เหตุเครื่องบินชนกันกลางอากาศที่แกรนด์แคนยอน พ.ศ. 2499

เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1952 เครื่องบินดักลาส ดีซี-7 ของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ พุ่งชนกับเครื่องบินล็อกฮีด แอล-1049 ซูเปอร์คอนสเตลเลชันของทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ บริเวณเหนืออุทยานแห่งชาติแกรนด์แคนยอน รัฐแอริโซนา เครื่องบินของทีดับเบิลยูเอตกลงไปในหุบผาชัน ส่วนเครื่องบินของยูไนเต็ดแอร์ไลน์บินพุ่งชนเข้ากับหน้าผาหิน เหตุเครื่องบินชนกันกลางอากาศที่แกรนด์แคนยอน ในครั้งนี้ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 128 คนบนเครื่องบินทั้งสองลำ และถือเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่เกิดขึ้นกับสายการบินพาณิชย์แรกที่มียอดผู้เสียชีวิตมากกว่า 100 คน 
เครื่องบินทั้งสองลำบินออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส ห่างจากกันเพียงไม่กี่นาทีและมุ่งหน้าไปยังชิคาโกและแคนซัสซิตีตามลำดับ การชนกันเกิดขึ้นในน่านฟ้าที่ไม่มีการควบคุมซึ่งเป็นความรับผิดชอบของนักบินในการรักษาระยะห่าง โดยใช้หลักการ "มองเห็นและถูกมองเห็น" สิ่งนี้เน้นให้เห็นถึงความล้าสมัยและความไร้ประสิทธิภาพของระบบการควบคุมการจราจรทางอากาศ ซึ่งต่อมาจะเป็นจุดสนใจของการปฏิรูปการบินของสหรัฐ และเป็นจุดเริ่มต้นของการจัดตั้งองค์การบริหารการบินแห่งชาติขึ้นมาหลังจากเหตุการณ์นี้
ภูมิหลัง.
ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 2 ซึ่งใช้เครื่องบินซูเปอร์คอนสเตลเลชั่น L-1049 ของ Lockheed ที่มีชื่อว่า "Star of the Seine" โดยมีกัปตัน Jack Gandy (อายุ 41 ปี) นักบินผู้ช่วย James Ritner (31 ปี) และ วิศวกรการบิน Forrest Breyfogle (37 ปี) โดยออกเดินทางจากลอสแองเจลิสเมื่อวันเสาร์ 30 มิถุนายน 2499 เวลา 9:01 น. PST พร้อมผู้โดยสาร 64 คน (รวมถึงพนักงานนอกหน้าที่ของ TWA 11 คนที่ใช้ตั๋วฟรี) และลูกเรือ 6 คน (รวมถึง พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน 2 คนและวิศวกรการบินนอกหน้าที่ 1 คน) และมุ่งหน้าไปยัง สนามบิน Kansas City Downtown ซึ่งช้ากว่ากำหนด 31 นาทีเที่ยวบินที่ 2 ซึ่งเริ่มบินครั้งแรกภายใต้ กฎการบินด้วยเครื่องมือ (IFR) ได้ไต่ขึ้นสู่ ระดับความสูงที่ได้รับอนุญาตที่ และอยู่ในน่านฟ้าควบคุมจนถึงเมือง Daggett รัฐแคลิฟอร์เนียที่ Daggett กัปตัน Gandy เลี้ยวขวาไปยังทิศทางแม่เหล็ก 059 องศา เพื่อไปยังช่วงวิทยุใกล้กับตรินิแดด โคโลราโด
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 718 ซึ่งใช้เครื่องบินแบบดักลาส DC-7 ที่ชื่อว่า "เมนไลเนอร์แวนคูเวอร์" โดยมีกัปตันโรเบิร์ต บ็อบ เชอร์ลีย์ (อายุ 48 ปี) นักบินผู้ช่วยโรเบิร์ต ฮาร์มส์ (36 ปี) และวิศวกรการบินจิราร์โด เจอราร์ด ฟิโอเร (39 ปี) เป็นผู้ทำการบิน โดยออกเดินทางจากลอสแองเจลิส เวลา 9:04 น. PST พร้อมผู้โดยสาร 53 คนและลูกเรือ 5 คน (รวมทั้งพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน 2 คน) มุ่งหน้าสู่สนามบินมิดเวย์ในชิคาโก พวกเขาบินขึ้นไปที่ระดับความสูงที่ได้รับอนุญาตคือ กัปตัน Shirley บินภายใต้ IFR ใน น่านฟ้าควบคุม ไปยังจุดทางตะวันออกเฉียงเหนือของปาล์มสปริงส์ แคลิฟอร์เนียซึ่งเขาเลี้ยวซ้ายไปทางสัญญาณวิทยุใกล้กับนีดเดิลส์ แคลิฟอร์เนีย หลังจากนั้นแผนการบินของเขาตรงไปยังดูรังโกทางตะวันตกเฉียงใต้ของโคโลราโด.
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
ในปี ค.ศ. 2006 อุบัติเหตุครั้งนี้ถูกนำเสนอในฤดูกาลที่สามของรายการ"ยูเอฟโอฟลายส์"โดยเดอะฮิสทรีแชนเนล ในตอน ซึ่งใช้ชื่อ "ความลับของยูเอฟโอกล่องดำ" ประกอบด้วยภาพข่าวจากยูนิเวอร์แซลนิวส์รีลเกี่ยวกับอุบัติเหตุ บรรยายโดยเอ็ด เฮอร์ลิฮี
ในปี ค.ศ. 2010 อุบัติเหตุครั้งนี้ พร้อมกับเหตุเครื่องบินชนกันกลางอากาศครั้งอื่นๆ ถูกนำเสนอในฤดูกาลที่แปดของรายการ "เมย์เดย์" (หรือรู้จักกันในชื่อ "แอร์อีเมอร์เจนซี" หรือ "แอร์แครชอินเวสติเกชัน") โดยแนชนัลจีโอกราฟิกแชนแนล ในตอน "System Breakdown". และถูกนำเสนออีกครั้งในฤดูกาลที่ 12 ในตอน "Grand Canyon Disaster" เมื่อปี ค.ศ. 2013
อุบัติเหตุครั้งนี้ถูกนำเสนอในฤดูกาลแรกตอนที่ห้าของรายการ "วายเพลนส์แครช" ในตอนชื่อว่า "Collision Course"
ในปี 2015 อุบัติเหตุครั้งนี้ถูกนำเสนอในฤดูกาลแรกตอนที่เจ็ดของรายการ "มิสเตอรีส์แอตเดอะแนชนัลพาร์คส์" โดยทราเวลแชนแนล ใช้ชื่อ "Portal To The Underworld" เหตุการณ์นี้ถูกกล่าวว่าเป็น "เหตุการณ์เหนือธรรมชาติ"
ในปี 2014 อุบัติเหตุครั้งนี้ถูกนำเสนอในฤดูกาลที่สี่ตอนที่หกของรายการ "แอร์ดีแซสเตอร์"โดยสมิธโซเนียนแชนแนล ในตอน "Grand Canyon"
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />