เซลล์บรอดคาสต์

เซลล์บรอดคาสต์ (หรือ CB) คือวิธีการส่งข้อความสั้น ๆ ไปยังผู้ใช้โทรศัพท์มือถือหลายเครื่องในพื้นที่ที่กำหนดพร้อมกัน โดยกำหนดโดยคณะกรรมการจีเอสเอ็มของสถาบันมาตรฐานโทรคมนาคมแห่งยุโรป (ETSI) และ 3GPP และเป็นส่วนหนึ่งของมาตรฐานของระบบ 2G, 3G, 4G และ 5G นอกจากนี้ตัวระบบยังรู้จักกันในชื่อ Short Message Service-Cell Broadcast (SMS-CB หรือ CB SMS)
เซลล์บรอดคาสต์แตกต่างจากบริการส่งข้อความแบบหนึ่งต่อหนึ่ง (หรือ SMS-PP) โดยเซลล์บรอดคาสต์เป็นบริการส่งข้อความแบบหนึ่งต่อหลายที่มีการกำหนดเป้าหมายทางภูมิศาสตร์และกำหนดขอบเขตทางภูมิศาสตร์ เทคโนโลยีเซลล์บรอดคาสต์ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายสำหรับระบบแจ้งเตือนสาธารณะ เช่นเหตุแผ่นดินไหว ภูเขาไฟ พายุ หรือแม้กระทั่งการตามหาบุคคลสูญหาย
ประวัติ.
การส่งข้อความแบบเซลล์บรอดคาสต์ได้รับการสาธิตครั้งแรกในปารีสในปี 1997 ผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่บางรายก็ใช้เซลล์บรอดคาสต์เพื่อสื่อสารรหัสพื้นที่ของเสาโทรศัพท์ไปยังผู้ใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ (ผ่านหมายเลข 050) เพื่อรายงานสภาพอากาศ การส่งข้อความจำนวนมาก การบริการข่าวสารท้องถิ่น และแจ้งเตือนหรือแจ้งเหตุไปทั่วเมืองหรือทั่วประเทศ เซลล์บรอดคาสต์ได้รับการนำไปใช้อย่างแพร่หลายตั้งแต่ปี 2008 โดยผู้ให้บริการเครือข่ายหลักในเอเชีย สหรัฐอเมริกา แคนาดา อเมริกาใต้ และยุโรป แม้ผู้ให้บริการบางรายยังไม่ได้เปิดใช้งานฟังก์ชันการส่งข้อความแบบเซลล์บรอดคาสต์ในเครือข่ายของตน แต่โทรศัพท์ส่วนใหญ่ที่ใช้ในปัจจุบันรองรับฟังก์ชันการส่งข้อความแบบ เซลล์บรอดคาสต์ อย่างไรก็ตาม ฟังก์ชันนี้ในอุปกรณ์จำนวนมากถูกปิดใช้งานไว้ตามค่าเริ่มต้น และไม่มีอินเทอร์เฟซมาตรฐานสำหรับเปิดใช้งานฟีเจอร์นี้
เทคโนโลยี.
ข้อความเซลล์บรอดคาสต์หนึ่งข้อความสามารถเข้าถึงโทรศัพท์จำนวนมากได้ในคราวเดียว โดยข้อความเซลล์บรอดคาสต์จะส่งถึงคลื่นเซลลูลาร์เฉพาะของเครือข่ายโทรศัพท์มือถือ แทนที่จะส่งถึงโทรศัพท์เครื่องใดเครื่องหนึ่งโดยเฉพาะ ระบบเซลล์บรอดคาสต์ (หรือ CBS) รุ่นล่าสุดสามารถส่งข้อมูลไปยังเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ทั้งหมดได้ภายในเวลาไม่ถึง 10 วินาที ส่งผลให้ข้อมูลไปถึงผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่หลายล้านคนในเวลาเดียวกัน ข้อความเซลล์บรอดคาสต์เป็นบริการแจ้งเตือนแบบพุชที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน ซึ่งหมายความว่าผู้ส่งข้อความจะไม่ทราบว่าใครได้รับข้อความ ทำให้สามารถให้บริการได้โดยไม่เปิดเผยตัวตนได้ ซึ่งทำให้เซลล์บรอดคาสต์สอดคล้องกับข้อบังคับทั่วไปเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลของสหภาพยุโรป (หรือ GDPR) ฉบับล่าสุด เนื่องจากเซลล์บรอดคาสต์ไม่จำเป็นต้องใช้หรือร้องขอหมายเลขโทรศัพท์มือถือจากผู้ใช้ ผู้ให้บริการ (หรือผู้ร้องขอบริการแจ้งเตือน) สามารถร้องขออัตราความสำเร็จของข้อความได้ ในกรณีดังกล่าว ระบบเซลล์บรอดคาสต์จะตอบกลับด้วยจำนวนเครื่องโทรศัพท์ที่ใช้ระบบเซลลูลาร์ที่ส่งถึงและจำนวนเครื่องโทรศัพท์ที่ใช้ระบบเซลลูลาร์ที่ส่งข้อความแจ้งเตือน
คลื่นเซลลูลาร์แต่ละคลื่นจะครอบคลุมพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่แน่นอน โดยปกติจะมีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่กี่กิโลเมตร ดังนั้นการส่งข้อความเซลล์บรอดคาสต์ไปยังคลื่นโทรศัพท์ที่ระบุเท่านั้น จึงสามารถจำกัดการออกอากาศให้อยู่ในพื้นที่ที่ระบุได้ สิ่งนี้มีประโยชน์สำหรับข้อความที่เกี่ยวข้องเฉพาะบางพื้นที่ เช่น แจ้งเตือนน้ำท่วม แจ้งเตือนอุบัติเหตุ
วงจำกัดข้อความเซลล์บรอดคาสต์ประกอบด้วยช่วงเวลาการเผยแพร่ หากปล่อยให้เวลาเริ่มต้นเปิดอยู่ ระบบเซลล์บรอดคาสต์จะถือว่าเริ่มทันที ซึ่งจะเป็นกรณีของข้อความแจ้งเตือนสาธารณะ หากปล่อยให้เวลาสิ้นสุดเปิดอยู่ ข้อความจะถูกทำซ้ำไปเรื่อย ๆ ต้องใช้ข้อความยกเลิกในภายหลังเพื่อหยุดข้อความ ซึ่งสามารถตั้งค่าอัตราการทำซ้ำได้ตั้งแต่ 2 วินาทีไปจนถึง 30 นาที ข้อความเซลล์บรอดคาสต์ที่ส่งซ้ำแต่ละข้อความจะมีการระบุแหล่งที่มาของข้อความ และหมายเลขซีเรียลเดียวกัน ด้วยการใช้ข้อมูลนี้ โทรศัพท์มือถือจึงสามารถระบุและละเว้นการกระจายข้อความที่ได้รับไปแล้วได้
หน้าข้อความเซลล์บรอดคาสต์ประกอบด้วย 82 อ็อกเท็ต (octet) ซึ่งเมื่อใช้ชุดอักขระเริ่มต้นสามารถเข้ารหัสได้ 93 ตัว สามารถรวมหน้าเหล่านี้ได้สูงสุด 15 หน้าเพื่อสร้างข้อความเซลล์บรอดคาสต์ (ดังนั้นความยาวสูงสุดของข้อความเซลล์บรอดคาสต์หนึ่งข้อความจึงอยู่ที่ 1,395 ตัว)
ศูนย์กระจายเสียงเซลลูลาร์ (CBC) ระบบที่เป็นแหล่งที่มาของข้อความแบบ SMS-CB เชื่อมต่อกับตัวควบคุมสถานีฐาน (หรือ BSC) ในเครือข่ายจีเอสเอ็ม ไปยังตัวควบคุมเครือข่ายวิทยุ (RNC) ในเครือข่ายยูเอ็มทีเอส ไปยัง Mobility Management Entity (MME) ในเครือข่ายแอลทีอี หรือไปยัง Access and Mobility Management Function (AMF) หลักในเครือข่าย 5G
การใช้งานทางเทคนิคของบริการเซลล์บรอดคาสต์มีอธิบายไว้ในข้อกำหนด 3GPP TS 23.041
ศูนย์กระจายเสียงเซลลูลาร์จะส่งข้อความเซลล์บรอดคาสต์ตามรายละเอียดอัตราการทำซ้ำที่ร้องขอ และจำนวนครั้งที่ข้อความที่ผู้ให้บริการต้องการจะส่งไป จะถูกส่งไปยัง BSC/RNC/MME/AMF ความรับผิดชอบของ BSC/RNC/MME/AMF คือการส่งข้อความเซลล์บรอดคาสต์ไปยังฐานรับส่งสัญญาณ (BTS), Node B, ENodeB และ gNodeB ที่จัดการคลื่นเซลลูลาร์ที่ร้องขอ
ระบบเตือนภัยสาธารณะ.
เซลล์บรอดคาสต์มีอุปสรรค์การรับส่งข้อมูลน้อย จึงเหมาะมากสำหรับใช้ในช่วงที่เกิดภัยพิบัติ เมื่อข้อมูลข่าวสาร (จากโซเชียลมีเดียและแอปมือถือ) พุ่งสูง การใช้ SMS และการโทรปกติ (กรณีที่มีการโทรจำนวนมาก) มีแนวโน้มจะทำให้เครือข่ายมือถือขัดข้องอย่างมาก ดังที่เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้น
ระบบเตือนภัยสาธารณะ  หรือที่เรียกอีกอย่างว่า ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน  ซึ่งมีการนำเทคโนโลยีเซลล์บรอดคาสต์มาใช้ด้วยวิธีที่แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ แต่โดยภาพรววมแล้วก็จะใช้ในลักษณะที่เหมือนกัน โดยกำหนดมาตรฐานทางเทคนิค ซึ่งมีระบุไว้ในมาตรฐาน 3GPP TS 23.041 โดยมีการใช้งานขนาดใหญ่ที่กล่าวถึงในมาตรฐาน 3GPP ได้แก่ Wireless Emergency Alerts (CMAS) ในสหรัฐอเมริกาและ EU-Alert ในยุโรป (กำหนดไว้ในมาตรฐาน ETSI แต่การนำไปใช้ในระดับชาตินั้นมีความหลากหลาย ขึ้นอยู่กับกฎหมาย และลักษณะภัยพิบัติตามภูมิศาสตร์ของแต่ละประเทศ) การแจ้งเตือนสามารถกำหนดผู้รับในทางภูมิศาสตร์ได้ เมื่อมีการตั้งค่าให้รับการแจ้งเตือนเฉพาะโทรศัพท์ในพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่กำหนดไว้เท่านั้น ซึ่งเมื่อได้รับการแจ้งเตือน จะมีการแสดงการแจ้งเตือนในรูปแบบเฉพาะ และเล่นเสียงเฉพาะ ตามการตั้งค่าของแต่ละผู้ให้บริการ ถึงแม้ว่าโทรศัพท์จะตั้งค่าเป็นโหมดปิดเสียงก็ตาม เช่นเสียงนี้: ในระดับคลื่นไซน์ 853 เฮิรตซ์ และ 960 เฮิรตซ์ ซึ่เป็นเสียงตามที่กำหนดโดยมาตรฐานของ WEA (CMAS) และ ETSI การแจ้งเตือนฉุกเฉินของเซลล์บรอดคาสต์สามารถออกอากาศได้ทั้งในภาษาของพื้นที่ และภาษาเพิ่มเติม ซึ่งจะแสดงขึ้นตามการตั้งค่าภาษาของอุปกรณ์ของผู้ใช้ ผู้ผลิตโทรศัพท์ส่วนใหญ่จะปฏิบัติตามมาตรฐานเหล่านี้ แต่จะมีอินเทอร์เฟซผู้ใช้ที่แตกต่างกันเล็กน้อย เช่นเดียวกับการโทรฉุกเฉิน อุปกรณ์ต่าง ๆ มักไม่จำเป็นต้องใส่ซิมการ์ดเพื่อรับการแจ้งเตือน
การแจ้งเตือนฉุกเฉินในการใช้งานเซลล์บรอดคาสต์ส่วนใหญ่นั้นมีหมวดหมู่หรือระดับการแจ้งเตือนที่แตกต่างกัน โดยใช้ตัวระบุข้อความที่ระบุไว้ในมาตรฐาน 3GPP หมวดหมู่หรือระดับการแจ้งเตือนจะถูกกำหนดโดยความรุนแรงของคำเตือน เช่น ภัยคุกคามต่อชีวิต ภัยอันตรายที่ใกล้จะเกิดขึ้น หรือข้อความให้คำแนะนำ ซึ่งผู้ใช้สามารถเลือกไม่รับการแจ้งเตือนระดับล่างได้ขึ้นอยู่กับการดำเนินการในแต่ละประเทศ อย่างไรก็ตาม การแจ้งเตือนระดับสูงสุดมักจะแสดงบนอุปกรณ์ของผู้ใช้เสมอ
ตารางด้านล่างนี้เป็นตารางเปรียบเทียบหมวดหมู่/ระดับการแจ้งเตือนในระบบต่าง ๆ (โดยอิงตามตัวระบุข้อความ 3GPP ทั่วไป):
ในกรณีที่ใช้อินเทอร์เน็ตโรมมิง หากผู้ให้บริการภายในประเทศของผู้ใช้รองรับการแจ้งเตือนฉุกเฉินแบบเซลล์บรอดคาสต์ การแจ้งเตือนจะปรากฏขึ้นหากเปิดใช้งานหมวดหมู่/ระดับการแจ้งเตือนและเทียบเท่ากับระบบของผู้ให้บริการภายในประเทศของผู้ใช้
ข้อความเซลล์บรอดคาสต์สามารถใช้ข้อความ CAP (Common Alerting Protocol) เป็นอินพุตตามที่ระบุโดยองค์กร OASIS หรือโปรโตคอลอินเทอร์เฟซ C ของ Wireless Emergency Alerts (WEA) ซึ่งได้รับการระบุร่วมกันโดย Alliance for Telecommunications Industry Solutions (ATIS) และ Telecommunications Industry Association (TIA)
ข้อดีของการใช้เซลล์บรอดคาสต์เพื่อแจ้งเตือนสาธารณะ ได้แก่:
ความถี่ในการนำเซลล์บรอดคาสต์มาใช้.
จุดวิพากษ์วิจารณ์ในอดีตเกี่ยวกับเซลล์บรอดคาสต์คือผู้ใช้ไม่มีประสบการณ์ที่สม่ำเสมอบนอุปกรณ์พกพาทั้งหมดในประเทศใด ประเทศหนึ่ง
การแจ้งเตือนของ Wireless Emergency Alerts และการแจ้งเตือนของรัฐบาลโดยใช้เซลล์บรอดคาสต์ได้รับการรองรับในโทรศัพท์มือถือรุ่นต่าง ๆ สมาร์ทโฟนบางรุ่นมีเมนูการกำหนดค่าที่ให้ความสามารถในการเลือกไม่รับการแจ้งเตือนสำหรับระดับความร้ายแรงของการแจ้งเตือนสาธารณะบางระดับ
ในกรณีที่องค์กรป้องกันพลเรือนแห่งชาติกำลังนำมาตรฐานระบบเตือนภัยสาธารณะของ 3GPP มาตรฐานใดมาตรฐานหนึ่งมาใช้ ได้แก่ PWS หรือที่เรียกว่า CMAS ในอเมริกาเหนือ EU-Alert ในยุโรป LAT-Alert ในอเมริกาใต้ ระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวและสึนามิในญี่ปุ่น ประชาชนแต่ละคนในประเทศนั้น ๆ ไม่ว่าจะใช้เครือข่ายภายในประเทศหรือโรมมิ่ง ก็จะใช้งานฟีเจอร์การเตือนภัยสาธารณะแบบเซลล์บรอดคาสต์ที่มีอยู่ในระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ทุกระบบและอุปกรณ์มือถือ iOS โดยอัตโนมัติ
ในประเทศที่เลือกใช้เซลล์บรอดคาสต์เพื่อส่งข้อความเตือนสาธารณะ โทรศัพท์เคลื่อนที่ถึง 99% จะได้รับข้อความเซลล์บรอดคาสต์ (เข้าถึงประชากร 85 ถึง 95% เนื่องจากประชาชนไม่ใช่ทุกคนที่มีโทรศัพท์มือถือ) ภายในไม่กี่วินาทีหลังจากที่หน่วยงานของรัฐส่งข้อความดังกล่าว ดูตัวอย่าง Emergency Mobile Alert (นิวซีแลนด์), Wireless Emergency Alerts (สหรัฐอเมริกา) และ NL-Alert (เนเธอร์แลนด์)
การบังคับใช้ในการเตือนสาธารณะ.
ประเทศและภูมิภาคต่าง ๆ หลายแห่งได้นำระบบแจ้งเตือนตามตำแหน่งมาใช้โดยอาศัยการแพร่สัญญาณผ่านคลื่นเซลลูลาร์ ข้อความแจ้งเตือนที่ส่งถึงประชากรซึ่งถูกเผยแพร่ผ่านสื่อต่าง ๆ แล้ว จะถูกส่งต่อผ่านเครือข่ายมือถือโดยใช้การแพร่สัญญาณผ่านคลื่นเซลลูลาร์
ประเทศที่อยู่ในระหว่างการทดลองใช้.
รายชื่อประเทศและภูมิภาคต่อไปนี้ได้เลือกใช้เซลล์บรอดคาสต์เป็นระบบเตือนภัยสาธารณะระดับประเทศ แต่ขณะนี้อยู่ในระหว่างขั้นตอนการทดลองใช้