เจน แม็กอะลีวี

เจน แม็กอะลีวี (12 ตุลาคม ค.ศ. 1964 – 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2024) เป็นนักจัดตั้งสหภาพแรงงาน (union organizer) นักเขียน และนักวิเคราะห์การเมืองชาวอเมริกัน เคยได้รับตำแหน่ง Senior Policy Fellow ที่สถาบันเพื่อการวิจัยแรงงานและการจ้างงาน (Institute for Research on Labor and Employment) มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ และเขียนบทความลงนิตยสาร"เดอะ เนชัน"
แม็กอะลีวีเสนอว่าคนงานเป็นผู้ถืออำนาจการเปลี่ยนแปลงอันเป็นสำคัญในที่ทำงาน (workplace) และสังคมโดยรวมแต่เพียงผู้เดียวผ่านการจัดตั้ง โดยเสนอตัวแบบ "การจัดตั้งคนงานสมบูรณ์" (whole worker organizing) ซึ่งมองคนงานและชุมชนที่อยู่อาศัยเป็นองค์รวม ทฤษฎีการเปลี่ยนแปลงที่อยู่เบื้องหลังตัวแบบนี้กำหนดให้ต้องมีการจัดตั้งคนงานแบบมวลชนรากหญ้าอย่างเป็นระบบ
แม็กอะลีวีได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับการจัดตั้งและบทบาทสำคัญที่คนงานและสหภาพแรงงานมีในการแก้ไขรายได้ที่ไม่เท่าเทียมและการสร้างประชาธิปไตยที่เข้มแข็งไว้สี่เล่ม "Raising Expectations and Raising Hell" (2012), "No Shortcuts: Organizing for Power in the New Gilded Age" (2016), "A Collective Bargain: Unions, Organizing, and the Fight for Democracy" (2020) และ "Rules to Win By: Power and Participation in Union Negotiations" (2023) ร่วมกับแอบบี ลอว์เลอร์ (Abby Lawlor)
ชีวิตช่วงต้น.
แม็กอะลีวีเกิดที่แมนแฮตตัน และเป็นบุตรคนเล็กที่สุดในเก้าคน จอห์น แม็กอะลีวี ผู้เป็นบิดา นักบินรบในสงครามโลกครั้งที่สอง (fighter pilot) ทนายความ และนักการเมืองหัวก้าวหน้า เคยเป็นนายกเทศมนตรีหมู่บ้านสโลตส์เบิร์ก ผู้บริหารเมืองรามาโพ และสมาชิกคณะผู้บริหารเทศมณฑลร็อกแลนด์ รัฐนิวยอร์ก เมื่อยังเด็ก บุพการีได้พาเธอไปร่วมเดินขบวนในขบวนการสิทธิพลเมือง (civil rights movement) และขบวนต่อต้านสงครามเวียดนาม (anti-Vietnam War) มารดาของเธอเสียชีวิตด้วยมะเร็งเต้านม BRCA1 เมื่อเธออายุ 5 ปี บิดาจึงเริ่มพาไปที่ทำงานด้วยกัน เพราะเขาสนับสนุนการจัดเขตให้มีพื้นที่โล่งและที่อยู่อาศัยสาธารณะ ทำให้เธอถูกการคุกคามที่โรงเรียน เธอเล่าว่า "คุณไปโรงเรียนแล้วโดนพ่อแม่เด็กคนอื่นตะคอกใส่แบบไร้เหตุผล เพราะ 'พ่อเธอจะเอาคนดำกลับมาที่ร็อกแลนด์' ก็เป็นเรื่องดีนะที่ได้เรียนรู้การเป็นคนมีหลักการแต่เนิ่น ได้เผชิญหน้าความกลัวบ้างแล้วไม่หันกลับไปมอง" เมื่ออายุ 13 ปีได้เริ่มเข้าร่วมการประท้วงต่อต้านนิวเคลียร์ (Anti-nuclear movement) ด้วยตัวเอง เมื่อขึ้นเรียนชั้นมัธยมปลายก็สามารถจัดการเดินออกของนักเรียนเพื่อประท้วงข้อบังคับเครื่องแบบพลศึกษาหญิงที่เลือกปฏิบัติทางเพศได้สำเร็จ
การศึกษา.
ใน ค.ศ. 1984 ขณะศึกษาอยู่ที่สเตตยูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์กแอตบัฟฟาโล (University at Buffalo) แม็กอะลีวีได้รับเลือกตั้งเป็นประธานสภานักศึกษา และต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นประธานสโมสรนักศึกษาสเตตยูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์ก (SASU)
สหภาพนักศึกษาในระบบอุดมศึกษารัฐของรัฐนิวยอร์กที่มีจำนวนสมาชิก 200,000 ราย และในฐานะประธานสภานักศึกษาเป็นผู้แทนนักศึกษาเพียงคนเดียวที่มีสิทธิออกเสียงในสภามหาวิทยาลัยสเตตยูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์ก (SUNY) และได้เป็นผู้นำนักศึกษายึดอาคารสำนักงานมหาวิทยาลัยเพื่อประท้วงการลงทุนของมหาวิทยาลัย (Anti-apartheid movement in the United States) ในประเทศแอฟริกาใต้ แม็กอะลีวีเป็นหนึ่งในหกผู้จัดการประท้วงซึ่งถูกจับกุมด้วยข้อหาบุกรุก เธอพร้อมกับอีกสองรายยอมรับโทษจำคุก 15 วันแทนการยอมรับเงื่อนไขให้งดประท้วงระหว่างระยะเวลาคุมความประพฤติ สี่วันให้หลังจากการปล่อยตัวและการประกาศเดินหน้าประท้วงต่อ คณะกรรมการมหาวิทยาลัย SUNY มีมติให้ถอนทุนออกจากธุรกิจที่มีดำเนินการในประเทศแอฟริกาใต้ นับเป็นการถอนทุน (divestment) ขนาดใหญ่ที่สุดในครั้งเดียวในสหรัฐ ณ เวลานั้น 
แม็กอะลีวีลาออกจากสเตตยูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์กแอตบัฟฟาโลก่อนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ภายหลังใน ค.ศ. 2010 ด้วยคำแนะนำจากแฟรนซิส ฟอกซ์ พิเวน (Frances Fox Piven) จึงได้กลับมาศึกษาต่อในระดับปรัชญาดุษฎีบัณฑิตและสำเร็จการศึกษาในสาขาวิชาสังคมวิทยาใน ค.ศ. 2015 ที่ศูนย์บัณฑิตศึกษา (CUNY Graduate Center) ซิตียูนิเวอร์ซิตีออฟนิวยอร์ก (CUNY) โดยมีพิเวน เจมส์ แจสเปอร์ (James M. Jasper) และแดน คลอว์สัน (Dan Clawson) เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา และได้รับทุนสนับสนุนนักวิจัยหลังปริญญาเอกระยะเวลาสองปีในหลักสูตร Labour and Worklife ที่โรงเรียนกฎหมายฮาร์เวิร์ด (Harvard Law School) ระหว่าง ค.ศ. 2015–2017
การทำงาน.
หลังลาออกจากมหาวิทยาลัย แม็กอะลีวีเดินทางไปอเมริกากลาง และได้ทำงานสนับสนุนการปฏิวัติ (Nicaraguan Revolution) ในนิการากัวที่นำโดยแนวร่วมปลดปล่อยชาติซันดินิสตา (Sandinista National Liberation Front) ถัดจากนั้นได้เดินทางมายังรัฐแคลิฟอร์เนียเพื่อทำงานให้กับองค์การไม่แสวงหาผลกำไรเอิร์ทไอส์แลนด์ อินสติติวท์ (Earth Island Institute) ของเดวิด เบราเออร์ (David Brower) ในโครงการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับผลกระทบทางนิเวศวิทยาของนโยบายทางทหารและเศรษฐกิจของสหรัฐในอเมริกากลาง (Foreign policy of the Ronald Reagan administration) ให้กับขบวนการสิ่งแวดล้อมในสหรัฐ (environmental movement in the United States) และได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการร่วมโครงการ EPOCA (The Environmental Project on Central America) หลังจากทำงานสร้างพันธมิตรในขบวนการสิ่งแวดล้อมทั้งในสหรัฐและต่างประเทศเป็นเวลาสองปี ก็ได้รับคำชวนจากจอห์น กาเวนตา (John Gaventa) เข้าทำงานที่ Highlander Research and Education Center ในเมืองนิวมาร์เก็ต รัฐเทนเนสซี (New Market, Tennessee) เป็นนักการศึกษาและรองผู้อำนวยการ
สหภาพแรงงาน.
ใน ค.ศ. 1996 เมื่อกลุ่ม New Voices ได้ขึ้นมานำสหพันธ์แรงงานอเมริกันและสภาองค์การอุตสาหกรรม (AFL-CIO) ผู้นำแรงงานอาวุโสใน AFL-CIO ได้ชักชวนแม็กอะลีวีมาทำงานในแผนกจัดตั้งและนำการรณรงค์ทดลองระหว่างหลายสหภาพในสแตมเฟิร์ด รัฐคอนเนทิคัต จาก ค.ศ. 1997–2001 เธอเป็นผู้ดำเนินโครงการ Stamford Organizing Project ซึ่งเป็นการทดลองแนวทางแบบใหม่ ตั้งอยู่บนความร่วมมือระหว่างหลายสหภาพ ซึ่งน้อยครั้งจะเกิด และการมีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งของชุมชน นับเป็นครั้งแรกที่ได้ทำงานจัดตั้งสหภาพ และเธอได้พัฒนาตัวแบบที่เรียกว่าการจัดตั้งคนงานสมบูรณ์ เพื่อผสานสมาชิกสหภาพและชุมชนเข้าด้วยกัน โดยไม่ได้มองว่าเป็นสองกลุ่มที่แยกจากกัน
ต่อมาระหว่าง ค.ศ. 2002–2004 แม็กอะลีวีได้เป็นรองผู้อำนวยการระดับชาติการรณรงค์เขิงกลยุทธ์ในฝ่ายบริการสุขภาพของสหภาพแรงงานภาคบริการนานาชาติ (SEIU) และใน ค.ศ. 2004 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการบริหารและหัวหน้าผู้เจรจาหลักของสหภาพ SEIU รัฐเนวาดา ซึ่งประสบความสำเร็จในการผลักดันให้เกิดระบบการดูแลสุขภาพครอบครัวที่จ่ายโดยนายจ้าง ป้องกันการลดบำนาญภาครัฐ และใช้แนวทางเจรจาสัญญาจ้างที่ให้สิทธิ์คนงานเข้าร่วมสังเกตการณ์การเจรจาในที่ทำงานของตนเอง
งานวิชาการและที่ปรึกษา.
ใน ค.ศ. 2009 แม็กอะลีวีได้รับการวินิจฉัยมะเร็ง และทำให้ต้องพักทำงานเพื่อรับการรักษา ระหว่างนั้นได้เริ่มเขียนบันทึกถึงประสบการณ์หลายปีในการจัดตั้งแรงงาน ที่ต่อมากลายเป็นหนังสือเล่มแรกของเธอ "Raising Expectations and Raising Hell" (ค.ศ. 2012) ซึ่งได้รับคำกล่าวขานโดยนิตยสารเดอะ เนชัน ว่าเป็น “หนังสือทรงคุณค่าที่สุดแห่งปี 2012” หนึ่งปีหลังการรักษา เธอกลับมาศึกษาต่อในระดับปริญญาเอก ดุษฎีนิพนธ์นั้นได้กลายมาเป็นหนังสือเล่มที่สอง "No Shortcuts" (ค.ศ. 2016)
เมื่อสำเร็จการศึกษา แม็กอะลีวีกลับมาทำงานด้านการจัดตั้งแรงงานและเขียนหนังสืออีกสองเล่ม "A Collective Bargain" (ค.ศ. 2020) และ "Rules to Win By" ด้วยกันกับแอบบี ลอว์เลอร์ (ค.ศ. 2023) 
ใน ค.ศ. 2019 แม็กอะลีวีเป็นผู้บรรยายในหลักสูตรออนไลน์ระยะเวลาหกสัปดาห์ Organizing for Power (O4P) ที่มูลนิธิโรซา ลุคเซิมบวร์ค (Rosa Luxemburg Foundation) องค์การไม่แสวงหาผลกำไรแนวสังคมนิยมประชาธิปไตยในเบอร์ลิน ตลอดระยะเวลาสี่ปีได้มีผู้เข้าร่วมกว่า 4 หมื่นคนจากมากกว่า 100 ประเทศ และได้รับการแปลเป็น 19 ภาษา
ในปีเดียวกัน แม็กอะลีวีได้รับตำแหน่งเป็น Senior Policy Fellow ที่สถาบันเพื่อการวิจัยแรงงานและการจ้างงาน มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ และเป็นผู้สื่อข่าวการนัดหยุดงานที่"เดอะ เนชัน" ใน ค.ศ. 2023 เธอจึงได้เป็นนักเขียนบทความให้กับนิตยสาร และทำงานทั้งเป็นนักจัดตั้งและนักเขียนต่อไป
การจัดตั้งคนงานสมบูรณ์.
การจัดตั้งคนงานสมบูรณ์ของแม็กอะลีวีมองมองคนงานและชุมชนที่อยู่อาศัยเป็นองค์รวม คนงานเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน และสมาชิกของชุมชนร่วมกันทำงาน เธออธิบายว่า "แทบไม่มีสหภาพไหนจัดตั้งสมาชิกของตัวเองในฐานะที่เป็นสมาชิกในชุมชนของตัวเองจริง ๆ เพื่อสร้างอำนาจของชุมชน ฉันสอนให้คนงานควบคุมสหภาพของตัวเองแล้วเปลี่ยนมัน" ทฤษฎีการเปลี่ยนแปลง (Theory of Change) ที่อยู่เบื้องหลังตัวแบบนี้กำหนดให้ต้องมีการจัดตั้งคนงานแบบมวลชนรากหญ้าอย่างเป็นระบบ 
ใจความสำคัญของแนวทางนี้คือการทำงานอย่างหนักเพื่อพูดคุยหนึ่งต่อหนึ่งกับสมาชิกแต่ละคน กิจกรรมหลักของนักจัดตั้งคือการฟัง ระบุปัญหาที่เร่งด่วนที่สุดของแต่ละคน แล้วสอดแทรกคำถามที่เจาะจงลงไปในแนว "คำถามที่ท้าทาย" ให้เลือกระหว่าง ทนอยู่กับปัญหานั้นโดยลำพัง หรือ เข้าร่วมในการกระทำร่วม (collective action) การนัดหยุดงานในตัวแบบคนงานสมบูรณ์กำหนดให้ต้องมีการทำกิจกรรมอย่างต่อเนื่องโดยคนงานส่วนใหญ่อย่างท่วมท้น เพื่อเพิ่มแรงกดดันบนฝ่ายนายจ้างให้มากที่สุด
อภิปรายสาธารณะ.
แม็กอะลีวีเป็นผู้มีความเคลื่อนไหวในพื้นที่สาธารณะ (public sphere) ทั้งในสื่ออเมริกันและนานาชาติ เธอเสนอว่าคนงานเป็นผู้ถืออำนาจการเปลี่ยนแปลงอันเป็นสำคัญในที่ทำงาน (workplace) และสังคมโดยรวมแต่เพียงผู้เดียวผ่านการจัดตั้ง เธอสนับสนุนให้ปรับโครงสร้างการดำเนินการทั้งหมดของสหภาพแรงงานส่วนใหญ่ในปัจจุบัน ทั้งในการพัฒนาผู้นำ การเจรจาต่อรอง การจัดสรรทรัพยากร และความสัมพันธ์ที่มีกับฝ่ายการเมือง
เมื่อกล่าวถึงสภาพขององค์กรที่เคลื่อนไหวประเด็นทางสังคมทั่วไปในปัจจุบัน แม็กอะลีวีเห็นการพึ่งพากลุ่มคนที่เห็นพ้องกันในเป้าหมายใดเป้าหมายหนึ่งอยู่แล้วมากเกินไป โดยกล่าวถึงแนวทางสร้างความเปลี่ยนแปลงปกติสามแนวทาง "การรณรงค์" "การระดม" และ "การจัดตั้ง" การรณรงค์ต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญ ทนาย และนักวิ่งเต้น และมักได้เงินทุนจากการบริจาคเพื่อส่งเสริมประเด็นหนึ่ง การระดมหรือที่แม็กอะลีวีเรียกว่า "การจัดตั้งแบบตื้น" พยายามกระตุ้นให้ผู้คนที่เห็นพ้องกันนำความเชื่อมาปฏิบัติผ่านกิจกรรมเช่นการรวมตัวแสดงออกหรือการเลือกตั้ง การจัดตั้งซึ่งเป็นวิธีที่ยากที่สุดต้องทำงานกับผู้คนทั้งหมดรวมถึงผู้ที่เห็นต่างหรือผู้ที่ยังไม่มีความคิดเห็น โดยพยายามขยายจำนวนสมาชิกเพื่อเตรียมพร้อมต่อการระดมในอนาคต แม็กอะลีวีกล่าวว่าการพึ่งพาการรณรงค์และการระดมของสหภาพแรงงานและกลุ่มที่เคลื่อนไหวทางสังคมในปัจจุบันนั้นเป็น "เหตุผลหลักที่ขบวนการในยุคปัจจุบันไม่สามารถประสบผลสำเร็จได้เท่ากับขบวนการแรงงานและสิทธิพลเมืองในอดีต"
ชีวิตส่วนตัว.
ใน ค.ศ. 2009 แม็กอะลีวีได้รับการวินิจฉัยมะเร็งรังไข่ระยะเริ่มแรก และเข้ารับการรักษาเข้มข้นระยะเวลาหนึ่งปี เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2024 แม็กอะลีวีประกาศลงเว็บไซต์ของเธอว่าได้เข้ารับการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายแบบประคับประคองที่บ้าน อันเนื่องจากได้รับวินิจฉัยมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดมัยอิโลมาเมื่อฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 2021 เมื่อวันที่ 23 เมษายน เธอกล่าวระหว่างการสัมภาษณ์เกี่ยวกับการจัดตั้งสหภาพของ ยูไนเต็ดออโตเวิร์กเกอส์ (United Auto Workers) ที่โรงงานฟ็อลคส์วาเกินในรัฐเทนเนสซีในรายการ "Democracy Now!" ว่าได้รับทั้งการรักษาแบบมาตรฐานและยาทดลองทั้งหมดแล้ว "เขาคิดว่าฉันจะเสียสองสามสัปดาห์ก่อน แต่ตอนนี้ฉันยังอยู่ ขี่จักรยานได้ มาออกรายการ และฉันจะสู้จนลมหายใจสุดท้าย เพราะนั่นคือสิ่งที่แรงงานอเมริกันสมควรได้" แม็กอะลีวีเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดมัยอิโลมาเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 สิริอายุ 59 ปี ที่เมียร์บีช (Muir Beach, California) รัฐแคลิฟอร์เนีย
เอเลนี เชอร์เมอร์ (Eleni Schirmer) นักข่าว นักวิชาการ และนักจัดตั้ง เขียนลงนิตยสาร "เดอะ เนชัน" ว่า "สไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของเจน: เป้าหมายที่ใหญ่โตและท้าทาย แผนดำเนินการแบบบาสเกตบอล—ความเที่ยงของการทำสิ่งเล็ก ๆ ซ้ำ ๆ พันครั้ง การชวนคนสัมผัสอำนาจของตัวเอง แล้วมองเขาคว้ามันมาได้ด้วยตัวเอง รอยยิ้มเปื้อนเหงื่อที่ทุ่มเทให้กับทีม และความสุขล้นของชัยชนะ"