กรรม (ศาสนาพุทธ)

ในพระพุทธศาสนา กรรม (กรฺม,) แปลว่า "การกระทำที่ประกอบด้วยเจตนา" ได้แก่ กระทำทางกาย เรียก กายกรรม ทางวาจา เรียก วจีกรรม และทางใจ เรียก มโนกรรม
วิบากกรรม หมายถึง การให้ผลของกรรมหรือการกระทำ และการรับผลของกรรมหรือการกระทำนั้น วิบากกรรมแบ่งออกเป็น 2 อย่าง คือ 1.ให้ผลตามเหตุปัจจัย เช่น ฟังธรรมย่อมได้ปัญญาและปฏิภาณ 2.ให้ผลสะท้อนกลับตามที่ได้ทำลงไป เช่น ด่าเขา ก็จะถูกด่า 
วิบากกรรม จะให้ผลเมื่อสมบูรณ์ด้วยเหตุ 3 ประการ คือ 1.สร้างเหตุมากพอสมควรแก่ผล 2.สร้างเหตุถูกทางที่จะได้ผลเช่นนั้น 3.ถึงเวลาที่สามารถให้ผลนั้นเกิดขึ้นมาได้จริง
กรรม เป็นส่วนหนึ่ง วัฏฏะ 3 คือ กิเลส กรรม วิบาก คือ เมื่อมีกิเลสจึงสร้างกรรมต่อมาก็รับผลจากการกระทำนั้น และผลจากการกระทำก็จะทำให้กิเลสใหม่ขึ้นมา วนเวียนไปเช่นนี้ ในปฏิจจสมุปบาท อวิชชา ตัณหา อุปาทาน จัดเข้าในกิเลส, สังขาร ภพ จัดเข้าในกรรม, และข้ออื่นๆที่เหลือจัดเข้าในวิบาก
กรรมวิบาก เป็นหนึ่งในอจินไตย 4 อาจกล่าวได้ว่าอำนาจแห่งผลกรรมนั้น ทำให้เกิดอจินไตยข้ออื่นๆ ทั้งพุทธวิสัย ที่เกิดจากการสั่งสมบารมีของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ทั้งฤทธิ์จากฌาน หรือการไปเกิดในภพสวรรค์และนรก การมีอยู่ของสังสารวัฏ ก็ล้วนเกิดขึ้นจากความอัศจรรย์ของวิบากกรรม ที่ให้ผลตามกรรมดีและกรรมชั่ว นอกจากสั่งสมได้ ยังให้ผลข้ามภพข้ามชาติ ตามคติความเชื่อของศาสนาพุทธอีกด้วย จัดเป็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยตรรกะทั่วไป เช่น ในคติพุทธ จะมีความเชื่อว่าการกราบไหว้พระพุทธเจ้าหรือการทำบุญอุทิศให้แก่บิดามารดา แม้จะพระพุทธเจ้าทรงนิพพานไปแล้วหรือพ่อแม่ไปเกิดใหม่ที่ไหนแล้ว ผู้ที่ทำย่อมได้ผลบุญ เหมือนท่านยังดำรงค์อยู่ เพราะกฎแห่งกรรมจะตัดสินที่เจตนาและการกระทำ เปรียบคนตีกลอง กลองไม่รับรู้ แต่ผู้ตีก็ย่อมได้อานิสงค์จากเสียงกลองที่ตีลงไป
ดังนั้น กฎแห่งกรรม จึงยังจัดเข้าใน ศรัทธา 4 คือ สิ่งที่ชาวพุทธควรเชื่อ เพราะกฎแห่งกรรม คือสิ่งที่อธิบายได้ยาก ถึงการมีอยู่จริงของกฎแห่งกรรม ให้คนทั่วไปเข้าใจได้ด้วยเพียงคำพูดเท่านั้น จึงเป็นเรื่องจำเป็นที่ศาสนาพุทธยังต้องใช้ความเชื่อเฉพาะในเรื่องนี้
กฎแห่งกรรม จัดเป็นหนึ่งใน ติตถายตนะ 3 คือ ประชุมแห่งลัทธิ หรือ แดนเกิดลัทธิ ซึ่งหมายถึง แม้จะมีลัทธิความเชื่อมากมาย แต่สามารถก็จัดเข้าในกลุ่มความเชื่อ 3 กลุ่มนี้เท่านั้น คือ 1.อิสรนิมมานรเหตุวาท คือกลุ่มความเชื่อที่เชื่อว่า โลกนี้พระเจ้าสร้างโลก และทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการของพระผู้สร้าง ศาสนาพุทธปฏิเสธแนวคิดนี้ เนื่องจากศาสนาพุทธเชื่อในเหตุปัจจัย เช่น ถ้ามีพระเจ้าสร้างโลก แล้วใครสร้างพระเจ้า หรือถ้าพระเจ้าเกิดเองได้ โลกนี้น่าจะเกิดเองได้โดยไม่ต้องมีผู้สร้างได้เหมือนกัน 2.อเหตุกอปัจจยวาท คือกลุ่มที่เชื่อว่าโลกนี้เกิดขึ้นเองด้วยความบังเอิญ ตายไปก็สูญ หายไปพร้อมกาย ไม่ไปเกิดใหม่หรือไปที่ไหนทั้งนั้น การสร้างกรรมไม่มีจริง เป็นเพียงวัตถุกระทบวัตถุ เท่านั้น (เช่น การฆ่าคนด้วยมีดก็เป็นเพียงโลหะวิ่งผ่านเศษเนื้อเท่านั้น) ศาสนาพุทธปฏิเสธแนวคิดนี้เช่นกัน ถ้าโลกนี้เกิดขึ้นจากความบังเอิญไม่อาศัยเหตุปัจจัย ความน่าจะเป็นที่เกิดเป็นมนุษย์และโลกเช่นนี้ แทบจะเป็นไปไม่ได้ เป็นเศษเสี้ยวหนึ่งในล้านของความเป็นไปได้ และจะบังเอิญที่จะมีมนุษย์และโลกเช่นนี้เหมือนเดิมอีกยิ่งไปเป็นได้ยากมากขึ้นอีกหลายเท่า และเราเพิ่งบังเอิญมาเกิดเจอเป็นครั้งแรกเชียวหรือ 3.ปุพเพตกเหตุวาท กลุ่มที่เชื่อว่าโลกนี้เกิดขึ้นจากกรรมเก่า กลุ่มนี้จะเชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดและกฎแห่งกรรม เชื่อว่าอำนาจของกฎแห่งกรรมจะแทรกแซงความน่าจะเป็น เพราะแรงกรรมจึงทำให้เกิดมนุษย์ขึ้นมาอีก เกิดโลกแบบนี้ขึ้นมาได้อีก วนเวียนไป โดยกฎแห่งกรรมทำหน้าที่คล้ายพระเจ้าผู้สร้าง แต่กฎแห่งกรรมเป็นเพียงแค่กฎที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติไม่ได้มีใครสร้างขึ้น ดังนั้นถ้าไม่มีกฎแห่งกรรมสิ่งต่างๆแทบจะเกิดขึ้นมาตามหลักความน่าจะเป็นแทบเป็นไปไม่ได้
ศาสนาพุทธเองนั้นก็ไม่ได้จัดว่าเป็นลัทธิปุพเพกตวาทเหตุอย่างแท้จริง เนื่องจากว่าลัทธิปุพเพกตวาทเหตุ มีอะไรเกิดขึ้นก็จะโทษว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจากกรรมเก่าแค่นั้น หรือที่เรียกว่าลัทธิกรรมเก่า เช่น ศาสนาเชน แต่ศาสนาพุทธเมื่อมีอะไรเกิดขึ้นจะต้องพิจารณากฎแห่งกรรมร่วมกับกฎธรรมชาติ(นิยาม)ข้ออื่นร่วมด้วย หรือพิจารณาปัจจัยข้ออื่นๆของมหาปัฏฐานนอกจากกรรมปัจจัยและวิปากปัจจัยเสมอ
ศาสนาพุทธนั้น กฎแห่งกรรมอยู่ในฐานะหนึ่งในกฎธรรมชาติ 5 อย่าง หรือ นิยาม 5 คือ 1.อุตุนิยาม กฎแห่งวัตถุที่เป็นไปตามอุณหภูมิร้อนเย็น 2.พีชนิยาม กฎแห่งการสืบพันธุ์ที่เป็นไปตาม สมตา วัฏฏตา และชีวิตา 3.จิตนิยาม กฎแห่งการทำงานของจิตและเจตสิก 4.กรรมนิยาม กฎแห่งกรรม 5.ธรรมนิยาม กฎทั่วไปคือสามัญญลักษณะ มีอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา และปฏิจจสมุปบาท
ในคติพุทธกฎแห่งกรรมจะไม่มีอำนาจเหนือกฎข้ออื่นๆ เพราะกฎนิยามทุกข้อต่างเท่าเทียมกัน เนื่องจากกฎแห่งกรรม ในมิติกฎธรรมชาตินั้น ย่อมหมายถึงความเป็นเหตุเป็นผล คือทำอะไรก็ต้องได้อย่างนั้น อย่างตรงไปตรงมา กฎแห่งกรรมจึงไม่ให้ผล ตามค่านิยม หรือความเชื่อ และหลักการของใครหรือสังคมไหน เพราะเพียงแค่กฎๆหนึ่งเท่านั้น
กฎแห่งกรรม ยังเป็น กรรมปัจจัยและวิปากปัจจัย สองใน 24 ปัจจัยของมหาปัฏฐานที่แสดงให้เห็นว่ากฎแห่งกรรมนั้น เกิดขึ้นจากเหตุปัจจัยจำนวนมหาศาลของทุกวาระเจตนาของทุกสรรพชีวิต ทำให้เกิดมหาเหตุสัพพปัจจัยขึ้นมาอย่างมากมาย ทุกเหตุปัจจัยต่างก็จะทำหน้าที่ให้ผล เพราะมีเหตุต้องมีผล แต่แม้กระนั้นต่อให้เหตุปัจจัยมีจำนวนมากเท่าใด สุดท้ายก็ต้องมีลำดับก่อนหลังการให้ผลขึ้นมาอยู่ดีตามธรรมชาติ ซึ่งผู้ที่จะเข้าใจลำดับเหล่านั้นอย่างกระจ่างแจ้ง คติพุทธเชื่อว่ามีเพียงพระพุทธเจ้าและสาวกที่มีบารมีมากบางรูปเท่านั้น เพราะมีความสลับซับซ้อน
กรรม 2.
กรรม 2 (การกระทำ, การกระทำที่ประกอบด้วยเจตนา ทางกายก็ตาม ทางวาจาก็ตาม ทางใจก็ตาม - Kamma: action; deed) 
การจำแนกประเภทของกรรม.
กรรมดี หรือ กรรมชั่วก็ตาม กระทำทางกาย วาจา หรือทางใจก็ตาม สามารถจำแนกอีก เป็นประเภทต่าง ๆ ได้หลายแบบ ดังนี้
จำแนกตามเวลาการให้ผลของกรรม.
การกระทำทางกาย วาจา ใจ ทั้งที่เป็นฝ่ายดีหรือไม่ดีก็ตาม ย่อมตอบสนองแก่ผู้กระทำ ไม่เร็วก็ช้า เวลาใดเวลาหนึ่ง กรรมจำแนกตามเวลาการให้ผลของกรรม (ปากกาลจตุกะ) แสดงกำหนดเวลา แห่งการให้ผลของกรรม มี 4 อย่าง คือ
จำแนกตามหน้าที่ของกรรม.
กรรมจำแนกตามหน้าที่การงานของกรรม (กิจจตุกะ) กรรมมีหน้าที่ ที่จะต้องกระทำสี่อย่าง คือ
จำแนกลำดับการให้ผลของกรรม.
กรรมจำแนกตามลำดับการให้ผลของกรรม (ปากทานปริยายจตุกะ) จำแนกตามความยักเยื้อง หรือ ลำดับความแรงในการให้ผล 4 อย่าง
จำแนกตามฐานที่ให้เกิดผลของกรรม.
กรรมจำแนกตามฐานที่ให้เกิดผลของกรรม (ปากฐานจตุกะ) แสดงที่ตั้งแห่งผลของกรรมสี่อย่าง เป็นการแสดงกรรมโดยอภิธรรมนัย (ข้ออื่น ๆ ข้างต้นเป็นการแสดงกรรมโดยสุตตันตนัย)
กรรมดำ กรรมขาว.
นอกจากเรื่องของกรรมดีกรรมชั่วแล้ว ยังมีการอธิบายกรรมอีกนัยหนึ่ง โดยอธิบายถึงกรรมดำกรรมขาว จำแนกเป็นกรรม 4 ประการ คือ
กฎแห่งกรรม.
กฎแห่งกรรม คือ กฎธรรมชาติ ข้อหนึ่ง ที่ว่าด้วยการกระทำ และผลแห่งการกระทำ ซึ่ง การกระทำและ ผลแห่งการกระทำนั้น ย่อมสมเหตุ สมผลกัน คือ บุคคลทำกรรมเช่นไรย่อมได้รับ"ผลของกรรม"เช่นนั้น เป็นต้น
"กรรมที่ทำให้ส่งผลมีอยู่ กรรมที่ช่วยสนันสนุนมีอยู่ กรรมที่ผ่อนหนักให้เบามีอยู่ กรรมที่ส่งผลแรงตรงกันข้ามตัดกรรมที่จะส่งผลเดิมมีอยู่"
"กรรมไม่ได้เกิดจากผู้อื่นดลบันดาล ไม่ได้เกิดจากตนเองดลบันดาล ไม่ได้เกิดจากทั้งตนเองและผู้อื่นดลบันดาล ไม่ได้เกิดขึ้นมาลอยๆ"
"ขันธ์5คือกายนี้ กายนี้คือกรรมเก่า กายนี้ไม่ใช่ของเธอเธอจงละมันเสีย อารมไม่ใช่ของเธอเธอจงละมันเสีย ความจำไม่ใช่ของเธอเธอจงละมันเสีย การปรุงแต่งทั้งหลายไม่ใช่ของเธอเธอจงละมันเสีย ใจนี้ไม่ใช่ของเธอเธอจงละมันเสีย ผู้ไม่ยึดเอาว่ากรรมนี้หรือขันธ์5นี้ว่าเป็นของเรา ใครเล่าจะรับผลของกรรมนั้น"
"สัตว์ทั้งหลายเป็นทายาทแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้เลวและประณีตได้" 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />กมฺมุนา วตฺตตี โลโก โลกย่อมเป็นไปตามกรรม