของซินเหียนเอ๋ง
ภูมิหลังครอบครัวและประวัติช่วงต้น.
บ้านเกิดของซินเปคือในอำเภอหยางจ๋าย (陽翟縣 "หยางจ๋ายเซี่ยน") เมืองเองฉวน (潁川郡 "อิ่งชฺวานจฺวิ้น") ซึ่งอยู่บริเวณนครยฺหวี่โจว มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน บรรพบุรุษของซินเปแท้จริงแล้วมาจากเมืองหลงเส (隴西郡 "หล่งซีจฺวิ้น"; อยู่บริเวณนครติ้งซี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) แต่ย้านถิ่นฐานมายังเมืองเองฉวนในช่วงศักราชเจี้ยนอู่ (建武; ค.ศ. 25–56) ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นกองบู๊ช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
บิดาของซินเปคือซินผี ผู้รับราชการเป็นขุนนางของขุนศึกโจโฉผู้กุมอำนาจราชสำนักส่วนกลางและคุมองค์พระเจ้าเหี้ยนเต้จักรพรรดิหุ่นเชิดในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก หลังราชวงศ์ฮั่นตะวันออกล่มสลาย ซินผีได้รับราชการต่อมากับรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กและมีตำแหน่งสูงสุดเป็นเสนาบดีกรมรักษาราชวัง (衛尉 "เว่ย์เว่ย์") ซินเปมีพี่สาวชื่อซินเหียนเอ๋ง ผู้แต่งงานกับหยาง ตาน (羊耽) เสนาบดีกรมพิธีการ (太常 "ไท่ฉาง")
ซินเปสืบทอดบรรดาศักดิ์อิ่งเซียงโหว (潁鄉侯) ของซินผีผู้บิดาหลังซินผีเสียชีวิตเมื่อราวปี ค.ศ. 235 
ต้นรัชสมัยจักรพรรดิโจฮอง (ครองราชย์ ค.ศ. 239-254) ช่วงที่โจซองเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ซินเปรับราชการเป็นเสนาธิการทัพ (參軍 "ชานจฺวิน") ของโจซอง และพำนักในนครหลวงลกเอี๋ยง
การก่อรัฐประหารของสุมาอี้.
ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 249 สุมาอี้ก่อการรัฐประหารยึดอำนาจโจซองในนครลกเอี๋ยง เวลานั้นโจซองตามเสด็จจักรพรรดิโจฮองออกจากลกเอี๋ยงไปสุสานโกเบงเหลง (高平陵 "เกาผิงหลิง") ส่วนซินเปอยู่ในลกเอี๋ยง สุมาเล่าจี๋ผู้เป็นนายกองพันหรือสุมา (司馬 "ซือหม่า") ได้นำกำลังทหารของโจซองที่อยู่ในลกเอี๋ยงเข้าสังหารทหารเฝ้าประตูเพื่อหนีจากลกเอี๋ยง สุมาเล่าจี๋ยังเรียกซินไปให้ไปพบโจซองด้วยกันกับตน ซินเปหวาดกลัวสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่รู้จะทำอย่างไร จึงไปปรึกษากับซินเหียนเอ๋งผู้เป็นพี่สาว ซินเหียนเอ๋งเชื่อว่าสุมาอี้ไม่ได้ตั้งใจจะก่อกบฏ เพียงแต่ต้องการโค่นล่มโจซองผู้เป็นเผด็จการเท่านั้น แต่ซินเหียนเอ๋งก็ยังแนะนำซินเปให้ยังปฏิบัติตามหน้าที่ของตนให้ดีเพราะซินเปมีฐานะเป็นเสนาธิการทัพของโจซอง ซินเปฟังคำแนะนำของพี่สาวแล้วจึงติดตามสุมาเล่าจี๋ออกทางประตูนครลกเอี๋ยงไป ต่อมาเมื่อสุมาอี้สั่งประหารชีวิตโจซองและละเว้นโทษให้ซินเป ซินเปจึงพูดว่า "ถ้าเราไม่ปรึกษาพี่สาวเสียก่อน ก็คงทำสิ่งที่ไม่ชอบธรรมไปแล้ว"
การรับราชการในภายหลัง.
ในช่วงศักราชเสียนซี (ค.ศ. 264-265) ซินเปมีตำแหน่งเป็นเจ้าเมือง (太守 "ไท่โฉ่ว") ของเมืองโห้ลาย (河內 "เหอเน่ย์") ท้ายที่สุดได้ขึ้นมามีตำแหน่งสูงสุดที่ตำแหน่งเสนาบดีกรมรักษาราชวัง (衛尉 "เว่ย์เว่ย์")
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม

โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม (อักษรย่อ: "UK RUB") เป็นองค์การของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยหกแห่งและสถานที่ที่เกี่ยวข้องของมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม ซึ่งได้รับการก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 2008 โดยการควบรวมกิจการของโรงพยาบาลอิสระอย่างเป็นทางการของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม ปัจจุบันเป็นผู้ให้บริการด้านสุขภาพรายใหญ่ในเขตเมืองรัวร์ ซึ่งให้การรักษาผู้ป่วยมากกว่า 400,000 คนต่อปี ด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าในการวิจัยและการสอน
ประวัติ.
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งมหาวิทยาลัยรัวร์ โบคุม เกิดขึ้นจากแบบจำลองโบคุม ซึ่งมีโรงพยาบาลที่ไม่ใช่ของรัฐหลายแห่งในโบคุม และปริมณฑลโดยรอบได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโรงพยาบาลเพื่อการเรียนการสอน การกำหนดนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อเป็นการแก้ปัญหาชั่วคราวสำหรับปัญหาการขาดแคลนทางการเงิน และปัญหาทางการเมืองในการพัฒนาคณะแพทย์ในโบคุมในคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่อูนีแฟร์ซีเท็ทสกลีนีคุม เอ็สเซิน แยกตัวออกจากมหาวิทยาลัยรัวร์ใน ค.ศ. 1972 และรวมเข้ากับอูนีแฟร์ซีเท็ท-เกซัมท็อคชูเลอ เอ็สเซิน ที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่
ครั้นเมื่อ ค.ศ. 1998 ความร่วมมือระหว่างโรงพยาบาลที่ได้รับการกำหนด และมหาวิทยาลัยรัวร์ได้รับการสถาปนาอย่างถาวร ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 ซึ่งเป็นรากฐานสำหรับการก่อตั้ง"แฟร์บันด์ กลีนีคุม แดร์ รัวร์-อูนีแฟร์ซีเท็ท โบคุม" โดยมีหน้าที่ประสานงานในด้านคลินิก, วิทยาศาสตร์ และการสอน