pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
หญ้าตะกรับ

หญ้าตะกรับ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Cyperus procerus") เป็นพืชวงศ์กกและเป็นพืชหลายฤดู ขึ้นเป็นกอ มีไหล สูง 50–150 เซนติเมตร ใบเป็นเส้นตรง สั้นกว่ากอ ดอกเป็นดอกช่อแบบซี่ร่ม ช่อดอกย่อยยาว 1–3 เซนติเมตร สีน้ำตาลหรือแดง มีดอกย่อย 10–30 ดอก ขยายพันธุ์ด้วยไหลหรือเมล็ด ชอบขึ้นในดินชื้น พบทั่วไปบริเวณท้องนาและที่ที่มีน้ำท่วมขัง
ซากุนโต

ซากุนโต  หรือ ซากุนต์  เป็นเมืองโบราณทางตะวันออกของประเทศสเปน ในจังหวัดบาเลนเซีย ใกล้ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อยู่ใกล้กับโกสตาเดลอาซาอาร์ ในอดีตรู้จักในชื่อ "Saguntum" (ละติน), และต่อมาในชื่อ "Morvedre"
ซินเดอร์

ซินเดอร์ (Zinder) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศไนเจอร์ มีประชากร 170,574 คน (ค.ศ. 2001) และมีประชากรมากกว่า 200,000 คนในปี ค.ศ. 2005 เมืองตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงของประเทศ กรุงนีอาเม ทางทิศตะวันออกราว 861 กม.
เดิมเป็นเมืองหลวงของรัฐชาวมุสลิมซึ่งขึ้นอยู่กับอาณาจักรบอร์นูจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองเมื่อ ค.ศ. 1899 เป็นเมืองหลวงของอาณานิคมเฟรนช์ไนเจอร์ระหว่าง ค.ศ. 1922-1926
ซูเทอร์เมร์

ซูเทอร์เมร์  เป็นเมืองทางตะวันตกของประเทศเนเธอร์แลนด์ ในจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์ เทศบาลครอบคลุมเนื้อที่ 37.06 ตารางกิโลเมตร (พื้นที่น้ำ 2.15 ตารางกิโลเมตร) เดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีประชากร 6,392 คนในปี ค.ศ. 1950 ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2013 มีประชากรเพิ่มเป็น 123,328 คน จึงเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของจังหวัด รองจากรอตเทอร์ดามและเดอะเฮก
ชื่อของเมือง "Zoetermeer" (มีความหมายว่า "ทะเลสาบหวาน") ซึ่งหมายถึงทะเลสาบที่เคยตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองแต่ได้มีการถมไปในปี ค.ศ. 1614
ประวัติ.
ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ซูเทอร์เมร์เป็นเพียงหมู่บ้านชาวนาและชาวประมงเล็ก ๆ ต่อมาหมู่บ้านขยายใหญ่ขึ้นในศตวรรษที่ 13 กระทั่งมีการผันน้ำออกเพื่อสร้างเป็นผืนดินในศตวรรษที่ 17
ซูเทอร์เมร์ค่อยๆเติบโตขึ้นเมื่อมีการสร้างสถานีรถไฟแห่งแรกในปี 1868 จากนั้นปลายศตวรรษที่ 19 มีการตั้งโรงงานของบริษัทนูมิโค ผู้ผลิตนมผงสำหรับทารก (ปัจจุบันอยู่ในเครือบริษัทดานอน)
ซูเทอร์เมร์ขยายตัวอย่างรวดเร็วตั้งแต่ปี 1966 เมื่อมีการย้ายถิ่นฐานมาอยู่ในเมืองเดอะเฮกเป็นจำนวนมาก ความต้องการที่อยู่อาศัยทำให้เกิดโครงการพัฒนาเมืองรอบ ๆ เดอะเฮก รวมถึงซูเทอร์เมร์ด้วย หมู่บ้านเล็ก ๆ จึงค่อย ๆ กลายเป็นเมืองที่ใหญ่ขึ้น แต่ร่องรอยของอดีตยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง เช่น โบสถ์เก่าในสมัยกลาง บ้านเรือนเก่าแก่ ที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองเก่าที่แบ่งแยกกับเมืองใหม่โดยมีทะเลสาบดอบเบอคั่น
ลินเชอปิง

ลินเชอปิง  เป็นเมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสวีเดน ใกล้ฝั่งด้านใต้ของทะเลสาบร็อกเซน มีประชากร 104,232 คน มีมหาวิหารที่สร้างชื่อ เป็นศูนย์กลางเมืองเก่าของท้องถิ่น เฉลิมฉลองครบรอบ 700 ปี ในปี ค.ศ. 1987 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยลินเชอปิง ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ทางด้านอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชั้นสูง
สโมสรฟุตบอลเจียงซูซูหนิง

สโมสรฟุตบอลเจียงซูซูหนิง  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศจีน ตั้งอยู่ที่เมืองนานกิง โดยเข้าแข่งขันในซูเปอร์ลีกจีน มีสนามเหย้าที่ สนามกีฬาโอลิมปิกนานกิง ก่อตั้งสโมสรเมื่อ พ.ศ. 2501ในฐานะทีมประจำมณฑลเจียงซู และจดทะเบียนเป็นสโมสรอชีพเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2537 และยังเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งในการแข่งขันฟุตบอลอาชีพ ลีกเจียเอในจีน
ATM SafetyPIN software

ATM SafetyPIN software เป็นโปรแกรมประยุกต์ที่มีกลไกให้ผู้ที่ถูกข่มขู่ให้ถอนเงินจากเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติ สามารถแจ้งตำรวจได้โดยใส่รหัสประจำตัวย้อนหลัง ระบบโปรแกรมประยุกต์นี้ได้คิดค้นและจดสิทธิบัตรโดยทนายรัฐอิลลินอย ชื่อ Joseph Zingher (U.S. Patent) แม้ว่าจะมีเรื่องหลอกลวงแพร่สะพัดว่าหากถูกข่มขู่ให้ถอนเงินแล้วก็ให้ใช้วิธีนี้เพื่อเรียกตำรวจมา แต่อันที่จริงแล้ว ระบบนี้ไม่ได้นำมาใช้งานจริงโดยเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติใดเลยในปัจจุบัน
ประวัติ.
แนวคิดของระบบรหัสประจำตัวฉุกเฉิน หรือรหัสบ่งบอกการถูกข่มขู่สำหรับเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติ เท่าที่ทราบได้มีการกล่าวถึงตั้งแต่วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ซึ่งได้เสนอโดยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาที่เคยเป็นตำรวจมาก่อนชื่อ Mario Biaggi ข้อเสนอนี้ได้บันทึกไว้ในบันทึกคองเกรซ pp. 18232 et seq ต่อมา Biaggi ก็ได้เสนอมติสภาหมายเลข 785 (H.R. 785) ใน พ.ศ. 2530 ว่าให้สำนักงานสอบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกาสามารถติดตามปัญหาการลักพาตัวแบบด่วน (หมายถึงการลักพาตัวโดยที่ครอบครัวเหยื่อสามารถหาเงินมาจ่ายได้ง่าย รวมถึงกรณีการข่มขู่ให้กดเงินจากเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติด้วย) และให้ประเมินถึงการนำระบบรหัสประจำตัวฉุกเฉินมาใช้ อย่างไรก็ตาม มติสภานี้ได้จบลงโดยยังไม่ได้อภิปรายกันเลย
ถึงแม้ Joseph Zingher ซึ่งได้จดสิทธิบัตรเรื่องนี้ไว้จะไม่ประสบความสำเร็จในการขายระบบดังกล่าว แต่ตำรวจในรัฐนิวยอร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ รัฐโอไฮโอ และรัฐอิลลินอยต่างสนับสนุนแนวคิดรหัสประจำตัวฉุกเฉินโดยการใส่รหัสย้อนหลัง รัฐอิลลินอยเคยผ่านกฎหมายให้ธนาคารต้องออกแบบให้เครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติรองรับความสามารถนี้ แต่ภายหลังออกกฎหมายเพิ่มเติมโดยแก้จาก "ต้องออกแบบเช่นนั้น" ไปเป็น "อาจจะออกแบบเช่นนั้น"
ใน พ.ศ. 2549 มีเรื่องหลอกลวงในอีเมลลูกโซ่แพร่กระจายโดยกล่าวไว้ว่าระบบการกรอกรหัสประจำตัวย้อนหลังเพื่อแจ้งการถูกข่มขู่ได้ติดตั้งอยู่ในเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติทั่วโลก หนังสือด้านธุรกิจชื่อ "American Banker" ได้รายงานในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2550 ว่าไม่มีการใช้ระบบที่กล่าวอ้างในจดหมายลูกโซ่ในเครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติใดในขณะนั้นเลย
เรื่องหลอกลวงยังคงแพร่สะพัดต่อไปในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 ที่ออสเตรเลีย โดยปรากฏข้อความว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />If you should ever be forced by a robber to withdraw money from an ATM, you can notify the police by entering your PIN in reverse. For example if your PIN is 1234 then you would put in 4321. The ATM recognizes that your PIN is backwards from the ATM card you placed in the machine. The machine will still give you the money you requested, but unknown to the robber, the police will be immediately dispatched to help you. This information was recently broadcasted "#เปลี่ยนทาง " on TV and it states that it is seldom used because people don't know it exists. Please pass this along to everyone possible. Australian Federal Police. AFP Web site: http://www.afp.gov.au
ปัจจุบัน อีเมลลูกโซ่นี้ก็ยังคงแพร่สะพัดอยู่ตามประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก
ถ้ามีการออกแบบให้เครื่องรับจ่ายเงินอัตโนมัติรองรับความสามารถในการรับรหัสผ่านย้อนหลังดังกล่าวนี้จริง รหัสผ่านที่เป็นเลขพาลินโดรม เช่น 5555 หรือ 2112 ก็จะไม่สามารถใช้ได้ เพราะจะทำให้การกดรหัสประจำตัวที่ถูกต้องกลายเป็นการกดรหัสฉุกเฉินไปด้วย นอกจากนี้ ผู้ใช้ก็ควรจะหลีกเลี่ยงการตั้งรหัสผ่านที่เกือบจะเป็นเลขพาลินโดรม เช่น 5255 หรือ 1241 เพราะการกดรหัสประจำตัวตามปกติอาจพลาดไปเป็นการกดรหัสฉุกเฉินได้โดยอุบัติเหตุ
อาสนวิหารปัวตีเย

อาสนวิหารปัวตีเย  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งปัวตีเย  เป็นทั้งอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกและไมเนอร์บาซิลิกา (minor basilica) ในสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 10 (ตั้งแต่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1912) เป็นที่ตั้งของอัครมุขนายกประจำอัครมุขมณฑลปัวตีเย ตั้งอยู่ที่เมืองปัวตีเย จังหวัดเวียน แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร
อาสนวิหารแห่งนี้เป็นที่น่ารู้จักน้อยกว่าโบสถ์แม่พระองค์ใหญ่แห่งปัวตีเย  อย่างไรก็ตาม ยังคงเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำจากหินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองและสามารถมองเห็นได้จากในเมืองโดยรอบ 
สร้างโดยความสนับสนุนจากอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ และพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1160 และเสกขึ้นเป็นอาสนวิหารเมื่อ ค.ศ. 1379 โดยสร้างในแบบสถาปัตยกรรมกอทิกอ็องฌ์แว็ง (ลักษณะเฉพาะคือ เพดานโค้งเกือบครึ่งวงกลม) และภายในมีลักษณะเป็นแบบโบสถ์โถง กล่าวคือ มีการแบ่งทางเดินกลางและทางเดินข้าง ในความสูงเท่า ๆ กัน บริเวณหน้าบันหลักถูกขนาบด้วยหอคู่ซึ่งยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ ซึ่งการออกแบบใช้องค์ประกอบที่มีลักษณะท้องถิ่นของภาคเหนือของฝรั่งเศส 
ภายในอาสนวิหาร มีที่นั่งร้องเพลงสวดที่เป็นงานไม้แกะสลักสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 และงานกระจกสีสมัยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 และ 13 ซึ่งหนึ่งในงานที่สวยที่สุด และถือว่าเป็นจุดสูงสุดของศิลปะกระจกสีของยุคกลาง ได้แก่ งานกระจกสีการตรึงพระเยซูที่กางเขน
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1875
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม.
ลักษณะทางสถาปัตยกรรมโดยทั่วไปเป็นแบบกอทิกอ็องฌ์แว็ง บริเวณหน้าบันหลักประกอบด้วยหน้าต่างกุหลาบและซุ้มประตูทรงหน้าจั่วจำนวน 3 ซุ้ม ซึ่งเป็นเอกลัษณ์ของสถาปัตยกรรมกอทิกของฝรั่งเศสตอนเหนือ หน้าบันประตูมีงานประติมากรรมแบบนูนสูงเกี่ยวกับเรื่องราวของการพิพากษาครั้งสุดท้าย 
บริเวณร้องเพลงสวดประกอบด้วยผนังตรง ๆ เรียบ ๆ และไม่มีครีบยันลอย ตามแบบกอทิกอ็องฌ์แว็ง ซึ่งเป็นหนึ่งในแบบที่หายากในฝรั่งเศส โดยคล้ายคลึงกับที่อาสนวิหารล็อง อาสนวิหารดอล-เดอ-เบรอตาญ และอาสนวิหารลูว์ซง
เหนือแท่นบูชาขึ้นไปเป็นที่ตั้งของงานกระจกสีที่เก่าแก่ที่สุดในคริสต์ศาสนา ได้แก่ งานกระจกสีการตรึงพระเยซูที่กางเขน ซึ่งเป็นงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 ด้านตรงข้ามของแท่นบูชาฝั่งขวามือจะพบกับลายวงกตซึ่งวาดลงบนหินขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตร สูงระดับตัวคน ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นแบบของลายวงกตที่เคยอยู่บริเวณพื้นชั้นล่าง และได้สูญหายไปในภายหลัง
หลังคาของอาสนวิหารเป็นหลังคาขนาดใหญ่ทรงจั่ว 2 ด้าน มุงด้วยกระเบื้องหินชนวน ซึ่งกินเนื้อที่ทั้งสิ้นกว่า 5,500 ตารางเมตร ส่วนบริเวณหน้าบันหลักของอาสนวิหารเพิ่งผ่านการบูรณะมาเมื่อเร็ว ๆ นี้
ไฮโดรเจนเหลว

ไฮโดรเจนเหลว (LH2 หรือ LH2) คือสถานะของเหลวของธาตุไฮโดรเจนตามธรรมชาติ อยู่ในรูปแบบของโมเลกุล H2 การที่ไฮโดรเจนจะอยู่ในสภาพของเหลวได้นั้น ตัวโมเลกุลไฮโดรเจนต้องมีอุณหภูมิต่ำกว่าจุดวิกฤต 33 K อย่างไรก็ตาม สำหรับกรณีที่จะให้ไฮโดรเจนอยู่ในสภาพของเหลวโดยสมบูรณ์โดยไม่ระเหยในอุณหภูมิห้องต้องมีอุณหภูมิต่ำกว่า 20.28 K (−423.17 °F/−252.87°C). หนึ่งในวิธีการที่พบบ่อยของการใช้งานของไฮโดรเจนเหลวเกี่ยวข้องกับตัวคอมเพรสเซอร์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับเครื่องยนต์ไอพ่นทั้งรูปร่างหน้าตาและหลักการทางทฤษฎี ไฮโดรเจนเหลวโดยปกติจะใช้การจัดเก็บไฮโดรเจนในรูปแบบที่มีความเข้มข้น ในขณะที่ก๊าซใด ๆ การจัดเก็บเป็นของเหลวจะใช้พื้นที่น้อยกว่าการจัดเก็บเป็นก๊าซที่อุณหภูมิและความดันปกติ อย่างไรก็ตาม, ความหนาแน่นของของเหลวไฮโดรเจนนี้อยู่ในระดับต่ำมากเมื่อเทียบกับเชื้อเพลิงอื่น ๆ ทั่วไป เมื่อทำให้เป็นของเหลวมันสามารถเก็บรักษาให้เป็นของเหลวในภาชนะที่มีแรงดันและฉนวนกันความร้อนได้
ไฮโดรเจนเหลวประกอบไปด้วย parahydrogen 99.79%, orthohydrogen 0.21%
ประวัติ.
ในปี 1885 ซิกเมนต์ ฟลอเรนที เว็บบลิวสกี (Zygmunt Florenty Wroblewski) ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ว่าไฮโดรเจนมีอุณหภูมิวิกฤตเป็น 33 K; ความดันวิกฤตที่ 13.3 เท่าของความดันบรรยากาศ; และจุดเดือดที่ 23 K แก๊สไฮโดรเจนถูกทำให้เป็นของเหลวได้โดยเจมส์ ดิววอร์ (James Dewar) ในปี 1898 โดยใช้การระบายความร้อนที่เกิดซ้ำ (regenerative cooling) และโดยการใช้สิ่งประดิษฐ์ของเขา, คือ กระติกสุญญากาศ (vacuum flask) การสังเคราะห์ครั้งแรกของรูปแบบไอโซเมอร์ที่มีเสถียรภาพของไฮโดรเจนเหลว, parahydrogen ประสบความสำเร็จโดยพอล ฮาร์เท็ค (Paul Harteck) และคาร์ล ฟรีดริช บานโฮฟเฟอร์ (Karl Friedrich Bonhoeffer) ในปี 1929
สปินไอโซเมอร์ของไฮโดรเจน.
ไฮโดรเจนที่อุณหภูมิห้องส่วนใหญ่ประกอบด้วยรูปแบบของ orthohydrogen หลังจากการผลิต, ไฮโดรเจนเหลวจะอยู่ในสภาวะกึ่งเสถียรและจะต้องถูกแปลงให้อยู่ในรูปแบบของพาราไฮโดรเจน ไอโซเมอร์ (parahydrogen isomer) เพื่อหลีกเลี่ยงปฏิกิริยาคายความร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงที่อุณหภูมิต่ำ, นี้มักจะดำเนินการโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาเช่นเหล็ก (III) ออกไซด์, ถ่านกัมมันต์, ใยหินแพลทติไนซ์, (platinized asbestos), โลหะหายาก, สารประกอบยูเรเนียม, โครเมียม (III) ออกไซด์, หรือสารประกอบนิกเกิลบางอย่าง
เอชทีซี เฟิสต์

เอชทีซี เฟิสต์  เป็นสมาร์ตโฟน ที่ใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ จะถูกวางขายโดยเอชทีซี ในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2556 ซึ่งเปิดตัวเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2556 โดยงานถูกจัดขึ้นโดยเฟซบุ๊ก ซึ่งเฟิสต์เป็นสมาร์ตโฟนแอนดรอยด์เครื่องแรกที่มาพร้อมกับส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ เฟซบุ๊กโฮม
สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง

สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สอง ([dṵtḭja̰ ɪ́ɰ̃ɡəleɪ̯ʔ mjəmà sɪʔ]; 5 เมษายน พ.ศ. 2395 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2395) เป็นสงครามสืบเนื่องจากการที่อังกฤษต้องการได้มณฑลพะโคหรือหงสาวดี หลังจากที่พระเจ้าแสรกแมงหรือพระเจ้าสารวดีขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าจักกายแมง พระองค์ไม่ยอมรับสนธิสัญญายันดาโบ แต่ไม่กล้าทำผิดสัญญา ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับเฮนรี เบอร์นี ผู้แทนอังกฤษประจำพม่าเลวร้ายลงจนเบอร์นีย์ต้องออกจากพม่าไปใน พ.ศ. 2380 ผู้แทนอังกฤษคนใหม่ก็มาอยู่ได้ถึงแค่ พ.ศ. 2382 ก็ต้องออกไปอีก พ่อค้าชาวอังกฤษเรียกร้องให้อังกฤษทำสงครามกับพม่า แต่ในขณะนั้น อังกฤษติดทำสงครามกับอัฟกานิสถานอยู่
จน พ.ศ. 2385 ซึ่งในช่วงนั้น การรบระหว่างอังกฤษกับอัฟกานิสถานยังไม่สิ้นสุด พระเจ้าแสรกแมงได้นำกำลังทหารจำนวน 15,000 คนลงไปยังเมืองย่างกุ้งเพื่อบูชาพระเกศธาตุและเรียกร้องในอังกฤษคืนยะไข่และตะนาวศรีให้พม่า เมื่อข้อเรียกร้องไม่มีผล พระองค์ก็เสด็จกลับอมรปุระ ในปีเดียวกันนั้น พระองค์ก็เริ่มมีอาการสติฟั่นเฟือน เจ้าชายพุกามมินหรือพุกามแมง พระโอรสจึงยึดอำนาจ และจับพระราชบิดาขังคุกไว้ใน พ.ศ. 2388 จนกระทั่งพระเจ้าแสรกแมงสวรรคตใน พ.ศ. 2389
ความขัดแย้งระหว่างพ่อค้าอังกฤษกับขุนนางพม่าเกิดขึ้นเสมอในพะโค ต่อมา ใน พ.ศ. 2394 เมาโอ๊กเมียนหวุ่นประจำพะโคได้กล่าวหาได้กล่าวหากัปตันและลูกเรือชาวอังกฤษ 2 คนว่าทำผิดระเบียบเมืองท่าของพม่าและเป็นฆาตกร จึงนำตัวขึ้นศาลและสั่งปรับเป็นเงิน 1,000 รูปี ฝ่ายอังกฤษเห็นว่าเป็นการลบหลู่เกียรติจึงประท้วง เมื่อการเจรจาไม่ได้ผล อังกฤษจึงประกาศปิดอ่าวเมาะตะมะในเดือนมกราคม พ.ศ. 2394 และเข้ายึดเรือของกษัตริย์พม่าในวันที่ 22 มกราคม และทำลายเรือรบพม่าหลายลำ
อังกฤษเรียกร้องให้พม่าจ่ายค่าเสียหายให้อังกฤษและทำหนังสือขอโทษภายในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2395 เมื่อพม่าไม่ทำตาม อังกฤษจึงเข้าโจมตีพม่า ยึดเมาะตะมะ ย่างกุ้ง พะสิม แปร พะโค ไปตามลำดับ อังกฤษประกาศผนวกมณฑลพะโคในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2395 ในครั้งแรก อังกฤษเตรียมวางแผนจะโจมตีต่อไปถึงเมืองอมรปุระ แต่ทางพม่าได้เกิดกบฏขึ้น เจ้าชายมินดง พระอนุชาของพระเจ้าพุกามแมงซึ่งไม่เห็นด้วยกับการทำสงครามกับอังกฤษตั้งแต่ต้น ได้ก่อกบฏขึ้น และได้เป็นกษัตริย์องค์ต่อมา ระหว่างนั้น อังกฤษถือโอกาสรุกคืบขึ้ยไปถึงเมืองมายเด พระเจ้ามินดงได้ส่งบาทหลวงชาวอิตาลีมาขอสงบศึกกับอังกฤษ อังกฤษก็ส่งผู้แทนขึ้นไปยังราชสำนักพม่าเพื่อขอให้พม่ารับรองการผนวกพะโค แต่พระเจ้ามินดงปฏิเสธที่จะทำสนธิสัญญาใดๆกับอังกฤษ สงครามจึงยุติลงโดยไม่ได้ทำสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างกัน แต่ในเขตที่อังกฤษยึดครองมีกองโจรพม่าออกมาต่อต้านอังกฤษ ซึ่งอังกฤษต้องปราบปรามจนถึง พ.ศ. 2413
ภาษาไปเต

ภาษาไปเต (Paite language) มีผู้พูดทั้งหมด 91,800 คน พบในอินเดีย 78,800 คน (พ.ศ. 2548) ในรัฐอัสสัม มณีปุระ ตรีปุระ มิโซรัม พบในพม่า 13,000 คน (พ.ศ. 2550) ในเทือกเขาชีน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขา กูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียจะพูดภาษามีโซได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
ภาษาอาโซ

ภาษาอาโซ (Asho language) มีผู้พูดทั้งหมด 12,340 คน พบในพม่า10,000 คน (พ.ศ. 2534) ในบริเวณลุ่มแม่น้ำอิรวดี พบในบังกลาเทศ 2,340 คน (พ.ศ. 2534) ในจิตตะกอง บันดาร์บัน และรังกามาตี จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขา กูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน ผู้พุดภาษานี้ในพม่าจะพูดภาษาพม่าได้ด้วย เขียนด้วยอักษรพม่า เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย

มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย  เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนตั้งอยู่ในปริมณฑลของนครโกลกาตา เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่จัดตั้งขึ้นภายใต้กฎหมายของรัฐเบงกอลตะวันตกเป็นแห่งแรก วิทยาเขตตั้งอยู่ในเมืองพิธานนคร  วิทยาเขตที่สองอยู่ระหว่างการก่อสร้างที่เมืองโชกาย  มมตา บาเนอร์จี  มุขยมนตรีของรัฐเบงกอลตะวันตก ทำพิธีเปิดมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2555
มหาวิทยาลัยนี้มีเจ้าของคือกลุ่มเทคโนอินเดียแห่งโกลกาตา ซึ่งเป็นกลุ่มการจัดการสถาบันการศึกษาชั้นนำในภาคตะวันออกของอินเดีย กลุ่มนี้มีมหาวิทยาลัยอีกแห่งในเมืองศิลัม  คือมหาวิทยาลัยเทคโนโกลบอล
เนบิวลาทะเลสาบ

เนบิวลาทะเลสาบ หรือ เนบิวลาลากูน  หรือรู้จักกันดีในชื่อ เมซีเย 8 หรือ M8, และNGC 6523 เป็นวัตถุท้องฟ้าที่อยู่ในกลุ่มดาวคนยิงธนู เป็นเนบิวลาประเภทปล่อยก๊าซและบริเวณเอช 2 ค้นพบโดย กีโยม เลอ ฌ็องตี ในปี 1747 และเป็นหนึ่งในสองของการก่อกำเนิดดาวฤกษ์ที่อยู่ในเนบิวลาจาง ๆ ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากละติจูดกลางทางตอนเหนือ
โอเปิล เวคตร้า

โอเปิล เวคตร้า  เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) ผลิตโดยโอเปิล ผู้ผลิตรถยนต์จากเยอรมนีซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ General Motors เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยมาทดแทนรุ่นเก่าอย่างโอเปิล แอสโคนา  และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2552 โดยมีรุ่นใหม่มาแทน คือ โอเปิล อินซิกเนีย  โอเปิล เวคตร้า มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 3 รุ่น ดังนี้
รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2531-2538).
โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2531 ใช้ชื่อว่า Vectra A และมีการส่งออกรถรุ่นนี้ภายใต้ยี่ห้อ เชฟโรเลต และ วอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู ใช้เครื่องยนต์เบนซิน 1.4 ,1.6 ,1.8 ,2.0 และ 2.5 ลิตร มีทั้งแบบ SOHC และ DOHC รวมทั้งมีเครื่องยนต์ Turbo และเครื่องยนต์ดีเซล 1.7 ลิตร ซึ่งผลิตโดยอีซูซุ ระบบเกียร์มีทั้งเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนี ,บราซิล ,เวเนซุเอลาและอียิปต์
ในประเทศไทย โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1 บริษัท พระนครยนตรการ จำกัด เคยสั่งนำเข้ามาขายในประเทศไทย ในช่วงปี พ.ศ. 2536-2539
รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2538-2545).
โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2538 ใช้ชื่อว่า Vectra B มีการส่งออกภายใต้แบรนด์เชฟโรเลต โฮลเดนและวอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตูและสเตชันวากอน 5 ประตู เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์เบนซิน 1.6 ,1.8 ,2.0 ,2.2 และ 2.5 ลิตร โดยมี V6 ในรุ่น 2.5 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.7 ,2.0 และ 2.2 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนี ,เบลเยียม ,อียิปต์ ,ออสเตรเลีย ,บราซิลและตุรกี
ในประเทศไทย โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2 เปิดตัวในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดยบริษัท พระนครยนตรการ จำกัด ก่อนจะค่อยๆเงียบหายไปจากตลาดเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2542 เนื่องจากหมดสัญญาการทำตลาดกับเจเนรัลมอเตอร์ (GM) ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของโอเปิลในขณะนั้น ก่อนที่จะหมดสัญญาการทำตลาดรถยนต์ฮุนได กับ Hyundai Motors เมื่อปี พ.ศ. 2545 ก่อนหน้านี้ พระนครยนตรการเคยหมดสัญญาการทำตลาดรถยนต์ไดฮัทสุ กับ Daihatsu Motor เมื่อปี พ.ศ. 2540 มาแล้ว
รุ่นที่ 3 (พ.ศ. 2545-2552).
โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 3 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2545 ใช้ชื่อว่า Vectra C มีการส่งออกภายใต้แบรนด์เชฟโรเลต โฮลเดนและวอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตูและสเตชันวากอน 5 ประตู มีเครื่องยนต์ 1.8 ,1.9 ,2.0 ,2.2 ,2.8 ,3.0 และ 3.2 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด นอกจากนี้ ยังมีเกียร์แบบ Easytronic และ CVTronic มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนีและอียิปต์ ใช้แพลตฟอร์มร่วมกับโอเปิล ซิกนัม รถแฮทช์แบคขนาดกลางอีกรุ่นหนึ่งของโอเปิล จนเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2552 โดยมีโอเปิล อินซิกเนียมาทดแทน ถือเป็นการยุบรถรุ่นเวคตร้าและซิกนัม ซึ่งเป็นรถขนาดกลาง และโอเมก้า ซึ่งเป็นรถขนาดใหญ่เข้าด้วยกัน
อาสนวิหารอานซี

อาสนวิหารอานซี  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งอานซี  เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกและที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลอานซี ตั้งอยู่ที่เมืองอานซีในจังหวัดโอต-ซาวัว แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906 
ประวัติ.
ผลงานการสร้างโดยฌัก รอแซล ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 เพื่อเป็นชาเปลสำหรับสวดมนต์ของคอนแวนต์ในคณะฟรันซิสกัน และมีฟร็องซัว เดอ ซาล เป็นหนึ่งในมุขนายกคนสำคัญในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16
อาสนวิหารแห่งนี้ยังเคยถูกเปลี่ยนเป็นโบสถ์แห่งสมาคมลัทธิแห่งความเป็นเลิศ  ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส และภายหลังได้ยกฐานะขึ้นเป็นอาสนวิหารในปีค.ศ. 1822
สถาปัตยกรรม.
ลักษณะทางสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาที่เห็นได้ชัดได้แก่ เสาแบบทัสกันและยอดหน้าบันแบบสามเหลี่ยม
ออร์แกนภายในสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1840–1842 และบูรณะครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1994 และยังได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุเมื่อปีค.ศ. 1972 อีกด้วย
ฐาเณ

ฐาเณ (ฮินดีและ) เป็นเมืองในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เมืองมีพื้นที่ 147 ตร.กม. มีประชากร 1.8 ล้านคน (ค.ศ. 2011) ชาวโปรตุเกสเข้ามา ตั้งถิ่นฐานในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาถูกชาวมราฐาขับไล่ในตอนต้นศตวรรษที่ 18 ตกอยู่ใต้การปกครองของอังกฤษใน ค.ศ. 1776
เตาบาแต

เตาบาแต  เป็นเมืองขนาดกลางในรัฐเซาเปาลู ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบราซิล ตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ โดยอยู่ระหว่างเมืองสำคัญของบราซิล 2 เมืองคือ เซาเปาลู (123 กม.) กับรีโอเดจาเนโร (280 กม.) เมืองมีประชากรอยู่ราว 3 แสนคน และได้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม มีสาขาย่อยของบริษัทมาตั้งอยู่หลายบริษัท เช่น โฟล์กสวาเกน อัลส์ทอม ฟอร์ดมอเตอร์ แอลจี ฯลฯ
ดันเฟิร์มลิน

ดันเฟิร์มลิน (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นเมืองในไฟฟ์ สกอตแลนด์ บนที่สูงห่างจากชายฝั่งทางทิศเหนือเฟิร์ทออฟฟอร์ท ราว 3 ไมล์ (4.8 กม.) จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 48,240 คน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ในไฟฟ์
สถานที่ตั้งบริเวณเมืองดันเฟิร์มลิน เคยมีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกตั้งแต่ยุคหินใหม่ แต่ไม่ได้เป็นที่จดจำนัก จนกระทั่งในยุคโลหะจึงเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญ ได้มีการบันทึกเมืองแห่งนี้ครั้งแรกในศตวรรษที่ 11 เป็นสถานที่อภิเษกสมรสของพระเจ้าแมลคัมที่ 3 และพระราชินีเซนต์มากาเรต
วงศ์ก่อ

วงศ์ก่อ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Fagaceae) เป็นวงศ์ของไม้ยืนต้นและไม้พุ่มราว 900 สปีชีส์ มีใบเดี่ยว เรียงสลับ ดอกแยกเพศ ผลมีลักษณะคล้ายนัท มีเปลือกแข็ง ผลไม่มีเอนโดสเปิร์ม ตัวอย่างของพืชในวงศ์นี้ที่รู้จักกันดีคือ โอ๊ก ในสกุล "Quercus" ซึ่งผลมีเปลือกแข็งแบบนัทและมีเมล็ดเดียว
สกุล.
สกุล "Quercus" สกุลย่อย "Cyclobalanopsis" ได้แยกขึ้นมาเป็นสกุลต่างหากใน "Flora of China" แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ยังให้เป็นสกุลย่อย 
สกุล "Nothofagus" (35 สปีชีส์ในซีกโลกใต้) เคยอยู่ในวงศ์ก่อ ปัจจุบันแยกไปอยู่วงศ์ Nothofagaceae
อาสนวิหารดี

อาสนวิหารดี  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งดี  ปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริช นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งในอดีตเคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำอดีตมุขมณฑลดี ซึ่งต่อมาได้ถูกยุบรวมเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลวาล็องส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1801 เป็นต้นมา (ตามความตกลง ค.ศ. 1801) ตั้งอยู่ที่เมืองดี จังหวัดโดรม แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส
อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี ต่อมาได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1840 
ประวัติ.
อาสนวิหารแห่งนี้ยังเก็บอยู่ในสภาพที่ดีอย่างดั้งเดิม สร้างราวปี ค.ศ. 1130–1250 ประกอบด้วยหอนาฬิกาอันสวยงามและสมบูรณ์ มุขทางเข้าแบบโรมาเนสก์ และกำแพงแบบภาคใต้
ต่อมาได้สร้างขึ้นใหม่เกือบทั้งหมดในรูปแบบเดิมในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 เนื่องจากเหตุการณ์ไม่สงบในช่วงของการปฏิรูปศาสนา
2 จี

2 จี  เป็นชื่อย่อของ มาตรฐานโทรศัพท์เคลื่อนที่ยุคที่ 2 โดยเป็นเทคโนโลยีที่ใช้งานบนจีเอสเอ็ม ซึ่งถูกใช้งานโดย เรดิโอลินจา ของประเทศฟินแลนด์ (ปัจจุบันคือ อีลีซา) ในปี พ.ศ. 2534 โดยสามารถสื่อสารด้วยระบบดิจิทัลในยุคใหม่ได้ ซึ่ง 2 จีเป็นกลไลสำคัญในการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีการสื่อสารโทรคมนาคมในยุคใหม่ โดยสามารถส่งบริการข้อความสั้น และเข้าถึงอินเทอร์เน็ตด้วยจีพีอาร์เอส ได้
อาสนวิหารแซ็งเตเตียน

อาสนวิหารแซ็งเตเตียน  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญคาร์โล บอร์โรเมโอ แห่งแซ็งเตเตียน  มีฐานะเป็นอาสนวิหารนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลแซ็งเตเตียนตั้งแต่การก่อตั้งมุขมณฑลเมื่อ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1970 สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1912–ค.ศ. 1923 ตั้งอยู่ที่เมืองแซ็งเตเตียน จังหวัดลัวร์ แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญคาร์โล บอร์โรเมโอ
ประวัติ.
ในช่วงปี ค.ศ. 1830 ได้มีโครงการก่อสร้างโบสถ์ขนาดใหญ่ซึ่งออกแบบโดยคณะของบอซ็อง (ผู้ออกแบบบาซิลิกาแห่งลียง หรือ Basilique Notre-Dame de Fourvière) โดยตั้งใจสร้างเพื่ออุทิศให้แก่พระเจ้าชาร์ลที่ 10
โบสถ์แห่งนี้โดยแรกตั้งใจสร้างเพื่อรับรองการขยายตัวของเขตตัวเมืองในขณะนั้น แต่ด้วยเหตุผลทางการเมือง แผนการก่อสร้างได้ล่าช้าโดยเริ่มเมื่อปี ค.ศ. 1912 กอปรกับความขัดแย้งระหว่างรัฐกับคริสตจักร รวมทั้งต่อมาสงครามโลก ทำให้ประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานฝีมือในการก่อสร้าง ปัญหาเรื่องเงินเฟ้อ และเศรษฐกิจโดยรวม เป็นผลให้สภาพของอาสนวิหารในปัจจุบันห่างไกลจากแผนการตอนแรก ซึ่งโบสถ์จะมีหอระฆัง 3 หอ โดม และงานฝีมือประดับประดาทั้งภายนอกและภายใน
ในปี ค.ศ. 1971 ได้มีการยกฐานะขึ้นเป็นอาสนวิหารอย่างเป็นทางการพร้อมกับการยกฐานะขึ้นเป็นมุขมณฑลแห่งใหม่
สถาปัตยกรรม.
อาสนวิหารมีความยาว 80 เมตร และกว้าง 30 เมตร สร้างในแบบนีโอกอทิก (ฟื้นฟูกอทิก)แบบดั้งเดิมในทรงกางเขนแบบละติน พร้อมบริเวณกลางโบสถ์และแขนกางเขน ภายในมีลักษณะโปร่ง ประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์จำนวน 5 ช่วง สูงถึง 17 เมตร พร้อมกับเพดานโค้งแบบประทุนซ้อน (groin vault) บริเวณร้องเพลงสวดสร้างเสร็จภายหลังในช่วงประมาณปี ค.ศ. 1930
จิมโบโจ

จิมโบโจ  เป็นย่านหนึ่งในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว เป็นแหล่งจำหน่ายหนังสือมือสอง สิ่งพิมพ์ และวัตถุโบราณ ศูนย์กลางของย่านจิมโบโจคือบริเวณจุดตัดระหว่างถนนยาซูกูนิ และถนนฮากูซัน เหนือสถานีรถไฟจิมโบโจ
อาสนวิหารวีวีเย

อาสนวิหารวีวีเย  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญบิเซนเตแห่งวีวีเย  เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลวีวีเยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 เป็นต้นมา ตั้งอยู่ที่เมืองวีวีเย จังหวัดอาร์แด็ช แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญบิเซนเตแห่งอูเอสกา
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906 
ประวัติ.
ตั้งอยู่บนบริเวณโบสถ์เก่าตั้งแต่สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 (เสกเมื่อปี ค.ศ. 1119) ซึ่งบนสถานที่นี้เคยเป็นที่ตั้งของอารามที่เก่ากว่านี้อีก ได้ผ่านการบูรณะซ่อมแซมต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 ทำให้อาสนวิหารแห่งนี้มีทั้งองค์ประกอบในการป้องกันตนเอง บริเวณกลางโบสถ์แบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ และบริเวณร้องเพลงสวดแบบกอทิกวิจิตร 
มุขนายกโกลด เดอ ตูร์นง เป็นผู้ปรับปรุงบูรณะอาสนวิหาร รวมทั้งเปลี่ยนบริเวณร้องเพลงสวดให้เป็นแบบกอทิกวิจิตรระหว่างปี ค.ศ. 1516–1521
บริเวณร้องเพลงสวดมีความโอ่อ่าและงดงามทางสถาปัตยกรรม ตรงข้ามกับบริเวณกลางโบสถ์ที่มีขนาดเล็กและเรียบง่าย ซึ่งประกอบด้วยที่นั่งไม้จำนวน 2 แถว ตกแต่งโดยรอบด้วยพรมแขวนผนังจากสำนักกอแบล็ง ตรงกลางมีแท่นบูชาแบบสถาปัตยกรรมบาโรกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่ทำจากโมเสกหินอ่อนย้อมสี
บริเวณกำแพงโดยรอบของบริเวณร้องเพลงสวดถูกทำลายลงระหว่างสงครามศาสนาของฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1567 ซึ่งต่อมาได้ถูกสร้างครอบด้วยไม้ทดแทน และบริเวณเพดานก็บูรณะกลับเป็นหินในปี ค.ศ. 1757–1759 โดยฌ็อง-บาติสต์ ฟร็องก์ สถาปนิกชาวอาวีญง
หอระฆัง ("หอแซ็ง-มีแชล") สร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 เชื่อมกับบริเวณกลางโบสถ์โดยมุขทางเข้า บริเวณฐานเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสตกแต่งด้วยลายหน้าต่างโค้งตัน (Lombard band) เคยเป็นที่ตั้งของหอล้างบาป ซึ่งในปัจจุบันถูกปิดตายด้วยกำแพงอิฐ ด้านบนของหอเป็นที่ตั้งของชาเปลซึ่งอุทิศแด่นักบุญมีคาเอล (อัครทูตสวรรค์มีคาเอล) ชั้นบนถัดไปเป็นบริเวณหอระฆังที่ไม่เคยสร้างเสร็จ (สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12) อีกชั้นซึ่งเป็นทรงแปดเหลี่ยมได้รับการต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เพื่อเพิ่มความสูงเป็น 40 เมตร ภายในหอระฆังมีระฆังทั้งหมด 4 ลูก
วงศ์พลับพลึง

วงศ์พลับพลึง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Amaryllidaceae) เป็นวงศ์ของพืชล้มลุก หลายฤดู มีลำต้นใต้ดินแบบหัวหอม จัดเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว อยู่ในอันดับ Asparagales ชื่อวงศ์มาจากสกุล "Amaryllis"
ขอบเขตของวงศ์นี้มีความแตกต่างกัน ดารจัดจำแนกล่าสุดของ APG (APG III) จัดให้วงศ์นี้ครอบคลุมอย่างกว้างโดยมีถึง 3 วงศ์ย่อยคือ 
พืชในวงศ์นี้มีใบเขียวสด ยาว ดอกเป็นดอกช่อแบบซี่ร่ม เกิดบนก้านที่ไม่มีใบ วงศ์ย่อย Agapanthoideae มีรังไข่อยู่เหนือวงศ์ชั้นของกลีบดอก เช่นเดียวกับวงศ์ย่อย Allioideae ซึ่งเป็นวงศ์ย่อยของหัวหอม วงศ์ย่อยนี้จะผลิตสารประกอบ allyl sulfide ซึ่งให้กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของหัวหอม ส่วนวงศ์ย่อย Amaryllidoideae มีรังไข่อยู่ใต้วงชั้นของกลีบดอก
ซูงาโมะ

ซูงาโมะ (; โรมาจิ: "Sugamo") เป็นย่านหนึ่งในเขตโทะชิมะ กรุงโตเกียว มีถนนจิโซะอันเป็นแหล่งการค้าของผู้มีอายุ มีอีกฉายาหนึ่งว่า "ฮาราจูกุของสตรีสูงอายุ" ตั้งอยู่ระหว่างจุดตัดของเส้นทางรถไฟสายยามาโนเตะกับถนนทางหลวงหมายเลข 17
ยตสึไกโด

ยตสึไกโด  เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 88,167 คน ในปี ค.ศ. 2012
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
สถานีรถไฟฮาโกเนะ-ยูโมโตะ

สถานีรถไฟฮาโกเนะ-ยูโมโตะ  เป็นสถานีรถไฟในเส้นทางสายฮาโกเนะโทซัน ตั้งอยู่ที่เมืองฮาโกเนะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น อาคารสถานีในปัจจุบันสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2009
อาสนวิหารอาวร็องช์

อาสนวิหารอาวร็องช์  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญอันดรูว์แห่งอาวร็องช์  ก่อนถูกทำลายลงในเดือนเมษายน ค.ศ. 1794 เคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลอาวร็องช์ซึ่งได้ถูกยุบรวมกับมุขมณฑลกูต็องส์ในปี ค.ศ. 1790 และลดฐานะเป็นเพียงโบสถ์ประจำเขตแพริชจนกระทั่งถูกทำลายในที่สุด ตั้งอยู่บริเวณยอดเนินเขาบริเวณทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเขตเมืองเก่าอาวร็องช์ จังหวัดม็องช์ แคว้นนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญอันดรูว์
สถาปัตยกรรม.
อาสนวิหารแห่งนี้สร้างในแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ซึ่งต่อมาได้มีการบูรณะปรับปรุงหลายครั้ง ครั้งที่สำคัญ ๆ ได้แก่คริสต์ศตวรรษที่ 13, ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 วัตถุดิบที่ใช้ส่วนใหญ่เป็นหินแกรนิต
องค์ประกอบหลัก ๆ เป็นแบบโรมาเนสก์แบบดั้งเดิม ได้แก่ บริเวณกลางโบสถ์และหอคอยคู่ซึ่งขนาบข้างซุ้มประตูทางเข้าที่ตกแต่งอย่างสวยงาม สันนิษฐานว่าเป็นงานในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 บริเวณกลางโบสถ์ จรมุข ชาเปล และหอนาฬิกาซึ่งมียอดแหลม เสร็จสิ้นราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12
ต่อมาในสมัยกอทิกช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ได้มีการเพิ่มซุ้มประตูกอทิกแบบ 2 บาน รวมถึงช่องโค้งและหน้าต่างบริเวณกลางโบสถ์ ส่วนชาเปลข้าง แขนกางเขน และหอประชุมนักบวชเป็นส่วนที่เพิ่มเติมในภายหลังช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
การทำลาย.
สืบเนื่องจากการยุบมุขมณฑลอาวร็องช์ตามสนธิสัญญาเมื่อปี ค.ศ. 1790 ซึ่งทำให้ฐานะของอาสนวิหารเป็นเพียงแค่โบสถ์ประจำเขตแพริช ต่อมาบาทหลวงรียูล เดอ มงแบร ได้เริ่มการบูรณะซึ่งอันตรายมาก โดยได้มีการทำลายฉากกางเขนซึ่งทำด้วยหิน และลดขนาดของพื้นเสาเพื่อให้ชาวเมืองสามารถมองเห็นด้านในโบสถ์ได้ดีขึ้น ในขณะนั้นบริเวณร้องเพลงสวดอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม จึงได้มีการสมทบทุนเพื่อการบูรณะซ่อมแซมถึง 60,000 ปอนด์ ซึ่งปราศจากฉากกางเขนซึ่งมีส่วนช่วยในการรับน้ำหนักของอาคาร ทำให้เกิดช่องว่างขึ้นและในที่สุดเพดานโค้งด้านบนของบริเวณร้องเพลงสวดก็ทรุดและถล่มลงในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1796 ถึงแม้ว่าจะมีความพยายามอย่างเต็มที่ของทางการในการดูแลส่วนที่เหลือในขณะนั้น แต่ก็ได้มีกฎหมายเกี่ยวกับสาธารณสมบัติที่ให้ถอดเอาตะกั่วบริเวณหลังคาออก ทำให้มีการรั่วซึมของน้ำภายในอาสนวิหาร ซากปรักหักพังที่เหลืออยู่ของอาสนวิหารได้ตั้งอยู่จนจบการปฏิวัติฝรั่งเศส
ในระหว่างที่รอเงินกองทุนจากส่วนกลางในการบูรณะและซ่อมแซม บริเวณกลางโบสถ์ก็ค่อย ๆ ถล่มลง ทำให้ต่อมาคณะที่ปรึกษาเทศบาลได้มีความเห็นเมื่อ 20 เมษายน ค.ศ. 1802 ให้ทำลายกำแพงที่เหลือของบริเวณกลางโบสถ์และหอนาฬิกาลง ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย
หอคู่ทั้งสองยังคงอยู่จนกระทั่งปี ค.ศ. 1810 แม้จะอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม ด้วยความช่วยเหลือของนายกเทศมนตรีแต็สเนียร์ เดอ เบรแม็สนีล ซึ่งพยายามขอร้องให้รัฐบาลช่วยอนุเคราะห์การบูรณะของอาสนวิหารแห่งนี้ โชคดีที่ต่อมามีการขอติดตั้งโทรเลขแบบไร้สายโดยโกลด ชัป บนหอทิศเหนือ ทำให้รอดต่อการถูกทำลายได้ไปอีกหลายปี ต่อมาเทศบาลได้ตัดสินใจสั่งทำลายหอทั้งคู่ที่เหลืออยู่ลงในปี ค.ศ. 1812 ซึ่งถือเป็นการปิดฉากอาสนวิหารอาวร็องช์ลงอย่างเป็นทางการ ซากของเสาวิหารยังหลงเหลืออยู่หนึ่งต้นจนกระทั่งถูกทำลายลงในปี ค.ศ. 1835
รายชื่อผลงานของวรกาญจน์ โรจนวัชร

ผลงานอัลบั้ม.
อัลบั้มที่ 1 : ผู้หญิงตาดำๆ.
วางแผง กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548
อัลบั้มที่ 2 : ผู้หญิงกลางสายฝน.
วางแผง 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
อัลบั้มพิเศษ : วันพิเศษ.
วางแผง 29 สิงหาคม พ.ศ. 2549
อัลบั้มที่ 3 : นักร้องเปื้อนฝุ่น.
วางแผง 27 กันยายน พ.ศ. 2550
อัลบั้มที่ 4 : Woman Story.
วางแผง 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
อัลบั้มพิเศษ : พั้นช์ เพลงรัก.
วางแผง 9 กันยายน พ.ศ. 2551
อัลบั้มที่ 5 : ปรากฏการณ์ธรรมชาติ.
วางแผง 11 ธันวาคม พ.ศ. 2552
อัลบั้มที่ 6 คนสนิท.
วางแผง 31 มีนาคม พ.ศ. 2554
อัลบั้มที่ 7 บทที่ 7.
วางแผน 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
ผลงานอื่น ๆ.
อัลบั้ม The Left & Right By ดี้ นิติพงษ์
-ยินยอม
-แพ้ใจ
อัลบั้ม วันฟ้าใหม่
-คนไทยโชคดี (กับศิลปินอื่น ๆ ในโปรเจกต์)
-นับหนึ่งด้วยกันไหม
-อ้วนดำ
อัลบั้ม พั้นช์&พลพล
-แม่ของเรา
อัลบั้ม 10 ปี แกรมมี่โกลด์
-ทำใจให้ชิน
อัลบั้ม พลพล คนกันเอง
-ตาแดงๆ
โครงการเมาไม่ขับ Anti Alcohol
-ไม่อยากมีแฟนแบบนี้
เพลงพิเศษคณะการปกครองในระบอบประชาธิปไตย
-พรุ่งนี้ต้องดีกว่า
อัลบั้มพิเศษ
-พั้นช์ พลพล
-พั้นช์ เพลงรัก
ซิงเกิ้ล
- เก็บซ่อน (พ.ศ. 2562)
- สัมผัส (พ.ศ. 2564)
- ช้ำแล้วช้ำเล่า (พ.ศ. 2564)
- มีใครแล้วใช่ไหม (พ.ศ. 2565)
Accessory nail of the fifth toe

เล็บเท้าที่หก คือลักษณะเฉพาะด้านกายภาพของนิ้วก้อยเท้าที่มี "เล็บเท้าที่หก" ขนาดเล็กปรากฏอยู่ที่มุมด้านนอกของเล็บตรงนิ้วก้อยเท้า ซึ่งรับรู้โดยทั่วกันว่าปรากฏอยู่โดยเฉพาะในหมู่ชาวจีนฮั่น; อย่างไรก็ตาม นี่เป็นตำนานส่วนหนึ่ง และไม่ได้รับการพิสูจน์ทางการแพทย์โดยสิ้นเชิง
Trait.
ลักษณะเฉพาะนี้สามารถสังเกตเห็นได้บนเท้าข้างใดข้างหนึ่งหรือทั้งสองข้าง ซึ่งมีการแยกของเล็บเท้าบนนิ้วก้อย ส่วนที่แยกออกของเล็บสร้าง "เล็บที่หก" ขนาดเล็กกว่าตรงมุมของส่วนที่ใหญ่กว่าหรือส่วนหลักของเล็บเท้า บนส่วนด้านนอกสุดของเท้าซึ่งจะยื่นออกไปด้านนอกจากมุมของเล็บที่ใหญ่กว่า เล็บที่เพิ่มขึ้นมานี้สามารถตัดออกได้ด้วยกรรไกรตัดเล็บเช่นเดียวกับเล็บอื่นๆ
Perception.
ลักษณะเฉพาะนี้รับรู้โดยทั่วกันว่าปรากฏในหมู่ชาวจีนฮั่นทั่วๆไป แม้ว่านี่จะยังไม่ได้รับการพิสูจน์ทางการแพทย์ มันยังปรากฏอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆด้วย เช่นคอเคซอยด์
อาสนวิหารกาวายง

อาสนวิหารกาวายง  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระและนักบุญเวร็องแห่งกาวายง  เป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชและอดีตอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลกาวายงตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 จนกระทั่งถูกยุบรวมเข้ากับอัครมุขมณฑลอาวีญงตั้งแต่ ค.ศ. 1801 จนปัจจุบัน ตั้งอยู่ที่เมืองกาวายง จังหวัดโวกลูซ ในแคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้นักบุญเวร็องแห่งกาวายง (Saint Véran de Cavaillon)
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840 
ประวัติ.
เสกในปี ค.ศ. 1251 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 5 ตัวอาคารมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์เป็นหลัก ประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์ที่มีความยาวห้าช่วงหลังคา เพดานโค้งแบบประทุน (barrel vault) และขนาบข้างด้วยชาเปลหลายหลัง บนหลังคามีหอหลังคาโดมทรงแปดเหลี่ยมซึ่งครอบบริเวณจุดตัดกับบริเวณร้องเพลงสวดซึ่งด้านบนเป็นที่ตั้งของหอระฆังของอาสนวิหาร บริเวณมุขโค้งด้านสกัดประกอบด้วยผนังจำนวน 5 ด้าน มุงด้วยเพดานแบบทรงกลม ด้านในเป็นที่ตั้งของฉากประดับแท่นบูชาอันวิจิตรซึ่งเป็นงานศิลปะสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18
ภายในอาสนวิหารยังพบภาพเขียนมากมายที่ยังอยู่ในสภาพดีของสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยจิตรกรเซแก็ง (Sequin) ภายในบริเวณกลางโบสถ์บริเวณช่องโค้งแบบครึ่งวงกลมตกแต่งด้วยหินแกะสลักเป็นรูปตราสัญลักษณ์ประจำองค์ของมุขนายกแห่งกาวายงในอดีต ส่วนช่องโค้งเหนือบริเวณร้องเพลงสวดตกแต่งด้วยลายเถาใบไม้ บริเวณหลังคาโดมด้านในเป็นลายเถาและดวงดาว บริเวณใต้ท้องของช่องโค้งเหนือมุขโค้งด้านสกัดวาดเป็นรูปวงกลมแบบเหรียญ และมีภาษาละตินกำกับว่า «Quam dilecta tabernacula tua domine virtutum»
งานก่อสร้างอาสนวิหารเริ่มขึ้นในส่วนของบริเวณกลางโบสถ์ก่อน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1115 แล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1125 และตามมาภายหลังคือส่วนของมุขโค้งด้านสกัดซึ่งเสร็จในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในสมัยสงครามศาสนาของฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 กองกำลังฝ่ายโปรเตสแตนต์ นำโดยฟร็องซัว เดอ โบมง บารอนแห่งอาแดร (François de Beaumont, baron des Adrets) เข้าบุกทำลายอาสนวิหาร ซึ่งอีกร้อยปีถัดมานั้นจึงได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นที่มาของชาเปลด้านข้างทั้งหลายที่ตกแต่งด้วยผนังไม้แกะสลัก และภาพเขียนผลงานของนีกอลา มีญาร์ (Nicolas Mignard) และปารอแซล (Parrocel) ต่อมาในระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึง ค.ศ. 1867 ได้มีการบูรณะอีกครั้งหนึ่ง นำโดยโฌแซ็ฟ เดอ แตริส (Joseph de Terris) งานเด่น ๆ ในช่วงนี้คืองานจิตรกรรมฝาผนังและรูปปั้นบางส่วน.
ในบริเวณแวดล้อมยังมีวิหารคดแบบโรมาเนสก์ และซากปรักหักพังของชาเปล
ออร์แกน.
บริเวณติดกับผนังทางทิศเหนือของบริเวณร้องเพลงสวด เป็นที่ตั้งของออร์แกนงานในสมัย ค.ศ. 1654 สร้างโดยฝีมือของนักทำออร์แกนชาวเฟลมมิช ชาร์ล รัวเย (Charles Royer) ซึ่งต่อมาได้สร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1966 โดยบริษัทกอนซาเลซ อำนวยการก่อสร้างโดยฌอร์ฌ ดานียง (Georges Danion) และแผนผังออร์แกนโดยมอริส ดูว์รูว์เฟล (Maurice Duruflé)
อาสนวิหารซีมีเย

อาสนวิหารซีมีเย  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญมารีย์แห่งซีมีเย  เป็นอดีตอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกประจำอดีตมุขมณฑลซีมีเย มุขมณฑลในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5 เป็นต้นมาจนกระทั่งถูกยุบรวมเข้ากับมุขมณฑลนิสเมื่อปี ค.ศ. 1590 ตั้งอยู่บนเนินเขาปราสาทเก่าของเมืองนิส (Château de Nice) จังหวัดอาลป์-มารีตีม แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี ในปัจจุบันหลงเหลือเพียงฐานรากและซากปรักหักพัง
ประวัติ.
อาสนวิหารแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งแห่งแรกของมุขมณฑลซีมีเย ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเมืองเกเมเนลุม (Cemenelum) ซึ่งเป็นเมืองท่าในสมัยโรมโบราณ และต่อมาได้รวมกับมุขมณฑลนิสในปี ค.ศ. 465 ซึ่งอาสนวิหารแห่งนี้ได้กลายเป็นที่ตั้งของของมุขนายกแห่งนิส (Bishop of Nice) 
อาสนวิหารแห่งแรกตั้งอยู่บนเนินเขา สร้างในแบบสถาปัตยกรรมก่อนโรมาเนสก์ (Pre-Romanesque style) ในสมัยช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 บริเวณแท่นบูชาได้รับการเสกในปี ค.ศ. 1049 อาคารประกอบด้วยทางเดินกลาง 3 แถว กับบริเวณร้องเพลงสวดเชื่อมกับมุขโค้งด้านสกัดจำนวน 3 มุข และไม่พบแขนกางเขน 
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อาสนวิหารแห่งนี้อยู่ในสภาพทรุดโทรมลงมาก จึงมีการบูรณะซ่อมแซมและต่อเติมบนแผนผังเดิม และขยายอาคารออกทางทิศตะวันออก ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีการก่อสร้างชาเปลเพิ่มเติ่มหลายแห่ง จากการยืนยันโดยสารตราพระสันตะปาปาของสมเด็จพระสันตะปาปามาร์ตินที่ 5 ในปีค.ศ. 1429
ภายหลังต่อมาความสำคัญของอาสนวิหารต่อการปกครองของมุขมณฑลค่อย ๆ ลดความสำคัญลง โดยย้ายไปตั้งอยู่ที่โบสถ์นักบุญเรปารัต (ต่อมาเป็นอาสนวิหารแม่พระและนักบุญเรปารัตแห่งนิส) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยมีผลอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1590 
อดีตอาสนวิหารแห่งนี้ได้ถูกทำลายลงเป็นผลของการบุกปิดล้อมเมืองนิส โดยพระบัญชาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 นำโดยนีกอลา กาตีนา ในปี ค.ศ. 1691 และต่อมาได้ถูกรื้อถอนลงในปี ค.ศ. 1706
ดร็องซี

ดร็องซี  เป็นเทศบาลในชานเมืองทิศตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงปารีส ในจังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากศูนย์กลางของกรุงปารีส 10.8 กม. (6.7 ไมล์) ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นที่ตั้งค่ายกักกันของกองทัพเยอรมัน
อัครมุขมณฑลกรากุฟ

อัครมุขมณฑลกรากุฟ  เป็นอัครมุขมณฑลโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ภายในกรุงกรากุฟ ประเทศโปแลนด์ 
อัครมุขมณฑลนี้เดิมมีสถานะเป็น "มุขมณฑลกรากุฟ" ซึ่งก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ต่อมาวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1925 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 จึงให้ยกสถานะขึ้นเป็นอัครมุขมณฑลโดยมีเจ้าชายอาดัม สเตฟาน ซาปีเอคา เป็นอัครมุขนายกองค์แรก ต่อมาในปี ค.ศ. 1992 อัครมุขมณฑลได้เสียพื้นที่บางส่วนออกไปตั้งเป็นมุขมณฑลบีเอลสกอ-ชีวีเอซและมุขมณฑลซอซนอวีเอซ
ปัจจุบันอัครมุขมณฑลกรากุฟมีพื้นที่ 5,730 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 439 เขตแพริช มีคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกอาศัยอยู่ราว 1,556,000 คน (สถิติปี ค.ศ. 2010) อาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลคือมหาวิหารนักบุญสตานิสลาฟและนักบุญวาสลาฟ ประมุของค์ปัจจุบันคือพระคาร์ดินัลสตานิสลาฟ ซีวิซ ซึ่งดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน 2005
นักบุญสำคัญที่มาจากมุขมณฑลนี้ได้แก่นักบุญสตานิสลาฟแห่งเชปานุฟ บุญราศีสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เป็นต้น
เทศมณฑลบึสเกอรือ

บึสเกอรือ  เป็นเทศมณฑลในประเทศนอร์เวย์ อยู่ติดกับอาเกิชฮืส ออสโล อ็อปลัน ซ็องน์และฟียูราเนอ ฮอดาลัน เทเลอมาร์ก และเว็สต์ฟ็อล ที่ตั้งเขตการปกครองอยู่ที่เมืองดรัมเมิน
มาริออ มันจูกิช

มาริออ มันจูกิช (เกิดวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1986) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวโครเอเชีย เขาเคยเล่นให้กับทีมในลีกโครเอเชียอย่างดีนาโมซาเกร็บ มาก่อนในฤดูกาล 2008-09 ซึ่งในฤดูกาลนั้นเขาได้เป็นดาวซัลโวสูงสุดประจำฤดูกาลก่อนที่จะถูกว็อลฟส์บวร์คซื้อตัวไปในปี ค.ศ. 2010 แล้วก็ได้ย้ายมาอยู่บาเยิร์นในเวลาต่อมา ในนามทีมชาตินั้นเขาได้ลงช่วยทีมชาติโครเอเชียในศึกยูโร 2012 ซึ่งเขาสามารถทำประตูได้ 3 ประตู และเขายังได้รางวัลนักฟุตบอลโครเอเชียยอดเยี่ยมประจำปี ในปี ค.ศ. 2012 อีกด้วย
อาสนวิหารแวซง

อาสนวิหารแวซง  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระเมืองนาซาเร็ธแห่งแวซง  เป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชและอดีตอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลแวซงจนกระทั่งถูกยุบรวมเข้ากับอัครมุขมณฑลอาวีญงตั้งแต่ ค.ศ. 1801 ตั้งอยู่ที่เมืองแวซง-ลา-รอแมน จังหวัดโวกลูซ แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี
ในอดีตอาสนวิหารเคยเป็นศูนย์กลางของเมืองเก่าตั้งแต่สมัยยุคกลาง (ซึ่งไม่เหลือร่อยรอยในปัจจุบัน) สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ตามผังแบบบาซิลิกา ซึ่งได้มีการบูรณะต่อเติมในอีกในช่วงหนึ่งร้อยปีต่อมา รูปเแบบทางสถาปัตยกรรมของอาสนวิหารแห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบพรอว็องส์ที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งในปัจจุบัน 
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840
มารีนาดาโกลเรีย

มารีนาดาโกลเรีย  เป็นท่าเทียบเรือ ที่ตั้งอยู่ในรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยจะเป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 และเป็นสถานที่จับสลากการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014
เบลูโอรีซองชี

เบลูโอรีซองชี  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ เป็นมหานครที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ มีประชากร 2,475,440 คน (ค.ศ. 2010) และมีประชากรอย่างเป็นทางการรวม 5,497,922 คน ในเขตมหานคร
ได้มีการตั้งถิ่นฐานในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในบริเวณนี้ แต่เมืองที่เป็นที่รู้จักในทุกวันนี้ ได้ก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1890 เพื่อแทนเมืองโอรูเปรตู ให้เป็นเมืองหลวงของรัฐมีนัชเจไรช์ เมืองมีรูปแบบอาคารสถาปัตยกรรมผสม ทั้งร่วมสมัยและอาคารคลาสสิก ผังเมืองได้รับแรงบันดาลใจจากกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
จิลมา รูเซฟ

จิลมา วานา รูเซฟ  เกิดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2490 เป็นประธานาธิบดีคนที่ 36 ของประเทศบราซิล โดยรับตำแหน่งตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2554 และเป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกของประเทศ ซึ่งดำรงตำแหน่งหลังจากลูอิส อีนาซีอู ลูลา ดา ซิลวา ประธานาธิบดีคนก่อนหน้า นางรูสเซฟได้รับการลงมติอย่างเป็นทางการให้พ้นจากตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2559 จากคดีละเมิดกฎหมายงบประมาณ โดยมีแชล เตเมร์ รองประธานาธิบดีบราซิลขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีคนถัดไป
แผนที่ปีรีรีส

แผนที่ปีรีรีส (Piri Reis) หรือแผนที่บอกตำแหน่งของสมบัติ สถานที่ตั้ง โดยเป็นการบอกถึงผู้วาด คือ ปีรีรีส
การค้นพบ.
แผนที่ปีรีรีส ภาพของแผนที่แปลกประหลาดถูกค้นพบที่มหาราชวังคอนสแตนทิโนเปิล จากการซ่อมแซมในปี ค.ศ. 1979 ในอิสตันบูล ประเทศตุรกี ภาพแผนที่ถูกวาดลงบนหนังกวาง โดยสันนิษฐานว่าถูกวาดขึ้นในปี ค.ศ. 1513 ภายในภาพมีการลงชื่อเจ้าของเป็นนายทหารเรือชาวเติร์กชื่อ Piri Haji Memmed 
ลักษณะ.
แผนที่ปีรีรีส เป็นแผนที่ความละเอียดสูง เพราะได้มีการบันทึกภูมิประเทศที่เรียกกันในปัจจุบันว่า เป็นภูมิศาสตร์ที่มีความสมบูรณ์ มีเส้นรุ้งเส้นแวนชัดเจน ซึ่งเป็นไปตามหลักวิชาการแผนที่สมัยใหม่
จนบัดนี้ก็ยังไม่มีใครอธิบายได้ว่าคนวาดแผนปีรีรีสนี้มีวิธีการวาดอย่างไร ถึงทำให้มีความสอดคล้องกับข้อมูลทางธรณีในยุคปัจจุบัน ทั้งๆที่มันถูกวาดขึ้นในปี ค.ศ. 1513
อาดิดาส บราซูกา

อาดิดาส บราซูกา  เป็นลูกฟุตบอล ที่ใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ที่ประเทศบราซิล ถูกผลิตโดยอาดิดาส ซึ่งเป็นหุ้นส่วนกับฟีฟ่า และการแข่งขันฟุตบอลโลก ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 และยังเป็นลูกฟุตบอลลูกแรกที่ถูกตั้งชื่อโดยบุคคลทั่วไป
ชื่อ.
ชื่อนั้นถูกเปิดตัวเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2555 ตามการลงคะแนนเสียง ซึ่งจัดขึ้นโดยคณะกรรมการการจัดงานท้องถิ่น กับอาดิดาส โดยมีคนมากกว่า 1 ล้านคนที่ลงคะแนนเสียงครั้งนี้ ซึ่งชื่อ "บราซูกา" ถูกเลือกมากถึงร้อยละ 77.8 โดยฟีฟ่าได้ระบุว่า "ชื่อ “บราซูกา” นั้นทำให้ชาวบราซิลนั้นภูมิใจชีวิตในท้องถิ่นของตน" และ "สะท้อนให้เห็นถึงฟุตบอลซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิใจของชาติ" ซึ่งเป็นศัพท์สแลงของคำว่า "บราซิลเลียน" และรู้จักกันดีในชื่อของ "ชาวบราซิลพลัดถิ่น" ส่วนอีก 2 ชื่อที่มีการลงคพแนนเสียงครั้งนี้คือ "บอสซาโนวา" (ได้ร้อยละ 14.6) และ "คาร์นาวาเลสกา" หรือหมายถึง งานรื่นเริงของบราซิล (ได้ร้อยละ 7.6)
การเปิดตัว.
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2556 ยังไม่มีการเปิดเผยถึงการออกแบบลูกฟุตบอลนี้ แต่คาดว่าจะถูกเปิดตัวในวันสุดท้ายของการแข่งขันรอบคัดเลือก หรือประมาณวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2556
เบลลาโจ

เบลลาโจ  คือเทศบาลในจังหวัดโกโม แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ริมทะเลสาบโกโม เป็นสถานที่ที่ทะเลสาบแห่งมาบรรจบกันเป็นรูปตัววาย
เบลลาโจตั้งอยู่ปลายบนของคาบสมุทร โดยถูกแบ่งออกโดยแขนสองข้างทิศใต้ของทะเลสาบ เมืองสามารถเห็นเทือกเขาแอลป์ ทางทิศเหนือ
สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สาม

สงครามอังกฤษ–พม่าครั้งที่สาม เป็นสงครามครั้งสุดท้ายระหว่างอังกฤษกับพม่าในสมัยราชวงศ์โก้นบองซึ่งสิ้นสุดลงโดยอังกฤษผนวกพม่าทั้งหมดเข้าเป็นส่วนหนึ่งของบริติชอินเดีย
มูลเหตุแห่งสงคราม.
ความสัมพันธ์ระหว่างพม่ากับอังกฤษในช่วง 10 ปีแรกของการครองราชย์ของพระเจ้ามินดงเป็นไปอย่างราบรื่น พระเจ้ามินดงพยายามปรับปรุงประเทศให้เข้มแข็งแบบตะวันตก ไม่ซ้ำเติมอังกฤษเมื่ออังกฤษต้องทำสงครามที่อื่น และยอมให้อังกฤษใช้แม่น้ำอิรวดีได้ ความขัดแย้งระหว่างพม่ากับอังกฤษเกิดขึ้นในเวลาต่อมาเมื่อพระเจ้ามินดงพยายามดำเนินนโยบายต่างประเทศอย่างเป็นอิสระ พยายามติดต่อกับชาติตะวันตกอื่น ๆ โดยเฉพาะฝรั่งเศส นอกจากนั้นพม่ายังไม่พอใจอังกฤษที่ไม่สนับสนุนอาวุธในการปราบกบฏครั้งใหญ่ในราชสำนักเมื่อ พ.ศ. 2409 และอังกฤษยังสนับสนุนกบฏกะเหรี่ยงใน พ.ศ. 2410
เมื่อพระเจ้าสีป่อโอรสของพระเจ้ามินดงขึ้นครองราชย์เมื่อ พ.ศ. 2421 รัฐบาลของพม่าอ่อนแอมาก มีการฆ่าล้างพระราชวงศ์ครั้งใหญ่ในตอนต้นรัชกาล แต่เนื่องจากอังกฤษติดสงครามกับอัฟกานิสถาน และไม่มีผู้ที่เหมาะสมจะสถาปนาให้เป็นกษัตริย์พม่าแทน นอกจากนั้นพระเจ้าสีป่อส่งทูตไปฝรั่งเศส และยินยอมให้ฝรั่งเศสเข้ามาทำสัมปทานป่าไม้และจัดตั้งธนาคาร ทำให้อังกฤษรู้สึกว่าเสียผลประโยชน์ จึงตัดสินใจจะผนวกพม่าทั้งหมด
การสู้รบ.
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2428 เกิดชนวนที่จะทำสงครามขึ้น กล่าวคือทางการพม่าเรียกค่าปรับจากบริษัทบอมเบย์เบอร์มาเทรดดิงเป็นเงินจำนวน 2.3 ล้านรูปี อังกฤษจึงตัดสินใจยื่นคำขาดต่อพม่าในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2428 โดยให้พม่าลดค่าปรับ ให้ความสะดวกแก่อังกฤษในการค้าขายกับจีนและให้อังกฤษควบคุมนโยบายต่างประเทศของพม่า พม่าปฏิเสธมาในวันที่ 9 พฤศจิกายน กองทัพอังกฤษจึงเคลื่อนทัพออกจากย่างกุ้งไปยังพม่าเหนือในวันที่ 14 พฤศจิกายน พม่าได้เตรียมการรบกับอังกฤษโดยใช้แผนตั้งรับ มีเหล่ธินอัตวินหวุ่นเป็นผู้บัญชาการ พม่าพยามปิดแม่น้ำอิระวดีที่นยองบินหม่อว์ใกล้กับชายแดนพม่าตอนล่างแต่ไม่ทันการณ์ กองทัพอังกฤษเคลื่อนพลมาตามแม่น้ำโดยมีการต่อต้านน้อยมาก การปะทะที่ดุเดือดเกิดที่ป้อมมินหล่า ซึ่งอังกฤษเป็นฝ่ายชนะเมื่อ 24 พฤศจิกายน ในที่สุดกินหวุ่นมินจีจึงเสนอให้เจรจากับอังกฤษ การเจรจาเกิดขึ้นในวันที่ 26 พฤศจิกายน อังกฤษต้องการให้พม่ายอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข เสนาบดีแห่งราชสำนักมัณฑะเลย์จึงยอมแพ้ในวันที่ 27 พฤศจิกายนหลังจากยอมแพ้ต่ออังกฤษ พระเจ้าสีป่อและพระนางศุภยาลัตทั้งสองพระองค์เสด็จลงเรือไปยังย่างกุ้งและถูกเนรเทศไปอินเดีย ข้าหลวงอังกฤษประจำอินเดียประกาศผนวกพม่าเหนืออย่างเป็นทางการเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2429 และในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ได้ประกาศให้พม่าเป็นมณฑลหนึ่งของอินเดีย การสงครามครั้งนี้ใช้เวลาเพียง 14 วัน แต่หลังจากนั้น ได้เกิดกองโจรต่อต้านอังกฤษในพม่า ซึ่งต้องปราบปรามไปจนถึง พ.ศ. 2433 จึงเรียกว่า บริติชพม่า
พระเจ้าพุกาม

พระเจ้าพุกาม ("ปะกานมี่น") เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 9 ของราชวงศ์โก้นบอง พระองค์เสด็จพระราชสมภพเมื่อ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2354 พระองค์ยึดอำนาจจากพระราชบิดาคือพระเจ้าแสรกแมงที่มีพระอาการสติฟั่นเฟือน เมื่อ พ.ศ. 2388 จนกระทั่งพระเจ้าแสรกแมงสวรรคตใน พ.ศ. 2389 พระองค์จึงขึ้นครองราชสมบัติเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2389 พระอิสริยยศเดิมคือ สมเด็จพระราชาธิบดี "ศรีบวรวิชัยนันทจัตตามหาธรรมราชาธิราช พุกามมิน ตะยาจี"
ในรัชกาลของพระองค์ ได้เกิดความขัดแย้งระหว่างพ่อค้าอังกฤษกับขุนนางพม่าขึ้นเสมอในพะโค จนลุกลามเป็นสงครามระหว่าง พ.ศ. 2394 ซึ่งเมาโอ๊กเมียนหวุ่นประจำพะโคได้กล่าวหากัปตันและลูกเรือชาวอังกฤษ 2 คนว่าทำผิดระเบียบเมืองท่าของพม่าและเป็นฆาตกร จึงนำตัวขึ้นศาลและสั่งปรับเป็นเงิน 1,000 รูปี ฝ่ายอังกฤษเห็นว่าเป็นการลบหลู่เกียรติจึงประท้วง เมื่อการเจรจาไม่ได้ผล อังกฤษจึงประกาศปิดอ่าวเมาะตะมะในเดือนมกราคม พ.ศ. 2394 และเข้ายึดเรือของกษัตริย์พม่าในวันที่ 22 มกราคม และทำลายเรือรบพม่าหลายลำ
อังกฤษเรียกร้องให้พม่าจ่ายค่าเสียหายและทำหนังสือขอโทษภายในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2395 เมื่อพม่าไม่ทำตาม อังกฤษจึงเข้าโจมตีพม่า ยึดเมาะตะมะ ย่างกุ้ง พะสิม แปร และพะโคไปตามลำดับ อังกฤษประกาศผนวกมณฑลพะโคในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2395 ในครั้งแรกอังกฤษเตรียมวางแผนจะโจมตีต่อไปถึงเมืองอมรปุระ แต่ทางพม่าได้เกิดกบฏขึ้น เจ้าชายมินดง พระเชษฐาของพระเจ้าพุกามแมงซึ่งไม่เห็นด้วยกับการทำสงครามกับอังกฤษตั้งแต่ต้น ได้ก่อกบฏขึ้นและปลดพระองค์ออกจากราชสมบัติเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2396 แต่ยังให้พระองค์คงพระชนม์ชีพอยู่ต่อไป พระองค์สวรรคตเมื่อ 14 มีนาคม พ.ศ. 2423
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
มีนักแสดงผู้รับบท พระเจ้าพุกาม ได้แก่
นอกจากนี้ยังมีการนำพระนามพระเจ้าพุกามตั้งเป็นตัวละครหลักในเกม ฟาร์คราย 4
อาสนวิหารกงดง

อาสนวิหารกงดง  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งกงดง  ปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชนิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งในอดีตเคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำมุขมณฑลกงดง ซึ่งต่อมาได้ถูกยุบรวมเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลโอชตั้งแต่ปีค.ศ. 1801 เป็นต้นมา (ตามความตกลง ค.ศ. 1801) ตั้งอยู่ที่เมืองกงดง จังหวัดแฌร์ ในแคว้นอ็อกซีตานี ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร
อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 และต่อมาได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840
1 E14 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 100 Tm (10,000,000,000 กม.) ถึง 1 Pm (100,000,000,000 กม.) (1014 และ 1015 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 1014 เมตร
ดาราศาสตร์.
ความยาวมากกว่า 1014 เมตร
1 E15 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 1 Pm (100,000,000,000 กม.) ถึง 10 Pm (1,000,000,000,000 กม.) (1015 และ 1016 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 1015 เมตร
ดาราศาสตร์.
ความยาวมากกว่า 1015 เมตร
ศรุชา พงศ์ทรงกุล

ศรุชา พงศ์ทรงกุล (เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2527) เป็นศิลปินในสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีผลงานเพลงกับทางแกรมมี่ 2 อัลบั้มด้วยกัน และยังออกโปรเจกต์ร่วมกับทางค่ายอีกด้วย ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงของเธอคือเพลง Where R U ? เธออยู่ไหน, รื้อพื้น, หนี, อย่าทำร้าย เป็นต้น
ประวัติ.
ศรุชา พงศ์ทรงกุล เดิมชื่อ พิชญะดา พงศ์ทรงกุล, นิษิตา พงศ์ทรง ตามลำดับ (เป็นที่รู้จักในชื่อ นิษิตา พงศ์ทรง) ชื่อเล่น แอนนิต้า, นิต้า เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2527 เป็นนักร้อง นักแสดง และพิธีกรหญิงชาวไทย 
เข้าสู่วงการด้วยการประกวด BEAU SINGING CONTEST เป็นใบเบิกทาง และเป็นหนึ่งในจำนวนผู้เข้ารอบสุดท้าย จึงได้เข้ามาเป็นศิลปินทาง สังกัดอังกอร์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เริ่มมีผลงานอัลบั้มเมื่อปี 2545 ชื่ออัลบั้มว่า "Where R U ?" มีเพลงดัง ๆ อย่าง รื้อฟื้น, แค่มอง และเพลง อย่าทำร้าย แอนนิต้าจบการศึกษา คณะศิลปศาสตร์ (ภาษาอังกฤษ) มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
ไม่นานก็ได้มีผลงานละครทางช่อง 7 คือละครเรื่อง "มหัศจรรย์แห่งรัก" ต่อด้วยละครเรื่อง "ผีขี้เหงา" ที่แอนนิต้ารับบทเป็นนางเอกของเรื่องอีกด้วย และยังได้ร้องเพลงประกอบละครผีขี้เหงาคือเพลง "หนี" และเพลง "จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน" ปี 2549 แอนนิต้าได้มีผลงานอัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 2 "Annita's Room" 
ในปี 2553 แอนนิต้ากลับมากับ Single แรกสำหรับการการกลับมาของเธอที่ห่างหายไปจากวงการเพลงไทย และยังมีชื่อใหม่ว่า นิต้า พิชญะดา พงศ์ทรงกุล การกลับมาของเธอคนนี้ พร้อมแนวความคิดที่กล้าออกนอกกรอบ กับซิงเกิล “Conspiracy ไม่แคร์...(สื่อ)” เป็นแนวเพลง progressive pop (โปรเกรสซีพ ป๊อป) ที่เกิดจากการผสมผสานของเทคนิคพิเศษในการ mix sound (มิกซ์ ซาวด์) ดนตรี ที่ซับซ้อนและเน้น composition มากกว่าแค่ melody
ในปี พ.ศ. 2558 แอนนิต้ากลับมาอีกครั้ง กับบททางใหม่ในวงการบันเทิง คือการได้เป็นพิธีกรรายการ What's Up Spring!
1 E16 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 10 Pm (1,000,000,000,000 กม.) ถึง 100 Pm (10,000,000,000,000 กม.) (1016 และ 1017 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 1 ปีแสง
ดาราศาสตร์.
ความยาวมากกว่า 1 ปีแสง
1 E17 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 100 Pm (10,000,000,000,000 กม.) ถึง 1 Em (100,000,000,000,000 กม.) (1016 และ 1017 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 10 ปีแสง
ดาราศาสตร์.
ความยาวมากกว่า 10 ปีแสง
1 E18 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 1 Em (1,000,000,000,000 กม.) ถึง 10 Em (10,000,000,000,000 กม.) (1018 และ 1019 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 100 ปีแสง
ดาราศาสตร์.
ความยาวมากกว่า 100 ปีแสง
1 E19 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 10 Em (10,000,000,000,000 กม.) ถึง 100 Em (100,000,000,000,000 กม.) (1019 และ 1020 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 1,000 ปีแสง
ดาราศาสตร์.
ความยาวมากกว่า 1,000 ปีแสง
1 E20 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 100 Em (100,000,000,000,000 กม.) ถึง 1 Zm (1,000,000,000,000,000 กม.) (1020 และ 1021 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 10,000 ปีแสง
ดาราศาสตร์.
ความยาวมากกว่า 10,000 ปีแสง
1 E21 m

สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 1 Zm (1,000,000,000,000,000 กม.) ถึง 10 Zm (10,000,000,000,000,000 กม.) (1021 และ 1022 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 100,000 ปีแสง
ดาราศาสตร์.
ความยาวมากกว่า 100,000 ปีแสง