การตรวจตรา

การตรวจตรา  เป็นยุทธวิธีทางทหาร โดยการระดมกำลังจากกองกำลังขนาดใหญ่เพื่อบรรลุเป้าหมายที่กำหนดแล้วจึงเดินทางกลับ ยุทธวิธีการตรวจตราอาจนำไปใช้กับกองกำลังภาคพื้นดิน, หน่วยยานเกราะ, หน่วยทหารเรือ และเครื่องบินรบ ระยะเวลาของการตรวจตราอาจแตกต่างกันไปตั้งแต่ไม่กี่ชั่วโมงไปจนถึงหลายสัปดาห์ ขึ้นอยู่กับลักษณะของเป้าหมายและประเภทของหน่วยที่เกี่ยวข้อง
การตรวจตรามีหลายประเภท ซึ่งแต่ละประเภทมีวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน ที่นิยมใช้กันมากที่สุดคือการรวบรวมข้อมูลโดยการตรวจตราลาดตระเวน การตรวจตราประเภทนี้อาจพยายามซ่อนตัวและสังเกตการณ์ข้าศึกโดยไม่ให้ถูกตรวจพบ การตรวจตราประเภทอื่น ๆ มักมีลักษณะเปิดเผย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการตรวจตราที่มีปฏิสัมพันธ์กับประชาชนทั่วไป
ประเภทการตรวตตราภาคพื้นดิน.
หน่วยตรวจตรารบ หรือ หน่วยลาดตระเวนรบ  คือกลุ่มที่มีขนาดเพียงพอ (โดยปกติจะเป็นหมวดหรือกองร้อย) และมีทรัพยากรเพียงพอที่จะโจมตีหรือซุ่มโจมตีศัตรูเฉพาะเจาะจง แตกต่างจากการโจมตีตรงที่เป้าหมายไม่ใช่การยึดพื้นที่
หน่วยตรวจตราเคลียร์พื้นที่ หรือ หน่วยลาดตระเวนเคลียร์พื้นที่  คือการตรวจตราระยะสั้นรอบจุดตั้งรับที่เพิ่งยึดครอง เพื่อให้แน่ใจว่าพื้นที่โดยรอบปลอดภัย การตรวจตราเคลียร์พื้นที่มักดำเนินการในพื้นที่ที่ยึดครอง และระหว่างการรักษาการณ์ ไปจนถึงการเปลี่ยนผ่านจากพลัดกลางวันและกลางคืน
หน่วยตรวจตรารักษาการณ์ หรือ หน่วยลาดตระเวนรักษาการณ์  คือการตรวจตราแบบคงที่ ซึ่งอาจรู้จักกันในชื่อ OP/LP (Observation Post/Listening Post) ในคำศัพท์ของสหรัฐอเมริกาและเนโท การตรวจตราแบบยืนมักตรวจตราแบบคงที่ขนาดเล็ก (ครึ่งส่วน/ส่วน) ที่มีจุดประสงค์เพื่อแจ้งเตือนล่วงหน้า, รักษาความปลอดภัย หรือป้องกันพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ เช่น พื้นที่ที่ถูกบดบังจากการตรวจการณ์หรือการยิงโดยตรง
หน่วยตรวจตราลาดตระเวน (หาข่าว)  คือการตรวจตรา ซึ่งโดยปกติจะเป็นการตรวจตราขนาดเล็ก โดยมีภารกิจหลักคือการรวบรวมข้อมูล โดยทั่วไปแล้ว การตรวจตรามักจะหลีกเลี่ยงการปะทะ แม้ว่าการตรวจตราเพื่อ "ต่อสู้เพื่อข้อมูล" มักไม่ใช่เรื่องแปลก
หน่วยตรวจตรากำบัง หรือ หน่วยลาดตระเวนกำบัง  ประกอบด้วยการตรวจตราหลายรูปแบบเพื่อ "กำบัง" พื้นที่ขนาดใหญ่ การตรวจตราประเภทนี้ใช้โดยหน่วยยานเกราะในพื้นที่ทะเลทราย และกองกำลังภาคพื้นดินที่ปฏิบัติการในเขตเมือง โดยทั่วไปแล้วการตรวจตราจะประกอบด้วยที่ตรวจการณ์คงที่จำนวนหนึ่ง
หน่วยตรวจตราปะทะ หรือ หน่วยลาดตระเวนปะทะ  มีความคล้ายคลึงกับการลาดตระเวน (ลาดตระเวน) ในหลาย ๆ ด้าน ตรงที่การตรวจตราจะระบุตำแหน่งของกองกำลังข้าศึก และ/หรือรักษาการปะทะกับกองกำลังนั้น ดังที่ได้กล่าวไปแล้ว การตรวจตราโดยทั่วไปจะหลีกเลี่ยงการเปิดเผยตำแหน่งของตนเองหากเป็นไปได้ ในขณะที่การตรวจตราปะทะมีแนวโน้มที่จะรักษาการปะทะกับกองกำลังข้าศึกผ่านการยิงโดยตรงและ/หรือโดยอ้อมมากกว่า
ประเภทการตรวจตราทางอากาศ.
การบินตระเวนรบ (CAP) เกี่ยวข้องกับเครื่องบินขับไล่ที่บินสร้างฉากป้องกันเหนือพื้นที่สำคัญ เช่น กองรบบนหมู่เรือบรรทุกเครื่องบิน เพื่อสกัดกั้นและทำลายเครื่องบินข้าศึกก่อนที่พวกมันจะถึงเป้าหมาย มีรูปแบบเฉพาะของการบินตระเวนรบพื้นฐานมากมาย เช่น HVAACAP หรือ "High Value Airborne Asset CAP" ซึ่งออกแบบมาเพื่อปกป้องเครื่องบิน E-3 AWACS หรือ E-8 J-STARS ที่มีความเสี่ยงสูงขณะอยู่บนอากาศ
การบินตระเวนติดต่อ ในแง่ของการบิน เป็นคำที่ใช้โดยกองกำลังอังกฤษและฝรั่งเศสราวปี พ.ศ. 2458-2461 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เครื่องบินจะบินต่ำเหนือสนามรบเพื่อค้นหาตำแหน่งของหน่วยภาคพื้นดินฝ่ายเดียวกันที่รุกคืบไปยังจุดที่ไม่ต้องติดต่อกับกองบัญชาการของตนเองโดยตรงอีกต่อไป หน่วยภาคพื้นดินเหล่านี้จะระบุตัวตนให้เครื่องบินเห็นโดยใช้พลุสัญญาณ, กระจก, ไฟสัญญาณ, แถบผ้า และแผงสัญญาณ ในบางกรณี ทหารราบจะติดแผ่นดีบุกมันวาวไว้ที่ด้านหลังอุปกรณ์ ซึ่งออกแบบมาให้มองเห็นได้จากทางอากาศ การบินตระเวนติดต่อพบว่าทหารราบยินดีจุดพลุสัญญาณมากกว่าเมื่อได้รับแจ้งจากแตร และผู้สังเกตการณ์พบว่าพวกเขาสามารถระบุตำแหน่งทหารได้ที่ระดับความสูง ข้อความจากแผงสัญญาณสามารถอ่านได้สูงถึง ในทางกลับกัน เครื่องบินเหล่านี้จะส่งต่อตำแหน่งที่อัปเดตและข้อความใด ๆ กลับไปยังกองบัญชาการของกองพล โดยบางครั้งอาจใช้เครื่องมือไร้สายในยุคแรก (สัญญาณมอร์ส) แต่ก็อาจใช้วิธีหย่อนบันทึกที่เขียนด้วยลายมือหรือแผนที่ไปยังศูนย์รายงานที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าบนพื้นดินด้วย