การตรวจการได้ยิน

การตรวจการได้ยิน
หรือ การทดสอบการได้ยิน
เป็นการประเมินความไวของประสาทการได้ยินของบุคคล ทำโดยนัก#เปลี่ยนทาง (นักแก้ไขการได้ยิน) ด้วยเครื่องตรวจวัดการได้ยิน 
เพื่อกำหนดความไวของการได้ยินที่ความถี่ต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ
แต่ก็มีการทดสอบอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ ด้วย เช่น การทดสอบเวเบอร์ (Weber test) และ การทดสอบรินเน (Rinne test)
การตรวจหู.
ก่อนจะทดสอบการได้ยิน โดยปกติแพทย์จะตรวจหูของผู้ป่วยด้วยกล้องส่องหูเพื่อตรวจสอบว่าปราศจากขี้หู เยื่อแก้วหูปกติ ไม่มีการติดเชื้อ และช่องหูชั้นกลางไม่มีน้ำ (ซึ่งบ่งการติดเชื้อ)
การตรวจการได้ยินด้วยโทนเสียงบริสุทธิ์.
การทดสอบการได้ยินแบบมาตรฐานและพบมากที่สุดคือการตรวจด้วยโทนเสียงบริสุทธิ์ (pure tone audiometry) 
ซึ่งวัดระดับการนำเสียงผ่านอากาศและกระดูกหูสำหรับหูแต่ละข้าง ที่ความถี่มาตรฐาน 8 ช่วงระหว่าง 250–8,000 เฮิรตซ์
การทดสอบจะทำในห้องเก็บเสียงโดยใช้หูฟังโฟมที่สอดเข้าในหูหรือหูฟังครอบ ซึ่งต่อเข้ากับออดิโอมิเตอร์ข้างนอกห้อง
ผลที่ได้เป็นกราฟออดิโอแกรมซึ่งแสดงความไวการได้ยินในช่วงความถี่ที่ทดสอบ
ในกราฟ เครื่องหมาย "x" แสดงระดับเสียงเบาสุดที่ได้ยินในแต่ละความถี่สำหรับหูซ้าย และเครื่องหมาย "o" แสดงระดับเสียงเบาสุดของหูขวา
ยังมีการตรวจแบบความถี่สูงซึ่งครอบคลุมเสียงระหว่าง 8,000–16,000 เฮิรตซ์ โดยจะใช้ในกรณีพิเศษ
การตรวจการได้ยินที่บ้านโดยใช้แอปมือถือ.
เพราะความแพร่หลายของหูฟังสเตอริโอและสมาร์ทโฟนหรือแท็บเล็ตที่สามารถเล่นเสียง
จึงมีการพัฒนาการวินิจฉัยรูปแบบใหม่ที่ช่วยระบุระดับการสูญเสียการได้ยินของตนเองโดยไม่ต้องอาศัยคนอื่นช่วย
มีแอปหลายแอปที่มีฟังก์ชันการทดสอบการได้ยิน
อนึ่ง ยังมีแอปสำหรับเครื่องช่วยฟังที่มีการทดสอบการได้ยินในตัวเพื่อปรับการตั้งค่าเครื่องช่วยฟังด้วย
เมื่อทดสอบการได้ยินด้วยแอปที่ทำขึ้นโดยเฉพาะ จะเริ่มต้นด้วยการตรวจเกณฑ์ระดับเสียงที่ได้ยินในความถี่ต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ (เป็นออดิโอแกรม)
เกณฑ์ระดับการได้ยินจะระบุด้วยชุดเสียงความถี่มาตรฐานจาก 125-8,000 เฮิรตซ์คล้ายกับเมื่อตรวจด้วยออดิโอมิเตอร์ 
อนึ่ง แอปอาจมีฟังก์ชันตรวจการแยกแยะเสียงและการเข้าใจคำพูดเมื่อมีเสียงรบกวนในรูปแบบต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ
ในทางเทคนิค แอปมีส่วนต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ ดังนี้
ผลการทดสอบจากแอปอาจคลาดเคลื่อนเมื่อเทียบกับการทดสอบโดยนักโสตวิทยา โดยมีเหตุดังนี้
แม้อาจจะได้ผลผิดพลาดบ้าง แต่ข้อดีที่ปฏิเสธไม่ได้ของการใช้แอปตรวจได้แก่ การมีให้ใช้โดยสามารถทดสอบการได้ยินด้วยตนเองโดยไม่ต้องอาศัยคนอื่น
นักวิทยาศาสตร์จึงเสนอว่าการทดสอบการได้ยินโดยใช้แอปมือถือสามารถใช้ช่วยระบุความผิดปกติของการได้ยินและใช้เพื่อคัดกรองการได้ยิน
การทดสอบแบบเวเบอร์และรินเน.
การประเมินการได้ยินที่สมบูรณ์อาจต้องมีการทดสอบอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ เพิ่มเติม
เพื่อระบุประเภทของการสูญเสียการได้ยิน อาจมีการตรวจการได้ยินที่ใช้กระดูกนำเสียง
ในการทดสอบนี้ ผู้ตรวจจะวางส้อมเสียงสั่นที่ด้านหลังหูบนปุ่มกกหู
เมื่อผู้ป่วยไม่สามารถรู้สึกหรือได้ยินการสั่นอีกต่อไป ผู้ตรวจก็จะถือส้อมเสียงไว้หน้าหู
ซึ่งผู้ป่วยควรได้ยินเสียงอีก
หากไม่ได้ยิน แสดงว่าหูนั้นมีการสูญเสียการได้ยินชนิดนำเสียง
นอกจากนี้ ผู้ตรวจจะวางส้อมเสียงบนหน้าผาก 
แล้วถามผู้ป่วยว่าได้ยินเสียงจากศูนย์กลางศีรษะหรือไม่ หรือว่าดังในหูข้างใดยิ่งกว่า
หากมีการสูญเสียการได้ยินชนิดนำเสียง เสียงปกติจะดังกว่าในหูที่มีปัญหา
หากมีการสูญเสียการได้ยินทางประสาทสัมผัส เสียงจะเบากว่าในหูที่มีปัญหา
การทดสอบนี้ช่วยให้นักโสตสัมผัสวิทยาสามารถระบุได้ว่าการสูญเสียการได้ยินเป็นแบบนำเสียง (เกิดจากปัญหาในหูชั้นนอกหรือชั้นกลาง) 
หรือเป็นแบบประสาทสัมผัส (เกิดจากปัญหาที่คอเคลียซึ่งเป็นอวัยวะการได้ยิน) 
หรือเป็นแบบระบบประสาท (เกิดจากปัญหาในเส้นประสาทการได้ยินหรือวิถีประสาท/คอร์เทกซ์ส่วนการได้ยิน) 
การได้ยินเมื่อมีเสียงรบกวน.
การทดสอบการได้ยินเมื่อมีเสียงรบกวน (HINT) เป็นการวัดการได้ยินคำพูดทั้งเมื่อเงียบและเมื่อมีเสียงรบกวน
การทดสอบจะให้ผู้ป่วยพูดประโยคตามทั้งในสภาพแวดล้อมที่เงียบและเมื่อมีเสียงรบกวนจากทิศทางต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ 
โดยมีการทดสอบ 4#เปลี่ยนทาง อย่าง คือ (1) ประโยคที่ไม่มีเสียงรบกวน (2) ประโยคที่มีเสียงรบกวนข้างหน้า (3) มีเสียงรบกวนจากมุม 90° ทางขวาของผู้ป่วย และ (4) มีเสียงรบกวนจากมุม 90° ทางซ้ายของผู้ป่วย 
นี่เป็นการวัดอัตราส่วนสัญญาณต่อสัญญาณรบกวน (SNR) ในการทดสอบแต่ละอย่าง 
เป็นการระบุว่าประโยคต้องมีเสียงดังเท่าไรเหนือเสียงรบกวนที่คนไข้สามารถกล่าวตามได้อย่างถูกต้อง 50%
การทดสอบคำเมื่อมีเสียงรบกวน.
การทดสอบคำเมื่อมีเสียงรบกวน (WIN) ใช้คำพยางค์เดียวที่นำเสนอโดยมีเสียงรบกวนในอัตราส่วนสัญญาณต่อสัญญาณรบกวน (SNR) #เปลี่ยนทาง เสียงรบกวนปกติจะอยู่ในความถี่ช่วงเสียงพูด
มีผลเป็นคะแนนว่า คนไข้สามารถเข้าใจคำพูดในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงรบกวนมากเท่าไร
นี่ไม่เหมือนกับการตรวจด้วยโทนเสียงบริสุทธิ์ เพราะเป็นการตรวจในสถานการณ์ที่มีโอกาสเกิดในชีวิตจริงมากกว่า
การทดสอบคำสัมผัสแบบปรับปรุง.
การทดสอบคำสัมผัสแบบปรับปรุง (MRT) อยู่ในมาตรฐานแห่งชาติอเมริกัน ANSI S3.2 เป็นวิธีการวัดความชัดเจนของคำพูดในระบบสื่อสาร
มีชุดคำพยางค์เดียว 50#เปลี่ยนทาง ชุด แต่ละชุดมีคำ 6 คำโดยต่างกันที่พยัญชนะต้นหรือท้าย (เช่น not, tot, got, pot, hot, lot และ ray, raze, rate, rave, rake, race) 
ผู้ฟังจะได้ยินคำแนะนำว่า "ให้กำหนดคำว่า___" แล้วได้ยินคำหนึ่งจากหกคำ
ต่อมาก็จะได้ยินคำ 6 คำที่สัมผัสกันเพื่อให้เลือกคำที่กำหนดไว้
กองทัพอากาศสหรัฐได้ใช้วิธีนี้อย่างกว้างขวางเพื่อทดสอบระบบสื่อสารต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ โดยมักจะมีการประกอบเสียงรบกวน
ถ้าได้คำตอบที่ถูกต้อง 80% หรือยิ่งกว่า ถือว่ามีประสิทธิภาพพอใช้ได้
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />