ไลโอเนล โรเซนแบลตต์

ไลโอเนล อเล็กซานเดอร์ โรเซนแบลตต์ (เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 1943) เป็นอดีตนักการทูตชาวอเมริกัน ผู้ประสานงานด้านผู้ลี้ภัยที่สถานทูตสหรัฐอเมริกาในประเทศไทย และเป็นประธานขององค์กร Refugees International ซึ่งเป็นองค์กรที่สนับสนุนด้านผู้ลี้ภัย โรเซนแบลตต์เป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนหลักในการให้ที่พักพิงแก่ผู้ลี้ภัยอินโดจีนในสหรัฐอเมริกาช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980
ชีวิตช่วงต้น.
โรเซนแบลตต์เป็นบุตรของ เดวิด บี. และแครอล บลูเมนธาล โรเซนแบลตต์ บิดาของเขาเป็นนักวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ที่ทำงานที่ Brookhaven National Laboratory โรเซนแบลตต์จบการศึกษาจาก มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และเข้าเรียนที่ โรงเรียนกฎหมายสแตนฟอร์ด เป็นเวลาหนึ่งปีก่อนเข้าร่วมกับ กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ ในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 เขาได้ปฏิบัติหน้าที่ใน เวียดนาม, ศรีลังกา และ ประเทศไทย เขาแต่งงานกับ แอน โกรสเวนอร์ ในเดือนเมษายน 1971
การล่มสลายของไซง่อน.
ในต้นปี 1975 โรเซนแบลตต์เป็นหนึ่งในกลุ่มเจ้าหน้าที่ของกระทรวงการต่างประเทศที่ผลักดันให้มีการอพยพชาวเวียดนามจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับการทำสงครามของสหรัฐในเวียดนามใต้ ด้วยกองทัพของ เวียดนามเหนือ ที่รุกคืบเข้ามายึด ไซง่อน โรเซนแบลตต์และนักการทูตเพื่อนร่วมงาน แอล. เครก จอห์นสโตน มีความกังวลเกี่ยวกับความล่าช้าในการอพยพชาวเวียดนามที่เคยทำงานร่วมกับสหรัฐใน เวียดนามใต้ ในเดือนเมษายน พวกเขาฝ่าฝืนคำสั่งของกระทรวงการต่างประเทศและบินไปยังไซง่อนเพื่อจัดการอพยพเพื่อนชาวเวียดนามและเพื่อนร่วมงาน 200 คน
เมื่อกลับมายังวอชิงตัน โรเซนแบลตต์และจอห์นสโตนถูกเรียกเข้าพบ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ เฮนรี คิสซินเจอร์ ซึ่งตำหนิพวกเขาอย่างเคร่งครัดเกี่ยวกับการไปเยือนไซง่อนโดยไม่ได้รับอนุญาต จากนั้นเขายิ้ม จับมือพวกเขา และเสนอให้พวกเขาเลือกตำแหน่งงานในกระทรวงการต่างประเทศ โรเซนแบลตต์เลือกที่จะทำงานต่อกับผู้ลี้ภัย
ผู้ประสานงานด้านผู้ลี้ภัย.
ตั้งแต่ปี 1976 ถึง 1981 โรเซนแบลตต์ใช้เวลาส่วนใหญ่ใน กรุงเทพฯ ประเทศไทย ในฐานะผู้ประสานงานด้านผู้ลี้ภัยของสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐฯ โดยทำงานภายใต้การนำของ เชพเพิร์ด ซี. โลว์แมน ที่กระทรวงการต่างประเทศ โรเซนแบลตต์ดูแลองค์กรขนาดใหญ่ที่ดำเนินการอพยพผู้ลี้ภัยชาวเวียดนาม ลาว และกัมพูชาหลายแสนคนให้เข้าไปยังสหรัฐฯ พร้อมทั้งปกป้องและให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ลี้ภัยหลายแสนคนที่อยู่ในค่ายผู้ลี้ภัยทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขาเกษียณจากงานในกระทรวงการต่างประเทศก่อนกำหนดในปี 1988
Refugees International.
ในปี 1990 โรเซนแบลตต์ได้เป็นประธานของ Refugees International ซึ่งเป็นองค์กรสนับสนุนผู้ลี้ภัยที่ตั้งอยู่ในวอชิงตัน และดำรงตำแหน่งนั้นจนถึงปี 2001 เขาและเพื่อนร่วมงาน เช่น อีเว็ตต์ เพียร์เปาลี เดินทางไปยังพื้นที่ที่เกิดวิกฤตมนุษยธรรมทั่วโลก เพื่อเรียกร้องความช่วยเหลือแก่ผู้ลี้ภัยและหาทางออกที่ยั่งยืนต่อปัญหาด้านมนุษยธรรม เปียเปาลี เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติภารกิจ Refugees International ใน แอลเบเนีย ในปี 1999
ในปี 1995 โรเซนแบลตต์เดินทางไป เชชเนีย เพื่อตามหานักมนุษยธรรมที่หายไป เฟร็ด คูนี่ อย่างไร้ผล ซึ่งร่างของ คูนี่ ไม่เคยถูกพบ
รางวัลและเกียรติยศ.
ในปี 1975 โรเซนแบลตต์ได้รับรางวัล William R. Rivkin จาก American Foreign Service Association สำหรับผลงานของเขาในการช่วยเหลือผู้ลี้ภัยชาวเวียดนาม
ในปี 1981 โรเซนแบลตต์ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ "Commander of the Most Exalted Order of the White Elephant" จากรัฐบาลไทยสำหรับผลงานด้านผู้ลี้ภัยของเขา
ในปี 1982-1983 โรเซนแบลตต์ได้รับเลือกให้หยุดงานชั่วคราวโดย Una Chapman Cox Foundation เขาใช้เวลาช่วงหยุดงานนี้เพื่อช่วยเหลือผู้ลี้ภัยชาวอินโดจีน
ภาพยนตร์ที่ฉายในโทรทัศน์ในปี 1990 เรื่อง "Last Flight Out" มีตัวละครชื่อ "แลร์รี่ โรส" ที่อิงจากโรเซนแบลตต์ ภาพยนตร์นี้แสดงให้เห็นการไปเยือนไซง่อนของโรเซนแบลตต์ในเดือนเมษายน 1975
ในปี 2009 โรเซนแบลตต์ได้รับรางวัล Julia Taft สำหรับ "การมีส่วนร่วมที่โดดเด่นในชุมชนมนุษยธรรมและการพัฒนา"
ในปี 2010 โรเซนแบลตต์ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์สาขามนุษยศาสตร์จาก มหาวิทยาลัยคอนคอร์เดีย โดยได้รับการยกย่องในผลงานของเขาในการช่วยเหลือชาวพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะผู้ลี้ภัย ชาวม้ง ในประเทศไทย
โรเซนแบลตต์เป็นสมาชิกของ Council on Foreign Relations