pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ตำบลป่าแดด (อำเภอแม่สรวย)

ตำบลป่าแดด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย ตั้งอยู่ทิศตะวันตกของอำเภอแม่สรวย โดยพื้นที่ทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด
ประวัติ.
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด จัดตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2539 เรื่องการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล ตามมาตรา 40 และมาตราที่ 41 แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พุทธศักราช 2537 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลขนาดกลาง และตามมติ ก อบต. จังหวัดเชียงราย ครั้งที่ 4/2551 ลงวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา
ภูมิศาสตร์.
ตำบลป่าแดดมีเนื้อที่ประมาณ 228 ตารางกิโลเมตร หรือ 142,500 ไร่ มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา และบางส่วนเป็นที่ราบ มีป่าไม้ค่อนข้างสมบูรณ์ เป็นต้นกำเนิดแม่น้ำแม่ตาช้าง ซึ่งเป็นแม่น้ำสำคัญของตำบล มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแดด ตั้งอยู่ หมู่ที่ 15 บ้านทุ่งรวงทอง อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของที่ทำการอำเภอแม่สรวย ระยะทางห่างจากที่ทำการอำเภอแม่สรวย อยู่ 7 กิโลเมตร บนเส้นทางหลวงหมายเลข 109 ถนนสายอำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย – อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่
หมู่บ้าน.
ตำบลป่าแดดประกอบด้วยหมู่บ้านจำนวน 22 หมู่บ้าน ดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ประชากร.
ข้อมูลประชากรจากฝ่ายทะเบียนอำเภอแม่สรวย จำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 4,086 ครัวเรือน ประชากรรวมทั้งสิ้น 11,157 คน แยกเป็นชาย 5,528 คน หญิง 5,629 คน มีความหนาแน่นเฉลี่ย 48.93 คน/ตารางกิโลเมตร
ในเขตตำบลป่าแดด จากข้อมูลพบว่ามีความหนาแน่นของประชากรเท่ากับ 47.75 คนต่อตารางกิโลเมตร ตำบลป่าแดดมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 228 ตารางกิโลเมตร 142,500 ไร่ แต่สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่จะเป็นที่ราบสลับกับภูเขาที่สูงชัน ประชากรส่วนใหญ่จะตั้งที่อยู่อาศัยบริเวณที่ราบ มีประชากรบางส่วนที่จะตั้งที่อยู่อาศัยบนภูเขา ประชากรส่วนใหญ่จะกระจุกตัวอยู่บริเวณที่ราบเชิงเขา
เศรษฐกิจ.
การประกอบอาชีพในตำบล ได้แก่ เกษตรกรรม เช่น ทำนา ทำสวน ทำไร่ เลี้ยงสัตว์ ฯลฯ หัตถกรรม เช่น ทอผ้า จักสาน ฯลฯ อุตสาหกรรมในครัวเรือน ค้าขาย รับราชการ รับจ้าง
ศาสนา.
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ แต่มีประชากรบางส่วนในพื้นที่หมู่ที่ 9, 11, 18, 20, 21 ส่วนใหญ่เป็นอาข่า และลาหู่ถือศาสนาคริสต์ ศาสนสถานทางพุทธศาสนา จำนวน 5 แห่ง ได้แก่
และมีโบสถ์คริสตจักร จำนวน 4 แห่ง
การคมนาคม.
ตำบลป่าแดดมีเส้นทางคมนาคมทางบกสายหลัก ที่ใช้ติดต่อระหว่างหมู่บ้าน ตำบลและอำเภอ ดังนี้ 
การไฟฟ้า.
ตำบลป่าแดด มีไฟฟ้าใช้ทุกหมู่บ้าน แต่มีบางครัวเรือนในหมู่ที่ 1, 3, 5, 7, 9, 11, 15, 16, 18, 20 และ หมู่ที่ 21 ยังไม่มีไฟฟ้าใช้เนื่องจากตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล และอยู่ในเขตป่าสงวน
หนังสติ๊ก

หนังสติ๊ก  เป็นอาวุธวิธีโค้งด้วยมือ ขนาดเล็ก ทำจากไม้ง่าม โดยมียาง 2 เส้นยึดอยู่ที่ง่ามทั้งสอง อีกด้านของยางทั้งสองเส้นจะติดกับแถบหนังที่ใช้ใส่สิ่งของที่จะยิงออกไป
ผู้ที่จะทำการยิง จะจับตัวด้ามไม้ด้วยมือข้างที่ถนัด ใส่สิ่งของ (เช่นลูกกระสุนดินเหนียวปั้นกลม, ลูกแก้ว, ลูกปืน หรือ ก้อนหิน) ไว้ที่แถบหนัง กำแถบหนังไว้ด้วยมือข้างที่ไม่ถนัด ดึงให้ยืดออกตามความแรงที่ต้องการ เล็งให้ตรงเป้าหมาย แล้วจึงปล่อยแถบหนัง สิ่งของที่ใส่ไว้ก็จะถูกดีดออกไปกระทบเป้าหมาย
จงกั๋วสฺยงลี่-อฺวี่โจ้วเจียน

จงกั๋วสฺยงลี่-อฺวี่โจ้วเจียน ("เมืองจีนยืนแกร่งกลางพิภพ") เป็นเพลงชาติประเทศจีน และ รัฐบาลสาธารณรัฐจีน (ระหว่าง ค.ศ. 1915–1921) กรมพิธีการ (禮制館) ได้ประกาศเพลงชาติประเทศจีนอย่างเป็นทางการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1915 ในปีเดียวกันรัฐบาลเป่ย์หยางได้ใช้เพลงดังกล่าวเป็นเพลงชาติเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ประพันธ์ทำนองโดย หวัง ลู่ (王露) เนื้อร้องโดย อิ้น ชาง (廕昌) ใช้แต่เพียงในสมัยการปกครองของยฺเหวียน ชื่อไข่ (袁世凱) เท่านั้น
ภายหลังจากการสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิจีน เมื่อ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1915 ได้มีการแก้ไขบทร้องบางวรรค สำหรับใช้เป็นเพลงชาติภายหลังจากการอสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1916 ต่อมาได้มีการแก้ไขบทร้องบางวรรค โดย จาง จั้วหลิน (張作霖) และ ได้ใช้เป็นเพลงชาติเพียงระยะเวลาไม่นาน ใช้จนถึงวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1921 ภายหลังได้เปลี่ยนไปใช้เพลงชาติฉบับใหม่ที่มีชื่อว่า "ชิงยฺหวินเกอ" (卿雲歌; "เพลงเมฆมงคล")
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน

คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน เป็น 1 ใน 4 คณะ ของศูนย์กลางมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
ประวัติ.
ในปี พ.ศ. 2499 วิทยาลัยเทคนิคภาคตะวันออกเฉียงเหนือนครราชสีมาเปิดสอนสำหรับระดับอาชีวศึกษาขึ้นสูง(ปวส.) อยู่ 3 แผนกวิชา คือแผนกวิชาการบัญชี แผนกวิชาเลขานุการ และแผนกวิชาช่างก่อสร้าง โดยวิทยาลัย ฯ อยู่ห่างจากศูนย์กลางเมืองนครราชสีมา ประมาณ 3 กิโลเมตร เนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 300 ไร่ วิทยาเขตฯ เริ่มดำเนินการเรียนการสอนวันแรก เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2499 โดยใช้อาคารไม้ของโรงเรียนการช่างนครราชสีมา เป็นที่เรียน เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 มีพิธีวางศิลาฤกษ์อาคารหลังแรก (คณะวิชาบริหารธุรกิจ ปัจจุบัน มีอาคารใหม่ 9 ชั้นขึ้นมาแทน) โดยมี ฯพณฯ พลเอกมังกร พรหมโยธี รัฐมนตรี ว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในขณะนั้นเป็นประธาน นับตั้งแต่ปีการศึกษา 2500 เป็นต้นมา วิทยาเขตฯ ได้ขยายตัวทั้งด้านอาคารเรียน สถานที่วัสดุ-ครุภัณฑ์ บุคลากร และได้ขยายการศึกษาโดยเปิดแผนกวิชา และระดับการศึกษา เพิ่มขึ้น เป็นลำดับ
หน่วยงานและหลักสูตร.
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ประกอบด้วย 5 สาชาวิชา เปิดการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง ปริญญาตรี และปริญญาโท ภาควิชาและหลักสูตรที่คณะเปิดการเรียนการสอน มีดังนี้
รัฐบาลเป่ย์หยาง

รัฐบาลเป่ย์หยาง เป็นรัฐบาลสาธารณรัฐจีนที่ได้รับการรับรองในระดับสากลตั้งแต่ ค.ศ. 1912 ถึง ค.ศ. 1928 โดยตั้งอยู่ที่กรุงปักกิ่ง ซึ่งอยู่ภายใต้การครอบงำของนายพลแห่งกองทัพเป่ย์หยาง
ชื่อ "เป่ย์หยาง" นั้นมาจากกองทัพเป่ย์หยาง (北洋軍) ของยฺเหวียน ชื่อไข่ (袁世凱) อดีตขุนศึกแห่งราชวงศ์ชิง (清朝) ที่ได้เป็นใหญ่ในทางการเมืองหลังราชวงศ์ล่มสลาย แม้รัฐธรรมนูญกำหนดให้มีรัฐบาลพลเรือน แต่รัฐบาลพลเรือนก็ปกครองประเทศแต่ในนามเท่านั้น แม่ทัพนายกองจากทัพเป่ย์หยางเป็นผู้ควบคุมและดำเนินการปกครองที่แท้จริง กระนั้น ก็ได้รับการรับรองจากนานาชาติให้เป็นรัฐบาลโดยชอบธรรมของประเทศ มีอำนาจใช้จ่ายและเรียกเก็บภาษีอากร ทั้งขอกู้ยืมเงินจากต่างชาติได้ ครั้นยฺเหวียน ชื่อไข่ สิ้นชีพลงใน ค.ศ. 1916 ทัพเป่ย์หยางก็ระส่ำระสาย เพราะแตกแยกออกเป็นหมู่เป็นเหล่าและช่วงชิงอำนาจกันเอง ต่อมาใน ค.ศ. 1917 พรรคชาตินิยม (國民黨) ของซุน ยัตเซ็น หรือซุน อี้เซียน (孫逸仙) ก็ออกหน้าคัดค้านความชอบธรรมของรัฐบาลเป่ย์หยาง จนเกิดสู้กันในการกรีธาทัพขึ้นเหนือ (北伐) เมื่อช่วง ค.ศ. 1926–1928 ผลลัพธ์ คือ รัฐบาลเป่ย์หยางกับกลุ่มอื่น ๆ พ่ายแพ้ และพรรคชาตินิยม ภายใต้การนำของเจียง ไคเช็ก หรือเจี่ยง เจี้ยฉือ (蔣介石) ที่สืบทอดตำแหน่งจากซุน อี้เซียน สามารถหลอมรวมประเทศเข้าเป็นหนึ่งได้อีกครั้งใน ค.ศ. 1928 พรรคชาตินิยมเดินหน้าจัดตั้งรัฐบาลชาตินิยมของตนขึ้นที่หนานจิง (南京) ระเบียบทางการเมืองเช่นนี้ทำให้ประเทศกลายเป็นรัฐที่มีพรรคการเมืองเดียว (one-party state) แต่ภายหลังก็ได้รับการรับรองจากชาติต่าง ๆ ให้เป็นรัฐบาลโดยชอบธรรมของประเทศจีน
สอาด ปิยวรรณ

สอาด ปิยวรรณ เป็นอดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎร อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ อดีตรองหัวหน้าพรรคชาติไทยและพรรคสามัคคีธรรม และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง 6 สมัย
ประวัติ.
สอาด ปิยวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2469 ที่อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง เป็นบุตรคนที่ 4 ของคำสุก และจันทร์ทิพย์ ปิยวรรณ มีพี่น้อง 4 คน จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย จังหวัดลำปาง สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก 3 สถาบัน คือ นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยศรีปทุม รัฐศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และเศรษฐศาสตรบัณฑิต จากประเทศสหรัฐอเมริกา รวมทั้งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท-เอก สาขารัฐศาสตร์ จากประเทศสหรัฐอเมริกา
การทำงาน.
สอาด ปิยวรรณ เป็นนักธุรกิจตันแทนจำหน่ายรถบรรทุก ต่อมาหันมาทำงานการเมืองเป็นกรรมการบริหารพรรคสหภูมิ และเป็นสมาชิกสภาจังหวัดลำปาง 2 สมัย ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นสมัยแรก สังกัดพรรคแรงงาน ซึ่งเขาเป็นเลขาธิการพรรค ต่อจากนั้นเขาได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องอีก 5 สมัย
สอาด ปิยวรรณ ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานกรรมาธิการพิจารณาเปิดเผยรายงานการประชุมลับ ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 11 เป็นรองประธานสภาผู้แทนราษฎร และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เมื่อปี พ.ศ. 2529 และเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ เมื่อปี พ.ศ. 2533
สอาด ปิยวรรณ ได้ลาออกจากพรรคชาติไทย และในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2535 เขาได้ร่วมก่อตั้งพรรคสามัคคีธรรมและดำรงตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าพรรคในคณะกรรมการบริหารพรรคชุดแรก ต่อมาในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2535 เขาได้ลาออกจากพรรคเทิดไท และยุติบทบาททางการเมือง หลังการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
ดร.สอาด ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 6 สมัย คือ
ถึงแก่อนิจกรรม.
สอาด ปิยวรรณ เสียชีวิตจากอาการติดเชื้อในลำไส้ ที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2556
ออลชตึน

ออลชตึน  หรือ อัลเลนชไตน์  เป็นเมืองทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเวนา ตกเป็นของโปแลนด์ใน ค.ศ. 1966 และเป็นของปรัสเซียใน ค.ศ. 1772 มีประชามติของชาวเมืองให้เป็นของเยอรมนี ใน ค.ศ. 1920 กลับมาเป็นของโปแลนด์ในการประชุมพ็อทซ์ดัม ใน ค.ศ. 1945
เจ้าหญิงมารี-แชนทัล มกุฎราชกุมารีแห่งกรีซ

เจ้าหญิงมารี-แชนทัล แคลร์ มกุฎราชกุมารีแห่งกรีซ และเจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก (ประสูติ 17 กันยายน พ.ศ. 2511) เป็นพระชายาในเจ้าชายปัฟโลส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซ
พระประวัติ.
เจ้าหญิงมารี-แชนทัล มกุฎราชกุมารีแห่งกรีซ ประสูติที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร มีพระนามเดิมว่า "มารี-แชนทัล แคลร์ มิลเลอร์" เป็นธิดาของโรเบิร์ต วอร์เรน มิลเลอร์ ชาวอเมริกัน กับมารีอา กลารา เบแซร์รา สตรีชาวเอกวาดอร์ พระองค์มีพี่สาวคือ ปีอา-คริสตินา อดีตภริยาของคริสโตเฟอร์ เกตตี และน้องสาวคือ อเล็กซันดรา-นาตาชา อดีตพระชายาของเจ้าชายอเล็กซันเดอร์แห่งเฟือร์สเทนแบร์ก
พระองค์เติบโตและเข้ารับการศึกษาที่ฮ่องกง เมื่อสำเร็จการศึกษาก็เข้าศึกษาต่อที่สถาบันเลอโรซีที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ขณะมีพระชันษาได้ 9 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 พระองค์ได้ย้ายไปที่วิทยาลัยสองภาษาในปารีส และสำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนมาสเตอร์ในนิวยอร์ก โดยพระองค์เป็นสตรีเพียงพระองค์เดียวที่สำเร็จการศึกษาจากที่นั่น
พระองค์เริ่มเข้าศึกษาระดับปริญญาตรีในสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะ มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก เมื่อปี พ.ศ. 2536 แต่ก็ออกในปีต่อมา หลังจากที่เจ้าชายเปาโลส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซ เสนอให้เธอเล่นสกีในวันหยุดที่กัสตาดในสวิตเซอร์แลนด์ช่วงวันคริสต์มาส
ประวัติการทรงงาน.
พระองค์เป็นผู้ก่อตั้งและเป็นผู้อำนวยการของ "มารี-แชนทัล" (Mari-Chanthal) แบรนด์เสื้อผ้าเด็กที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2543
พระองค์เป็นผู้ดูแลทรัพย์สินของรอยัลอะคาเดมีออฟอาตส์ และเป็นคณะกรรมการของบริษัทดีเอสเอฟกรุ๊ปจำกัด ซึ่งเป็นร้านค้าปลีกที่เป็นส่วนหนึ่งของ LVMH
ธุรกิจ.
พระองค์มีธุรกิจออกแบบเสื้อผ้าเด็กในแบรนด์ "มารี-แชนทัล" ในเชลซี กรุงลอนดอน โดยเสื้อผ้าเด็กดังกล่าวจะถูกขายในร้านบูติกทั้ง 4 แห่ง และขายทางระบบออนไลน์ที่มีเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ ทั้งยังมีวางขายในห้างสรรพสินค้าที่มีชื่อเสียงอย่าง แฮร์รอดส์, แซกส์ไฟฟ์อะเวนิว, เปอร์ตีมาร์ชง และร้านบูติกอีกว่า 20 ประเทศทั่วโลก
อภิเษกสมรส.
ในปี พ.ศ. 2538 ได้มีพิธีหมั้นระหว่างเจ้าชายปัฟโลส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซ กับมารี-แชนทัล วันที่ 22 พฤษภาคมปีเดียวกันนั้นพระองค์ได้ละจากนิกายโรมันคาทอลิกไปนับถือนิกายกรีกออร์ทอดอกซ์โดยจัดพิธีเป็นการส่วนพระองค์ที่โบสถ์น้อยเซนต์พอลในนิวยอร์ก พระองค์ได้รับได้ไพลินคาโบชองและแหวนหมั้นรูปหัวใจจากมกุฎราชกุมาร
งานอภิเษกสมรสถูกออกแบบโดยเลดีเอลิซาเบท อันสัน และโรเบิร์ต อิซาเบล ส่วนฉลองพระองค์ของฝ่ายเจ้าสาวเป็นของวาเลนติโน มีการจัดพระราชพิธีเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 ที่มหาวิหารเซนต์โซเฟียในกรุงลอนดอน โดยมีแขกรับเชิญอาทิ พระราชวงศ์ในยุโรป และสิบสมาชิกของพรรคประชาธิปไตยใหม่ของกรีซเข้ามาร่วมเป็นเกียรติในงาน พระองค์และเจ้าชายเปาโลส มีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 5 พระองค์ ได้แก่
ซะอูด บิน ซักร์ อัลกอซิมี

ซะอูด บิน ซักร์ อัลกอซิมี  ทรงเป็นเจ้าผู้ครองรัฐราสอัลไคมาห์ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ประสูติเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 เป็นพระราชโอรสของซักร์ บิน มุฮัมมัด อัลกอซิมี เจ้าผู้ครองรัฐองค์ก่อน เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2546
อาสนวิหารลีมอฌ

อาสนวิหารลีมอฌ  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งลีมอฌ  เป็นทั้งอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลลีมอฌ ตั้งอยู่ติดกับ "สวนพระสังฆราช"  ในเขตเมืองเก่า "ลาซีเต"  ของลีมอฌ จังหวัดโอต-เวียน แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญสเทเฟน (ปฐมมรณสักขี) เป็นหนึ่งในอนุสรณ์สถานสำคัญที่สุดในลีมอฌคู่กับสถานีรถไฟลีมอฌ และยังถือเป็นคริสต์ศาสนสถานแห่งเดียวในภูมิภาคลีมูแซ็งที่สร้างในแบบกอทิกที่สมบูรณ์แบบ
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862
ประวัติการก่อสร้าง.
งานก่อสร้างได้เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1273 แล้วเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1888 ภายหลังจากเสร็จสิ้นการเชื่อมส่วนของหอระฆังสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ให้ติดกับบริเวณกลางโบสถ์อย่างสมบูรณ์ ซึ่งการก่อสร้างอาสนวิหารในช่วงแรกเริ่มจากบริเวณร้องเพลงสวดในแบบกอทิกแรยอน็องซึ่งเป็นงานราวสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่ ณ ขณะนั้นยังคงติดอยู่กับส่วนบริเวณกลางโบสถ์เดิมในแบบโรมาเนสก์ การก่อสร้างได้หยุดชะงักลงในปี ค.ศ. 1327 เป็นครั้งแรกเนื่องจากปัญหาด้านงบประมาณ ต่อมาในปี ค.ศ. 1378 ชาเปลนักบุญมาร์ซียาลและส่วนหนึ่งของแขนกางเขนฝั่งทิศเหนือก็เสร็จสมบูรณ์ ต่อมาเป็นคราวของหอระฆังแบบโรมาเนสก์ขนาดใหญ่ และในไม่กี่ปีต่อมาบริเวณแขนกางเขนทิศใต้ก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์
ช่วงหลังจากสงครามร้อยปี บริเวณกลางโบสถ์สองช่วงแรกก็สร้างเสร็จระหว่างปี ค.ศ. 1458–1499 ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 1516–1541 มุขนายกฌ็อง เดอ ล็องฌัก ก็ได้สร้างส่วนแขนกางเขนและซุ้มประตูนักบุญยอห์น ซึ่งถือเป็นงานชิ้นเอกในแบบกอทิกฟล็องบัวย็อง แต่ต่อมาการก่อสร้างก็ได้หยุดชะงักลงเป็นครั้งที่สองเมื่อมุขนายกในขณะนั้นได้ถึงแก่กรรมลง บริเวณกลางโบสถ์ที่เหลืออีกสามช่วงสุดท้ายเพิ่งจะมาเสร็จสิ้นโดยต่อเข้ากับหอระฆังโดยสมบูรณ์ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เท่านั้นเอง
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม.
อาสนวิหารแห่งนี้มีงานศิลป์สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชั้นสูงถึงสองรายการ ได้แก่ ฉากกางเขนซึ่งสร้างจากดำริของมุขนายกฌ็อง เดอ ล็องฌัก และหลุมฝังศพของท่าน ซึ่งเป็นงานแกะสลักเป็นเรื่องราวจากหนังสือวิวรณ์ โดยได้แรงบัลดาลใจมาจากงานของศิลปินชาวเยอรมันนามว่า ดือเรอร์
บริเวณผนังของห้องฝังศพแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ซึ่งไม่ได้เปิดให้เข้าชมสาธารณะ มีงานภาพปูนเปียกพระคริสต์ทรงพระสิริ
นอกจากนี้บริเวณส่วนอื่นยังพบรูปวาดสมัยยุคกลาง ซึ่งพบได้ตามชาเปลต่าง ๆ รวมทั้งงานภาพปูนเปียกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 ด้วย
สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด

สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด  เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 6 แห่งราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบีย ตั้งแต่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ถึง 23 มกราคม พ.ศ. 2558
พระองค์พระราชสมภพเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2467 เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลอะซีซ อิบน์ ซะอูด พระมหากษัตริย์พระองค์แรกแห่งซาอุดิอาระเบีย กับสมเด็จพระราชินีฟาห์ดา บิน อาซิ อัลชูราอิม ทรงอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีมูนิรา บิน อับดุลลาห์ อัล อัลเชคห์ มีพระราชบุตรรวม 16 พระองค์
สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2558 ด้วยพระอาการพระปัปผาสะบวม (ปอดบวม) สิริพระชนมพรรษา 90 พรรษา
เศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์

เชคเศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ (16 มิถุนายน 2472 – 29 กันยายน 2563) ทรงเป็นอดีตเจ้าผู้ครองรัฐแห่งรัฐคูเวต รัชกาลที่ 5 (ตั้งแต่ 24 มกราคม พ.ศ. 2549 ถึง 29 กันยายน พ.ศ. 2563)ประสูติเมื่อ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2472 พระองค์ทรงเป็นพระโอรสในเชคอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์กับมูนิรา อัลอายยาร์
เจ้าผู้ครองรัฐแห่งรัฐคูเวต.
เศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ได้รับเลือกจากสภานิติบัญญัติแห่งชาติ หลังสภาได้มีมติถอดชีค ซาอัดออกจากราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 24 มกราคม 2006 อันเนื่องจากทรงมีพระพลานมัยย่ำแย่ ก่อนจะมีการแถลงสละราชสมบัติอย่างเป็นทางการ และมีมติเลือกชีค ซาบาห์สืบราชย์พระองค์ต่อไป พระองค์จึงทรงเป็นเจ้าผู้ครองพระองค์ที่ 5 หลังจากได้รับเอกราชเมื่อปี 1961 หลังจากทรงดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศกว่า 40 ปี และดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปี 2546 ก่อนที่จะได้รับเลือกจากสภานิติบัญญัติให้สืบราชสมบัติ
สิ้นพระชนม์.
เศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ได้เสด็จไปประทับรักษาพระอาการประชวรช่วงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2563 ที่ รัฐมินนิโซตา,สหรัฐอเมริกา และเมื่อวันอังคารที่ 29 กันยายน 2563 พระองค์ได้สิ้นพระชนม์ลง เมื่อเวลา 08.00 นาฬิกา (ตามเวลาที่สหรัฐอเมริกา) ณ โรงพยาบาลในเมืองเมืองโรเชสเตอร์ รัฐมินนิโซตา,สหรัฐอเมริกา โดยรัฐบาลคูเวตได้มีการประกาศไว้ทุกข์เป็นเวลา 40 วัน โดยสถานีโทรทัศน์และวิทยุได้ทำการยุติการออกอากาศรายการปกติชั่วคราวและเปิดบทสวดอัลกุรอ่านและได้มีการประกาศการสิ้นพระชนม์ของพระองค์โดยมีเนื้อหาว่า "การสิ้นพระชนม์ของ ชีค ซาบาห์ อัล-อาหมัด อัล-จาบีร์ อัล-ซาบาห์ เจ้าผู้ครองรัฐคูเวต นำมาซึ่งความโศกเศร้าอาดูรแก่ประชาชนชาวคูเวต รวมทั้งผองชาติมิตรอาหรับและผองชาวมุสลิม"
ชีวิตส่วนพระองค์.
เศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ทรงสมรสกับฟาตูวาฮ์ บินติซัลมาน อัศเศาะบาห์ มีพระโอรส 3 พระองค์ และพระธิดา 1 พระองค์
อีซูซุ ทรูเปอร์

อีซูซุ ทรูเปอร์  เป็นรถยนต์เอนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลาง (Mid-Size SUV) ผลิตโดย อีซูซุ เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2524 ซึ่งในขณะนั้นเป็นยุคที่กระแสของรถ SUV กำลังเติบโตในตลาดโลก และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2548 แบ่งวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 2 Generation (รุ่น) ดังนี้
รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2524-2534).
อีซูซุ ทรูเปอร์ รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2524 มีตัวถัง 2 แบบคือเอสยูวี 3 และ 5 ประตู เครื่องยนต์มีเครื่องยนต์เบนซิน 2.0 (G200Z), 2.3 (4ZD1), 2.6 (4ZE1) I4 และ 2.9 ลิตร (LH7/LL2) V6 และเครื่องยนต์ดีเซล 2.2 (C223/C223T) และ 2.8 ลิตร (4JB1/4JB1-T) 4 สูบ โดยเครื่องยนต์ดีเซลทั้ง 2 รุ่นมีรุ่นเทอร์โบด้วย ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 4 และ 5 สปีด มีทั้งแบบ MSG และ MAU5C และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ทำตลาดมาเรื่อยๆ จนถึงปี พ.ศ. 2534
รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2534-2548).
อีซูซุ ทรูเปอร์ รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2534 รุ่นนี้เป็นรุ่นที่มีการผลิตไปให้ผู้ผลิตรถยนต์รายอื่นมากขึ้น เช่น ฮอนด้า โอเปิล วอกซ์ฮอลล์ เชฟโรเลต เนื่องจากในขณะนั้น อีซูซุได้ประกาศขยายความร่วมมือกับกลุ่มจีเอ็มและฮอนด้า ในญี่ปุ่น ทรูเปอร์จะใช้ชื่อในการทำตลาดว่า อีซูซุ บิ๊กฮอร์น  มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น ,ฟิลิปปินส์และมาเลเซีย รุ่นนี้เป็นรุ่นแรกที่มีเครื่องยนต์เบนซินแบบ V6 ออกจำหน่าย โดยมีเครื่องยนต์ดีเซล 3.0 (4JX1) ,3.1 (4JG2) เทอร์โบดีเซล 4 สูบ, 3.2 และ 3.5 ลิตร มี V6 ในรุ่น 3.2 (6VD1) และ 3.5 ลิตร (6VE1) ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด
ในประเทศไทย อีซูซุ ทรูเปอร์รุ่นนี้ถือเป็นรุ่นแรกที่เข้ามาขายในประเทศไทย (นำเข้าจากญี่ปุ่น) เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2535 เพื่อแข่งกับมิตซูบิชิ ป่าเจโร โตโยต้า แลนด์ ครุยเซอร์ ปราโด และฟอร์ด เอ็กซ์พลอเรอร์ และทำยอดขายได้เรื่อยๆ จนถึงปี พ.ศ. 2544 จึงเลิกขายในที่สุด
สมเด็จพระราชาธิบดีตูเฮอิเตีย ปากี

สมเด็จพระราชาธิบดีตูเฮอิเตีย ปากี เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวมาวรีองค์ที่ 7 พระบรมราชสมภพเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2498 เป็นพระราชโอรส ของวาตูโมอานา ปากี กับสมเด็จพระราชินีนาถเต อาตาอิรันกิคาอาฮู เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2549 และสวรรคตเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2567
สมเด็จพระราชาธิบดีตูเฮอิเตีย ปากี ทรงราชาภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีเต อาตาวาอิ
สมเด็จพระราชาธิบดีกาปีลีเล ฟาวปาลา

สมเด็จพระราชาธิบดีกาปีลีเล ฟาวปาลา เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรอูเวีย ซึ่งเป็นหนึ่งในสามอาณาจักรบนหมู่เกาะวาลิสและฟูตูนาองค์ปัจจุบัน ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2483 เป็นโอรสของสมเด็จพระราชาธิบดีโตมาซิ กูลิโมเอโตเกที่ 2 เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อ25 มิถุนายน พ.ศ. 2551 หลังจากที่พระราชบิดาสวรรคต
ยังดีเปอร์ตวน เบซาร์ ตวนกู มูห์ริซ

ตวนกู มูห์ริซ อิบนี ตวนกู มูนาวีร์ ประสูติเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1948 ทรงเป็นยังดีเปอร์ตวนเบซาร์แห่งรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน พระองค์ที่ 11 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์เดียวในจำนวนพี่น้อง 6 พระองค์ของตวนกู มูนาวีร์ อิบนี่ อัลมาร์ฮุม ตวนกู อับดุล ราห์มาน ยังดีเปอร์ตวนเบซาร์แห่งรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน พระองค์ที่ 9 กับตวนกู อัมพวน ดูราห์ บินติ อัลมาร์ฮุม เบซาร์ บูร์ฮานุดดิน 
เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2008
การศึกษา.
พระองค์ได้รับการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาที่โรงเรียนตวนกู มูฮัมหมัด ในเมืองกัวลาปิลาห์ จากนั้นที่โรงเรียนมัธยมตุนกู เบซาร์ ในเมืองแทมปิน และ โรงเรียนคิงส์จอร์จที่ 5 ในเมืองเซอเริมบัน และทรงศึกษาต่อที่โรงเรียนอัลเดนแฮมสหราชอาณาจักร พระองค์สำเร็จการศึกษาด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยคอลเลจออฟเวลส์ เมืองอาเบอรีสวิธ ประเทศอังกฤษ
ชีวิตส่วนพระองค์.
ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์ ตวนกู มูห์ริซ ทรงอภิเษกสมรสกับตวนกู ไอชาห์ โรฮานี่ มีพระโอรสด้วยกัน 3 พระองค์
สมเด็จพระราชาธิบดีเปเตโล วิเคนา

สมเด็จพระราชาธิบดีเปเตโล วิเคนา เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรอาโล วาลิสและฟูตูนาองค์ปัจจุบัน โดยการสืบตำแหน่งผู้ปกครองอาณาจักรตามประเพณี ประสูติเมื่อพ.ศ. 2486 เป็นโอรสของสมเด็จพระราชาธิบดีโซอาเน ปาติตา มาอิตูกู พระมหากษัตริย์อาโลองค์ก่อน เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อ6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ต่อจากพระบิดา
แดวู นิวบีรา

แดวู นิวบีรา  เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) รุ่นแรกที่ผลิตโดย แดวู เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2540 ใช้รหัสว่า J100 ภายหลังได้เปลี่ยนไปใช้รหัส J150 หลังจากไมเนอร์เชนจ์แล้ว ใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า มีฐานการประกอบที่ประเทศเกาหลีใต้ ,โรมาเนีย ,อียิปต์ ,ยูเครน ,โปแลนด์และเวียดนาม มีตัวถัง 3 แบบคือ ซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตูและสเตชันวากอน 5 ประตู เครื่องยนต์จะมีแบบเดียวคือ 2.0 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ไมเนอร์เชนจ์ในปี พ.ศ. 2543 ก่อนยุติการผลิตในปี พ.ศ. 2545
ในประเทศไทย แดวู นิวบีรา ถือว่าเป็น 1 ใน 3 ของรถยนต์ที่บริษัท ไทยแดวูมอเตอร์เซลส์ จำกัด ซึ่งก็คือแดวู ลาโนส และแดวู เลกันซามีแผนจะเข้ามาเปิดตัวในประเทศไทย แต่ด้วยสภาพเศรษฐกิจในขณะนั้น ทำให้ยังไม่ทันได้เปิดตัวก็ต้องพับแผนไปก่อน ทำให้สามารถเปิดตัวได้เพียงรุ่นเดียว คือแดวู ลาโนส นั่นเอง
สุลตานะห์ ฮัจญะห์ ฮามีนะห์ ฮามีดุน

สมเด็จพระราชินีตวนกู สุลตานะห์ ฮัจญะห์ ฮามีนะห์ ฮามีดุน หรือ จิกปวนเบอซาร์ ฮัจญะห์ ฮามีนะห์ บินตี ฮัจญี ฮามีดุน (พระราชสมภพ: 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2496) ทรงเป็นอดีต รายาประไหมสุหรีอากงแห่ง มาเลเซีย และสุลตานะห์แห่งรัฐเกอดะฮ์ องค์ ที่ 14
ประสูติ.
ฮัจญะห์ ฮามีนะห์ ฮามีดุน ประสูติเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ที่เมืองบากันเซอไร รัฐเปรัก เป็นธิดาคนที่สี่ในบรรดาบุตรทั้งเจ็ดของฮัจญี ฮามีดุน ตายิบ กับอิสมา โมฮามัด สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเอสเค มาตัง จลูตง และโรงเรียนเอสเอม อิงเงริส บากัน ซไร
อภิเษกสมรส.
ฮัจญะห์ ฮามีนะห์ ฮามีดุน อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่านตวนกู อับดุล ฮาลิม มูอัซซอม ชาห์ สุลต่านแห่งรัฐเกอดะฮ์ มีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน 3 พระองค์
เจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์

เจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชสวามีและโยงก์แฮร์ฟันอัมส์แบร์ค  ทรงเป็นเจ้าชายพระราชสวามีในสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 - ค.ศ. 2002
ต้นพระชนม์ชีพ.
เจ้าชายเคลาส์ประสูติเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1926 ที่เมืองฮิตแซคเกอร์ สาธารณรัฐไวมาร์ เป็นบุตรชายของ เคลาส์ เฟลิคส์ ฟ็อน อัมส์แบร์ค กับ บารอนเนสกอซตา ฟอน เดม บุสส์เช-เฮดเดนฮัวเซน บิดาของพระองค์เป็นชาวเยอรมันที่ทำฟาร์มอยู่ที่แทนกันยิกา (เดิมเป็นอาณานิคมของเยอรมัน) ตั้งแต่ ค.ศ. 1928 จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่สอง พระองค์อาศัยอยู่กับพระอัยกาพระอัยยิกาฝ่ายพระมารดาที่ ลาวเวอร์ แซ็กโซนี่ พระองค์ยังได้เข้าเรียนในโรงเรียนประจำที่แทนกันยิกา
อภิเษกสมรส.
เคลาส์พบกับเจ้าหญิงเบียทริกซ์ ในงานอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงทาทีอานาแห่งไซน์-วิทเกินชไตน์-แบร์เลอบวร์คกับโมริทซ์ แลนด์เกรฟแห่งเฮ็สเซิน เมื่อฤดูร้อนในปี ค.ศ. 1964 และทรงหมั้นกัน แต่ประชาชนชาวเนเธอร์แลนด์ไม่พอใจพระองค์เนื่องจากพระองค์เคยเป็นทหารนาซีมาก่อน มีประชาชนจำนวนมากออกมาประท้วงการหมั้น ในปี ค.ศ. 1965 พระองค์ก็ได้รับสัญชาติเนเธอร์แลนด์ และเปลี่ยนพระนามตามภาษาดัตช์ 
หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงจัดพิธีอภิเษกสมรสอย่างเป็นทางการในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1966 พระองค์จึงได้ทรงพระนามว่า เจ้าชายเคลาส์
เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1980 เจ้าหญิงเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ทรงขึ้นครองราชย์เป็น สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ พระองค์จึงทรงเป็นเจ้าชายพระราชสวามี
พระโอรส.
เจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์มีพระราชโอรสกับสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ด้วยกัน 3 พระองค์ ได้แก่
สิ้นพระชนม์.
เจ้าชายเคลาส์ทรงพระประชวรด้วยพระโรคต่างๆ มากมาย เช่น โรคซึมเศร้า, โรคมะเร็ง และโรคพาร์กินสัน พระองค์สิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2002 ที่อัมสเตอร์ดัม ขณะพระชนมายุได้ 76 พรรษา พระองค์สิ้นพระชนม์หลังพระราชนัดดาพระองค์แรกประสูติได้ 4 เดือน
พระศพของพระองค์ถูกฝังในหลุมศพของพระราชวงศ์ที่ เมืองเดลฟท์ ในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2002
เจ้าหญิงมารีแห่งลีชเทินชไตน์

เจ้าหญิงมารีแห่งลีชเทินชไตน์  เป็นพระชายาใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์ และเป็นเจ้าหญิงพระชายาแห่งลีชเทินชไตน์ มีพระนามเดิมว่า มารี อักลา โบนาเวินทูรา เทเรเซีย ประสูติเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2483 ที่เมือง ปราก เป็นธิดาใน เคานต์แฟร์ดีนันท์ คินสกี ฟ็อน วชินิทซ์ อุนท์ เทิทเทา กับ เคาน์เตสเฮนรีเอ็ทเทอ ฟ็อน เลเดเบอร์-วิชเชลน์
เจ้าหญิงมารี อภิเษกสมรสกับ เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์ เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 มีพระราชโอรส-ธิดาด้วยกัน 4 พระองค์ ได้แก่
เจ้าหญิงมารีแห่งลีชเทินชไตน์ สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2564 ณ โรงพยาบาลเมืองกรับส์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สิริพระชนมายุ 81 พรรษา หลังจากมีพระอาการประชวรฉับพลันด้วย โรคหลอดเลือดสมอง และเสด็จพระราชดำเนินประทับรักษาพระอาการตั้งแต่วันพุธที่ผ่านมา โดยมีการลั่นระฆังถวายความอาลัยทั่วประเทศในเวลา 20.15 น.
สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอู ตูกูอาโฮ

สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอู ตูกูอาโฮแห่งตองงา  หรือ สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอูแห่งตองงา เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีตูโปอูที่ 6 และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งตองงา พระราชสมภพเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2497 ที่ นูกูอาโลฟา ประเทศตองงา เป็นพระธิดาในบารอนวาเออากับบารอเนสตูปูตูปู วาเออา
สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอู ตูกูอาโฮ ทรงอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชาธิบดีตูปูที่ 6 เมื่อปี พ.ศ. 2534 มีพระราชโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ดังนี้
ลูกปัดเบลี

ลูกปัดเบลีย์  เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ดวงจันทร์เคลื่อนมาบังดวงอาทิตย์เกือบหมด หรือระหว่างที่กำลังบังกันสนิท จะเกิดแสงสว่างบริเวณขอบของดวงจันทร์ คล้ายสร้อยลูกปัด ซึ่งได้ชื่อจากฟรานซิส เบลี นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ ผู้อธิบายสาเหตุของปรากฏการณ์ดังกล่าวได้ว่าเกิดจากแสงของดวงอาทิตย์ที่ยังลอดผ่านช่องเขาที่อยู่ตามบริเวณขอบของดวงจันทร์
ปรากฏการณ์แหวนเพชร.
ปรากฏการณ์แหวนเพชร  เกิดจากปรากฏการณ์สุริยุปราคา โดยมีพระจันทร์บังอยู่ก่อนหน้าดวงอาทิตย์ โดยการโคจรผ่านกันทำให้เกิดปรากฏการสุริยุปราคา โดยผู้ค้นพบ ได้แก่ ฟรานซิส เบลี โดยมีหลักฐานบันทึกในปี ค.ศ. 1836
ลักษณะปรากฏการณ์.
เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนการบังกันสนิทและก่อนจะออกจากคราส ซึ่งจะเกิดแสงวาบจากดวงอาทิตย์เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น ลักษณะคล้ายแหวน โดยทำให้เห็นโคโรนา มีเพียงสุริยุปราคาเต็มดวงเท่านั้นที่จะทำให้เราสามารถสังเกตเห็นชั้นบรรยากาศโคโรนาของดวงอาทิตย์ได้
พรอมิเนนต์คือพวยก๊าซที่พุ่งออกมาจากผิวของดวงอาทิตย์ชั้นโฟโตสเซีย
พรรคพันธมิตร

พรรคพันธมิตร  เป็นแนวร่วมของพรรคการเมืองในมาเลเซีย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2494 และเป็นพรรคที่ได้เสียงข้างมากในการเลือกตั้งครั้งแรกของสหพันธ์มาลายาใน พ.ศ. 2498 ซึ่งขณะนั้นยังเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ
พรรคพันธมิตรประกอบด้วยอุมโน, สมาคมชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน และสภาชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดีย และได้จดทะเบียนเป็นพรรคการเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2500 พรรคนี้มีบทบาทสำคัญในการเรียงร้องเอกราชของสหพันธรัฐมลายาจนได้รับเอกราชเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 และการจัดตั้งสหพันธรัฐมาเลเซียเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 ต่อมา พรรคพันธมิตรถูกแทนที่ด้วยแนวร่วมแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2516
สหพรรคประชาชนซาบะฮ์

สหพรรคประชาชนซาบะฮ์  เป็นพรรคการเมืองขนาดเล็กที่มีฐานที่มั่นในซาบะฮ์ ก่อตั้งโดยอดีตสมาชิกของสหพรรคซาบะฮ์เมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2537 ต่อมาในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2537 พรรคนี้ได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในแนวร่วมแห่งชาติ หัวหน้าพรรคคือตัน ดาโต๊ะ เซอรี ปังลีมา โจเซฟ กูรุบ
ฝั่ม ถิ ฮหว่าย

ฝั่ม ถิ ฮหว่าย  เกิดเมื่อ พ.ศ. 2503 ในเวียดนามเหนือ สำเร็จการศึกษาทางด้านบรรณารักษ์จากมหาวิทยาลัยฮัมโบลท์ในกรุงเบอร์ลินตะวันออก ประเทศเยอรมนีตะวันออก แล้วจึงกลับมาทำงานในสถาบันสังคมศาสตร์ที่กรุงฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2526 มีบทบาทในการดำเนินงานของเว็บไซต์ทางด้านวรรณกรรมและวัฒนธรรมเวียดนามในเยอรมนี (www.talawas.de) ปัจจุบัน ฮหว่ายพำนักอยู่ในเยอรมนี
ฮหว่ายเริ่มเขียนนวนิยายใน พ.ศ. 2531 โดยนวนิยายเรื่องแรกคือ “"สารจากสวรรค์"”  ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักในสังคมเวียดนาม โดยเปรียบเทียบระหว่างหญิงสาวฝาแฝดสองคน คนหนึ่งอยู่ในวังวนของชื่อเสียงและอำนาจ อีกคนตกอยู่ในโลกที่บริสุทธิ์ของเด็กที่ไม่ยอมโต นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษ ภาษาสเปน ภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี และภาษาฟินแลนด์ นอกจากนั้น เรื่องสั้นเรื่อง "ร้านตัดเสื้อไซ่ง่อน" ของฮหว่ายยังเป็นการสะท้อนภาพของเศรษฐกิจหลังนโยบายโด๋ยเม้ยที่เยาวชนพากันทิ้งบ้านในชนบทเข้ามาทำงานในเมือง
ความโดดเด่นของงานวรรณกรรมของฮหว่ายคือ ตัวละครหญิงของฮหว่ายจะกำหนดชีวิตของตนเอง ไม่ใช่หญิงที่อ่อนหวาน เสียสละแบบในวรรณกรรมดั้งเดิมของเวียดนาม นอกจากนั้น ฮหว่ายยังเป็นนักแปล โดยแปลนวนิยายจากภาษาเยอรมันมาเป็นภาษาเวียดนาม
เหงียน ฮวี เถียป

เหงียน ฮวี เถียป  เกิดเมื่อ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 หรือ 29 เมษายน พ.ศ. 2493 ที่กรุงฮานอย ในครอบครัวแม่ค้าหาบเร่ ในช่วงที่เกิดสงครามซึ่งฮานอยไม่มีความปลอดภัย ครอบครัวของเขาได้อพยพออกไปรับจ้างทำสวนทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ จน พ.ศ. 2503 จึงกลับมายังฮานอยเพื่อให้เถียปได้เรียนหนังสือ เถียปสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยฝึกหัดครูเมื่อ พ.ศ. 2513 และได้บรรจุเป็นครูทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจน พ.ศ. 2523 จึงได้ย้ายกลับฮานอย
เถียปเริ่มเขียนหนังสือเมื่อ พ.ศ. 2530 โดยผลงานของเขาที่ก่อให้เกิดกระแสในวงการวรรณกรรมอย่างกว้างขวางคือเรื่องสั้นอิงประวัติศาสตร์ 3 เรื่องได้แก่ “"พรหมจรรย์"”, “"ดาบคม"” และ “"ทองกับไฟ"” ซึ่งกล่าวถึงประวัติศาสตร์เวียดนามในสมัยของจักรพรรดิกวางจุง จักรพรรดิซาล็อง (ยาล็อง) และกวีเอกเหงียน ซู โดยแสดงมุมมองต่อบุคคลในประวัติศาสตร์เหล่านี้ต่างไปจากเดิม
นอกจากนั้น เรื่องสั้นเรื่อง “"นายพลเกษียณ"” ของเถียปยังเป็นการสะท้อนภาพของสังคมเวียดนามที่เปลี่ยนไปหลังสงคราม ผลงานเหล่านี้ของเขาทำให้การวิจารณ์วรรณกรรมในเวียดนามคึกคักขึ้น จนเรียกว่าเป็น "ปรากฏการณ์เหงียน ฮวี เถียป"
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุนทรีนาฏ

พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุนทรีนาฏ (27 เมษายน พ.ศ. 2423 – 10 ตุลาคม พ.ศ. 2513) เป็นพระราชธิดาในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาสุ่นเล็ก
เมื่อประสูติทรงดำรงพระอิสริยยศที่ "พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุนทรีนาฏ" ขณะพระชันษา 4 ปีเศษ พระราชบิดาเสด็จทิวงคต ปีถัดมา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนา สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ ขึ้นเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร ซึ่งเป็นพระองค์แรกที่ทรงดำรงตำแหน่ง "สยามมกุฎราชกุมาร" ทำให้ตำแหน่ง "กรมพระราชวังบวรสถานมงคล" ถูกยกเลิกตั้งแต่นั้นมา
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2454 ชณะพระชันษา 30 ปีเศษ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนคำนำพระนามจาก พระบวรวงศ์เธอ เป็น "พระราชวรวงศ์เธอ"
จากการยกเลิกตำแหน่งวังหน้า ส่งผลให้อำนาจและความเป็นอยู่ของเจ้านายวังหน้าร่วงโรย เจ้านายฝ่ายในหลายพระองค์ดำรงพระองค์อย่างอัตคัต พระองค์เจ้าสุนทรีนาฏเองก็ไม่มีรายได้เพียงพอ พระองค์ทรงเคยทำหนังสือกราบบังคมทูลขอพระราชทานเงินเพื่อทรงใช้หนี้เก่าจำนวน 10,000 บาท แต่กระทรวงวังเบิกจ่ายให้ 5,560 บาท ต่อมาทรงกู้ยืมเงินจากแสง แสงชูคำ จำนวน 350 บาท จนเกิดคดีความขึ้น
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุนทรีนาฏ เป็นเจ้านายชั้น "พระราชวรวงศ์เธอ" ที่มีพระชนม์อยู่เป็นพระองค์สุดท้าย ก่อนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2513 สิริพระชันษา 90 ปี
ต่อมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2514 เวลา 17.00 น. ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร ประธานองคมนตรี เสด็จแทนพระองค์ไปในการพระราชทานเพลิงพระศพ พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุนทรีนาฏ ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีสุดสวาดิ

พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีสุดสวาดิ (3 ตุลาคม พ.ศ. 2427 – 9 ตุลาคม พ.ศ. 2489) เป็นพระราชธิดาในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาแข
พระประวัติ.
พระองค์เจ้าศรีสุดสวาดิเป็นพระราชธิดาในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาแข เมื่อวันศุกร์ เดือน 11 ขึ้น 14 ค่ำ ปีวอกฉสก จ.ศ. 1246 ตรงกับวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2427 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีพระอิสริยยศเมื่อแรกประสูติที่ "พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า" ต่อมาเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระอิสริยยศพระราชโอรสและพระราชธิดาในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญเป็น "พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า"
เมื่อทรงพระเยาว์พระองค์เจ้าศรีสุดสวาดิ กับพระราชธิดาในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญอีกสองพระองค์ คือ พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประสาทสมร และพระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากมุทมาลี ทั้งสามพระองค์ทรงได้รับพระราชทานโสกันต์จากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในพระบรมมหาราชวัง พร้อมกันกับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท และพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวิไลยลักษณาพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ และหม่อมเจ้าอีก 10 องค์ ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย
เมื่อครั้งพระองค์เจ้าศรีสุดสวาดิยังทรงพระชนม์ ได้ประทับร่วมกับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียน พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ตำหนักพระองค์เจ้าแม้นเขียน และสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเมื่อวันพุธ เดือน 11 ขึ้น 14 ค่ำปีจออัฐศก จ.ศ. 1308 ตรงกับวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2489 สิริพระชันษา 62 ปี
รายชื่อโรงพยาบาลชุมชนในประเทศไทย

โรงพยาบาลชุมชน (รพช.) เป็นโรงพยาบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุข โดยเป็นโรงพยาบาลประจำอำเภอทั่วไป มีขีดความสามารถระดับปฐมภูมิ (Primary Care) หรือระดับทุติยภูมิ (Secondary Care) ในบางแห่ง มีจำนวนเตียง 10 - 120 เตียง ในประเทศไทยมีอยู่ 720 แห่ง (ไม่รวมโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชอีก 20 แห่ง) จำแนกตามจังหวัดต่างๆ ได้ดังนี้
เขตสุขภาพที่ 1.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เขตสุขภาพที่ 2.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เขตสุขภาพที่ 3.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เขตสุขภาพที่ 4.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เขตสุขภาพที่ 5.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เขตสุขภาพที่ 6.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เขตสุขภาพที่ 7.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เขตสุขภาพที่ 8.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
การปลุกเครื่อง

การปลุกเครื่อง  ในการคำนวณการบูต (หรือเรียกว่าบูตอัพ) เป็นชุดเริ่มต้นของการดำเนินงาน ที่งานระบบคอมพิวเตอร์ทำเมื่อพลังงานไฟฟ้าเข้าสู่ CPU CPUจะเปิดกระบวนการเริ่มต้นขึ้นเมื่อคอมพิวเตอร์เปิดอยู่เป็นครั้งแรกหรือเปิดอีกหลังจากที่ถูกปิดและจะสิ้นสุดลงเมื่อคอมพิวเตอร์พร้อมที่จะดำเนินการตามปกติ ในสมัยคอมพิวเตอร์ที่ใช้งานทั่วไปนี้สามารถใช้นับวินาทีและมักจะผลที่เกี่ยวข้องกับการแสดงการทดสอบตัวเอง และการเริ่มต้นอุปกรณ์ต่อพ่วงและเริ่มต้นระบบปฏิบัติการ ระบบคอมพิวเตอร์จำนวนมากยังช่วยให้การดำเนินงานเหล่านี้จะกระทำโดยคำสั่งซอฟต์แวร์โดยไม่ต้องไซคลิง พาวเวอร์ หรือที่เป็นที่รู้จักกันว่าซอฟต์บูตแม้บางคนเริ่มต้นของการดำเนินงานอาจจะมีการข้ามบนซอฟต์บูต บูตเป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่โหลดระบบปฏิบัติการหลักหรือสภาพแวดล้อมรันไทม์สำหรับคอมพิวเตอร์หลังจากเสร็จสิ้นการทดสอบด้วยตนเอง
อะบู นุวาส

อะบู นุวาส อัลฮะซัน อิบน์ ฮานี อัลฮะกะมี#เปลี่ยนทาง ชื่ออีกแบบหนึ่งคือ: อัลฮะซัน อิบน์ ฮานี อับดุลเอาวัล อัศเศาะบาฮ์, อะบู อะลี  รู้จักกันในชื่อ อบู นุวาส อัสซะละมี  หรือแค่ อะบู นุวาส ("Abū Novās")#เปลี่ยนทาง (ป.#เปลี่ยนทาง 756#เปลี่ยนทาง ป.#เปลี่ยนทาง 814), เป็นหนึ่งในกวีภาษาอาหรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุคคลาสสิก ซึ่งบางครั้งก็ผลิตผลงานเป็นภาษาเปอร์เซียด้วย เขาเกิดในเมืองอาห์วาซในเปอร์เซีย พ่อเป็นชาวอาหรับ ส่วนแม่เป็นชาวเปอร์เซีย เขากลายเป็นต้นแบบของกวีนิพนธ์อาหรับร่วมสมัยในทุกประเภท นอกจากนี้ อะบู นุวาสยังเข้าไปอยู่ในคติชาวบ้าน และมีการกล่าวถึงเขาหลายครั้งในหนังสือ "อาหรับราตรี"
ฆอร์เฆ ลุยส์ บอร์เฆส

ฆอร์เฆ ฟรันซิสโก อิซิโดโร ลุยส์ บอร์เฆส (24 สิงหาคม 1899 – 14 มิถุนายน 1986), หรือที่รู้จักกันในนาม ฆอร์เฆ ลุยส์ บอร์เฆส เป็นนักเขียนเรื่องสั้น กวี และนักแปลชาวอาร์เจนตินา เกิดที่กรุงบัวโนสไอเรส ผลงานที่โดดเด่นของเขาคือ "Ficciones" (1944) และ "Aleph" (1949) เป็นการรวบรวมเรื่องสั้นที่เชื่อมต่อด้วยแก่นเรื่องทั่วไป เช่น ความฝัน เขาวงกต ห้องสมุด กระจก นักเขียนบันเทิงคดี ปรัชญา และศาสนา ผลงานของเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับวรรณกรรมปรัชญาและบางส่วนก็มีจินตนาการและพลังวิเศษ ซึ่งนำไปสู่การเขียนบันเทิงคดีแนวสัจนิยมมหัศจรรย์
ความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอล

ความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอล ("Al-Sura'a Al'Arabi A'Israili"; "Ha'Sikhsukh Ha'Yisraeli-Aravi") หมายถึงความตึงเครียดทางการเมืองและความขัดแย้งทางทหารระหว่างสันนิบาตอาหรับและอิสราเอล และระหว่างชาวอาหรับกับชาวอิสราเอล ต้นตอของความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอลสมัยใหม่นี้เกิดจากความรุ่งเรืองของขบวนการไซออนิสต์และลัทธิชาตินิยมอาหรับช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ดินแดนที่ชาวยิวมองว่าเป็นบ้านเกิดทางประวัติศาสตร์ของพวกตนนั้น ก็ถูกมองโดยขบวนการรวมอาหรับว่าเป็นดินแดนประวัติศาสตร์ ซึ่งปัจจุบันเป็นของชาวอาหรับปาเลสไตน์ และเป็นดินแดนของมุสลิมในบริบทรวมอิสลาม ความขัดแย้งระหว่างชาวยิวและชาวอาหรับปาเลสไตน์อุบัติขึ้นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระหว่างเหตุจลาจลนบีมูซาเมื่อปี 1920 และบานปลายเป็นสงครามกลางเมืองเต็มขั้นในปี 1947 และขยายเป็นประเทศสันนิบาตอาหรับทั้งหมดเมื่อมีการสถาปนารัฐอิสราเอลสมัยใหม่ขึ้นในเดือนพฤษภาคม 1948
เมื่อเวลาผ่านไป ความขัดแย้งดังกล่าว ซึ่งเริ่มต้นเป็นความขัดแย้งทางการเมืองและชาตินิยมเหนือความปรารถนาดินแดนที่แข่งกันหลังจักรวรรดิออตโตมันล่มสลาย ได้เปลี่ยนแปลงจากความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอลในภูมิภาคเต็มขั้น ไปเป็นความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์ที่จำกัดบริเวณกว่า โดยความเป็นปรปักษ์เต็มขั้นส่วนใหญ่สิ้นสุดลงด้วยการหยุดยิง หลังสงครามเดือนตุลาคม ปี 1973 ต่อมา มีการลงนามความตกลงสันติภาพระหว่างอิสราเอลกับอียิปต์ในปี 1979 และอิสราเอลกับจอร์แดนในปี 1994 ข้อตกลงออสโลนำไปสู่การสถาปนาองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ในปี 1993 แม้จะยังไม่บรรลุความตกลงสันติภาพขั้นสุดท้ายก็ตาม ปัจจุบัน การหยุดยิงยังมีผลระหว่างอิสราเอลกับซีเรีย เช่นเดียวกับเลบานอนที่เพิ่งลงนามไป (ตั้งแต่ปี 2006) ความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลกับกาซาที่ปกครองโดยฮามาส แม้จะไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับสันนิบาตอาหรับ แต่โดยปกตินับเป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์ จึงเป็นความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอลด้วย แม้จะบรรลุความตกลงสันติภาพและการหยุดยิงต่าง ๆ แต่โลกอาหรับและอิสราเอลโดยทั่วไปยังหมางใจกันอยู่เหนือบางดินแดน
เมซีเย 99

เมซีเย 99  หรือรู้จักกันดีในชื่อ เอ็ม99 หรือ เอ็นจีซี 4254 เป็นดาราจักรชนิดก้นหอยถอดสลักที่อยู่ห่างจากโลกออกไป 50 ล้านปีแสง อยู่ในกลุ่มดาวผมเบเรนิซ ค้นพบโดยไพเออร์ เมเชนในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1781 การค้นพบนี้มีรายงานแล้วจากชาร์ล เมซีเย ที่มีอยู่ในวัตถุท้องฟ้าของเมซีเย ซึ่งเป็นวัตถุทางดาราศาสตร์แรกของกระจุกดาว, เนบิวล่า และดาราจักร
จอร์จ กอร์ดอน ไบรอน บารอนไบรอนที่ 6

จอร์จ กอร์ดอน ไบรอน บารอนไบรอนที่ 6  ต่อมาเป็น จอร์จ กอร์ดอน โนเอล บารอนไบรอนที่ 6 (22 มกราคม 1788 - 19 เมษายน 1824) เป็นกวีชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงและเป็นผู้นำในขบวนการโรแมนซ์ ในหมู่ไบรอนผลงานที่ดีที่สุดที่รู้จักกันคือ เรื่องเล่าบทกวียาว Don Juan และ Childe Harold's Pilgrimage และบทกวีสั้น ๆ คือ "เธอเดินเข้ามาในความงาม" เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอังกฤษ และเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางและยังคงผู้คนอ่านกวีของเขาและทำให้เขามีอิทธิพลบทกวี
อิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์

อิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์ (24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1304#เปลี่ยนทาง ค.ศ.1368/1369) เป็นนักเดินทาง นักสำรวจ และนักวิชาการจากอัลมัฆริบ ตลอดช่วงระยะเวลาสามสิบปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1325 ถึง 1354 อิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์เดินทางไปยังแอฟริกาส่วนใหญ่ ตะวันออกกลาง เอเชีย และคาบสมุทรไอบีเรีย ในช่วงใกล้วาระสุดท้าย เขาเขียนบันทึกเรื่องราวการเดินทางของตนเองที่มีชื่อว่า "ของขวัญสำหรับผู้ที่ใคร่ครวญถึงความมหัศจรรย์ของตัวเมืองและความพิศวงของการเดินทาง" แต่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ "อัรริห์ละฮ์"
อิบน์ บัฏฏุเฏาะฮ์เดินทางไกลกว่านักเดินทางคนอื่น ๆ ในประวัติศาสตร์ก่อนสมัยใหม่ ด้วยระยะทางรวมประมาณ แซงหน้าเจิ้งเหอที่ประมาณ และมาร์โก โปโลที่ 
ชื่อ.
"อิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์" เป็นชื่อสกุลของบิดาหรือบรรพบุรุษที่มีความหมายตรงตัวว่า 'บุตรของลูกเป็ด' ชื่อเต็มที่พบมากที่สุดของเขาคือ อะบู อับดุลลอฮ์ มุฮัมมัด อิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์ ส่วนในบันทึกการเดินทาง "อัรริห์ละฮ์" เขาระบุชื่อเต็มของตนเองว่า "ชัมซุดดีน อะบู อับดุลลอฮ์ มุฮัมมัด อิบน์ อับดุลลอฮ์ อิบน์ มุฮัมมัด อิบน์ อิมรอฮีม อิบน์ มุฮัมมัด อิบน์ ยูซุฟ ละวาตี อัฏฏ็อนญี อิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์"
ชีวิตช่วงต้น.
ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับชีวิตของอิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์เท่าที่ทราบมาจากข้อมูลอัตชีวประวัติที่รวมอยู่ในเรื่องราวการเดินทางของเขา ซึ่งบันทึกว่าเขามีเชื้อสายเบอร์เบอร์ เขาเกิดในครอบครัวนักวิชาการด้านกฎหมายอิสลาม (กอฎีตามธรรมเนียมมุสลิมที่โมร็อกโก) ที่แทนเจียร์ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1304 เมื่อสมัยราชวงศ์มะรีนิด ครอบครัวของเขาอยู่ในชนเผ่าเบอร์เบอร์ที่รู้จักกันในชื่อ ละวาตะฮ์ ตอนวัยหนุ่ม เขาอาจศึกษาในสำนักซุนนีมัซฮับมาลิกี ซึ่งเป็นรูปแบบการศึกษาที่โดดเด่นในแอฟริกาเหนือในขณะนั้น ชาวมุสลิมมัซฮับมาลิกีได้ขอให้อิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์ทำหน้าที่เป็นผู้พิพากษาทางศาสนาของตน เนื่องจากเขาเป็นคนจากพื้นที่ที่มีการใช้กฎหมายอิสลาม
ความเป็นประวัติศาสตร์.
Ralph Elger นักวิชาการอิสลามศึกษาชาวเยอรมัน มองบันทึกการเดินทางของบัฏฏูเฏาะฮ์เป็นงานวรรณกรรมที่สำคัญ แต่สงสัยเกี่ยวกับความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์ของเนื้อหาส่วนใหญ่ในนั้น ซึ่งเขาสงสัยว่าน่าจะเป็นผลงานนิยายที่รวบรวมและได้รับแรงบันดาลใจจากรายงานการเดินทางร่วมสมัยอื่น ๆ นักวิชาการคนอื่น ๆ หลายคนก็ตั้งข้อสงสัยที่คล้ายกัน
ใน ค.ศ. 1987 รอสส์ อี. ดันน์แสดงความสงสัยในทำนองเดียวกันว่ามีหลักฐานใดที่จะมาสนับสนุนเรื่องเล่าของ "อัรริห์ละฮ์" หรือไม่ แต่ใน ค.ศ. 2010 ทิม แมคอินทัช-สมิธได้ทำการศึกษาภาคสนามหลายครั้งในสถานที่หลายสิบแห่งที่กล่าวถึงใน "อัรริห์ละฮ์" โดยรายงานเกี่ยวกับเอกสารตัวเขียนกฎหมายอิสลามที่ไม่เคยเปิดเผยมาก่อน ซึ่งเก็บรักษาไว้ในหอจดหมายเหตุที่มหาวิทยาลัยอัลอัซฮัรในไคโร ซึ่งอิบน์ บัฏฏูเกาะฮ์ทำการคัดลอกไว้ที่ดามัสกัสใน ค.ศ. 1326 ยืนยันวันพักแรมที่ซีเรียของเขาใน"อัรริห์ละฮ์"
ประชุม รัตนเพียร

ประชุม รัตนเพียร (25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2469 – 30 มีนาคม พ.ศ. 2556) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตราด อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนนทบุรี
ประวัติ.
ประชุม เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2469 เป็นบุตรนายอิ่ม นางแวว รัตนเพียร โดยที่บิดานั้นเป็นกำนัน ด้านครอบครัวสมรสกับนางวิจิตรา รัตนเพียร
มีบุตร 4 คน คือ 
การทำงาน.
ประชุม เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในสมัยรัฐบาลหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ในปี พ.ศ. 2518 และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากนายกรัฐมนตรีลาออก และได้รับแต่งตั้งอีกสมัยหนึ่ง แต่ดำรงตำแหน่งเพียง 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากการรัฐประหารของพลเรือเอก สงัด ชลออยู่ และสมัยที่มี พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2526 และยังเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. 2519 และเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
นอกจากนี้แล้วในแวดวงการศึกษาและการกีฬา ยังถือว่าเป็นปูชนียบุคคลสำคัญคนหนึ่ง จนได้ชื่อเรียกขานว่า ครูชุม จากนายกำพล วัชรพล สื่อมวลชนผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนดุสิตพณิชยการ ซึ่งเป็นโรงเรียนพาณิชยการเอกชนแห่งแรกของประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2505 และเป็นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต หรืออาร์แบ็ค และในแวดวงกีฬาเคยดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ อาทิ นายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย, นายกสมาคมมวยสากลสมัครเล่นแห่งประเทศไทย และเป็นหนึ่งในคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย เป็นต้น
ถึงแก่อนิจกรรม.
นายประชุม ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชรา สิริอายุได้ 87 ปี เมื่อเวลาประมาณ 10.00 น. ของวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2556 ที่โรงพยาบาลพญาไท 2 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
กาบริเอล การ์ซิอา มาร์เกซ

กาบริเอล โฮเซ เด ลา กองกอร์เดีย การ์ซิอา มาร์เกซ  หรือที่รู้จักกันในนาม กาบริเอล การ์ซิอา มาร์เกซ (6 มีนาคม ค.ศ. 1927 – 17 เมษายน ค.ศ. 2014) เป็นนักประพันธ์เรื่องสั้น นักเขียนบท และนักหนังสือพิมพ์ชาวโคลอมเบีย เกิดที่เมืองอารากาตากา เป็นบุตรชายของลุยซา ซานเตียกา มาร์เกซ อิกัวรัน กับกาบริเอล เอลิฮิโอ การ์ซิอา บิดาของเขาเป็นเภสัชกร
เมื่อโตขึ้นเขาเริ่มเป็นนักข่าวและได้เขียนงานที่ไม่ใช่นิยายหลายเรื่องซึ่งเป็นเรื่องที่สะเทือนใจและเรื่องสั้น ผลงานที่โดดเด่นของเขาคือ "หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว" (1967), "ฤดูใบไม้ร่วงของผู้นำแก่" (1975) และ "รักเมื่อคราวห่าลง" (1985) ซึ่งล้วนแต่เป็นที่รู้จัก เขาได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนักเขียนที่สำคัญที่สุดของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เขาได้รับรางวัลวรรณกรรมนานาชาตินอยชตัดท์ในปี ค.ศ. 1972 และได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 1982
วลาดีมีร์ วืยซอตสกี

วลาดีมีร์ เซมิโอโนวิช วืยซอตสกี (25 มกราคม 1938 – 25 กรกฎาคม 1980) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง กวี และนักแสดงชาวโซเวียต (ปัจจุบันคือประเทศรัสเซีย) ซึ่งมีผลงานอาชีพที่ส่งผลกระทบมากและยาวนานต่อวัฒนธรรมรัสเซีย เขากลายเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายจากรูปแบบการร้องเพลงของเขาที่ไม่เหมือนใคร และจากเนื้อเพลงซึ่งวิจารณ์สังคมและการเมืองโดยใช้ภาษาข้างถนนชวนหัว นอกจากนี้เขายังเป็นนักแสดงที่ประสบความสำเร็จบนเวทีและในจอ แม้ว่าผลงานของเขาจะไม่ได้รับความสนใจจากหน่วยงานวัฒนธรรมของทางการโซเวียตเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่เขาก็มีชื่อเสียงอย่างไม่ธรรมดาในช่วงชีวิตของเขา และจนถึงทุกวันนี้ เขายังมีอิทธิพลอย่างมากต่อนักดนตรีและนักแสดงยอดนิยมชาวรัสเซียหลายคนที่ต้องการจะก้าวขึ้นไปอยู่ในสถานะเดียวกับเขา
เกาะกอร์เรฮีดอร์

เกาะกอร์เรฮีดอร์  เป็นเกาะในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ที่ปากอ่าวมะนิลา ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะลูซอน เกาะเคยเป็นป้อมปราการปืนใหญ่และมีอาวุธยุทธภัณฑ์ปกป้องทางเข้าอ่าวมะนิลาและกรุงมะนิลาจากข้าศึกในสงคราม เกาะอยู่ห่างจากชายฝั่ง 48 กิโลเมตร เกาะมีอนุสรณ์สถานสงครามแปซิฟิก
ฮาฟิซ

คาวาจา ชามซู ดิน มูฮัมหมัด ฮาฟิซ ชิราซิ  เจ้าของนามปากกา ฮาฟิซ (ค.ศ. 1325/1326 – 1389/1390), เป็นกวีชาวเปอร์เซีย ผลงานของเขาประกอบด้วยวรรณกรรมชุดของเปอร์เซีย (Diwan) ซึ่งจะพบในบ้านของคนส่วนใหญ่ในประเทศอิหร่าน อัฟกานิสถาน และทาจิกิสถาน เช่นเดียวกับที่อื่น ๆ ในโลกที่เรียนรู้บทกวีของเขาเพื่อศึกษาใจความและใช้เป็นสุภาษิตและคำพูดมาจนถึงทุกวันนี้ ชีวิตและบทกวีของเขาได้รับการวิเคราะห์ และตีความคำที่มีอิทธิพลในยุคหลังคริสต์ศตวรรษที่ 14 อย่างแพร่หลาย เขาเป็นกวีที่เขียนเกี่ยวกับเปอร์เซียมากกว่านักเขียนอื่น ๆ
ในรูปแบบของกาซาลส์ บทกวีของเขาเป็นความศรัทธาที่เผยให้เห็นความเจ้าเล่ห์ อิทธิพลของเขาในชีวิตของชาวอิหร่านสามารถพบได้ใน "การอ่านฮาฟิซ"  บทกวีของเขาถูกนำมาใช้บ่อยครั้งในเพลงดั้งเดิมเปอร์เซีย ภาพศิลปะ และการเขียนตัวอักษรภาษาเปอร์เซีย
การแข่งรถ

การแข่งรถ (หรือเรียกว่าแข่งรถยนต์หรือรถแข่ง) เป็นมอเตอร์สปอร์ตที่เกี่ยวข้องกับการแข่งโดยใช้รถยนต์สำหรับการแข่งขัน 
ประวัติ.
จุดเริ่มต้นของการแข่งขัน.
หลังจากที่มีการประดิษฐ์รถยนต์เบนซิลจนประสบความสำเร็จครั้งแรกได้ไม่นาน ก็มีการจัดประกวดความเร็วโดยบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ปารีส โดยวิ่งเป็นระยะทาง 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์) จากสะพานเนลลี่ไปยังบออิส เดอ บัวล็อก รถคันที่ชนะคือจอร์จ บอตันจากบริษัทเดอ ดราก้อน บอตัน แต่ในการประกวดครั้งนั้นก็บอกได้ยากว่าคือการแข่งขัน
ปารีสรูออง:การแข่งรถครั้งแรกของโลก.
23 กรกฎาคม 1894 นิตยสารในปารีส Le Petit Journal จัดเป็นสิ่งที่ถือว่าเป็นการแข่งขันครั้งแรกอย่างเป็นทางการ โดยเป็นการแข่งรถจาก ปารีสไปรูออง การแข่งขันนี้เป็นรูปแบบการทดลองและทดสอบความสนใจและการสนับสนุนจากสาธารณชน โดยใช้เส้นทางที่ไม่อันตรายและง่ายต่อการขับรถและที่พักราคาถูกในระหว่างการเดินทาง การแข่งขันนี้มีผู้เข้าร่วม 102 คน โดยจ่ายค่าธรรมเนียมในการเข้าร่วม 10 ฟรังก์ 
1950 - ปัจจุบัน.
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง การแข่งรถก็มีหลากหลายรูปแบบมากขึ้น และได้มีการจัดการแข่งขันขนาดใหญ่ที่เรียกว่าเวิลด์กรังปรีซ์ภายใต้การดูแลของ FIA โดยจะเป็นการแข่งขันแรลลี่ระยะไกล เส้นทางหลายพันกิโลเมตร ซึ่งก็ยังได้รับความนิยมอยู่ในปัจจุบัน
วิกิพีเดียภาษาพม่า

วิกิพีเดียภาษาพม่า ([mjəmà wɪkɨˈpiːdiə]) เป็นวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาพม่า สร้างขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 และมีบทความประมาณ บทความ ณ เดือน 2025
ความท้าทาย.
ในช่วงก่อน ค.ศ. 2019 ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตชาวพม่าส่วนใหญ่ใช้ฟอนต์ Zawgyi ที่ไม่มีในยูนิโคด จึงทำให้มีปัญหาเวลาดูวิกิพีเดียภาษาพม่า
วิกิพีเดียภาษาสกอต

วิกิพีเดียภาษาสกอต  เป็นวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาสกอต ณ เดือน 2025 วิกิพีเดียภาษานี้มีบทความประมาณ บทความ
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2020 วิกิพีเดียภาษาสกอตได้รับตรวจสอบข้อเท็จจริงจากสื่อ เนื่องจากบทความภาษาสกอตมีคุณภาพต่ำและพบว่ามีบทความอย่างน้อย 20,000 บทความที่เขียนโดยผู้แก้ไขที่ไม่ได้พูดภาษานั้น ความสนใจนี้นำไปสู่การตรวจสอบเนื้อหาของวิกิโดยผู้พูดภาษาสกอตและชุมชนวิกิพีเดีย บทความของผู้แก้ไขกลุ่มนั้นส่วนใหญ่ถูกลบแล้ว ซึ่งเห็นได้ชัดจากจำนวนบทความที่ลดลงจากประมาณ 55,000 บทความใน ค.ศ. 2018 เหลือเพียงประมาณ 40,000 บทความใน ค.ศ. 2021
มาเรีย ซีบึลลา เมเรียน

มาเรีย ซิลเบลล่า มาเรียน  มีชีวิตอยู่ระหว่าง 2 เมษายน ค.ศ. 1647 - 13 มกราคม ค.ศ. 1717 มีชีวิตรวม 69 ปี เป็นนักชีววิทยา
ประวัติ.
บิดาชื่อ Matthäus Merian และมารดาชื่อ Johanna Catharina Sibylla เธอมีชีวิตและมีผลงานอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 16 โดยที่เมืองปารีสเป็นจุดศูนย์กลางของการวาดภาพพฤกษศาสตร์ ซึ่งในช่วงนี้มีกลุ่มนักเดินทางผจญภัยไปในดินแดนโพ้นทะเลมากมายและมีการบันทึกการเดินทาง อีกทั้งจ้างนักวาดภาพพฤกษศาสตร์ entomology. ร่วมไปในการเดินทางด้วย เพื่อบันทึกข้อมูลเสาะแสวงหา และวาดภาพพรรณไม้แปลก ๆ รวมทั้งนำเมล็ดและส่วนต่าง ๆ ของพืชต่างถิ่นกลับมาศึกษาและเพาะพันธุ์
มาเรียได้แต่งงานกับ Johann Andreas Graff (ในช่วงปี 1665-1692) และมีบุตรสองคน คือ Johanna Helena Herolt และ Dorothea Maria Graff และเธอได้เสียชีวิตเมื่อ 13 มกราคม ค.ศ. 1717 ที่กรุง Amsterdam 
ผลงาน.
มาเรียเป็กนักวาดภาพทางพฤกษศาสตร์ธรรมชาติ Botanical Art Illustration เป็นงานศิลปะจำเพาะ เพื่อบันทึกลักษณะพืชพรรณ ต้นไม้ สัตว์ และการเจริญเติบโตแบบวิทยาศาสตร์ โดยผลงานของเธออยู๋ในช่วงศตวรรษที่ 16 เธอได้ร่วมเข้ากลุ่มนักเดินทาง เพื่อเก็บภาพการเจริญเติบโตของสัตว์ในแต่ช่วงวัย โดยผลงานการวาดภาพ ลำดับการเจริญเติบโตของผีเสื้อ
การฉลอง.
เนืองในวันที่ 2 เมษายนพ.ศ. 2556 ป็นวันครบรอบวันเกิดปีที่ 366 โดย Google ได้แสดงการร่วมรำลึกถึงด้วยการเปลี่ยนโลโก้ให้เป็นรูปวาดธรรมชาติ
วงศ์องุ่น

วงศ์องุ่นหรือ Vitaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกโดยมีสมาชิกที่สำคัญคือองุ่น และ"Parthenocissus quinquefolia" ชื่อของวงศ์ตั้งตามชื่อสกุล"Vitis" บางครั้งเรียกวงศ์นี้ว่า Vitidaceae แต่ชื่อ Vitaceae เป็นชื่อดั้งเดิมและนิยมใช้มากกว่า บางแห่งจะใช้ Ampelidaceae ซึ่งหมายถึงวงศ์องุ่นเช่นเดียวกัน
ความสัมพันธ์ของพืชในวงศ์องุ่นยังไม่ชัดเจน และยังไม่พบความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด ในระบบของ Cronquist จัดให้วงศ์นี้มีความใกล้ชิดกับวงศ์ Rhamnaceae ในอันดับRhamnales ในขณะที่ระบบของAngiosperm Phylogeny Group (APG). APG III ใน พ.ศ. 2552 ได้จัดให้วงศ์องุ่นอยู่ในอันดับของตัวเองเรียกว่า Vitales 
พืชส่วนใหญ่ในสกุล "Vitis" มีจำนวนโครโมโซมทั้งสิ้น 38 คู่ (n=19) แต่จะเป็น 40 คู่ (n=20) ในสกุลย่อย "Muscadinia" ส่วน "Ampelocissus", "Parthenocissus", และ "Ampelopsis" มีโครโมโซม 40 คู่ (n=20) และ "Cissus" มี 24 คู่ (n=12)
องุ่น (สกุล "Vitis") เป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญในวงศ์นี้ ทั้งรับประทานสดและผลิตไวน์ พืชในสกุล "Tetrastigma" เป็นเจ้าบ้านให้กับพืชเบียนในวงศ์ Rafflesiaceae สำหรับสกุล "Leea" บางครั้งจะแยกออกเป็นวงศ์ต่างหากเรียก Leeaceae แต่ในระบบของ APG และ Angiosperm Phylogeny Web จัดให้อยู่ในวงศ์องุ่น
อัสแซสซินส์ครีด 2

อัสแซสซินส์ครีด 2  เป็นวิดีโอเกมประวัติศาสตร์แอ็คชันผจญภัย, โลกเปิด, ชิงทรัพย์ พัฒนาโดยยูบิซอฟต์ มอนทรีออล และจัดจำหน่ายโดยยูบิซอฟต์ ในเครื่อ งเล่นเพลย์สเตชัน 3 ,เอกซ์บอกซ์ 360 ,ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และแมคโอเอสเท็น เป็นวิดีโอเกมภาคที่สองของเกมซีรีส์อัสแซสซินส์ครีดและเป็นภาคต่อจากวิดีโอเกมในปี 2007 อัสแซสซินส์ครีด วางจำหน่ายในเครื่องเล่นวิดีโอเกมในเดือนพฤศจิกายน 2009 และสำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ในเดือนมีนาคม 2010
เนื้อเรื่องย่อ.
เอซิโอ้ ออดิทอเร่ ดา ฟิเรนเซ่ เด็กหนุ่มธรรมดาที่พ่อเป็นเจ้าของธนาคารถูกเพื่อนพ่อหักหลัง ทำให้น้องชาย พี่ชายและพ่อเสียชีวิตโดยการแขวนคอ ต่อมาเขาได้รู้ความจริงว่าพ่อของเขาเคยเป็นมือสังหารขององค์กรมือสังหาร
ทิค แทค โท (บอยแบนด์)

ทิค แทค โท  เป็นกลุ่มบอยแบนด์ ของศิลปินไทยวัยหนุ่มหน้าตาดีมีผมยาวทั้งหมด 3 คน ในรูปแบบบอยแบนด์ญี่ปุ่น ค่าย คีตา เอนเตอร์เทนเมนท์ ประกอบด้วยสมาชิก 3 คน ได้แก่ วิฑูรย์ ตปนิยาภรณ์ (ต้น), เจแปน ดิษยานนท์ (ตี้), เชษฐ์ ปรีชาสกุลวงศ์ (เป้)
ต่อมา เชษฐ์ ปรีชาสกุลวงศ์ (เป้) ขอถอนตัวออกจาก ทิค แทค โท และก็ได้มีสมาชิกคนใหม่ นั่นคือ องค์การ มาลารัตน์ (หนึ่ง) ซึ่งได้ร่วมทำผลงานเพลงอัลบั้มล่าสุด ปัจจุบัน "หนึ่ง" กับ "เป้" ผันตัวทำธุรกิจส่วนตัวและหนัง เช่นเดียวกับ "ตี้" ที่เพิ่งเริ่มสร้างครอบครัวที่ฮ่องกง มีบุตรชายแล้ว 1 คน ส่วน องค์การ มาลารัตน์ (หนึ่ง) มีบุตรสาว 1 ชาย 1 ปัจจุบันตี้และหนึ่ง เป็นไกด์อยู่ที่ฮ่องกง "ต้น" ก็ทำธุรกิจส่วนตัวและรักษาอาการความจำเสื่อมและมีบุตรสาวคนโต1คน