เขตตงเฉิง

ตงเฉิง  เป็นเขตหนึ่งของปักกิ่ง ครอบคลุมพื้นที่ครึ่งตะวันออกของเขตเมืองชั้นในของปักกิ่ง รวมถึงครึ่งตะวันออกทั้งหมดของเมืองเก่าที่อยู่ภายในถนนวงแหวนรอบที่ 2 โดยมีส่วนที่อยู่เหนือสุดข้ามไปในพื้นที่ภายในถนนวงแหวนรอบที่ 3 พื้นที่ ของเขตนี้แบ่งย่อยออกเป็น 17 แขวง
การตั้งถิ่นฐานในพื้นที่นี้ย้อนกลับไปกว่าพันปี ไม่ได้มีการจัดตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็นเขตของเมืองกระทั่งมีการก่อตั้งสาธารณรัฐจีนใน ค.ศ. 1911ชื่อตงเฉิงถูกใช้ครั้งแรกในการปรับโครงสร้างใน ค.ศ. 1958 โดยมีอยู่ในรูปแบบปัจจุบันนับตั้งแต่การผนวกรวมกับอดีตเขตฉงเหวินทางตอนใต้ใน ค.ศ. 2010
เขตตงเฉิงมีสถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมสำคัญของปักกิ่งหลายแห่ง เช่น พระราชวังต้องห้ามและหอสักการะฟ้า ทั้งสองแห่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก มากกว่าหนึ่งในสี่ของสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติของเมืองอยู่ในเขตนี้ โดยมีสัดส่วนคล้ายกันสำหรับสถานที่ที่ได้รับการคุ้มครองในระดับเทศบาล จัตุรัสเทียนอันเหมินก็อยู่ในเขตตงเฉิง เช่นเดียวกับสถานที่ยอดนิยมอื่น ๆ สำหรับนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ เช่น บาร์และสถานบันเทิงยามค่ำคืนในตรอก ("หูท่ง") หนานหลัวกู่เซี่ยง และแหล่งชอปปิงในหวังฝูจิ่ง กิจกรรมทางเศรษฐกิจกว่าสามในสี่ของเขตนี้อยู่ในภาคบริการ
ภูมิศาสตร์.
ตงเฉิงมักถูกอธิบายและแสดงบนแผนที่แบบง่ายว่าเป็นครึ่งตะวันออกของพื้นที่ที่อยู่ภายในถนนวงแหวนรอบที่ 2 อย่างไรก็ตาม ขอบเขตของเขตยังรวมถึงพื้นที่บางส่วนที่อยู่นอกนั้นด้วย โดยเฉพาะทางทิศเหนือและทิศตะวันออก ในทิศทางแรกมีส่วนยื่นเล็ก ๆ ตัดผ่านถนนวงแหวนรอบที่ 3 การรวมกับเขตฉงเหวินใน ค.ศ. 2010 ได้เพิ่มพื้นที่บางส่วนที่อยู่นอกถนนวงแหวนทางทิศใต้
อาณาเขต.
จากเทียนอันเหมินที่ปลายด้านเหนือของจัตุรัสชื่อเดียวกันนั้น เขตแดนจะทอดตัวไปตามถนนฉางอันตะวันตกไปยังถนนฉาง ซึ่งเป็นที่ที่เขตแดนเลี้ยวขึ้นไปทางเหนือ โดยรวมสวนจงชานเข้าไปด้วยขณะที่มันทอดตัวไปตามคูเมืองทางตะวันตกของพระราชวังต้องห้ามที่ถนนเหวินจิน มันจะเลี้ยวไปทางตะวันออกเพื่อทอดตัวไปตามถนนจิ่งชานหน้าระหว่างพระราชวังต้องห้ามและสวนจิ่งชาน จากนั้นจะกลับสู่เส้นทางขึ้นไปทางเหนือตามถนนจิ่งชานตะวันออก เลี้ยวไปทางตะวันตกตามถนนจิ่งชานหลัง ทำให้สวนจิ่งชานทั้งหมดอยู่ในเขตซีเฉิงทางตะวันตก
ที่ถนนตี้อันเหมินในมันเลี้ยวไปทางเหนืออีกครั้ง โดยตามแนวตะวันออก–ตะวันตกที่เคยแบ่งปักกิ่งอย่างเป็นทางการในช่วงกลางศตวรรษที่ 15 หลังเลี้ยวไปทางตะวันตกสั้น ๆ ที่หอกลองและหอระฆังไปตามถนนกู่โหลวตะวันตก มันก็กลับมามุ่งหน้าไปทางเหนือตามถนนจิ๋วกู่โหลว ซึ่งทอดยาวไปทางเหนือหลายกิโลเมตร ผ่านถนนวงแหวนรอบที่ 2 ไปยังถนนอันเต๋อหลี่เหนือ ที่ซึ่งมันเลี้ยวไปทางตะวันตก เมื่อสุดถนน บริเวณขอบสวนเหรินติ้งหู มันก็เลียบไปตามขอบสวนไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ขอบเขตจะเลี้ยวไปทางตะวันออกที่ถนนหฺวางซื่อ โดยทอดตัวไปตามแนวเขตด้านหลังของอาคารที่อยู่ทางฝั่งเหนือ มันจะข้ามถนนอีกครั้งหนึ่งบล็อกทางตะวันออกของถนนกู่โหลวนอก ซึ่งเป็นจุดที่มันทอดตัวไปตามขอบด้านเหนือของสวนหลิ่วอิน จากมุมตะวันออกเฉียงเหนือของสวน มันจะมุ่งตรงไปทางตะวันออกถึงถนนอันติ้งเหมินนอก ซึ่งเป็นจุดที่มันเลี้ยวไปทางเหนือ
มันยังคงทอดยาวไปทางเหนือข้ามถนนวงแหวนรอบที่ 3 เป็นระยะทาง 1 กิโลเมตรไปยังถนนเจี้ยนอันตะวันออก ซึ่งเป็นจุดที่มันไปทางตะวันออก โดยอยู่ทางใต้ของสวนซากกำแพงเมืองยฺเหวียนต้าตู้ นี่คือส่วนเหนือสุดของเขตนี้ ซึ่งมีพรมแดนติดกับเขตเฉาหยาง หลังผ่านไป 500 เมตร มันจะหักเลี้ยวไปทางใต้ ตะวันออกเฉียงใต้ และจากนั้นวกกลับไปทางตะวันตกอีกครั้งตามถนนท้องถิ่นต่าง ๆ ไปยังถนนเชิ่งกู่กลาง ณ จุดนั้น มันจะเลี้ยวไปทางใต้และข้ามถนนวงแหวนอีกครั้ง โดยทอดยาวต่อไปยังถนนเสี่ยวหางจวงเหนือ การหักเลี้ยวอีกครั้งจะพามันเลียบไปตามถนนเสี่ยวหางจวง ซิงหฺวา และชิงเหนียนโกวไปยังถนนเหอผิงหลี่ตะวันออก ซึ่งเป็นจุดที่มันเลี้ยวไปทางใต้ และจากนั้นเลี้ยวไปทางตะวันออกอีกครั้งตามถนนเหอผิงหลี่เหนือ
ที่ตรอกเจียวหลิน มันจะเลี้ยวไปทางใต้อีกครั้ง โดยตามเส้นทางที่ไม่ปกติผ่านย่านต่าง ๆ ไปทางตะวันออกของตรอกหมินหวังเล็กน้อย ที่แม่น้ำซึ่งขนานกับถนนวงแหวนรอบที่ 2 ทางเหนือ มันจะเลี้ยวไปทางตะวันออกชั่วครู่เพื่อตามแนวแม่น้ำนั้น ข้ามใต้ทางด่วนสนามบินไปตามถนนเซียงเหอยฺเหวียนกลาง ส่วนสั้น ๆ จะอ้อมไปทางเหนือเพื่อไปยังอาคารบางส่วนทางฝั่งเหนือของถนนเซียงเหอยฺเหวียน หลังจากนั้นมันจะกลับสู่สิ่งที่ปัจจุบันคือถนนเซียงเหอยฺเหวียนเหนือ
เมื่อเลี้ยวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ตามถนนจั่วเจียจวงตะวันตก เขตแดนจะเลี้ยวไปตามฝั่งเหนือของแม่น้ำแลนด์มาร์กไปทางทิศตะวันออกตรงบริเวณสี่แยกถนนชุนซิ่ว แม่น้ำจะโค้งไปทางทิศตะวันออกแล้วเลี้ยวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งมีลำน้ำสาขาเล็ก ๆ ไหลเข้ามา 200 เมตรทางตะวันตกของชุนซิ่ว โดยจะไหลย้อนกลับไปถึงถนนชุนซิ่วตรงบริเวณสี่แยกกับถนนตงจื่อเหมินนอก
กลับมารวมกับถนนชุนซิ่ว เขตยังคงอยู่กับถนนสายนี้ต่อไปอีก 1 กิโลเมตร (0.62 ไมล์) จนถึงสนามกีฬาผู้ใช้แรงงานปักกิ่ง ซึ่งจะกลายเป็นถนนตะวันตกของสนามกีฬาผู้ใช้เแรงาน โดยมีสนามกีฬาในร่มผู้ใช้เแรงานอยู่ทางฝั่งตะวันออก ที่ตรอกตงอิ๋งฟาง แนวเขตจะเลี้ยวไปทางตะวันตกอีกครั้ง เลี้ยวไปทางเหนือตามถนนจี้ชื่อโข่วตะวันออกเป็นระยะหนึ่ง จากนั้นเลี้ยวไปทางตะวันตกที่ตรอกผานเจียเผ่า การเลี้ยวไปทางเหนือสั้น ๆ ที่ถนนตงจงจะพาแนวเขตกลับสู่ถนนวงแหวนรอบที่สองผ่านถนนฟู่หฺวาต้าช่าใต้
จากจุดนั้น เขตแดนส่วนใหญ่จะตามถนนวงแหวนไปทางใต้ โดยมีการเบี่ยงแนวเล็กน้อยเพื่อรวมทางออกทั้งหมดที่ทางแยกถนนเจี้ยนกั๋วเหมินและพื้นที่เปิดบางส่วนที่แม่น้ำทงฮุ่ยทางตอนใต้ ที่สวนหลงถานซึ่งอยู่ทางมุมตะวันออกเฉียงใต้ของเขต มันจะโค้งไปทางตะวันตกตามถนนเพื่อเป็นเขตแดนทางใต้ของเขตที่ติดกับเขตเฟิงไถ เลยจากสวนเทียนถานไปเล็กน้อยในพื้นที่หย่งติ้งเหมิน เขตแดนจะออกจากถนนวงแหวนเพื่อรวมพื้นที่รูปสามเหลี่ยมไปทางใต้ที่รวมถึงสถานีรถไฟปักกิ่งใต้ที่มุมตะวันออก
มันตามแนวถนนหยงติ้งเหมิน, เทียนเฉียว และเฉียนเหมินไปทางเหนือกลับสู่ปลายด้านใต้ของจัตุรัสเทียนอันเหมิน จากนั้นเลี้ยวไปทางตะวันตกชั่วครู่ แล้วขึ้นไปตามถนนด้านตะวันตกของจัตุรัส ระหว่างพิพิธภัณฑ์เหรียญกษาปณ์จีนและมหาศาลาประชาชน ที่ปลายด้านเหนือของจัตุรัสคือถนนฉางอันตะวันตก
อาคารและภูมิศาสตร์.
เช่นเดียวกับพื้นที่ส่วนใหญ่ของปักกิ่ง เขตตงเฉิงมีระดับพื้นที่ราบเรียบสม่ำเสมอ โดยมีความสูงจากระดับน้ำทะเล สะท้อนถึงที่ตั้งของเมืองที่อยู่บนที่ราบจีนเหนือ มีแหล่งน้ำสำคัญไม่กี่แห่ง ทั้งหมดเป็นทะเลสาบในสวน ได้แก่ ทะเลสาบหลิ่วอินในสวนแห่งนั้น และทะเลสาบชิงเหนียนในสวนชิงเนียนหู ทั้งสองแห่งอยู่ในส่วนเหนือของเขต และทะเลสาบมังกรในสวนหลงถานที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของเขต บริเวณขอบด้านตะวันตกตอนกลางมีคูน้ำล้อมรอบพระราชวังต้องห้าม แม่น้ำหนานชาง ซึ่งถูกปรับปรุงเป็นคลองอย่างมากจากเดิมที่เป็นคูน้ำทางเหนือของเมืองที่เคยมีกำแพง ลำธารสายนี้ไหลผ่านทางเหนือของเขต โดยมีคูน้ำทางใต้ไหลขนานไปกับถนนวงแหวนรอบที่ 2 ตลอดแนวเขตแดนด้านใต้ และตามแนวเขตแดนด้านใต้ของพระราชวังต้องห้าม มีลำธารเล็ก ๆ อีกสายหนึ่งคือ แม่น้ำฉางผู่ ซึ่งไหลอยู่เหนือพื้นดินเป็นระยะทางหนึ่งกิโลเมตร
เขตส่วนใหญ่มีการพัฒนาอย่างหนาแน่น ถนนสายหลัก เป็นไปตามผังตาราง ขณะที่ถนนด้านข้างที่เชื่อมต่อกันนั้นไม่เป็นระเบียบ สวนเทียนถานเป็นสวนที่ใหญ่ที่สุด มีขนาด , ส่วนสวนวิหารแห่งโลกในแขวงเหอผิงหลี่มีขนาด เป็นอันดับสอง นอกจากสวนที่กล่าวมาแล้ว ยังมีสวนอื่น ๆ ที่น่าสนใจ เช่น สวนตงตาน ซึ่งอยู่ติดกับถนนชื่อเดียวกันในพื้นที่ใจกลางเขต และสวนหนานกวน ใกล้กับมุมตะวันออกเฉียงเหนือของเขต ถนนสายหลักบางสายยังมีเกาะกลางถนนที่ปลูกต้นไม้กว้างขวางอีกด้วย อาคารสถานทูตรัสเซีย ซึ่งตั้งอยู่ด้านในถนนวงแหวน บริเวณมุมตะวันออกเฉียงเหนือของเขต ก็มีพื้นที่ปลูกต้นไม้ขนาดใหญ่อีกแห่งหนึ่งเช่นกัน แม้ว่าจะมีรั้วล้อมรอบอยู่ก็ตาม
พื้นที่เปิดโล่งในเมืองที่สำคัญที่สุดซึ่งไม่เป็นสวนสาธารณะในเขตนี้คือจัตุรัสเทียนอันเหมินขนาด ตั้งอยู่บริเวณจุดศูนย์กลางทางตะวันตกของเขต เป็นพื้นที่ปูหินสำหรับคนเดินเท้า มีอนุสาวรีย์วีรชนและประตูเจิ้งหยางขนาบอาคารเพียงแห่งเดียวคือสุสานเหมา เจ๋อตง ทางเหนือของจัตุรัสมีพระราชวังต้องห้ามขนาด ซึ่งมีลานกว้างใหญ่หลายแห่ง ทางฝั่งตะวันออก สนามกีฬาผู้ใช้แรงงานมีพื้นที่ปูพื้นขนาดใหญ่และสนามหญ้าเปิดโล่งในบริเวณใกล้เคียง นอกจากนี้ยังมีลานกว้างขนาดใหญ่อยู่ด้านหน้าสถานีรถไฟปักกิ่ง
สถาปัตยกรรมในเขตนี้มีความหลากหลายอย่างมาก มีรูปแบบตั้งแต่บ้านหินโบราณขนาดเล็กชั้นเดียวและสองชั้นในผังแบบ "ซื่อเหอเยฺวี่ยน" ที่เรียงรายอยู่ในตรอกซอยแคบ ๆ คดเคี้ยวจำนวนมากของเขตหรือที่เรียกว่า "หูท่ง" ซึ่งเป็นส่วนประกอบของย่านต่างๆ ตามถนนสายรอง ไปจนถึงอาคารสำนักงานและโรงแรมทันสมัยที่สูงกว่า รูปแบบสถาปัตยกรรมประกอบด้วยสถาปัตยกรรมจีนดั้งเดิมของอาคารในพระราชวังต้องห้ามสมัยศตวรรษที่ 15 และวัดต่าง ๆ รูปแบบฟื้นฟูศิลปะยุโรปปลายศตวรรษในย่านสถานทูตไปจนถึงรูปแบบสมัยใหม่ของอาคารใหม่ล่าสุดในปัจจุบัน เขตนี้มีแหล่งมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติที่สำคัญมากกว่าหนึ่งในสี่ของปักกิ่ง และมีสัดส่วนใกล้เคียงกันของรายชื่อมรดกระดับเทศบาล สองแห่งในนั้นคือพระราชวังต้องห้ามและหอสักการะฟ้า ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกด้วย
ประวัติศาสตร์.
ประวัติศาสตร์ของตงเฉิงย้อนกลับไปกว่าหนึ่งพันปี ซึ่งเก่าแก่กว่าขอบเขตปัจจุบันของเมืองมาก การตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ระหว่างกำแพงชั้นในและชั้นนอกของเมืองเริ่มต้นขึ้นในสมัยราชวงศ์เหลียวในศตวรรษที่ 10 เมื่อหมู่บ้านขนาดเล็กเริ่มก่อตัวขึ้นนอกมุมตะวันออกเฉียงเหนือของสิ่งที่เคยเป็นเมืองในขณะนั้น (ปัจจุบันคือพระราชวังต้องห้าม) การเติบโตยังคงดำเนินต่อไปในสมัยราชวงศ์จิน ซึ่งขึ้นมาแทนที่ราชวงศ์เหลียวในศตวรรษที่ 12
ในสมัยราชวงศ์จิน พื้นที่นี้เป็นที่รู้จักในชื่อส่วนตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหลวง ซึ่งขณะนั้นรู้จักในชื่อ จงตู ต่อมาในศตวรรษเดียวกัน เมื่อกุบไลข่านสถาปนาราชวงศ์หยวน พระองค์ได้สร้างเมืองขึ้นใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็นต้าตู ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการนั้น ขอบเขตของพื้นที่ซึ่งต่อมาคือเขตตงเฉิงได้ถูกกำหนดขึ้นอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก แม้ว่าขอบเขตเหล่านั้นจะแตกต่างจากในปัจจุบัน
จักรพรรดิหย่งเล่อ นามว่าจูตี้ จักรพรรดิองค์ที่สามของราชวงศ์หมิง ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อต้นศตวรรษที่ 15 พระองค์ทรงสร้างพระราชวังต้องห้ามในปัจจุบัน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตตงเฉิงในขณะนี้ ให้เป็นพระราชวังของพระองค์ภายในกำแพงเมืองเดิม ภายนอกกำแพงนั้น เขตตงเฉิงมีตรอก 15 สายในเวลานั้น เป็นจุดเริ่มต้นของ "หูท่ง" จำนวนมากของเขตนี้
ในช่วงราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง พื้นที่นี้เริ่มกลายเป็นที่อยู่อาศัยที่น่าปรารถนาสำหรับทั้งข้าราชการและพ่อค้าที่ขายสินค้าให้พวกเขา เนื่องจากอยู่ใกล้กับพระราชวัง พวกเขาสร้างบ้านแบบลานเฉลียงแบบ "ซื่อเหอเยฺวี่ยน" ซึ่งยังคงเป็นส่วนที่มีคุณค่าของมรดกทางวัฒนธรรมของเขตนี้ ในช่วงราชวงศ์ชิง มีการประจำการกองทัพสี่กองพลในเขตนี้ ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเขตต้าซิง (ปัจจุบันเป็นเขตทางใต้ของเมือง)
ภาพพาโนรามาของปักกิ่งถ่ายจากประตูฉงเหวินราวปี 1879 ถนนด้านล่างคือถนนฉงเหวินเหมินใน ทางซ้ายของภาพ เราจะเห็นพระราชวังต้องห้าม เนินเขาจิ่ง และเจดีย์ขาวใกล้ขอบฟ้า บ้านเรือนที่อยู่อาศัยทางซ้ายด้านล่างถูกรื้อถอนไม่นานหลังถ่ายภาพเพื่อเปิดทางให้กับการก่อสร้างย่านสถานทูตตามมาตรา 7 ของพิธีสารนักมวย
การโค่นล้มราชวงศ์ชิงและการสถาปนาสาธารณรัฐจีนหลังการปฏิวัติซินไฮ่ใน ค.ศ. 1911 ส่งผลให้พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของพระราชวังต้องห้ามถูกเปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งแรก ภายใต้การปกครองของรัฐบาลสาธารณรัฐจีนใหม่ เขตต่าง ๆ ของปักกิ่งถูกจัดระเบียบใหม่ โดยตงเฉิงในปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในชื่อเขตชั้นในที่หนึ่งและที่สาม
สี่ทศวรรษต่อมา ชัยชนะของคอมมิวนิสต์ในสงครามกลางเมืองจีนนำไปสู่การที่สาธารณรัฐประชาชนจีนเข้ามาแทนที่สาธารณรัฐในฐานะรัฐบาลอธิปไตยของจีนแผ่นดินใหญ่ สิ่งนี้ส่งผลกระทบสองประการต่อตงเฉิง ประการแรก เขตสองแห่งในพื้นที่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นตงซื่อและตงตานใน ค.ศ. 1952 ซึ่งสอดคล้องกับถนนที่ยังคงมีอยู่ในส่วนเหนือและส่วนกลางของเขต หกปีต่อมาทั้งสองถูกรวมกันและเปลี่ยนชื่อเป็นตงเฉิง จากนั้นเขตดังกล่าวถูกรวมเข้ากับเขตฉงเหวินทางใต้ใน ค.ศ. 2010
ประการที่สอง ชาวบ้านที่ร่ำรวยซึ่งอาศัยอยู่ใน "ซื่อเหอเยฺวี่ยน" จำนวนมากหลบหนีไปไต้หวันหรือที่อื่น ๆ เพื่อหลีกหนีการยึดอำนาจของคอมมิวนิสต์และการยึดทรัพย์สินที่อาจเกิดขึ้น ผู้ที่ยังคงอยู่หรือไม่ได้หนีไปทันก็ประสบชะตากรรมนั้นจริง ๆ รัฐบาลใหม่แบ่งบ้านหลายหลังออกเป็นส่วน ๆ เพื่อทำตามสัญญาว่าจะจัดหาที่อยู่อาศัยที่ดีขึ้นสำหรับชนชั้นแรงงาน และวัฒนธรรมชุมชนของ "หูท่ง" ก็ยังคงอยู่ อย่างไรก็ตาม ความมั่งคั่งที่เพิ่มขึ้นในจีนจากการปฏิรูปเศรษฐกิจในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 หลังการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 ได้สร้างแรงกดดันต่อรัฐบาลเมืองปักกิ่งให้รื้อถอน "หูท่ง" ในตงเฉิงและที่อื่น ๆ "หูท่ง" เหล่านี้ถูกมองว่าเป็นสลัมที่ไม่มีความโดดเด่นทางสถาปัตยกรรมและมีคุณภาพต่ำซึ่งไม่สามารถปรับปรุงให้ทันสมัยได้อย่างสมบูรณ์ โดยจะถูกแทนที่ด้วยโครงการปรับปรุงเมือง เช่น ศูนย์การค้าโอเรียนทัลพลาซา ที่จะสร้างความประทับใจแก่ผู้มาเยือนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ผู้พักอาศัยที่ยากจนจำนวนมากมักถูกขับไล่ ไม่สามารถหาซื้อที่อยู่อาศัยหรูหราที่มาแทนบ้านที่ถูกรื้อถอนได้ ในทศวรรษ 1990 มีประมาณการว่า 40% ของเมืองเก่าปักกิ่ง ซึ่งรวมถึงตงเฉิง ถูกรื้อถอนไปแล้ว บางการคาดการณ์ชี้ว่า หากการรื้อถอนยังคงดำเนินไปในอัตราปัจจุบัน ในที่สุด 90% ของเมืองเก่าก็จะหายไป ความพยายามของนักอนุรักษ์ที่จะปกป้อง "หูท่ง" ประสบความสำเร็จเพียงบางส่วนเท่านั้น และนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์กับเจ้าหน้าที่มักเพิกเฉยต่อพวกเขา การต่อสู้เรื่องการพัฒนาพื้นที่ถนชื่อจื่อใต้ ที่อยู่ติดกับมุมตะวันออกเฉียงใต้ของพระราชวังต้องห้าม ในตอนแรกดึงดูดความสนใจเนื่องจากเป็นทำเลที่โดดเด่น แต่ท้ายที่สุดมี "ซื่อเหอเยฺวี่ยน" เพียงเก้าหลังจากกว่า 200 หลังในบล็อกทางตะวันออกของถนนที่รอดพ้นจากการรื้อถอน บ้านเหล่านี้ถูกแทนที่ด้วยอาคารก่อสร้างใหม่ที่เข้ากันทางสถาปัตยกรรม ซึ่งเป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยที่แพงที่สุดในเมือง
การปกครอง.
ตงเฉิงบริหารโดยคณะกรรมาธิการหลายชุด คณะกรรมาธิการเขตของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเป็นองค์กรท้องถิ่นของเขต สภาประชาชนเขตมีหน้าที่รับผิดชอบการตัดสินใจที่สำคัญส่วนใหญ่ รวมถึงการบังคับใช้กฎหมายและข้อบังคับระดับชาติและท้องถิ่น สมาชิกของสภาประชาชนเขต ทั้งหมดได้รับการแต่งตั้งโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน จะเป็นผู้เลือกผู้นำและเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น รัฐบาลประชาชน ประกอบด้วยคณะกรรมการท้องถิ่นหลายชุด ทำหน้าที่ออกกฎหมายท้องถิ่นและบังคับใช้นโยบายการบริหาร สุดท้าย คณะกรรมาธิการเขตของสภาที่ปรึกษาการเมืองประชาชนจีน มีหน้าที่เป็นที่ปรึกษา คณะกรรมาธิการทั้งสี่ชุดนี้มีประธานเป็นหัวหน้า ได้รับแต่งตั้งโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนให้ดำรงตำแหน่งวาระห้าปี
แม้หน่วยงานภาครัฐหลักส่วนใหญ่ของจีนจะมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเขตซีเฉิงซึ่งเป็นเขตเพื่อนบ้าน แต่ก็มีหน่วยงานย่อยอีกนับร้อยแห่งในสำนักงานทั่วเขตตงเฉิง หน่วยงานหลักสองแห่งในเขตนี้คือสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศจีน (CAAC) ซึ่งตั้งอยู่ในอาคารขนาดใหญ่บนถนนตงซื่อ และสำนักงานความปลอดภัยทางทะเลแห่งประเทศจีน บนถนนเจี้ยนกั๋วเหมินใน สำนักความมั่นคงสาธารณะเทศบาลกรุงปักกิ่งก็มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเขตตงเฉิง เช่นเดียวกับสำนักงานความร่วมมือเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศแห่งประเทศจีน (China Aid)
เศรษฐกิจ.
ใน ค.ศ. 2017 จีดีพีระดับภูมิภาคของเขตนี้อยู่ที่ 392,070 ล้านหยวน โดยมีจีดีพีต่อหัวอยู่ที่ 321,400 หยวน
เนื่องจากมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เศรษฐกิจส่วนใหญ่ของเขตตงเฉิงจึงอยู่ในภาคบริการ ซึ่งใน ค.ศ. 2001 คิดเป็น 88% ของสัดส่วนผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของจีนที่มาจากเขตนี้ การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศในเวลานั้นประมาณการไว้ที่ 247.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และกำลังเพิ่มขึ้น ตงเฉิงเป็นที่ตั้งของโรงแรมที่มีชื่อเสียงที่สุดบางแห่งของปักกิ่ง เช่น กลุ่มโรงแรมปักกิ่งและโรงแรมแกรนด์ไฮแอทที่อยู่ใกล้เคียงบนถนนฉางอันตะวันออกใกล้จัตุรัสเทียนอันเหมิน ใกล้กับโรงแรมเหล่านั้นคือแหล่งชอปปิงของห้างสรรพสินค้าที่โอเรียนทัลพลาซา ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่สุดในเอเชีย และถนนคนเดินหวังฝูจิ่ง ซึ่งเป็นแหล่งดึงดูดนักท่องเที่ยวในประเทศอย่างมาก ทางตอนเหนือขึ้นไป ชาวปักกิ่งและชาวต่างชาติที่อายุน้อยกว่ามักไปเยี่ยมชม "หูท่ง" ของหนานหลัวกู่เซี่ยง ทางตะวันออกของหอกลองและหอระฆัง สำหรับข้อเสนอด้านบาร์และสถานบันเทิงยามค่ำคืน
ขณะที่อาคารสำนักงานใหญ่ส่วนใหญ่ของบริษัทขนาดใหญ่ในปักกิ่งตั้งอยู่ในย่านธุรกิจกลางของเมืองในเขตเฉาหยางซึ่งอยู่ทางเหนือและตะวันออกของเขตตงเฉิง แต่ก็มีบางแห่งอยู่ในเขตตงเฉิงเช่นกัน บริษัทปิโตรเลียมแห่งชาติจีนและบริษัทย่อยปิโตรไชนาใช้สำนักงานใหญ่ร่วมกันแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ภายในเขตตงเฉิงตรงแยกเฉาหยางเหมินริมถนนวงแหวนรอบที่ 2 ส่วนสายการบินแอร์โครยอ มีสำนักงานอยู่ในโรงแรมสวิสโซเทล ปักกิ่งในเขตตงเฉิง
แผนแม่บทปัจจุบันของปักกิ่งกำหนดให้เขตตงเฉิงเป็นหนึ่งในสี่เขตหลักของเมือง เพื่อส่งเสริมการผสมผสานระหว่างแหล่งท่องเที่ยวเชิงพาณิชย์และวัฒนธรรมของเขต แผนนี้จึงให้ความสำคัญกับอุตสาหกรรมบริการและเทคโนโลยีขั้นสูงในพื้นที่ โดยเฉพาะสามพื้นที่ที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษ ได้แก่ หวังฝูจิ่ง ฝั่งตะวันออกของถนนวงแหวนรอบที่ 2 และอุทยานเทคโนโลยีขั้นสูงใกล้วัดลามะบริเวณถนนยงเหอกงและถนนวงแหวน แผนดังกล่าวยังเรียกร้องให้มีการ "อนุรักษ์ภูมิทัศน์ทางประวัติศาสตร์ของเมืองและการปรับปรุงบ้านเรือนที่ทรุดโทรม" นอกจากนี้ ยังมีเครดิตภาษีสำหรับธุรกิจที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สร้างรายได้จากการบริจาคอย่างน้อย 500,000 หยวนในปีแรกของการดำเนินงานในเขตนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
เขตนี้ประกอบด้วย 17 แขวง:
การคมนาคม.
รถไฟใต้ดิน.
ปัจจุบันตงเฉิงมีรถไฟใต้ดินปักกิ่ง 9 สายให้บริการ:
การศึกษา.
โรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษา.
โรงเรียนรัฐบาลหลายแห่งของปักกิ่งตั้งอยู่ในตงเฉิง โรงเรียนมัธยมศึกษาบางแห่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโรงเรียนดีเด่นของเมือง ซึ่งเป็นโรงเรียนที่รักษามาตรฐานระดับสูงอย่างสม่ำเสมอ ในจำนวนนี้ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปักกิ่งที่ 166 บนตรอกถงฟู่ถัดจากถนนเติงชื่อโข่ว โรงเรียนมัธยมปักกิ่งฮุ่ยเหวินบนถนนเพ่ย์ซินในอดีตเขตฉงเหวิน และโรงเรียนมัธยมปักกิ่งที่ 5 บนตรอกซีกวนทางตะวันออกของหนานหลัวกู่เซี่ยง สถาบันการศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่น่าสนใจอีกแห่งคือ โรงเรียนปักกิ่งจิ่งชาน ตั้งอยู่บนถนนเติงชื่อโข่ว บนถนนเฉาหยางเหมินใน
โรงเรียนมัธยมปักกิ่งที่ 25 มีหลักสูตรประกาศนียบัตรสองสัญชาติ จีน-แคนาดา
โรงเรียนประถมปักกิ่งตงเฉิงหุยหมิน  ให้บริการแก่ชาวหุยในท้องถิ่น
โรงเรียนหลังมัธยมศึกษา.
นับตั้งแต่ก่อตั้งในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 จนถึงใน ค.ศ. 1937 มหาวิทยาลัยปักกิ่งตั้งอยู่ในอาคารอิฐแดงที่ออกแบบโดยชาวเบลเยียม เรียกว่า "หงโหลว"  หรือ "ตึกแดง" ที่ถนนอู่ซื่อและเป่ย์เหอเหยียน เหมา เจ๋อตงเคยทำงานในห้องสมุดที่นั่น ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในผู้นำของขบวนการสี่พฤษภาคมที่เป็นที่มาของชื่อถนนอู่ซื่อ ประสบการณ์นี้ในภายหลังนำพาเขาไปช่วยก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีน มหาวิทยาลัยย้ายไปยังวิทยาเขตที่ใหญ่ขึ้นในเขตไห่เตี้ยนเมื่อเหมาสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1949 และปัจจุบันหงโหลวเป็นพิพิธภัณฑ์
หลังมหาวิทยาลัยย้ายไปไม่นาน เหมาก็ก่อตั้งสถาบันการละครกลาง สถาบันอุดมศึกษาแห่งเดียวที่ตั้งอยู่ในเขตนั้นในปัจจุบัน มีนักแสดงจีนที่ประสบความสำเร็จจำนวนมากจบการศึกษาจากที่นี่ และสถาบันแห่งนี้ได้รับยกย่องให้เป็นหนึ่งในโรงเรียนการละครที่ดีที่สุดในจีน เอเชียตะวันออกและเอเชีย ตั้งอยู่ที่ตรอกเหมียนฮฺวา อยู่ห่างจากหนานหลัวกู่เซี่ยงไปทางตะวันตกไม่ไกล
แหล่งท่องเที่ยว.
พื้นที่ที่มีชื่อเสียงบางแห่งในเขตตงเฉิง ได้แก่:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>