โรโซ

โรโซ  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของดอมินีกา มีประชากร 14,725 คนใน ค.ศ. 2011 เป็นเมืองที่มีการผสมผสานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่กับสถาปัตยกรรมอาณานิคม (แบบฝรั่งเศส) เป็นเมืองท่าทางทะเลในหมู่เกาะเวสต์อินดีส มีการส่งออกกล้วย ผัก ส้ม ผลไม้จำพวกส้ม และโกโก้
ประวัติ.
เมืองโรโซตั้งอยู่บนตะกอนน้ำพารูปพัดซึ่งเกิดขึ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อนในขณะที่แม่น้ำโรโซไหลคดเคี้ยวผ่านพื้นที่จากบริเวณที่ปัจจุบันเรียกว่านิวทาวน์ไปยังที่ตั้งปัจจุบัน ในช่วง 2,000 ปีที่ผ่านมา ชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกาที่อพยพผ่านหมู่เกาะได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ เมื่อชาวยุโรปมาถึงในศตวรรษที่ 16 และ 17 ชาวฝรั่งเศสจึงได้ก่อตั้งชุมชนเล็ก ๆ ขึ้น โดยใช้ชื่อของตนเรียกสถานที่ตามสิ่งที่พบที่นั่น และตั้งชื่อตามต้นกกที่ขึ้นอยู่ตามริมฝั่งแม่น้ำ ชุมชนแห่งนี้จึงถูกสร้างขึ้นตามตัวอย่างในฝรั่งเศสที่ถนนทอดยาวจากจุดศูนย์กลาง ซึ่งปัจจุบันคือตลาดเก่า และขยายออกไปยังส่วนที่เหลือของชุมชน
เกิดความขัดแย้งระหว่างฝรั่งเศสและอังกฤษเกี่ยวกับพื้นที่ดังกล่าวหลายครั้ง ในปี 1699 ฝรั่งเศสได้สร้างป้อมปราการเพื่อปกป้องโรโซ ต่อมาในปี 1770 อังกฤษได้สร้างป้อมปราการ Young ขึ้นแทนที่ป้อมปราการเดิม ในปี 1778 ฝรั่งเศสได้เข้ารุกรานดอมินีกา ยึดป้อมปราการ Young และโรโซ และสามารถเข้ายึดครองเกาะได้สำเร็จ ในปี 1784 ดอมินีกาถูกคืนให้แก่อังกฤษภายใต้สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1783) 
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 และต้นศตวรรษที่ 19 อังกฤษได้วางแผนสำหรับเมืองนี้รวมถึงป้อมปราการและโครงสร้างของรัฐบาล ระบบถนนกริดและบล็อก และพื้นที่เขตเมืองใหม่ทางทิศเหนือและทิศใต้ ซึ่งปัจจุบันเรียกว่า Potter's Ville และ Newtown Goodwill ก่อตั้งขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950 และ Bath Estate ก่อตั้งขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ตั้งแต่นั้นมา ชุมชนกึ่งเมืองใหม่หลายแห่ง เช่น Stock Farm, Castle Comfort และ Wall House ก็ถูกสร้างขึ้นรอบ ๆ ชุมชนที่มีอยู่เดิม ชุมชนเก่าบางแห่ง เช่น Fond Cole และ Canefield ในปัจจุบันจัดอยู่ในเขตพื้นที่กึ่งเมืองรอบโรโซ
อย่างไรก็ตาม อิทธิพลของฝรั่งเศสยังคงปรากฏให้เห็นในปัจจุบันจากสถาปัตยกรรมและถนนคดเคี้ยวที่ทอดยาวจาก Old Market Plaza ตัวอย่างอิทธิพลของอังกฤษนั้นเห็นได้ชัดจากสถาปัตยกรรมและชื่อถนน
ภูมิอากาศ.
ภูมิอากาศของโรโซเป็นภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนซึ่งมีอุณหภูมิค่อนข้างคงที่ตลอดทั้งปี โดยมีอุณหภูมิสูงโดยเฉลี่ยโดยทั่วไปอยู่ระหว่าง 28 และ 31 °C (82.4 และ 87.8 °F) และอุณหภูมิต่ำเฉลี่ยระหว่าง 19 และ 23 °C (66.2 และ 73.4 °F) ปริมาณน้ำฝนเป็นปกติตลอดทั้งปี โดยเมืองนี้มีค่าเฉลี่ยรายปีเกือบ 1,800 มิลลิเมตรหรือ 70 นิ้ว โรโซมีลักษณะที่แห้งแล้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายน แม้ว่าแต่ละเดือนโดยเฉลี่ยจะมีฝนตกอย่างน้อย 45 มิลลิเมตรหรือ 1.8 นิ้ว โดยด้านล่างนี้จะเป็นข้อมูลภูมิอากาศของโรโซ บริเวณท่าอากาศยานเคนฟีลด์ ค.ศ. 1982 – 2011
สถาปัตยกรรม.
พื้นที่ใจกลางเมืองโรโซเต็มไปด้วยบ้านเรือนขนาดเล็กและขนาดใหญ่ รวมถึงโครงสร้างคอนกรีตสมัยใหม่ที่ใหญ่โตกว่า เมืองนี้มีพื้นที่สีเขียวหรือพื้นที่เปิดโล่งน้อยมาก และในปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวมีน้อยลง เนื่องจากลานจำนวนมากถูกเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่สำนักงาน อย่างไรก็ตาม พื้นที่นี้ล้อมรอบด้วยองค์ประกอบทางธรรมชาติในทุกทิศทาง ทะเลและแม่น้ำเป็นองค์ประกอบของน้ำ ในขณะที่สวนพฤกษศาสตร์และสวนทำเนียบรัฐบาลล้อมรอบเมืองด้วยพื้นที่สีเขียว องค์ประกอบเหล่านี้หาได้ยากในแคริบเบียน ไม่มีศูนย์กลางอื่นใดในภูมิภาคนี้ที่มีสวนพฤกษศาสตร์ที่กว้างขวางและตั้งอยู่ในทำเลใจกลางเมืองเช่นนี้ และแม่น้ำโรโซเป็นหนึ่งในแม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดที่ไหลผ่านเมืองหลวงของแคริบเบียน
โครงสร้างเมืองของใจกลางโรโซ มีพื้นฐานอยู่บนระบบตารางที่ไม่เป็นระเบียบและมีขนาดเล็ก ทำให้เป็นเมืองที่ยากต่อการนำทาง แม้ว่าพื้นที่ของตารางจะไม่กว้างขวางมากนัก แต่ผู้มาเยือนก็สามารถหลงทางได้ง่าย พื้นที่ตารางของเมืองมีประมาณ 80 บล็อก ครอบคลุมพื้นที่ 30 เฮกตาร์ (74 เอเคอร์) เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว พื้นที่ตารางของคิงส์ทาวน์และแคสตรีส์ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์และเซนต์ลูเชีย มีจำนวนบล็อกประมาณ 50 และ 60 บล็อกตามลำดับ แต่มีพื้นที่มากกว่า 40 เฮกตาร์ (99 เอเคอร์) ดังนั้น ขนาดเฉลี่ยของแต่ละบล็อกในใจกลางโรโซจึงอยู่ที่ประมาณ ⅓ เฮกตาร์ (1 เอเคอร์) หรือราวครึ่งหนึ่งของขนาดเฉลี่ยของบล็อกในใจกลางคิงส์ทาวน์
มีตัวอย่างสถาปัตยกรรมแบบอินเดียตะวันตกที่สวยงามในโรโซ โดยสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นที่สุดคือสถาปัตยกรรมอาณานิคมแบบฝรั่งเศสและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น อิทธิพลของฝรั่งเศสสามารถพบเห็นได้มากตามถนนคิงจอร์จที่ 5 นอกจากนี้ ทั่วเมืองยังมีตัวอย่างของอิทธิพลอังกฤษที่สะท้อนอยู่ในคฤหาสน์ขนาดใหญ่ รวมถึงอาคารสาธารณะและอาคารราชการสมัยอาณานิคม
โบสถ์ในโรโซเป็นตัวอย่างที่สวยงามของสถาปัตยกรรมยุโรปในดอมินีกา ซึ่งมีการผสมผสานกับวัฒนธรรมครีโอลเล็กน้อย มหาวิหารโรมันคาทอลิกโดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมกอทิกและโรมาเนสก์ ขณะที่โบสถ์แองกลิกันบนถนนวิกตอเรียสร้างขึ้นในสถาปัตยกรรมจอร์เจียน