pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ห้าจำพวกดำ

"ห้าจำพวกดำ"  เป็นการจัดแบ่งอัตลักษณ์ทางการเมืองและสถานะทางสังคมในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยเหมา เจ๋อตง (1949–1976) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (1966–1976) ห้าจำพวกนี้ประกอบด้วยเจ้าของที่ดิน, เกษตรกรที่ร่ำรวย, พวกต่อต้านการปฏิวัติ, ผู้นำอิทธิพลที่ไม่ดี และ พวกฝ่ายขวา บุคคลใดที่ถูกตราหน้าว่าเป็นหนึ่งในห้าจำพวกนี้จะถูกตัดสินโดยสังคมและถือเป็นปรปักษ์ต่อการปฏิวัติวัฒนธรรม ต้องตกเป็นเหยื่อของการลงโทษอย่างต่อเนื่อง และบางครั้งอาจถูกจับรวมตัวไปสังหารหมู่ สมาชิกส่วนใหญ่ของห้าจำพวกดำได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม (political rehabilitation) อีกครั้งในโครงการ "ปัวล่วนฝ่านเจิ้ง" ในสมัยของเติ้ง เสี่ยวผิง
นับตั้งแต่ "เดือนสิงหาสีแดง" ในปี 1966 ในปักกิ่ง สมาชิกของห้าจำพวกดำถูกแยกออกมาจากสังคม และถูกประณามในที่สาธารณะ, ทำให้อับอาย, ปรับทัศนคติในค่ายแรงงาน, ทุบตี และถูกสังหาร หลายคนถูกฆาตกรรมโดยยุวชนแดง 
การเลือกปฏิบัติต่อคนห้าจำพวกดำนี้กระทำไปอย่างเป็นระบบ เนื่องจากการถูกจัดจำพวกดำส่งผลต่อโอกาสในอาชีพการงานไปจนถึงการแต่งงาน และอาจส่งต่อไปถึงลูกหลานได้ เมื่อเวลาผ่านไป คนจำพวกดำกลายมาเป็นกลุ่มชนชั้นล่างสุดที่ตกเป็นเหยื่อและได้รับการปฏิบัติราวกับว่ากลุ่มยังประกอบด้วยคนที่มีอำนาจมีอิทธิพลอยู่
นิยาม.
"ห้าจำพวกดำ" ประกอบด้วย:
โดย "พวกฝ่ายขวา" ถูกนำมารวมใน "จำพวกดำ" นับตั้งแต่ขบวนการต่อต้านฝ่ายขวาในปี 1957 ส่วนในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม มีการเพิ่มจำนวนเป็นเก้าจำพวกดำ โดยสี่จำพวกที่เพิ่มเข้ามาคือ คนทรยศ, สายลับ, พวกฝักใฝ่ทุนนิยม และ ปัญญาชน เก้าจำพวกนี้เรียกรวมกันใหม่ในชื่อ "ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ" 
ในมุมกลับกัน เหมายังจัดคนห้าจำพวก เช่น สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน, เกษตรกรยากไร้ และแรงงานระดับล่าง ให้เป็นห้าจำพวกแดง
การยอมรับกลับสู่สังคม.
สมาชิกห้าจำพวกดำส่วนใหญ่ได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม (political rehabilitation) ในโครงการ "ปัวล่วนฝ่านเจิ้ง" หลังสิ้นสุดการปฏิวัติทางวัฒนธรรม "พวกฝ่ายขวา" ส่วนใหญ่ได้รับการยอมรับกลับคืน ยกเว้นเพียง 100 คน ซึ่งรวมทั้ง จาง ปัวจุน, ลัว ลงจี, ชู อันพิง เป็นต้น ในสถิติทางการของรัฐเมื่อปี 1984 ระบุว่าเจ้าของที่ดินและเกษตรกรร่ำรวยรวมกว่า 4.4 ล้านคนได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม และมากกว่า 20 ล้านคนที่ถูกตราหน้าเป็นสมาชิกของสี่จำพวกดำหรือครอบครัวได้รับการฟื้นคืนสถานะทางสังคม
Marisa planogyra

Marisa planogyra เป็นชนิดของหอยทากน้ำจืดในวงศ์ Ampullariidae
ที่อยู่อาศัย.
"M. planogyra" สามารถพบในบราซิล, โคลอมเบีย, อาร์เจนตินา, เวเนซุเอลา และตรินิแดดและโตเบโก
สิงหาแดง

สิงหาแดง  เป็นคำเรียกระยะเวลาที่เกิดความรุนแรงทางการเมืองและการสังหารหมู่ในปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ที่เริ่มต้นในเดือนสิงหาคม 1966 ระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม สถิติทางการของรัฐที่ตีพิมพ์ในปี 1980 ระบุว่าระหว่างสิงหาแดง ยุวชนแดงในปักกิ่งสังหารผู้คนรวม 1,772 คน, บุกรุกทำลายบ้านเรือน 33,695 หลังคาเรือน และเป็นผลให้ครอบครัว 85,196 ครัวเรือนไร้ที่อยู่อาศัย อย่างไรก็ตาม ในสถิติทางการของรัฐที่ตีพิมพ์ใหม่ในปี 1985 ระบุยอดเสียชีวิตในปักกิ่งระหว่างสิงหาแดงอยู่ที่ 10,275 คน 
เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 1966 เหมา เจ๋อตง เข้าพบกับ ซ่ง ปินปิน ผู้นำยุวชนแดง ต่อหน้าจัตุรัสเทียนอันเหมิน เหตุการณ์นี้นำไปสู่ระลอกความรุนแรงและการสังหารหมู่ในปักกิ่งโดยยุวชนแดง ซึ่งก่อนหน้านี้ได้เริ่มขบวนการทำลายล้าง "สี่สิ่งเก่า" การสังหารหมู่โดยยุวชนแดงยังลุกลามออกไปตามเขตชนบทรอบปักกิ่ง ซึ่งรวมถึงการสังหารหมู่ต้าซิง ที่ซึ่ง 325 คนถูกสังหารระหว่างวันที่ 27 สิงหาคม ถึง 1 กันยายน ในอำเภอต้าซิงของกรุงปักกิ่ง นอกจากนี้ยังมีคนอีกจำนวนหนึ่งที่ทำการฆ่าตัวตายหรือพยายามฆ่าตัวตายหลังถูกจับ เช่น นักเขียน เลา เชอ, โจว ซัวเริน และ เชิน เมงเจีย ระหว่างสิงหาแดง เหมา เจ๋อตง ได้สั่งการโดยตรงไม่ให้เจ้าหน้าที่รัฐคนใดขัดขวางการกระทำของยุวชนแดง กระทรวงความมั่นคงสาธารณะยังสั่งให้ตำรวจปกป้องยุวชนแดง ไม่ให้จับกุม กระนั้น เหตุการณ์นี้เริ่มบานปลายเกินควบคุมในเดือนสิงหาคม 1966 ทำให้คณะกรามการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) และรัฐบาลต้องทำการแทรกแซงจนค่อย ๆ ลดการสังหารหมู่โดยยุวชนแดงลง จนสิ้นสุดในเดือนกันยายน
สิงหาแดงถือเป็นจุดเริ่มต้นของความสะพรึงสีแดง (Red Terror) ในจีน รวมถึงเคยถูกนำไปเปรียบเปรยกับคืนกระจกแตกของนาซีเยอรมนี และการสังหารหมู่หนานจิงของกองทัพญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
สี่สิ่งเก่า

สี่สิ่งเก่า หรือ สี่เก่า  เป็นคำเรียกการจัดประเภทโดยยุวชนแดงระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรมในสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อเรียกองค์ประกอบของวัฒนธรรมจีนก่อนการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนที่จะต้องทำลายทิ้ง สี่สิ่งเก่าได้แก่ 'ความคิดเก่า', 'วัฒนธรรมเก่า', 'ธรรมเนียมเก่า' และ 'นิสัยเก่า' (, และ ตามลำดับ) ระหว่างการสังหารหมู่สิงหาแดงในปี 1966 ไม่นานหลังจุดเริ่มต้นการปฏิวัติวัฒนธรรม ขบวนการทำลายสี่เก่าของยุวชนแดงได้เริ่มต้นขึ้นในปักกิ่ง แนวคิดที่ว่าวัฒนธรรมจีนเป็นเหตุให้เศรษฐกิจจีนถดถอยและจะต้องถูกปฏิรูปนั้นอาจมีที่มาบางส่วนตั้งแต่ขบวนการสี่พฤษภาคม (1919) และยังได้รับการสนับสนุนโดยเจ้าอาณานิคมในสมัยสงครามกับญี่ปุ่นครั้งที่สอง
สถานที่และสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ที่ถูกจัดว่าเป็นสิ่งเก่าถูกบุกรุกและทำลาย เช่น สุสานขงจื๊อ ถูกโจมตีในเดือนพฤสจิกายน 1966 โดยยุวชนแดงจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ปักกิ่ง ศพของผู้สืบทอดขงจื๊อลำดับที่ 76 ถูกขุดออกมาจากหลุมศพ เปลื้องผ้า และแขวนคอจากต้นไม้ด้านหน้าศาลเจ้าของสุสาน ศพของจักรพรรดิว่านลี่ถูกขุดจากสุสานจักรพรรดิหมิงและถูกนำมาประจานด้านหน้าสุสาน ก่อนเผาทำลายโดยยุวชนแดง
รัฐบาลจีนไม่ได่สนับสนุนการทำลายวัตถุและสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเก่าอย่างเป็นทางการ รัฐบาลยังให้การปกป้องแหล่งโบราณคดีที่ค้นพบระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ซึ่งรวมถึง มาหวังตุย, พระใหญ่เล่อชาน และ กองทัพทหารดินเผา ไม่ให้โดนทำลายล้าง เมื่อครั้นทราบข่าวว่ายุวชนแดงกำลังเตรียมการบุกพระราชวังต้องห้าม โจว เอินไหล ออกคำสั่งให้ปิดประตูทางเข้าพระราชวังต้องห้ามทั้งหมด รวมถึงสั่งการให้กองทัพปลดแอกประชาชนประจำการเตรียมรัยมือกับยุวชนแดง ในภายหลัง โจว เอินไหล ยังป้องกันไม่ให้ปักกิ่งเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "นครบูรพาสีแดง" และป้องกันไม่ให้สิงโตจีนหน้าจัตุรัสเทียนอันเหมินถูกแทนที่ด้วยรูปปั้นเหมาได้สำเร็จ ในระยะหลัง ๆ ของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม สิ่งปลูกสร้างที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมจีน, วรรณกรรมจีน, จิตรกรรมจีน และวัดจีน ล้วนถูกทำลายไปด้วย
พรรคคอมมิวนิสต์ไม่เคยตีพิมพ์สถิติทางการว่าด้วยมูลค่าความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่ไม่เกินปี 1978 เรื่องราวการเสียชีวิตและการทำลายล้างจากการปฏิวัติทางวัฒนธรรมรั่วไหลจากจีนและเป็นที่รับรู้ไปทั่วโลก
แม้ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรมจนถึงหลังการปฏิวัติวัฒนธรรม ได้มีความพยายามมากมายที่จะอนุรักษ์โบราณวัตถุต่าง ๆ จากการถูกทำลาย เช่น เจ้าหน้าที่รัฐในเซี่ยงไฮ้ซึ่งทำการตรวจค้นบ้านของยุวชนแดง ย้ายโบราณวัตถุไปเก็บยังที่ปลอดภัย และบันทึกวัตถุที่ขนย้ายไม่ได้ไว้อย่างละเอียดเผื่อการบูรณะทดแทนในภายหลัง หลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ได้มีความพยายามในการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรมผ่านโครงการต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงที่รัฐสนับสนุน
มิตซูโคชิ

มิตซูโคชิ (; โรมาจิ: "Kabushiki gaisha Mitsukoshi") (#เปลี่ยนทาง ไม่แสดงเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2551) เป็นห้างสรรพสินค้าจากประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2216 (ค.ศ. 1673) เขตชูโอ โดย ทาคาโทชิ มิตซู เริ่มแรกทำธุรกิจเกี่ยวกับพ่อค้าขายผ้ากิโมโน ก่อนจะเริ่มทำห้างสรรพสินค้า มิตซูโคชิมีสาขาทั่วประเทศญี่ปุ่น, เอเชียตะวันออก, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และสหรัฐ
เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008) มิตซูโคชิและอิเซตันถูกรวมกิจการภายใต้ บริษัท อิเซตันมิตซูโคชิโฮลดิ้ง จำกัด 
มิตซูโคชิในประเทศไทย.
ก่อนปี พ.ศ. 2567 มิตซูโคชิถูกรวมกิจการกับห้างสรรพสินค้าอิเซตันเสร็จไปวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2551 บริหารโดยบริษัท อิเซตันมิตซูโคชิโฮลดิ้ง จำกัด มิตซูโคชิมีสาขาเพิ่มขึ้นมาจากอิเซตันต่างประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มี 3 ประเทศได้แก่ มาเลเซีย สิงคโปร์ และรวมไปถึงไทย แต่ใช้ชื่อแบรนด์เดิม และทางอิเซตันได้รีโนเวตครั้งใหญ่เมื่อปี พ.ศ. 2558 อย่างไรก็ตามในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2563 ทางบริษัท อิเซตัน (ประเทศไทย) จำกัดและในเครือของบริษัท อิเซตันมิตซูโคชิโฮลดิ้ง จำกัดได้แจ้งยุติดำเนินกิจการในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2563 เนื่องจากการสิ้นสุดลงของสัญญาเช่ากับเซ็นทรัลพัฒนาพื้นที่ในศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ ในปี พ.ศ. 2567 ทางบริษัท อิเซตันมิตซูโคชิโฮลดิ้ง จำกัด มีแผนเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตและฟู้ดฮอลล์ พื้นที่ 4,600 ตารางเมตรในชื่อ มิตซูโคชิ เดปาจิกะภายในชั้น B1 อาคารพาเหรด แอท วัน แบงค็อก บริหารงานผ่านบริษัทร่วมทุน บริษัท วัน แบงค็อก มิตซูโคชิ จำกัด โดยใช้อิเซตัน ซูเปอร์มาร์เก็ต เป็นต้นแบบ ทั้งนี้บริษัทดังกล่าวยังร่วมทุนในการก่อสร้างและบริหารอาคารสำนักงานวัน แบงค็อก ทาวเวอร์ 4 อีกด้วย
ลัทธิบูชามะม่วง

ลัทธิบูชามะม่วง  เป็นการนับถือบูชามะม่วงในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1968 เหมา เจ๋อตง ได้มอบมะม่วงสินธรีกล่องหนึ่งแก่คณะทำงานโฆษณาชวนเชื่อลัทธิเหมา เจ๋อตง แรงงานและไพร่ ประจำมหาวิทยาลัยชิงหัว มะม่วงกล่องนี้เหมาได้รับมาจากรัฐมนตรีการต่างประเทศของปากีสถาน มีอัน อาร์ชัด ฮุสซัยน์ ขณะเขาเดินทางเยือนจีน กระนั้นมีอีกกระแสหนึ่งที่อ้างว่ามะม่วงนี้มาจากประเทศพม่า การมอบมะม่วงนี้ให้กับคนงานแทนที่จะเก็บไว้กินเองถูกมองว่าเป็นการเสียสละตนเองเพื่อประโยชน์ของแรงงาน มะม่วงจึงถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของความเอื้ออาทรของเหมา เหตุการณ์นี้ประจวบเหมาะพอดีกับระยะเปลี่ยนผ่านของผู้นำการปฏิวัติวัฒนธรรมในจีนจากปัญญาชนไปเป็นชนชั้นแรงงาน
หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว มะม่วงได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์แทนความรักของเหมา และแทนที่จะนำมารับประทาน มะม่วงจะถูกนำไปแช่ในฟอร์มาลดีไฮด์หรือเคลือบด้วยขี้ผึ้งเพื่อรักษาสภาพสำหรับใช้เคารพบูชา ผู้คนในแถบนั้นของจีนในเวลานั้นมีน้อยคนมากที่รู้จักมะม่วง หลายคนประทับใจในผลไม้นี้ บ้างเปรียบเปรยกับลูกท้อแห่งความเป็นอมตะในปรัมปราวิทยาจีน
การบูชามะม่วง.
มะม่วงที่เหมามอบให้ได้ถูกนำไปเก็บรักษาโดยใช้สารเคมีและนำไปจัดแสดงตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในจีน มะม่วงจำลองทำจากขี้ผึ้งยังได้รับการเคารพบูชาจากแรงงานทั่วประเทศ และผู้ที่ปฏิเสธการเคารพบูชามะม่วงยังถูกจัดว่าเป็นพวกต่อต้านการปฏิวัติ ทันตแพทย์ชาวฟูหลิน ฮัน กวางตี (Han Guangdi) เคยพูดว่ามะม่วงดูไม่ได้พิเศษอะไร และดูเหมือนมันหวานเท่านั้น เขาถูกขึ้นศาลไต่สวนว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาท, ถูกตัดสินว่ามีความผิดจริง ถูกพาตัวแห่ประจานในเมือง ก่อนจะถูกประหารชีวิตด้วยปืน
มะม่วงจำลองที่ทำจากขี้ผึ้งหรือพลาสติกเป็นที่ต้องการอย่างมากในตลาด และมีการผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์หลากหลายรูปแบบที่มีรูปร่างและลวดลายเหมือนมะม่วง เช่น ผ้าปูที่นอน จาน ชาม ถ้วย กล่องดินสอ สบู่กลิ่นมะม่วง และบุหรี่รสมะม่วง ซึ่งมักมีรูปของเหมาเจ๋อตุงประกอบอยู่ด้วย กระแสนี้ไม่เพียงแต่สะท้อนให้เห็นถึงความนิยมของมะม่วงเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึงความสำคัญเชิงสัญลักษณ์ของมะม่วงในยุคนั้นอีกด้วย
ความเสื่อมถอยของลัทธิ.
หลังผ่านไปมากกว่าหนึ่งปี ลัทธินี้ได้เสื่อมลงอย่างมาก และบางคนถึงกับนำมะม่วงจำลองที่ทำจากขี้ผึ้งมาใช้เป็นเทียนเวลาไฟดับ
ใน ค.ศ. 1974 อีเมลดา มาร์กอส สตรีหมายเลขหนึ่งของฟิลิปปินส์ เดินทางเยือนจีนพร้อมมอบมะม่วงให้แก่เหมาหนึ่งกล่อง ภรรยาของเหมา เจียง ชิง พยายามจะจุดไฟลัทธิบูชามะม่วงนี้กลับมาอีกครั้งโดยการมอบให้กับแรงงานเช่นเคย และต่อมายังกำกับภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อในชื่อ "บทเพลงมะม่วง" ด้วยตนเอง กระนั้น เหมาเสียชีวิตก่อนภาพยนตร์จะเสร็จ และไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หล้งภาพยนตร์ดังกล่าวออกฉาย เธอถูกจับกุมและภาพยนตร์ของเธอถูกถอนออกจากการฉาย ถือเป็นการสิ้นสุดลัทธิบูชามะม่วง
ปัจจุบัน มะม่วงเป็นผลไม้ที่หาซื้อได้ทั่วไปในประเทศจีน
จักรพรรดินีจาง

จักรพรรดินีจาง อาจหมายถึง:
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
ม้วนหนังสือพระวิหาร

ม้วนหนังสือพระวิหาร  เป็นม้วนหนังสือที่ยาวที่สุดในกลุ่มม้วนหนังสือเดดซี ในบรรดาสิ่งที่ค้นพบที่คุมราน ม้วนหนังสือนี้ได้รับกำหนดด้วยตัวระบุว่า 11QTemple Scrolla (11Q19 [11QTa]) ในม้วนหนังสือบรรยายถึงพระวิหารในศาสนายูดาห์ พร้อมด้วยข้อกำหนดโดยละเอียดเกี่ยวกับการถวายเครื่องบูชาและวัตรปฏิบัติในพระวิหาร เอกสารเขียนในรูปการเปิดเผยจากพระเจ้าถึงโมเสส จึงมีสื่อความหมายว่านี่เป็นพระวิหารที่เหมาะสมมากกว่าที่เผยแก่โมเสส และคำสั่งของโมเสสถูกลืมเลือนหรือถูกละเลยไปเมื่อซาโลมอนทรงสร้างพระวิหารแรกในเยรูซาเล็ม กล่าวอีกนัยหนึ่งคือตามความคิดของผู้เขียนม้วนหนังสือแล้ว "จริง ๆ ซาโลมอนควรสร้างพระวิหารแรกตามที่บรรบายในม้วนหนังสือพระวิหารนี้"
วัดชิตอง

วัดชิตอง (ยะไข่และ#เปลี่ยนทาง , [ʃaɪʔθáʊɰ̃ pʰəɹá]) หรือตามการออกเสียงภาษาพม่ามาตรฐาน (Okell: "Hyiʔthaùñ hpăyà" [ʃɪʔθáʊɴ pʰəjá]) เป็นวัดพุทธที่มีชื่อเสียงของเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "วัดพระพุทธรูป 80,000 องค์" และยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "วัดแห่งชัยชนะ"
ประวัติศาสตร์.
วัดนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1535–1536 โดยพระเจ้ามี่นบีน เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงการพิชิตเบงกอลของพระองค์ วัดนี้ตั้งอยู่บนด้านตะวันตกของเนินเขาโปกอง ทางเหนือของพระราชวัง และอยู่ติดกับวัดอันดอเตน วัดนี้มีลักษณะเฉพาะของวัดพุทธหลายแห่งที่พบในพม่าได้แก่ เจดีย์ทรงระฆังตรงกลาง ล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กทั้งสี่มุม และล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กกว่าอีกหลายองค์ ทางตะวันออกของวัดมีบันไดและอาคารที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อราว 75 ปีที่แล้ว
มีห้องโถงกลางอยู่ใจกลางวัดซึ่งเข้าถึงได้ง่าย มีพระพุทธรูปหลายร้อยองค์เรียงรายอยู่ในห้องโถงหลัก บางองค์อยู่ในตำแหน่งเดิม บางองค์ย้ายมาจากแหล่งขุดค้นใกล้เคียง อย่างไรก็ตาม ลักษณะเด่นที่สุดของวัดชิตองไม่ใช่ห้องโถงกลาง แต่เป็นทางเดินที่มีลักษณะเป็นเขาวงกตสามชั้นที่ล้อมรอบห้องโถงหลัก ทางเดินทั้งสามนี้มีรูปสลักนูนต่ำมากมายของพระพุทธเจ้า, พระโพธิสัตว์, เทวดา, เทพารักษ์, ชาดก 550 ชาติ, วัฒนธรรมยะไข่ และสัตว์ต่าง ๆ ทั้งมีจริงและในตำนาน
วัดชิตอง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลักของมเยาะอู้ ติดกับวัดที่มีชื่อเสียงอีกแห่งคือ วัดทูกั่นเตน
ความเสียหายจากสภาพอากาศ.
เนื่องจากมเยาะอู้ตั้งอยู่ในเขตร้อนชื้น วัดหลายแห่งจึงได้รับความเสียหายจากฝนที่ตกหนักในฤดูมรสุม ในปี ค.ศ. 2003 ได้มีการค้นพบว่าเจดีย์กลางเริ่มรั่วซึม ทำให้ประติมากรรมที่ซับซ้อนบางส่วนในสองห้องลบล้างหายไป เพื่อป้องกันปัญหานี้ กรมโบราณคดีในพื้นที่จึงเทคอนกรีตทับเจดีย์อย่างเร่งด่วน วิธีนี้ช่วยป้องกันไม่ให้ประติมากรรมภายในถูกทำลาย แต่ยังทำลายรูปลักษณ์ภายนอกของวัด ซึ่งเป็นเจดีย์สำคัญของยะไข่ทางตอนเหนือ
ชาวยะไข่วิพากษ์วิจารณ์ความเสียหายของวัดอันล้ำค่านี้ แต่เนื่องจากเป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องงานแกะสลักอันล้ำค่าภายในได้ การกระทำดังกล่าวจึงไม่ได้รับการประณามอย่างกว้างขวางเท่าที่คาดไว้
ตัลอะฟัร

ตัลอะฟัร  เป็นนครในเขตผู้ว่าการนิเนเวห์ ประเทศอิรัก ตั้งอยู่ห่างจากโมซุลทางตะวันตก ทางตะวันออกของซินญาร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของคีร์คูก พลเมืองในพื้นที่นี้เป็นชาวเติร์กเมน
แม้ว่าไม่มีข้อมูลสำมะโนอย่างเป็นทางการ นครนี้เคยมีประชากรประมาณ 200,000 คน แล้วลดลงเหลือ 80,000 คนใน ค.ศ. 2007 ประชากรคัลอะฟัรประมาณร้อยละ 55 เป็นชาวเติร์กเมนนิกายซุนนี ส่วนร้อยละ 45 เป็นชาวเติร์กเมนนิกายชีอะฮ์
เฏาะลัฟ

เฏาะลัฟ  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย บริเวณใกล้เคียงได้แก่มูซาอัลฮูละฮ์ทางเหนือ ฮิรบ์นัฟซะฮ์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ กีซีนทางตะวันออก บุรจญ์กออีทางใต้ ตัลดูทางตะวันตกเฉียงเหนือ และกัฟร์ลาฮากับตัลษะฮับทางตะวันตก สำนักงานสถิติกลางซีเรียรายงานว่าเฏาะลัฟมีประชากร 4,934 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากชาวเติร์กเมนที่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
กีซีน

กีซีน  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮอมส์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางเหนือของฮอมส์ สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่ากีซีนมีประชากร 2,189 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากชาวเติร์กเมนนิกายซุนนี
ยาเฟท

ยาเฟท (("Yép̄eṯ", in pausa <templatestyles src="Script/styles_hebrew.css" />יָפֶת‎ "Yā́p̄eṯ"; "Iápheth"; ; "Yāfith") เป็นบุตรชายคนหนึ่งจากสามคนของโนอาห์ในหนังสือปฐมกาล มีบทบาทในเรื่องราวการเมาเหล้าองุ่นของโนอาห์และคำแช่งต่อฮาม ตามด้วยในรายการประชาชาติในฐานะบรรพบุรุษของชนชาติในทะเลอีเจียน, อนาโตเลีย, คอเคซัส, กรีซ และที่อื่น ๆ ในทวีปยูเรเชีย ในประเพณีของยุโรปยุคกลางและยุโรปต้นยุคใหม่ ยาเฟทถือว่าเป็นบรรพบุรุษของชาวยุโรป
ป้อมปราการตัลอะฟัร

ป้อมปราการตัลอะฟัร  เป็นป้อมปราการในนครตัลอะฟัร เขตผู้ว่าการนิเนเวห์ ประเทศอิรัก ป้อมปราการนี้สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิออตโตมัน แม้ว่าจะมีส่วนหลงเหลือที่มีอายุถึงสมัยอัสซีเรียก็ตาม
หลังการบุกครองอิรัก ค.ศ. 2003 ป้อมนี้ทำหน้าที่เป็นสำนักงานนายกเทศมนตรี เทศบาล และตำรวจของเมืองตัลอะฟัร และยังใช้เป็นฐานทัพสหรัฐในยุทธการที่ตัลอะฟัรเมื่อ ค.ศ. 2005 ตัลอะฟัรตกเป็นของรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ (ไอซิล) ในเดิอนมิถุนายน ค.ศ. 2014 และพวกก่อการร้ายใช้ป้อมนี้เป็นเรือนจำสตรีและเด็กหญิงที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับสมาชิกกลุ่มไอซิล
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2014 ไอซิลระเบิดกำแพงทางเหนือและตะวันตก ก่อให้เกิดความเสียหายมาก พวกก่อการร้ายยังขุดค้นซากปรักหักพังบางส่วนภายในป้อมปราการด้วย โดยอาจเป็นการค้นหาโบราณวัตถุเพื่อนำมาขาย อธิบดียูเนสโก อิรินา บอกอวาประณามการทำลายล้างป้อมปราการอย่างรุนแรง กองทัพอิรักเข้ายึดป้อมนี้อีกครั้งในยุทธการยึดตัลอะฟัรคืนใน ค.ศ. 2017
มูซาอัลฮูละฮ์

มูซาอัลฮูละฮ์  เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้จากฮะมาฮ์ 30 กิโลเมตร สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่ามูซาอัลฮูละฮ์มีประชากร 1,781 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004.
ญิดรีน

ญิดรีน (บางครั้งสะกดเป็น "ญัดรีน") เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าญิดรีนมีประชากร 1,215 คคตามสำมะฏน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถืออะละวี โดยเคยมีการบันทึกหมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านมุสลิมนิกายซุนนีใน ค.ศ. 1838
โอเบด

ตามเรื่องเล่าในคัมภีร์ฮีบรู โอเบด  เป็นบุตรชายของโบอาสและรูธ โอเบดได้รับการระบุชื่อในฐานะหนึ่งในบรรพบุรุษของพระเยซูในลำดับพงศ์ที่บันทึกในพระวรสารนักบุญมัทธิว และพระวรสารนักบุญลูกา
ลำดับพงศ์พันธุ์: เชื้อสายของดาวิดจากรูธ.
<table style="border-spacing: 0px; border-collapse: separate; ">
</table>
วัดอันดอเตน

วัดอันดอเตน ("amtau sim bhu.ra:", [àɰ̃dɔ̀ θèiɰ̃ pʰəjá] "Añṯotheiñ hpăyà") เป็นวัดพุทธในเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือจากวัดชิตอง ชื่อนี้มีความหมายว่า "วัดพระทันตธาตุ" ภายในวัดมีพระทันตธาตุที่นำมาจากศรีลังกา สร้างขึ้นครั้งแรกเป็นพระอุโบสถ ระหว่างปี ค.ศ. 1515–1521 โดยพระเจ้าตะซาตะ และได้รับการบูรณะโดยพระเจ้ามี่นบีน ระหว่างปี ค.ศ. 1534–1542 ต่อมามี่นยาซาจี้ทรงต่อเติมเป็นวัดเพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า ซึ่งพระองค์อัญเชิญกลับมาจากการแสวงบุญที่ศรีลังกาในปี ค.ศ. 1596 หรือ ค.ศ. 1606–1607
สัลโมน

สัลโมน ("Śalmōn") หรือ Salmah (שַׂלְמָה "Śalmā",) เป็นบุคคลที่ถูกกล่าวถึงในลำดับพงศ์ทั้งในคัมภีร์ฮีบรู (พันธสัญญาเดิม) และในพันธสัญญาใหม่
สัลโมนเป็นบุตรชายของนาโชน สัลโมนสมรสกับ "ราหับ" ในมัทธิว 1:5 (อาจะเป็นราหับแห่งเยรีโค) และโบอาสเป็นบุตรชายของทั้งสอง ดังนั้น ตามลำดับวงศ์ในคัมภีร์ไบเบิล สัลโมนจึงเป็นเทียดฝั่งบิดาของดาวิด สัลโมนถูกกล่าวถึงใน 1 พงศาวดาร (1 พงศาวดาร 2:10-11), หนังสือนางรูธ (รูธ 4:20 -21), มัทธิว 1:4-5 และ ลูกา 3:32 นาโชนเป็นหนึ่งในผู้นำวงศ์วานอิสราเอลที่อยู่กับโมเสส ในช่วงการอพยพจากอียิปต์ โดยเป็นผู้รับผิดชอบในการ "ทำสำมะโนครัวชุมนุมชนคนอิสราเอลทั้งหมด" ดังนั้นสัลโมนน่าจะเป็นคนร่วมสมัยกับโยชูวาและเป็นส่วนหนึ่งของรุ่นคนอิสราเอลที่เข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา
การสมรสระหว่างราหับกับสัลโมนไม่ได้กล่าวถึงในบันทึกที่ราหับซ่อนตัวผู้สอดแนมของโยชูวาที่ถูกส่งไปสอดแยมเมืองเยรีโค แม้ว่าจะเรื่องเล่าเกี่ยวบทบาทของราหับจะสรุปด้วยความว่า "นางก็อาศัยอยู่ในอิสราเอลจนทุกวันนี้"
เจดีย์ยะดะนาโบน

วัดยะดะนาโบน ([jɛ̀dənàbòʊɰ̃ pʰəjá], #เปลี่ยนทาง) เป็นเจดีย์พุทธในเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือจากวัดชิตอง สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1612 โดยพระเจ้ามี่นคะม่องและราชินี
สถานีรถไฟโมจิโก

สถานีรถไฟโมจิโก (; โรมาจิ: "Mojikō-eki") เป็นสถานีรถไฟในเขตโมจิ นครคิตะกีวชู จังหวัดฟูกูโอกะ ตั้งอยู่บนทางรถไฟสายหลักคาโงชิมะ ดำเนินงานโดย JR คีวชู เป็นประตูสู่แหล่งท่องเที่ยวและอาคารเก่าแก่มากมายที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ในถนนบริเวณใกล้เคียง ภายใต้ชื่อโมจิโกเรโทร (Mojikō Retro)
สถานีรถไฟโมจิโกเปิดทำการเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2434 โดยอาคารสไตล์นีโอเรอแนซ็องส์สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2457 หลังจากการปรับปรุงโครงสร้างของการรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น (JNR) เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2530 สถานีได้เปลี่ยนมาดำเนินการโดย JR คีวชู จนถึงปัจจุบัน
วัดเล่มแยะนา

วัดเล่มแยะนา ("le:myak-hna bhu.ra:", [lé mjeʔn̥à pʰəjá] "Leìmyeʔhna hpăyà"; #เปลี่ยนทาง) เป็นเจดีย์พุทธในเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือจากวัดชิตอง มีทางเข้าสี่ทางในแต่ละทิศที่สำคัญ และมีพระพุทธรูปแปดองค์ประทับนั่งรอบเสาหลักตรงกลาง วัดนี้สร้างขึ้นโดยพระเจ้านรเมขลาในปี ค.ศ. 1430 สร้างด้วยหินทรายดำทั้งหมด
อักรอดอิบรอฮีม

อักรอดอิบรอฮีม  เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าอักรอดอิบรอฮีมมีประชากร 698 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่เป็นมุสลิมนิกายซุนนี
วัดโกตอง

วัดโกตอง ("kui:saung:bhu.ra:" [kóðáʊɰ̃ pʰəjá] "Koùthaùñ hpăyà") เป็นวัดพุทธที่ใหญ่ที่สุดในเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "วัดพระพุทธรูป 90,000 องค์" วัดนี้สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1554–1556 โดยพระเจ้าติกคะ (မင်းတိက္ခာ)
บีศีน

บีศีน  iเป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย พื้นที่ใกล้เคียงได้แก่บิลลีนทางเหนือ อัลมูอะฮ์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ดัยรุลฟัรดีสทางตะวันออก มูซาอัลฮูละฮ์ทางตะวันออกเฉียงใต้ ตัลษะฮับกับอัลฮูละฮ์ทางใต้ อักร็อบและบะอ์รีนทางตะวันตกเฉียงใต้ อัลบัยยาฎียะฮ์ทางตะวันก และ อัสซุวัยดะฮ์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าบีศีนมีประชากร 3,224 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถืออะละวี
อ้าวอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
บรรณานุกรม.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
ดัยรุลฟัรดีส

ดัยรุลฟัรดีส  เป็นเมืองในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย พื้นที่ใกล้เคียงได้แก่กัฟร์บุฮุมทางตะวันออกเฉียงเหนือ ตูมีนกับอัรร็อสตันทางตะวันออกเฉียงใต้ และอัลฮูละฮ์ทางตะวันตกเฉียงใต้ สำนักงานสถิติกลางซีเรียรายงานว่าเมืองนี้มีประชากร 5,890 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
ในสมัยจักรวรรดิไบแซนไทน์ พลเมืองดัยรุลฟัรดีสหันมานับถือศาสนาคริสต์อย่างช้า ๆ จนกระทั่งกลายเป็นเมืองคริสต์ในคริสต์ทศวรรษ 540 ใน ค.ศ. 182 เมื่อสมัยจักรวรรดิออตโตมัน หมู่บ้านนี้เป็นส่วนหนึ่งของ"ซันจัก" ("อำเภอ") ฮะมาฮ์ และมี 25 ฟิดดาน หมู่บ้านนี้จ่ายภาษีเข้าคลัง 2,640 กิรช์
มาเอบาชิวิชซ์

มาเอบาชิวิชซ์ (ญี่ปุ่น: 前橋ウィッチーズ, โรมาจิ: Maebashi Uitchīzu) เป็นซีรีส์ออริจินัลอนิเมะทางโทรทัศน์ที่จะออกอาอากาศเร็ว ๆ นี้ที่ผลิตโดยสตูดิโอซันไรส์ ซีรีส์นี้กำกับโดยจุนอิจิ ยามาโมโตะ และเขียนบทโดยเอริกะ โยชิดะ ออกแบบตัวละครต้นฉบับโดยยู อินามิ ออกแบบตัวละครแอนิเมชันโดยโนโซมิ ทาจิบานะ และเพลงประกอบที่แต่งโดยยูริ ฮาบุกะ โดยซีรีส์นี้ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 6 เมษายนจนถึงวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2568 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และบีเอส11 และทางช่องกุนมะ เทเลวิชั่นโดยออกอากาศช้ากว่า 5 วัน เพลงเปิดของเรื่องคือ "Sugosugi Maebashi Witches!" (スゴすぎ前橋ウィッチーズ！, Super Amazing Maebashi Witches!) ในขณะที่เพลงปิดคือ "Sorezore no Door" (それぞれのドア, Each Door) ทั้งสองเพลงร้องโดยตัวละครหลักทั้งห้าของเรื่องที่เรียกรวมกันว่า "มาเอบาชิ วิชซ์" 
ให้เสียงโดย: ซากูระ คาซูงะ
ให้เสียงโดย: ฮินาโนะ ซากิกาวะ
ให้เสียงโดย: #เปลี่ยนทาง 
ให้เสียงโดย: #เปลี่ยนทาง 
ให้เสียงโดย: #เปลี่ยนทาง 
ให้เสียงโดย: โทโมกาซุ ซูงิตะ
ให้เสียงโดย: ยู เซริซาวะ
ให้เสียงโดย: นาโอะ โทยามะ
ให้เสียงโดย: อาการิ คิโต
ตูมีน

ตูมีน  เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย พื้นที่ใกล้เคียงได้แก้ดัยรุลฟัรดีสทางตะวันตกเฉียงเหนือ กัฟร์บุฮุมทางเหนือ อัรร็อสตันทางใต้ และอัลฮูละฮ์ทางตะวันตกเฉียงใต้ สำนักงานสถิติกลางซีเรียรายงานว่าตูมีนมีประชากร 2,129 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายกรีกออร์ทอดอกซ์
อัลฮุมัยรี

อัลฮุมัยรี  เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าอัลฮุมัยรีมีประชากร 1,797 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถืออะละวี
อัลญาฟิอะฮ์

อัลญาฟิอะฮ์  เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าอัลญาฟิอะฮ์มีประชากร 833 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
กัฟร์เกาะดะห์

กัฟร์เกาะดะห์  เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่ากัฟร์เกาะดะห์มีประชากร 1,049 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
ภาษาอุยกูร์เก่า

ภาษาเตอร์กิกไซบีเรียที่สูญแล้วในเอเชียกลางและเอเชียตะวันออก
ภาษาอุยกูร์เก่า  เป็นภาษาในกลุ่มภาษาเตอร์กิกที่ใช้พูดในราชอาณาจักรโคโช ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9–14 รวมถึงในบริเวณมณฑลกานซู่
ประวัติ.
ภาษาอุยกูร์เก่ามีวิวัฒนาการมาจากภาษาเตอร์กิกเก่า ซึ่งสืบทอดมาจากภาษาเตอร์กิกไซบีเรีย หลังจากที่อาณาจักรข่านอุยกูร์ล่มสลายและผู้ที่รอดได้อพยพไปยังตูร์ปัน โคมูล (ต่อมาคือฮามี่) และกานซู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 9
ชาวอุยกูร์ในตูร์ปันและโคมูลก่อตั้งราชอาณาจักรโคโชและรับเอาศาสนามาณีกีและศาสนาพุทธเป็นศาสนาของตน ในขณะที่ชาวอุยกูร์ในกานซู่แรกเริ่มก่อตั้งราชอาณาจักรอุยกูร์กานโจว ซึ่งต่อมาอยู่ในอำนาจของอาณาจักรเซี่ยตะวันตก ซึ่งลูกหลานของพวกเขาคือชาวยุคูร์แห่งกานซู่ ภาษายุคูร์ตะวันตกเป็นภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาอุยกูร์เก่า
ราชอาณาจักรโคโชดำรงอยู่ได้ต่อไปโดยเป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิมองโกล แต่ต่อมาถูกพิชิตโดยจักรวรรดิข่านชากาทายซึ่งเป็นชาวมุสลิม โดยพิชิตตูร์ปันและโคมูลและเปลี่ยนภูมิภาคนี้ให้เป็นอิสลาม ภาษาอุยกูร์เก่าจึงสาบสูญจากตูร์ปันและโคมูล
ภาษาอุยกูร์ซึ่งเป็นภาษาราชการของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ไม่ได้สืบเชื้อสายมาจากภาษาอุยกูร์เก่า แต่เป็นลูกหลานของกลุ่มภาษาคาร์ลุกที่พูดในอาณาจักรข่านการา-ฆานิด โดยเฉพาะภาษาฆากานีที่ได้รับการอธิบายโดยมะห์มูด อัล-กาชฆอรี  ภาษาสืบทอดเพียงภาษาเดียวที่ยังคงมีผู้พูดของภาษาอุยกูร์เก่าคือภาษายุคูร์ตะวันตก (Yellow Yughur) ซึ่งมีผู้พูดอยู่ในมณฑลกานซู่ของจีน
ลักษณะเด่น.
ภาษาอุยกูร์เก่ามีระบบการนับแบบคาดเดา (anticipating counting system) และการใช้คำเชื่อม "dro" ซึ่งส่งต่อไปยังภาษายุคูร์ตะวันตก
วรรณกรรม.
วรรณกรรมภาษาอุยกูร์เก่าส่วนใหญ่เป็นข้อความทางศาสนาเกี่ยวกับศาสนามาณีกีและศาสนาพุทธ โดยตัวอย่างถูกพบในเอกสารตัวเขียนตุนหวง จารึกหลายภาษารวมทั้งภาษาอุยกูร์เก่าสามารถพบได้ที่จูหยงกวนหยุนไถ  ชาลาบริเวณด่านจูหยงกวนทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงปักกิ่ง และในศิลาจารึกของสุไลมาน
อักขระ.
ราชอาณาจักรโคโชซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 843 เดิมใช้อักษรรูนเตอร์กิกโดยมีสำเนียงพูดแบบ "anïγ" อักษรอุยกูร์เก่าได้รับอิทธิพลมาจากชาวพื้นเมืองในท้องถิ่นที่มีสำเนียง "ayïγ" ซึ่งพวกเขาอพยพมายังตูร์ปันหลังปี ค.ศ. 840
อัลมูอะฮ์

อัลมูอะฮ์  เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าหมู่บ้านนี้มีประชากร 3,776 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
กุฟัยลูน

กุฟัยลูน  เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่ากุฟัยลูนมีประชากร 501 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถืออะละวี
ตำบลบ่อทอง (อำเภอหนองม่วง)

บ่อทอง เป็นตำบลในอำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี พื้นที่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลชอนสารเดช
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลบ่อทอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
บ่อทอง เดิมเป็นหมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช อำเภอโคกสำโรง พ.ศ. 2511 ได้แยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช มาตั้งเป็น ตำบลบ่อทอง โดยชื่อ "บ่อทอง" มาจากที่บริเวณหมู่ที่ 11 บ้านธารทรัพย์ในปัจจุบันนั้น เป็นลำห้วย และได้มีชาวญี่ปุ่นมาขุดทองอยู่ในบริเวณนี้ แต่ทองมีไม่มากไม่คุ้มกับค่าลงทุนทำเหมืองแร่ทองคำ จึงเลิกไป จะเพียงเห็นร่องรอยที่มีหลุมบ่อที่ขุดไว้ ชาวบ้านจึงได้เรียกพื้นที่ตำบลว่า "บ่อทอง"
ปี พ.ศ. 2521 ทางจังหวัดลพบุรีประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 6 บ้านดงดินแดง, หมู่ 7 บ้านหนองสำราญ, หมู่ 8 บ้านโคกกลาง, หมู่ 11 บ้านหนองขุด และหมู่ 12 บ้านป่าเขว้า ของตำบลบ่อทอง ออกไปตั้งเป็น ตำบลดงดินแดง และต่อมาทางราชการประกาศแยกพื้นที่ตำบลบ่อทอง ของอำเภอโคกสำโรง ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ อำเภอหนองม่วง จนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลบ่อทองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลบ่อทองเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบ่อทอง ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ่อทองมี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 105.40 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,565 คน และ 1,757 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ่อทองอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ่อทอง
ตำบลดงดินแดง

ดงดินแดง เป็นตำบลในอำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี พื้นที่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลชอนสารเดช
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลดงดินแดง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ดงดินแดง เดิมเป็นหมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช อำเภอโคกสำโรง พ.ศ. 2511 ได้แยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลบ่อทอง โดยมีบ้านดงดินแดงรวมอยู่ด้วย ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2521 ทางจังหวัดลพบุรีประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 6 บ้านดงดินแดง, หมู่ 7 บ้านหนองสำราญ, หมู่ 8 บ้านโคกกลาง, หมู่ 11 บ้านหนองขุด และหมู่ 12 บ้านป่าเขว้า ของตำบลบ่อทอง ออกไปตั้งเป็น ตำบลดงดินแดง 
ต่อมาทางราชการประกาศแยกพื้นที่ตำบลดงดินแดง ของอำเภอโคกสำโรง ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ อำเภอหนองม่วง จนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลดงดินแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลดงดินแดงเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดงดินแดงหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดงดินแดงมี 11 หมู่บ้าน พื้นที่ 178.78 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,167 คน และ 1,207 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดงดินแดงอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดงดินแดง
อาบิล

อาบิล  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮอมส์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางใต้ของฮอมส์ 10 กิโลเมตร พื้นที่ใกล้เคียงได้แก่อันนะกีเราะฮ์กับกัฟร์อายาทางเหนือ มัสกะนะฮ์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ Judaydat al-Sharqiyah ทางตะวันออก ชินชารทางตะวันออกเฉียงใต้ ดะมีนะฮ์ อัชชัรกียะฮ์ทางใต้ อัลบุวัยเฎาะฮ์ อัชชัรกียะฮ์ทางตะวันตกเฉียงใต้ และก็อฏฏีนะฮ์ทางตะวันตก สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าอาบิลมีประชากร 2,873 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญนับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
อาบิลได้รับการเทียบเข้ากับที่อยู่อาศัยสมัยโรมันชื่อ Abila Lysaniae ยากูต อัลฮะมะวี นักภูมิศาสตร์ซีเรียสมัยกลาง เดินทางมายังหมู่บ้านนี้ในคริสต์ทศวรรษ 1220 พร้อมระบุเป็น "หมู่บ้านฮิมส์ ตั้งอยู่ใกล้นครทางใต้ และอยู่ห่างประมาณ 2 ไมล์"
สิงโตแห่งยูดาห์

สิงโตแห่งยูดาห์  เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมและสัญลักษณ์ประจำชาติของชาวยิว ตามธรรมเนียมถือเป็นสัญลักษณ์ของเผ่ายูดาห์ ความเกี่ยวข้องระหว่างชาวเผ่ายูดาห์และสิงโตพบได้ครั้งแรกในพรที่ยาโคบให้กับยูดาห์บุตรชายคนที่ 4 ในหนังสือปฐมกาลของคัมภีร์ฮีบรู
ยังมีการกล่าวถึงสิงโตแห่งยูดาห์ในหนังสือวิวรณ์ในพันธสัญญาใหม่ในฐานะคำที่บ่งบอกถึงพระเยซูแห่งนาซาเร็ธตามเทววิทยาศาสนาคริสต์ สิงโตแห่งยูดาห์
ยังเป็นหนึ่งในชื่อตำแหน่งที่ใช้โดยจักพรรดิแห่งเอธิโอเปียจากราชวงศ์ซาโลมอน
นาโชน

ในคัมภีร์ฮีบรู นาโชน ("Naḥšon") เป็นผู้นำชนเผ่าของเผ่ายูดาห์ในช่วงการเดินทางเร่ร่อนในถิ่นทุรกันดารตามที่ระบุในหนังสือกันดารวิถี ในฉบับพระเจ้าเจมส์ ชื่อของนาโชนสะกดว่า Naashon และมักถ่ายอักษรเป็น Nachshon
ตามบันทึกในมิดราชของชาวยิว นาโชนเป็นผู้ที่เริ่มการเดินทางข้ามทะเลแดงของชาวฮีบรู โดยการเดินลงทะเลไปถึงความลึกระดับศีรษะจนกระทั่งทะเลแยกออก
ในงานศิลปะ.
นาโชนได้รับการแสดงภาพในบรรพบุรุษคนหนึ่งของพระคริสต์ในโค้งพระจันทร์ครึ่งซีกของโบสถ์น้อยซิสทีน ซึ่งแสดงภาพนาโชนในวัยหนุ่มสวมเสื้อคลุมสีแดงกำลังอ่านหนังสืออยู่
อำเภอตาปานูลีกลาง

ตาปานูลีกลาง  เป็นอำเภอในจังหวัดสุมาตราเหนือ เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย มีเมืองหลักอยู่ที่ปันดัน อำเภอนี้มีพื้นที่ 2,194.98 ตารางกิโลเมตร และประกอบด้วยพื้นที่ยาวตามแนวชายฝั่งตะวันตกของจังหวัดสุมาตราเหนือ กับเกาะนอกชายฝั่ง โดยเกาะที่ใหญ่ที่สุดคือเกาะมูร์ซาลา อำเภอนี้มีประชากร 311,232 คนในสำมะโน ค.ศ. 2010 และ 365,177 คนในสำมะโน ค.ศ. 2020 จำนวนทางการโดยประมาณช่วงกลาง ค.ศ. 2023 อยู่ที่ 386,895 คน (แบ่งเป็นชาย 195,086 คนและหญิง 191,809 คน)
เขตบริหาร.
อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 20 ตำบล ("kecamatan") ดังตารางข้างล่างพร้อมประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 สำมะโน 20200และสำมะโนทางการโดยประมาณกลาง ค.ศ. 2023 จารางนี้ยังรวมที่ตั้งเมืองหลัก จำนวนหมู่บ้านในแต่ละตำบล (รวม 160 "desa" เขตชนบท และ 55 "kelurahan" เขตเมือง) และรหัสไปรษณ๊ย์
หมายเหตุ: (a) รวมเกาะมูร์ซาลาและ 18 เกาะเล็ก ๆ ริมชายฝั่ง
ฌักส์ ร็อกก์

ฌักส์ ฌอง มารี ร็อกก์, เคาต์ร็อกก์ (2 พฤษภาคม 1942 - 29 สิงหาคม 2021) เป็นผู้บริหารและแพทย์ด้านกีฬาชาวเบลเยียม ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) คนที่ 8 ตั้งแต่ปี 2001 ถึง 2013 ในปี 2013 ร็อกก์ได้รับเลือกเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของไอโอซีซึ่งเป็นตำแหน่งตลอดชีพ ซึ่งเขาดำรงอยู่จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยโรคพาร์กินสันในเดือนสิงหาคม 2021
ก็อฏฏีนะฮ์

ก็อฏฏีนะฮ์  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮอมส์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางใต้ของฮอมส์ โดยอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลสาบฮอมส์ ซึ่งมีอีกชื่อว่า "ทะเลสาบก็อฏฏีนะฮ์" พื้นที่ใกล้เคียงได้แก่อัลบุวัยเฎาะฮ์ อัชชัรกียะฮ์ทางใต้ อาบิลทางตะวันออก อันนะกีเราะฮ์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ Tell al-Shur ทางเหนือ และคิรบัตฆอซีทางตะวันออกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทะเลสาบฮอมส์ สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าก็อฎฎีนะฮ์มีประชากร 6,018 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004
คิม ซู-กย็อม

คิม ซู-กย็อม (เกิด 3 ธันวาคม ค.ศ. 2001) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเปิดตัวในฐานะนักแสดงในปี ค.ศ. 2020 เขามีชื่อเสียงจากเรื่อง "Weak Hero Class 1" (2022) และ "Duty After School" (2023)
ดะมีนะฮ์ อัชชัรกียะฮ์

ดะมีนะฮ์ อัชชัรกียะฮ์  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮอมส์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางใต้ของฮอมส์ พื้นที่ใกล้เคียงได้แก่ ชินชารทางตะวันออกเฉียงเหนือ อัลบุวัยเฎาะฮ์ อัชชัรกียะฮ์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ และอัลกุศ็อยร์ทางตะวันตกเฉียงใต้ สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าดะมีนะฮ์ อัชชัรกียะฮ์มีประชากร 1,893 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004
ใน ค.ศ. 1838 อีไล สมิธ นักวิชาการชาวอังกฤษ จัดให้ดะมีนะฮ์ อัชชัรกียะฮ์เป็นหมู่บ้านร้าง
อัมมีนาดับ

อัมมีนาดับ  เป็นบุคคลที่ถูกกล่าวถึงในหนังสืออพยพ เป็นพ่อตาของมหาปุโรหิตอาโรนพี่ชายของโมเสส 
อัมมีนาดับยังถูกกล่าวถึงในหนังสือนางรูธ (รวมถึงในพระวรสารนักบุญมัทธิวและพระวรสารนักบุญลูกา) ในฐานะบิดาของนาโชน บรรพบุรุษของกษัตริย์ดาวิด และยังเป็นบรรพบุรุษของพระเยซู 
อัมมีนาดับผู้นี้เป็นชาวอิสราเอลที่ถูกกล่าวถึงในเชื้อสายของบุตรชายของยาโคบในอพยพ 6:14-28 ส่วนในมัทธิว 1:1-16 แสดงบันทึกฉบับเต็มของบรรพบุรษและผู้สืบเชื้อสาย
ชื่ออัมมีนาดับเดียวกันนี้ยังถูกกล่าวถึงในหนังสือซามูเอลและ 1 พงศาวดาร อัมมีนาดับคนนี้น่าจะเป็นผู้รับใช้ในพลับพลา และเป็นหนึ่งในชาวเลวี 112 คนที่เป็นผู้สืบเชื้อสายของอุสซีเอลผู้ได้รับเกียรติยิ่งใหญ่ในการนำหีบแห่งพันธสัญญาจากชาวฟีลิสเตียกลับมายังเยรูซาเล็ม 
ประวัติ.
ตามลำดับพงศ์พันธุ์ในคัมภีร์ไบเบิล อัมมีนาดับเป็นบุตรชายของราม (หรืออารัม) อัมมีนาดับเกิดในช่วงที่ชาวอิสราเอลอพยพจากอียิปต์โบราณ รามเป็นเหลนของยูดาห์ อัมมีนาดับเป็นบิดาของนาโชนหัวหน้าของเผ่ายูดาห์ (กันดารวิถี 1:7; 2:3; 7:12, 17; 10:14) บุตรสาวของอัมมีนาดับชื่อเอลีเชบาเป็นภรรยาของอาโรน (อพยพ 6:23) อัมมีนาดับจึงเป็นพ่อตาของอาโรน
ชินชาร

ชินชาร (บางครั้งสะกดเป็น ชันชาร) เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮอมส์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางเหนือของฮอมส์ อัลกุศ็อยร์ทางตะวันตกเฉียงใต้ และชัมซีนทางใต้ สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าชินชารมีประชากร 3,118 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
แฮชัน

อี ดง-ฮย็อก (เกิด 6 มิถุนายน 2000), หรือที่รู้จักในชื่อในวงการว่า แฮชัน (เกาหลี: ), เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นสมาชิกของวงบอยแบนด์เกาหลีใต้ เอ็นซีที และซับย่อย NCT U ร่วมกับยูนิตย่อยประจำวงอย่าง NCT 127 และ NCT Dream
อาวาโมริ

อาวาโมริ (; โรมาจิ: "awamori") หรือ อามูอิ  เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จากจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น อาวาโมริทำจากข้าวเมล็ดยาว นำไปหมักแล้วตามด้วยกลั่น
ประวัติ.
ประวัติของอาวาโมริตั้งต้นมาจากการค้าขายระหว่างโอกินาวะหรืออาณาจักรรีวกีวในขณะนั้นกับอาณาจักรอื่น โดยมีต้นกำเนิดมาจากเหล้าขาวของไทย วิธีการกลั่นอาวาโมรินั้นถ่ายทอดมาจากอาณาจักรอยุธยาเมื่อสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งโอกินาวะหรืออาณาจักรรีวกีวในขณะนั้นเป็นตัวกลางหลักในการค้าระหว่างเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จีน และญี่ปุ่น อาวาโมริจะใช้ข้าวจากไทยเป็นวัตถุดิบทั้งหมด ชาวโอกินาวะได้พัฒนากระบวนการกลั่นจากเทคนิคที่ได้เรียนรู้จากประเทศเพื่อนบ้านเพื่อให้เหมาะสมกับสภาวะอากาศท้องถิ่นและให้สามารถนำราโคจิซึ่งเป็นราท้องถิ่นมาใช้หมักได้ อาณาจักรรีวกีวได้ส่งอาวาโมริเป็นเครื่องบรรณาการให้กับจีนและญี่ปุ่นระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 19
หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งปรากฏชื่ออาวาโมริ (泡盛) ได้แก่บันทึกของขวัญจากพระเจ้าโช เทแห่งอาณาจักรรีวกีวพระราชทานแก่โทกูงาวะ อิเอ็ตสึนะ โชกุนคนที่สี่ของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะเมื่อ ค.ศ. 1671 ซึ่งกษัตริย์แห่งอาณาจักรรีวกีวเคยพระราชทานอาวาโมริเป็นของขวัญมาก่อนแล้ว แต่ในเอกสารฉบับก่อนหน้าจะบันทึกชื่อไว้ว่าเป็นโชจู (焼酒 หรือ 焼酎)
ใน ค.ศ. 2017 ผู้ผลิตอาวาโมริรายใหญ่สามรายในจังหวัดโอกินาวะได้ร่วมมือกันเพื่อขยายตลาดเพื่อส่งออกอาวาโมริไปยังสหรัฐและยุโรปเนื่องจากยอดขายในประเทศลดลง ผลิตภัณฑ์ใช้ชื่อตราสินค้าว่า "Ryukyu 1429" และเริ่มวางจำหน่ายในสหราชอาณาจักรเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019
การผลิต.
แม้ว่าอาวาโมริจะเป็นสุรากลั่นเหมือนกับโชจู แต่อาวาโมริกับโชจูก็มีความแตกต่างที่สำคัญหลายประการ ประการแรก อาวาโมริมาจากการหมักครั้งเดียวในขณะที่โชจูมาจากการหมักสองครั้ง นอกจากนี้ อาวาโมริจะใช้ข้าวแบบไทยซึ่งเป็นข้าวเมล็ดยาว แตกต่างจากข้าวญี่ปุ่นซึ่งเป็นเมล็ดสั้นที่ใช้ผลิตโชจู ประการสุดท้าย อาวาโมริจะใช้ราโคจิดำซึ่งเป็นราโคจิท้องถิ่นของโอกินาวะ ในขณะที่โชจูจะใช้ราโคจิขาว ดำ และเหลือง
คูซุ.
อาวาโมริที่บ่มเป็นเวลาอย่างน้อยสามปีจะเรียกว่า "คูซุ" (; โรมาจิ: "kusu" แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'สุราเก่า') ซึ่งมาจากคำอ่านในภาษาโอกินาวะและจะใช้เฉพาะกับอาวาโมริ ในขณะที่ในส่วนอื่นของญี่ปุ่นจะอ่านว่า "โคชุ" และจะใช้กับสาเกเก่า คูซุที่บ่มเก็บไว้กว่า 200 ถึง 300 ปีส่วนใหญ่สูญหายไประหว่างยุทธการที่โอกินาวะในสงครามโลกครั้งที่สอง ในปัจจุบันคูซุที่เชื่อกันว่าเก็บไว้นานที่สุดอยู่ที่โรงกลั่นสุราชิกินะ เขตชูริ นครนาฮะ ซึ่งมีอายุประมาณ 100 ถึง 150 ปี และมีความพยายามที่จะบ่มคูซุอายุ 200 และ 300 ปีใหม่อีกครั้ง
อันนะกีเราะฮ์

อันนะกีเราะฮ์ (บางครั้งสะกดเป็น "อันนุก็อยเราะฮ์") เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮอมส์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางใต้ของฮอมส์ พื้นที่ใกล้เคียงได้แก่ กัฟร์อายาทางตะวันออกเฉียงเหนือ, มัสกะนะฮ์ทางตะวันตก อาบิลทางใต้ ก็อฏฏีนะฮ์ทางตะวันตกเฉียงใต้ และ Tell al-Shur ทางตะวันตก 
สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าอันนะกีเราะฮ์มีประชากร 2,025 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
กัฟร์อายา

กัฟร์อายา  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮอมส์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางใต้ของฮอมส์ สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่ากัฟร์อายามีประชากร 6,918 คนใน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี
เนวาร์

เนวาร หรือ เนวาร์ อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เต้าหู้โคยะ

เต้าหู้โคยะ หรือ โคยาโดฟุ (; โรมาจิ: "kōya-dōfu") ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ ชิมิโดฟุ (凍み豆腐), โคริโดฟุ (凍り豆腐) หรือ โคยาซังโดฟุ (高野山豆腐) เป็นเต้าหู้แช่แข็ง เป็นวัตถุดิบหลักในตู้กับข้าวของญี่ปุ่น และเป็นส่วนผสมสำคัญในอาหารมังสวิรัติของศาสนาพุทธ มีต้นกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น ทำจากถั่วเหลือง, สารช่วยทำให้ตกตะกอน และโซดาทำขนม มีลักษณะเหมือนฟองน้ำเนื้อแข็งและต้องนำไปแช่น้ำก่อนใช้ ส่วนใหญ่ใช้ในสตูและซุป
มหากาลมนเทียร (ดาร์จีลิง)

มหากาลมนเทียร (เทวนาครี: महाकाल मन्दिर) เป็นมนเทียรในดาร์จีลิง ประเทศอินเดีย มีพระศิวะเป็นเทพเจ้าองค์ประธาน สร้างขึ้นในปี 1782 โดยลามะโดร์เจ รินซิง (Dorjey Rinzing) ตั้งอยู่บนยอดเขาออบเซอร์วาทอรี มนเทียรนี้เป็นการหลอมรวมระหว่างธรรมเนียมฮินดูและพุทธ ถือเป็นศาสนสถานที่ศาสนาทั้งสองอยู่ร่วมกันอย่างสันติ
จีซ็อง

พัก จี-ซ็อง (เกิด 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002) หรือที่รู้จักในชื่อ จีซ็อง เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง นักแต่งเพลง นักเต้น และนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเริ่มต้นอาชีพในฐานะนักแสดงเด็ก นายแบบ และนักเต้น โดยเป็นส่วนหนึ่งของทีมเต้น นัม ฮย็อน-จุน และ คิดส์ เขากลายเป็นเด็กฝึกหัดภายใต้เอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ในปี ค.ศ. 2013 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมฝึกหัดก่อนเปิดตัวเอสเอ็มรุกกีส์ จีซ็องเปิดตัวไอดอลในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 ในฐานะสมาชิกวงบอยแบนด์เกาหลีใต้ เอ็นซีที ผ่านยูนิตย่อยเอ็นซีทีดรีม
ยาซูฮิโระ คาโน

ยาซูฮิโระ คาโน (; โรมาจิ: "Kanō Yasuhiro" เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่นจากจังหวัดฮกไกโด ผลงานในฐานะนักเขียนการ์ตูนอาชีพเรื่องแรกคือมังงะเรื่องสั้น "แบล็กซิตี" ตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์"ฉบับพิเศษในฤดูใบไม้ร่วงของปี พ.ศ. 2535 ซึ่งทำให้คาโนได้รับระหวาง Hop Step Award สำหรับนักเขียนหน้าใหม่ของนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์" ผลงานมังงะหลายเรื่องได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์" ได้แก่ "เก๋า โจ๋ โก๋พันธุ์สวย" และ "เอ็ม x ซีโร่" ทั้งสองเรื่องมีลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนต์
ราเม็งและข้าว

ราเม็งและข้าว (; โรมาจิ: "rāmen raisu"; "ramen rice") เป็นเมนูชุดที่ผสมผสานราเม็งกับข้าวสวยเข้าด้วยกัน
ภาพรวม.
มีคำอธิบายว่าสาเหตุที่รับประทานราเม็งพร้อมกับข้าว เชื่อว่าน่าจะเป็นเพราะลูกค้าที่ไม่สามารถพอใจกับแค่ปริมาณของราเม็งเพียงอย่างเดียว ถ้าเพียงต้องการเพิ่มปริมาณที่กิน สามารถแค่เพิ่มเส้นราเม็งในปริมาณที่มากขึ้น แต่ถ้าใช้ปริมาณที่มากขึ้น ความสมดุลระหว่างเส้นกับซุปจะสูญเสียไป และเส้นจะอืดระหว่างรับประทานจึงทำให้ใช้วิธีการเพิ่มข้าวแทนที่จะเพิ่มเส้น ว่ากันว่าจุดเริ่มต้นมาจากร้านราเม็ง อาจิโนะซัมเป ในซัปโปโระ ฮกไกโด โดยที่ร้านมีการเพิ่มข้าวให้กับลูกค้าที่แค่กินราเม็งอย่างเดียวไม่พอ แล้วมีลูกค้าหนุ่มคนหนึ่งใช้คำว่า "ราเม็งไรซ์" ในการสั่ง หลังจากนั้นก็แพร่หลายไปทั่วประเทศ นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีที่ว่าต้นกำเนิดของการกินแบบนี้มาจากเมนู "ชินะโซบะไรซ์" (支那そばライス) ในร้านอาหารซันโจอัง ในเขตชินจุกุ โตเกียว
โภชนาการ.
ในด้านโภชนาการ มีคนมองว่าการกินแบบนี้จะทำให้ได้รับแต่คาร์โบไฮเดรตมากไปทำให้ขาดสมดุลแล้วทำให้เป็นโรคอ้วนหรือเบาหวาน ขาดกรดไขมันจำเป็น วิตามิน เกลือแร่ อย่างไรก็ตาม เรื่องสารอาหารสามารถชดเชยได้โดยการเพิ่มผักให้มากขึ้น
เดอะทรังก์

เดอะทรังก์ (เกาหลี: ) เป็นละครซีรีส์เกาหลีใต้แนวลึกลับ เมโลดรามา ปี 2024 ซึ่งสร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันของคิม รยอ-รย็อง เขียนบทโดยพัก อึน-ย็อง กำกับโดย คิม กยู-แท นำแสดงโดยซอ ฮย็อน-จินและกง ยู ละครซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของคนสองคนที่อยู่ภายใต้สัญญาการแต่งงานหนึ่งปีและกระเป๋าลึกลับใบหนึ่ง มีกำหนดออกอากาศทางเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 29 พฤศจิกายน 2024
เรื่องย่อ.
โน อิน-จี (ซอ ฮย็อน-จิน) พนักงานของ NM (New Marriage) แม้จะใช้ชีวิตอยู่กับสามีตามสัญญาทุกปี แต่เธอกลับพบว่าตัวเองโดดเดี่ยวอย่างมาก ในขณะเดียวกัน ฮัน จ็อง-ว็อน (กง ยู) ก็เข้าสู่สัญญาการแต่งงานครั้งนี้แบบประชดประชันเพื่อที่จะรักษาการแต่งงานครั้งก่อนของเขาเอาไว้ ชีวิตของพวกเขาพลิกผันเมื่อมีการค้นพบกระเป๋าลึกลับในทะเลสาบ ส่งผลให้พวกเขาต้องเจอกับเหตุการณ์วุ่นวายมากมายที่เกี่ยวข้องกับบริการหาคู่
 พนักงานบริษัท NM (New Marriage) ซึ่งเป็นบริษัทที่จัดการจัดงานแต่งงานชั่วคราว
 โปรดิวเซอร์เพลงผู้จมอยู่กับความวิตกกังวลและความเหงาอันเนื่องมาจากความเจ็บปวดในอดีต
 อดีตภรรยาของจ็อง-ว็อน
การผลิต.
ตามที่แหล่งข่าวหลายคนเปิดเผยในเดือนกุมภาพันธ์ 2023 กงยู และซอ ฮย็อน-จิน ซึ่งทั้งคู่สังกัดแมเนจเมนต์ซูปได้รับเลือกและกำลังพิจารณารับบทนำในละครซีรีส์เรื่องนี้ ซึ่งสร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันของคิม รยอ-รย็องและจะผลิตโดย GTist คิม กยู-แท ผู้กำกับละครเรื่อง "ถ้ารักกัน...มันก็โอเค" (2014), "ข้ามมิติ ลิขิตสวรรค์" (2016), "สุขเคล้าเศร้า ชีวิตในเครื่องแบบ" (2018) และ "" (2022) และพัก อึน-ย็อง ผู้เขียนบทละครเรื่อง "ฮวารัง อัศวินพิทักษ์ชิลลา" (2016) ร่วมแสดงนำในซีรีส์เรื่องนี้ ห้าเดือนต่อมาทั้งซอและกงก็ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการว่าจะร่วมแสดงเป็นคู่แต่งงานชั่วคราว เดือนสิงหาคม 2023 จ็อง ยุน-ฮา ได้รับเลือกให้ร่วมแสดงและคาดว่าจะมีบทบาทสำคัญในละครเรื่องนี้
"เท็นเอเชีย" รายงานว่าการถ่ายทำกินเวลานานประมาณหกเดือน เริ่มตั้งแต่ปลายเดือนสิงหาคม 2023 และเสร็จสิ้นในเดือนกุมภาพันธ์ 2024
ออกอากาศ.
ละครซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศทางเน็ตฟลิกซ์เท่านั้นในวันที่ 29 พฤศจิกายน 2024
คากิฟราย

คากิฟราย (; โรมาจิ: "kaki furai") เป็นอาหารทอด ที่มีส่วนประกอบหลักคือหอยนางรม ถือเป็น โยโชกุประเภทหนึ่ง
โดยหลักแล้วจะใช้หอยนางรมแปซิฟิก ("Crassostrea gigas") ซึ่งฤดูกาลที่เหมาะเริ่มตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ร่วงถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ (บางแหล่งข้อมูลก็ว่า ตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูร้อน) นอกจากนี้ยังมีการใช้ หอยนางรมหิน (สกุล "Saccostrea") ซึ่งฤดูกาลที่เหมาะจะอยู่ในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนสิงหาคม (ฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูร้อน) จึงสามารถรับประทานคากิฟรายได้ตลอดทั้งปีในประเทศญี่ปุ่น
อิโมะฟราย

อิโมะฟราย (; โรมาจิ: "imo furai") เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำโดยหั่นมันฝรั่งนึ่งเป็นชิ้นขนาดพอดีคำคำ ชุบแป้งสาลีและเกล็ดขนมปัง แล้วนำไปทอด
อาหารชนิดนี้ได้รับการจัดเป็นอาหารชวนชิมระดับ B ในท้องถิ่นเมืองซาโนะ จังหวัดโทจิงิ และกลายเป็น อาหารแห่งจิตวิญญาณ
เกโซเต็ง

เกโซเต็ง (; โรมาจิ: "gesoten") เป็นเท็มปุระที่ทำจากหนวดหมึกทอด
มีการรับประทานกันมากในจังหวัดยามางาตะ โดยนอกจากจะใช้ใส่ในโซบะหรือราเม็งแล้ว ยังเป็นเมนูอาหารตามสั่งที่ร้านอิซากายะอีกด้วย
หมึกที่ใช้ทำเกโซเต็งส่วนใหญ่เป็น หมึกญี่ปุ่น หรือ หมึกแดง
ประวัติศาสตร์.
ว่ากันว่ามีการรับประทานกันใน ภูมิภาคมุรายามะและโมงามิของจังหวัดยามางาตะมาตั้งแต่ยุคเอโดะ ในเวลานั้นหมึกดิบหาได้ยาก จึงเป็นที่นิยมในหมู่ คนทั่วไป ที่จะนำหนวดหมึกไปเติมน้ำแล้วรับประทานเป็นเท็มปุระ
สำหรับที่อื่นนอกจากในจังหวัดยามางาตะแล้ว เกโซเต็งยังมีการนำมารับประทานเป็นกับโซบะ ฯลฯ แต่เนื่องจากหนวดหมึกถือว่าเป็นส่วนขาของหมึก บางครั้งจึงถือว่าด้อยกว่าเมื่อเทียบกับตัวหมึก ร้านโซบะที่มีมายาวนานในเขตคันโตหลีกเลี่ยงการใช้หนวดหมึกราคาถูก
เกโซดง

เกโซดง (; โรมาจิ: "gesodon") เป็นดมบุริหน้าหนวดหมึกทอดที่รับประทานกันอย่างแพร่หลายใน เมืองอาซาฮิกาวะ ฮกไกโด
มักจะพบเกโซดงได้ในร้านโซบะแบบยืนแถวเมืองอาซาฮิกาวะทุกร้าน และมักขายตามซูเปอร์มาร์เก็ต ได้รับการแนะนำในคู่มือการท่องเที่ยวและรายการโทรทัศน์ของเมือง เป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับนักท่องเที่ยว
อิกาโซเม็ง

อิกาโซเม็ง (; โรมาจิ: "ika sōmen") เป็นอาหารญี่ปุ่น ที่ทำโดยการตัดหมึกดิบให้เป็นเส้นบาง ๆ คล้ายเส้นบะหมี่ บาง ๆ จุ่มลงในโชยุ หรือน้ำจิ้ม แล้วกินโดยเคี้ยวเหมือน โซเม็ง จริง ๆ 
อิกาโซเม็งได้รับการแนะนำในฐานะของขึ้นชื่อของฮกไกโด โดยเฉพาะในฮาโกดาเตะ ซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องอาหารจากเนื้อหมึก
อิกานินจิง

อิกานินจิง (; โรมาจิ: "ika ninjin") เป็นอาหารท้องถิ่นทางตอนเหนือของภูมิภาคนากาโดริ จังหวัดฟุกุชิมะ
วิธีการทำอิกานินจิงสามารถทำโดยหั่นหมึกและแคร์รอตเป็นเส้นบาง ๆ แล้วปรุงรสด้วย โชยุ สาเก มิริง ฯลฯ ส่วนใหญ่จะทำในครัวเรือนตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูหนาว และยังนิยมกินเป็นโอกาซุหรือกับแกล้ม
อิกาปัง

อิกาปัง (; โรมาจิ: "ikapan") เป็นอาหารจานด่วน ที่ขายในเมืองอิเซซากิ จังหวัดกุมมะ มีส่วนประกอบหลักคือเนื้อหมึก
ภาพรวม.
วางจำหน่ายในวันที่ 3 พฤศจิกายน 2008 และมียอดขายประมาณ 100 ถึง 150 เล่มในแต่ละวัน แม้ว่าชื่อจะมีคำว่า "ขนมปัง" แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ขนมปัง แต่ดูเหมือนโอโกโนมิยากิมากกว่า แป้งทำจาก แป้งสาลีเนื้อเข้มข้น มี เนื้อสัมผัสที่เคี้ยวหนึบ และปรุงรส งา ถั่วลิสง พริกไทยป่นหยาบ และ อาโอโนริ
อิกาชูไม

อิกาชูไม (; โรมาจิ: "ika shūmai") เป็นอาหารท้องถิ่นและผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นของเมืองคารัตสึ จังหวัดซางะ เป็นขนมจีบซึ่งมีส่วนประกอบหลักคือ หมึกกับปลาพอลล็อกอะแลสกาบด กับ หอมใหญ่ รูปร่างกายนอกดูเหมือนเกี๊ยวที่ถูกหั่นเป็นเส้นบาง แม้ว่าจะพบอาหารจำพวกขนมจีบของท้องถิ่นในพื้นที่ภูมิภาคต่าง ๆ ทั่วประเทศญี่ปุ่น แต่พบได้ไม่มากในภูมิภาคทางตอนเหนือของคิวชูดังเช่นอาหารชนิดนี้
ประเทศเบลเยียมในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025

ประเทศเบลเยียมจะเข้าร่วมการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 ซึ่งจะจัดขึ้นในบาเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยเซปเป เฮเรอมาน ภายใต้ชื่อในวงการ "เรดเซบาสเตียน" ด้วยเพลง "สโตรบไลตส์" ซึ่งได้รับคัดเลือกผ่านการประกวดเพลงระดับชาติ "ยูโรซอง 2025" จัดโดยองค์การแพร่ภาพกระจายเสียงวิทยุและโทรทัศน์เฟลมิช (เวแอร์เต) สถานีโทรทัศน์แห่งชาติที่เข้าร่วม
ภูมิหลัง.
ก่อนการแข่งขันในปี 2025 เบลเยียมได้เข้าร่วมการประกวดเพลงยูโรวิชันแล้ว 65 ครั้งนับตั้งแต่การประกวดครั้งแรกในปี 1956 โดยพลาดเพียงการแข่งขันในปี 1994, 1997 และ 2001 เท่านั้น ตลอดการเข้าร่วมทั้ง 65 ครั้ง ประเทศเบลเยียมได้ชนะการประกวดเพียงครั้งเดียวในปี 1986 ด้วยเพลง "" ของซานดรา คิม ภายหลังการริเริ่มระบบรอบรองชนะเลิศในการประกวดปี 2004 เบลเยียมได้เข้ารอบชิงชนะเลิศถึงเก้าครั้ง สำหรับการประกวดปี 2024 เพลง "บีฟอร์เดอะพาร์ตีส์โอเวอร์" ของมูสติ ไม่สามารถผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศได้
สำหรับประเทศเบลเยียม จะมีสองสถานีโทรทัศน์ที่จะเข้าร่วมการแข่งขัน ได้แก่ องค์การแพร่ภาพกระจายเสียงวิทยุและโทรทัศน์เฟลมิช (เวแอร์เต) และ องค์การแพร่ภาพกระจายเสียงวิทยุและโทรทัศน์เบลเยียมของชุมชนฝรั่งเศส (แอร์เตเบแอ็ฟ) โดยทั้งสองจะผลัดกันเข้าร่วมและมีการใช้สิทธิ์ออกอากาศร่วมกัน ตลอดประวัติการเข้าร่วม เบลเยียมเคยใช้วิธีการคัดเลือกตัวแทนประเทศทั้งการจัดการประกวดเพลงระดับประเทศและการคัดเลือกภายในมาแล้วทั้งคู่ ในการประกวดปี 2023 เวแอร์เตได้จัดการแข่งขัน "ยูโรซอง" เพื่อคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันสำหรับการแข่งขันปีดังกล่าว ส่วนในการประกวดปี 2024 แอร์เตเบแอ็ฟเลือกใช้วิธีการคัดเลือกภายใน เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2025 เวแอร์เตยืนยันการเข้าร่วมการแข่งขันในปี 2025 และประกาศว่าจะคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันโดยใช้การประกวดเพลงระดับประเทศ "ยูโรซอง 2025"
ก่อนการประกวด.
ยูโรซอง 2025.
"ยูโรซอง 2025" จะเป็นการประกวดเพลงระดับประเทศที่จะใช้คัดเลือกตัวแทนประเทศในการเข้าประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 การประกวดจะถูกแบ่งออกเป็นการประกวดรองชนะเลิศสองรอบ และการประกวดรอบชิงชนะเลิศหนึ่งรอบ โดยรอบรองชนะเลิศจะออกอากาศในวันที่ 18 และ 25 มกราคม ค.ศ. 2025 ตามด้วยรอบชิงชนะเลิศในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ซึ่งเพลงและศิลปินที่ชนะเลิศจะได้รับการคัดเลือกเป็นตัวแทนประเทศในการประกวดเพลงยูโรวิชัน การแสดงทั้งสามรายการจะดำเนินรายการโดยปีเตอร์ ฟาน เดอ แวร์เรอ และจะออกอากาศทางเวแอร์เตเอน และบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งออนไลน์ เวแอร์เตมักซ์
รายการจะคัดเลือกศิลปินแปดคนเพื่อเข้าร่วมประกวด โดยจะมีการแสดงที่จะถ่ายทำล่วงหน้าในวันที่ 10 และ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2024 ที่เวแอร์เตสตูดิโอ 5 ในบรัสเซลส์ และจะออกอากาศในวันที่ 18 และ 25 มกราคม ค.ศ. 2025 ในรอบนี้เป็นการแสดงโดยที่ให้เป็นการนำเสนอเพลงของตนเองเท่านั้น ยังไม่ถือเป็นการประกวด การประกวดรอบชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ที่ เออแอมเฌสตูดิโอ 7 ในวิลวูร์ด ในการตัดสินจะใช้คะแนนจากคณะกรรมการและผลการลงคะแนนเสียงจากสาธารณชน
รายชื่อศิลปินทั้งแปดรายที่ได้รับเลือกเข้าแข่งขันจะประกาศในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 โดยเป็นการคัดเลือกโดยกลุ่มคนซึ่งประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรีจากเวแอร์เต ผู้จัดการศิลปิน และโปรดิวเซอร์ ศิลปินที่ผ่านการคัดเลือกจะต้องส่งเพลงสองเพลงภายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2024 และเข้าร่วมการออดิชันในบรัสเซลส์
อิกายากิ

อิกายากิ (; โรมาจิ: "ikayaki") เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำจากเนื้อหมึกย่าง
แบ่งเป็น 2 แบบหลัก ๆ แบบแรกคือที่ทำโดยนำหมึกทั้งตัวมาย่างโดยปรุงรสด้วยโชยุรสหวานเค็ม ซึ่งอาจเรียกว่า ยากิอิกะ (焼きイカ) และอีกแบบคือทำเป็นอาหารกินเล่นรูปร่างเหมือนเครปที่ทำโดยใส่หมึกลงในแป้งสาลี ซึ่งถือกำเนิดในโอซากะ
หม่อกะนีน

หม่อกะนีน  เป็นเมืองในอำเภอเย่ จังหวัดเย่ รัฐมอญ ทางใต้ของประเทศพม่า ตั้งอยู่บนที่ราบชายฝั่งห่างจากละไม่ง์ไปทางตะวันออกราว และห่างจากเย่ราว 
ภูมิศาสตร์.
หม่อกะนีนตั้งอยู่บนที่ราบชายฝั่งและล้อมรอบด้วยแม่น้ำหม่อกะนีนทางทิศเหนือ ระดับความสูงอยู่ที่ และพื้นที่สูงสุดอยู่ด้านตะวันออกของเมือง
ประชากร.
ตามรายงานสำมะโนประชากรของพม่า พ.ศ. 2557 ประชากรในเมืองหม่อกะนีน มีจำนวน 17,552 คน โดยเป็นชาย 8,403 คน และหญิง 9,149 คน
คมนาคม.
หม่อกะนีนตั้งอยู่บนทางหลวงหมายเลข 8 ของพม่า ซึ่งเชื่อมต่อเมือง สะเทิม, มอละมไยน์, ทวาย, มะริด และเชื่อมต่อกับทางหลวงเอเชียสาย 1ที่เมืองสะเทิม หม่อกะนีนอยู่ห่างจากมอละมไยน์ไปทางใต้ราว และห่างจากย่างกุ้งไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 
ภูมิอากาศ.
หม่อกะนีนมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Am") อากาศร้อนตลอดทั้งปี แม้อุณหภูมิสูงสุดในช่วงมรสุมจะลดลงเนื่องจากเมฆหนาและฝนตก มีฤดูแล้งหรือฤดูหนาว (พฤศจิกายน–เมษายน) และฤดูฝนหรือฤดูร้อน (พฤษภาคม–ตุลาคม) ฝนตกหนักตั้งแต่เดือนมิถุนายน–กันยายน โดยในเดือนสิงหาคมเพียงเดือนเดียวมีฝนตกหนักกว่า