pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
โสร่ง

โสร่ง เป็นผ้านุ่งอย่างหนึ่ง ที่ใช้ผ้าผืนเดียว เพราะชายสองข้างเข้าด้วยกันเป็นถุง แบบเดียวกับผ้าถุง หรือผ้าซิ่น ใช้นุ่งอย่างแพร่หลาย ทั้งหญิงและชาย ในหลายประเทศของเอเชีย โดยเฉพาะเอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งรวมถึงประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้านด้วย นอกจากนี้ยังนิยมใช้ในหลายท้องถิ่นในหมู่เกาะแถบมหาสมุทรแปซิฟิก โดยที่แต่ละท้องถิ่น จะมีชื่อเรียกต่างกันไป ทว่าอาจเรียกรวม ๆ ได้ว่า โสร่ง
ในบางท้องถิ่น โสร่งอาจนิยมใช้อย่างลำลอง สำหรับแต่งกายอยู่กับบ้าน แต่ในบางประเทศ เช่น พม่า เราจะพบว่าโสร่งเป็นผ้านุ่งที่นิยมใช้กันทั่วไป ทั้งในหมู่ชนชั้นสูง ระดับผู้บริหารประเทศ นักการเมือง กระทั่งพ่อค้าแม่ขาย นักศึกษา และผู้คนทั่วไป
ลักษณะของโสร่ง.
คำว่า "โสร่ง" เป็นคำทับศัพท์จากภาษามลายู ว่า "Sarung" ซารุง มีความหมายดังกล่าวมาแล้วข้างต้น สำหรับในภาษาไทย โสร่ง หมายถึงผ้านุ่งดังกล่าวมาข้างต้น แต่มักจะใช้เรียกเฉพาะผ้านุ่งของผู้ชาย ที่นิยมกันในหมู่ชาวไทยมุสลิม ทั้งสำหรับใช้ในบ้าน และแต่งออกนอกบ้าน เช่นไปมัสยิด หรือรับแขก ก็นิยมนุ่งโสร่งกันโดยปกติ คำว่า โสร่ง นั้นบางครั้งก็เรียกอย่างง่าย ๆ ว่า ผ้านุ่ง ได้เช่นกัน สำหรับชาวไทยที่ไม่ได้นับถือศาสนาอิสลาม ก็มีการใช้ผ้าโสร่งบ้างเช่นกัน เช่น ในภาคอีสานตอนล่าง ภาคตะวันออกที่ติดกับอีสาน อีกทั้งชาวไทยเชื้อสายมอญหลาย ๆ ถิ่น จะเป็นผ้าโสร่งไหม ลายตาหมากรุกขนาดเล็กและขนาดใหญ่ อาจใช้ในพิธีการได้ด้วย
ผ้าโสร่งน่าจะมีใช้และคุ้นเคยกับคนไทยมาช้านาน แม้ว่าการใช้ผ้าโสร่งจะไม่แพร่หลายทั่วไปอย่างผ้าซิ่น ผ้าถุง หรือผ้าขาวม้า ก็ตาม แต่ปรากฏหลักฐานการใช้โสร่งในตัวหนังตะลุงบางตัว โดยเฉพาะตัวตลก ขณะเดียวกัน การแสดงบางอย่างของชาวไทยมุสลิม ก็นิยมนุ่งผ้าโสร่งเป็นแบบแผน
ผ้าโสร่งนั้นมีด้วยกันหลายลักษณะ ทั้งที่มีลวดลาย และมีสีพื้น แต่ผู้คนส่วนใหญ่จะคุ้นเคยกับผ้าโสร่งที่มีลายตารางคล้ายผ้าขาวม้า แต่ตารางของโสร่งมักจะมีตาใหญ่กว่า ทั้งนี้ก็เพราะโสร่งจะมีขนาดที่ใหญ่กว่านั่นเอง กล่าวคือ ยาวเกือบจรดข้อเท้า ขณะที่ผ้าขาวม้ามักจะยาวลงไปไม่เกินครึ่งแข้งเท่านั้น
การนุ่ง.
การนุ่งผ้าโสร่งก็เหมือนกับการนุ่งผ้าถุง โดยทั่วไป คือ ต้อง “นุ่ง” ขึ้นมาจากเท้า ไม่ใช่พันรอบตัว ดึงขึ้นมาให้ขอบด้านบนเลยเอวเล็กน้อย จับปลายผ้าเหยียดออกไปจนสุด แล้วพับทบกลับมาให้แน่นหนาพอดีกับลำตัว แล้วพับขอบด้านบนลงมาเป็นชายพก ด้วยเหตุนี้ผ้าโสร่งจึงดูจะเป็นทางการ มีความเรียบร้อยมากกว่าผ้าขาวม้า ผ้าโสร่งจึงใช้นุ่งในที่สาธารณะได้ไม่ขัดเขิน
ผ้าโสร่งนอกจากใช้เป็นนุ่งแล้ว ยังใช้เป็นผ้าห่ม ผ้านุ่งอาบน้ำ (คนไทยในอดีต และในชนบท ไม่มีห้องน้ำเฉพาะ อาจอาบน้ำใกล้บ่อ หรือในแม่น้ำลำคลอง) และยังใช้สอยอื่น ๆ ได้ เช่นเดียวกับผ้าขาวม้า นับเป็นผ้าสารพัดประโยชน์อีกอย่างหนึ่งของไทย นอกจากนี้ยังใช้เป็นผ้าไหว้ในพิธีแต่งงาน สำหรับไหว้พ่อแม่ของเจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วย
ปัจจุบันนี้ มีการผลิตผ้าโสร่งจากวัสดุต่าง ๆ เช่น ฝ้าย ไหม และเส้นใยสังเคราะห์ และทอด้วยลวดลายต่าง ๆ กัน ทั้งลายขัดพื้น ลายตารางหมากรุก และอาจมีลวดลายพื้น ๆ เล็ก ๆ น้อย ๆ อีกด้วย
คาร์โบไฮเดรต

คาร์โบไฮเดรต  เป็นสารชีวโมเลกุลที่สำคัญที่เป็นองค์ประกอบของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด คำว่าคาร์โบไฮเดรตมีรากศัพท์มาจากคำว่า คาร์บอน (carbon) และคำว่าไฮเดรต (hydrate) อิ่มตัวไปด้วยน้ำ ซึ่งรวมกันก็หมายถึงคาร์บอนที่อิมตัวไปด้วยน้ำ เนื่องจากสูตรเคมีอย่างง่ายก็คือ (C•H2O) n ซึ่ง n≥3 โดยคาร์โบไฮเดรตจัดเป็นสารประกอบแอลดีไฮด์ (aldehyde) หรือคีโทน (ketone) ที่มีหมู่ไฮดรอกซิล (hydroxyl group, -OH) เกาะอยู่เป็นจำนวนมาก จึงเรียกว่า สารประกอบโพลีไฮดรอกซีแอลดีไฮด์ (polyhydroxyaldehyde) หรือ โพลีไฮดรอกซีคีโทน (polyhydroxyketone) ซึ่งการที่มีหมู่ไฮดรอกซิลในโมเลกุลนั้น ทำให้เกิดการวางตัวกัน และยังสามารถทำปฏิกิริยาหรือสร้างพันธะกับสารอื่น ๆได้ ดังนั้น คาร์โบไฮเดรตจึงมีความหลากหลายทั้งในด้านของโครงสร้างทางเคมี และบทบาททางชีวภาพอีกด้วย หน่วยที่เล็กทีสุดของคาร์โบไฮเดรตก็คือน้ำตาลโมเลกุลเดี่ยวหรือโมโนแซคคาร์ไรด์
ประเภทของคาร์โบไฮเดรต.
คาร์โบไฮเดรตเป็นสารอาหารหลักซึ่งให้พลังงานเท่ากับ โปรตีน คือ 4 กิโลแคลลอรี่/1 กรัม ประกอบด้วย C คาร์บอน H ไฮโดรเจน และ O ออกซิเจน เป็นอัตราส่วน n:2n:n คาร์โบไฮเดรต แบ่งออกเป็น
3 อย่าง คือ
น้ำตาลโมเลกุลคู่.
น้ำตาลโมเลกุลเดี่ยวจะรวมตัวเป็นน้ำตาลโมเลกุลคู่ด้วยพันธะไกลโคซิดิก ระหว่างหมู่ไฮดรอกซิลของน้ำตาลตัวหนึ่งกับคาร์บอนของน้ำตาลอีกตัวหนึ่ง ตำแหน่งที่เกิดพันธะไกลโคซิดิกแสดงโดย (1→4) ซึ่งแสดงว่า C1 ของตัวแรกต่อกับ C4 ของน้ำตาลตัวที่สอง
พอลีแซคคาไรด์.
เกิดจากการต่อกันของน้ำตาลโมเลกุลเดี่ยวจนเป็นสายยาว โพลีแซคคาไรด์แบ่งเป็นสองชนิดคือ โฮโมโพลีแซคคาไรด์ ประกอบด้วยน้ำตาลโมเลกุลเดี่ยวชนิดเดียว กับเฮเทอโรโพลีแซคคาไรด์ ประกอบด้วยน้ำตาลโมเลกุลเดี่ยวหลายชนิด โพลีแซคคาไรด์ที่สำคัญมีหลายชนิด ได้แก่
ไกลโคโปรตีนและไกลโคลิพิด.
ไกลโคโปรตีนเป็นองค์ประกอบหลักของโปรตีนที่หลั่งออกนอกเซลล์ โดยเป็นโปรตีนที่เชื่อมต่อกับโอลิโกแซคคาไรด์ (น้ำตาลโมเลกุลเดี่ยวต่อกัน 3 – 5 โมเลกุล) ส่วนไกลโคลิปิดซึ่งเป็นโพลีแซคคาไรด์ที่จับกับไขมันเป็นองค์ประกอบในเยื่อหุ้มต่าง ๆ ภายในเซลล์ นอกจากนั้น ไกลโคโปรตีนบางชนิด เช่น เลกติน (lectin) หรือซีเลกติน (selectin) มีบทบาทในการจดจำเซลล์เป้าหมายของเชื้อก่อโรคเช่น ลดมะเร็ง ลกเบาหวาน ลดโรคปัญญ
ซีบอร์เกียม

ซีบอร์เกียม  คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 106 และสัญลักษณ์คือ Sg 
ซีบอร์เกียมเป็นธาตุที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นไอโซโทปที่เสถียรของมันคือ 269Sg มีครึ่งชีวิตประมาณ 3.1 นาที มันมีสมบัติทางเคมีคล้ายทังสเตน บางทีเรียกว่าเอกา-ทังสเตน (Eka-Tungsten) ซีบอร์เกียมมีชื่ออีกอย่างหนึ่งว่าอูนนิลเฮกเซียม (unnilhexium: Unh)
ชื่อธาตุนี้ตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน เกลนน์ ที. ซีบอร์ก
ภาษาวิชวลเบสิก

วิชวลเบสิก  หรือ VB เป็นภาษาโปรแกรมแบบ GUI สร้างโดยบริษัทไมโครซอฟท์ ภาษานี้เป็นหนึ่งในภาษาโปรแกรมยอดนิยมสำหรับโปรแกรมที่ใช้ในด้านธุรกิจ
ภาษานี้พัฒนามาจากภาษาเบสิก และยังได้พัฒนาต่อเป็นภาษาVB.NET อีกด้วย วิชวลเบสิกสนับสนุน Rapid Application Development (RAD) ทั้งด้านการพัฒนาโปรแกรมประยุกต์แบบ graphical user interface (GUI) , การเข้าถึงฐานข้อมูลโดยใช้การเชื่อมต่อแบบ DAO, RDO, หรือ ADO, และการสร้าง ActiveX control จุดเด่นอีกอย่างหนึ่งของวิชวลเบสิกคือนักเขียนโปรแกรมสามารถนำโปรแกรมประยุกต์หลาย ๆ โปรแกรมมารวมกันในโปรแกรมเดียว และยังสามารถประยุกต์ใช้คอมโพเนนต์ของวิชวลเบสิกที่มีเตรียมไว้ให้แล้วได้อีกด้วย
โบห์เรียม

โบห์เรียม  คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 107 และสัญลักษณ์คือ Bh 
โบห์เรียมเป็นธาตุที่ถูกสังเคราะห์ขึ้น ไอโซโทปที่เสถียรของมันคือ Bh-262 มีครึ่งชีวิตประมาณ 102 ms โบห์เรียมมีอีกชื่อหนึ่งว่าเอกา-รีเนียม (Eka-Rhenium) 
โบห์เรียม ตั้งชื่อตาม นีลส์ บอร์
รูปแบบเอกสารใช้ได้หลายระบบ

รูปแบบเอกสารใช้ได้หลายระบบ  คือ รูปแบบแฟ้มลักษณะหนึ่ง ที่พัฒนาโดยบริษัทอะโดบีซิสเต็มส์ สำหรับแสดงเอกสารที่สามารถใช้งานได้ในทุกระบบปฏิบัติการ และยังคงลักษณะเอกสารเหมือนต้นฉบับ เอกสารในรูปแบบนี้สามารถจัดเก็บ ตัวอักษร รูปภาพ รูปลายเส้น ในลักษณะเป็นหน้าหนังสือ ตั้งแต่ หนึ่งหน้า หรือหลายพันหน้าได้ในแฟ้มเดียวกัน รูปแบบเป็นมาตรฐานที่เปิดให้คนอื่นสามารถเขียนโปรแกรมมาทำงานร่วมกันได้
รูปแบบนี้ เหมาะสมสำหรับงานที่ต้องการให้แสดงผลลักษณะเดียวกับต้นฉบับ ซึ่งแตกต่างกับการใช้งานรูปแบบอื่น เช่น HTML เพราะการแสดงผลของ HTML จะขึ้นอยู่กับโปรแกรมเบราว์เซอร์และคอมพิวเตอร์ที่ใช้ และเพราะฉะนั้น จะแสดงผลต่างกัน ถ้าใช้ต่างกัน
เทคโนโลยี.
รูปแบบเอกสารใช้ได้หลายระบบ ประกอบด้วยเทคโนโลยีหลักสามอย่าง ได้แก่
ฮัสเซียม

ฮัสเซียม  คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 108 และสัญลักษณ์คือ Hs ฮัสเซียมเป็นธาตุที่ถูกสังเคราะห์ขึ้น ไอโซโทปที่เสถียรของมันคือ Hs-265 มีครึ่งชีวิตประมาณ 2 มิลลิวินาที ฮัสเซียมมีอีกชื่อหนึ่งว่าเอกา-ออสเมียม (Eka-osmium)
ฮัสเซียม ตั้งชื่อตาม รัฐเฮ็สเซิน ในประเทศเยอรมันนี
ไมต์เนเรียม

ไมต์เนเรียม  คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 109 และสัญลักษณ์คือ Mt ไมต์เนเรียมเป็นธาตุที่ถูกสังเคราะห์ขึ้น ไอโซโทปที่เสถียรของมันคือ Mt-266 มีครึ่งชีวิตประมาณ 3.4 ms ไมต์เนเรียมมีอีกชื่อหนึ่งว่าเอกา-อิริเดียม (Eka-eridium)
ไมต์เนเรียม ตั้งชื่อตาม ลิซ ไมต์เนอร์
ดาร์มสตัดเทียม

ดาร์มสตัดเทียม  คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 110 และสัญลักษณ์คือ Ds ดาร์มสตัดเทียมเป็นธาตุที่ถูกสังเคราะห์ขึ้น ไอโซโทปที่เสถียรของมันคือ Ds-280 และ Ds-281 มีครึ่งชีวิตประมาณ 7.6 วินาที และ 1.1 นาที ตามลำดับ ดาร์มสตัดเทียมมีอีกชื่อหนึ่งว่า เอกา-แพลทินัม (Eka-Platinum) หรือ อูนอูนนิลเลียม (ununnilium)
ดาร์มสตัดเทียม ตั้งชื่อตาม เมืองดาร์มชตัท ในประเทศเยอรมันนี
เรินต์เกเนียม

เรินต์เกเนียม  คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 111 และสัญลักษณ์คือ Rg เรินต์เกเนียมเป็นธาตุที่ถูกสังเคราะห์ขึ้น ไอโซโทปที่เสถียรของมันคือ Rg-280 มีครึ่งชีวิตประมาณ 3.6 วินาที เรินต์เกเนียมมีอีกชื่อหนึ่งว่าเอกา-โกลด์ (Eka-gold) หรืออูนอูนอูนเนียม (unununium) เรินต์เกเนียมเป็นโลหะหนักทรานซิชันมีลักษณะมันวาวเหมือนทองคำ
เรินต์เกเนียม ตั้งชื่อตาม วิลเฮ็ล์ม เรินท์เกิน นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
ความหนาแน่นกระแสสี่มิติ

เวกเตอร์ความหนาแน่นกระแสสี่มิติ <math>\mathsf{J}</math>  ในทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษและทั่วไป คือเวอร์ชันซึ่งเป็นลอเรนซ์โคแวเรียนต์ (Lorentz covariant) ของเวกเตอร์ความหนาแน่นกระแสแม่เหล็กไฟฟ้า (electromagnetic current density) <math>\mathbf{j}</math>
เวกเตอร์ความหนาแน่นกระแสสี่มิตินิยามเหมือนกันในทุกระบบ โดย
 <math> \mathsf{J} := \left(J^\mu\right) = \left(\rho c, \mathbf{j} \right) </math>
โดยที่
 <math>\left.c\right.</math> คือ อัตราเร็วแสงในสุญญากาศ (speed of light in vacuum)
 <math>\left.\rho\right.</math> คือ ความหนาแน่นประจุ (charge density)
 <math>\mathbf{j}</math> คือ ความหนาแน่นกระแสแม่เหล็กไฟฟ้า (electromagnetic current density)
ในทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ คำกล่าวของกฎอนุรักษ์ประจุไฟฟ้า (electric charge conservation law) (เมื่อเขียนในรูปสมการจะเรียกว่าสมการความต่อเนื่อง (continuity equation)) คือว่า
"ไดเวอร์เจนซ์แบบโลเร็นตซ์อินวาเรียนท์ (Lorentz invariant divergence) ของ เวกเตอร์ความหนาแน่นกระแสสี่มิติ <math>\mathsf{J}</math> เป็นศูนย์"
 <math>\boldsymbol{\partial}\cdot\mathsf{J} = \partial_\mu J^\mu = \frac{\partial \rho}{\partial t} + \boldsymbol{\nabla}\cdot \mathbf{j} = 0</math>
เมื่อ <math>\boldsymbol{\partial}</math> เป็นตัวดำเนินการ (operator) ถูกเรียกว่าเกรเดียนท์สี่มิติ (four-gradient) และกำหนดโดย <math>\left(\frac{1}{c}\frac{\partial}{\partial t}, \boldsymbol{\nabla}\right)</math> บางครั้งสมการความต่อเนื่องข้างบนถูกเขียนในรูป
 <math>\left.J^\mu{}_{,\mu}=0\right.</math>
ในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป สมการความต่อเนื่องดังกล่าวจะถูกเขียนในรูป
 <math>\left.J^\mu{}_{;\mu}=0\right.</math>
โดย semi-colon <math>\left.;\right.</math> แทนอนุพันธ์โควาเรียนท์ (covariant derivative)
อินเทล 8051

อินเทล 8051 เป็นชื่อของตระกูลไมโครคอนโทรลเลอร์ สถาปัตยกรรมฮาร์วาร์ด ที่พัฒนาโดยบริษัทอินเทลเมื่อปีค.ศ.1980 เพื่อใช้ในอุปกรณ์แบบฝังตัว ชิปตระกูล 8051 นี้ ได้รับความนิยมอย่างสูง ในคริสต์ทศวรรษที่ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1990 แต่ในปัจจุบัน ถูกแทนที่ด้วยชิปตัวอื่น ซึ่งรวดเร็วกว่า มีฟังก์ชันมากกว่า และยังคงเข้ากันได้กับสถาปัตยกรรมของ8051 (8051-compatible) โดยมีผู้ผลิตอุปกรณ์เหล่านี้มากกว่า 20 บริษัท อาทิ อินเทล แอทเมล(Atmel) ฟิลิปส์(NXP) และซีเมนส์ รหัสดั้งเดิมที่อินเทลใช้เรียกไมโครคอนโทรลเลอร์ตัวนี้คือ MCS 51
ชิป 8051 ดั้งเดิมของอินเทลนั้นใช้เทคโนโลยีแบบ NMOS แต่ในรุ่นถัดๆมาใช้เทคโนโลยีแบบ CMOS ซึ่งใช้พลังงานน้อยกว่า (ทำให้สามารถนำไปใช้ในอุปกรณ์ ที่ใช้พลังงานจากแบตเตอรี) สังเกตว่าจะมีการ เพิ่มอักษร C เข้ามาในชื่อรุ่น เป็น C51 เช่น 80C51 หรือ AT89C51(Atmel)
ไมโครคอนโทรลเลอร์เบอร์นี้ สามารถติดต่อกับหน่วยข้อมูล และหน่วยความจำโปรแกรม พร้อมกันนั้นเครื่องมือในการพัฒนาระบบก็มีราคาถูกและ ครบถ้วนไม่ว่าจะเป็นแอสเซมเบลอร์, คอมไพเลอร์ภาษา C, ซิมูเลเตอร์, โปรแกรมมอนิเตอร์ และบอร์ดพัฒนา (Development Circuit Board)
รายละเอียดทางเทคนิค.
คุณสมบัติอีกอย่างซึ่งใช้ประโยชน์ได้มากจากชิปตัวนี้ คือ มันสามารถประมวลผลทางตรรกศาสตร์ ได้ในระดับบิท ได้โดยตรง ทั้งในเรจิสเตอร์(Register) และหน่วยความจำ(RAM)และด้วยคุณสมบัตินี้เอง ทำให้ 8051 เริ่มเป็นที่นิยม นำมาใช้ในการควบคุมอุปกรณ์ทางอุตสาหกรรมในสมัยนั้น นอกจากนี้ 8051 ยังมีกลุ่มเรจิสเตอร์ให้เลือกใช้ถึง 4 กลุ่ม ซึ่งช่วยอำนวยความสะดวกมากในการใช้อินเตอร์รัพท ์และ UART บน 8051 ก็ใช้งานง่าย ทำให้เหมาะสำหรับนำชิปนี้ ไปใช้ในการสื่อสารแบบอนุกรม (serial communications interface)
ชิป 8051 โดยทั่วไป มักจะมี 1 ถึง 2 UART มี 2 ถึง 3 ไทเมอร์ (Timer) มีหน่วยความจำภายในสำหรับเก็บข้อมูล (Internal Data RAM)ประมาณ 128 ถึง 256 ไบต์ มี I/O อาจจะมากถึง 128 ไบต์ และมีหน่วยความจำภายในสำหรับโปรแกรม(ไว้แฟลช)จำนวน 512 ไบต์ ถึง 64 กิโลไบต์ (โดยทั่วไป 8051 เรียกใช้หน่วยความจำสำหรับโปรแกรมได้ไม่เกิน 64 กิโลไบต์ ยกเว้นในชิปรุ่นใหม่ๆ อาจมีฟังก์ชันพิเศษช่วย ให้สามารถเรียกใช ้หน่วยความจำสำหรับโปรแกรมได้เกิน 64 กิโลไบต์)
นอกจากนี้ ในปัจจุบัน สามารถดาวน์โหลดสถาปัตยกรรมแบบ 8051 ซึ่งอยู่ในรูปภาษาVHDL จากอินเทอร์เน็ต เพื่อนำมาใช้ใน Programmmable Logic Device ประเภท FPGA ได้อีกด้วย
โมโตโรล่า 6800

โมโตโรล่า 6800 เป็นไมโครคอนโทรลเลอร์ที่ผลิตโดยบริษัทโมโตโรล่า ออกวางจำหน่ายหลังอินเทล 8051ไม่นานนัก
ในภายหลังได้มีไมโครคอนโทรลเลอร์ที่พัฒนาต่อจาก 6800 หลายตัว เช่น 68HC11 ของบริษัท Freescale เป็นต้น
ดีวีดี

ดีวีดี (DVD) ย่อมาจาก แผ่นดิจิทัลอเนกประสงค์ (Digital Versatile Disc) หรือ แผ่นวีดิทัศน์ระบบดิจิทัล (Digital VideoDisc) เป็นแผ่นข้อมูลแบบบันทึกด้วยแสงที่ใช้บันทึกข้อมูลต่าง ๆ เช่น ภาพยนตร์ โดยให้คุณภาพของภาพและเสียงที่ดี ดีวีดีถูกพัฒนามาใช้แทนแผ่นซีดี โดยใช้แผ่นที่มีขนาดเดียวกัน (เส้นผ่านศูนย์กลาง 12 เซนติเมตร) แต่ว่าใช้การบันทึกข้อมูลที่แตกต่างกัน และความละเอียดในการบันทึกที่หนาแน่นกว่า
เดิมทีดีวีดีมาจากชื่อย่อว่า digital video disc แต่ในภายหลังผู้ผลิตบางรายเห็นว่าควรเปลี่ยนชื่อเป็น digital versatile disc ปัจจุบันตามคำนิยามอย่างเป็นทางการแล้ว DVD ไม่ได้ย่อมาจากชื่อเต็มแต่อย่างใด
ความเร็วในการเขียนแผ่นดีวีดี 1x มีค่าเท่ากับ 10.5 Mb/s หรือราวๆ 1.32 MB/s
เครื่องเขียนแผ่นดีวีดี (DVD Writer) คือ เครื่องสำหรับการบันทึกข้อมูลลงบนแผ่นดีวีดี
ประเภทของแผ่นดีวีดี.
ชนิดของแผ่นดีวีดีที่ใช้บันทึกนั้นมีอยู่ 7 ชนิด คือ 
ข้อดีของ DVD-RW และ DVD+RW คือ สามารถนำกลับมาบันทึกใหม่ ได้กว่า 100,000 ครั้ง แต่ดีวีดีที่ได้รับความนิยมอย่างมากในปัจจุบันนี้คือ DVD-R
ในการบันทึก DVD แต่ละชนิดนั้นไม่สามารถใช้งานข้ามชนิดได้ คือ ไม่สามารถใช้งานข้ามไดร์ฟได้ เช่น DVD-RW ไม่สามารถใช้งานในเครื่องบันทึก DVD+RW ได้ ต้องเขียนกับเครื่องบันทึก DVD-RW เท่านั้น ส่วนการอ่านข้อมูลใน DVD นั้น สามารถอ่านกับเครื่องไหนก็ได้ เช่น DVD+RW สามารถอ่านกับเครื่องเล่น DVD-RW ได้ ส่วน DVD-RAM เดี๋ยวนี้ไม่นิยมใช้แล้ว
ราคาแผ่นดีวีดี (สำหรับบันทึกข้อมูล) ในแต่ละประเภท (เรียงจากถูกไปหาแพง) แผ่นดีวีดี "-" กับ "+" ถ้ายี่ห้อเดียวกันจะราคาไม่แตกต่างกัน (อ้างอิงราคาจาก DVDR2U)
โซนของแผ่นดีวีดี.
แผ่นดีวีดีที่ใช้บรรจุภาพยนตร์นั้น จะมีการบรรจุรหัสพื้นที่ใช้งานเฉพาะพื้นที่กำหนด (Regional Codes) หรือ โซน (Zone) เพื่อประโยชน์ในการควบคุมลิขสิทธิ์ ทั้งนี้ในแต่ละแผ่นจะบรรจุรหัสไว้อย่างน้อย 1 โซน สำหรับแผ่นที่สามารถใช้ได้กับทุกโซน (All Zone) นั้น จะบรรจุรหัสเป็น 1,2,3,4,5,6 นั่นเอง แผ่นพวกนี้ในบางครั้งนิยมเรียกว่าแผ่นโซน 0 
โดยปกติเครื่องเล่นดีวีดี รวมถึงดีวีดีรอม ที่ผลิตในแต่ละประเทศ จะสามารถเล่นได้เฉพาะแผ่นที่ผลิตสำหรับโซนนั้น ๆ และแผ่นที่ระบุเป็น All Zone เท่านั้น 
สำหรับโซน 2 (ยุโรป) อาจจะมีรหัสย่อยตั้งแต่ D1 จนถึง D4 โดย D1 คือจำหน่ายเฉพาะประเทศอังกฤษ, D2 และ D3 กำหนดว่าไม่จำหน่ายในอังกฤษและไอร์แลนด์ ส่วน D4 หมายถึงจำหน่ายได้ทั่วทั้งยุโรป
ในหนึ่งแผ่นดีวีดีสามารถใส่รหัสโซนรวมกันได้หลายโซน โดยอาจมีรหัสโซน 3/6 เพื่อให้สามารถใช้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับจีน
เอสซีเอสไอ

ส่วนต่อประสานระบบคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก หรือ เอสซีเอสไอ  หรือเรียกแบบติดปากว่า "สกัสซี" เป็นอินเทอร์เฟซมาตรฐานในการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ และบัส
SCSI สามารถต่อกับอุปกรณ์ได้ 7-15 ชิ้น โดยใช้ expansion board เพียงตัวเดียวต่อเข้ากับเครื่องคอมพิวเตอร์ เรียก expansion board นั้นว่า "SCSI host adapter" หรือ "SCSI controller" อุปกรณ์ที่ต่อด้วย SCSI สามารถเชื่อมต่อกันได้ เนื่องจากมันจะมี second port เพื่อจะต่อกับอุปกรณ์ตัวต่อไปได้ นอกจากนั้น SCSI board หนึ่งยังมี 2 controller นั่นคือมันสามารถต่อกับอุปกรณ์อื่นได้ถึง 30 ชิ้น
SCSI สามารถใช้ได้ตั้งแต่พีซีทั่วไปไปจนถึงเมนเฟรม ถึงแม้ว่าพีซีมักจะมาพร้อมกับอินเทอร์เฟซ ไอดีอี ก็ตาม แต่ข้อดีของ SCSI ใน Desktop PC นั่นคือ สามารถต่อสแกนเนอร์และอุปกรณ์อื่นๆ (เช่น CD-Rs, DVD-RAM, Zip drives เป็นต้น) รวมทั้ง hard drives ได้ด้วย SCSI cable chain เพียงตัวเดียว แต่ข้อดีนี้ได้ลดความสำคัญลงไปเนื่องจากปัจจุบันมี interface ชนิดอื่นคือ USB และ FireWire เริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้นลักษณะเฉพาะตัวของ SCSI คือ ในกรณีที่ใช้กับ network servers ที่มี hard drives หลายตัวที่สามารถ configured as fault-tolerant RAID clusters ในขณะที่ไดร์ฟใดไดร์ฟหนึ่งเสีย มันสามารถถอดออกและใส่ตัวใหม่เข้าไปได้โดยไม่สูญเสียข้อมูลเก่าไปแม้ในขณะระบบยังทำงานอยู่ SCSI-based RAID เป็นที่แพร่หลายใน file servers, database servers และ network servers อื่นๆ
ภายใน Windows 95/98/NT/2000/XP และแมคอินทอช สามารถใช้กับ SCSI ได้เลย ส่วน Windows 3.1 และ ดอส ต้องทำการติดตั้งไดรเวอร์ของ SCSI
SCSI chain เป็นข้อดีหนึ่งของ SCSI ที่สามารถเชื่อมต่ออุปกรณ์อื่นกับ host adapter ตัวหนึ่งโดยใช้ เพียงสล็อทเดียว
ASPI & CAM เนื่องจาก SCSI ไม่สามารถใช้กับ Windows 3.1 และ DOS ได้ ดังนั้นหากจะเชื่อมต่ออุปกรณ์ SCSI 2 ตัวก็ต้องใช้ host adapter ถึง 2 ตัวซึ่งขัดกับข้อดีของ SCSI ฉะนั้นจึงมีการนำ ASPI และ CAM มาใช้เพื่อแก้ปัญหานี้โดยมันจะช่วยขจัดความแตกต่างและทำให้เกิด interface ระหว่าง host drivers กับ host adapters อุปกรณ์ SCSI ส่วนใหญ่สามารถใช้ ASPI และ CAM ได้ สำหรับ Windows 95/98 ที่ support SCSI จึงสามารถใช้กับ ASPI และ CAM ได้ด้วย ดังนั้น โปรแกรมเก่าๆบางโปรแกรมอาจะะไม่สามารถทำงานได้
SCSI & LAN SCSI ทำหน้าที่เหมือนกับ mini-LAN ซึ่งสามารถต่อกับอุปกรณ์ได้ 8 หรือ 16 ชิ้น เมื่อนับ host adapter เป็นอุปกรณ์หนึ่งก็เท่ากับว่ามันสามารถต่อกับอุปกรณ์ชนิดอื่นได้ 7 หรือ 15 ชิ้น นอกจากนั้น SCSI ยังยอมให้อุปกรณ์ 2 ชนิดเชื่อมกันได้ในเวลาเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็น host กับอุปกรณ์อื่น หรือระหว่างอุปกรณ์อื่น 2 ชิ้น
แรงสี่มิติ

ในทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ แรงสี่มิติ  เป็นเวกเตอร์สี่มิติ ที่ใช้แทนที่แรงในกลศาสตร์ดั้งเดิม แรงสี่มิติของเวกเตอร์สี่มิติ "a" นิยามให้เท่ากับอัตราการเปลี่ยนโมเมนตัมสี่มิติเทียบกับเวลาของอนุภาค
 <math>F^a:= {dP^a \over d\tau}</math>
เนื่องจาก <math>P^a = m_0U^a</math> โดยที่ "m"0 คือมวลเฉี่อย และ "Ua" คือความเร็วสี่มิติ เราสามารถเขียนความสัมพันธ์ของแรงสี่มิติกับความเร่งสี่มิติเหมือนกฎข้อที่สองของนิวตัน
 <math>F^a = m_0A^a = \left (\gamma\dot mc, \gamma\mathbf f\right) </math>
ในที่นี้ <math>m = m_0\gamma</math> คือมวลสัมพัทธ์ และ <math>\mathbf f=m_0\left (\dot\gamma\mathbf u+\gamma\mathbf\dot u\right) </math>
ความเร่งสี่มิติ

ความเร่งสี่มิติ  ในทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษเป็นเวกเตอร์สี่มิติ
 <math>A^a:=\frac{dU^a}{d\tau}=\left(\gamma\dot\gamma c,\gamma\mathbf a\right)</math>
โดยที่
 <math>\mathbf a=\dot\gamma\mathbf u+\gamma\mathbf\dot u</math>
ผลคูณสเกลาร์ ระหว่างความเร็วสี่มิติกับความเร่งสี่มิติที่สัมพันธ์กันจะมีค่าเป็น 0 เสมอ
ในกลศาสตร์ดั้งเดิม (ที่ความเร็วต่ำ) ความเร่งสี่มิติจะสัมพันธ์กับแรงสี่มิติตามกฎข้อที่สองของนิวตันที่ว่า
 <math>F^a = m_0A^a</math>
โดยที่ "m"0 คือมวลอยู่นิ่งของอนุภาค
วันชาติ

วันชาติ คือวันที่กำหนดเป็นวาระเฉลิมฉลองความเป็นชาติของประเทศนั้น ๆ โดยมากมักจะถือเป็นวันหยุดประจำชาติด้วย วันชาตินั้นมักจะเป็นวันก่อตั้งรัฐ หรือดินแดน หรือเป็นวันสถาปนาประเทศ หรือวันที่มีเอกราชในรัฐ (หรือได้รับเอกราชคืนจากผู้ยึดครอง) นอกจากนี้ยังอาจใช้วันที่มีความสำคัญในประวัติศาสตร์ หรือศาสนา เป็นวันชาติก็ได้ บางรัฐถือวันเกิดของประมุขแห่งรัฐเป็นวันชาติ โดยเฉพาะรัฐที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ในกรณีที่เปลี่ยนพระประมุขวันชาติก็เปลี่ยนด้วย หรืออาจจะเป็นวันที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ โดยทั่วไป
ประเทศส่วนใหญ่จะมีวันชาติเพียงวันเดียวในหนึ่งปี แต่บางชาติ เช่น ปากีสถาน มีวันชาติมากกว่า 1 วัน นอกจากนี้เขตบริหารพิเศษของจีน เช่น ฮ่องกง และมาเก๊า จะฉลองวันที่ก่อตั้งเขตบริหารพิเศษ และฉลองในวันชาติของจีนด้วย
ความสำคัญของวันชาติในแต่ละประเทศนั้นย่อมแตกต่างกันไป บ้างก็เห็นว่ามีความสำคัญมาก บ้างก็ไม่เน้นความสำคัญมากนัก เช่น ในประเทศฝรั่งเศส และสหรัฐอเมริกา จะมีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่ ขณะที่ประเทศอังกฤษไม่สู้จะฉลองอย่างเอิกเกริกมากนัก นอกจากนี้วันชาติในบางประเทศอาจเปลี่ยนได้ตามเหตุการณ์สำคัญ
กิจกรรม.
ตามปกติ การจัดงาน “วันชาติ” ของประเทศต่าง ๆ จะมีกิจกรรมและรูปแบบแตกต่างกันออกไป อาทิ การกล่าวสุนทรพจน์ การจัดขบวนพาเหรด การจุดพลุดอกไม้ไฟ 
การแสดงมหรสพ การเดินสวนสนาม การยิงสลุต
วันชาติของประเทศต่าง ๆ.
เรียงตามอักษร ดังนี้
โคเปอร์นิเซียม

โคเปอร์นิเซียม  คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 112 สัญลักษณ์คือ Cn โคเปอร์นิเซียมเป็นธาตุหนักยิ่งยวด (superheavy) ที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นไอโซโทปที่เสถียรของมันคือ Cn-285 มีครึ่งชีวิตประมาณ 11 นาที
ก่อนการเปลี่ยนชื่อเป็นโคเปอร์นิเซียม โดย IUPAC เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ธาตุนี้เคยใช้ชื่อว่า "อูนอูนเบียม" (มาจากภาษาละติน "ūnus + ūnus + bi- + -ium", "หนึ่ง หนึ่ง สอง") มีสัญลักษณ์คือ Uub เป็นชื่อชั่วคราวในระบบ IUPAC โคเปอร์นิเซียมเป็นโลหะที่เป็นของเหลวและระเหยเร็วกว่าปรอท
โคเปอร์นิเซียม ตั้งชื่อตาม นิโคลัส โคเปอร์นิคัส ผู้เสนอทฤษฏีดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของจักรวาล
นิโฮเนียม

นิโฮเนียม (สัญลักษณ์ Nh) คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 113 นิโฮเนียมเป็นธาตุหนักที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นใหม่ยังไม่รายละเอียดมากนัก มีอีกชื่อหนึ่งว่าเอกา-แทลเลียม (eka-thallium) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 IUPAC เสนอชื่อ นิโฮเนียม (nihonium; สัญลักษณ์ธาตุ Nh) เป็นชื่อทางการของธาตุนี้ ชื่อ "นิโฮเนียม" มาจาก "นิฮง" (Nihon) อันเป็นชื่อเรียกประเทศญี่ปุ่นในภาษาญี่ปุ่น
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
โมโตโรลา 68เอชซี11

ตระกูลไมโครคอนโทรลเลอร์ 8 บิต
68เอชซี11 (เรียกโดยย่อว่า 6811 หรือ HC11) คือตระกูลไมโครคอนโทรลเลอร์ 8 บิต ที่เปิดตัวในปี พ.ศ. 2527 โดยบริษัทโมโตโรลาเซมิคอนดักเตอร์ (หลังจากนั้นผลิตโดยบริษัทฟรีสเกลเซมิคอนดักเตอร์ และต่อมาโดยบริษัทเอ็นเอ็กซ์พีเซมิคอนดักเตอร์) เป็นไมโครคอนโทรลเลอร์ที่พัฒนาต่อมาจากไมโครคอนโทรลเลอร์ตระกูล 6800 ของบริษัทโมโตโรลา
MC68HC11A8 เป็นไมโครคอนโทรลเลอร์ตัวแรกที่รวมหน่วยความจำอีอีพรอมแบบซีมอสไว้ภายใน ทำให้สามารถทำงานได้โดยไม่ต้องใช้งานหน่วยความจำภายนอก หรือในกรณีที่ระบบใหญ่ก็สามารถใช้ติดต่อกับหน่วยความจำภายนอกได้ ใช้ชุดคำสั่งเดียวกับ 68เอชซี05 แต่มีคำสั่งเพิ่มเติมอีก ทำให้ใช้งานได้กว้างกว่ามาก
รายละเอียดทางเทคนิค.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ตระกูลของ 68เอชซี11 68HC11A1 ไม่มีรอมภายใน มีแรม 250 ไบต์ อีอีพรอม 512 ไบต์, 68HC11A8 มีรอม 8 กิโลไบต์ แรม 250 ไบต์ อีอีพรอม 512 ไบต์, 68HC711D3 มีอีพรอม 4 กิโลไบต์ แรม 192 ไบต์, 68HC811E2 มีอีอีพรอม 2 กิโลไบต์ แรม 256 ไบต์
จำนวนขา/รูปร่างตัวถัง มี 3 แบบ คือ DIP 48 ขา , PLCC 52 ขา , QFP 64 ขา
ฟลิโรเวียม

ฟลิโรเวียม  เป็นชื่อของธาตุกัมมันตรังสีที่มีหมายเลขอะตอม 114 สัญลักษณ์ธาตุคือ Fl มีไอโซโทปที่มีเลขมวลระหว่าง 285-289 ซึ่งไอโซโทปที่มีครึ่งชีวิตนานที่สุด คือ 289Fl ซึ่งมีครึ่งชีวิตนาน 2.6 วินาที ก่อนการเปลี่ยนชื่อเป็นฟลิโรเวียม โดย IUPAC เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ธาตุนี้เคยใช้ชื่อชั่วคราวว่า "อูนอูนควอเดียม"  มีสัญลักษณ์คือ Uuq ชื่อ "ฟลิโรเวียม" ตั้งชื่อตามนักฟิสิกส์ชาวรัสเซีย เกออร์กี ฟลิโอรอฟ ผู้ก่อตั้งสถาบันร่วมเพื่อการวิจัยนิวเคลียร์ (Joint Institute for Nuclear Research) ในเมืองดุบนา ประเทศรัสเซีย
การศึกษาทางเคมีซึ่งดำเนินการในปี พ.ศ. 2550 ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่าฟลิโรเวียมมีคุณสมบัติที่ไม่ใช่ของเอกา-ลีด และปรากฏว่าเป็นธาตุหนักยิ่งยวด (superheavy element) ธาตุแรกที่แสดงคุณสมบัติคล้ายกับแก๊สเฉื่อยเนื่องจากผลสัมพัทธภาพ
ธาตุดังกล่าวถูกค้นพบเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2541 ที่สถาบันร่วมเพื่อการวิจัยนิวเคลียร์ในรัสเซีย การค้นพบดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2542 แต่การค้นพบครั้งนั้นไม่ได้รับการยืนยัน
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2552 คณะทำงานร่วมของ IUPAC ได้ตีพิมพ์รายงานการค้นพบโคเปอร์นิเซียมซึ่งคณะฯ ได้รับรองการค้นพบไอโซโทป 283Cn และเป็นการค้นพบฟลิโรเวียมโดยพฤตินัยเช่นกัน จากการยอมรับข้อมูลของการสังเคราะห์ 287Fl และ 291Uuh ซึ่งเกี่ยวข้องกับ 283Cn เมื่อปี พ.ศ. 2554 IUPAC ประเมินการทดลองของทีมสถาบันร่วมเพื่อการวิจัยนิวเคลียร์ระหว่าง พ.ศ. 2542-2550 ขณะที่องค์การพบว่าข้อมูลในระยะแรกนั้นไม่อาจให้ข้อสรุปได้ แต่ผลการทดลองระหว่างปี พ.ศ. 2547-2550 ได้รับการยอมรับว่าเป็นเอกลักษณ์ของธาตุ 114
มอสโกเวียม

มอสโกเวียม  คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 115 และสัญลักษณ์คือ Mc มอสโกเวียมเป็นธาตุกัมมันตภาพรังสีหนักมาก (superheavy) ที่ถูกสังเคราะห์ขึ้น มีอีกชื่อหนึ่งว่าเอกา-บิสมัท (eka-bismuth) ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 IUPAC เสนอชื่อ มอสโกเวียม (moscovium; สัญลักษณ์ธาตุ Mc) ให้เป็นชื่อทางการของธาตุนี้ ชื่อ "มอสโกเวียม" ตั้งชื่อตามแคว้นมอสโก (Moscow Oblast) ที่สถาบันร่วมวิจัยนิวเคลียร์ตั้งอยู่
ลิเวอร์มอเรียม

ลิเวอร์มอเรียม  เป็น ธาตุในกลุ่มโลหะหลังทรานซิชัน ที่มีเลขอะตอมเท่ากับ 116 และมีสัญลักษณ์ Lv ชื่อนี้ตั้งขึ้นโดย IUPAC เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 โดยใช้ชื่อของ พร้อมกับธาตุฟลีโรเวียม (เลขอะตอม 114) ส่วนชื่อเดิมของธาตุนี้เรียกว่า "อูนอูนเฮกเซียม"  มีสัญลักษณ์คือ "Uuh" เป็นชื่อชั่วคราวในระบบ IUPAC และมีชื่อชั่วคราวอีกชื่อตามพยากรณ์ของดมีตรี เมนเดเลเยฟว่า "เอกา-โปโลเนียม" (eka-polonium)
การปรากฏ สมบัติ และปฏิกิริยาเคมี.
ลิเวอร์มอเรียมบริสุทธิ์ คาดว่าเป็นของแข็ง ที่ STP สีเงิน วาว เป็นธาตุสังเคราะห์ เป็นธาตุกัมมันตรังสี และเป็นธาตุหนักยิ่งยวด (superheavy element) 
ลิเวอร์มอเรียมเป็นธาตุที่เพิ่งค้นพบใหม่ ยังไม่มีข้อมูลนัก แต่ได้มีการทำนายไว้ว่าหากพบธาตุชนิดนี้ในสถานะเสถียร คาดว่ามีสมบัติคล้ายโปโลเนียม ซึ่งเป็นธาตุกึ่งโลหะ หรืออาจแสดงสมบัติเป็นธาตุอโลหะ ตามตำหน่งหมู่แชลโคเจนในตารางธาตุ 
จากบทความประกาศการค้นพบเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ระบุว่า 
ลิเวอร์มอเรียม-292 สังเคราะห์ได้จาก การกระหน่ำยิง แคลิฟอร์เนียม-249 ที่เป็นไปได้จำนวน 3 อะตอม ด้วยอนุภาคอิออนของอะตอม แคลเซียม-48 เพื่อผลิตอะตอม ออกาเนสซอน (ธาตุเลขอะตอม 118) แต่สลายตัวเป็น ลิเวอร์มอเรียม ภายในไม่เกินมิลลิวินาที ดังสมการ 
<math>\,^{248}_{96}\mathrm{Cm} + \,^{48}_{20}\mathrm{Ca} \, \to \,^{292}_{116}\mathrm{Lv} + 4 \; ^1_0\mathrm{n} \; </math>
จากนั้น 47 มิลลิวินาที สลายตัวเป็น ไอโซโทปของ ฟลีโรเวียม (ธาตุเลขอะตอม 114) ดังสมการ 
<math>\,^{292}_{116}\mathrm{Lv} \to \,^{288}_{114}\mathrm{Fl} \, + \,^{4}_{2}\mathrm{He} \; </math>
ประโยชน์.
นักเคมีเชิงฟิสิกส์ คาดหวังให้ลิเวอร์มอเรียมและธาตุใกล้เคียง เป็นหมู่เกาะแห่งเสถียรภาพ สำหรับสังเคราะห์และศึกษาทำความเข้าใจ ธาตุหนักยิ่งยวดอื่น ต่อไป 
ประวัติการค้นพบและการศึกษา.
เมื่อ ธันวาคม พ.ศ. 2543 (2000) คณะวิจัยจากสถาบันความร่วมมือเพื่อการวิจัยนิวเคลียร์ ดุบนา สหพันธรัฐรัสเซีย ประกาศผลการค้นพบ รูปแบบการสลายตัวของลิเวอร์มอเรียม ซึ่งสังเคราะห์ได้ในปฏิกิริยาระหว่าง ซีเรียม-248 กับ แคลเซียม-48 โดยไอโซโทป ลิเวอร์มอเรียม-292 มีครึ่งชีวิตประมาณ 18 มิลลิวินาที (0.018 วินาที) และสลายตัวเป็น ฟลีโรเวียม-288 
การค้นพบดังกล่าวกำลังรอการยืนยัน โดยปีก่อนหน้านั้นมีประกาศผลการค้นพบที่ถูกปลอมข้อมูลขึ้น
เมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 (2001) สถาบันฯ รายงานผลการสังเคราะห์ลิเวอร์มอเรียมได้เป็นอะตอมที่สอง โดยสมบัติความเสถียรที่นานกว่าธาตุอันดับต้นในคาบเดียวกัน เช่นเดียวกับฟลีโรเวียม แสดงถึงขอบเขตของหมู่เกาะแห่งเสถียรภาพที่ขยายขึ้น เป็นไปตามที่คาดหวังไว้ในทฤษฎี 
เมื่อ พ.ศ. 2547 สถาบันฯ สามารถยืนยันสังเคราะห์ลิเวอร์มอเรียมได้อีกวิธีหนึ่ง คือด้วยการวิเคราะห์จากผลลัพธ์สุดท้ายของธาตุได้จากการสลายตัว 
เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2552 คณะทำงานร่วมรายงานการค้นพบโคเปอร์นิเซียมและได้รับรองการค้นพบไอโซโทป 283Cn ซึ่งถือว่าเป็นการค้นพบลิเวอร์มอเรียม ในปี พ.ศ. 2554 IUPAC ประเมินผลการค้นพบของทีมดุบนาและยอมรับว่าเป็นเอกลักษณ์ที่น่าเชื่อถือธาตุ 116
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เทนเนสซีน

เทนเนสซีน  เป็นธาตุในกลุ่มโลหะหลังทรานซิชัน ที่มีเลขอะตอมเท่ากับ 117 และมีสัญลักษณ์ Ts เคยมีชื่อชั่วคราวในระบบ IUPAC คือ "อูนอูนเซปเทียม" (สัญลักษณ์ธาตุ Uus) และมีชื่อชั่วคราวอีกชื่อตามพยากรณ์ของดมีตรี เมนเดเลเยฟว่า "เอกา-แอสทาทีน" (eka-astatine) ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 2010 โดยนักวิทยาศาสตร์ในโครงการการร่วมมือระหว่างรัสเซีย-อเมริกาที่เมืองดุบนา ประเทศรัสเซีย ต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 IUPAC เสนอชื่อ เทนเนสซีน (tennessine; สัญลักษณ์ธาตุ Ts) เป็นชื่อทางการของธาตุนี้ ชื่อ "เทนเนสซีน" มาจากชื่อรัฐเทนเนสซี ประเทศสหรัฐอเมริกา
ประวัติ.
ก่อนการค้นพบ.
ในปี 2004 ที่สถาบันร่วมวิจัยนิวเคลียร์ในเมืองดุบนา ประเทศรัสเซียได้มีการค้นคว้าเกี่ยวกับธาตุที่ 117 (หรือเรียกอีกอย่างว่า มี 117 โปรตอนในนิวเคลียส) โดยการฟิวชั่นกับเป้าหมายคือเบอร์คีเลียม (ธาตุที่ 97) และลำแสงแคลเซียม (ธาตุที่ 20)
ทีมวิจัยในรัสเซียตั้งใจที่จะใช้ไอโซโทปของแคลเซียมคือ แคลเซียม-48 มี 20 โปรตอน 28 นิวตรอน เป็นไอโซโทปที่มีนิวเคลียสน้ำหนักเบาที่สุดและเสถียร หรือ ใกล้เสถียร
อันดับสองคือ ซิงก์-68 ซึ่งหนักกว่าแคลเซียม-48 มาก ลำแสงแคลเซียม-48 ได้สร้างขึ้นที่รัสเซียโดยกระบวนการทางเคมี
การค้นพบ.
ในปี 2550 ทีมวิจัยของสหรัฐอเมริกาได้กลับมาใช้เบอร์คีเลียมเป็นเป้าหมายอีกครั้งและทางทีมวิจัยรัสเซียก็ได้ติดต่อกับสหรัฐอเมริกาแล้ว การวิจัยครั้งนี้ทำให้เบอร์คีเลียมจำนวน 22 มิลลิกรัม พอที่จะดำเนินการทดลองได้ และ เบอร์คีเลียมได้ถูกส่งมาจากรัสเซียอย่างรวดเร็ว: ครึ่งชีวิตของไอโซโทปเบอร์คีเลียมที่ใช้(เบอร์คีเลียม-249)คือ 330 วัน และในฤดูร้อนปี 2551 มันก็ถูกส่งมาจากนิวยอร์กจนถึงมอสโกว
การวิจัยได้เริ่มขึ้นในเดือนมิถุนายนปี 2551 และ ในเดือนมกราคม ปี 2552, นักวิทยาศาสตร์ที่ Flerov Laboratory of Nuclear Reactions ได้เริ่มทำการยิงแคลเซียม-48 สู่ เบอร์คีเลียม-249 ในวันที่ 9 เมษายน ปี 2552 รายงานเกี่ยวกับการทดลองนี้ได้ระบุไว้ว่าประสบความสำเร็จ สามารถสร้างธาตุใหม่ขึ้นมา ดังสมการ
<math>\,^{249}_{97}\mathrm{Bk} + \,^{48}_{20}\mathrm{Ca} \, \to \,^{297}_{117}\mathrm{Uus} \to \,^{294}_{117}\mathrm{Uus}+ 3 \; ^1_0\mathrm{n} \; </math>
<math>\,^{249}_{97}\mathrm{Bk} + \,^{48}_{20}\mathrm{Ca} \, \to \,^{297}_{117}\mathrm{Uus} \to \,^{293}_{117}\mathrm{Uus}+ 4 \; ^1_0\mathrm{n} \; </math>
ก่อนที่จะผ่านการสังเคราะห์ของเทนเนสซีนนั้น การค้นพบไอโซโทปน้องสาวของเทนเนสซีนไม่มีเลย แต่หลังจากสังเคราะห์แล้วก็ค้นพบไอโซโทปน้องสาวแรก คือ อูนอูนเพนเทียม-289 หนึ่งในไอโซโทปน้องสาวของเทนเนสซีน และทาง JWP ได้จัดให้ธาตุนี้เป็นธาตุแทรนส์-โคเปอร์นิเซียม หรือ ธาตุหลังโคเปอร์นิเซียม
ชื่อ.
ถ้าใช้การทำนายชื่อธาตุของเมนเดเลเวฟ เทนเนสซีนจะเป็นธาตุที่มีชื่อว่า เอคา-แอสทาทีน หรือ ดีวิ-ไอโอดีน ในปี ค.ศ. 1979 IUPAC ได้เผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับการตั้งชื่อธาตุและทำให้ธาตุนี้มีชื่อว่า "อูนอูนเซปเทียม" (สัญลักษณ์ธาตุ Uus) ต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 IUPAC เสนอชื่อ "เทนเนสซีน" (tennessine; สัญลักษณ์ธาตุ Ts) เป็นชื่อทางการของธาตุนี้ ชื่อ "เทนเนสซีน" มาจากชื่อรัฐเทนเนสซี ประเทศสหรัฐอเมริกา
ประวัติการค้นพบและการศึกษา.
แน่ชัดว่าสมบัติทางเคมี เช่น ความยาวพันธะเคมี ฯลฯ ถูกพยากรณ์ว่าต่างจากแนวโน้มตามธาตุในคาบเดียว เพราะตำแหน่งตามหมู่ตรงกับแฮโลเจน อย่างไรก็ตาม เทนเนสซีนอาจแสดงสมบัติของธาตุกึ่งโลหะน้อยกว่า
อาภัสรา หงสกุล

อาภัสรา หงสกุล (เกิด 16 มกราคม พ.ศ. 2490) ชื่อเล่น ปุ๊ก เป็นนางงามและนักธุรกิจชาวไทย ผู้ได้รับตำแหน่งนางสาวไทย 2507 และตำแหน่งนางงามจักรวาล 1965 เป็นนางงามจักรวาลคนที่ 14 ของโลก, คนที่ 2 ของเอเชีย ต่อจาก อากิโกะ โคจิมะ จากประเทศญี่ปุ่นที่ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 1959 อาภัสราเป็นนางงามจักรวาลคนแรกของไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาภัสราเป็นตัวแทนคนที่ 3 ของราชอาณาจักรไทย ต่อจากอมรา อัศวนนท์ รองนางสาวไทย 2496 ซึ่งเป็นตัวแทนคนแรกเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาล 1954 ตามด้วย สดใส วานิชวัฒนา ในการประกวดนางงามจักรวาล 1959
ประวัติ.
อาภัสราเกิดที่จังหวัดพระนคร เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวน 6 คนของนาวาอากาศเอก (พิเศษ) เพิ่ม หงสกุล และเกยูร หงสกุล รวมถึงเป็นพี่สาวของปวีณา หงสกุล ประธานมูลนิธิปวีณาหงสกุลเพื่อเด็กและสตรี 
จบการศึกษาระดับมัธยมจากรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย
นางงามจักรวาล.
การประกวดนางงามจักรวาล 1965 จัดขึ้นที่ไมแอมี รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา โดยมีนางงามจากสาธารณรัฐฟินแลนด์, สหรัฐอเมริกา, ราชอาณาจักรสวีเดน และราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เป็นรองนางงามด้วย
ชีวิตส่วนตัว.
อาภัสราสมรสครั้งแรกกับหม่อมราชวงศ์เกียรติคุณ กิติยากร โอรสของหม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร กับหม่อมราชวงศ์วิจิตรโฉม กิติยากร (ชยางกูร) มีบุตรชาย คือ หม่อมหลวงรุ่งคุณ กิติยากร และสมรสอีกครั้งกับสุทธิเกียรติ จิราธิวัฒน์ มีบุตร คือ ภัสสรกรณ์ จิราธิวัฒน์
ล็อกเกอร์บี

ล็อกเกอร์บี  เป็นเมืองในดัมฟรีสและแกลโลเวย์ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสกอตแลนด์ ตั้งอยู่ห่างจากกลาสโกว์ไปประมาณ 120 กิโลเมตร และจากชายแดนอังกฤษ 25 กิโลเมตร สำมะโน ค.ศ. 2001 บันทึกประชากรไว้ที่ 4,009 คน เมืองนี้กลายเป็นที่สนใจจากนานาชาติในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1988 เมื่อซากแพนแอม เที่ยวบินที่ 103 ตกลงที่นี่หลังการก่อการร้ายผ่านการโจมตีด้วยระเบิดบนเครื่องบิน
แพนแอม เที่ยวบินที่ 103

แพนแอม เที่ยวบินแพนแอมที่ 103 เกิดระเบิดเหนือเมือง ล็อกเกอร์บี สก็อตแลนด์ ในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2531 (ค.ศ. 1988) ระเบิดพลาสติก ขนาด 12-16 ออนซ์ (ประมาณ 340-450 กรัม) ถูกจุดระเบิดขึ้นเป็นเหตุให้เครื่องบินตก ทำให้เกิดผู้เสียชีวิต 270 คน (รวมผู้เสียชีวิตที่อยู่บนพื้น 11 คน) จาก 21 ประเทศ เหตุการณ์ครั้งนี้ถูกบันทึกเป็นเหตุการณ์ก่อการร้ายครั้งใหญ่ที่สุดของสก็อตแลนด์
บั๊กซอฟต์แวร์

บั๊กซอฟต์แวร์  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า บั๊ก หรือ จุดบกพร่อง หมายถึง ปัญหาที่เกิดขึ้นกับโปรแกรมอันเนื่องมาจากคำสั่งในโปรแกรมนั้น ๆ เอง ซึ่งทำให้การทำงานของโปรแกรมไม่ถูกต้อง มีข้อผิดพลาด หรือไม่ราบรื่นเท่าที่ควร นอกจากปัญหาเกี่ยวกับโปรแกรมแล้ว อาจเป็นปัญหาเกี่ยวกับตัวเครื่องก็ได้
คำนี้มาจากคำว่า bug ที่แปลว่าตัวด้วงหรือตัวแมลง ที่เข้าไปติดอยู่ในสวิตช์ relay ของเครื่องคอมพิวเตอร์ Mark II ทำให้การทำงานขัดข้อง
ส่วนการแก้ไขจุดบกพร่องของโปรแกรมนั้น จะใช้คำว่า ดีบั๊ก (debug)
เวกเตอร์หนึ่งหน่วย

ในคณิตศาสตร์ เวกเตอร์หนึ่งหน่วย (สเปน: Vector unitario, จีน: 单位向量, มลายู: Vektor satuan) คือ เวกเตอร์ที่มีความยาวเท่ากับ 1 เวกเตอร์หนึ่งหน่วยมักเขียนโดยใช้สัญลักษณ์ "หมวก (^)" กำกับไว้บนตัวอักษร เช่น <math>\hat{i}</math>
ในปริภูมิแบบยุคลิด ผลคูณจุดของเวกเตอร์หนึ่งหน่วยสองเวกเตอร์มีค่าเท่ากับค่าโคไซน์ของมุมระหว่างเวกเตอร์ทั้งสอง โดยมีเหตุมาจากหลักการ dot ของเวกเตอร์ที่เขียนเป็นสมการได้ดังนี้ a ⋅ b=|a||b| cosθ เมื่อ เวกเตอร์ที่มีทั้ง 2 มีเท่าขนาดกับ 1 ทั้งคู่ทำให้ ผล dot ของเวกเตอร์ทั้ง 2 นี้เท่ากับ 1*1 cosθ ซึ่งก็คือ โคไซน์ของมุมระหว่างเวกเตอร์ทั้งสองนั่นเอง
อนึ่ง เมื่อ <math>u</math> เป็นเวกเตอร์ที่มีความยาวไม่เป็นศูนย์ใด ๆ เรานิยาม "เวกเตอร์หนึ่งหน่วยของ" <math>u</math> เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์ <math>\hat{u}</math> ว่าเป็นเวกเตอร์ที่มีทิศทางเดียวกับ <math>u</math> และมีความยาวเท่ากับ 1 กล่าวคือ
<math>\mathbf{\hat{u}} = \frac{\mathbf{u}}{\| \mathbf{u} \|}</math>
เพื่อความสะดวก เรามักจะกำหนดให้สมาชิกของฐานหลักต่าง ๆ เป็นเวกเตอร์หนึ่งหน่วย ในระบบพิกัดคาร์ทีเซียน 3 มิติ ฐานหลักที่นิยมใช้คือเวกเตอร์หนึ่งหน่วยสามเวกเตอร์ที่มีทิศทางตามแกน <math>x</math>, <math>y</math>, และ <math>z</math> ซึ่งแทนด้วยสัญลักษณ์ <math>\hat{i}</math>, <math>\hat{j}</math>, และ <math>\hat{k}</math> ตามลำดับ กล่าวคือ
<table border="0" align="center" width="80%">
 <tr>
 <td align="center"><math>\mathbf{\hat{i}} = \begin{bmatrix}1\\0\\0\end{bmatrix}</math></td>
 <td align="center"><math>\mathbf{\hat{j}} = \begin{bmatrix}0\\1\\0\end{bmatrix}</math></td>
 <td align="center"><math>\mathbf{\hat{k}} = \begin{bmatrix}0\\0\\1\end{bmatrix}</math></td>
 </tr>
</table>
อย่างไรก็ดี สัญลักษณ์ <math>\mathbf{i}</math>, <math>\mathbf{j}</math>, และ <math>\mathbf{k}</math> เป็นที่นิยมใช้แทนเวกเตอร์หนึ่งหน่วยสามเวกเตอร์ข้างต้นมากกว่า
ในระบบพิกัดอื่น ๆ เช่น พิกัดเชิงขั้ว หรือพิกัดทรงกลม จะใช้เวกเตอร์หนึ่งหน่วยที่แตกต่างกันไป
ประวัติศาสตร์ของเวกเตอร์หนึ่งหน่วย.
เวกเตอร์หนึ่งหน่วยถูกคิดค้นโดย เซอร์วิลเลียม โรวัน แฮมิลตัน (Sir William Rowan Hamilton) นักคณิตศาสตร์ชาวไอริช โดยเขาได้คิดทฤษฎีควอเทอร์เนียน (theory of quaternions) ขึ้นในขณะที่เขาอายุ 22 ปี ทฤษฎีควอเทอร์เนียนนี้เป็นเครื่องมือสำหรับแก้ไขปัญหาทางเรขาคณิตสามมิติ แนวคิดต่างๆ เกี่ยวกับการวิเคราะห์เวกเตอร์ล้วนแต่มีจุดกำเนิดมาจากงานเขียนเกี่ยวกับควอเทอร์เนียนของแฮมิลตัน
ถนนพระจันทร์

ถนนพระจันทร์ (อักษรโรมัน: Thanon Phra Chan) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ในแขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นตั้งต้นจากถนนหน้าพระธาตุไปสิ้นสุดลงที่ท่าพระจันทร์
ถนนพระจันทร์เป็นถนนที่มีมาตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่มีลักษณะเป็นถนนพูนดินให้สูงขึ้นยังไม่เป็นลักษณะของการปูอิฐหรือมีทางระบายน้ำ ซึ่งลักษณะเช่นนี้เริ่มสร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถนนพระจันทร์เป็นถนนเลียบกำแพงพระราชวังบวรสถานมงคลหรือวังหน้าด้านทิศใต้ เริ่มต้นจากปลายถนนหน้าวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์บริเวณหน้าพระราชวังบวรสถานมงคลเลียบพระราชวังไปสู่แม่น้ำเจ้าพระยาด้านป้อมพระจันทร์ 
ชื่อถนนพระจันทร์มาจากชื่อป้อมพระจันทร์บนกำแพงเมืองด้านริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งต่อมาได้ถูกรื้อไป ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ขยายถนนเดิมให้กว้างขึ้น ทรงเริ่มสร้างถนนใหม่รอบพระบรมมหาราชวัง และถนนเลียบกำแพงพระนครด้านในจนเชื่อมถึงกัน เริ่มจากถนนเดิมคือ ถนนพระจันทร์ไปถนนพระอาทิตย์ ถนนพระสุเมรุ ถนนมหาไชย ถนนจักรเพชร และถนนมหาราช ซึ่งชื่อถนนเหล่านี้มาจากชื่อป้อมบนกำแพงพระนครทั้งสิ้น
ถนนพระจันทร์ เป็นถนนสายเล็ก ๆ ขนาบไปกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ด้านท้องสนามหลวงกับกำแพงวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ ริมสองฟากถนนเป็นแหล่งรวมของการเช่าขายพระเครื่อง และวัตถุมงคลต่าง ๆ ในแบบแบกะดิน รวมถึงหมอดูด้วย
ท่าพระจันทร์

ท่าพระจันทร์ เป็นท่าเรือริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ตั้งอยู่บริเวณสุดถนนพระจันทร์ ข้างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ให้บริการเฉพาะเรือข้ามฟากในเส้นทางท่าพระจันทร์-วังหลัง และท่าพระจันทร์-พระปิ่นเกล้า
บริเวณท่าเรือแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของป้อมพระจันทร์ ซึ่งเป็นป้อมแห่งหนึ่งที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นตามแนวกำแพงพระนครด้านตะวันตก ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ใช้บริเวณพระราชวังบวรสถานมงคลเป็นท้องสนามหลวง ถนนหน้าพระธาตุ ป้อมต่าง ๆ รอบกำแพงพระราชวังบวรสถานมงคลถูกรื้อลงหมดรวมถึงป้อมพระจันทร์ด้วย ถนนที่ตัดตรงสู่บริเวณที่เคยเป็นที่ตั้งของป้อมพระจันทร์จึงมีชื่อว่า "ถนนพระจันทร์" และท่าน้ำในบริเวณที่เคยเป็นที่ตั้งของป้อมพระจันทร์จึงเรียกว่า "ท่าพระจันทร์" มาจนถึงปัจจุบัน ใช้เป็นท่าเรือโดยสารซึ่งมีบริษัทเอกชนเป็นผู้ดำเนินกิจการเดินเรือข้ามฟากที่ประมูลมาจากกรุงเทพมหานคร
ปัจจุบัน บริเวณท่าพระจันทร์เป็นแหล่งการค้าที่คึกคักมาก โดยเฉพาะในช่วงเวลาเย็น โดยเป็นที่รู้จักกันดีของการเป็นตลาดพระเครื่องและวัตถุมงคลต่าง ๆ รวมถึงร้านค้า, ร้านอาหาร, ร้านหนังสือต่าง ๆ อีกด้วย
ปราจีน ทรงเผ่า

ปราจีน ทรงเผ่า (10 ธันวาคม พ.ศ. 2489 - 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2548) เป็นนักดนตรี นักแต่งเพลง อดีตหัวหน้าวงดนตรีดิ อิมพอสซิเบิล
ประวัติ.
ปราจีน ทรงเผ่า เริ่มหัดเล่นดนตรีสมัยเรียนมัธยมต้นที่จังหวัดชลบุรี และเริ่มเล่นดนตรีอาชีพหลังจากจบมัธยมปีที่ 6 จากโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย ได้รับการชักชวนเข้าร่วมวง ดิ อิมพอสซิเบิล ร่วมกับเศรษฐา ศิระฉายา และยงยุทธ มีแสง ในปี 2513 หลังจากที่ได้ช่วยวงดิอิมฯ ทำเพลงในภาพยนตร์เรื่องโทน และเพลงประกวดสตริงคอมโบของดิอิมฯ ในปี 2512
ดิ อิมพอสซิเบิล เข้าประกวดดนตรีวงสตริงคอมโบ้ชิงแชมป์ประเทศไทย ชนะเลิศติดต่อกัน 3 ปีซ้อน (2512, 2513, 2515) และกลายเป็นวงขวัญใจวัยรุ่นในยุคนั้น มีผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น ดวง หนึ่งนุช จันทร์เพ็ญ ระเริงชล เจ้าลอย ไม่มีวันที่เราจะพรากจากกัน สวนสน ค่าของคน ไอ้ริด ส่วนใหญ่เป็นผลงานประพันธ์ของปราจีน
หลังจากได้ร่วมตระเวนแสดงทั้งอเมริกา และยุโรป วงดิอิมฯ ได้โอกาสในการทำอัลบั้มเพลงสากล และปราจีน ทรงเผ่า ได้ร่วมแต่งเพลงสากลให้กับวงฯ ด้วย 1 เพลง มีชื่ออัลบั้มว่า Hot Pepper
เมื่อดิอิมพอสซิเบิลประกาศแยกวงในปี พ.ศ. 2519 ปราจีน ทรงเผ่า ได้นำชื่ออัลบั้มเพลงสากล มาใช้ในการก่อตั้งวงดนตรีชื่อเดอะฮอตเปปเปอร์ และฮอตเปปเปอร์ซิงเกอร์ ซึ่งประกอบด้วยนักร้องประสานเสียงสองคน คือ ผุสดี เอื้อเฟื้อ และรุ่งพิรุณ เมธานนท์
ปราจีนมีผลงานทำเพลงประกอบภาพยนตร์จำนวนมาก ได้รับรางวัลเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลตุ๊กตาทอง 4 ครั้ง และรางวัลสุพรรณหงส์ 3 ครั้ง เป็นผู้ประพันธ์เพลงสำหรับหน่วยงานราชการ และสาธารณกุศล 
ปราจีนล้มป่วยด้วยโรคหัวใจและโรคเบาหวาน ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตกเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ
ถนนหน้าพระธาตุ

ถนนหน้าพระธาตุ (อักษรโรมัน: Thanon Na Phra That) เป็นถนนในท้องที่แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ตั้งต้นจากถนนหน้าพระลาน เลียบสนามหลวงด้านตะวันตก ไปทางทิศเหนือจนถึงถนนราชินี มีความยาวทั้งสิ้น 750 เมตร
ถนนหน้าพระธาตุเป็นถนนที่มีมาตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่เป็นถนนในลักษณะพูนดินให้สูง เป็นถนนเชื่อมระหว่างพระราชวังหลวงกับพระราชวังหน้า ใช้เป็นเส้นทางเสด็จของกรมพระราชวังบวรสถานมงคลไปยังพระบรมมหาราชวัง ผ่านวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ จึงได้ชื่อว่าถนนหน้าพระธาตุ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการปรับปรุงให้กว้างขวางขึ้นกว่าเดิม
สถานที่สำคัญที่ตั้วอยู่ถนนหน้าพระธาตุ ได้แก่ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์, กรมศิลปากร, หอสมุดพระวชิรญาน, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นต้น
ถนนพญาไท

ถนนพญาไท (อักษรโรมัน: Thanon Phaya Thai) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เริ่มตั้งแต่ถนนพระรามที่ 4 (ทางแยกสามย่าน) ไปทางทิศเหนือในพื้นที่เขตปทุมวัน เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงวังใหม่กับแขวงปทุมวัน ผ่านจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากนั้นตัดกับถนนพระรามที่ 1 (ทางแยกปทุมวัน) ข้ามคลองแสนแสบที่สะพานเฉลิมหล้า 56 หรือสะพานหัวช้าง เข้าสู่ท้องที่แขวงถนนเพชรบุรี เขตราชเทวี ตัดกับถนนเพชรบุรี (ทางแยกราชเทวี) จากนั้นเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงทุ่งพญาไทและแขวงถนนพญาไท ตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามทางรถไฟสายตะวันออก ตัดกับถนนศรีอยุธยา (ทางแยกพญาไท) ไปสิ้นสุดที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนพหลโยธิน
ประวัติ.
ถนนพญาไทสร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ปรากฏว่าทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนว่า "ถนนพญาไท" เนื่องจากเป็นถนนที่มาออกที่สวนตำบลพญาไท "อีกไนยหนึ่งให้ความว่าเป็นถนนที่พระราม 4 เป็นไท ฤๅพระราชาของไท"
ถนนเส้นนี้มีกายภาพเปลี่ยนไปจากอดีตมาก เพราะเคยมีคูน้ำบริเวณหน้าจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ถมแล้ว) เคยมีวงเวียนน้ำพุราชเทวี (ปัจจุบันกลายเป็นสี่แยก ซึ่งมีสะพานข้ามแยกราชเทวีตามแนวถนนเพชรบุรี) และเคยมีสะพานพระราชเทวี ข้ามคลองประแจจีน (ถมแล้ว) ก่อนเข้าสู่ถนนเพชรบุรี
นอกจากนี้ยังมีสถานที่สำคัญในอดีต เช่น วังลักษมีวิลาศบริเวณหัวมุมทางแยกพญาไท ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ (ด้านสถาบันแบ๊บติสต์) และอดีตโรงภาพยนตร์หลายแห่งในยุคเฟื่องฟู เช่น แมคเคนนา, พาราเมาท์, เอเธนส์, อีเอ็มไอ และเซ็นจูรี่
ตั้งแต่วันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2560 เป็นต้นไป ถนนพญาไททั้งสองฝั่งช่วงตั้งแต่ทางแยกจุฬาฯ 12 ถึงทางแยกสามย่าน ห้ามจอดรถทุกชนิดตลอดเวลา ทั้งนี้เป็นไปตามประกาศในราชกิจจานุเบกษาเพื่อแก้ปัญหาการจราจรเช่นเดียวกับถนนอีกหลายสายในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เช่น ซอยทองหล่อ, ถนนตรีเพชร, ถนนชัยพฤกษ์
สถานที่สำคัญที่ถนนตัดผ่าน.
 พญาไท
ถนนราชวิถี (กรุงเทพมหานคร)

ถนนราชวิถี (อักษรโรมัน: Thanon Ratchawithi) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เริ่มต้นจากทางแยกสามเหลี่ยมดินแดง (จุดบรรจบกับถนนราชปรารภกับถนนดินแดง) ในพื้นที่แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนพญาไทและถนนพหลโยธินที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เข้าสู่แขวงทุ่งพญาไท ตัดกับถนนพระรามที่ 6 (ทางแยกตึกชัย) ตัดกับถนนกำแพงเพชร 5 และทางรถไฟสายเหนือ เข้าสู่ท้องที่แขวงสวนจิตรลดา เขตดุสิต ตัดกับถนนสวรรคโลก (ทางแยกอุภัยเจษฎุทิศ) และถนนพระรามที่ 5 (ทางแยกราชวิถี) เข้าสู่ท้องที่แขวงดุสิต จากนั้นตัดกับถนนอู่ทองใน (ทางแยกอู่ทองใน) ถนนนครราชสีมา (ทางแยกการเรือน) และถนนสามเสน (ทางแยกซังฮี้) เข้าสู่ท้องที่แขวงวชิรพยาบาล จากนั้นปรับเป็นทางเดียว เปิดให้รถวิ่งได้เฉพาะขาออกเมือง ก่อนปรับเป็นทางคู่อีกครั้งหลังตัดกับถนนขาว จากนั้นข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาที่สะพานกรุงธนเข้าสู่เขตบางพลัด โดยเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงบางพลัดกับแขวงบางยี่ขันไปจนถึงถนนจรัญสนิทวงศ์ (ทางแยกบางพลัด) โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนสิรินธร
ถนนราชวิถีเดิมชื่อ ถนนซางฮี้ สร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชวังดุสิตบริเวณพื้นที่ระหว่างคลองผดุงกรุงเกษมและคลองสามเสน โปรดเกล้าฯ ให้ตัดถนนรอบพระราชวังดุสิต 3 สาย คือ ถนนลก (ปัจจุบันคือถนนพระรามที่ 5) ถนนดวงตะวัน (ปัจจุบันคือถนนศรีอยุธยา) และถนนซางฮี้ หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าซังฮี้ (ปัจจุบันคือถนนราชวิถี)
นามถนนทั้ง 3 สายนี้ พระราชทานตามชื่อเครื่องกิมตึ๋งคือภาพเครื่องลายครามจีน "ซางฮี้" (อักษรจีน: 雙喜) ในภาษาจีนสำเนียงแต้จิ๋ว แปลว่า มงคลคู่ หมายความว่า สุข สนุก สบาย อักษรซางฮี้ใช้เป็นเครื่องหมายในงานมงคล เช่น งานแต่งงาน และใช้เป็นลวดลายประดับสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ เพื่อความเป็นสิริมงคล ต่อมาในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อถนนซางฮี้เป็น "ถนนราชวิถี"
สถานที่สำคัญบนเส้นทาง.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ถนนเพลินจิต

ถนนเพลินจิต (อักษรโรมัน: Thanon Phloen Chit) เป็นถนนสายสั้น ๆ ในพื้นที่แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร มีระยะทางต่อเนื่องจากถนนพระรามที่ 1 ตั้งแต่ถนนราชดำริ (แยกราชประสงค์) ตัดกับถนนชิดลม (แยกชิดลม) และถนนวิทยุ (แยกเพลินจิต) และไปสิ้นสุดที่แยกด่วนเพลินจิต บริเวณแนวขอบทางรถไฟสายแม่น้ำฟากตะวันตกใต้ทางพิเศษเฉลิมมหานคร โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องออกไปคือถนนสุขุมวิท
ประวัติ.
ถนนเพลินจิตสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2463 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยกรมสุขาภิบาล กระทรวงนครบาลได้ตัดถนนขึ้น 2 สาย คือ เส้นหนึ่งเริ่มตั้งแต่ถนนราชดำริตรงสะพานราชปรารภ ตรงไปทางตะวันออกถึงถนนขวางที่ตั้งวิทยุโทรเลข ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "ถนนเพลินจิต" ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2464 ส่วนอีกเส้นหนึ่งตัดเชื่อมถนนเพลินจิตกับถนนพระรามที่ 4 และพระราชทานนามว่า "ถนนวิทยุ" โดยทั้งสองเส้นนี้บรรจบกันที่แยกเพลินจิต
โดยถนนเพลินจิต เดิมสะกดว่า "เพลินจิตร์" ได้รับนามพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยการเสนอแนะของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ เนื่องจากเดิมสถานที่บริเวณนี้เป็นที่ห่างไกล การสัญจรไปถึงลำบากจนแทบลืมความสบายไปเลย ผู้คนจึงมักนิยมเรียกว่า "หายห่วง" ในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของอาคารสำนักงานใหญ่ของทีโอที ก่อนย้ายไปยังถนนแจ้งวัฒนะ และเคยเป็นที่พักตากอากาศของพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร)
ปัจจุบัน ถนนเพลินจิตจัดว่าเป็นถนนสายธุรกิจสายหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยร้านค้าหรือห้างสรรพสินค้าระดับหรูหราและใหญ่โตหลายแห่ง เช่นเดียวกับบริเวณแยกราชประสงค์ที่อยู่ใกล้เคียง โดยมีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท ตั้งอยู่บนเกาะกลางถนนตลอดสาย และมีสถานีรถไฟฟ้าบนถนนเพลินจิตอยู่ 2 สถานี คือ สถานีชิดลม และสถานีเพลินจิต และยังมีหมุดที่ดินของพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) ประดิษฐานบริเวณถนนเพลินจิตเพื่อเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์อีกด้วย
การจัดการจราจร.
ถนนเพลินจิตเป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจร โดยมีเกาะกลางเป็นที่ตั้งของเสาทางวิ่งของรถไฟฟ้าบีทีเอส มีทิศทางขาเข้าเมือง (ตั้งแต่ถนนสุขุมวิท แยกนานา มุ่งหน้าแยกราชประสงค์) จำนวน 5 ช่องทาง (ทางซ้ายของเกาะกลาง 3 ช่อง และทางขวาของเกาะกลาง 2 ช่อง) และมีทิศทางขาออกเมือง (มุ่งหน้าทางด่วนเพลินจิต) 1 ช่องจราจร ทั้งนี้ ทิศทางขาออกเมืองเป็นช่องเดินรถโดยสารประจำทางที่อนุญาตให้รถยนต์ส่วนบุคคลใช้งานได้เพื่อเข้าออกอาคาร ยกเว้นช่วงที่ผ่านใต้ทางด่วนเพลินจิต จะอนุญาตเฉพาะรถโดยสารประจำทางผ่านเท่านั้น ส่วนรถอื่น ๆ จะได้รับอนุญาตให้ตรงไปจากแยกเพลินจิตเพื่อขึ้นทางด่วนเท่านั้น
สำหรับการจราจรขาเข้า จะต้องเลือกว่าจะอยู่ช่องทางซ้ายหรือทางขวาของเกาะกลางถนนเมื่อผ่านแยกนานาของถนนสุขุมวิท สำหรับรถที่ลงจากทางด่วน หากต้องการเดินรถในช่องทางซ้ายของเกาะกลางถนน จะต้องใช้ทางลงเพลินจิตใต้ ส่วนผู้ที่ต้องการเดินรถในช่องทางขวาของเกาะกลางถนน จะต้องใช้ทางลงเพลินจิตเหนือเพื่อเลี้ยวขวา เนื่องจากบริเวณแยกเพลินจิตและแยกชิดลมจะไม่อนุญาตให้เดินรถสลับช่องทางระหว่างทางซ้ายและทางขวาของเกาะกลางถนน ส่วนแยกราชประสงค์ รถที่จะตรงไปยังถนนพระรามที่ 1 สามารถเปลี่ยนช่องทางจากทางซ้ายของเกาะกลางถนนไปยังทางขวาของเกาะกลางถนนได้ แต่รถจากช่องทางขวาของเกาะกลางถนนไม่สามารถเปลี่ยนช่องทางไปทางซ้ายของเกาะกลางถนนได้
ถนนราชดำริ

ถนนราชดำริ (อักษรโรมัน: Thanon Ratchadamri) เป็นถนนสายสั้น ๆ มีความยาวประมาณ 2 กิโลเมตร มีเส้นทางต่อจากถนนสีลม เริ่มตั้งแต่แยกศาลาแดง บริเวณตัดกับถนนพระรามที่ 4 ในพื้นที่เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงปทุมวันกับแขวงลุมพินีตลอดทั้งเขต ระหว่างนั้นตัดกับถนนสารสินที่สามแยกราชดำริ ตัดกับถนนพระรามที่ 1 และถนนเพลินจิตที่แยกราชประสงค์ จากนั้นข้ามคลองแสนแสบที่สะพานเฉลิมโลก 55 เข้าสู่เขตราชเทวี เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงถนนเพชรบุรีและแขวงมักกะสันในช่วงสั้น ๆ และสิ้นสุดที่สี่แยกประตูน้ำซึ่งเป็นแยกตัดกับถนนเพชรบุรี โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือถนนราชปรารภ
ประวัติ.
ถนนราชดำริเป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2445 การสร้างถนนเส้นนี้เป็นพระราชดำริของพระองค์ที่ให้กำหนดขนาดถนนที่จะสร้างในรัชสมัยของพระองค์ โดยคำนึงถึงความสำคัญของถนนในอนาคตด้วย เพื่อว่าเมื่อธุรกิจก้าวหน้าขึ้น ด้วยประชาชนที่มากขึ้นและนิยมเดินทางด้วยถนนมากขึ้น จะทำให้ถนนคับแคบเกินไปดังเช่นถนนเจริญกรุง เมื่อแรกสร้างประชาชนวิพากษ์วิจารณ์ว่ากว้างเกินไป แต่ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถนนเจริญกรุงกลับแคบเล็กไปทำให้เกิดอุบัติเหตุเสมอ
ถนนที่จะตัดขึ้นใหม่นั้น ควรจะได้วินิจฉัยเสียก่อนว่าจะเป็นถนนขนาดใด แล้วให้ปักเขตถนนไว้ และห้ามมิให้ปลูกสร้างตึกเรือนที่ถาวรลงในเขตถนนที่กำหนดไว้ เพื่อเป็นการเตรียมการไว้แต่แรก เจ้าหน้าที่จะได้ไม่ลำบากในการรื้อถอนเมื่อต้องการจะขยายถนน และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เริ่มที่ถนนราชดำริเป็นต้นไป และกำหนดแนวการตัดถนนและขุดคลองไว้ที่ช่วงตั้งแต่ศาลาแดงไปถึงบางกะปิ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กระทรวงเกษตราธิการและกระทรวงธรรมการเป็นผู้ดำเนินการ และมีเจ้าพนักงานในการสุขาภิบาลเป็นนายงานทำการขุดคลองและถนน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามถนนและนามคลองในคราวเดียวกันเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2445 ว่า "ถนนราชดำริห์" และ "คลองราชดำริห์" และมีพระราชกระแสให้ปลูกต้นไม้ เช่น ต้นขี้เหล็ก หรือต้นก้ามปู หรือต้นประดู่ เพื่อให้รากของต้นไม้ยึดขอบถนนไว้ด้วย แต่เจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ (หม่อมราชวงศ์หลาน กุญชร) เสนาบดีกระทรวงเกษตราธิการ ได้กราบบังคมทูลว่าท่านได้ปลูกต้นยางอินเดียและต้นมะพร้าวสลับกันไปแล้ว ซึ่งได้โปรดเกล้าฯ ให้คงไว้ตามเดิม
ปัจจุบันถนนราชดำริกลายเป็นถนนสำคัญในย่านการค้า เพราะทั้ง 2 ฝั่งของถนนราชดำริฝั่งทิศเหนือของแยกราชประสงค์ เต็มไปด้วยศูนย์การค้า ห้างสรรพสินค้า และตลาดมากมาย และมีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม เป็นรถไฟฟ้ายกระดับเหนือเกาะกลางตั้งแต่สี่แยกราชประสงค์ไปจนถึงสี่แยกศาลาแดง และเป็นที่ตั้งของสถานีราชดำริ บริเวณใกล้ ๆ กับสามแยกราชดำริ
นกแก้วโม่ง

นกแก้วโม่ง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Psittacula eupatria") เป็นนกตระกูลนกแก้วขนาดเล็ก-กลาง โดยมีชื่อสามัญตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่ อเล็กซานเดอร์มหาราช กษัตริย์แห่งอาณาจักรมาซิโดเนีย เมื่อครั้งยาตราทัพเข้ามาสู่ในทวีปเอเชีย โดยได้นำนกแก้วชนิดนี้กลับไปยังทวีปยุโรป
นกแก้วโม่งมีถิ่นกำเนิดแพร่กระจายทั่วไปในแถบทวีปเอเชีย ตั้งแต่ฝั่งตะวันตกและตะวันออกของอัฟกานิสถาน, ไล่ลงไปยังอินเดีย, อินโดจีน เช่น พม่า หรือ ประเทศไทยฝั่งตะวันตก รวมทั้งยังพบได้ตามหมู่เกาะในทะเลอันดามัน
เป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ในประเทศไทย
ลักษณะ.
นกแก้วโม่งมีความยาววัดจากหัวถึงปลายหางได้ราว 57-58 เซนติเมตร ลำตัวมีสีเขียว จะงอยปากมีลักษณะงุ้มใหญ่สีแดงสด บริเวณหัวไหล่จะมีแถบสีแดงแต้มอยู่ทั้งสองข้าง นกเพศผู้และเมียสามารถแยกแยะได้เมื่อนกโตเต็มที่ กล่าวคือในเพศผู้จะปรากฏมีแถบขนสีดำและสีชมพูรอบคอที่เรียกกันว่า "Ring Neck" ซึ่งในนกเพศเมียไม่มีเส้นที่ปรากฏดังกล่าว
อนุกรมวิธาน.
นกแก้วโม่ง มีชนิดย่อยลงไปอีก 4 ชนิด คือ
ความแตกต่างของแต่ละชนิดย่อยนั้น อาจมีต่างกันเล็กน้อยในเรื่องของ ขนาด, ความยาว และสีสันที่ปรากบนลำตัว
พฤติกรรม.
อาหารของนกแก้วโม่งในธรรมชาติ ประกอบด้วย เมล็ดพืชต่าง ๆ, ผลไม้หลากชนิด, ใบไม้อ่อน ฯลฯ
นกแก้วโม่งจัดเป็นนกแก้วที่มีเสียงร้องค่อนข้างดัง และมักเลือกที่จะทำรังตามโพรงไม้ใหญ่ ๆ โดยใช้วิธีแทะหรือขุดโพรงไม้จำพวกไม้เนื้ออ่อน หรืออาจเลือกใช้โพรงไม้ที่เก่าต่าง ๆ โดยในฤดูผสมพันธุ์ซึ่งจะแตกต่างกันตามลักษณะสายพันธุ์ย่อย อันเกี่ยวเนื่องกับอุณหภูมิและสภาพทางภูมิศาสตร์ แต่โดยเฉลี่ยจะเริ่มจากเดือนพฤศจิกายน ไปจนถึงราวปลายเมษายน โดยในระหว่างฤดูผสมนี้เพศเมียจะค่อนข้างแสดงอาการดุ และก้าวร้าวมากขึ้น
แก้วโม่งวางไข่ปีละครั้ง ครั้งละ 2-4 ฟอง
สถานะการอนุรักษ์.
นกแก้วโม่งจัดเป็นนกแก้วที่นิยมนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ เพราะพบว่าเป็นนกแก้วที่มีความสามารถในการเลียนเสียงต่าง ๆ โดยเฉพาะเสียงมนุษย์ได้ดี ปัจจุบันนกแก้วโม่งจัดเป็นนกที่อยู่ในบัญชีคุ้มครอง 2 ของอนุสัญญาไซเตส รวมทั้งเป็นนกที่กฎหมายให้ความคุ้มครองในแต่ละประเทศด้วยเช่นกัน
นกแก้วโม่งเป็นนกที่ได้รับการนำมาเพาะพันธุ์โดยมนุษย์ประสบผลสำเร็จ ทำให้แนวทางในลดปัญหาจากลักลอบจับหรือล่านกแก้วโม่งป่า เพื่อการค้า มีแนวโน้มที่ดีขึ้น
การเลี้ยงดู.
สำหรับการเลี้ยงนกแก้วโม่งในครอบครองนั้น ผู้เลี้ยงควรต้องศึกษาในเรื่องของพฤติกรรมความเป็นอยู่, ลักษณะนิสัย รวมทั้งการจัดการด้านอาหารและสถานที่เลี้ยงให้ถูกต้อง เพราะการเลี้ยงนกที่ผิดไปจากธรรมชาติถิ่นที่อยู่เดิมนั้น ปัญหาประการหนึ่งก็คือ "ความเครียด" ของนก ดังนั้นการจัดหาความพร้อมทั้งสถานที่, อุปกรณ์ อาหารการกินที่เหมาะสม อาจช่วยให้นกได้รู้สึกมีความสุขและลดความเครียดลง รวมทั้งยังพร้อมที่จะตอบสนองต่อการเป็นนกในฐานะสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ได้อย่างมีความสุข และมีชีวิตที่ยืนยาวต่อไป