ฮารูตและมารูต

ฮารูตและมารูต  เป็นทูตสวรรค์สองตนในอัลกุรอาน ซูเราะฮ์ที่ 2:102 กล่าวกันว่าทั้งสองล่อลวงมนุษย์ด้วยการสอนไสยศาสตร์ ("ซิหร์") ที่บาบิโลน ตัฟซีรอธิบายว่าทูตสวรรค์ทั้งสองวิจารณ์ถึงความชั่วร้ายของมนุษย์ ซึ่งอ้างถึงซูเราะฮ์ 2:30 จากนั้นทั้งสองจึงถูกส่งลงมายังโลก เพื่อแข่งขันในเรื่องความเชื่อฟังกับมนุษย์ หลังทั้งสองก่ออาชญากรรมต่าง ๆ ก็พบว่าไม่สามารถกลับสวรรค์ได้ พระเจ้าทรงให้ทั้งสองเลือกระหว่างการลงโทษบนโลกนี้หรือในนรก ทั้งสองเลือกการลงโทษในโลกนี้ นำไปสู่สถานการณ์ในอัลกุรอาน
เรื่องราวนี้กลายเป็นประเด็นพิพาททางเทววิทยาในศาสนาอิสลาม นักเทววิทยามุสลิมบางส่วนโต้แย้งว่าทูตสวรรค์ไม่มีวันทำบาป จึงปฏิเสธเรื่องราวของฮารูตและมารูต ฮารูตและมารูตอาจระบุเป็น "สองกษัตริย์" แทน ขึ้นอยู่กับวิธีการอ่านอัลกุรอาน ("กิรออาต") กษัตริย์เหล่านี้อาจเรียนรู้ไสยศาสตร์จากมารร้ายแล้วสอนวิชานี้แก่มวลมนุษย์ ทางเลือกหนึ่งในการปกป้องฮารูตและมารูตจากบาป พร้อมทั้งยืนยันสถานะทูตสวรรค์ของทั้งสองคือการอธิบายว่าทั้งสองเป็นทูตสวรรค์ที่สอนเวทมนตร์ที่ดี ในขณะที่มารร้ายสอนเวทมนตร์ที่ชั่วร้าย
นักเทววิทยามุสลิมบางส่วนเชื่อมโยงข้อโต้แย้งของฮารูตและมารูตเข้ากับข้อพิพาทของบรรดาทูตสวรรค์ในซูเราะฮ์ 2:30 ซึ่งระบุว่า เมื่อพระผู้เป็นเจ้าประกาศสร้างอะดัม ทูตสวรรค์พากันตั้งข้อสงสัยในเรื่องนี้และโต้แย้งว่าพวกตนทำได้ดีกว่มนุษย์ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังการประกาศครั้งนั้น อย่างไรก็ตาม นักวิชาการมุสลิมส่วนใหญ่จัดให้เรื่องนี้เกิดขึ้นหลังการสร้างอะดัม
อัลกุรอาน.
ในอัลกุรอานมีการกล่าวถึงฮารูตและมารูตโดยย่อในซูเราะฮ์ 2:102 โดยมีการอ่านและตีความที่แตกต่างกัน:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />และพวกเขาได้ปฏิบัติตามสิ่งที่บรรดาชัยฏอน ในสมัยสุลัยมานอ่านให้ฟัง และสุลัยมานหาได้ปฏิเสธการศรัทธาไม่ แต่ทว่าชัยฏอนเหล่านั้นต่างหากที่ปฏิเสธการศรัทธาโดยสอนประชาชนซึ่งวิชาไสยศาสตร์และสิ่งที่ถูกประทานลงมา แก่มาลาอิกะฮฺทั้งสอง คือ ฮารูต และมารูต ณ เมืองบาบิล และเขาทั้งสองจะไม่สอนให้แก่ผู้ใดจนกว่าจะกล่าวว่า แท้จริงเราเพียงเป็นผู้ทดสอบเท่านั้นท่านจงอย่าปฏิเสธการศรัทธาเลย แล้วเขาเหล่านั้นก็ศึกษาจากเขาทั้งสอง สิ่งที่พวกเขาจะใช้มันยังความแตกแยกระหว่างบุคคลกับภรรยาของเขาและพวกเขาไม่อาจทำให้สิ่งนั้นเป็นอันตรายแก่ผู้ใดได้นอกจากด้วยการอนุมัติของอัลลอฮฺเท่านั้นและพวกเขาก็เรียนสิ่งที่เป็นโทษแก่พวกเขา และแท้จริงนั้นพวกเขารู้แล้วว่า แน่นอนผู้ที่ซื้อมันไว้นั้น ในวันปรโลกก็ย่อมไม่มีส่วนได้ใด ๆ และแน่นอนเป็นสิ่งที่ชั่วช้าจริง ๆ ที่พวกเขาขายตัวของพวกเขาด้วยสิ่งนั้น หากพวกเขารู้
ฮะซัน อัลบัศรี (ค.ศ. 642–728) ระบุตามการอ่านไว้ว่า ฮารูตและมารูตเป็น "สองกษัตริย์"  ไม่ใช่สองทูตสวรรค์ ในอีกกรณีหนึ่ง อิบน์ อับบาสระบุการอ่านคำว่า "มา"  แปลเป็น "ไม่" แทนที่จะแปลเป็น "อะไร"
ในตัฟซีรของอัฏเฏาะบะรี (ค.ศ. 839–923) เสนอข้อโต้แย้งว่า "มา" ("ไม่") สื่อถึงมลาอิกะฮ์ญิบรออีลและมีกาอีล ไม่ใช่ฮารูตและมารูต สอดคล้องกับรูปอ่านของฮะซัน อัลบัศรีที่ระบุว่า ฮารูตและมารูตเป็นบุคคลธรรมดาที่เรียนรู้เวทมนตร์จากมารร้าย แนวทางการตีความนี้คล้ายคลึงกับการตีความ "Bənē hāʾĔlōhīm" จากหนังสือปฐมกาลใหม่ ซึ่งระบุทั้งสองเป็นมนุษย์ธรรมดา (บุตรของคาอินและเสท) แทนที่จะเป็นทูตสวรรค์ อย่างไรก็ตาม นักตัฟซีรอัลกุรอานยุคแรกส่วนใหญ่ถือว่าฮารูตและมารูตเป็นทูตสวรรค์
อรรถกถา.
ฮารูตและมารูตได้รับการพรรณาเป็นต้นตอของพิธีกรรมทางไสยศาสตร์บนโลก และด้วยเหตุนั้น จึงอธิบายได้ว่าเวทมนตร์มีต้นกำเนิดจากโลกอื่น ในมุมมองเทววิทยา ฮารูตและมารูตเป็นการล่อลวงรูปแบบหนึ่ง คล้ายกับชัยฏอน ทั้งสองได้รับการกล่าวถึงใน "เรื่องเล่าของบรรดาศาสดา" ("กิเศาะศุลอันบิยาอ์") และมองเป็นสัญลักษณ์ของ "ความรักอันลุ่มหลง"
การโต้แย้งของทูตสวรรค์.
บางครั้งฮารูตและมารูตถูกเชื่อมโยงเข้ากับซูเราะฮ์ 2:30 แม้ว่าจะไม่มีการกล่าวถึงเรื่องนี้แบบตรง ๆ : 
"และจงรำลึกถึงขณะที่พระเจ้าของเจ้าได้ตรัสแก่มลาอิกะฮฺว่า แท้จริงข้าจะให้มีผู้แทนคนหนึ่งในพิภพ มลาอิกะฮฺได้ทูลขึ้นว่า พระองค์จะทรงให้มีขึ้นในพิภพซึ่งผู้ที่บ่อนทำลาย และก่อการนองเลือด ในพิภพกระนั้นหรือ ทั้ง ๆ ที่พวกข้าพระองค์ให้ความบริสุทธิ์ พร้อมด้วยการสรรเสริญพระองค์ และเทิดทูนความบริสุทธิ์ในพระองค์ พระองค์ตรัสว่า แท้จริงข้ารู้ยิ่งในสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้" 2:30 
ในมุมมองนี้ พระผู้เป็นเจ้าส่งทูตสวรรค์เหล่านี้ลงมาเพื่อแสดงให้เหล่าทูตสวรรค์ที่ประท้วงเห็นถึงคุณสมบัติพิเศษและความเป็นเอกลักษณ์ของเหล่ามนุษย์
ในหนังสือ "Haba'ik fi akhbar al-mala'ik" อัสซุยูตีรายงานถึงฮะดีษที่ว่า หลังข้อพิพาทในโองการนั้น เหล่าทูตสวรรค์ได้ท้ากับพระผู้เป็นเจ้าว่าตนเชื่อฟังต่อพระองค์มากกว่าลูกหลานอะดัม จากนั้นพระผู้เป็นเจ้าทรงขอให้เลือกทูตสวรรค์สองตนจากกลุ่มนั้นเพื่อลงมายังโลกและถูกทดสอบ
คำวิจารณ์.
ทางประวัติศาสตร์.
แม้ว่าอัลกุรอานไม่ได้เรียกทูตสวรรค์คู่นี้ว่า "ตกสวรรค์" แบบเปิดเผย แต่ในบริบทถือว่าเป็นเรื่องจริง เรื่องราวนี้มีความคล้ายคลึงกับทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์ ที่มีการกล่าวถึงในธรรมเนียมพระวิหารที่สองและสะท้อนความเชื่อของชาวคริสต์ยุคต้น อย่างไรก็ตาม ส่วนที่โดดเด่นที่สุดของเรื่องราวอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของธรรมเนียมอิสลามและไม่สะท้อนถึงสองความเชื่อก่อนหน้า คือ แก่นเรื่องในด้านความประหลาดใจของเหล่าทูตสวรรค์ต่อความชั่วร้ายของมนุษย์ เรื่องราวนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับการก่อกบฏของทูตสวรรค์หรือบาปกำเนิด แต่เกี่ยวกับความยากลำบากของการเป็นมนุษย์ และอัลกุรอานระบุไว้ว่า ทูตสวรรค์เหล่านี้ "ส่งลงมา" โดยพระผู้เป็นเจ้า 
ชื่อ "ฮารูต" และ "มารูต" ไม่ได้มีต้นตอจากความเชื่อแบบเซมิติก แต่มีความคล้ายคลึงทางนิรุตศาสตร์กับคำว่า "Haurvatat" และ "Ameretat" Amesha Spenta สองตนจากศาสนาโซโรอัสเตอร์ Georges Dumézil เสนอแนะว่าเรื่องราวนี้มีความคล้ายคลึงกันเรื่องราวในมหาภารตะอย่างใกล้ชิด