บอลลูนิ่ง (แมงมุม)

บอลลูนิ่ง หรือที่บางครั้งเรียกว่า การร่อน เป็นกระบวนการที่ แมงมุม และ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ขนาดเล็กอื่น ๆ เคลื่อนที่ไปในอากาศด้วยการปล่อย เส้นใยบาง ๆ หนึ่งเส้นหรือมากกว่าเพื่อรับลม ทำให้เส้นใยเหล่านี้ล่องลอยอยู่ในอากาศโดยอาศัย กระแสลม และ สนามไฟฟ้า การศึกษาวิจัยในปี 2018 สรุปว่าสนามไฟฟ้าให้แรงเพียงพอที่จะยกแมงมุมขึ้นไปในอากาศ และอาจทำให้เกิดพฤติกรรมการบินบอลลูนิ่งได้ โดยทั่วไปแล้วสิ่งนี้จะใช้โดยลูกแมงมุมเพื่อกระจายพันธุ์ อย่างไรก็ตาม มีการสังเกตเห็นแมงมุมตัวใหญ่ที่ทำเช่นนี้เช่นกัน แมงมุมปีนขึ้นไปบนจุดที่สูงและยืนโดยให้ท้องชี้ขึ้นฟ้า ปล่อยเส้นไหมอันละเอียดอ่อนจาก เส้นใยปั่นใย จนกระทั่งลอยขึ้นสูง ระยะทางการเดินทางที่ทำได้มีตั้งแต่ไม่กี่เมตรไปจนถึงหลายร้อยกิโลเมตร แม้แต่ตัวอย่างบรรยากาศที่เก็บมาจากบอลลูนิ่งที่ระดับความสูง 5 กิโลเมตรและจากเรือกลางมหาสมุทรก็ รายงานว่ามีแมงมุมเกาะอยู่ การขึ้นบอลลูนิ่งอาจเป็นอันตรายได้ (เนื่องจากมีสัตว์นักล่า และเนื่องจากลักษณะที่ไม่สามารถคาดเดาได้ของการขึ้นบอลลูนิ่งระยะไกล ซึ่งอาจทำให้ผู้คนต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวย)
พบได้ใน แมงมุม หลายสายพันธุ์ เช่น "Erigone atra", "Cyclosa turbinata" รวมถึง ไรเดอร์ ("Tetranychidae") และใน ผีเสื้อ 31 สายพันธุ์ ซึ่งกระจายอยู่ใน 8 อันดับย่อย เบลล์และเพื่อนร่วมงานของเขาเสนอสมมติฐานว่า "บอลลูนิ่ง" ปรากฏขึ้นครั้งแรกในยุคครีเทเชียส งานวิจัยยาวนาน 5 ปีในช่วงปี ค.ศ. 1920–1930 เผยให้เห็นว่าสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง 1 ใน 17 ตัวที่ติดอยู่ในอากาศเป็นแมงมุม จากตัวอย่างทั้งห มด 28,739 ตัวอย่าง มี 1,401 ตัว อย่างที่เป็นแมงมุม 
คำอธิบาย.
การบินบอลลูนิ่งเป็นพฤติกรรมที่แมงมุมและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังบางชนิดใช้การแพร่กระจายในอากาศเพื่อเคลื่อนที่ระหว่างสถานที่ต่าง ๆ แมงมุม (โดยปกติจำกัดอยู่เพียงแมงมุมสายพันธุ์เล็ก) หรือลูกแมงมุมหลังจากฟักออกมา จะปีนขึ้นไปให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำ ได้ ยืนบนขาที่ยกขึ้นโดยให้ส่วนท้องชี้ขึ้น ("เขย่งเท้า") จากนั้นจึงปล่อยเส้นไหมจาก เส้นใยแมงมุม ไปในอากาศ สิ่งเหล่านี้จะสร้างร่มชูชีพรูปสามเหลี่ยมโดยอัตโนมัติ ซึ่งจะพาแมงมุมหนีไปตามกระแสลมที่พัดขึ้น ซึ่งแม้แต่ลมพัดเบา ๆ ก็สามารถพัดแมงมุมให้กระจัดก ระจายไปได้ สนามไฟฟ้าสถิต ของโลกอาจให้แรงยกในสภาวะที่ไม่ มี ลมได้เช่นกัน พฤติกรรมการพองตัวอาจเกิดขึ้นจากสนามไฟฟ้าที่เอื้ออำนวย 
แมงมุมหลายชนิดใช้ไหม ละเอียดเป็นพิเศษที่เรียกว่า "ใยแมงมุม" เพื่อยกตัวขึ้นจากพื้นผิว และแมงมุมที่ถูกพัดมาโดยลมก็อาจใช้ไหมเพื่อยึดตัวไว้เพื่อหยุดการเดินทาง คำว่า "ใยแมงมุม" ใช้ เป็นสัญลักษณ์หมาย ถึงเส้นด้ายหรือผ้าที่ละเอียดเป็นพิเศษ นักชีววิทยายังใช้คำว่า "ไหมลูกโป่ง" หมายความถึงเส้นด้ายที่ทำหน้าที่ยกและลากระบบด้วยกลไกอีกด้วย โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าแมงมุมส่วนใหญ่มีน้ำหนักมากกว่า 1 mg ไม่น่าจะใช้บอลลูนิ่ง เนื่องจากตัวแมงมุมจำนวนมากเสียชีวิตระหว่างการลอยบอลลูนิ่ง จึงมีแนวโน้มน้อยกว่าที่ตัวแมงมุมที่โตเต็มวัยจะลอยบอลลูนิ่งเมื่อเทียบกับลูกแมงมุม อย่างไรก็ตาม ตัวเมียโตเต็มวัยของสายพันธุ์สังคม "Stegodyphus" หลายสายพันธุ์ ("S. dumicola" และ "S. mimosarum") ที่มีน้ำหนักมากกว่า 100 มก. และมีขนาดลำตัวสูงสุดถึง ได้มีการสังเกตเห็นการใช้บอลลูนิ่งโดยใช้ กระแสลม ร้อนในวันที่มีอากาศร้อนและไม่มีลม แมงมุมเหล่านี้ใช้เส้นไหมจำนวนนับสิบถึงหลายร้อยเส้นซึ่งรวมกันเป็นแผ่นสามเหลี่ยมที่มีความยาวและความกว้างประมาณ . 
ระยะทางและความสูงที่ทำได้.
การเดินทางด้วยบอลลูนิ่งส่วนใหญ่จะสิ้นสุดลงหลังจากเดินทางเพียงไม่กี่เมตร แม้ว่าจะขึ้นอยู่กับมวลและท่าทางของแมงมุม แมงมุมอาจถูกพัดขึ้นไปใน กระแสลมกรด นอกจากนี้ วิถีการบินยังขึ้นอยู่กับ กระแสอากาศ ที่พาความร้อน และ แรงลาก ของไหมและร่มชูชีพเพื่อลอยและเดินทางสูงขึ้นไปใน ชั้นบรรยากาศเบื้องบน 
ลูกเรือหลายคนรายงานว่ามีแมงมุมติดอยู่ในใบเรือของพวกเขาเป็นระยะทางกว่า จากพื้นดิน (Heimer 1988) พวกมันยังถูกตรวจพบในบอลลูนิ่งเก็บข้อมูลบรรยากาศที่เก็บตัวอย่างอากาศในระยะน้อยกว่า เหนือระดับน้ำทะเล เห็นได้ชัดว่าการใช้บอลลูนิ่งเป็นวิธีที่พบบ่อยที่สุดสำหรับแมงมุมในการรุกรานเกาะที่อยู่ห่างไกลและยอดเขา เป็นที่ทราบกันว่าลูกแมงมุมสามารถอยู่รอดได้โดยไม่ต้องกินอาหารในขณะที่เดินทางในกระแสลมกรดเป็นเวลา 25 วันหรือมากกว่านั้น 
ไร บางชนิดและ หนอนผีเสื้อ บางชนิดยังใช้ไหมเพื่อแพร่กระจายไปในอากาศด้วย 
พบว่ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างพฤติกรรมการบินบอลลูนิ่งกับความสามารถของแมงมุมสายพันธุ์หนึ่งในการมีชีวิตรอดบนน้ำ ขาที่กันน้ำช่วยให้พวกมันมีชีวิตอยู่ได้ทั้งในน้ำจืดและน้ำเค็ม ทำให้พวกมันสามารถอยู่รอดได้ในคลื่นที่สูงถึง 0.5 เมตร เมื่อมีลม สัตว์หลายชนิดจะยกขาหรือหน้าท้องขึ้นเพื่อใช้เป็นใบเรือเพื่อขับเคลื่อนตัวเองไปบนผิวน้ำ แมงมุมหลายชนิดยังทิ้งไหมเพื่อยึดตัวเองไว้กับที่ในขณะที่ลอยน้ำด้วย แมงมุมดังกล่าวไม่ได้แสดงพฤติกรรมดังกล่าวบนบก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพวกมันกำลังปรับตัวให้เข้ากับน้ำ 
ประวัติศาสตร์.
แม้ว่าปรากฏการณ์นี้จะเป็นที่รู้จักตั้งแต่สมัยของอริสโตเติล แต่การสังเกตที่แม่นยำครั้งแรกได้รับการตีพิมพ์โดย นักแมงมุมวิทยา ชื่อจอห์น แบล็กวอลล์ ในปีพ.ศ. 2370 มีการศึกษามากมายที่ทำให้สามารถวิเคราะห์พฤติกรรมดังกล่าวได้ การศึกษาวิจัยเกี่ยวกับบอลลูนิ่งที่สำคัญและครอบคลุมที่สุดแห่งหนึ่งได้รับทุนจาก กระทรวงเกษตรสหรัฐอเมริกา และดำเนินการโดยกลุ่มนักวิทยาศาสตร์ระหว่างปี พ.ศ. 2469 ถึง พ.ศ. 2474 ผลการวิจัยนี้ได้รับการตีพิมพ์ในปีพ.ศ. 2482 ในวารสาร 155 หน้าที่จัดทำโดย PA Glick