ศูนย์หลอกลวง

ศูนย์หลอกลวงทางอินเทอร์เน็ต  หรือ ศูนย์สแกมเมอร์, ศูนย์หลอกลวง, โรงงานต้มตุ๋น, สวนต้มตุ๋น หรือ แหล่งหลอกลวง เป็นกลุ่มองค์กรกลฉ้อฉลขนาดใหญ่ที่มักเกี่ยวข้องกับการค้ามนุษย์ โดยทั่วไปพบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และมักดำเนินการโดยกลุ่มอาชญากร ผู้ประกอบการศูนย์หลอกลวงจะล่อลวงชาวต่างชาติไปยังศูนย์กลางหลอกลวง ซึ่งพวกเขาจะถูกบังคับให้เป็นทาสสมัยใหม่ เพื่อหลอกลวงผู้ใช้อินเทอร์เน็ตทั่วโลกให้ซื้อคริปโทเคอร์เรนซีหรือถอนเงินสดผ่านสื่อสังคมและแอปหาคู่ทางออนไลน์ การหลอกลวงทั่วไปเรียกว่า "การหลอกหมูขึ้นเขียง"  หนังสือเดินทางของเหยื่อในการค้ามนุษย์จะถูกยึด และเหยื่อจะถูกคุกคามด้วยการเก็บเกี่ยวอวัยวะและการบังคับค้าประเวณีหากไม่สามารถหลอกลวงได้สำเร็จ ศูนย์หลอกลวงมีการแพร่กระจายไปในประเทศกัมพูชา พม่า ลาว และประเทศอื่น ๆ ในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 และได้รับความช่วยเหลือเพิ่มเติมจากสงครามกลางเมืองในพม่า
การตั้งชื่อ.
คำว่า หรือ "โรงงานต้มตุ๋น" ปรากฏครั้งแรกในบทความของ "หนังสือพิมพ์ซิดนีย์มอร์นิงเฮรัลด์" ในปี พ.ศ. 2565 เกี่ยวกับการหลอกลวงและอุตสาหกรรมการค้ามนุษย์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และได้รับการบัญญัติขึ้นโดย Jan Santiago จากองค์การต่อต้านการหลอกลวงระดับโลก  ซึ่งเป็นกลุ่มที่สนับสนุนเหยื่อ เพื่ออธิบายถึงการดำเนินการหลอกลวงในภูมิภาคนี้
กระทรวงการต่างประเทศของเคนยาใช้คำนี้กับกิจกรรมการค้ามนุษย์กับผู้ที่ตกเป็นเหยื่อในเอเชีย โดยที่พวกเขาใช้สื่อดิจิทัลเพื่อพบปะชาวตะวันตกและขายคริปโทเคอร์เรนซีให้พวกเขา 
องค์กรและความเป็นเจ้าของ.
โรงงานต้มตุ๋นมักดำเนินการโดยกลุ่มอาชญากรชาวจีนที่มีฐานอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แหล่งรายได้ดั้งเดิมของกลุ่มจากการพนันลดลงในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ทำให้กิจกรรมของกลุ่มจึงมุ่งเน้นไปที่โรงงานต้มตุ๋นมากขึ้นเพื่อเรียกรายได้ที่สูญเสียไปกลับคืนมา
เหยื่อจากขบวนการค้ามนุษย์.
ระหว่างเดือนสิงหาคมถึงปลายเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 สถานทูตเคนยาในประเทศไทยได้ช่วยเหลือเหยื่อการค้ามนุษย์ 76 ราย เหยื่อส่วนใหญ่เป็นชาวเคนยา รวมถึงชาวอูกันดาและชาวบุรุนดี กลุ่มอาชญากรที่ดำเนินการโรงงานต้มตุ๋นได้เล็งเป้าหมายไปที่ชาวแอฟริกันที่อายุน้อยและมีการศึกษา ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ชาวเคนยาคนหนึ่งเสียชีวิตหลังจากถูกเก็บเกี่ยวอวัยวะที่ล้มเหลวซึ่งเกี่ยวข้องกับโรงงานต้มตุ๋นในพม่า
ประเทศพม่ายังเป็นจุดหมายปลายทางใหม่สำหรับการค้าแรงงานระหว่างประเทศ โดยเฉพาะตามพื้นที่ชายแดน เหยื่อในพม่าได้แก่พลเมืองจากประเทศต่าง ๆ ทั่วเอเชีย รวมทั้งประเทศจีน ฮ่องกง อินเดีย อินโดนีเซีย มาเลเซีย เนปาล ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน และไทย เหยื่อถูกหลอกล่อด้วยคำมั่นสัญญาอันเป็นเท็จเกี่ยวกับงานที่มีรายได้สูง และถูกค้ามนุษย์ผ่านเมืองใหญ่ ๆ เช่น ย่างกุ้งและกรุงเทพฯ และจุดผ่านแดน เช่น แม่สอดและเชียงราย จากนั้นพวกเขาจึงถูกบังคับให้ทำงานใน "เขตเศรษฐกิจพิเศษ" ตามแนวชายแดนของประเทศพม่า เช่น ชเวโกะโก
ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2566 สำนักงานข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติประเมินว่ามีผู้คนอย่างน้อย 120,000 รายในพม่าที่ถูกค้ามนุษย์และถูกควบคุมตัวในสถานที่หลอกลวงออนไลน์ มีผู้ถูกควบคุมตัวในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันอย่างน้อย 100,000 รายในกัมพูชา นอกจากนี้ ยังมีการดำเนินการอื่น ๆ ในลาว ฟิลิปปินส์ และไทยอีกด้วย
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566 คณะกรรมการว่าด้วยสตรี เด็ก ความสัมพันธ์ในครอบครัว และความเท่าเทียมทางเพศของวุฒิสภาฟิลิปปินส์ได้ดำเนินการสอบสวนเกี่ยวกับการแพร่กระจายของกิจกรรมผิดกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับชาวต่างชาติ รวมถึงการค้ามนุษย์และการกรรโชกทรัพย์ ภายในศูนย์กลางการหลอกลวงทางอินเทอร์เน็ตในจุดต่าง ๆ ของหมู่เกาะ วุฒิสมาชิก ริซา ฮอนติเวโรส ได้นำเสนอวิดีโอและรายงานการบุกค้นล่าสุดที่ดำเนินการโดยหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายของฟิลิปปินส์ในพื้นที่ทรัพย์สินทางการค้าและที่อยู่อาศัยหลายแห่งใน คลาร์ก ปัมปังกา ซึ่งส่งผลให้สามารถช่วยเหลือเหยื่อได้ 1,300 ราย และยึดเงินสดได้กว่า 180 ล้านเปโซ ในเดือนสิงหาคม คณะกรรมาธิการได้ค้นพบว่าศูนย์กลางการหลอกลวงเหล่านี้หลายแห่ง "จ้าง" คนในพื้นที่มากกว่าชาวต่างชาติ
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 ชาวฟิลิปปินส์และชาวต่างชาติมากกว่า 800 คน ได้รับการช่วยเหลือจากศูนย์กลางการหลอกลวงขนาดใหญ่ใน บัมบัน, ตาร์ลัก หลังจากถูกบุกเข้าตรวจค้นในข้อกล่าวหาว่ากระทำกิจกรรมผิดกฎหมายซึ่งรวมถึงการหลอกลวงทางสกุลเงินดิจิทัลและการแสกมหลอกให้รัก ซึ่งศูนย์กลางดังกล่าวได้รับการจดทะเบียนอย่างถูกต้องตามกฎหมายในฐานะบริษัท ผู้ประกอบการเกมนอกชายฝั่งฟิลิปปินส์ (Philippine Offshore Gaming Operator, POGO) ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 ชาวต่างชาติอีก 162 คนได้รับการช่วยเหลือจากศูนย์กลางการหลอกลวงในจังหวัดเซบูที่ดำเนินการอย่างผิดกฎหมายในฐานะ POGO
การปฏิบัติการ.
ในปี พ.ศ. 2565 บีบีซีรายงานว่าสถานที่ตั้งโรงงานต้มตุ๋นอยู่ที่ลาวและพม่า โดยเฉพาะในรัฐกะชีนซึ่งเกิดความขัดแย้งในรัฐกะชีน ซึ่งเป็นปัจจัยที่ทำให้การช่วยเหลือทำได้ยาก ในปี พ.ศ. 2565 "เดอะเจแปนไทมส์" รายงานว่าโรงงานที่เริ่มดำเนินการในกัมพูชาในตอนแรกได้ย้ายสถานที่มาที่ลาวในภายหลัง และเหยื่อถูกกักขังในเขตเศรษฐกิจพิเศษในลาวและพม่า โดยเฉพาะในเมียวดี รวมถึงกาสิโนในกัมพูชา โดยเฉพาะในพระสีหนุ เหยื่อการค้ามนุษย์ถูกล่อลวงด้วยข้อเสนอเพื่อการจ้างงาน โดยบีบีซีรายงานว่าเหยื่อรายหนึ่งเดินทางไปประเทศไทยเพื่อทำงานก่อนจะถูกส่งไปที่ลาว
แรงงานในศูนย์หลอกลวงได้รับการสอนให้สร้างสื่อสังคมออนไลน์และตัวตนในการหาคู่ ซึ่งพวกเขาใช้ในการสร้างความไว้วางใจกับชาวตะวันตกและมีส่วนร่วมในกลลวงความรักปลอม ๆ โดยมีเป้าหมายเพื่อกระตุ้นให้ชาวตะวันตกซื้อสกุลเงินดิจิทัล เป้าหมายของการก่ออาชญากรรมทางไซเบอร์แบบล่อลวงและสับเปลี่ยนส่วนใหญ่มักจะเป็นพลเมืองสหรัฐฯ กระบวนการสร้างความไว้วางใจกับเหยื่อทางออนไลน์ด้วยการฉ้อโกงเพื่อขายสกุลเงินดิจิทัลให้กับพวกเขาเรียกว่า "การหลอกหมูขึ้นเขียง" 
ชาวเคนยาที่ถูกค้ามนุษย์ถูกห้ามไม่ให้ออกจากประเทศที่ถูกหลอกมาเว้นแต่ว่าพวกเขาจะจ่ายเงิน 1.2 ล้านชิลลิงเคนยา และถูกคุกคามด้วยการบังคับค้าประเวณีและการเก็บเกี่ยวอวัยวะหากพวกเขาไม่บรรลุเป้าหมายในการหลอกลวงเหยื่อ เหยื่อ 2 รายที่พูดคุยกับบีบีซีได้รับการช่วยเหลือโดยหน่วยงานรณรงค์สร้างความตระหนักรู้ต่อการค้ามนุษย์ (Awareness Against Human Trafficking, HAART)
ขบวนการค้ามนุษย์จะยึดหนังสือเดินทางของเหยื่อ เหยื่อการค้ามนุษย์บางรายเดินทางกลับเคนยาด้วยร่างกายที่กระดูกหัก เนื่องจากถูกขบวนการค้ามนุษย์ทำร้าย องค์กรการกุศลบลูดรากอนของเวียดนามรายงานว่าเหยื่อการค้ามนุษย์ที่ถูกบังคับให้ทำงานในธุรกิจหลอกลวงในพม่า ถูกบังคับให้ขายอวัยวะของตนเองหากไม่สามารถทำยอดตามโควตาได้ 
ในช่วงสงครามกลางเมืองพม่า พันธมิตรสามภราดรภาพได้เปิดปฏิบัติการ 1027 เพื่อต่อต้านระบอบการปกครองทหารพม่าในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2566 โดยมีเป้าหมายอย่างหนึ่งคือเพื่อกำจัดศูนย์หลอกลวงในพื้นที่ปกครองตนเองโกก้างตามแนวชายแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือที่ติดกับจีน ซึ่งพวกเขารู้สึกหงุดหงิดกับการที่รัฐบาลพม่าไม่ตอบสนองต่อโรงงานต้มตุ๋นเหล่านี้ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ ในวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2567 พันธมิตรได้ยึดเมืองเล่าไก่ในโกก้างจากกองทัพพม่าได้ทั้งหมด และไม่นาน ผู้คนมากกว่า 40,000 คนที่เกี่ยวข้องกับโรงงานต้มตุ๋นในโกก้างได้ถูกส่งตัวกลับไปยังประเทศจีน โดย เจสัน ทาวเวอร์ นักวิเคราะห์ เรียกปฏิบัติการของพวกเขาว่า "ประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง" ในการกำจัดศูนย์หลอกลวงทางอินเทอร์เน็ตจากโกก้าง แม้ว่าขบวนการบางส่วนจะสามารถย้ายการปฏิบัติการของพวกเขาไปยังประเทศกัมพูชา ลาว และรัฐกะเหรี่ยงของพม่า ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 พลจัตวา ซอ มิน อดีตหัวหน้าหน่วยบัญชาการยุทธการภูมิภาค (ROC) ของเล่าไก่ ถูกรัฐบาลทหารของพม่าจำคุกเนื่องจากมีส่วนเกี่ยวข้องกับปฏิบัติการหลอกลวงทางออนไลน์ และต่อมาถูกตัดสินประหารชีวิตในเดือนกรกฎาคม
ในปี พ.ษ. 2567 "แร็ปเปลอร์" รายงานว่าหลายคนในสื่อฟิลิปปินส์ รวมไปถึงรัฐบาลไม่ทราบว่ามีศูนย์กลางการหลอกลวงจำนวนมากในฟิลิปปินส์ที่ดำเนินการอยู่ในประเทศภายใต้กฎหมายที่เรียกว่า ใบอนุญาตผู้ประกอบการเกมนอกชายฝั่งฟิลิปปินส์ (POGO) ที่ออกโดยบริษัทความบันเทิงและการเล่นเกมของฟิลิปปินส์  แม้ว่าใบอนุญาต POGO จะออกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2546 แต่ใบอนุญาตเหล่านี้ก็เฟื้องฟูรุ่งเรืองในช่วงที่ โรดรีโก ดูแตร์เต ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี การสอบสวนของรัฐสภาในปี พ.ศ. 2567 เกี่ยวกับการหลอกลวงและการค้ามนุษย์โดยศูนย์กลาง POGO ในตาร์ลัก ส่งผลให้สามารถจับกุมนายกเทศมนตรีเมืองบัมบัน อลิส กัว พร้อมด้วยน้องสาวและพี่สะใภ้ของเธอ ชีลา กัว และ แคสแซนดรา ออง รวมถึงการตามล่าแฮรี โรก อดีตโฆษกของดูแตร์เต ซึ่งหลบหนีหลังจากถูกตั้งคำถามเกี่ยวกับความมั่งคั่งอย่างกะทันหันของเขา ทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับบทบาทของเขาในศูนย์กลาง POGO ในปัมปังกา ซึ่งระบุว่าคือ ลักกี้สล็อต 99 (Lucky South 99) ซึ่งได้รับการบริหารจัดการโดย แคสแซนดรา ออง เช่นกัน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 หัวหน้าอินเตอร์โปลประเมินว่ารายได้รวมของเครือข่ายอาชญากรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่ที่ 2 ถึง 3 ล้านล้านดอลลาร์ต่อปี โดยองค์กรอาชญากรทั่วไปทำรายได้ 5 หมื่นล้านดอลลาร์ต่อปี
การดำเนินการทางอาญาเชิงป้องกัน.
แหล่งหลอกลวงสามารถดำเนินการต่อได้แม้ว่าเราจะทราบสถานที่ตั้งก็ตาม โดยการติดสินบนเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายในพื้นที่และนักการเมือง ณ ปี พ.ศ. 2567 องค์การถูกกล่าวหาว่าคุกคามนักวิจัยอย่างน้อยหนึ่งคนโดยใช้การสร้างสื่อลวงลึกเพื่อปลอมตัวเป็นพ่อของเขาทางโทรศัพท์และวิดีโอแชท หลังจากขโมยหมายเลขโทรศัพท์ของเขาไป
จุดหมายปลายทาง.
ประเทศกัมพูชา ลาว และพม่า ซึ่งอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นจุดหมายปลายทางของแหล่งหลอกลวงที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด ประเทศเหล่านี้มีความเสี่ยงเป็นพิเศษเนื่องจากตำแหน่งที่ตั้งเชิงยุทธศาสตร์ที่อยู่ติดกับจีนและการบังคับใช้กฎหมายที่อ่อนแอ ด้านล่างนี้คือจุดเสี่ยงของการหลอกลวงทางไซเบอร์ที่เป็นที่รู้จัก:
ปฏิกิริยาจากนานาชาติ.
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 จีนได้ออกหมายจับ หมิง เสวียชาง ผู้ซึ่งสนับสนุนรัฐบาลทหารพม่า และสมาชิกครอบครัวหมิงอีกสามคนในข้อหาเกี่ยวข้องกับปฏิบัติการหลอกลวงทางออนไลน์ ต่อมาหมิงฆ่าตัวตาย สมาชิกอีกสามคนถูกทางการพม่าจับกุมและส่งตัวให้จีน
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 เลขาธิการกรมแรงงานต่างด้าวของฟิลิปปินส์กล่าวว่าทางการฟิลิปปินส์จะ "ได้รับคำให้การจากเหยื่อ [ชาวฟิลิปปินส์] [จากโรงงานต้มตุ๋นในลาว] เพื่อระบุว่าใครเป็นคนจัดหาพวกเขา [...] ในฟิลิปปินส์ และยื่นฟ้องตามข้อกล่าวหาที่จำเป็น”