pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
บอร์โซ เดสเต

บอร์โซ เดสเต  (ค.ศ. 1413 - 20 สิงหาคม ค.ศ. 1471) บอร์โซ เดสเตเป็นดยุกแห่งเฟอร์ราราของตระกูลเอสเตคนแรกที่ปกครองเฟอร์ราราตั้งแต่ปี ค.ศ. 1450 จนกระทั่งเสียชีวิต 
บอร์โซเป็นบุตรนอกสมรสนิคโคโลที่ 3 เดสเตมาร์ควิสแห่งเฟอร์รารา, โมเดนา และ เรจจิโอ และภรรยาน้อยสเตลลา เด โทโลเมอิ บอร์โซเป็นมาร์ควิสต่อจากเลโอเนลโล เดสเตเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1450 ต่อมาเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1452 ก็ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นดยุกโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1471 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 2 ก็ทรงแต่งตั้งบอร์โซให้เป็นดยุกแห่งเฟอร์ราราอย่างเป็นทางการ
บอร์โซดำเนินนโยบายการขยายอำนาจสำหรับเฟอร์ราราที่ช่วยสร้างเสริมอำนาจให้แก่ตระกูลเอสเตมากขึ้น และมักจะเป็นพันธมิตรกับสาธารณรัฐเวนิสผู้เป็นคู่อริกับทั้งฟรานเชสโคที่ 1 สฟอร์ซา และ ตระกูลเมดิชิ ความปฏิปักษ์ต่อกันนี้นำไปสู่ยุทธการโมลิเนลลาที่ไม่มีฝ่ายใดแพ้ฝ่ายใดชนะ โดยทั่วไปแล้วบอร์โซก็เป็นที่นิยมของประชาชนยกเว้นแต่เมื่อพยายามสร้างภูเขาเมื่อปี ค.ศ. 1471 จนต้องเลิกโครงการ.
สำนักดยุกของบอร์โซเป็นศูนย์กลางของตระกูลการเขียนภาพแบบเฟอร์ราราที่มีจิตรกรเช่นฟรานเชสโค เดล คอสสา, แอร์โคเล เดรอแบร์ติ และ โคสิโม ทูรา งานจ้างชิ้นสำคัญในสมัยของบอร์โซคืองานเขียนจิตรกรรมฝาผนังในวังสคิฟาโนเอีย นอกจากนั้นบอร์โซก็ยังเป็นผู้อุปถัมภ์นักดนตรีหลายคนที่รวมทั้งเปียโตรโบโน เดล คิตาร์ริโน, นิโคโล โทเดสโค และ บลาซิโอ มอนโทลิโน
แม้ว่าจะมีชื่อเสียงว่าเป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะคนสำคัญแต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนตระหนี่ ที่จะเห็นได้จากเมื่อมีเรื่องไม่ยอมจ่ายค่าจ้างจนโคสิโมต้องย้ายไปโบโลนยาไปก่อตั้งตระกูลการเขียนใหม่ที่นั่น--ตระกูลการเขียนภาพแบบโบโลนยา
บอร์โซเป็นที่รู้จักกันจากพระคัมภีร์ไบเบิลในชื่อของตนเองซึ่งเป็นงานจุลจิตรกรรมหนังสือวิจิตรเล่มสำคัญของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีที่จ้างให้เขียนในปี ค.ศ. 1455
บอร์โซมิได้สมรสฉะนั้นจึงไม่มีทายาท ผู้เป็นดยุกคนต่อไปคือแอร์โคเลที่ 1 เดสเตผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน
ทรัพยากรธรรมชาติในประเทศไทย

ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีทรัพยากรธรรมชาติอยู่อย่างมากมาย และยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่ แบ่งออกเป็น ทรัพยากรดิน ทรัพยากรป่าไม้ ทรัพยากรน้ำ และทรัพยากรแร่ธาตุ
ทรัพยากรดิน.
ดินที่ปรากฏในภาคต่าง ๆ ของประเทศไทย แบ่งได้ 4 ชนิด ได้แก่ ดินเหนียว ดินร่วน ดินทราย และดินอินทรีย์
ทรัพยากรป่าไม้.
ในประเทศไทยมีป่าไม้กระจายอยู่ทั่วประเทศ มีลักษณะแตกต่างกันตามภูมิประเทศและภูมิอากาศ แบ่งได้ 2 ประเภท ได้แก่ ป่าผลัดใบ และป่าไม่ผลัดใบ
ทรัพยากรน้ำ.
ประเทศไทยเป็นประเทศที่ต้องมีการจัดการทรัพยากรน้ำเพื่อใช้ในการอุปโภคบริโภค โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคการเกษตร แหล่งน้ำสำคัญในประเทศไทยมี 2 แหล่ง ได้แก่ จากน้ำผิวดินและน้ำบาดาล
ทรัพยากรแร่ธาตุ.
ประเทศไทยมีทรัพยากรแร่ธาตุมากมายหลายชนิดทั้งแร่โลหะ แร่อโลหะ แร่เชื้อเพลิง กัมมันตภาพรังสีและแร่รัตนชาติ มีการขุดขึ้นมาใช้ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน แร่ที่สำคัญในประเทศไทยแยกตามชนิด ดังนี้
วงศ์ก่วม

วงศ์ก่วม (Aceraceae) เป็นวงศ์พืชของไม้ดอก ประกอบด้วย 2 ถึง 4 สุกลขึ้นกับขอบเขต มีประมาณ 120 ชนิดที่เป็นไม้ยืนต้นและไม้พุ่ม ทั่วไปมีลักษณะใบเป็นแฉกและผลแยกแล้วแตก
วงศ์ก่วมเป็นญาติใกล้ชิดกับวงศ์เงาะ นักอนุกรมวิธานหลายคน (รวมถึงกลุ่มวิวัฒนาการชาติพันธุ์พืชดอก) ได้รวมวงศ์ก่วมและ Hippocastanaceae ไว้ใน Sapindaceae งานวิจัยเมื่อเร็วๆนี้ (Harrington et al. 2005) แสดงว่าถึงแม้ว่าวงศ์ก่วมและ Hippocastanaceae มีสายวิวัฒนาการที่มาจากบรรพบุรุษร่วมกัน การย้ายของทั้ง 2 วงศ์จาก Sapindaceae "sensu lato" น่าจะละทิ้ง Sapindaceae "sensu stricto" ตามกลุ่มสายวิวัฒนาการที่ไม่ได้มาจากบรรพบุรุษร่วมกันแต่มีความใกล้ชิดกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการอ้างถึงสกุล "Xanthoceras"
เรซูเม

เรซูเม (ฝรั่งเศส:) คือเอกสารที่สร้างขึ้นโดยบุคคลหนึ่ง เพื่อนำเสนอประวัติส่วนบุคคลทางด้านการทำงานของคนนั้น ๆ โดยแสดงถึงความสามารถในการทำงาน ความสามารถพิเศษ และรางวัลที่ได้รับ มีการใช้งานเรซูเมแตกต่างกันไปหลากหลายวิธี ในประเทศไทยนิยมใช้เรซูเมเพื่อการสมัครงานกันอย่างแพร่หลาย
เรซูเมโดยทั่วไปจะเป็นเอกสาร "สรุป" ประวัติของบุคคลนั้น ๆ อยู่ภายใน 1 หน้ากระดาษ โดยเน้นที่ประสบการณ์ทำงาน และการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งงานที่สมัคร เรซูเมนั้นแทบจะเป็นเอกสารชิ้นแรก ๆ ที่นายจ้างจะใช้เพื่อการคัดเลือกพนักงานใหม่ หรือคัดเลือกบุคลากรเพื่อการสัมภาษณ์ก่อนการจ้างงาน
ประวัติ.
คำว่าเรซูเม มาจากรากศัพท์ภาษาฝรั่งเศส résumé ซึ่งแปลว่า "สรุป" ผู้เขียนเรซูเมคนแรกของโลกคือ เลโอนาร์โด ดา วินชี โดยเขาเขียนสรุปประวัติของตนเองลงในจดหมายสมัครงาน เพื่อส่งถึงผู้ว่าจ้างชื่อ ลุโดวิโค สฟอร์ซา ในช่วงปี ค.ศ. 1481 - 1482 หลังจากนั้นก็นิยมใช้เรซูเมเพื่อเป็นเอกสารสรุปประวัติการทำงานส่วนบุคคล ในการสมัครงานกันอย่างแพร่หลาย มายาวนานกว่า 450 ปี 
ในช่วงปี ค.ศ. 1900 เรซูเมจะเขียนสรุปเฉพาะรายละเอียดส่วนบุคคลเช่น น้ำหนัก ส่วนสูง เพศ และศาสนา แต่หลังจากปี ค.ศ. 1950 เป็นต้นมา เรซูเมก็มีวิวัฒนาการมากขึ้นโดยเพิ่มรายละเอียดทางด้านประวัติการทำงาน ประวัติการศึกษา ความสนใจส่วนบุคคล และงานอดิเรกเข้ามาด้วย จนถึงช่วงหลังสุดในปี ค.ศ. 1970 ที่เข้าสู่ยุคคอมพิวเตอร์ เรซูเมได้มีวิวัฒนาการอีกครั้งหนึ่งเข้าสู่เอกสารสรุป ที่เน้นแสดงทักษะของตัวเองที่เหมาะสมกับตำแหน่งงานที่สมัคร
ชนิดของเรซูเม.
1. Chronological resume – ให้ความสำคัญกับประสบการณ์การทำงาน ด้วยการเรียงลำดับช่วงเวลาที่ชัดเจน โดยเริ่มจากตำแหน่งหรืองานล่าสุดที่เราทำไล่ไปจนถึงงานแรกที่เราเริ่มทำ ข้อได้เปรียบของการใช้ resume ประเภทนี้ก็คือ เป็นที่คุ้นเคยของคนทั่วไปรวมไปถึงผู้ว่าจ้าง และช่วยเน้นให้เห็นความต่อเนื่องในการทำงาน รวมไปถึงความเติบโตในทางหน้าที่การงานเราอย่างชัดเจน resume ประเภทนี้จึงเหมาะสมกับผู้ที่มีประสบการณ์การทำงานต่อเนื่อง และมีประสบการณ์หรือเป้าหมายในการทำงานที่ชัดเจน
2. Functional resume (or skills resume) – ให้ความสำคัญกับทักษะและความสามารถด้านต่างๆ โดยการเน้นสิ่งที่เราสามารถทำได้หรือสิ่งที่เรามีทักษะ มากกว่าจะเน้นเรื่องลักษณะของงานหรือองค์กรที่เคยว่าจ้างเรา ข้อดีของ resume ประเภทนี้ก็คือ ผู้ว่าจ้างจะเห็นทักษะและความสามารถของเราได้อย่างชัดเจนและเราสามารถอำพรางจุดด้อยของเราได้ resume รูปแบบนี้จึงเหมาะสมกับผู้ที่เพิ่งเริ่มทำงานหรือขาดประสบการณ์การทำงานที่ต่อเนื่อง อย่างไรก็ดี เราควรคำนึงถึงความไม่เป็นที่แพร่หลายของ resume ประเภทนี้ไว้ด้วย
3. Combination resume – เป็นการผสมผสานระหว่าง resume สองประเภทที่ได้กล่าวมา โดยดึงจุดเด่นของ resume ทั้งสองประเภทนั้นมาใช้ กล่าวคือ เน้นทักษะและความสามารถของเราโดยใช้รูปแบบการเรียงลำดับตามช่วงเวลาที่ชัดเจน อย่างไรก็ดี resume รูปแบบนี้กลับไม่ค่อยเป็นที่แพร่หลายนักและอาจมีข้อเสียเปรียบบางประการ กล่าวคือ การผสมผสานรูปแบบต่างๆเข้าด้วยกัน อาจทำให้ resume ของเราไม่กระชับและกินความยาวหน้ากระดาษเกิน 1-2 หน้า
Resume (แก้ความกำกวม)

Resume อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
จักรวรรดิเปอร์เชีย

จักรวรรดิเปอร์เซีย  คือจักรวรรดิและอาณาจักรต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ของเปอร์เชียที่ปกครองต่อเนื่องกันมาในบริเวณที่ราบสูงอิหร่าน, ถิ่นกำเนิดของเปอร์เซีย และไกลไปทางเอเชียตะวันตก, เอเชียใต้, เอเชียกลาง และ บริเวณคอเคซัส จักรวรรดิเปอร์เซียจักรวรรดิแรกก่อตั้งภายใต้จักรวรรดิมีเดีย (728–559 ปีก่อนคริสต์ศักราช) หลังจากการโค่นจักรวรรดิอัสซีเรียด้วยความช่วยเหลือของบาบิโลเนีย
จักรวรรดิเปอร์เชียอคีเมนียะห์ (550–330 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในยุคโบราณ และมารุ่งเรืองที่สุดในรัชสมัยของดาไรอัสมหาราช และ จักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1 — ผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นศัตรูคนสำคัญของรัฐกรีกโบราณ (ดู สงครามกรีก-เปอร์เซีย) บริเวณที่ตั้งเดิมอยู่ในบริเวณที่ในปัจจุบันรู้จักกันว่าจังหวัดพาร์ส (จังหวัดฟาร์ส) ในประเทศอิหร่านปัจจุบัน
จักรวรรดิเปอร์เชียก่อตั้งภายใต้พระเจ้าไซรัสมหาราชผู้ทรงยึดจักรวรรดิจากชนมีดีส (Medes) และทรงขยายดินแดนออกไปทางตะวันออกกลางที่รวมทั้งดินแดนของบาบิโบเนีย อัสซีเรีย ฟินิเซีย และ ลิเดีย หลังจากนั้นพระเจ้าแคมไบซีสที่ 2 แห่งเปอร์เชีย (Cambyses II of Persia) พระราชโอรสในพระเจ้าไซรัสมหาราชก็ทรงดำเนินนโยบายการขยายดินแดนต่อไปยังอียิปต์ จักรวรรดิอคีเมนียะห์มาสิ้นสุดลงระหว่างสงครามอเล็กซานเดอร์มหาราช แต่ก็มาฟื้นตัวอีกครั้งในรูปของจักรวรรดิพาร์เธียน และ จักรวรรดิซาสซานิยะห์ แห่ง อิหร่าน ที่ตามมาด้วยยุคประวัติศาสตร์หลังศาสนาอิสลามของจักรวรรดิต่าง ๆ เช่น จักรวรรดิทาฮิริยะห์, จักรวรรดิซาฟาริยะห์ จักรวรรดิไบอิยะห์ จักรวรรดิซามานิยะห์ จักรวรรดิกาสนาวิยะห์ จักรวรรดิเซลจุค และ จักรวรรดิควาเรซเมีย มาจนถึงอิหร่านปัจจุบัน
จักรวรรดิต่าง ๆ ที่รุ่งเรืองต่อเนื่องกันมาในเกรตเตอร์อิหร่าน ก่อนเดือนมีนาคม ค.ศ. 1935 เรียกรวมกันว่า “จักรวรรดิเปอร์เชีย” โดยนักประวัติศาสตร์ตะวันตก จักรวรรดิต่าง ๆ เหล่านี้เกือบทุกจักรวรรดิเป็นจักรวรรดิมหาอำนาจในบริเวณที่ปกครอง และบางจักรวรรดิก็เป็นมหาอำนาจของโลกในสมัยที่รุ่งเรือง
เคยูแบนด์ (วงดนตรี)

เค. ยู. แบนด์ (KU Band) หรือ ชื่อเต็ม "ชมรมดนตรีสากลมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์" เป็น "ชมรมวงดนตรีสากลระดับอุดมศึกษาแห่งแรกของประเทศไทย" ที่มีการดำเนินงานทั้งหมดโดยนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ประวัติ.
เค. ยู. แบนด์ (KU Band) เริ่มก่อตั้งโดย หม่อมเจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ จักรพันธุ์ (ฐานันดรศักดิ์ของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ ในขณะนั้น ชาวเกษตร มักเรียกขานพระนามว่า "ท่านจักรฯ") ผู้ได้ทรงรวบรวมวงดนตรีกระป๋องผสานกับนักดนตรีในรั้วเกษตรฯ อีกหลายคน กลายเป็นวงใหญ่ขึ้นมาเพื่อออกแสดงใน "งานตัดสินและแจกรางวัลการประกวดไก่ไข่ดกประจำปีของสมาคมเลี้ยงไก่" หรือ "งานวันไก่" เมื่อ วันเสาร์ที่ 8 กันยายน 2494 ซึ่งมี หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ อธิการบดีเป็นประธาน วันนี้เองถือเป็น วันเกิดอย่างเป็นทางการของ เค. ยู. แบนด์ (KU Band) แม้ในตอนนั้นจะยังไม่ได้ตั้งชื่อวงกันก็ตาม
โดย เค. ยู. แบนด์ (KU Band) จะได้รับเกียรติจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ให้เป็นวงดนตรีบรรเลงประจำ ตามงานพิธีการ งานเลี้ยงฉลองชัย หรือ งานเลี้ยงสังสรรค์ต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์อยู่เสมอ เช่น งานเฉลิมพระชนม์พรรษาของประราชวงศ์ งานพิธีเสด็จพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ หรือ งานนนทรีทรงปลูก ดนตรีทรงโปรด สืบสานวันทรงดนตรี เป็นต้น
ปัจจุบัน เค. ยู. แบนด์ (KU Band) ยังมีการรับออกแสดงตามงานพิธี หรืองานเลี้ยงสังสรรค์นอกสถานที่อีกด้วย เช่น งานโครงการหลวง ศูนย์การค้าเซ็นทรัล เวิลด์ 
โดยมีนักดนตรีจากคณะต่าง ๆ ภายในมหาวิทยาลัยและนักศึกษาจากต่างมหาวิทยาลัยอีกด้วย
เจ้าชายพีรยู

เจ้าชายพีรยู (#เปลี่ยนทาง ,45 ปีก่อนคริสตกาล-9 ปีก่อนคริสตกาล)เป็นพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้าทงมย็อง กับ พระนางโซซอโน มีพระอนุชาอีก 2 พระองค์คือ เจ้าชายยูรี (ต่อมาเป็นพระเจ้ายูรี) และ เจ้าชายอนโจ (สายเลือดเดียวกันโดยตรง) พระองค์มีโรคประจำตัวบวกกับที่ พระนางโซซอโน ได้เสด็จลงใต้เพื่อก่อตั้ง อาณาจักรแพ็กเจ สันนิษฐานว่าพระองค์สวรรคตในเวลาต่อมาก่อนเสด็จขึ้นครองราชย์ อาณาจักรแพ็กเจ ทำให้ราชบัลลังก์ตกเป็นของ เจ้าชายอนโจในเวลาต่อมา
สุริยุปราคา 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

สุริยุปราคาเต็มดวง 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 เป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ โดยมีจุดเริ่มต้นในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 (ตามเวลา UTC) แล้วข้ามเข้าสู่วันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 เงามืดได้เริ่มพาดผ่านบริเวณตอนเหนือของประเทศอินเดีย ตั้งแต่ดวงอาทิตย์ขึ้นจากเส้นขอบฟ้า เข้าสู่ ประเทศเนปาล ประเทศบังคลาเทศ ประเทศภูฐาน และ ประเทศพม่า ก่อนที่จะเข้าสู่ตอนกลางของประเทศจีน โดยเงามืดพาดผ่านเมืองสำคัญของประเทศจีนเป็นจำนวนมาก และ พาดผ่านลงสู่ที่บริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกจนสิ้นสุดเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก 
ปรากฏการณ์ครั้งนี้เป็นการเกิดสุริยุปราคาที่บงบังดวงอาทิตย์ได้นานมากกว่า 6 นาที 39 วินาที ยาวนานที่สุดตั้งแต่การเกิดสุริยุปราคาเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 และนับว่ายาวนานที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ประเทศที่เป็นสุริยุปราคาบางส่วน เช่น ไทย ลาว พม่า ไต้หวัน เกาหลีเหนือ เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น
สุริยุปราคาบางส่วนในไทย.
การเกิดสุริยุปราคาเต็มดวง 22 กรกฎาคม 2552 ประเทศไทยสามารถเห็นได้เพียงบางส่วนเท่านั้น โดยเฉพาะภาคเหนือและภาคอีสาน
เริ่มสัมผัสในเวลา 7:02 น. (จังหวัดแม่ฮ่องสอน) บดบังมากที่สุดประมาณ 69% (จังหวัดเชียงราย) และสิ้นสุดเวลา 09:19 น. (จังหวัดอุบลราชธานี) 
สุริยุปราคาครั้งนี้ได้มีกิจกรรมจัดดูตามจังหวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศ เช่น กรุงเทพมหานครมี 3 จุด คือ โรงเรียนเทพศิรินทร์, วงเวียน 22 กรกฎาคม และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ทัศนียภาพส่วนใหญ่ถูกบดบังด้วยเมฆฝน ท้องฟ้าปิดจึงทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ เว้นแต่พื้นที่ภาคเหนือบางส่วน
พระพรหมมุนี

พระพรหมมุนี เป็นราชทินนามพระราชาคณะเจ้าคณะรองรูปหนึ่ง ปัจจุบันพระราชทานเฉพาะแก่พระภิกษุฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ปัจจุบันพระภิกษุที่ได้รับการสถาปนาที่พระพรหมมุนี รูปล่าสุดเป็นรูปที่ 28
ประวัติ.
ในสมัยกรุงศรีอยุธยา "พระพรหมมุนี" เป็นสมณศักดิ์พระราชาคณะในคณะคามวาสีฝ่ายซ้ายอยู่วัดราชประดิษฐาน ถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์เปลี่ยนเป็นพระราชาคณะในคณะใต้ โดยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดให้เลื่อนพระญาณไตรโลก วัดราชบุรณราชวรวิหาร เป็นพระพรหมมุนีรูปแรก มีศักดิ์เสมอสูงกว่าพระราชาคณะชั้นธรรม แต่ต่ำกว่าชั้นเจ้าคณะรอง ถึงปี พ.ศ. 2437 จึงโปรดให้สถาปนาพระพรหมมุนีเป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรอง ชั้นหิรัญบัตร นับแต่นั้นมา
ฐานานุกรม.
พระราชาคณะเจ้าคณะรองที่พระพรหมมุนี มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 8 รูป ดังนี้
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
บิลบอร์ด 200

"บิลบอร์ด" 200  เป็นชาร์ตอันดับเพลง 200 อันดับของนิตยสาร"บิลบอร์ด" ที่รายงานยอดขายสูงสุดของอัลบั้มเพลงและอีพีในสหรัฐ ตีพิมพ์เป็นรายสัปดาห์ รายงานความนิยมของศิลปินหรือกลุ่มศิลปิน 
ชาร์ตยึดจากยอดขาย (ทั้งส่วนจากร้านค้าและดิจิทัลดาวน์โหลด) ของอัลบั้มในสหรัฐ ยอดขายประจำสัปดาห์จะนับจากวันจันทร์และสิ้นสุดวันอาทิตย์ ชาร์ตใหม่จะตีพิมพ์ในวันพฤหัสในฉบับของวันเสาร์ถัดไป
ตัวอย่าง:
จันทร์ 1 มกราคม — เริ่มนับยอดขายประจำสัปดาห์ 
อาทิตย์ 7 มกราคม — สิ้นสุดนับยอดขายประจำสัปดาห์
พฤหัส 11 มกราคม — ชาร์ตใหม่ตีพิมพ์ในฉบับวันเสาร์ที่ 20 มกราคม
โดยทั่วไปแล้วสินค้า อัลบั้มเพลงจะออกวางขายในตลาดอเมริกันวันอังคาร ส่วนการดาวน์โหลดแบบดิจิทัลก็จะรวมเข้าไปในตาราง"บิลบอร์ด" 200 ด้วย ตราบใดที่ขายทั้งอัลบั้ม อัลบั้มที่ไม่ได้ขายในร้านค้าในสหรัฐ (ยังไม่รวมถึงการขายแบบนำเข้า) ก็จะไม่นับเข้าชาร์ต และจากนโยบายอันยาวนานที่จะไม่นับยอดขายจากร้านเฉพาะที่ไม่ใช่ร้านขายซีดีโดยตรง หรืออย่างร้านขายสินค้าจากโรงงาน เช่นวอล-มาร์ต หรือสตาร์บักส์ ก็ถูกยกเลิกไป และนำมานับในชาร์ตด้วยตั้งแต่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 มีผลต่อชาร์ตตั้งแต่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 เป็นต้นไป
อัลบั้มอันดับหนึ่งอัลบั้มล่าสุด ลงวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2018 บนชาร์ต"บิลบอร์ด" 200 คืออัลบั้ม"ครายพริตตี" ของแคร์รี อันเดอร์วูด
ชาร์ตเพลง

ชาร์ตเพลง  คือวิธีการจัดอันดับในเรื่องความนิยมในระหว่างช่วงเวลา ตัวอย่างชาร์ตเพลงเช่น ฮิตพาเรด ฮอต 100 หรือ ท็อป 40 เป็นสิ่งเบื้องต้นการตลาดทางด้านสถิติการขาย จนกลายเป็นที่นิยมทางวัฒนธรรมสื่อที่มีชาร์ตต่าง ๆ เป็นของตนเอง
ชาร์ตมีเกณฑ์ที่แตกต่างกันไปเพื่อแสดงความนิยม โดยมากแล้วจะเป็นยอดขายอัลบั้ม เพลง คาสเซตต์ ซีดี หรือยอดการเปิดออกอากาศ และล่าสุดกับยอดดาวน์โหลด
ในบางชาร์ตจะมีลักษณะแนวเพลงเฉพาะและชาร์ตตามท้องที่นั้น (ถึงแม้ว่าชาร์ตดาวน์โหลดจะไม่ง่ายที่จะบอก) ระยะเวลาในการรวบรวมอันดับโดยมากจะเป็น 1 อาทิตย์ ซึ่งอาจจะมีการตีพิมพ์หรือออกอากาศในช่วงท้ายสัปดาห์ ผลรวมสำหรับปีหรือทศวรรษเป็นชาร์ตที่รวมมาจากชาร์ตประจำสัปดาห์นั้น ชาร์ตเพลงกลายเป็นสิ่งสำคัญในการวัดความสำเร็จของเพลงต่าง ๆ
ไอวอนต์ยูแบ็ก

"ไอวอนต์ยูแบ็ก"  เป็นซิงเกิลปี 1969 โดยวงเดอะแจ็กสันไฟฟ์ สังกัดค่ายโมทาวน์ มีเพลงหน้าบีเป็นเพลงเก่าของสโมกีย์ โรบินสัน แอนด์เดอะมิเรเคิลส์ ที่ชื่อ "Who's Lovin' You" ถือเป็นซิงเกิลเดียวจากอัลบั้มแรกของแจ็กสันไฟฟ์ที่ชื่อ "Diana Ross Presents the Jackson 5" เพลงนี้ขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1970 มียอดขาย 6 ล้านชุดทั่วโลก ในปี 1999 "ไอวอนต์ยูแบ็ก" ถูกบรรจุอยู่ในแกรมมี่ฮอลออฟเฟม
"ไอวอนต์ยูแบ็ก" ยังติดอันดับ 120 ของนิตยสารโรลลิงสโตน ในการจัดอันดับ 500 เพลงยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล และยังติดอันดับ 9 ของนิตยสารเดียวกันในหัวข้อ 100 เพลงป็อปที่ยอดเยี่ยมที่สุดตั้งแต่ปี 1963 ในปี 2006 พิตชฟอร์กมีเดีย ให้เป็นอันดับ 2 ของเพลงที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1960 นอกจากนี้ยังระบุว่าท่อนคอรัส "อาจเป็นคอร์ดที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์เพลงป็อป"
คำคล้องจอง

คำคล้องจอง หรือ คำสัมผัส คือลักษณะอย่างหนึ่งของบทกวี มักจะเป็นฉันทลักษณ์ในคำประพันธ์ประเภทต่าง ๆ
ลักษณะ.
สัมผัสบังคับ เรียกอีกอย่างว่า สัมผัสนอก หมายถึงสัมผัสที่กำหนดเป็นแบบแผนในคำประพันธ์ เป็นสัมผัสสระ คือมีเสียงสระและตัวสะกดมาตราเดียวกัน เช่นในโคลงสี่สุภาพ บาทแรก คำสุดท้ายของวรรคที่ 2 สัมผัสกับ คำสุดท้ายของวรรคแรก ในบาทที่ 2 และ 3 และบาทที่ 2 คำสุดท้ายของวรรคที่ 2 สัมผัสกับ คำสุดท้ายของวรรคแรก ในบาทที่ 4
ในจินดามณี ฉบับพระโหราธิบดี อธิบายสัมผัสบังคับของโคลงสี่สุภาพไว้ว่า
สัมผัสไม่บังคับ หรือ สัมผัสใน หมายถึงสัมผัสที่มิได้กำหนดไว้ในบังคับของคำประพันธ์ จะมีหรือไม่มีก็ได้ แต่ถ้ามีจะเพิ่มให้ไพเราะขึ้นตามความเหมาะสม ในคำประพันธ์ประเภทกลอนก็มีศัพท์ที่ใช้เรียกสัมผัสในลักษณะต่าง ๆ ไว้ ถ้าจะอนุโลมนำมาเทียบเคียงคือ
 "แหกตาหลอกกลอกคางทำหางโก่ง"
 "เห็นนกหกกกลูกรัญจวนจิต"
 "เสียงเลื่อนลั่นครั่นครื้นพื้นพิภพ"
 "ปีบจำปีจำปาและกาหลง"
 "สิ้นบุญแล้วน้องแก้วจะลาตาย"
 "แต่เห็นกันยังไม่ทันได้บอกกล่าว"
 "ถึงวัดทองทองทาบอยู่ปลาบเปล่ง"
 "ที่เภทภัยสารพัดกำจัดแคล้ว"
 "มาแปลงเปลี่ยนแปลกไปไม่เหมือนก่อน"
 "โอ้อกเอ๋ยอาวรณ์ต้องจรจาก"
 "มาโรยร่วงเรียมรศเรณูนวล"
 "จนดาวเดือนเลื่อนลับไปจากฟ้า"
 "ตัวคนเดียวหลงเดินในดงแดน"
 "ฝืนวิโยคโศกเศร้าเข้าในห้อง เห็นแท่นทองที่ประทมภิรมย์สงวน"
 "ให้ปลาบปลื้มมิได้ลืมละอาลัย คิดแล้วให้หวนช้ำระกำทรวง"สวัสดี
สัมผัสในถือเป็นอลังการทางภาษาที่งดงามของวรรณศิลป์ไทยอย่างหนึ่ง คำประพันธ์ที่แพรวพราวด้วยสัมผัสในย่อมฟังรื่นไหล แต่ทั้งนี้คำที่ใช้ต้องดีทั้งเสียงและความหมาย
สัมผัสในของโคลงสี่สุภาพก็จะมีทั้งในวรรคเดียวกัน และระหว่างวรรคของบาทเดียวกัน ทั้งสัมผัสสระ และสัมผัสอักษร
หากไม่มีสัมผัสอักษรระหว่างวรรคแรกกับวรรคหลังของแต่ละบาท วรรคหลังควรเป็นคำที่มีสัมผัสอักษร เสียงของโคลงก็จะฟังเลื่อนไหล
ร็อกวิธยู (เพลงไมเคิล แจ็กสัน)

"ร็อกวิธยู"  เป็นซิงเกิลออกขายเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 เป็นซิงเกิลที่ 2 ของอัลบั้มที่ 5 ในฐานะศิลปินเดี่ยวของไมเคิล แจ็กสัน ในอัลบั้มที่ชื่อ "ออฟเดอะวอลล์" เขียนโดยอดีตสมาชิกกลุ่ม ฮีตเวฟ ที่ชื่อร็อด เทมเพอร์ตัน เพลงนี้ทำให้แจ็กสันมีเพลงอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เป็นเพลงแรกในคริสต์ทศวรรษ 1980 และยังเป็นเพลงโด่งดังเพลงหนึ่งในท้าย ๆ ยุคดิสโก้ เพลงนี้ติดอันดับ 1 ทั้งชาร์ตซิงเกิลป็อปและอาร์แอนด์บี วิดีโอเพลงนี้เป็นภาพแจ็กสันเต้นในชุดเครื่องประดับอันแวววาว กับฉากหลังแสงเลเซอร์ จากข้อมูลบิลบอร์ดระบุเพลงนี้ถือเป็นอันดับ 4 ของเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในปี 1980
รายชื่อเพลงและรูปแบบ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ศึกศิลามหัศจรรย์ อัลบาทรอส

ศึกศิลามหัศจรรย์ อัลบาทรอส (; โรมาจิ: "Seikesshou Albatross")  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวต่อสู้, แฟนตาซีและสงคราม แต่งเรื่องและวาดภาพโดย วากากิ ทามิกิ มีเนื้อหาเกี่ยวกับเด็กหนุ่มผู้เข้าไปพัวพันกับเหล่า "โมโนไบล์" สิ่งมีชีวิตจากต่างโลกผู้เผาผลาญ "แร่ธาตุ" เป็นพลังงาน และกำลังต่อสู้กันเป็นสงครามเพื่อแย่งชิง "ไอโซโทปแห่งศิลาศักดิ์สิทธ์" คอนเซปต์ของตัวละครจะอิงไปตามธาตุต่างๆในตารางธาตุ
เนื้อเรื่องย่อ.
ชิโนฮาระ ยูกิ เด็กหนุ่มที่เป็นลูกของโรงฝึกคาราเต้ชิโด ได้ช่วยเหลือเด็กผู้หญิงซ่อมซ่อ อาซาคุระ ซากุระ จากพวกนักเลง เธอจากเด็กหนุ่มไปโดยไม่ได้ให้คำขอบคุณใดๆ แต่เธอได้ทำสิ่งของชิ้นนึงตกไว้ เขาได้เก็บมันขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นของใคร เมื่ออาจารย์ของเขาเห็นวัตถุชิ้นนั้น ก็ได้ชักชวนเขาไปที่ห้องพักของเขา ครั้นไปถึง ก็ได้พบกับอาซาคุระอีกครั้ง แต่เขาไม่ได้สนใจอะไร เมื่อเข้าไปพบอาจารย์ ก็พบว่า อาจารย์ของเขากลายเป็น โมโนไบล์ ไปเสียแล้ว และต้องการวัตถุที่เขาเก็บได้ พร้อมกับประกาศว่ามันคือ ไอโซโทปแห่งศิลาศักดิ์สิทธ์ ในขณะที่เขากำลังเข้าตาจน ก็มีหญิงสาวผู้หนึ่งมาช่วยเธอไว้ เธอประกาศนามของตนว่า "เจ้าหญิงอัลบาทรอส"
ตัวละครหลัก.
ชิโนฮาระ ยูกิ.
เด็กหนุ่มเลือดร้อนผู้ถูกบังคับให้ฝึกคาราเต้ ได้ไปพบกับองค์หญิง และเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้โดยบังเอิญ ตัวเขามีมือซ้ายที่สถิตย์ด้วย "ไอโซโทปเพลิงแห่งศิลาศักดิ์สิทธ์" และในภายหลังมือขวาเขายังมี "ไอโซโทปปฐพีแห่งศิลาศักดิ์สิทธ์" เพิ่มขึ้นมาอีกด้วย ดูเหมือนว่าเขาเองก็เป็นชนเผ่าโมโนไบล์เช่นกัน แต่ทำไมเขาไม่จำเป็นต้องใช้พลังงานก็ไม่ทราบแน่ชัด ชื่นชอบไอศกรีมเอามากๆ
อาซาคุระ ซากุระ / เจ้าหญิงอัลบาทรอส.
องค์หญิงแห่งเหล่าโมโนไบล์ อดีตผู้ถือครองไอโซโทปแห่งศิลาศักดิ์สิทธ์ เธอเป็นคนทำให้มันระเบิดเป็นชิ้นๆ เพื่อยุติสงครามแย่งชิงไอโซโทป แต่เกิดผิดพลาด แรงระเบิดส่งผลให้โมโนไบล์หลายๆตน กระเดนมาอยู่ที่โลกมนุษย์ และทำสงครามกัน เตาพลังงานของเธอแตกต่างจากโมโนไบล์คนอื่นๆ คือ ต้องใช้คาร์บอนที่อยู่ในรูปของเพชร เป็นเชื้อเพลิงเท่านั้น ไม่สามารถใช้คาร์บอนที่อยู่ในรูปอื่นได้ เพื่อประหยัดพลังเธอจะใช้ร่างมนุษย์ที่แสนเฉื่อยชา และใช้ชื่อว่า "อาซาคุระ ซากุระ" แทน
เหล่าโมโนไบล์.
โมโนไบล์ เป็นสิ่งมีชีวิตจากต่างโลกผู้เผาผลาญ "แร่ธาตุ" เป็นพลังงาน แต่ละตัวจะมีธาตุประจำตัวที่เป็นแหล่งพลังงานของตน ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่สามารถใช้ธาตุนั้นๆในรูปใดๆ สถานะใดๆก็ได้ โดยปกติจะแบ่งระดับโมโนไบล์ตามตำแหน่งในตารางจูเอลอินเด็กซ์ ดังนี้
หมายเหตุ
เดอะเกรทอเมริกันแบช

เดอะเกรทอเมริกันแบช เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวที่จัดขึ้นทุกเดือน มิถุนายน/กรกฎาคม โดยจิมครอกเคทท์โปรโมชั่น รายการนี้ได้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1985 ภายใต้สมาคม จิมครอคเกตต์โปรโมชั่นส์ ของ แนชั่นแนลเรสต์ลิงแอไลแอนซ์ (NWA) และต่อมาโดย เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) ตามที่ระบุไว้ในหนังสือ "ทูบีเดอะแมน" ของ ริก แฟลร์ ดัสตี้ โรดส์ เป็นคนคิดคอนเซ็ปต์ “เดอะเกรทอเมริกันแบช” ขึ้นมา 
รายการนี้ถูกจัดเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2000 และไม่มีการจัดอีกต่อไป เนื่องจาก ดับเบิลยูดับเบิลยูอีซื้อกิจการของ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากการเว้นว่างไป 4 ปี รายการนี้ก็ได้กลับมาจัดขึ้นอีกครั้งหนึ่งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2004 และถูกจัดให้เป็นกรรมสิทธิ์ของค่าย สแมคดาวน์ ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 – 2006 ต่อมา ในปี ค.ศ. 2007 เพื่อเป็นการดำเนินรอยตามเรสเซิลเมเนีย รายการเพย์-เพอร์-วิวทุกรายการกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของทั้งสามค่าย และในปี ค.ศ. 2009 รายการ "เดอะเกรทอเมริกันแบช" ก็ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "เดอะแบช"
พิตบูล (แร็ปเปอร์)

อาร์มาโด คริสเตียน เปเรซ  หรือที่รู้จักในชื่อ พิตบูล  หรืออีกชื่อ "Lil' Chico" หรือ Mr. Area codes 305 และ 786 เป็นนักร้องและนักแรปชาวอเมริกา เข้าสู่วงการครั้งแรก ร่วมงานกับ Lil Jon อัลบั้ม"Kings of Crunk" ในปี 2002 หลังจากนั้นก็ได้เปิดตัวอัลบั้มในปี 2004 ชื่อว่า "M.I.A.M.I." (ชื่อเต็มคือ "Money Is a Major Issue") ภายใต้สังกัด TVT Record หลังจากนั้นมา ได้เปิดตัวอัลบั้มที่ 2 ชื่อชุดว่า "El Mariel" ในปี 2006 และที่สามชื่อ "The Boatlift" ในปี 2007
สถานีโทรทัศน์แห่งชาติอาเซอร์ไบจาน

เอแซททีวี (AzTV) หรือ สถานีโทรทัศน์แห่งชาติอาเซอร์ไบจาน  เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งชาติควบคุมโดยรัฐบาลแห่งอาเซอร์ไบจาน ออกอากาศครั้งแรกจากบากูเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2499 ในยุคนั้นเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน
ช่องนี้เป็นกรรมสิทธิ์ ตั้งแต่ปี พ. ศ. 2548 โดย บรรษัทกระจายเสียงและโทรทัศน์อาร์เซอร์ไบจาน บริษัทร่วมทุน (อาเซอร์ไบจาน: Azərbaycan Televiziya və Radio VerilişləriQapalıSəhmdarCəmiyyəti) ซึ่งรัฐบาลแห่งชาติเป็นผู้ถือหุ้นรายเดียวเท่านั้น นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าของช่องโทรทัศน์ İdman Azərbaycan TV (อิดมาน อาเซอร์ไบจาน ทีวี) ช่องกีฬา และ Mədəniyyət TV (แมแดนีย์แยด ทีวี) ช่องศิลปะวัฒนธรรม
พ.ศ. 2550 ได้มีความจำนงค์ ให้ AZtv เข้าร่วม สหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งทวีปยุโรป ถูกปฏิเสธหลังจากที่พบว่ามีการแทรกแซงกับรัฐบาล ช่องAZtv เริ่มออกอากาศทุกวันโดยออกอากาศเพลงชาติอาเซอร์ไบจาน
เทคโนโลยี.
การแสดงครั้งแรกของเขาทั้งหมด (รวมถึงมิวสิกวิดีโอ) ที่บันทึกในปี 1956 จะจัดเก็บรักษาไว้ในหอภาพยนตร์ ใน พ.ศ. 2508 สตูดิโอได้เปลี่ยนไปใช้การบันทึกด้วยวีดิโอเทปเนื่องจากราคาไม่แพงและคุณภาพของรายการที่ผลิตได้ (รวมทั้งมิวสิกวิดีโอ) เพิ่มขึ้น AzTV จึงเก็บไฟล์ขนาดใหญ่ของรายการโทรทัศน์ที่บันทึกไว้ทั้งหมดซึ่งบันทึกไว้ในปี 1956 ปัจจุบัน การแสดงทั้งหมดจะถูกเก็บรักษาไว้ในรูปแบบภาพยนตร์และวีดิทัศน์อื่น ๆ
พื้นที่ออกอากาศ.
เมื่อ มีนาคม 2014, 99.96% ของประชากรอาเซอร์ไบจานสามารถรับช่อง AzTV ผ่านทางเคเบิล หรือ ทีวีดาวเทียม ทำให้พื้นที่ครอบคลุมมากที่สุดแห่งหนึ่งของอาเซอร์ไบจาน
นอกจากการออกอากาศภายในประเทศแล้ว AzTV ออกอากาศผ่านทางทางอินเทอร์เน็ตในต่างประเทศ ฟรีทีวีผ่านทางดาวเทียม ไปยังยุโรป อเมริกาเหนือ และ บางส่วนของแอฟริกาเหนือ ตะวันออกกลาง และ เอเชียกลาง
อิลซัจจาโตเร

อิลซัจจาโตเร (หมายถึง "นักวิเคราะห์") เป็นหนังสือที่เขียนโดยกาลิเลโอ กาลิเลอี ตีพิมพ์เผยแพร่ในกรุงโรมเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1623
เนื้อหาภายในหนังสือเป็นการโต้แย้งงานเขียนเกี่ยวกับ ดาวหาง ของ โอราซิโอ กราสซี พระเยซูอิดผู้เป็นนักคณิตศาสตร์ที่วิทยาลัยโรมาโน เมื่อ ค.ศ. 1618 โดยที่ในคราวนั้น กราสซีกับเพื่อนๆ ผู้นิยมนับถืออริสโตเติล เป็นฝ่ายถูก ส่วนกาลิเลโอเป็นฝ่ายผิด เนื่องจากกาลิเลโอเข้าใจว่าดาวหางเป็นเพียงภาพลวงตาจากแสง ไม่ใช่วัตถุจริงๆ
ค.ศ. 1616 กาลิเลโอดูจะสงบปากสงบคำลงเนื่องจากแนวคิดจากโคเปอร์นิคัส จนถึง ค.ศ. 1623 พระคาร์ดินัล มัฟฟีโอ บาร์เบรินี ผู้อุปถัมภ์แห่ง Lynx และลุงของพระคาร์ดินัลฟรันเชสโก บาร์เบรินี ได้ขึ้นเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ทำให้กาลิเลโอลำพองใจจากการที่มีผู้สนับสนุนเป็นผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในศาสนจักร ซึ่งยืนยันจากการที่เขาเดินทางไปยังกรุงโรม
หน้าปกของ "อิลซัจจาโตเร" เป็นตราสัญลักษณ์ของตระกูลบาร์เบรินี ประกอบด้วยผึ้งงานสามตัว หนังสือนี้เขียนคำอุทิศถวายแด่พระสันตะปาปาองค์ใหม่ ภาพบนหน้าปกยังแสดงพระสันตะปาปาโปรดให้สมาชิกของ Lynx คนหนึ่งคือ Cesarini เป็นผู้ถวายการรับใช้สูงสุด หนังสือนี้มีเหล่าสมาชิกของ Lynx ช่วยในการเรียบเรียงและพิมพ์เผยแพร่ด้วย
แม้ว่า "อิลซัจจาโตเร" จะมีใจความสำคัญเกี่ยวกับฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ แต่ประเด็นหลักของเรื่องคือการเย้ยหยันนักดาราศาสตร์เชิงคณิตศาสตร์ โดยมีเป้าหมายไปที่ทฤษฎีเกี่ยวกับดาวหางของพระเยซูอิด ออราซิโอ กราสซี ผู้โต้แย้งจากผลสังเกตพารัลแลกซ์ว่าดาวหางนั้นเคลื่อนที่อยู่ในระดับสูงกว่าดวงจันทร์ ขณะที่กาลิเลโอเห็นว่าดาวหางเป็นภาพแสงที่เกิดขึ้นแบบภาพลวงตา ทว่าหนังสือนี้เป็นที่โปรดปรานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 มากจนโปรดให้อ่านระหว่างรับประทานอาหารเสมอ
พระเจ้าแทโซแห่งพูยอ

พระเจ้าแทโซ (7 ปีก่อนคริสตกาล - คริสต์ศักราชที่ 22) ทรงเป็นผู้ครองอาณาจักรพูยอลำดับที่ 3 ต่อจากพระเจ้ากึมวา
พระราชประวัติ.
พระเจ้าแทโซ เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้ากึมวา และเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าแฮบูรู สมัยที่พระองค์ยังคงดำรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งอาณาจักรพูยอนั้น พระองค์ทรงเป็นปรปักษ์กับเจ้าชายจูมง พระองค์ทรงทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเจ้าชายจูมงตลอดเวลา และเมื่อเจ้าชายจูมงแยกออกไปตั้งอาณาจักรโคกูรยอที่แคว้นโชบุน พระองค์ก็ทรงทำสงครามกับอาณาจักรโคกูรยอตลอดเช่นกัน หลังจากที่พระองค์ได้ครองราชย์ต่อจากพระเจ้ากึมวา พระองค์ทรงปฏิรูปการทหารในอาณาจักรพูยอให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น เข้มแข็งยิ่งกว่าอาณาจักรโคกูรยอ ทำให้อาณาจักรโคกูรยอในการปกครองของ พระเจ้ายูริ นั้นไม่กล้ากล้ำกรายเข้ามาในอาณาจักรพูยอ 
สวรรคต.
ตามประวัติศาสตร์นั้น พระเจ้าแทโซได้เสด็จสวรรคตจากการถูก พระเจ้าแดมูซิน สังหารพระองค์ในสงครามระหว่างอาณาจักรพูยอ กับ อาณาจักรโคกูรยอ ซึ่งสงครามครั้งนั้น เป็นช่วงบั้นปลายรัชกาลของพระองค์ และเนื่องจากพระเจ้าแทโซไม่ทรงมีรัชทายาท และไม่ทรงมีราชบุตร ทำให้พระเจ้าแดมูซิน ได้ทรงสถาปนาเจ้ายองโพพระอนุชาของพระเจ้าแทโซ เสด็จขึ้นครองราชย์ในเวลาต่อมา แต่อาณาจักรพูยอได้ถูกพระเจ้าแดมูซินผนวกเข้ากับอาณาจักรโคกูรยอ ทำให้อาณาจักรพูยอมีฐานะเป็นประเทศราชของอาณาจักรโคกูรยอนับแต่นั้นเป็นต้นมา
และพระเจ้าแดมูซิน ทรงได้ สถาปนา เจ้ายองโพ พระอนุชา ของพระเจ้าแทโซ ขึ้นครองราชย์แค้วนพูยอ ในฐานะเจ้าประเทศราชของโกคูรยอ
ทามิกิ วากากิ

ทามิกิ วากากิ (; โรมาจิ: "Wakaki Tamiki"; เกิด 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1972) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกียวโต สร้างชื่อเสียงจากผลงานเรื่อง "เซียนเกมรักขอเป็นเทพนักจีบ"
เกสรผึ้ง

เกสรผึ้ง  เป็นละอองเรณูจากเกสรตัวผู้ของดอกไม้ที่ผึ้งงานนำมารวมไว้ในรังผึ้ง โดยจะติดมากับขาหลังของผึ้งงานขณะเก็บน้ำหวานจากดอกไม้ ใช้เป็นยาได้
เธรซ

เธรซ (, , ,) เป็นบริเวณประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป ในปัจจุบันเธรซหมายถึงบริเวณที่ครอบคลุม ตอนใต้ของบัลแกเรีย (เธรซเหนือ), ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรีซ (เธรซตะวันตก), และตุรกีในยุโรป (เธรซตะวันออก) พรมแดนเธรซติดกับทะเลสามทะเล: ทะเลดำ, ทะเลอีเจียน และทะเลมาร์มารา บางครั้งเธรซก็เรียกว่า “รูเมเลีย” (Rumelia) หรือ “ดินแดนของโรมัน” 
ชื่อ.
ปรัมปราวิทยา.
ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก ชื่อของเธรซมาจากชื่อของวีรสตรีและแม่มดชื่อว่า เธรซ ซึ่งเป็นลูกของโอซีอานัส พาร์ธีโนปี และพี่สาวหรือน้องสาวของยูโรปา
มาซิโดเนีย (ภูมิภาค)

ภูมิภาคมาซิโดเนีย  เป็นบริเวณภูมิศาสตร์และบริเวณประวัติศาสตร์ของคาบสมุทรบอลข่านทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป เขตแดนของมาซิโดเนียเปลี่ยนแปลงตลอดมาในประวัติศาสตร์แต่โดยทั่วไปแล้วจะรวมประเทศห้าประเทศในคาบสมุทรบอลข่าน: กรีซ, นอร์ทมาซิโดเนีย, บัลแกเรีย, แอลเบเนีย และเซอร์เบีย และมีเนื้อที่ราว 67,000 ตารางกิโลเมตรโดยมีประชากรราว 4.76 ล้านคน
มาซิโดเนียเป็นบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานที่เก่ที่สุดที่ตั้งกันมาราวตั้งแต่ 9,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกลายมาเป็นศูนย์กลางของอำนาจของกรีซโบราณ และเป็นบริเวณของความขัดแย้งตลอดมาในประวัติศาสตร์จนกระทั่งถึงทุกวันนี้
เดอะวินเนอร์เทกส์อิตออล

"เดอะวินเนอร์เทกส์อิตออล"  เป็นเพลงจากวงป็อปจากสวีเดน แอ็บบ้า เป็นซิงเกิลแรกของวงจากอัลบั้ม "Super Trouper" ซิงเกิลออกวางขายเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1980 เป็นเพลงบัลลาดที่สะท้อนให้เห็นถึงจุดจบของความรัก หน้าบีของซิงเกิลเป็นเพลงที่ไม่ได้อยู่ในอัลบั้ม ชื่อ "Elaine" ซิงเกิลนี้ขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรยาวนาน 2 สัปดาห์
ท่าอากาศยานโคจิเรียวมะ

ท่าอากาศยานโคจิเรียวมะ (; โรมาจิ: "Kōchi Ryōma Kūkō") หรือรู้จักกันในอีกนามว่าท่าอากาศยานโคจิ เป็นท่าอากาศยานส่วนภูมิภาคตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ใกล้กับเมืองนังโกกุ จังหวัดโคจิ จัดอยู่ในท่าอากาศยานระดับที่สองในญี่ปุ่น
ไชนาแอร์ไลน์

ไชนาแอร์ไลน์  เป็นสายการบินประจำชาติสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ที่มีฐานบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน และมีสำนักงานใหญ่ที่เขตต้าหยวน เทศมณฑลเถา-ยฺเหวียน สายการบินให้บริการเี่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางทั้งในทวีปเอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และโอเชียเนีย โดยเฉพาะการเปิดเส้นทางระหว่างไต้หวันกับจีนแผ่นดินใหญ่ซึ่งเริ่มให้บริการเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 จุดหมายที่สำคัญคือเมืองเซี่ยงไฮ้ กวางโจว ปักกิ่ง และฮ่องกง
คู่แข่งที่สำคัญของไชนาแอร์ไลน์ คือสายการบินอีวีเอแอร์ซึ่งเป็นสายการบินเอกชนของไต้หวัน ในเครือเอเวอร์กรีน
จุดหมายปลายทาง.
ข้อตกลงการบินร่วม.
ไชนาแอร์ไลน์ได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ฝูงบิน.
ฝูงบินปัจจุบัน.
ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2024 ไชนาแอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
ไชนาแอร์ไลน์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 10 ปี
โทะซะกิน

โทะซะกิน (แปลว่า "ปลาทอง" หรือนิยมเรียกสั้นๆ ว่า "โทะซะ") เป็นสายพันธุ์ปลาทองสายพันธุ์หนึ่ง ที่พัฒนาขึ้นมาโดยมนุษย์ ได้ชื่อว่าเป็น ราชินีแห่งปลาทอง ด้วยความที่มีครีบหางพริ้วไหว และเบ่งบานกางออกเวลาว่ายน้ำ เหมือนผู้หญิงใส่กระโปรงบาน
โทะซะกินที่สวยนั้น ต้องมีลำตัวเป็นทรงหยดน้ำ โคนหางใหญ่ ครีบหางเบ่งบานและเป็นลอนสวยงาม โดยเฉพาะครีบหางที่อยู่กึ่งกลางลำตัวควรบานแผ่ออกและมีลักษณะโค้งได้รูป ส่วนครีบด้านข้างทั้งสองข้างควรกางแผ่ออกโดยทำมุมฉากกับลำตัว
โทะซะกินนั้นเป็นปลาทองที่พัฒนาสายพันธุ์มาจากริวกิ้น ราวปี ค.ศ. 1845 ที่เมืองโคชิ โดย นายคัตซูซาบุโร ซูกะ ได้นำปลาทองหัวสิงห์สายพันธุ์โอซาก้ารันชูมาผสมข้ามพันธุ์กับปลาทองริวกิ้น ซึ่งผลออกมาว่าลูกปลาทองที่เพาะพันธุ์ขึ้นได้มีบางส่วนมีลักษณะผ่าเหล่าไปจากลูกปลาทองตัวอื่นๆ โดยลูกปลาที่มีลักษณะผ่าเหล่าจะมีส่วนหางที่มีลักษณะแตกต่างไปจากปลาทองทั่วๆ ไป อย่างแทบไม่น่าเชื่อ เพราะครีบของปลาทองเหล่านั้นแทนที่จะตั้งชันหรือเบ่งบานเหมือนปลาพ่อแม่พันธุ์ แต่กลับมีปลายหางทั้งสองลักษณะรวมอยู่ในตัวเดียวกัน นั่นคือ ครีบหางด้านข้างทั้งสองข้างจะตั้งชันและยื่นชี้ไปทางด้านหน้าของลำตัว ส่วนครีบหางตรงกลางกลับหักมุมลงด้านล่าง ช่วยให้ครีบหางของปลาเกิดเป็นรอนคล้ายรูปคลื่น โดยเฉพาะหางของปลามีลักษณะบานออก
ด้วยความสวยงามโดยเฉพาะครีบหาง ทำให้ในประเทศไทยเองนั้น โทะซะกินเป็นปลาทองที่มีขายและเลี้ยงกันเป็นจำนวนน้อย และทำให้ปลามีราคาแพงขึ้นอีกด้วย เนื่องจากเลี้ยงยาก ต้องใช้ความละเอียดในการเลี้ยงสูงกว่าปลาทองสายพันธุ์อื่นๆ เพราะปลาจะแพ้คลอรีนและความสกปรกของน้ำได้ง่ายกว่าปลาทองสายพันธุ์อื่นๆ จึงหาผู้เลี้ยงได้น้อยรายที่จะสามารถเลี้ยงได้สวยได้
ทรานซิลเวเนีย

ทรานซิลเวเนีย (หรือ ;) เป็นภูมิภาคประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของโรมาเนีย โดยมีเขตแดนด้านตะวันออกและทางใต้ติดต่อกับ เทือกเขาคาร์เพเทียน (Carpathian mountains) ทางตะวันตกจรดเทือกเขาอพูเซนิ (Apuseni Mountains) แต่ "ทรานซิลเวเนีย" ที่ใช้กันมักจะรวมบริเวณที่เลยไปจากตัวทรานซิลเวเนียเองและภูมิภาคประวัติศาสตร์ของบริเวณบานัต, กรีชานา และมารามูเรช
ทรานซิลเวเนียเดิมเป็นศูนย์กลางของราชอาณาจักรดากิอา (82 ก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 106) ในปี ค.ศ. 106 จักรวรรดิโรมันก็ได้รับชัยชนะต่อดากิอา หลังจากนั้ความมั่งคั่งของดากิอาก็สิ้นสุดลง หลังจากกองทหารโรมันถอยจากบริเวณนี้ในปี ค.ศ. 271 ทรานซิลเวเนียก็ถูกรุกรานโดยชนเผ่าต่าง ๆ ที่ทำให้ได้รับอิทธิพลต่าง ๆ ในช่วงเวลานี้ทรานซิลเวเนียก็ถูกปกครองโดยวิซิกอท, ชนฮั่น, ชนเกปิด และชนอวาร์ จากนั้นชนดาเชียนที่รับวัฒนธรรมโรมันไม่ก็โยกย้ายกันขึ้นไปอยู่กันบนเขาเพื่อรักษาวัฒนธรรม หรือย้ายลงไปทางใต้ แต่ก็อาจเป็นได้ว่าชนดาโต–โรมันยังคงรักษาวัฒนธรรมผสมของตนเองอยู่ในทรานซิลเวเนีย นักวิชาการยังคงโต้แย้งกันเรื่องประชากรของทรานซิลเวเนียก่อนการพิชิตของฮังการี
ชนมาจยาร์พิชิตทรานซิลเวเนียได้ในตอนปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่มีอิทธิพลในดินแดนนี้อย่างมั่นคงในปี ค.ศ. 1003 เมื่อพระเจ้าสตีเฟนที่ 1 แห่งฮังการีตามตำนานทรงได้รับชัยชนะต่อเจ้าท้องถิ่นที่มีชื่อว่า "จูลอ" (Gyula) ระหว่างปี ค.ศ. 1003 ถึงปี ค.ศ. 1526 ทรานซิลเวเนียก็เป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮังการี โดยมีประมุขที่ได้รับการแต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์แห่งฮังการี หลังจากยุทธการที่โมฮาช (Battle of Mohács) ในปี ค.ศ. 1526 ทรานซิลเวเนียก็ได้รับอิสระ และก่อตั้งเป็นราชนครรัฐที่ปกครองโดยเจ้าของนิกายนิกายคาลวิน หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1566 ฮังการีก็แบ่งระหว่างฮาพส์บวร์คและตุรกี โดยทรานซิลเวเนียยังคงรักษาความเป็นราชนครรัฐของจักรวรรดิออตโตมัน
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คยึดทรานซิลเวเนียไม่นานหลังจากยุทธการเวียนนาในปี ค.ศ. 1683 แต่ฮาพส์บวร์คยอมรับอำนาจของฮังการีเหนือทรานซิลเวเนีย #เปลี่ยนทาง 
 ขณะที่ทรานซิลเวเนียยอมรับอำนาจของจักรพรรดิลีโอโพลด์แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค (ค.ศ. 1687) ทรานซิลเวเนียจึงถูกผนวกอย่างเป็นทางการกับจักรวรรดิออสเตรีย จะแยกก็เพียงแต่ชื่อ จากฮังการีที่ครองโดยฮาพส์บวร์ค และอยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงจากข้าหลวงของพระจักรพรรดิ ในปี ค.ศ. 1699 ตุรกีก็ยอมรับการเสียทรานซิลเวเนียในสนธิสัญญาคาร์โลวิทซ์ (Treaty of Karlowitz) หลังจากการตกลงออสเตรีย-ฮังการี (Austro-Hungarian Compromise) ในปี ค.ศ. 1867 ทรานซิลเวเนียก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของฮังการีอีกครั้งหนึ่ง ที่เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่
หลังจากการพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งออสเตรีย-ฮังการีก็สลายตัวลง ชาวโรมาเนียส่วนใหญ่เลือกผู้แทนผู้ประกาศการรวมตัวของทรานซิลเวเนียกับโรมาเนียเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918 ในปี ค.ศ. 1920 พันธมิตรก็อนุมัติการรวมตัวในสนธิสัญญาทรียานง ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1940 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองฮังการีก็ได้ดินแดนราวสองในห้าของทรานซิลเวเนียโดยรางวัลเวียนนาครั้งที่ 2 (Second Vienna Award) ซึ่งเป็นความพยายามของเยอรมนีพันธมิตรของฮังการีและอิตาลีในการละเมิดสนธิสัญญาทรียานง แต่ดินแดนก็กลับไปเป็นของโรมาเนียในปี ค.ศ. 1945 ที่ได้รับการอนุมัติในสนธิสัญญาสงบศึกปารีสในปี ค.ศ. 1947.
นอกโรมาเนียแล้วทรานซิลเวเนียก็มักจะมีความพัวพันกับนวนิยายเรื่อง "แดรกคูลา" โดยบราม สโตกเกอร์ และยุคแห่งความหวาดกลัวโดยทั่วไป ขณะที่โรมาเนียและประเทศต่าง ๆ ในบริเวณยุโรปตะวันออกและยุโรปกลางเป็นที่รู้จักกันในความงามของภูมิทัศน์และความสำคัญทางประวัติศาสตร์
พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี

พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 หรือ นักบุญอิชต์วานที่ 1 (ค.ศ. 967/ค.ศ. 969/ค.ศ. 975 (แอสแตร์โกม) – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1038 (แอสแตร์โกม หรือเซเคซเฟเฮร์วาร์)) อิชต์วานทรงเป็นเจ้าฟ้าเอกแห่งฮังการีระหว่างปี ค.ศ. 997 จนถึง ค.ศ. 1000 และเป็นพระมหากษัตริย์องค์แรกแห่งราชอาณาจักรฮังการีผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1000 อิชต์วานทรงขยายอำนาจของฮังการีในบริเวณคาร์เพเธียนและทรงมีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่คริสต์ศาสนาในบริเวณนี้ด้วย พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7เมื่อวันที่20 สิงหาคม ค.ศ. 1083
โบสถ์น้อยบรันกัชชี

ชาเปลบรันคาชชิ  เป็นชาเปลที่ตั้งอยู่ภายในวัดซานตามาเรียเดลคาร์มิเนที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สิ่งที่สำคัญที่สุดภายในชาเปลคืองานจิตรกรรมฝาผนังชิ้นเอกโดยมาซาชิโอ ที่เป็นภาพชุดชีวิตของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิ ที่เขียนให้แก่พ่อค้าไหมเฟลิเช บรันคาชชิหลานของเปียโตร บรันคาชชิผู้สร้างชาเปล
ความงามของงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลนี้ทำให้ได้ชื่อว่าเป็น “ชาเปลซิสตินแห่งยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น” ใน และเป็นงานเขียนที่มีอิทธิพลมากที่สุดชิ้นหนึ่งของสมัยที่ว่านี้ เปียโตร บรันคาชชิสร้างชาเปลนี้ในปี ค.ศ. 1386 ผู้ว่าจ้างให้เขียนภาพชุดนี้คือเฟลิเช บรันคาชชิผู้ไปเป็นทูตของฟลอเรนซ์ในไคโรจนกระทั่งปี ค.ศ. 1423 เมื่อกลับมาถึงฟลอเรนซ์ เฟลิเชก็จ้างให้มาโซลิโน ดา พานิคาเลเขียนภาพในชาเปล ผู้ช่วยของมาโซลิโนคือมาซาชิโอช่างเขียนอายุ 21 ปี อ่อนกว่ามาโซลิโน 18 ปี แต่ระหว่างสัญญามาโซลิโนก็ไปเขียนภาพในราชสำนักในฮังการี สัญญาจ้างจึงตกไปเป็นของมาซาชิโอ แต่ก่อนที่จะเขียนเสร็จมาซาชิโอก็ถูกเรียกตัวไปโรมและไปเสียชีวิตที่นั่นเมื่อมีอายุได้เพียง 27 ปี บางส่วนที่ยังเขียนไม่เสร็จก็มาเขียนต่อจนเสร็จโดยฟิลิปปิโน ลิปปี เมื่อมาถึงสมัยบาโรกบางส่วนของภาพเขียนที่เห็นกันว่าล้าสมัยก็ถูกบดบังด้วยอนุสรณ์ผู้ตาย
นมแมว

นมแมว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Rauwenhoffia siamensis") เป็นพรรณไม้ยืนต้นมีกลิ่นหอม ลำต้นมีขนาดย่อม สูง 1-2 เมตร ลำต้น กิ่ง และก้านมีสีคล้ำ ใบจัดเป็นใบเดี่ยว ลักษณะแหลมยาว ดอกเป็นดอกเดี่ยวออกเป็นกล่ม กลุ่มละ 1-3 ดอก ดอกมี 6 กลีบ สีเหลืองอมเขียว ขนาดใหญ่ประมาณ 1-2 เซนติเมตร ออกดอกตลอดทั้งปี
นมแมวในวรรณคดีไทย.
นมแมวปรากฏอยู่ในวรรณคดีไทยหลายเรื่อง เนื่องด้วยเป็นพรรณไม้ที่มีอยู่แพร่หลายในประเทศไทย
การสมรสของพระนางพรหมจารี (ราฟาเอล)

การสมรสของพระนางพรหมจารี  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เบรราในเมืองมิลานในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลลงชื่อและวันที่บนภาพเขียน “การสมรสของพระนางพรหมจารี” (ค.ศ. 1504) เป็นภาพที่ได้รับจ้างจากตระกูลอัลบิซซินีสำหรับชาเปลเซนต์โจเซฟภายในวัดซานฟรานเชสโคที่เมืองชิตตาดิคาลเตลโลในอุมเบรีย ในปี ค.ศ. 1798 ถูกบังคับให้อุทิศภาพเขียนให้แก่จุยเซ็ปปี เลคิ (Giuseppe Lechi) นายพลของกองทัพนโปเลียนผู้ขายต่อให้นักค้าขายศิลปะชาวมิลานซานนาซซาริๆ ยกภาพให้กับโรงพยาบาลในมิลานในปี ค.ศ. 1804 สองปีต่อมาสถาบันวิจิตรศิลป์ก็ซื้อต่อ
นักวิพากษ์ศิลปะเชื่อกันว่าเป็นภาพที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการวางองค์ประกอบของภาพสองภาพของเปียโตร เปรูจิโน: “พระเยซูมอบกุญแจให้นักบุญปีเตอร์”  ที่เขียนภายในชาเปลซิสติน และจิตรกรรมแผงชื่อเดียวกัน “การสมรสของพระนางพรหมจารี”  ที่ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ที่เมืองแคนในประเทศฝรั่งเศส
การลงชื่อและวันที่บนบัวเหนือซุ้มโค้งที่ตกแต่งด้านหน้าของวัดที่ไกลออกไปก็เท่ากับว่าได้ทิ้งความเป็นจิตรกรนิรนามและมีความเชื่อมั่นในตนเองพอที่จะลงชื่อว่าเป็นผู้สร้างภาพเขียน ตัวบุคคลหลักในภาพยืนอยู่ด้านหน้าของภาพก็มีโจเซฟผู้กำลังสวมแหวนให้กับพระนางพรหมจารี โจเซฟถือคทาในมือซ้ายที่เป็นไม้ที่มีใบงอกออกมาที่แสดงว่าเป็นผู้ที่ได้รับเลือก คทาของชายอีกสองคนที่ไม่ได้รับเลือกยังคงเป็นคทาไม้ที่แห้งอยู่ จนคนหนึ่งต้องหักคทาด้วยความผิดหวัง
วัดหลายเหลี่ยมลักษณะของบรามันเตเป็นส่วนหนึ่งขององค์ประกอบของภาพที่เด่นและเป็นส่วนที่มีอิทธิพลต่อการวางภาพของกลุ่มคนที่ด้านหน้าของภาพ ลายพื้นที่ดึงเข้าไปยังตัวสิ่งก่อสร้างเป็นการเน้นให้เห็นถึงการใช้การเขียนแบบทัศนมิติที่แสดงความลึกของภาพ ตัวแบบต่างที่ไกลออกไปก็ค่อยเล็กลงตามลำดับ ตัววัดเป็นศูนย์กลางของเส้นรัศมีที่กระจายออกมาจากซุ้มระเบียง เสา และบันได ไปจนถึงพื้น จากประตูวัดที่สามารถมางทะลุได้เป็นนัยยะว่าเส้นรัศมีจากวัดยังคงยืดต่อออกไปจากผู้ดูยิ่งขึ้นไปอีก
แม้แต่ในภาพกลุ่มคนด้านหน้าก็เป็นภาพที่แสดงทัศนมิติ ตัวแบบสามตัวหลักอยู่หน้าภาพ ล้อมรอบไปด้วยผู้เข้าร่วมพิธีที่ค่อยไกลออกไปจากศูนย์กลางจากแหวนที่โจเซฟกำลังจะสวมให้แมรี ที่แบ่งภาพออกเป็นสองข้างเท่ากัน โทนสีของภาพเป็นสีทองโดยมีสีอื่นประกอบที่รวมทั้งสีงาช้าง เหลือง เขียวน้ำเงิน น้ำตาลไหม้ และแดงจัด
ภาพเขียนนี้เปรียบได้กับภาพเขียนของเปรูจิโนแต่เป็นภาพที่วิวัฒนาการเพิ่มขึ้นโดยใช้องค์ประกอบที่กลมเมื่อเทียบกับองค์ประกอบแนวนอนของเปรูจิโนซึ่งยังคงเป็นลักษณะของการเขียนแบบควัตโตรเชนโต การวางภาพกลุ่มคนและการเขียนสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ในฉากหลังเป็นสิ่งที่ทำให้งานของราฟาเอลแตกต่างจากงานของเปรูจิโน ช่องภายในภาพดูโปร่งกว่าของเปรูจิโนที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเขียนทัศนมิติที่เหนือกว่าเปรูจิโน
ขนมเปี๊ยะ

ขนมเปี๊ยะ  เป็นขนมสัญลักษณ์แห่งความเป็นสิริมงคล ความปรารถนาดีต่อกัน และความสมัครสมานสามัคคี
ขนมเปี๊ยะ เป็นขนมที่มักใช้ประกอบในเทศกาลต่าง ๆ ของชาวจีน ซึ่งความหมายของขนมเปี๊ยะและขนมบางอย่างนั้นเป็นตำนานการกู้ชาติ เช่น ขนมไหว้พระจันทร์ของจีน ที่ชาวจีนผู้กล้าหาญได้จัดตั้งขบวนการใต้ดินเพื่อกู้ชาติจากมองโกล ซึ่งในสมัยนั้นในวันเพ็ญเดือนแปดชาวจีนมีประเพณีสักการะเจ้าแม่กวนอิม โดยทำขนมเปี๊ยะแลกกันในหมู่ญาติ ขบวนการใต้ดินจึงใช้ขนมเปี๊ยะสอดไส้ใส่จดหมายนัดแนะให้พร้อมใจกันต่อสู้ เป็นต้น อาหารที่ใช้ในงานมงคลของจีนนั้นมักจะถูกเลือกอย่างพิถีพิถัน เพื่อความเป็นมงคลของงาน ส่วนใหญ่จะเลือกจากชื่อและลักษณะของอาหาร ประเพณีการเลือกรับประทานขนมนี้เกิดจากความเชื่อที่มาจากชื่อและลักษณะของขนม และการแปลความหมายที่ออกเป็นความหมายที่ดี เป็นสิริมงคลแก่ชีวิต ซึ่งยังเป็นส่วนหนึ่งของความเชื่อและประเพณีด้วย เรียกว่า “ตั้งแต่เกิดจนตายทุกวาระจะมีอาหารเข้าไปเกี่ยวข้องเสมอ”
ขนมเปี๊ยะเป็นขนมที่คนจีนนิยมใช้ในงานมงคล ทั้งงานหมั้น งานแต่งงาน หรือ เป็นของขวัญ รวมไปถึงการเซ่นไหว้บรรพบุรุษ
ขนมเปี๊ยะ คนจีนเรียกว่า “ผั่วเปี้ย” แต่คนไทยเรียกว่า “ขนมเปี๊ยะ” เป็นขนมที่มักใช้ประกอบในเทศกาลขนมไหว้พระจันทร์ของชาวจีน ใช้เป็นเครื่องเซ่นไหว้เทพเจ้าแห่งดวงจันทร์ การทำขนมเปี๊ยะนั้นถูกเผยแพร่โดยชาวจีนที่อพยพเข้ามาอยู่ในเมืองไทยเมื่อนานมาแล้ว แต่เดิมนั้นไส้จะมีส่วนประกอบเป็นถั่วและฟัก แต่เมื่อวัฒนธรรมไทยจีนเริ่มผสมผสานกลมกลืนกันจนเริ่มมีกลิ่นและมีรสชาติแบบไทย ๆ ไส้จึงเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เช่น ทุเรียน ไข่แดง เป็นต้น
ซึ่งความหมายของขนมเปี๊ยะในเทศกาลต่าง ๆ คือ ความพรั่งพร้อม สมบูรณ์ และความสมหวัง เป็นขนมแห่งความสิริมงคลสื่อถึงความปรารถนาดีระหว่างผู้รับและผู้ให้ ทั้งยังเป็นขนมที่แสดงถึงความสามัคคีกันเพราะในเทศกาลต่าง ๆ ชาวจีนส่วนใหญ่มักจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวกินขนมเปี๊ยะเพื่อให้เกิดสิริมงคลและนำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองแก่ตนเอง ครอบครัว ธุรกิจและกิจการ ชาวจีนจึงมีความเชื่อสืบทอดต่อกันมาว่าในปีหนึ่ง ๆ มักจะมีสิ่งเลวร้าย เรื่องไม่ดีไม่งาม เรื่องอัปมงคลมากระทบ หรือรบกวนการดำเนินชีวิตจนทำให้เกิดอุปสรรคต่าง ๆ ขึ้น เช่น การเจ็บไข้ได้ป่วย เงินทองไม่คล่อง ทำอะไรก็พบแต่ความยุ่งยาก ทำให้รู้ได้ว่า “ดวงชะตาชีวิต” ไม่ดีนักจึงต้องมีการขวนขวายหาที่พึ่งจึงก่อให้เกิดการไหว้เจ้า การไหว้สิ่งศักสิทธิ์ การไหว้บรรพบุรุษและประเพณีอื่น ๆ ขึ้น บนโต๊ะเซ่นไหว้จะประกอบไปด้วยสิ่งของต่าง ๆ ที่มีความหมายต่าง ๆ กัน ขนมเปี๊ยะจะมีอักษรมงคลสีแดงประทับอยู่กลางขนม แต่ในปัจจุบันนี้พฤติกรรมการซื้อขนมเปี๊ยะนั้นได้เปลี่ยนแปลงแล้ว ผู้บริโภคไม่ได้ซื้อขนมเปี๊ยะเพียงเพื่อไหว้เจ้าเท่านั้น แต่ผู้บริโภคยังซื้อขนมเปี๊ยะเพื่อเป็นของฝากและเพื่อการบริโภคอีกด้วย
ตำนาน.
ตำนานแรกกล่าวว่ามีสามีภรรยาคู่หนึ่งแต่งงานอยู่ด้วยกันที่บ้านของฝ่ายสามี อยู่มาวันหนึ่งพ่อของสามีป่วยหนักแต่ไม่มีเงินรักษา ด้วยความกตัญญูจึงนำตัวภรรยาไปขัดดอกแลกกับการยืมเงินมารักษาอาการป่วยของพ่อสามี เมื่อพ่อสามีหายจากอาการป่วย สามีจึงหาวิธีไปไถ่ตัวภรรยา โดยทำขนมเปี๊ยะออกไปขายได้เงินเป็นกอบเป็นกำ มีเงินไปไถ่ตัวภรรยาจึงเกิดเป็นชื่อ เหล่าผั่วเปี๊ยะ
ตำนานที่สองกล่าวว่า มีชายคนหนึ่งเดินทางออกจากบ้านไปทำงานอยู่ที่กวางโจว เมื่อครั้นจะกลับบ้านภรรยาได้ยินข่าวจึงคิดทำขนมเปี๊ยะออกมาเพื่อจะเอาใจสามี เมื่อสามีได้ทานถึงกับกล่าวว่ามันวิเศษมาก และก่อนที่จะเดินทางกลับไปทำงานจึงขอให้ภรรยาทำขึ้นมาเพื่อจะนำไปฝากเจ้านายและเพื่อน ๆ เมื่อเจ้านายและเพื่อน ๆ ได้ลิ้มรส ก็ทำให้เกิดการติดอกติดใจและเกิดการบอกต่อเป็นตำนานจนได้ชื่อว่า เตี่ยจิวเหล่าผ่อเปี๊ยะ
คลองสนามชัย

คลองสนามชัย หรือ คลองมหาชัย หรือ คลองมหาไชยชลมารค หรือ คลองพระพุทธเจ้าหลวง เป็นคลองที่ขุดขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีแห่งกรุงศรีอยุธยา แทนที่คลองโคกขามเดิม ซึ่งมีความคดเคี้ยวอย่างมาก เรียกคลองที่ขุดขึ้นใหม่นี้ว่า คลองพระพุทธเจ้าหลวง แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จก็สวรรคตไปก่อน ต่อมาสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระได้โปรดเกล้าให้พระราชสงครามเป็นนายกอง เกณฑ์คนจากหัวเมืองปักษ์ใต้มาขุดต่อ หัวเมืองปักษ์ใต้ในสมัยนั้น หมายถึงหัวเมืองที่อยู่ทางใต้ของกรุงศรีอยุธยา เช่น เมืองสาครบุรี สามโคก ราชบุรี ธนบุรี นนทบุรี เพชรบุรี ใช้เวลาขุดสองเดือนจึงแล้วเสร็จ จุดเริ่มต้นของคลองอยู่ต่อจากคลองด่าน บริเวณแยกคลองบางขุนเทียน ในเขตจอมทอง แล้วไปออกแม่น้ำท่าจีนที่อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ตัวคลองลึก 6 ศอก และกว้าง 7 วา ใช้ในการคมนาคมขนส่ง และทำสงคราม และยังมีชาวต่างชาติใช้เส้นทางนี้ไปกรุงศรีอยุธยาโดยไม่ต้องผ่านเข้าทางแม่น้ำเจ้าพระยาอีกด้วย ผลสืบเนื่องที่สำคัญคือการบุกเบิกพื้นที่สองฝั่งคลองมาใช้ในการเกษตรอย่างกว้างขวาง นับเป็นผลงานสำคัญในรัชกาลนี้ นอกจากนั้นแล้ว ใน พ.ศ. 2352 คลองสายนี้เป็นเส้นทางที่สมเด็จกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ทรงใช้ยกทัพไปปราบพม่าที่เมืองถลางและเมืองชุมพรอีกด้วย ปัจจุบันคลองสนามชัยเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในกรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรสาคร
คลองมหาชัยนี้ยังเป็นที่มาของชื่อเรียกที่นิยมของจังหวัดสมุทรสาครอีกด้วย เนื่องจากตัวเมืองตั้งอยู่ที่บริเวณปากคลองมหาชัยพอดี ในปัจจุบันนิยมเรียกคลองนี้ว่าคลองมหาชัย ในจังหวัดสมุทรสาคร และเรียกคลองสนามชัย ในฝั่งธนบุรี โดยทั่วไปไม่ได้เจาะจงว่าบริเวณใดเป็นจุดเริ่มต้นคลองสนามชัย แต่จะถือกันว่าคลองสนามชัยและคลองด่านเป็นคลองเดียวกันในละแวกนั้น ในเขตจอมทองจึงเรียกคลองนี้ทั้งคลองสนามชัยและคลองด่าน
โพลิเซียโน

โพลิเซียโน หรือ โพลิเชียน หรือ อันเจโล อัมโบรจินิ หรือ อักโนโล โพลิเซียโน  (14 กรกฎาคม ค.ศ. 1454 – 24 กันยายน ค.ศ. 1494) ชื่อ “โพลิเซียโน” มาจากชื่อเมืองเกิดมอนเตพุลเชียโน  โพลิเซียโนเป็นนักปราชญ์สาขาคลาสสิก กวี และนักประพันธ์ชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยา และเป็นผู้หนึ่งที่มีบทบาทในการรื้อฟื้นภาษาละติน โพลิเซียโนเขียนโคลง “Manto” ในคริสต์ทศวรรษ 1480 สำหรับเป็นบทนำในการให้คำสอนเกี่ยวกับ “เวอร์จิล”
วีนัสหลับ (จอร์โจเน)

วีนัสหลับ หรือ วีนัสแห่งเดรสเดน  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนในประเทศเยอรมนี ภาพ “วีนัสหลับ” เขียนเสร็จราวระหว่างปี ค.ศ. 1510
ภาพ “วีนัสหลับ” เป็นภาพที่มีอิทธิพลต่องานเขียนอื่นๆ หลายชิ้น ในปัจจุบันเชื่อกันว่าทิเชียนเป็นผู้เขียนฉากหลังที่เป็นภูมิทัศน์ ที่มาเขียนหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิตไปแล้ว ตามที่วาซาริตั้งข้อสังเกต
ภาพ “วีนัสหลับ” เป็นงานหนึ่งในงานเขียนสุดท้ายของจอร์โจเนที่เป็นภาพสตรีเปลือย ที่ดูเหมือนร่างจะมีส่วนโค้งเว้าตามแนวเนินในฉากหลัง ดูเหมือนว่าจอร์โจเนจะเขียนรายละเอียดของแสงเงาของฉากหลังอย่างบรรจง การเลือกเขียนสตรีเปลือยเป็นแนวการเขียนที่เป็นการปฏิวัติทางศิลปะและเป็นจุดที่ผู้เชี่ยวชาญบางท่านถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของศิลปะยุคใหม่ จอร์โจเนมาเสียชีวิตเสียก่อนที่ภาพเขียนนี้จะเขียนเสร็จ ซึ่งทำให้เชื่อกันว่าทิเชียนมาเขียนภูมิทัศน์และท้องฟ้าในฉากหลัง ที่ทิเชียนนำมาเขียนต่อมาในภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” 
ความยั่วยวนของวีนัสในภาพนี้อยู่ที่การวางท่าและตำแหน่งของมือซ้ายที่วางระหว่างต้นขา ผ้าปูเขียนเป็นสีเงินและเป็นเงาเหมือนผ้าซาตินซึ่งเป็นสีเย็นแทนที่จะเป็นสีร้อนของผ้าลินนินที่นิยมเขียนกัน ลักษณะของผ้าดูแข็งเมื่อเทียบกับที่พบในภาพเขียนของทิเชียนหรือเดียโก เบลัซเกซ ภูมิทัศน์โค้งตามส่วนโค้งของร่างของวีนัสที่เป็นการสะท้อนให้เห็นความคิดของความเกี่ยวข้องระหว่างร่างกายของมนุษย์ว่าเป็นสิ่งธรรมชาติที่เป็นสิ่งที่มีชีวิตและเจริญเติบโตได้
มีผู้อ้างว่าการวางท่าของวีนัสมีลักษณะคล้ายกับภาพพิมพ์แกะไม้
The pose of the figure has been connected with a figure in one of the ภาพพิมพ์แกะไม้ประกอบของหนังสือ “Hypnerotomachia Poliphili” (โพลิฟิลิตามความรักในฝัน) ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1499 แต่ภาพเปลือยขนาดใหญ่เช่นภาพนี้ที่เป็นหัวเรื่องหลักของภาพเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำกันมาก่อนในภาพเขียนในตะวันตก และเป็นภาพที่มีอิทธิพลต่อการเขียนภาพประเภทนี้ต่อมาอีกหลายร้อยปียกเว้นและงานที่แจ่มแจ้งไปกว่างานของจอร์โจเนเช่นงานพิมพ์ของจิโอวานนิ บัตติสตา พาลัมบา แม้ว่าจะมีภาพเขียนสตรีเปลือยโดยจิตรกรชั้นครูอื่นๆ ก่อนหน้านั้นอีกหลายภาพแต่ก็มีเพียงสองภาพที่เขียนโดยบอตติเชลลี “กำเนิดวีนัส” และ “ฤดูใบไม้ผลิ” เท่านั้นที่พอจะเป็นงานที่มีลักษณะใกล้เคียงพอกับภาพนี้ ความหยั่งคิดถึงธรรมชาติและความงามของสรีระเป็นเรื่องปกติของทัศนคติของจอร์โจเน การวางภาพนี้มีอิทธิพลต่อภาพเขียนในสมัยต่อมาเช่นในงานเขียนของฌอง โอกุสต์ โดมินิค อิงเกรส์ และ ปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และงานที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับภาพนี้ของจอร์โจเนก็คือภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ที่เขียนโดยทิเชียน และภาพ “โอลิมเปีย” ที่เขียนโดยเอดวด มาเนท์
ขบวนการต่อต้านเดนมาร์ก

ขบวนการต่อต้านเดนมาร์ก  เป็นขบวนการใต้ดินที่ต่อต้านการยึดครองเดนมาร์กของนาซีเยอรมนี ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง พัฒนาการของขบวนการต่อต้านในเดนมาร์กจัดว่าช้ากว่าประเทศอื่น อย่างไรก็ตามส่วนใหญ่เข้าเป็นสมาชิกองค์กรนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2486
ขบวนการต่อต้านที่ไม่รุนแรง พ.ศ. 2483 – 2486.
หลังจากกองทัพนาซีเข้ารุกรานเดนมาร์กเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2483 เยอรมันยังยอมให้รัฐบาลเดนมาร์กบริหารประเทศต่อไป ทำให้มีการต่อต้านน้อยกว่าประเทศอื่น ดังเช่นที่เกิดในนอร์เวย์ ฝรั่งเศส และโปแลนด์ ชาวยิวยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของรัฐบาลเดนมาร์ก และเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ภายใต้การควบคุมของเดนมาร์ก กลุ่มต่อต้านเริ่มออกมาต่อต้านเยอรมันเมื่อเยอรมันบังคับบังคับให้รัฐบาลเดนมาร์กที่นำโดย Erik Scavenius ลงนามสนธิสัญญาต่อต้านคอมมิวนิสต์ และหลังจากพรรคคอมมิวนิสต์เดนมาร์กถูกแบนเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2494
ชาวเดนมาร์กที่นิยมลัทธินาซีมีน้อย และยิ่งน้อยลงหลังจากถูกรุกราน กิจกรรมการต่อต้านในช่วงแรกเป็นไปโดยสงบ เช่นการโจมตีโดยหนังสือพิมพ์ใต้ดิน กลุ่มนิยมลัทธิคอมมิวนิสต์เริ่มต่อต้านรุนแรงขึ้นหลังจากเยอรมันรุกรานโซเวียต หลายกลุ่มมีการติดต่อกับอังกฤษเพื่อขอรับการสนับสนุน
ขบวนการต่อต้านที่รุนแรง พ.ศ. 2486 จนสิ้นสุดสงคราม.
ใน พ.ศ. 2486 ชาวเดนมาร์กเริ่มไม่พอใจเยอรมันมากขึ้น ปลายเดือนสิงหาคมของปีนั้น เยอรมันหันมาควบคุมเดนมาร์กอย่างเข้มงวด ตำรวจเริ่มถูกควบคุมโดยนาซี แต่ไม่อาจหยุดยั้งการต่อต้านของชาวเดนมาร์กได้
ใน พ.ศ. 2486 นี้ กลุ่มต่อต้านเยอรมันประสบความสำเร็จในการช่วยชาวยิวในเดนมาร์ก 6,500 คน จากทั้งหมด 7,000 คน ในค่ายกักกันให้เดินทางไปยังสวีเดนอย่างปลอดภัย ในเวลาต่อมา อิสราเอลได้มอบรางวัลให้แก่ขบวนการนี้ที่ได้ร่วมปกป้องชาวยิว ความสำเร็จอีกอย่างหนึ่งของขบวนการคือ รบกวนระบบการขนส่งจากเดนมาร์กไปยังฝรั่งเศสหลังวันดีเดย์ให้ช้าลง เมื่อสงครามสิ้นสุดลง มีสมาชิกของขบวนการเสียชีวิตไปมากกว่า 850 คน ทั้งระหว่างการต่อต้าน ในคุก และในค่ายกักกัน
ขบวนการนี้มีพิพิธภัณฑ์ของตนในกรุงโคเปนเฮเกน ที่เว็บไซต์นี้
แอร์โกเล เด โรแบร์ตี

แอร์โคเล เดรอแบร์ติ  (ราว ค.ศ. 1451 - ค.ศ. 1496) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีตอนต้นของตระกูลการเขียนภาพแบบเฟอร์ราราของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง แอร์โคเล เดรอแบร์ติเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1451 เป็นบุตรของยามรักษาประตูที่ปราสาทของตระกูลเอสเต ต่อมาก็ได้เป็นจิตรกรประจำสำนักของตระกูล แต่งานเขียนของแอร์โคเลมีเหลืออยู่เพียงไม่กี่ชิ้น และงานส่วนใหญ่ก็ถูกทำลายไป
จอร์โจ วาซารีรวมประวัติชีวิตของแอร์โคเล เดรอแบร์ติในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น” และบรรยายถึงแอร์โคเลว่า
“แอร์โคเลเป็นคนชอบดื่มไวน์เอามากๆ และความเมาอันสม่ำเสมอก็มีส่วนทำให้อายุสั้น ที่ทำมาจนอายุได้สี่สิบปีโดยไม่มีอุบัติเหตแต่อย่างใด แต่วันหนึ่งแอร์โคเลก็ล้มพับไปเพราะเส้นเลือดในสมองแตกซึ่งก็เป็นการทำให้ชีวิตสิ้นสุดในระยะเวลาไม่นานนัก”
ผลงาน.
ในปี ค.ศ. 1473 เมื่อมีอายุได้ 17 ปีแอร์โคเลก็ย้ายจากเฟอร์ราราไปโบโลนยาไปฝึกงานที่ห้องเขียนภาพของฟรานเชสโค เดล คอสสา (ตามคำบอกเล่าของวาซารี ฝึกงานกับลอเร็นโซ คอสตาด้วยแต่ข้อมูลหลังนี้ไม่น่าเป็นไปได้เพราะแอร์โคเลมีอายุแก่กว่าคอสตาหลายปี) นอกจากนั้นก็เชื่อกันว่าแอร์โคเลมีส่วนในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่วังสคิฟาโนเอีย
งานชิ้นสำคัญชิ้นแรกคือภาพเขียนในชาเปลกริฟโฟนิสำหรับบาซิลิกาซานเพโทรนิโอในโบโลนยาเป็นฐานฉากแท่นบูชาที่เป็นภาพ “ปาฏิหาริย์ของนักบุญวินเซนต์ แฟร์เรอร์” (ราว ค.ศ. 1473) (ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน) และงานเขียนประกอบฉากแท่นบูชาสำหรับงานที่คอสสาได้รับจ้าง
ในปี ค.ศ. 1480 แอร์โคเลก็เขียนฉากแท่นบูชาชิ้นใหญ่เป็นภาพ “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์กับนักบุญ” สำหรับวัดซานตามาเรียอินพอร์โตที่เมืองราเวนนา ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เบรราที่เมืองมิลาน ภาพเหมือนของจิโอวานนิที่ 2 เบนติโวกลิโอและจิเนฟรา เบนติโวกลิโอ (ราว ค.ศ. 1480) ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ก็กล่าวกันว่าเป็นงานเขียนของแอร์โคเล
แอร์โคเลเป็นช่างเขียนประจำสำนักของตระกูลเอสเตในเฟอร์ราราต่อจากโคสิโม ทูรา ราวปี ค.ศ. 1486 ดูเหมือนว่าแอร์โคเลจะไม่เป็นแต่เพียงจิตรกรเท่านั้นแต่ยังติดตามอัลฟอนโซ เดสเตไปเฝ้าพระสันตะปาปาในกรุงโรม เป็นผู้จัดการเครื่องแต่งตัวสำหรับการสมรสของอิซาเบลลา เดสเตที่มานตัว และอาจจะทำซาลามีด้วย
ภาพเขียนอื่นก็ได้แก่ “พอร์เทียและบรูทัส” (ราว ค.ศ. 1486-ค.ศ. 1490) ที่เชื่อกันว่าเป็นภาพเอเลโนราแห่งอารากอน ดัชเชสแห่งเฟอร์รารา และ “นักบุุญเจอโรมในป่า” (พิพิธภัณฑ์เจ. พอล เกตตี, ลอสแอนเจลิส)
เก็บภาษี (มาซาชิโอ)

เก็บภาษี  เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยมาซาชิโอจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนราวคริสต์ทศวรรษ 1420 ภายในชาเปลบรันคาชชิ, ภายในวัดซานตามาเรียเดลคาร์มิเนในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี งานชิ้นนี้ถือกันว่าเป็นงานชิ้นที่ดีที่สุดชิ้หนึ่งของมาซาชิโอและเป็นงานชิ้นสำคัญของการวิวัฒนาการของศิลปะยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ภาพเขียนนี้เป็นส่วนหนึ่งในภาพชุดชีวิตของนักบุญปีเตอร์ เป็นฉากจากพระวรสารนักบุญแม็ทธิว สิ่งที่สำคัญของภาพเขียนนี้คือการใช้วิธีการเขียนภาพแบบใหม่ที่เป็นลักษณะทัศนมิติ และ “ค่าต่างแสง” หรือการเขียนที่ใช้แสงเงาที่ตัดกัน ภาพเขียนได้รับความเสียหายอย่างหนักจนกระทั่งมาได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในคริสต์ทศวรรษ 1980