การผลิตสิ่งทอในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษ

การผลิตสิ่งทอในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษ มีศูนย์กลางอยู่ที่ทางใต้ของ แลงคาเชอร์ และเมืองทั้งสองฝั่งของ เพนไนน์ส ในสหราชอาณาจักร ปัจจัยหลักของ การปฏิวัติอุตสาหกรรม คือ การผลิตสิ่งทอ การหลอมเหล็ก พลังงานไอน้ำ การขุดเจาะน้ำมัน การค้นพบไฟฟ้าและการใช้งานทางอุตสาหกรรมมากมาย โทรเลข และอื่น ๆ อีกมากมาย ทางรถไฟ เรือจักรไอน้ำ โทรเลข และนวัตกรรมอื่น ๆ ช่วยเพิ่มผลผลิตของคนงานอย่างมหาศาล และยกระดับมาตรฐานค่าครองชีพโดยลดเวลาที่ใช้ในการเดินทาง การขนส่ง และการสื่อสารลงอย่างมาก
ก่อนศตวรรษที่ 18 อุตสาหกรรมการทอผ้าดำเนินการโดยคนงานแต่ละคนในสถานที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ การขนส่งสินค้าไปทั่วประเทศโดยการใช้ ม้าบรรทุกสัมภาระ หรือ การเดินเรือในแม่น้ำ และ คลอง ที่ก่อสร้างขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 ในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 ช่างฝีมือ ได้คิดค้นวิธีต่าง ๆ เพื่อเพิ่มการผลิต ผ้าไหม ผ้าขนสัตว์ และ ผ้าลินิน ถูกทดแทนด้วย ผ้าฝ้าย ซึ่งกลายเป็นสิ่งทอที่ได้รับความนิยมมากที่สุด
ด้วยความก้าวหน้าในเทคโนโลยี เหล็กหเครื่องปั่นฝ้าย ส่งผลให้เกิดเทคนิคการทอผ้าอย่าง การสาง และ การปั่น โดยมีการสร้าง เครื่องปั่นฝ้ายปั่น และ โครงน้ำ ที่มีขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งมีการติดตั้งเครื่องจักรเหล่านี้อยู่ใน โรงปั่นด้าย ที่ใช้พลังน้ำริม ลำธาร ความต้องการพลังงานที่มากขึ้นกระตุ้นการผลิต เครื่องจักรไอน้ำแบบคาน พลังไอน้ำ และ เครื่องจักรโรงปั่นด้ายแบบหมุน ที่ส่งกำลังไปยัง เพลาเส้น ในแต่ละชั้นของโรงปั่นด้าย กำลังการผลิตไฟฟ้าส่วนเกินสนับสนุนให้มีการก่อสร้าง เครื่องทอผ้า ที่มีความซับซ้อนมากขึ้นซึ่งทำงานใน โรงทอผ้า ขนาดของการผลิตใน เมืองโรงงาน รอบ ๆ แมนเชสเตอร์ ทำให้เกิดความต้องการ โครงสร้างเชิงพาณิชย์ เพื่อ การแลกเปลี่ยนฝ้าย และ คลังสินค้า เทคโนโลยีนี้ใช้ในโรงงาน ขนสัตว์ และ ด้ายขนสัตว์แบบนุ่ม ใน เวสต์ยอร์คเชอร์ และที่อื่นๆ
องค์ประกอบของการปฏิวัติอุตสาหกรรม.
การเริ่มต้นของการปฏิวัติอุตสาหกรรมมีความเชื่อมโยงเล็กน้อยกับนวัตกรรมที่เกิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18: 
องค์ประกอบข้างต้นนี้เป็นตัวแทนของ ภาคอุตสาหกรรมเด่น ๆ สามส่วน ซึ่งมีนวัตกรรมที่สำคัญ ซึ่งทำให้เศรษฐกิจเริ่มขยายตัว และใช้เป็นตัวกำหนดการเริ่มต้นยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม สิ่งประดิษฐ์ในเวลาต่อมา เช่น เครื่องทอผ้า และ เครื่องจักรไอน้ำ แรงดันสูงของ ริชาร์ด เทรวิธิก ก็มีความสำคัญต่อการพัฒนาอุตสาหกรรมที่กำลังเติบโตของสหราชอาณาจักรเช่นกัน การใช้เครื่องจักรไอน้ำในการจ่ายพลังงานให้กับ โรงงานฝ้าย และ โรงเหล็ก ทำให้สิ่งเหล่านี้สามารถสร้างขึ้นในสถานที่ที่สะดวกที่สุดเนื่องจากมีทรัพยากรอื่น ๆ เพียงพอ แทนที่จะใช้น้ำเพื่อผลิตไฟฟ้าให้กับ โรงปั่นด้าย
อุตสาหกรรมและการประดิษฐ์.
ก่อนทศวรรษที่ 1760 การผลิตสิ่งทอเป็น อุตสาหกรรมในครัวเรือน ที่ใช้ ใยลินิน และ ขนสัตว์ เป็นหลัก ครอบครัวทอผ้าทั่วไปจะมี กี่ทอผ้า หนึ่งเครื่อง ซึ่งผู้ชายจะเป็นคนทอโดยได้รับความช่วยเหลือจากเด็กผู้ชาย ส่วนภรรยา เด็กผู้หญิง และผู้หญิงคนอื่น ๆ จะผลิต เส้นด้าย ให้ทันระหว่างที่ทอผ้า
ความรู้เกี่ยวกับการผลิตสิ่งทอมีมานานหลายศตวรรษ อินเดีย มีอุตสาหกรรมสิ่งทอที่ใช้ ฝ้ายดิบ ซึ่งใช้ในการผลิตผ้าฝ้าย เมื่อฝ้ายดิบถูกส่งออกไปยังยุโรปก็นำมาใช้ทำ ฟูสเตียน ได้ 
ได้มีการพัฒนาการปั่นขึ้นมาสองระบบ: ไม้ปั่นด้าย ซึ่งใช้กระบวนการที่ไม่ต่อเนื่อง และ ไม้ปั่นด้ายแบบแซกโซนี ที่ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นซึ่งขับเคลื่อน สปินเดิล และฟลายเออร์ที่ต่างกันด้วยแรงที่นำด้ายไปบนกระสวยซึ่งเป็นกระบวนการต่อเนื่อง สิ่งนี้น่าพอใจสำหรับการใช้งานกับเครื่องทอผ้า แต่ล้อเหล่านี้ไม่สามารถผลิตด้ายได้เพียงพอสำหรับเครื่องทอผ้าหลังจากการประดิษฐ์ กระสวยบิน บินโดย จอห์น เคย์ ในปี 1734 ซึ่งทำให้เครื่องทอผ้ามีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นสองเท่า
การผลิตผ้าย้ายจากการผลิตในครัวเรือนไปเป็น "โรงงาน" การเปลี่ยนแปลงครั้งแรกไปยังโรงงานที่เรียกว่า โรงปั่นด้าย เกิดขึ้นในภาคการปั่นด้าย การเปลี่ยนแปลงในอุตสาหกรรมการทอผ้าเกิดขึ้นในเวลาต่อมา ในช่วงทศวรรษที่ 1820 ฝ้าย ขนสัตว์ และผ้าเนื้อละเอียดทั้งหมดถูกปั่นในโรงงาน แต่เส้นด้ายเหล่านี้ยังเป็นงานของช่างทอฝีมือดีที่ยังคงทำงานในบ้านของตนเองต่อไป โรงทอที่เชี่ยวชาญด้านการทอผ้าเรียกว่า โรงทอผ้า
สิ่งประดิษฐ์ในยุคแรก.
บริษัทอินเดียตะวันออก.
ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 17 โรงงานที่จัดตั้งขึ้นใหม่อย่าง บริษัทอินเดียตะวันออก ใน เอเชียใต้ เริ่มผลิตผ้าฝ้ายสำเร็จรูปจำนวนมากสำหรับตลาดอังกฤษ การนำเข้าสิ่งทออย่าง ผ้าดิบ และ ผ้าลาย แข่งขันกันและทำหน้าที่เป็นสินค้าทดแทนสำหรับ ขนแกะ และ ผ้าลินิน ของอินเดีย ส่งผลให้ช่างทอ คนปั่นด้าย คนย้อมผ้า คนเลี้ยงแกะ และเกษตรกรในท้องถิ่นได้รับผลกระทบ และ ยื่นคำร้องต่อ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ของตน และในทางกลับกัน รัฐสภา ก็สั่งห้ามการนำเข้า และ จำหน่ายสินค้าผ้าฝ้ายทอ ซึ่งในที่สุดพวกเขาก็ประสบความสำเร็จผ่านทาง พระราชบัญญัติผ้าดิบ ในปี 1700 และ 1721 พ.ร.บ.ดังกล่าวห้ามการนำเข้าและต่อมามีขยายคลอบคลุมไปถึงการขายผลิตภัณฑ์ฝ้ายแท้สำเร็จรูป แต่ไม่ได้จำกัดการนำเข้าฝ้ายดิบ หรือการขายหรือการผลิต ฟูสเตียน [ "" ]
การจำกัดการนำเข้าฝ้ายดิบจากเอเชียและอเมริกาสองพันก้อนต่อปี ส่งผลกระทบและสร้างพื้นฐานของอุตสาหกรรมพื้นเมืองใหม่ เช่น การผลิต ฟูสเตียน สำหรับตลาดภายในประเทศ ซึ่งต่อมาจะกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาเทคโนโลยีการปั่นและการทอผ้าเพื่อแปรรูปวัสดุ การผลิตโดยใช้เครื่องจักรนี้กระจุกตัวอยู่ใน โรงงานฝ้าย แห่งใหม่ ซึ่งขยายตัวอย่างช้า ๆ จนถึงต้นทศวรรษที่ 1770 มีการนำเข้าฝ้ายเจ็ดพันก้อนต่อปี และเจ้าของโรงงานใหม่ก็กดดันรัฐสภาให้ยกเลิกข้อห้ามในการผลิตและ ขายผ้าฝ้ายแท้เพราะอยากแข่งขันนำเข้าจากอีไอซี 
สิ่งทออย่างผ้าฝ้ายของอินเดีย ส่วนใหญ่มาจาก แคว้นเบงกอล ซึ่งก็ยังคงรักษาความได้เปรียบทางการแข่งขันมาจนกระทั่งศตวรรษที่ 19 พ่อค้าชาวอังกฤษเริ่มลงทุนในความก้าวหน้าทางเทคนิคที่ช่วยลดจำนวนแรงงาน เพื่อที่จะแข่งขันกับสินค้าอินเดีย ในขณะเดียวกัน รัฐบาลก็ดำเนินนโยบาย กีดกันทางการค้า เช่น การห้ามและ ภาษี เพื่อจำกัดการนำเข้าของอินเดีย ในเวลาเดียวกัน การปกครองของบริษัทอินเดียตะวันออกในอินเดีย มีส่วนทำให้เกิด การลดอุตสาหกรรม โดยเปิดตลาดใหม่สำหรับสินค้าต่างประเทศ ในขณะที่บริษัทอินเดียตะวันออกใช้ทุนสะสมใน รัฐเบงกอล หลังจากก่อตั้งการควบคุมโดยตรงในปี ค.ศ. 1757 เพื่อลงทุน ในอุตสาหกรรมของอังกฤษ เช่น การผลิตสิ่งทอ ซึ่งมีส่วนอย่างมากต่อการเกิดขึ้นของ การปฏิวัติอุตสาหกรรม ในที่สุดอังกฤษก็แซงหน้าอินเดียในฐานะผู้ผลิตสิ่งทอผ้าฝ้ายชั้นนำของโลกในศตวรรษที่ 19 ฮอเรซ เฮย์แมน วิลสัน บรรยายการเติบโตของการผลิตสิ่งทอของอังกฤษไว้ในบันทึกที่ชื่อ The History of British India ว่า "...หากไม่มีคำสั่งห้ามและกฤษฎีกาดังกล่าว โรงงานของ เพสลีย์ และแมนเชสเตอร์ก็คงจะถูกหยุดตั้งแต่เริ่มแรก และแทบจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกเลย แม้แต่ด้วยพลังของไอน้ำก็ตาม สิ่งเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยการเสียสละการผลิตของอินเดีย” 
สหราชอาณาจักร.
ในช่วงศตวรรษที่ 18 และ 19 ฝ้ายส่วนใหญ่นำเข้ามาจาก สวน ทาง ตอนใต้ของอเมริกา ในช่วงที่มีความไม่แน่นอนทางการเมืองในอเมริกาเหนือ ระหว่าง สงครามปฏิวัติ และต่อมากลายเป็น สงครามกลางเมืองในอเมริกา อย่างไรก็ตาม สหราชอาณาจักรอาศัยการนำเข้าจาก อนุทวีปอินเดีย มากขึ้นเพื่อจัดหาอุตสาหกรรมการผลิตฝ้าย ท่าเรือบนชายฝั่งตะวันตกของสหราชอาณาจักร เช่น ลิเวอร์พูล บริสตอล และ กลาสโกว์ มีความสำคัญในการกำหนดสถานที่ตั้งของอุตสาหกรรมฝ้าย 
แลงคาเชอร์ กลายเป็นศูนย์กลางของ อุตสาหกรรมฝ้าย ที่เพิ่งเกิดใหม่ เนื่องจากสภาพอากาศชื้นจะดีกว่าสำหรับการปั่นด้าย เนื่องจากด้ายจากฝ้ายไม่แข็งแรงพอที่จะใช้เป็น ด้ายยืน จึงต้องใช้ขนสัตว์ ลินิน หรือ ฟูสเตียน แลงคาเชอร์เป็นศูนย์กลางขนสัตว์ที่มีอยู่ ในทำนองเดียวกัน กลาสโกว์ ก็ได้รับประโยชน์จากสภาพอากาศชื้นเช่นเดียวกัน
ความก้าวหน้าในการทอผ้าในช่วงแรกต้องหยุดชะงักลงเนื่องจากขาดด้าย กระบวนการปั่นด้ายเป็นไปอย่างช้า ๆ และผู้ทอต้องการด้ายฝ้ายและขนสัตว์มากกว่าที่ครอบครัวจะผลิตได้ ในทศวรรษที่ 1760 เจมส์ ฮาร์กรีฟส์ ได้ปรับปรุงการผลิตเส้นด้ายเมื่อเขาคิดค้น เครื่องปั่นด้าย ภายในสิ้นทศวรรษ ริชาร์ด อาร์คไรท์ ก็ได้พัฒนา กรอบน้ำ สิ่งประดิษฐ์นี้มีผลกระทบที่สำคัญสองประการ: ปรับปรุงคุณภาพของด้าย ซึ่งหมายความว่าอุตสาหกรรมฝ้ายไม่ต้องอาศัยขนสัตว์หรือลินินในการทำด้ายยืนอีกต่อไป และได้นำการปั่นออกจากบ้านของช่างฝีมือไปยังสถานที่เฉพาะที่ดำเนินการอย่างรวดเร็ว กระแสน้ำที่ไหลสามารถให้พลังงานน้ำที่จำเป็นในการขับเคลื่อนเครื่องจักรขนาดใหญ่ เพนไนนส์ตะวันตก ของ แลงคาเชอร์ กลายเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมฝ้าย ไม่นานหลังจากการประดิษฐ์โครงน้ำ ซามูเอล ครอมป์ตัน ได้รวมหลักการของ เครื่องปั่นด้าย และ Water Frame เพื่อสร้าง เครื่องปั่นด้าย ของเขา ทำให้ด้ายฝ้ายมีความเหนียวและละเอียดยิ่งขึ้น
อุตสาหกรรมสิ่งทอยังได้รับประโยชน์จากการพัฒนาอื่น ๆ ในช่วงเวลานั้นด้วย ในช่วงต้นปี 1691 โทมัส เซฟเวอรี ได้สร้างเครื่องจักรไอน้ำสุญญากาศ การออกแบบของเขาซึ่งไม่ปลอดภัยได้รับการปรับปรุงโดย โทมัส นิวโคเมน ในปี 1698 ต่อมาในปี ค.ศ. 1765 เจมส์ วัตต์ ได้ดัดแปลงเครื่องยนต์ของนิวโคเมนเพิ่มเติมเพื่อออกแบบเครื่องยนต์ไอน้ำคอนเดนเซอร์ภายนอก วัตต์ยังคงปรับปรุงการออกแบบของเขาอย่างต่อเนื่อง โดยผลิตเครื่องยนต์คอนเดนเซอร์แยกในปี ค.ศ. 1774 และเครื่องยนต์ควบแน่นแบบหมุนแยกในปี ค.ศ. 1781 ทำให้วัตต์ได้จับมือกับนักธุรกิจ แมทธิว โบลตัน และร่วมกันผลิตเครื่องยนต์ไอน้ำซึ่งนำไปใช้ในอุตสาหกรรมได้
ก่อนคริสต์ศักราช 1780 ผ้าฝ้ายมัสลินคุณภาพดีส่วนใหญ่ที่จำหน่ายในอังกฤษผลิตในอินเดีย เนื่องจากความก้าวหน้าทางเทคนิค "ผ้ามัสลิน" ของอังกฤษจึงสามารถแข่งขันด้านคุณภาพกับผ้ามัสลินของอินเดียได้ภายในปลายศตวรรษที่ 18 
เส้นเวลาของการประดิษฐ์.
ในปี 1734 ใน เมืองเบอรี แลงคาเชอร์ จอห์น เคย์ ได้ประดิษฐ์ กระสวยเย็บผ้า — ซึ่งเป็นหนึ่งใน สิ่งประดิษฐ์ ชุดแรก ๆ ที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมฝ้าย กระสวยบินได้เพิ่มความกว้างของผ้าฝ้ายและความเร็วในการผลิตเครื่องทอผ้าตัวเดียวจาก เครื่องทอผ้า การต่อต้านของคนงานต่อภัยคุกคามต่องานทำให้การนำเทคโนโลยีนี้ไปใช้อย่างกว้างขวางล่าช้า แม้ว่าอัตราการผลิตที่สูงขึ้นจะสร้างความต้องการผ้า ฝ้ายปั่น เพิ่มขึ้นก็ตาม
ในปี ค.ศ. 1738 ลูอิส พอล (หนึ่งในชุมชน ช่างทอ ผ้าอูเกอโนต์ ที่ถูกขับออกจากฝรั่งเศสด้วยกระแสการข่มเหงทางศาสนา) ตั้งรกรากใน เบอร์มิงแฮม และร่วมกับ จอห์น ไวแอตต์ แห่งเมืองนั้น พวกเขาได้จดสิทธิบัตร เครื่องปั่นลูกกลิ้ง และระบบ ฟลายเออร์แอนด์บ๊อบบิน สำหรับดึง ผ้า ขนสัตว์ให้มีความหนาสม่ำเสมอยิ่งขึ้น การใช้ลูกกลิ้งสองชุดที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วต่างกันสามารถบิดและปั่น ด้าย ได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ต่อมาถูกนำมาใช้ใน โรงปั่นฝ้ายแห่งแรกในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม
ค.ศ. 1742: พอลและไวแอตต์เปิดโรงงานแห่งหนึ่งในเบอร์มิงแฮมซึ่งใช้เครื่องรีดแบบใหม่ที่ขับเคลื่อนโดย ลา สิ่งนี้ไม่ทำกำไรและถูกปิดในไม่ช้า
ค.ศ. 1743: โรงงานแห่งหนึ่งเปิดขึ้นใน นอร์ธแฮมป์ตัน โดยใช้เครื่องจักรจำนวน 50 เครื่องของ พอล และ ไวแอตต์ ที่ใช้เครื่องจักรของ พอล และ ไวแอตต์ จำนวน 5 เครื่อง ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จมากกว่าโรงงานแห่งแรกของพวกเขา ดำเนินการจนถึงปี 1764
ค.ศ. 1748: ลูอิส พอล คิดค้นเครื่อง สาง ด้วยมือ มีการวางแผ่นลวดไว้รอบการ์ดซึ่งจากนั้นก็พันรอบทรงกระบอก สิ่งประดิษฐ์ของลูอิสได้รับการพัฒนาและปรับปรุงในเวลาต่อมาโดย ริชาร์ด อาร์คไรท์ และ ซามูเอล ครอมป์ตัน แม้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นภายใต้ข้อสงสัยอย่างมากหลังจากเกิดเพลิงไหม้ที่โรงงานของ แดเนียล บอร์น ใน ลีโอมินสเตอร์ ซึ่งใช้แกนหมุนของ พอล และ ไวแอตต์ โดยเฉพาะ บอร์นผลิตสิทธิบัตรที่คล้ายคลึงกันในปีเดียวกัน
ค.ศ. 1758: พอล และ ไวแอตต์ ซึ่งประจำอยู่ใน เบอร์มิงแฮม ได้ปรับปรุงเครื่องปั่นด้ายแบบลูกกลิ้งของตน และได้จดสิทธิบัตรฉบับที่สอง ต่อมา ริชาร์ด อาร์คไรท์ ได้ใช้สิ่งนี้เป็นแบบจำลองสำหรับ กรอบน้ำ ของเขา
จุดเริ่มต้นของการปฏิวัติ.
คลองของดยุคแห่งบริดจ์วอเตอร์ เชื่อมต่อแมนเชสเตอร์กับทุ่งถ่านหินแห่ง วอร์สลีย์ เปิดทำการในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1761 แมทธิว โบลตัน เปิดงานวิศวกรรม โรงหเครื่องปั่นฝ้ายโซโห ใน เมืองแฮนด์สเวิร์ธ เมืองเบอร์มิงแฮม ในปี 1762 เหตุการณ์ทั้งสองนี้เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดการก่อสร้าง โรงงานฝ้าย และการย้ายออกจากการผลิตที่บ้าน ในปี ค.ศ. 1764 Thorp Mill โรงฝ้ายพลังน้ำแห่งแรกของโลกได้ถูกสร้างขึ้นที่ รอยตัน แลงคาเชอร์ ประเทศอังกฤษ ใช้สำหรับสางฝ้าย 
เจนนี่แกนหมุนหลายแกนถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1764 เจมส์ ฮาร์กรีฟส์ ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ประดิษฐ์ เครื่องจักรนี้เพิ่มกำลังการผลิตเส้นด้ายให้กับคนงานเพียงคนเดียว — ในตอนแรกแปดเท่าและต่อมาก็เพิ่มมากขึ้นอีกมาก คนอื่น ๆ ให้เครดิตสิ่งประดิษฐ์ดั้งเดิมของ โทมัส ไฮส์ ความไม่สงบทางอุตสาหกรรม บีบให้ฮาร์กรีฟส์ต้องออกจาก แบล็กเบิร์น แต่ที่สำคัญกว่านั้นสำหรับเขา ความคิดที่ไม่มีสิทธิบัตรของเขาถูกคนอื่นเอารัดเอาเปรียบ ในที่สุดเขาก็จดสิทธิบัตรมันในปี ค.ศ. 1770 เป็นผลให้มีการใช้งานเจนนี่ปั่นมากกว่า 20,000 คน (ส่วนใหญ่ไม่มีใบอนุญาต) ในช่วงเวลาที่เขาเสียชีวิต
โรงปั่นแห่งแรก ของ ริชาร์ด อาร์คไรท์ คือ โรงปั่นด้ายครอมฟอร์ด, ดาร์บิเชอร์ สร้างขึ้นในปี 1771 มันมีสิ่งประดิษฐ์ของเขา กรอบน้ำ โครงน้ำได้รับการพัฒนาจาก โครงหมุน ที่ อาร์คไรท์ พัฒนาร่วมกับ (อีกคนหนึ่ง) จอห์น เคย์ จาก วอร์ริงตัน การออกแบบดั้งเดิมถูกอ้างสิทธิ์อีกครั้งโดย โทมัส ไฮส์ ซึ่งเขาตั้งใจว่าจะ จดสิทธิบัตร ในปี 1769 อาร์คไรท์ ใช้ กังหันน้ำ เพื่อขับเคลื่อนเครื่องจักรสิ่งทอ ความพยายามครั้งแรกของเขาในการขับเคลื่อนโครงต้องใช้กำลังม้า แต่โรงปั่นด้ายต้องการกำลังมากกว่ามาก การใช้กังหันน้ำต้องการสถานที่ที่มีน้ำเพียงพอ ดังนั้นโรงปั่นด้ายที่ครอมฟอร์ด โรงปั่นด้ายแห่งนี้ได้รับการเก็บรักษาไว้โดยเป็นส่วนหนึ่งของ โรงปั่นด้ายหมูบ้านเดอร์เวนต์ อาร์คไรท์ ที่สร้างงานและ ที่พัก สำหรับคนงานของเขาซึ่งเขาย้ายเข้ามาในพื้นที่ สิ่งนี้นำไปสู่ชุมชนอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ อาร์คไรท์ ปกป้องการลงทุนของเขาจากคู่แข่งทางอุตสาหกรรมและคนงานที่อาจก่อกวน โมเดลนี้ได้ผลและเขาได้ขยายการดำเนินงานไปยังส่วนอื่น ๆ ของประเทศ
ความร่วมมือระหว่าง แมทธิว โบลตัน กับ เจมส์ วัตต์ วิศวกรชาวสก็อต ส่งผลให้ในปี ค.ศ. 1775 ในการผลิต เครื่องจักรไอน้ำวัตต์ ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นในเชิงพาณิชย์ซึ่งใช้คอนเดนเซอร์แยกต่างหาก
ซามูเอล ครอมป์ตัน แห่ง โบลตัน ผสมผสานองค์ประกอบของเจนนี่ปั่นและวอเตอร์โครงในปี ค.ศ. 1779 ทำให้เกิด เครื่องปั่นฝ้ายปั่น เครื่องปั่นฝ้ายตัวนี้สร้างเส้นด้ายที่แข็งแรงเกินกว่าที่โครงน้ำจะสามารถทำได้ ดังนั้นในปี ค.ศ. 1780 จึงมีระบบหมุนด้วยมือที่ใช้งานอยู่สองระบบที่สามารถปรับเปลี่ยนให้ทำงานโดยใช้พลังของน้ำได้อย่างง่ายดาย เครื่องปั่นฝ้ายในยุคแรก ๆ มีความเหมาะสมสำหรับการผลิตเส้นด้ายเพื่อใช้ในการผลิต ผ้ามัสลิน และเป็นที่รู้จักในชื่อ วงล้อผ้ามัสลิน หรือล้อ Hall i'th' Wood (ออกเสียงว่า ฮอลล์-อิธ-วู้ด) เช่นเดียวกับเคย์และฮาร์กรีฟส์ ครอมป์ตันไม่สามารถใช้ประโยชน์จากสิ่งประดิษฐ์ของเขาเพื่อผลกำไรของตัวเองได้ และเสียชีวิตอย่างอนาถา
ในปี ค.ศ. 1783 โรงปั่นด้ายถูกสร้างขึ้นในแมนเชสเตอร์ที่ ชูดฮิลล์ ซึ่งเป็นจุดที่สูงที่สุดในเมืองห่างจากแม่น้ำ ชูดฮิลล์มิลล์ ขับเคลื่อนโดยกังหันน้ำ 30 ต้นเส้นผ่านศูนย์กลางฟุต มีการสร้างบ่อเก็บน้ำสองแห่ง และน้ำจากที่หนึ่งไหลผ่านจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งหมุนวงล้อ ปั๊มที่ขับเคลื่อนด้วยไอน้ำส่งน้ำกลับไปยังอ่างเก็บน้ำที่สูงขึ้น เครื่องจักรไอน้ำเป็นแบบบรรยากาศ การปรับปรุงที่คิดค้นโดย โจชัว ริกลีย์ ซึ่งทดลองใน ชอร์ลตัน-ออน-เม็ดล็อค ใช้ เครื่องยนต์ซาเวอรี่ สองเครื่องเพื่อเสริม แม่น้ำ ในการขับ กังหันน้ำ 
ในปี ค.ศ.1784 เอ็ดมุนด์ คาร์ทไรท์ ได้ประดิษฐ์ เครื่องทอผ้า และผลิตต้นแบบในปีถัดมา การลงทุนครั้งแรกของเขาเพื่อใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีนี้ล้มเหลว แม้ว่าความก้าวหน้าของเขาจะได้รับการยอมรับจากผู้อื่นในอุตสาหกรรมก็ตาม คนอื่น ๆ เช่น โรเบิร์ต กริมชอว์ (ซึ่งโรงงานถูกทำลายในปี 1790 อันเป็นส่วนหนึ่งของปฏิกิริยาที่เพิ่มมากขึ้นต่อการใช้เครื่องจักรของอุตสาหกรรม) และ ออสติน – พัฒนาแนวคิดเพิ่มเติม
ในยุค 1790 ผู้เชี่ยวชาญทางอุตสาหกรรม เช่น จอห์น มาร์แชล ที่ โรงปั่นด้ายมาร์แชล ในเมืองลีดส์ เริ่มทำงานเพื่อหาแนวทางสร้างเทคนิคบางอย่างซึ่งต่อมาพิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จอย่างมากในการใช้ฝ้ายกับวัสดุอื่น ๆ เช่น ผ้าลินิน
ในปี 1803 วิลเลียม แรดคลิฟฟ์ ได้ประดิษฐ์ โครงเครื่องแป้ง ซึ่งได้มีการจดสิทธิบัตร ภายใต้ชื่อ โธมัส จอห์นสัน ซึ่งทำให้เครื่องทอไฟฟ้าสามารถทำงานได้อย่างต่อเนื่อง
การพัฒนาในภายหลัง.
ด้วยเครื่องทอผ้าคาร์ทไรท์, เครื่องปั่นด้าย และเครื่องจักรไอน้ำ โบลตัน และ วัตต์ ชิ้นส่วนต่าง ๆ จึงถูกนำมาใช้เพื่อสร้างอุตสาหกรรมสิ่งทอที่ใช้เครื่องจักร จากจุดนี้ไม่มีสิ่งประดิษฐ์ใหม่ มีแต่การปรับปรุงเทคโนโลยีอย่างต่อเนื่องตามที่เจ้าของโรงงานพยายามลดต้นทุนและปรับปรุงคุณภาพ การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่ง - คลองและทางรถไฟหลังปี 1831 - อำนวยความสะดวกในการนำเข้าวัตถุดิบและการส่งออกผ้าสำเร็จรูป
การใช้พลังงานน้ำในการขับเคลื่อนโรงปั่นด้ายได้รับการเสริมด้วยปั๊มน้ำที่ขับเคลื่อนด้วยไอน้ำ และจากนั้นก็ถูกแทนที่ด้วย เครื่องจักรไอน้ำ โดยสิ้นเชิง ตัวอย่างเช่น ซามูเอล เกร็ก เข้าร่วมบริษัทพ่อค้าสิ่งทอของลุงของเขา และเมื่อเข้าควบคุมบริษัทในปี ค.ศ. 1782 เขาก็มองหาสถานที่สำหรับก่อตั้งโรงงาน โรงปั่นด้ายธนาคารเหมืองหิน สร้างขึ้นบน แม่น้ำโบลิน ที่ สไตล ใน เชชเชอร์ ในตอนแรกมันถูกขับเคลื่อนด้วย กังหันน้ำ แต่มีการติดตั้งเครื่องยนต์ไอน้ำในปี ค.ศ. 1810 ในปี ค.ศ. 1830 กำลังเฉลี่ยของเครื่องยนต์โรงปั่นด้ายอยู่ที่ 48 แรงม้า แต่ โรงปั่นด้ายธนาคารเหมืองหินติดตั้งใหม่ 100 กังหันน้ำแรงม้า สิ่งนี้จะเปลี่ยนไปในปี ค.ศ. 1836 เมื่อ ฮอร์ร็อกส์ และ นัททอล, เพรสตัน รับมอบเครื่องยนต์คู่ 160 แรงม้า วิลเลียม แฟร์แบร์น แก้ไขปัญหาการเปลี่ยนไลน์และรับผิดชอบในการปรับปรุงประสิทธิภาพของโรงงาน ในปี 1815 เขคาได้เปลี่ยนเพลาหมุนไม้ที่ขับเคลื่อนเครื่องจักรที่ 50 รอบต่อนาที มาเป็นเพลาเหล็กดัดที่ทำงานที่ 250 รอบต่อนาที ซึ่งมีน้ำหนักหนึ่งในสามของน้ำหนักรุ่นก่อนหน้าและดูดซับกำลังน้อยลง โรงปั่นด้ายเปิดดำเนินการจนถึงปี 1959
เครื่องทอผ้าพลังของโรเบิร์ต.
ในปี 1830 ริชาร์ด โรเบิร์ตส์ ได้ใช้สิทธิบัตรในปี 1822 ในการผลิตเครื่องทอผ้าเครื่องแรกที่มีโครง เหล็กหเครื่องปั่นฝ้าย นั่นคือ เครื่องทอผ้าโรเบิร์ตส์ ในปี ค.ศ. 1842 เจมส์ บูลลัฟ และ วิลเลียม เคนเวอร์ธี ได้สร้าง เครื่องทอผ้าแลงคาเชอร์ เป็น เครื่องทอผ้าไฟฟ้า กึ่งอัตโนมัติ แม้ว่าจะออกฤทธิ์เอง แต่ก็ต้องหยุดเพื่อชาร์จรถรับส่งเปล่า มันเป็นแกนนำของอุตสาหกรรมฝ้าย ในแลงคาเชอร์ มาเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษ เมื่อ เครื่องทอผ้านอร์ธธรอป คิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1894 โดยมีฟังก์ชันการเติมเส้นพุ่งอัตโนมัติเพิ่มขึ้น
เครื่องปั่นฝ้ายอัตโนมัติของโรเบิร์ตส์.
นอกจากนี้ในปี ค.ศ. 1824 ริชาร์ด โรเบิร์ตส์ ได้จดสิทธิบัตร ล้ออัตโนมัติ ตัวแรก การนัดหยุดงานของเครื่องปั่นฝ้ายสปินเนอร์ที่ สตาลีบริดจ์ เกิดขึ้นในปี 1824 ซึ่งกระตุ้นให้เกิดการวิจัยเกี่ยวกับปัญหาการใช้กำลังกับจังหวะการพันของเครื่องปั่นฝ้าย "การดึง" ขณะหมุนได้รับความช่วยเหลือจากพลัง แต่ "การผลัก" ของลมทำได้ด้วยมือโดยเครื่องปั่นด้าย เครื่องปั่นฝ้ายสามารถทำงานได้โดยใช้แรงงานกึ่งฝีมือ ก่อนปี ค.ศ. 1830 เครื่องปั่นด้ายจะใช้เครื่องปั่นฝ้ายขับเคลื่อนบางส่วนด้วยแกนหมุนสูงสุด 400 แกน หลังจากนั้นจึงสามารถสร้างเครื่องปั่นฝ้ายที่ออกฤทธิ์ได้เองซึ่งมีแกนหมุนมากถึง 1,300 แกน 
การประหยัดที่สามารถทำได้ด้วยเทคโนโลยีนี้มีมาก คนงานปั่นฝ้ายด้วยล้อหมุนด้วยมือในศตวรรษที่ 18 จะใช้เวลามากกว่า 50,000 ชั่วโมงในการปั่น 100 เส้นฝ้ายปอนด์ ในช่วงทศวรรษที่ 1790 เครื่องปั่นฝ้ายสามารถปั่นในปริมาณเท่ากันได้ภายใน 300 ชั่วโมง และด้วยเครื่องปั่นฝ้ายอัตโนมัติ ก็สามารถปั่นได้โดยคนงานคนเดียวในเวลาเพียง 135 ชั่วโมง 
แนวปฏิบัติในการทำงาน.
ในช่วงปี ค.ศ. 1761 ถึง 1850ลักษณะของงานที่เปลี่ยนไปในช่วงอุตสาหกรรมจากรูปแบบการผลิตงานฝีมือไปสู่รูปแบบที่เน้นโรงงานเป็นหลัก โรงงานสิ่งทอจัดชีวิตของคนงานแตกต่างจากการผลิตงานฝีมือมาก ช่างทอ ผ้าทอมือทำงานตามความเร็วของตนเอง โดยใช้เครื่องมือของตนเอง และในกระท่อมของตนเอง โรงงานกำหนดเวลาการทำงาน และเครื่องจักรภายในโรงงานก็กำหนดความเร็วในการทำงาน โรงงานต่าง ๆ นำคนงานมารวมตัวกันภายในอาคารเดียวกันเพื่อทำงานเกี่ยวกับเครื่องจักรที่พวกเขาไม่ได้เป็นเจ้าของ โรงงานต่าง ๆ จะใช้กระบวนการแบ่งหน้าที่ จำกัดจำนวนและขอบเขตงานของแต่ละคนให้แคบลง เด็กและผู้หญิงก็เข้ามามีส่วนในกระบวนการผลิตนี้ด้วย ดังที่ ฟรีดริช เองเกลส์ เจ้าของโรงปั่นด้ายในแมนเชสเตอร์ ประณาม โครงสร้างครอบครัวที่เปลี่ยนไปนี้ว่ามัน "กลับหัวกลับหาง" เนื่องจากค่าจ้างของผู้หญิงตัดราคาค่าจ้างของผู้ชาย ทำให้ผู้ชายต้อง "นั่งอยู่เฉย ๆ ที่บ้าน" และดูแลลูก ๆ ในขณะที่ภรรยาต้องทำงานเป็นเวลานาน โรงงานต่าง ๆ เจริญรุ่งเรืองมากกว่างานฝีมือแบบใช้แรงคน เนื่องจากมีผลผลิตที่มีประสิทธิภาพต่อคนงานมากกว่า ทำให้ราคาตกต่ำสำหรับสาธารณชน และพวกเขาก็มีคุณภาพของผลิตภัณฑ์ที่สม่ำเสมอมากกว่ามาก เจ้าของโรงงานปลูกฝังวินัยในการทำงานอย่างจริงจัง และเขาพบว่าสภาพการทำงานย่ำแย่ และความยากจนอยู่ในระดับสูงอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน เองเกลส์ตกตะลึงและงานวิจัยของเขาในเมืองดาร์บี้มีบทบาทสำคัญในหนังสือของเขาและ มาร์กซ์เรื่อง ' Das Kapital ' บางครั้งคนงานก็กบฏต่อค่าแรงที่ไม่ดี การดำเนินการทางอุตสาหกรรมที่สำคัญครั้งแรกในสกอตแลนด์คือการดำเนินการของ ช่างทอผ้าคาลตัน ในกลาสโกว์ ซึ่งนัดหยุดงานเพื่อรับค่าจ้างที่สูงขึ้นในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1787 ในช่วงความวุ่นวายที่ตามมา กองทัพถูกเรียกเข้ามาเพื่อรักษาสันติภาพ และช่างทอสามคนถูกสังหาร เกิดความไม่สงบอย่างต่อเนื่อง ในแมนเชสเตอร์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1808 ผู้ประท้วง 15,000 คนรวมตัวกันที่ทุ่งเซนต์จอร์จและถูกมังกรยิงใส่ โดยมีชายคนหนึ่งเสียชีวิต มีการนัดหยุดงานตามมา แต่ในที่สุดก็ยุติลงด้วยการเพิ่มค่าจ้างเล็กน้อย ใน การนัดหยุดงานทั่วไปในปี ค.ศ. 1842 คนงานครึ่งล้านคนเรียกร้องให้ มีกฎบัตร และยุติการลดค่าจ้าง อีกครั้ง กองทัพถูกเรียกเข้ามาเพื่อรักษาสันติภาพ และผู้นำนัดหยุดงานถูกจับกุม แต่คนงานบางส่วนก็ได้รับการตอบสนอง 
โรงงานสิ่งทอ ในยุคแรก ๆ จ้าง เด็ก เป็นจำนวนมาก แต่ส่วนแบ่งก็ลดลงเมื่อเวลาผ่านไป ในอังกฤษและสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1788 สองในสามของคนงานในโรงงานฝ้ายพลังน้ำ 143 แห่งถูกมองว่าเป็นเด็ก เซอร์โรเบิร์ต พีล เจ้าของโรงงานที่ผันตัวมาเป็นนักปฏิรูป ได้ส่งเสริม พระราชบัญญัติสุขภาพและศีลธรรมของผู้ฝึกงาน ปี 1802 ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อป้องกันไม่ให้เด็กยากจนทำงานในโรงงานมากกว่า 12 ชั่วโมงต่อวัน เด็ก ๆ เริ่มทำงานในโรงปั่นด้ายเมื่ออายุได้ประมาณ 4 ขวบ โดยทำงานเป็น คนเก็บกวาดขยะ ภายใต้เครื่องจักรที่กำลังทำงานจนกระทั่งอายุได้ 8 ขวบ พวกเขาจะเปลี่ยนไปทำงานเป็น คนตัดชิ้นเล็ก ๆ ที่พวกเขาทำจนกระทั่งอายุ 15 ปี ระหว่างนี้พวกเขาทำงานวันละ 14 ถึง 16 ชั่วโมง และถูกทุบตีหากเผลอหลับ เเหล่าด็ก ๆ ถูกส่งไปยังโรงงานในดาร์บีเชียร์ ยอร์กเชียร์ และแลงคาเชอร์จาก โรงทำงาน ในลอนดอนและเมืองอื่น ๆ ทางตอนใต้ของอังกฤษไปยังโรงงานในดาร์บีเชียร์ ตัวอย่างที่มีการบันทึกไว้อย่างดีคือกรณีของ Litton Mill มีการออกกฎหมายเพิ่มเติมตามมา ในปี ค.ศ. 1835 ส่วนแบ่งของแรงงานอายุต่ำกว่า 18 ปีในโรงงานฝ้ายในอังกฤษและสกอตแลนด์ลดลงเหลือ 43% คนงานประมาณครึ่งหนึ่งในโรงงานฝ้ายใน แมนเชสเตอร์ และ สต็อกพอร์ต ที่ได้รับการสำรวจในปี ค.ศ. 1818 และ ค.ศ. 1819 เริ่มทำงานเมื่ออายุต่ำกว่าสิบปี คนงานผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ในโรงงานฝ้ายในอังกฤษช่วงกลางศตวรรษที่ 19 เป็นคนงานที่เริ่มทำงานเป็นแรงงานเด็ก การเติบโตของพนักงานในโรงงานผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์นี้มีส่วนช่วยในการเปลี่ยนจากการใช้แรงงานเด็กในโรงงานสิ่งทอ
ตัวแทนโรงปั่นด้ายยุคต้น ค.ศ. 1771.
ครอมฟอร์ดมิลล์ เป็นโรงปั่นด้าย อาร์คไรท์ ในยุคแรกและเป็นต้นแบบของโรงงานในอนาคต พื้นที่ที่ครอมฟอร์ดมีแหล่งน้ำอุ่นตลอดทั้งปีจาก ช่องระบายน้ำ ที่ระบายน้ำจากเหมือง ตะกั่ว ในบริเวณใกล้เคียง รวมทั้งลำธารอีกแห่ง มันเป็นโรงปั่นด้ายห้าชั้น เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1772 โรงปั่นด้ายเหล่านี้ดำเนินกิจการทั้งกลางวันและกลางคืนโดยมี 2 กะกะละ 12 ชั่วโมง
เริ่มต้นด้วยคนงาน 200 คน ซึ่งมากกว่าที่ท้องถิ่นจะจัดหาได้ อาร์คไรท์ จึงสร้างที่อยู่อาศัยให้พวกเขาในบริเวณใกล้เคียง ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ผลิตรายแรก ๆ ที่ทำเช่นนั้น พนักงานส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและเด็ก โดยพนักงานอายุน้อยที่สุดเพียง 7 ขวบ ต่อมา เพิ่มอายุขั้นต่ำเป็น 10 ปี และเด็ก ๆ จะได้รับการศึกษา 6 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ เพื่อที่พวกเขาจะได้บันทึกโดยที่พ่อแม่ไม่รู้หนังสือไม่สามารถทำได้
ขั้นตอนแรกของกระบวนการปั่นคือการสาง ในตอนแรกทำด้วยมือ แต่ในปี ค.ศ. 1775 เขาได้จดสิทธิบัตรฉบับที่สองสำหรับเครื่องสางพลังน้ำ และสิ่งนี้นำไปสู่ผลผลิตที่เพิ่มขึ้น ในไม่ช้าเขาก็สร้างโรงงานเพิ่มเติมบนไซต์นี้ และในที่สุดก็จ้างคนงานกว่า 1,000 คนที่ครอมฟอร์ด เมื่อถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1792 เขากลายเป็นบุคคลที่ไม่มีชื่อที่ร่ำรวยที่สุดในอังกฤษ ประตูสู่ครอมฟอร์ดมิลล์ถูกปิดเวลา 06:00 น. และ 18:00 น. ทุกวัน และคนงานคนใดก็ตามที่ไม่ผ่านประตูนั้นไม่เพียงแต่ต้องเสียค่าจ้างไปหนึ่งวันเท่านั้น แต่ยังถูกปรับอีกวันอีกด้วย ในปีค.ศ. 1779 อาร์คไรท์ ได้ติดตั้งปืนใหญ่ซึ่งบรรจุลูกองุ่นไว้ภายในประตูโรงงาน เพื่อเป็นการเตือนคนงานสิ่งทอที่กำลังก่อการจลาจล ซึ่งได้เผาโรงงานอีกแห่งของเขาใน เบอร์คาเคอร์ แลงคาเชอร์ ปืนใหญ่ไม่เคยใช้
โครงสร้างของโรงปั่นด้ายจัดอยู่ใน รายการอาคารเกรด 1 ซึ่งจัดเป็นครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1950 
ตัวแทนโรงปั่นด้ายในช่วงกลางศตวรรษปี 1840.
โรงปั่นด้ายบรันสวิก, แอนโค๊ต เป็นโรงปั่นฝ้ายใน แอนโค๊ต, แมนเชสเตอร์, เกรทเทอร์แมนเชสเตอร์ สร้างขึ้นราวปี 1840 โดยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มโรงปั่นด้ายที่สร้างขึ้นริม คลองแอชตัน และในขณะนั้นก็เป็นโรงปั่นด้ายที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ สร้างเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส สูง 7 ชั้น หันหน้าเข้าหาคลอง มันถูกเข้าครอบครองโดย บริษัท แลงคาเชอร์ คอตตอน จำกัด ในช่วงทศวรรษที่ 1930 และส่งต่อไปยัง คอร์ทอลส์ ในปี 1964 ผลิตเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1967
โรงปั่นด้ายบรันสวิกสร้างขึ้นราวปี 1840 ในเฟสเดียว บล็อกหลักเจ็ดชั้นที่หันหน้าไปทางคลองแอชตันใช้สำหรับการหมุน การเตรียมการเสร็จสิ้นบนชั้น 2 และเครื่องปั่นฝ้ายแสดงตัวเองพร้อมแกนหมุน 400 ตัวถูกจัดเรียงตามขวางบนพื้นด้านบน ปีกมีห้องเป่าลม มีกระบวนการหมุนและเสริมบางอย่างเช่นการคดเคี้ยว อาคารสี่ชั้นหันหน้าไปทางถนนแบรดฟอร์ดใช้สำหรับโกดังและสำนักงาน โรงปั่นด้ายแห่งนี้สร้างโดย เดวิด เบลล์เฮาส์ แต่สงสัยว่า วิลเลียม แฟร์แบร์น มีส่วนเกี่ยวข้องในการออกแบบ สร้างจากอิฐและมีหลังคาหินชนวน โครงสร้างภายในกันไฟกลายเป็นมาตรฐานแล้ว บรันสวิกสร้างขึ้นโดยใช้เสาและคานเหล็กหเครื่องปั่นฝ้าย แต่ละชั้นมีหลังคาโค้งด้วยอิฐโค้งตามขวาง ไม่มีไม้อยู่ในโครงสร้าง ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์คานคู่ขนาดใหญ่ 
ในปี 1850 ในโรงปั่นด้ายมีเครื่องสาง 276 เครื่อง และเครื่องปั่นฝ้ายแกน 77,000 20 โครงวาดภาพ ห้าสิบ โครงสลับ และ โครงแบบเคลื่อนที่ 81 โครง
โครงสร้างนั้นดีและประสบความสำเร็จในการแปลงเป็นวงแหวนหมุนในปี 1920 และเป็นโรงงานแห่งแรกที่ใช้ไฟฟ้าหลักเป็นแหล่งพลังงานหลัก โครงสร้างของโรงปั่นด้ายถูกจัดให้อยู่ในราย ชื่ออาคารเกรด 2 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1994 
การส่งออกเทคโนโลยี.
แม้ว่าอังกฤษจะได้ประโยชน์จากผู้เชี่ยวชาญที่มาจากต่างประเทศ (เช่น ลูอิส พอล) แต่อังกฤษกลับ ปกป้อง เทคโนโลยีที่ผลิตเองภายในประเทศเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วิศวกร ที่มีทักษะในการก่อสร้าง โรงงานทอผ้า และเครื่องจักร ซึ่งจะไม่ได้รับอนุญาตให้ อพยพ — โดยเฉพาะไปยัง อเมริกา ที่เพิ่งเริ่มก่อตั้ง [ "" ]
โรงฝ้ายที่เก่าแก่ที่สุดใน สหรัฐอเมริกา ใช้แรงม้า โรงงานแห่งแรกที่ใช้วิธีนี้คือ โรงงานฝ้ายเบเวอร์ลี่ ซึ่งสร้างขึ้นใน เมืองเบเวอร์ลี รัฐแมสซาชูเซตส์ เริ่มต้นเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1778โดยผู้ประกอบการ จอห์น คาบอต และพี่น้อง ดำเนินการโดย โมเสส บราวน์, อิสราเอล ธอร์นไดค์, โจชัว ฟิชเชอร์, เฮนรี ฮิกกินสัน และ เดโบราห์ ฮิกกินสัน คาบอต หนังสือพิมพ์ ซาเลม เมอร์คิวรี่ รายงานว่าในเดือนเมษายน ค.ศ. 1788 อุปกรณ์สำหรับโรงปั่นด้ายเสร็จสมบูรณ์ ประกอบด้วยเครื่องปั่นด้ายเจนนี่ เครื่องสาง เครื่องบิดงอ และเครื่องมืออื่น ๆ ในปีเดียวกันนั้นเอง ที่ตั้งของโรงงานได้รับการสรุปและสร้างในเขตชนบททางตอนเหนือของเบเวอร์ลี สถานที่แห่งนี้มีน้ำธรรมชาติอยู่ แต่มีการอ้างว่าน้ำดังกล่าวถูกใช้เพื่อดูแลม้าและทำความสะอาดอุปกรณ์ ไม่ใช่สำหรับการผลิตจำนวนมาก 
การออกแบบภายในของโรงงานเบเวอร์ลี่ส่วนใหญ่ถูกซ่อนไว้ เนื่องจากความกังวลว่าคู่แข่งจะขโมยการออกแบบ ความพยายามในช่วงเริ่มต้นทั้งหมดได้รับการวิจัยเบื้องหลังประตูแบบปิด แม้กระทั่งจุดที่เจ้าของโรงปั่นด้ายได้ติดตั้งอุปกรณ์โรงปั่นด้ายในที่ดินของตนเพื่อทดลองกระบวนการนี้ ไม่มีบทความตีพิมพ์ที่อธิบายอย่างชัดเจนว่ากระบวนการทำงานอย่างไรโดยละเอียด นอกจากนี้ เทคโนโลยีที่ขับเคลื่อนด้วยม้าของโรงปั่นด้ายยังถูกทำให้เล็กลงอย่างรวดเร็วด้วยวิธีการใช้น้ำแบบใหม่ 
ภายหลังการสถาปนาสหรัฐอเมริกา วิศวกรคนหนึ่งซึ่งเคยทำงานเป็นเด็กฝึกงานให้กับ เจดิไดอาห์ สตรัทท์ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนของ อาร์คไรท์ ได้หลบเลี่ยงการสั่งห้ามดังกล่าว ในปี 1789 ซามูเอล สเลเตอร์ ใช้ทักษะในการออกแบบและสร้างโรงงานใน นิวอิงแลนด์ และในไม่ช้าเขาก็มีส่วนร่วมในการสร้าง โรงงานทอผ้า ที่ช่วยอเมริกาในการปฏิวัติอุตสาหกรรมของตนเอง
สิ่งประดิษฐ์ในท้องถิ่นกระตุ้นให้เกิดสิ่งนี้ และในปี 1793 เอลี วิตนีย์ ได้คิดค้นและจดสิทธิบัตร ฝ้ายจิน ซึ่งเร่งกระบวนการแปรรูปฝ้ายดิบได้มากกว่า 50 เท่า
1800.
ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1800 เทคโนโลยีและเครื่องมือบางอย่างถูกขายและส่งออกไปยังรัสเซีย ครอบครัว โมโรซอฟ ซึ่งเป็นครอบครัวพ่อค้าและสิ่งทอชาวรัสเซียที่รู้จักกันดีในศตวรรษที่ 19 ได้ก่อตั้ง บริษัทเอกชนขึ้น ในรัสเซียตอนกลางซึ่งผลิตผ้าย้อมในระดับอุตสาหกรรม ซาวา โมโรซอฟ ศึกษากระบวนการที่ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ในอังกฤษ และต่อมาด้วยความช่วยเหลือจากครอบครัวของเขา ได้ขยายธุรกิจของครอบครัวเขาและทำให้ธุรกิจนี้ทำกำไรได้มากที่สุดแห่งหนึ่งใน จักรวรรดิรัสเซีย