ระวางบรรทุกรวม

ระวางบรรทุกรวม (ย่อ: GT, GT หรือ gt) คือหน่วยวัดแบบไม่เชิงเส้นของปริมาตรรวมภายในทั้งหมดของเรือ ระวางบรรทุกรวมแตกต่างระวางบรรทุกรวมจดทะเบียน ทั้งระวางบรรทุกรวมและระวางบรรทุกรวมจดทะเบียนไม่ควรสับสนกับหน่วยวัดมวลหรือน้ำหนัก เช่น น้ำหนักบรรทุก (deadweight) หรือระวางขับน้ำ (displacement)
ระวางบรรทุกรวมควบคู่ไปกับระวางบรรทุกสุทธิ net tonnage) ถูกกำหนดโดย "อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการวัดระวางบรรทุกของเรือ" ค.ศ. 1969 (International Convention on Tonnage Measurement of Ships, 1969) ซึ่งองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ (IMO) ให้การรับรองใน ค.ศ. 1969 และมีผลบังคับใช้เมื่อ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 การวัดทั้งสองแบบนี้เข้ามาแทนที่ระวางบรรทุกรวมจดทะเบียน (gross register tonnage - GRT) และระวางบรรทุกสุทธิจดทะเบียน (net register tonnage - NRT) ระวางบรรทุกรวมคำนวณจาก "ปริมาตรขึ้นรูปของพื้นที่ปิดทั้งหมดของเรือ" และใช้เพื่อกำหนดสิ่งต่าง ๆ เช่น ข้อกำหนดด้านคนประจำเรือ กฎความปลอดภัย ค่าธรรมเนียมการจดทะเบียน และค่าธรรมเนียมท่าเรือ ขณะที่ระวางบรรทุกรวมจดทะเบียนแบบเก่าเป็นเพียงการวัดปริมาตรของพื้นที่ปิดบางส่วนเท่านั้น
ประวัติศาสตร์.
อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการวัดระวางบรรทุกของเรือ ค.ศ. 1969 ได้รับการรับรองโดย IMO ในปี 1969 อนุสัญญาดังกล่าวกำหนดให้มีการเปลี่ยนผ่านจากการวัดแบบเดิมคือระวางบรรทุกรวมจดทะเบียน (grt) และระวางบรรทุกสุทธิจดทะเบียน (nrt) ไปเป็นระวางบรรทุกรวม (GT) และระวางบรรทุกสุทธิ (NT) นับเป็นความพยายามครั้งแรกที่ประสบความสำเร็จในการนำระบบการวัดระวางบรรทุกที่เป็นสากลมาใช้
เดิมทีมีการใช้วิธีการต่าง ๆ ในการคำนวณระวางบรรทุกของเรือพาณิชย์ แต่วิธีการเหล่านั้นมีความแตกต่างกันอย่างมากจึงจำเป็นต้องมีระบบสากลเพียงหนึ่งเดียว วิธีการก่อนหน้านี้สืบย้อนไปถึงนายจอร์จ มัวร์ซอมแห่งคณะกรรมการการค้าของบริเตนใหญ่ ผู้คิดค้นวิธีดังกล่าวในปี 1854
หลักเกณฑ์การวัดระวางบรรทุกเรือมีผลบังคับใช้กับเรือทุกลำที่สร้างตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม 1982 เป็นต้นไป เรือที่สร้างก่อนหน้านั้นได้รับเวลา 12 ปีในการเปลี่ยนจากระวางบรรทุกรวมแบบเดิม (GRT) มาใช้ GT และ NT โดยมีช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านเพื่อให้เรือปรับตัวทางเศรษฐกิจ เนื่องจากระวางบรรทุกเป็นพื้นฐานในการปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านคนประจำเรือและกฎความปลอดภัย นอกจากนี้ ระวางบรรทุกยังเป็นพื้นฐานในการคำนวณค่าธรรมเนียมการจดทะเบียนและค่าธรรมเนียมท่าเรือ หนึ่งในเป้าหมายของอนุสัญญาคือเพื่อให้แน่ใจว่าระวางบรรทุกที่คำนวณขึ้นใหม่ "ไม่แตกต่างกันมากเกินไป" จากระวางบรรทุกรวมและสุทธิแบบดั้งเดิม
ทั้ง GT และ NT ได้มาจากการวัดปริมาตรของเรือแล้วจึงนำไปคำนวณด้วยสูตรทางคณิตศาสตร์ ระวางบรรทุกรวมนั้นอ้างอิงจาก "ปริมาตรขึ้นรูปของพื้นที่ปิดทั้งหมดของเรือ" ขณะที่ระวางบรรทุกสุทธิอ้างอิงจาก "ปริมาตรขึ้นรูปของพื้นที่สินค้าทั้งหมดของเรือ" นอกจากนี้ ระวางบรรทุกสุทธิของเรือจะต้องไม่น้อยกว่าร้อยละ 30 ของระวางบรรทุกรวมของเรือ
การคำนวณ.
การคำนวณระวางบรรทุกรวมถูกกำหนดไว้ในข้อบังคับที่ 3 ของภาคผนวก 1 แห่ง "อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการวัดระวางบรรทุกของเรือ ค.ศ. 1969" โดยอ้างอิงจากตัวแปรสองตัว และท้ายที่สุดแล้วเป็นฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่งที่เพิ่มขึ้นของปริมาตรของเรือ:
ค่าของตัวคูณ K จะเพิ่มขึ้นแบบลอการิทึมตามปริมาตรรวมของเรือ (เป็นลูกบาศก์เมตร) และถูกใช้เป็นปัจจัยในการขยายเพื่อกำหนดค่าระวางบรรทุกรวม K คำนวณด้วยสูตรที่ใช้ลอการิทึมสามัญหรือฐาน 10:
<math> K = 0.2 + 0.02 \times \log_{10}(V)\,</math>
เมื่อทราบค่า V และ K แล้ว ระวางบรรทุกรวมจะถูกคำนวณโดยใช้สูตร โดยที่ GT เป็นฟังก์ชันของ V:
<math> GT = V \times K\,</math>
ซึ่งเมื่อแทนค่าแล้วคือ:
<math>GT = V\times(0.2 + 0.02\times\log_{10}(V))</math>
ดังนั้น ระวางบรรทุกรวมแสดงถึงการเติบโตเชิงเส้นตามปริมาตร โดยจะเพิ่มขึ้นเร็วขึ้นเมื่อปริมาตรมีขนาดใหญ่ขึ้น หน่วยของระวางบรรทุกรวม ซึ่งเกี่ยวข้องกับทั้งหน่วยลูกบาศก์เมตรและหน่วยล็อกเมตร ไม่มีนัยสำคัญทางกายภาพ แต่ถูกเลือกมาเพื่อความสะดวกในอดีต
ปริมาตรจากระวางบรรทุกรวม.
เนื่องจากระวางบรรทุกรวมเป็นฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่งทั่วถึงของปริมาตรเรือ จึงมีฟังก์ชันผกผัน นั่นคือปริมาตรเรือจากระวางบรรทุกรวม แต่ฟังก์ชันผกผันนี้ไม่สามารถแสดงในรูปของฟังก์ชันมูลฐานได้ อาจใช้อัลกอริทึมการหารากเพื่อหาค่าประมาณของปริมาตรเรือเมื่อทราบระวางบรรทุกรวม สูตรสำหรับการแปลงระวางบรรทุกรวมเป็นปริมาตรที่แม่นยำคือ:
<math> V = \frac{50 \times \ln 10 \times GT}{W(5 \times 10^{11} \times \ln 10 \times GT)}</math>
โดยที่ <math>\ln</math> คือลอการิทึมธรรมชาติและ <math>W</math> คือฟังก์ชันแลมเบิร์ต W.
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />