เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก

เรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิก  คือกลุ่มเรือเดินสมุทรแฝดสามสัญชาติบริติชที่ถูกสร้างขึ้นโดยอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟให้กับสายการเดินเรือไวต์สตาร์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โดยมีชื่อว่าอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (ค.ศ. 1911), ไททานิก (ค.ศ. 1912) และเอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก (ค.ศ. 1915) ทั้งสามลำถูกกำหนดให้เป็นเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ที่สุดและหรูหราที่สุดในยุคนั้นโดยมีจุดประสงค์เพื่อให้ไวต์สตาร์ได้เปรียบในด้านขนาดและความหรูหราในธุรกิจขนส่งผู้โดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
ขณะที่โอลิมปิก ซึ่งเป็นเรือลำแรก ให้บริการมา 24 ปีก่อนจะถูกปลดระวางและแยกชิ้นส่วนใน ค.ศ. 1935 แต่น้องของเธอไม่ประสบความสำเร็จเช่นนั้น: ไททานิกชนภูเขาน้ำแข็งและอับปางในการเดินทางเที่ยวแรก ส่วนบริแทนนิกก็อับปางขณะทำหน้าที่เป็นเรือพยาบาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งหลังชนทุ่นระเบิดนอกชายฝั่งเกาะเคียในทะเลอีเจียน โดยเกิดขึ้นไม่ถึงหนึ่งปีหลังเริ่มให้บริการและไม่เคยได้ทำหน้าที่เรือโดยสาร
แม้ทั้งเรือสองลำจะไม่ได้ทิ้งมรดกที่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร แต่ก็เป็นหนึ่งในเรือเดินสมุทรที่มีชื่อเสียงที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ทั้งโอลิมปิกและไททานิกต่างได้รับเกียรติในการเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยโอลิมปิกเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดที่สร้างโดยอังกฤษนานกว่า 20 ปีกระทั่งควีนแมรีถูกปล่อยลงน้ำใน ค.ศ. 1936 เรื่องราวของไททานิกถูกนำไปดัดแปลงเป็นหนังสือ ภาพยนตร์ และรายการโทรทัศน์มากมาย ขณะที่บริแทนนิกเป็นแรงบันดาลใจของภาพยนตร์ชื่อเดียวกันใน ค.ศ. 2000
ต้นกำเนิดและการสร้าง.
ชั้นโอลิมปิกมีจุดเริ่มต้นมาจากการแข่งขันอย่างเข้มข้นระหว่างสหราชอาณาจักรและเยอรมนีในการสร้างเรือ นอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์และแฮมเบิร์กอเมริกาไลน์ (ฮาพัค) สองบริษัทขนาดใหญ่ที่สุดของเยอรมนี เข้าร่วมการแข่งขันด้านความเร็วและขนาดในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดยเรือลำแรกที่ให้บริการของนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์คือไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอ ซึ่งได้รับบลูริบบันด์ใน ค.ศ. 1897 ก่อนจะถูกโค่นแชมป์โดยด็อยทช์ลันท์ของฮาพัคใน ค.ศ. 1900
จากนั้นตามมาด้วยเรือสามพี่น้องของไคเซอร์วิลเฮ็ล์ม แดร์โกรเซอ ได้แก่ โครนพรินซ์วิลเฮ็ล์ม, ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มที่ 2 และโครนพรินเซสซินเซซีลี ทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของเรือ "ชั้นไคเซอร์" เพื่อตอบโต้เรื่องนี้ คูนาร์ดไลน์ของอังกฤษได้สั่งต่อเรือสองลำซึ่งความเร็วของมันทำให้ได้รับฉายาว่า "เกรย์ฮาวด์แห่งท้องทะเล" ได้แก่ ลูซิเทเนียและมอริเทเนีย โดยลำหลังนี้ครองบลูริบบันด์เป็นเวลากว่ายี่สิบปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1909 ถึง 1929
ไวต์สตาร์ไลน์รู้ดีว่าบิกโฟร์ กลุ่มเรือสี่ลำที่สร้างขึ้นเพื่อความยิ่งใหญ่และความหรูหรา ไม่สามารถเทียบกับเรือลำใหม่ของคูนาร์ดในเรื่องของความเร็วได้เลย ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1907 ระหว่างการพูดคุยกันที่บ้านพักของคนหลังในย่านเบลเกรเวียเกี่ยวกับการเดินทางเที่ยวแรกของลูซิเทเนียของคูนาร์ดที่ใกล้จะมาถึงในอีกสองเดือนข้างหน้า เจ. บรูซ อิสเมย์ ประธานไวต์สตาร์ และวิลเลียม เจ. พีร์รี กรรมการผู้จัดการของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ได้กล่าวถึงเรื่องความเร็วของเรือลำนั้น อิสเมย์แสดงความกังวลกับพีร์รีเกี่ยวกับการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่ทำลายสถิติของลูซิเทเนีย แม้ไวต์สตาร์จะมีชื่อเสียงในด้านความสง่างามและความหรูหรา แต่ชื่อเสียงของคูนาร์ดในด้านความตรงต่อเวลาและความเร็วก็เป็นภัยคุกคามต่อบริษัทของพวกเขาทั้งสองอย่างมาก พีร์รีจึงมีแนวคิดในการสร้างเรือขนาดใหญ่ที่มีสามปล่องขึ้นมาเพื่อชดเชยการขึ้นนำของลูซิเทเนีย โดยเน้นที่ความมีหน้ามีตาและความโดดเด่นของการออกแบบ ยิ่งไปกว่านั้น แนวคิดนี้จะพัฒนาไปสู่เรือชั้นใหม่ซึ่งประกอบด้วยเรือที่ใหญ่และหรูหราที่สุดสามลำที่จะถูกสร้างขึ้นเพื่อมาแข่งขันกับมอริเทเนียและลูซิเทเนียของคูนาร์ด โดยจะมีการเพิ่มเรืออีกหนึ่งลำเพื่อนำหน้าคูนาร์ด
นี่คือรากฐานเบื้องต้นสำหรับเรือแฝดสามอันโด่งดังที่สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1908 ถึง 1914 หลังการร่างแบบเบื้องต้นโดยอเล็กซานเดอร์ คาร์ไลล์ สถาปนิกผู้มีประสบการณ์ของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ และทอมัส แอนดรูส์ หลานชายของพีร์รี ก็มีการเพิ่มอีกปล่องหนึ่งเข้าไปในพิมพ์เขียว ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ออกแบบมาเพื่อเสริมรูปลักษณ์ของเรือ ทำให้ข้อเสนอเดิมกลายเป็นเรือสี่ปล่อง มีการทำสัญญาเห็นชอบในข้อตกลงระหว่างไวต์สตาร์ไลน์และฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในหนึ่งปีต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1908 โดยมีพีร์รีและอิสเมย์เป็นผู้จัดการและลงนามอนุมัติ ทั้งสามลำได้รับการออกแบบโดยแอนดรูส์และคาร์ไลล์ ซึ่งคนหลังเป็นสถาปนิกหลักสำหรับเรือในตอนแรกจนกระทั่งเขาเกษียณใน ค.ศ. 1910 ทำให้แอนดรูส์เป็นผู้ดูแลการสร้างแต่เพียงผู้เดียว โดยมีโรเดอริก ชิสโฮล์มคอยช่วยเหลือ
การสร้างโอลิมปิกเริ่มขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1908 และไททานิกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1909 ทั้งสองลำถูกสร้างขึ้นเคียงข้างกัน ก่อนที่การสร้างโอลิมปิกจะเริ่มขึ้น ลาดปล่อยเรือทั้งหมดสามแห่งถูกรื้อถอนลงจนหมด เพื่อเปิดทางให้แก่แคร่ที่รองรับทั้งเรือสองลำได้วางกระดูกงูลง ด้วยความหนาแน่นนี้ จึงต้องการพื้นที่ขนาดใหญ่ มีการสร้างโครงเหล็กยกสูงขนาด 6,000 ตันที่สูงกว่า 200 ฟุต พร้อมปั้นจั่นเคลื่อนที่เหนือศีรษะ เพื่อรองรับกระดูกงู การสร้างบริแทนนิกเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1911 หลังโอลิมปิกขึ้นระวางและไททานิกถูกปล่อยลงน้ำ หลังไททานิกอับปาง เรือที่เหลืออีกสองลำได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงด้านมาตรการความปลอดภัยมากมาย
ข้อมูลจำเพาะ.
เรือชั้นโอลิมปิกทั้งสามมีทั้งหมดเก้าชั้น โดยเจ็ดชั้นสำหรับผู้โดยสาร เรียงจากบนลงล่าง ชั้นต่าง ๆ ได้แก่:
การขับเคลื่อนเรือทำได้โดยใช้ใบจักรสามใบ ได้แก่ ใบจักรปีกหรือด้านนอกสองใบมีสามพวง ส่วนใบจักรกลางมีสี่พวงสำหรับโอลิมปิกและบริแทนนิก ส่วนไททานิกติดตั้งใบจักรกลางแบบสามพวงเพื่อทดสอบประสิทธิภาพเมื่อเทียบกับใบจักรกลางแบบสี่แฉกของโอลิมปิกลำซึ่งเป็นพี่สาว ใบจักรข้างทั้งสองขับด้วยเครื่องจักรไอน้ำแบบลูกสูบสามเท่าขยาย ขณะที่เพลากลางขับด้วยกังหันไอน้ำ พลังงานทั้งหมดบนเรือได้มาจากหม้อไอน้ำที่ใช้ถ่านหินทั้งหมด 29 ลูกในหกห้อง อย่างไรก็ตาม หม้อไอน้ำของโอลิมปิกถูกเปลี่ยนไปใช้การเผาไหม้ด้วยน้ำมันเตาเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งช่วยลดจำนวนลูกเรือในห้องเครื่องที่ต้องใช้จาก 350 เหลือ 60 คน
เรือชั้นโอลิมปิกมีความยาว มีระวางขับน้ำปกติ (โดยมีกินน้ำลึกที่ระวางขับน้ำนี้), และมีระวางบรรทุกรวมจดทะเบียนประมาณ 45–46,000 ตัน โอลิมปิกกลายเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเมื่อสร้างเสร็จในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1911 ก่อนจะเสียตำแหน่งนี้ให้กับไททานิกซึ่งเป็นน้องสาวเมื่อสร้างเสร็จในเดือนเมษายน ค.ศ. 1912 ภายหลังการอับปางของไททานิก บริแทนนิกซึ่งเป็นเรือลำที่สามได้ครองตำแหน่งเรือที่สร้างโดยอังกฤษซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุด กระทั่งอับปางในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1916 หลังจากนั้น โอลิมปิกก็กลับมาครองตำแหน่งเดิมเป็นเวลา 20 ปีกระทั่งอาร์เอ็มเอส ควีนแมรีขึ้นระวางใน ค.ศ. 1936
ทั้งสามลำมีสี่ปล่อง โดยปล่องที่สี่เป็นปล่องปลอมที่ใช้เพื่อการระบายอากาศและสุนทรียศาสตร์ ควันจากครัวและเตาผิงในห้องสูบบุหรี่ รวมถึงควันจากห้องเครื่องยนต์จะถูกระบายออกทางปล่องควันในส่วนหน้าของปล่องนี้ แม้จะเป็นของตกแต่งเพื่อสร้างความสมมาตรให้กับรูปลักษณ์ของเรือ แต่ก็ทำหน้าที่เป็นช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ ซึ่งเข้ามาแทนที่ปล่องระบายอากาศจำนวนมากบนดาดฟ้า ดังเช่นที่เห็นบนลูซิเทเนียและมอริเทนียของคูนาร์ด
ความปลอดภัย.
ทั้งสามลำได้นำการพัฒนาที่ทันสมัยด้านมาตรการความปลอดภัยมาใช้ในการออกแบบ เพื่อลดความเสี่ยงจากน้ำท่วมและกำจัดโอกาสที่เรือจะจมแทบทั้งหมด เรือแต่ละลำมีเปลือกชั้นใน ซึ่งเป็นเหล็กชั้นที่สองหนา อยู่เหนือกระดูกงู ทำให้เกิดกล่องกันน้ำที่เรียกว่าท้องเรือสองชั้นตามแนวตัวเรือ ผนังกันเหล็กตามขวางจำนวน 15 แผ่น ที่สูงขึ้นไป ถึงดาดฟ้า E (หรือดาดฟ้า D สำหรับสองผนังกันที่อยู่ด้านหน้าสุด) แบ่งตัวเรือแต่ละลำออกเป็น 16 ห้องกันน้ำ แต่ละห้องมีปั๊มไฟฟ้าสำหรับระบายน้ำท่วม ในกรณีเกิดการชนตามทฤษฎี ห้องเหล่านี้จะถูกปิดด้วยประตูอัตโนมัติจากสะพานเดินเรือ ซึ่งจะช่วยแยกน้ำออกจากส่วนอื่น ๆ ของเรือ หากสวิตช์บนสะพานเดินเรือเสีย คนงานเติมถ่านหินและวิศวกรสามารถปิดประตูด้วยตนเองได้โดยใช้คันโยกที่อยู่ด้านล่าง ด้วยการออกแบบนี้ ทำให้โอลิมปิกและไททานิกสามารถลอยอยู่ได้แม้จะมีห้องถูกน้ำท่วมถึงสี่ห้อง เรือชั้นโอลิมปิกยังได้ยกเลิกผนังกันตามยาว ดังเช่นที่ใช้ในลูซิเทเนียและมอริเทเนีย ซึ่งกั้นระหว่างห้องเก็บถ่านหินตามแนวข้างตัวเรือกับห้องเครื่องยนต์และห้องหม้อไอน้ำที่อยู่ตรงกลางเรือ การจัดวางแบบนี้เชื่อกันว่าเพิ่มความเสี่ยงที่เรือจะพลิกคว่ำโดยการขังน้ำตามแนวยาวของเรือและทำให้เรือเอียงมากขึ้น
การอับปางของไททานิกทำให้ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟและไวต์สตาร์ตัดสินใจปรับปรุงเรือในรุ่นเดียวกัน โดยต้องมีการเพิ่มความปลอดภัยครั้งใหญ่ให้กับโอลิมปิกในช่วงปลาย ค.ศ. 1912 พร้อมกับการปรับเปลี่ยนการออกแบบครั้งสำคัญของบริแทนนิก ที่เพิ่งวางกระดูกงูไปได้ไม่กี่เดือนก่อนหน้านั้น ห้องกันน้ำหกห้องหน้าจากสิบหกห้องของไททานิกอยู่เหนือกระดูกงูแต่ต่ำกว่าแนวน้ำ ทำให้ทะลุผ่านท้องเรือสองชั้นไปได้ทั้งหมด ความสูงที่ต่ำของผนังกันก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เรือจม เพราะเปิดโอกาสให้น้ำท่วมเข้ามาได้อย่างไม่มีทางป้องกันหลังน้ำในห้องที่ทะลักเข้ามาขึ้นไปถึงดาดฟ้า E การปรับปรุงโอลิมปิกได้เพิ่มความสูงของผนังกันห้าห้องตรงกลางให้สูงถึงดาดฟ้า B ส่วนผนังกันที่เหลือก็ถูกเพิ่มให้สูงถึงดาดฟ้า D และยังมีการขยายท้องเรือสองชั้นตามแนวกระดูกงูขึ้นไปถึงดาดฟ้า G การปรับปรุงเหล่านี้ถูกนำไปใช้ในการออกแบบบริแทนนิก พร้อมกับเพิ่มผนังกันน้ำอีกสองแผ่น การปรับปรุงเหล่านี้ทำให้ทั้งโอลิมปิกและบริแทนนิกสามารถเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ที่ทำให้น้องคนกลางของพวกเธอล่มได้ ทั้งสามลำติดตั้งหวีดไอน้ำแบบสามเสียงสามห้องที่ปล่องทั้งสี่ อย่างไรดี มีเพียงหวีดบนปล่องที่หนึ่งและสองเท่านั้นที่ใช้งานได้ เนื่องจากหวีดบนปล่องที่สามและสี่เป็นเพียงของตกแต่งเพื่อความสวยงาม ไม่มีลิ้นหรือเครื่องสูบลม
เรือชูชีพ.
แต่ละลำสามารถรองรับเรือชูชีพได้สูงสุด 64 ลำ อย่างไรก็ตาม มีการติดตั้งเรือเพียง 20 ลำบนโอลิมปิกและไททานิกในระหว่างการสร้างเพื่อเลี่ยงความแออัดบนดาดฟ้าและเพื่อให้มีพื้นที่สำหรับผู้โดยสารมากขึ้น ช่างต่อเรือในยุคนั้นมองว่าตัวเรือเดินสมุทรเองเป็นเรือชูชีพขั้นสูงสุดและจินตนาการว่าจุดประสงค์ของเรือชูชีพคือการเป็นเรือข้ามฟากระหว่างเรือที่กำลังจมกับเรือกู้ภัย แม้จะมีเรือชูชีพจำนวนน้อย แต่ทั้งโอลิมปิกและไททานิกก็มีจำนวนเกินกว่าข้อบังคับของคณะกรรมการการค้าในขณะนั้น หลังการอับปางของไททานิก ก็มีการเพิ่มเรือชูชีพบนโอลิมปิก ขณะที่บริแทนนิกติดตั้งปั้นจั่นเดวิตยักษ์แปดตัว หกตัวอยู่ตามดาดฟ้าเรือและสองตัวอยู่บนดาดฟ้ายกท้ายเรือ แต่ละตัวจุเรือชูชีพหกลำและแต่ละตัวขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ไฟฟ้าพร้อมไฟส่องสว่างในเวลากลางคืน ในกรณีเรือเอียงและทำให้การปล่อยเรือช่วยชีวิตเป็นไปไม่ได้ในด้านใดด้านหนึ่ง ปั่นจั่นสามารถบังคับให้ยกเรือชูชีพจากอีกด้านหนึ่งของดาดฟ้าได้
ภายใน.
ทั้งสามลำมีพื้นที่สำหรับผู้โดยสารทั้งหมด 8 ชั้น โดยมีความแตกต่างกันเล็กน้อยในแต่ละลำ อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้โดยสารชั้นใดถูกละเลย ผู้โดยสารชั้นหนึ่งได้เพลิดเพลินกับห้องพักที่หรูหรา ซึ่งหลายห้องมีห้องน้ำส่วนตัว ถือเป็นเรื่องใหม่ในสมัยนั้น ห้องชุดหรูหราที่สุดสองห้องมีทางเดินเล่นส่วนตัว ห้องนั่งเล่น ตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินสองห้อง ห้องนอนสองห้อง ห้องอาบน้ำส่วนตัว และห้องสุขา แต่ละชั้นมีห้องอาหารขนาดใหญ่เป็นของตัวเอง ขณะที่ชั้นหนึ่งยังมีบันไดใหญ่ที่หรูหรา ซึ่งทอดยาวลงมาเจ็ดชั้นผ่านตัวเรือ (และมีบันไดใหญ่อีกแห่งที่เล็กกว่าซึ่งทอดลงมาเพียงสามชั้น), ห้องสูบบุหรี่สไตล์จอร์เจียน เวแรนดาคาเฟ่ที่ตกแต่งด้วยต้นปาล์ม สระว่ายน้ำ โรงอาบน้ำแบบตุรกี ห้องออกกำลังกาย และสถานที่อื่น ๆ สำหรับการรับประทานอาหารและความบันเทิง เรือชั้นโอลิมปิกเป็นเรืออังกฤษลำแรกที่มีร้านอาหารแยกต่างหากจากห้องอาหารหลัก ซึ่งเป็นการเลียนแบบธรรมเนียมที่ตั้งไว้โดยเรือเดินสมุทรเยอรมันของแฮมเบิร์ก-อเมริกา อเมริกา (ค.ศ. 1905) ซึ่งมีร้านอาหารที่ให้บริการอาหารฝรั่งเศสชั้นสูงโดยมีผู้ประกอบการโรงแรมชื่อดัง เซซาร์ ริตซ์ เป็นผู้บริหาร โอลิมปิกและไททานิกมีร้านอาหารตามสั่งที่ท้ายเรือบนดาดฟ้า B บริหารโดยเจ้าของร้านอาหารชาวลอนดอน ลุยจิ กัตติ และพนักงานของเขา ทั้งหมดเสียชีวิตในการอับปางของไททานิก
ชั้นสองยังมีห้องสูบบุหรี่ ห้องสมุด ห้องอาหารกว้างขวาง และลิฟต์ สำหรับบริแทนนิก ชั้นสองยังมีห้องออกกำลังกาย
ในที่สุด ผู้โดยสารชั้นสามก็สามารถเพลิดเพลินกับที่พักที่สมเหตุสมผลเมื่อเทียบกับเรือลำอื่น ๆ แทนที่จะเป็นห้องนอนรวมขนาดใหญ่เหมือนที่เรือส่วนใหญ่ในสมัยนั้นจัดให้ ผู้โดยสารชั้นสามของเรือชั้นโอลิมปิกได้พักในห้องโดยสารที่มีเตียงสองชั้นสองถึงสิบเตียง นอกจากนี้ ชั้นนี้ยังมีห้องสูบบุหรี่ พื้นที่ส่วนกลาง และห้องอาหาร บริแทนนิกมีแผนที่จะมอบความสะดวกสบายให้แก่ผู้โดยสารชั้นสามมากกว่าเรือพี่ทั้งสอง
อาชีพการงาน.
โอลิมปิก.
โอลิมปิกเป็นเรือลำแรกของชั้นโอลิมปิก ปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1910 และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1911 เธอออกเดินทางครั้งแรกในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1911 ภายใต้บังคับบัญชาของกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิธ ต่อมาในวันที่ 20 กันยายนของปีเดียวกัน ขณะอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าหน้าที่นำร่องท่าเรือ เธอก็ประสบอุบัติเหตุชนกับเรือลาดตระเวน เรือหลวงฮอว์ก (HMS "Hawke") ที่ท่าเรือเซาแทมป์ตัน ทำให้ต้องกลับไปซ่อมแซมที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟและทำให้การสร้างไททานิกล่าช้าออกไป ขณะที่น้องสาวของเธอกำลังจม โอลิมปิกกำลังเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในทิศทางตรงกันข้าม เธอสามารถรับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากไททานิกได้ แต่ก็อยู่ไกลเกินกว่าจะไปถึงทันก่อนเรือจะจมลง หลังการอับปางของไททานิก โอลิมปิกถูกนำเข้าอู่แห้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1912 ซึ่งมีการปรับปรุงหลายอย่างเพื่อเพิ่มความปลอดภัยก่อนจะกลับมาให้บริการเชิงพาณิชย์อีกครั้ง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เรือทำหน้าที่เป็นเรือลำเลียงพล วันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1918 เธอพุ่งชนและจมเรือดำน้ำ U-103 ของเยอรมัน หลังกลับมาให้บริการในเชิงพาณิชย์ใน ค.ศ. 1920 เธอก็ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในฐานะหนึ่งในสามเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ของไวต์สตาร์ โดยอีกสองลำที่เหลือถูกยึดมาจากเยอรมนีเพื่อเป็นค่าปฏิกรรมสงคราม ได้แก่ บิสมาร์กที่ยังสร้างไม่เสร็จของฮาพัคซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อเป็นมาเจสติก และโคลัมบัสของ NDL ซึ่งกลายเป็นโฮเมริก ในช่วงทศวรรษ 1920 โอลิมปิกได้รับความนิยมอย่างมากในเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก จนได้รับฉายาว่า "เรือที่งดงาม" (The Ship Magnificent) เธอมักบรรทุกบุคคลที่มีชื่อเสียงในยุคนั้นอยู่บ่อยครั้ง รวมถึงนักแสดง ชาร์ลี แชปลิน และเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ในขณะนั้น ใน ค.ศ. 1934 เธอชนกับเรือประภาคารแทนทักเกต LV-117 โดยไม่ได้ตั้งใจจนจมลง เป็นเหตุให้ลูกเรือ 7 จาก 11 คนของเรือประภาคารเสียชีวิต
แม้จะได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ในภายหลัง แต่โอลิมปิกก็ล้าสมัยเมื่อเทียบกับเรือรุ่นใหม่กว่า หลังไวต์สตาร์ไลน์และคูนาร์ดไลน์ควบรวมกิจการกันใน ค.ศ. 1934 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1935 ด้วยเรือในกองเรือใหม่มีจำนวนมากเกินไป โอลิมปิกจึงถูกถอนจากบริการ ขายเพื่อทำลาย และถูกลากไปที่แจร์โรว์เพื่อแยกชิ้นส่วน
ไททานิก.
ไททานิก เป็นเรือลำที่สองในชั้นโอลิมปิก ปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1911 และการขึ้นระวางของเธอล่าช้าออกไปเล็กน้อยจากการซ่อมแซมโอลิมปิกที่ยังดำเนินอยู่ เรือออกจากท่าเรือเซาแทมป์ตันเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912 เพื่อเริ่มต้นการเดินทางเที่ยวแรก โดยเฉียดฉิวจากการชนกับเอสเอส นิวยอร์ก เรือที่จอดเทียบท่าอยู่ในท่าเรือที่ถูกใบจักรของไททานิกดึงเข้าไป หลังแวะจอดที่แชร์บูร์ ประเทศฝรั่งเศส และอีกแห่งที่ควีนส์ทาวน์ ประเทศไอร์แลนด์ เธอก็มุ่งหน้าสู่มหาสมุทรแอตแลนติกพร้อมผู้โดยสารและลูกเรือ 2,200 คน ภายใต้บังคับบัญชาของกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิธ โดยมีปลายทางที่นครนิวยอร์ก การเดินทางข้ามมหาสมุทรเป็นไปโดยไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ กระทั่งวันที่ 14 เมษายน เวลา 23:40 น.
ไททานิกชนภูเขาน้ำแข็งที่พิกัด ขณะที่กำลังแล่นอยู่ห่างจากแกรนด์แบงส์ของนิวฟันด์แลนด์ไปทางทิศใต้ประมาณ เมื่อเวลา 23:40 น. ตามเวลาเรือ การชนและแรงกระแทกทำให้หมุดย้ำขาด ส่งผลให้เกิดรอยฉีกหลายแห่งที่ตัวเรือใต้แนวน้ำ ทำให้ห้าห้องกันน้ำแรกถูกน้ำท่วม ส่วนห้องที่หกถูกควบคุมด้วยปั๊ม เรือลำนี้ได้รับการออกแบบมาให้สามารถลอยอยู่ได้แม้มีห้องกันน้ำท่วมสูงสุดเพียงสี่ช่อง ไททานิกจมลงใน 2 ชั่วโมง 40 นาทีหลังการชน มีเรือชูชีพไม่เพียงพอสำหรับผู้โดยสารทั้งหมด และเรือที่เข้ามาช่วยเหลือที่อยู่ใกล้ที่สุด อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย ซึ่งอยู่ไกลเกินไป ทำให้ผู้ที่อยู่บนเรือ 1,514 คนจากทั้งหมด 2,224 คนเสียชีวิต นับเป็นหนึ่งในภัยพิบัติทางทะเลในยามสงบที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์
บริแทนนิก.
บริแทนนิก เป็นเรือลำที่สามในชั้นโอลิมปิก สั่งต่อใน ค.ศ. 1911 และปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1914 ที่อู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในเบลฟาสต์ และเริ่มการติดตั้งอุปกรณ์ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 ก่อนที่บริแทนนิกจะสามารถเริ่มให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระหว่างนิวยอร์กและเซาแทมป์ตัน สงครามโลกครั้งที่หนึ่งก็อุบัติขึ้นทันที อู่ต่อเรือทั้งหมดที่ทำสัญญากับกระทรวงทหารเรือได้รับสิทธิพิเศษสูงสุดในการใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ สัญญางานพลเรือนทั้งหมด รวมถึงการติดตั้งอุปกรณ์ของบริแทนนิกจึงต้องชะลอตัวลง
วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915 บริแทนนิกถูกเรียกเกณฑ์เป็นเรือพยาบาลจากที่จอดที่เบลฟาสต์ ได้รับการทาสีใหม่เป็นสีขาวและจากหัวจรดท้ายเรือมีกากบาทสีแดงขนาดใหญ่และแถบสีเขียวแนวนอน เธอถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเอชเอ็มเอชเอส (เรือพยาบาลหลวง) บริแทนนิก
เมื่อเวลา 08:12 น. ของวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิกได้ชนกับทุ่นระเบิด ที่พิกัด และจมลง มีผู้รอดชีวิต 1,036 คน และมีผู้เสียชีวิต 30 คนจากภัยพิบัติครั้งนี้ ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งคือพยาบาลชื่อไวโอเลต เจสซอป เป็นที่น่าสังเกตว่าเธอเคยรอดชีวิตจากการอับปางของไททานิกใน ค.ศ. 1912 มาแล้ว และยังเคยอยู่บนโอลิมปิกในตอนที่ชนกับเรือหลวงฮอว์กใน ค.ศ. 1911 บริแทนนิกเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดที่อับปางในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่การจมของเธอไม่ได้รับความสนใจเท่ากับการจมของเรือพี่ของเธอ หรือการจมของลูซิเทเนียของคูนาร์ด ซึ่งถูกตอร์ปิโดในทะเลไอริช
มรดก.
ซากเรือและการสำรวจ.
เมื่อไททานิกอับปางใน ค.ศ. 1912 และบริแทนนิกอับปางใน ค.ศ. 1916 การจมของบริแทนนิกไม่ได้รับความสนใจเท่ากับไททานิก ด้วยจำนวนผู้เสียชีวิต (1,517 คนบนไททานิกและ 30 คนบนบริแทนนิก) และอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งที่กำลังดำเนินอยู่ เนื่องจากทราบตำแหน่งที่บริแทนนิกล่มอย่างชัดเจนและจุดที่จมนั้นตื้น จึงสามารถค้นพบซากเรือได้ค่อนข้างง่ายใน ค.ศ. 1975 อย่างไรก็ตาม ไททานิกได้รับความสนใจจากทุกคนใน ค.ศ. 1912 หลังการพยายามหลายครั้ง ซากเรือก็ถูกค้นพบโดยฌ็อง-หลุยส์ มิเชล จาก Ifremer และรอเบิร์ต บัลลาร์ด หลังปฏิบัติภารกิจลับสุดยอดของกองทัพเรือสหรัฐเพื่อตรวจสอบซากเรือยูเอสเอส เทรเชอร์และยูเอสเอส สกอร์เปียน เรือดำน้ำนิวเคลียร์สองลำที่จมลงในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในช่วงทศวรรษ 1960 การค้นพบซากเรือเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1985 ห่างจากตำแหน่งที่ระบุว่าเรือจมไป 25 กิโลเมตร ซากเรืออยู่ที่ความลึกประมาณ 4,000 เมตร และขาดออกจากกันเป็นสองท่อน หัวเรือยังคงสภาพค่อนข้างดี แต่ท้ายเรือยุบตัวลงบางส่วน และส่วนใหญ่แตกสลายระหว่างการจมและกระแทกกับพื้นทะเล
ซากเรือบริแทนนิกถูกค้นพบใน ค.ศ. 1975 โดยฌักส์ กุสโต เรือมีรอยฉีกขนาดใหญ่ที่ส่วนหัวซึ่งเกิดจากหัวเรือกระแทกกับพื้นทะเล ก่อนที่ส่วนที่เหลือของเรือจะจมลง เนื่องจากความยาวของเรือมากกว่าความลึกของน้ำ หลังการค้นพบ บริแทนนิกก็ถูกสำรวจอย่างสม่ำเสมอโดยคณะสำรวจอีกหลายคณะ ตรงกันข้ามกับไททานิกที่จมอยู่ก้นมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือและถูกแบคทีเรียกินเหล็กกัดกร่อน บริแทนนิกยังคงอยู่ในสภาพดีอย่างน่าทึ่ง และสามารถเข้าถึงได้ง่ายกว่าเรือพี่ที่มีชื่อเสียงของมัน โครงสร้างภายนอกหลายส่วนยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ รวมถึงใบจักร และส่วนบนของโครงสร้างส่วนบนกับตัวเรือจำนวนมาก
มรดกทางวัฒนธรรม.
พิพิธภัณฑ์และนิทรรศการต่าง ๆ ได้จัดแสดงเพื่อรำลึกถึงเรือเหล่านี้ และโศกนาฏกรรมทั้งสองครั้งก็ได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับภาพยนตร์ นวนิยาย ละครเพลง และแม้แต่วิดีโอเกมมากมาย
เมื่อโอลิมปิกซึ่งเป็นเรือลำเดียวในชั้นที่รอดชีวิตปลดระวางใน ค.ศ. 1935 เดิมทีมีแผนจะดัดแปลงเป็นโรงแรมลอยน้ำ แต่โครงการดังกล่าวก็ถูกยกเลิก อย่างไรก็ดี ชิ้นส่วนตกแต่งต่าง ๆ ของเรือถูกนำออกประมูล โดยห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งและส่วนหนึ่งของบันไดใหญ่ด้านท้ายปัจจุบันอยู่ที่โรงแรมไวต์สวอนในแอนิก นอร์ทัมเบอร์แลนด์ ประเทศอังกฤษ ส่วนแผ่นไม้บุผนังของร้านอาหาตามสั่งของเรือได้รับการบูรณะและติดตั้งบนเรือสำราญเซเลบริตีมิลเลนเนียม
เรือจำลอง.
ด้วยประวัติศาสตร์และเรื่องราวเบื้องหลังการอับปางของไททานิก จึงมีความพยายามหลายครั้งตลอดหลายปีที่ผ่านมาที่จะสร้างเรือลำนี้ขึ้นมาใหม่ ไม่ว่าจะบางส่วนหรือทั้งหมด ตั้งแต่การสร้างเรือจำลองที่ลอยน้ำได้ การสร้างขึ้นใหม่บนบก ไปจนถึงการจินตนาการเรือลำใหม่ขึ้นมาจริง ๆ