pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วงศ์ (ชีววิทยา)

แปดลำดับขั้นสำคัญ ๆ ของการจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์ ในหนึ่งอันดับประกอบด้วยหนึ่งวงศ์ขึ้นไป ตามแผนภาพไม่ได้แสดงลำดับขั้นที่อยู่อื่น ๆ ที่อยู่ระหว่างนี้
วงศ์ (, รูปพหูพจน์ "") เป็นขั้นอนุกรมวิธานขั้นหนึ่งในการจำแนกสิ่งมีชีวิตในทางวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นลำดับขั้นสูงที่เล็กที่สุด มีการแบ่งเฉพาะเจาะจงในรายละเอียดเพิ่มมากขึ้น อยู่ระหว่างขั้นอันดับและขั้นสกุล วงศ์หนึ่งอาจจำแนกเป็นวงศ์ย่อยหลายวงศ์ ซึ่งเป็นขั้นที่อยู่ระหว่างขั้นวงศ์และขั้นสกุล
ชื่อของวงศ์จะใช้ภาษาละติน โดยมักลงท้ายด้วย -aceae ในพืช โครมาลวีโอลาตา ฟังไจ และแบคทีเรีย ส่วนในอาณาจักรสัตว์จะลงท้ายด้วย -idae สิ่งมีชีวิตในแต่ละวงศ์ประกอบด้วยสมาชิกที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน นั่นคือ สิ่งมีชีวิตในสกุลต่างกัน แต่อยู่ในวงศ์เดียวกันจะมีส่วนที่ใกล้เคียงกัน มักเป็นลักษณะตามระบบธรรมชาติที่แสดงความเกี่ยวพันทางวิวัฒนาการ แต่บางวงศ์เป็นลักษณะตามระบบเสริมธรรมชาติ เพียงอาศัยความสะดวกในการจัดเท่านั้น
ในพืชชั้นสูงอาศัยลักษณะที่ใช้ในการจัดวงศ์ จากลักษณะโครงสร้างทางลำต้น และทางการสืบพันธุ์ที่สามารถถ่ายทอดได้ ได้แก่ นิสัยการเจริญเติบโต การเรียงใบ การเกิดเพศดอกบนต้น ชนิดช่อดอก สมมาตรดอก จำนวนกลุ่มของเกสรตัวผู้ จำนวนและการเชื่อมติดกันของเกสรตัวเมีย ตำแหน่งรังไข่ ตำแหน่งไข่อ่อน ชนิดรก ชนิดผลไม้ และคัพภวิทยา
พืชบางตระกูลมีลักษณะบางประการที่บ่งชี้ชัดเจน เช่น วงศ์ทานตะวัน (Compositae) มีช่อดอกแบบช่อกระจุกแน่น  ส่วนในวงศ์ผักชี (Umbelliferae) มีช่อดอกแบบช่อซี่ร่ม (umbel) และผลแยกแล้วแตก  และวงศ์ก่วม (Aceraceae) มีผลแยกแล้วแตกและมีปีก (winged schizocarp) แต่ในวงศ์กุหลาบ (Rosaceae) มีผลแตกต่างไปตามวงศ์ย่อย
สิ่งมีชีวิตแต่ละตระกูลอาจมีสมาชิกมากน้อยเพียงใดก็ได้ เช่น วงศ์ทานตะวัน วงศ์กล้วยไม้ เป็นวงศ์ใหญ่ที่สุดวงศ์หนึ่งของอาณาจักรพืช มีสมาชิกประมาณ 22,000 ชนิด ส่วนวงศ์ มีสมาชิก 1 สกุล และ 1 ชนิด บางครั้งนำไปรวมไว้กับวงศ์มะยมป่า  และในบางครั้งที่สกุลใด ๆ มีลักษณะอันแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเจนกับวงศ์ที่สังกัดอยู่ ก็จะมีการแบ่งวงศ์ออกมาใหม่ เช่น วงศ์นกเขียวก้านตอง (Chloropsis) และวงศ์นกแว่นตาขาว แยกออกมาจากวงศ์นกเขียวคราม
ไปยาลใหญ่

ไปยาลใหญ่ หรือ เปยยาลใหญ่ (ฯลฯ) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนอย่างหนึ่ง ในการเขียนภาษาไทย มีรูปเป็นอักษรไทย ล ที่อยู่ระหว่างเครื่องหมายไปยาลสองตัว ใช้ละคำต่อท้ายที่ยังมีอีกมาก ยังไม่ปรากฏที่มาที่ชัดเจน
คำว่า "ไปยาล" มาจาก คำว่า "เปยฺยาล" ในภาษาบาลี แปลว่า ย่อ ซึ่งเมื่อเขียนภาษาบาลีด้วยอักษรไทย จะใช้ ฯเปฯ ในคำสวดแทน
ไปยาลใหญ่ในภาษาอื่น.
ภาษาอื่นที่ใช้ไปยาลใหญ่คือภาษาเขมร  ซึ่งเป็นอักขระตัวเดียวในคอมพิวเตอร์ต่างจากอักษรไทย และภาษาลาว  ใช้ละคำต่อท้ายที่ยังมีอีกมากเหมือนกับภาษาไทย
รัฐไอดาโฮ

ไอดาโฮ (/ˈaɪdəˌhoʊ/) เป็นรัฐหนึ่งในภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือแปซิฟิกของทวีปอเมริกาเหนือและในภาคตะวันตกของสหรัฐ มีพรมแดนทิศเหนือติดต่อกับรัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา ทิศตะวันออกติดต่อกับรัฐมอนแทนาและรัฐไวโอมิง ทิศใต้ติดต่อกับรัฐยูทาห์และรัฐเนวาดา และทิศตะวันตกติดต่อกับรัฐออริกอนและรัฐวอชิงตัน เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐคือบอยซี ด้วยเนื้อที่ 216,400 ตารางกิโลเมตร (83,570 ตารางไมล์) ไอดาโฮเป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 14 แต่ด้วยประชากรประมาณ 1.8 ล้านคน จึงเป็นรัฐที่มีประชากรน้อยเป็นอันดับที่ 13 และมีประชากรหนาแน่นน้อยเป็นอันดับที่ 7 ในบรรดารัฐทั้งหมดของสหรัฐ
ไอดาโฮเป็นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองหลายกลุ่มมาเป็นเวลาหลายพันปีก่อนที่จะมีการตั้งถิ่นฐานของชาวยุโรป ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไอดาโฮเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคออริกอนซึ่งเป็นบริเวณพิพาทระหว่างสหรัฐกับจักรวรรดิบริติช ไอดาโฮตกเป็นของสหรัฐอย่างเป็นทางการหลังจากมีการลงนามในสนธิสัญญาออริกอนเมื่อ ค.ศ. 1846 แต่ยังคงรวมอยู่ในอาณาเขตของดินแดนออริกอนและดินแดนวอชิงตันจนกระทั่ง ค.ศ. 1863 จึงได้แยกออกมาเป็นดินแดนเอกเทศ ในที่สุดไอดาโฮก็เข้าร่วมกับสหรัฐในฐานะรัฐที่ 43 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1890
ในฐานะส่วนหนึ่งของภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือแปซิฟิก (และชีวภูมิภาคแคสเคเดียซึ่งเกี่ยวเนื่องกัน) ไอดาโฮแบ่งออกเป็นภูมิภาคทางภูมิศาสตร์และทางภูมิอากาศที่แตกต่างกันหลายภูมิภาค ตอนเหนือของรัฐหรือที่เรียกว่า "ด้ามกระทะไอดาโฮ" นั้นมีความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับภาคตะวันออกของรัฐวอชิงตันและใช้เขตเวลาแปซิฟิกร่วมกัน ในขณะที่ส่วนที่เหลือของรัฐใช้เขตเวลาภูเขา ตอนใต้ของรัฐครอบคลุมที่ราบลุ่มแม่น้ำสเนกซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของประชากรส่วนใหญ่และเป็นพื้นที่เกษตรกรรม และตอนตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐครอบคลุมส่วนหนึ่งของเกรตเบซิน ไอดาโฮมีสภาพพื้นที่เป็นภูเขาค่อนข้างมากและมีเทือกเขาร็อกกีทอดผ่าน กรมป่าไม้สหรัฐถือครองที่ดินประมาณร้อยละ 38 ของรัฐ คิดเป็นสัดส่วนที่สูงที่สุดในบรรดารัฐใด ๆ
อุตสาหกรรมที่เป็นตัวขับเคลื่อนเศรษฐกิจของรัฐไอดาโฮ ได้แก่ อุตสาหกรรมการผลิต อุตสาหกรรมเกษตร อุตสาหกรรมเหมืองแร่ อุตสาหกรรมป่าไม้ และอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ไอดาโฮเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่หรือโรงงานของบริษัทด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจำนวนมาก รัฐนี้ยังมีสถาบันวิจัยแห่งชาติไอดาโฮซึ่งเป็นส่วนที่ใหญ่ที่สุดของกระทรวงพลังงานสหรัฐ ภาคการเกษตรของไอดาโฮส่งออกผลผลิตหลายอย่าง แต่รัฐนี้เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากการปลูกมันฝรั่งซึ่งให้ผลผลิตประมาณหนึ่งในสามของผลผลิตทั้งประเทศ ชื่อเล่นอย่างเป็นทางการของรัฐคือ "รัฐอัญมณี" ซึ่งเป็นสำนวนเชิงภาพพจน์ที่สื่อถึงความงามตามธรรมชาติของไอดาโฮ
รัฐแอละแบมา

รัฐแอละแบมา  เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของสหรัฐมีพื้นที่ทั้งหมด 135,775 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 4,447,100 คน ทางทิศเหนือของรัฐจรดรัฐเทนเนสซี ทิศตะวันออกจรดรัฐจอร์เจีย ทิศใต้จรดรัฐฟลอริดาและอ่าวเม็กซิโก และทิศตะวันตกจรดรัฐมิสซิสซิปปี รัฐแอละแบมาเป็นรัฐที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐเป็นอันดับที่ 30 และเป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุดในสหรัฐเป็นอันดับที่ 24 สามารถเดินเรือได้ 1,500 ไมล์ (2,400 กิโลเมตร) โดยเป็นรัฐที่มีระยะทางที่สามารถเดินเรือได้มากที่สุดในสหรัฐ
แอละแบมา มีนามที่เรียกขานกันทั่วไปว่า "รัฐเยลโลแฮมเมอร์ (Yellowhammer State)" รัฐแอละแบมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "หัวใจของดิกซี" และ "รัฐฝ้าย" ต้นไม้ประจำรัฐคือไม้สน และมีดอกไม้ประจำรัฐคือดอกคาเมเลีย แอละแบมามีเมืองหลวงคือนครมอนต์กอเมอรี เมืองที่ประชากรและพื้นที่มากที่สุดคือฮันต์สวิลล์ และเมืองที่เก่าแก่ที่สุดคือเมืองโมบีล สร้างขึ้นโดยอาณานิคมฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2245 โดยถือเป็นเมืองหลวงของลุยเซียนา
นับตั้งแต่สงครามกลางเมืองอเมริกาจนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่สอง แอละแบมา ซึ่งเป็นรัฐทางภาคใต้ของสหรัฐ ประสบปัญหาทางเศรษฐกิจ เนื่องจากยังต้องพึ่งพาทางการเกษตรอย่างต่อเนื่อง รัฐสภาแอละแบมาได้ประกาศใช้กฎหมายจิมโครว์ ในการแบ่งแยกกับชาวแอฟริกันอเมริกันตั้งแต่ช่วงยุคฟื้นฟูจนถึงช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 แอละแบมาเริ่มมีการพัฒนาด้านเศรษฐกิจ จากเดิมที่เน้นการเกษตรให้เป็นเศรษฐกิจที่หลากหลายยิ่งขึ้น โดยในคริสต์ศตวรรษที่ 21 แอละแบมามีเศรษฐกิจหลัก เช่น ยานยนต์ การธนาคาร การแพทย์ เป็นต้น
<templatestyles src="Template:TOC limit/styles.css" />
รัฐอินดีแอนา

อินดีแอนา  เป็นรัฐที่ 19 ซึ่งอยู่ในตอนกลางของสหรัฐ ความหมายของรัฐหมายถึงดินแดนของชาวอินเดียนแดง รัฐอินดีแอนา มีเมืองหลวงชื่ออินเดียแนโพลิส และมีรหัสย่อว่า IN
เศรษฐกิจ.
รัฐอินดีแอนามีอุตสาหกรรมปิโตรเลียม โดยมีการผลิตน้ำมันดิบในปี 2005 1.73 ล้านบาเรล โดยเป็นอันดับที่ 23 ของสหรัฐ
การศึกษา.
สถานศึกษาที่เป็นที่รู้จักในรัฐ ได้แก่
รัฐอิลลินอย

อิลลินอย (/ˌɪləˈnɔɪ/) ตั้งอยู่ทางตอนกลางของสหรัฐ ชื่ออิลลินอยตั้งโดยนักสำรวจชาวฝรั่งเศส ตามชื่อกลุ่มชาวอินเดียนแดงที่เรียกตัวเองว่า อไลไนเว็ก (Illiniwek) เมืองหลวงของอิลลินอยคือ สปริงฟีลด์ เมืองที่มีชื่อเสียงในรัฐอิลลินอยได้แก่ ชิคาโก รหัสย่อของรัฐอิลลินอยคือ IL
อิลลินอยเป็นที่รู้จักในรัฐข้าวโพด เป็นที่ตั้งของเมืองชิคาโก 
การศึกษา.
สถานศึกษาที่มีชื่อเสียงได้แก่ 
กีฬา.
ทีมกีฬาที่สำคัญได้แก่
เซิร์ก

เซิร์ก  เป็นหุบเขาที่มีลักษณะคล้ายอัฒจันทร์ ซึ่งเกิดจากการกัดเซาะของธารน้ำแข็ง เซิร์กอาจเป็นลักษณะภูมิประเทศที่มีรูปร่างคล้ายกัน ซึ่งเกิดจากการกัดเซาะของแม่น้ำ
รูปทรงเว้าของเซิร์กธารน้ำแข็งจะเปิดออกทางด้านที่ลาดลงเขา ส่วนบริเวณที่เป็นรูปถ้วยโดยทั่วไปจะชันมาก ด้านที่สูงกว่าสามด้านขึ้นไปจะเป็นลาดผาชัน ซึ่งธารน้ำแข็งและเศษซากที่เกิดจากการกัดเซาะของธารน้ำแข็งจะไหลลงมารวมกัน พื้นของเซิร์กจะมีลักษณะคล้ายชาม เนื่องจากเป็นบริเวณที่กระแสน้ำแข็งจากหลายทิศทางไหลมารวมกันพร้อมกับหินและตะกอน จึงทำให้เกิดแรงกัดเซาะสูงกว่าบริเวณอื่น และมักจะถูกกัดเซาะลึกลงไปต่ำกว่าทางออกด้านล่างของเซิร์ก (ที่เรียกว่า stage) และหุบเขาที่อยู่ทางด้านหลัง (ที่เรียกว่า backstage)
พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน

พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน เป็นพระตำหนักในสวนจิตรลดา พระราชวังดุสิต ตั้งอยู่ที่แขวงสวนจิตรลดา เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
ประวัติ.
พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2456 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บริเวณทุ่งส้มป่อย ซึ่งเป็นทุ่งนาระหว่างพระราชวังสวนดุสิตกับพระราชวังพญาไท (ปัจจุบันคือโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า) โดยโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) เสนาบดีกระทรวงนครบาลจัดสร้างพระตำหนักขึ้น โดยมีพระยาวิศุกรรมศิลปประสิทธิ์ (น้อย ศิลปี) เป็นผู้ควบคุมและดำเนินการก่อสร้าง เพื่อทรงใช้เป็นที่รโหฐานสำหรับทรงพระราชนิพนธ์หนังสือ รวมทั้งราชเสวกจะได้มีโอกาสเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทเป็นการส่วนพระองค์ โปรดเกล้าฯ พระราชทานนามทุ่งส้มป่อยว่า สวนจิตรลดา พระราชทานนามพระตำหนักว่า "พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน" บริเวณรอบพระตำหนักมีการขุดคูและทำกำแพงรั้วเหล็กโดยรอบ มีประตู 4 ทิศ พระราชทานชื่อประตูตามสวนจิตรลดาของพระอินทร์และ
ท้าวโลกบาล คือ ด้านทิศตะวันออก ชื่อประตู “พระอินทร์อยู่ชม” ด้านทิศใต้ ชื่อประตู “พระยมอยู่คุ้น” ด้านทิศตะวันตก ชื่อประตู “พระวรุณอยู่เจน” และด้านทิศเหนือ ชื่อประตู “พระกุเวนอยู่เฝ้า” ในปัจจุบันเป็นทางเข้าออกได้เพียง 3 ทิศ เว้นทิศตะวันออก มีสะพาน 2 สะพาน มีประตูน้ำ 2 ประตู และมีซุ้มทหารยาม 30 ซุ้ม ความสำคัญของประตู “พระวรุณอยู่เจน” เป็นประตูสำหรับเสด็จพระราชดำเนินของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
พระตำหนักจิตรลดารโหฐานสร้างเป็นตึก 2 ชั้นลักษณะสถาปัตยกรรมแบบตะวันตก พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินมาประทับเป็นครั้งคราว เมื่อมีพระราชพิธีต่าง ๆ ก็ทรงกระทำการที่พระตำหนักจิตรลดารโหฐานเช่นเดียวกับพระราชวัง ต่อมาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชมนเทียรสถานขึ้นใหม่เป็นที่ประทับที่วังพญาไท ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ประกาศยกสวนจิตรลดาเป็นเขตพระราชฐานในพระราชวังดุสิต 
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ใช้พระตำหนักจิตรลดารโหฐานเป็นที่ประทับถาวร และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างอาคารต่าง ๆ เช่น โรงเรียนจิตรลดา เมื่อ พ.ศ. 2501 เป็นสถานศึกษาชั้นต้นสำหรับพระโอรส พระธิดาและบุตรหลานข้าราชสำนัก รวมถึงศาลาดุสิดาลัย เป็นศาลาอเนกประสงค์ ส่วนภายในพระตำหนัก ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นสถานที่ทดลองโครงการทดลองส่วนพระองค์เกี่ยวกับการเกษตร เพื่อนำผลการศึกษาพระราชทานแก่ประชาชน เช่น โครงการนาข้าวทดลอง โครงการค้นคว้าวิจัยเชื้อเพลิงเขียว โครงการปลูกข้าวไร่ โครงการเลี้ยงปลานิล และโครงการโคนม รวมทั้งยังมีโรงงานจากโครงการทดลองของพระองค์เกิดขึ้นหลายประเภท เช่น โรงโคนมสวนจิตรลดา โรงนมผงสวนดุสิต โรงนมเม็ดสวนดุสิต โรงสีข้าวตัวอย่าง โรงผลิตน้ำผลไม้ โรงบดและอัดแกลบ และโรงปุ๋ยอินทรีย์
ถนนอุทยาน

ถนนอุทยาน (อักษรโรมัน: Thanon Utthayan) หรือที่นิยมเรียกในชื่อเดิมว่า ถนนอักษะ เป็นถนนเชื่อมระหว่างถนนพุทธมณฑลสาย 3 ในพื้นที่แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ถึงถนนพุทธมณฑลสาย 4 ในตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม มีระยะทาง 3.98 กิโลเมตร ความกว้าง 90 เมตร พร้อมด้วยทัศนียภาพที่สวยงาม มีเอกลักษณ์ที่โดดเด่น คือ เสาโคมไฟรูปหงส์เรียงราย 2 ข้างทาง ที่มากถึง 979 ต้น และคูน้ำคั่นกลางความกว้าง 30 เมตร ที่มีน้ำพุเล่นระดับ 3 แห่ง จนได้ชื่อว่าเป็นถนนที่สวยที่สุดในประเทศไทย
ถนนอุทยานหรือเดิมชื่อถนนอักษะ เป็นถนนที่สร้างมุ่งไปพุทธมณฑล ซึ่งได้เริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2498 สมัยที่จอมพล ป.พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรีเพื่อเฉลิมฉลอง 25 พุทธศตวรรษ (พ.ศ. 2500) โดยเริ่มดำเนินการเวนคืนที่ดินของราษฎรเพื่อสร้างถนนตั้งแต่ พ.ศ. 2494 แต่การก่อสร้างพุทธมณฑลและถนนอักษะได้หยุดชะงักไปเมื่อจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้ถูกจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ก่อรัฐประหารยึดอำนาจใน พ.ศ. 2500 ต่อมาในสมัยพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ เป็นนายกรัฐมนตรี ได้เริ่มรื้อฟื้นโครการพุทธมณฑลขึ้นเนื่องจากใกล้การเฉลิมฉลองโอกาสที่สถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ครบ 200 ปีใน พ.ศ. 2525 และเสร็จสมบูรณ์ในสมัยที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ส่วนถนนอักษะได้รับอนุมัติให้ลงมือก่อสร้างในสมัยที่นายบรรหาร ศิลปอาชา ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
โครงการก่อสร้างถนนอักษะเป็นโครงการหนึ่งที่กรุงเทพมหานครดำเนินการเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชในการฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี ใน พ.ศ. 2539 เพื่อเป็นการเสริมสร้างความสง่างามแก่พุทธมณฑลซึ่งเป็นสถานที่สำคัญทางพระพุทธศาสนา เป็นการเสริมสร้างภาพลักษณ์ และอำนวยความสะดวกในพระราชพิธีที่พุทธมณฑล ใช้งบประมาณการก่อสร้าง 1,068,987,571 บาท (ถือเป็นถนนที่ใช้งบประมาณในการสร้างสูงที่สุดในประเทศไทยด้วย) และเสร็จสมบูรณ์เปิดให้ประชาชนใช้ได้ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
สำหรับชื่อถนนอักษะซึ่งมาจากภาษาอังกฤษว่า "Axis" แปลว่า "แกนกลาง" นั้นเป็นคำที่ใช้เรียกหมายถึงประเทศฝ่ายอักษะ คือ เยอรมนี อิตาลี และญี่ปุ่น ซึ่งทำสงครามกับฝ่ายพันธมิตร คือ สหรัฐอเมริกา อังกฤษ ฝรั่งเศส และสหภาพโซเวียต ในสงครามโลกครั้งที่ 2 และรัฐบาลในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้ประกาศเข้าร่วมสงครามกับฝ่ายอักษะ เมื่อสร้างถนนเสร็จแล้ว กรุงเทพมหานครได้ประสานงานกับกรมศิลปากรในเรื่องชื่อถนนอักษะ ซึ่งกรมศิลปากรได้แนะนำให้ใช้ชื่อว่า ถนนอักษะ ซึ่งแปลว่าแกนกลาง เนื่องจากเป็นถนนเชื่อมระหว่างถนนพุทธมณฑลสาย 3 กับถนนพุทธมณฑลสาย 4 ต่อมากรุงเทพมหานครได้ประสานงานกับกรมศิลปากรเพื่อขอพระราชทานชื่อถนนจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนว่า "ถนนอุทยาน" ซึ่งเป็นชื่อที่สัมพันธ์กับพุทธมณฑล
ในเทศกาลสงกรานต์สมัยปัจจุบัน ถนนอุทยานรวมถึงถนนเลียบคลองทวีวัฒนาที่อยู่ใกล้เคียงกัน นิยมใช้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมและเล่นสาดน้ำเช่นเดียวกับ ถนนข้าวสารในเขตพระนคร และถนนสีลมในเขตบางรัก แต่ในปี พ.ศ. 2560 ได้ถูกงดเว้นเนื่องจากกรุงเทพมหานครกังวลเรื่องในด้านความปลอดภัย
ในช่วง วิกฤตการณ์การเมืองไทย พ.ศ. 2556–2557 ถนนอุทยานเป็นสถานที่จัดการชุมนุมใหญ่ของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) หรือกลุ่มคนเสื้อแดง โดยจัดการชุมนุมที่ถนนแห่งนี้ 2 ครั้ง ในวันที่ 5–6 เมษายน พ.ศ. 2557 และครั้งต่อมาในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งชุมนุมต่อเนื่องจนกระทั่งเกิดการรัฐประหาร ในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
พระราชกำหนด

พระราชกำหนด (พ.ร.ก.) หรือ รัฐกำหนด  หมายถึง กฎหมายรูปแบบหนึ่งซึ่งประมุขแห่งรัฐตราขึ้นโดยคำแนะนำและยินยอมของคณะรัฐมนตรี โดยอาศัยอำนาจตามที่รัฐธรรมนูญวางไว้ว่าเป็นกรณีฉุกเฉิน ที่มีความจำเป็นรีบด่วนอันมิอาจหลีกเลี่ยงได้ เพื่อประโยชน์ในการรักษาความปลอดภัยของประเทศ หรือความปลอดภัยสาธารณะหรือความมั่นคงในทางเศรษฐกิจของประเทศ หรือป้องปัดภัยพิบัติสาธารณะ หรือในกรณีที่มีความจำเป็นต้องมีกฎหมายเกี่ยวด้วยการภาษีอากรหรือเงินตรา ซึ่งจะต้อง ได้รับการพิจารณาโดยด่วนและลับ เพื่อรักษาประโยชน์ของแผ่นดิน พระราชกำหนดมีผลใช้บังคับได้ดังพระราชบัญญัติ ดังนั้นพระราชกำหนดจึงแก้ไขเพิ่มเติม หรือยกเลิกพระราชบัญญัติได้ 
พระราชกำหนดไว้เรียกกฎหมายเช่นนั้นซึ่งประกาศใช้ในประเทศอันมีพระมหากษัตริย์เป็นพระประมุข ส่วนรัฐกำหนดสำหรับประเทศอันมีประธานาธิบดีเป็นประมุข
พระราชกำหนดของไทย.
สถานการณ์ที่จะประกาศใช้พระราชกำหนดได้.
พระราชกำหนดของไทยแบ่งออกเป็นสองประเภทตามความในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (พ.ศ. 2550) ได้แก่
1. พระราชกำหนดทั่วไป ออกได้ในกรณีฉุกเฉินที่มีความจำเป็นรีบด่วนอันมิอาจหลีกเลี่ยงได้เพื่อประโยชน์ในการรักษาความปลอดภัยของประเทศ เพื่อความมั่นคงทางเศรษฐกิจ หรือเพื่อป้องปัดพิบัติสาธารณะ
2. พระราชกำหนดเกี่ยวกับภาษีอากรหรือเงินตรา ออกได้ในกรณีที่มีความจำเป็นที่จะต้องมีกฎหมายเกี่ยวกับภาษีอากรหรือเงินตราซึ่งต้องได้รับพิจารณาโดยด่วนและลับ เพื่อรักษาผลประโยชน์ของแผ่นดิน ทั้งนี้ ภายในระหว่างสมัยประชุมของรัฐสภาเท่านั้น
กระบวนการตราพระราชกำหนด.
พระราชกำหนดมีคณะรัฐมนตรีเป็นผู้พิจารณาร่าง และเมื่อคณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบแล้ว นายกรัฐมนตรีจึงจะนำร่างนั้นขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายต่อพระมหากษัตริย์เพื่อทรงลงพระปรมาภิไธยและประกาศใช้บังคับเช่นพระราชบัญญัติ ทั้งนี้ โดยไม่ต้องนำเสนอร่างพระราชกำหนด เช่นว่าให้รัฐสภาพิจารณาให้ความเห็นชอบก่อน
กระบวนการภายหลังการประกาศใช้พระราชกำหนด.
เมื่อมีการประกาศใช้พระราชกำหนดแล้ว ในการประชุมรัฐสภาคราวต่อไป คณะรัฐมนตรีต้องเสนอพระราชกำหนดนั้นต่อรัฐสภาเพื่อพิจารณาโดยไม่ชักช้า 
ถ้าอยู่นอกสมัยประชุมและการรอการเปิดสมัยประชุมสามัญจะเป็นการชักช้า คณะรัฐมนตรีต้องจัดให้มีการเรียกประชุมรัฐสภาสมัยวิสามัญเพื่อพิจารณาอนุมัติหรือไม่อนุมัติพระราชกำหนดโดยเร็ว
ในกรณีที่สภาผู้แทนราษฎรไม่อนุมัติ พระราชกำหนดดังกล่าว หรือในกรณีที่สภาผู้แทนราษฎรอนุมัติแต่วุฒิสภาไม่อนุมัติ และสภาผู้แทนราษฎรยืนยันการอนุมัติด้วยคะแนนเสียงไม่มากกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนสมาชิกทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ของสภาผู้แทนราษฎร พระราชกำหนดนั้นเป็นอันตกไป แต่ทั้งนี้ไม่กระทบกระเทือนกิจการที่ได้เป็นไปในระหว่างที่ใช้พระราชกำหนดนั้นแล้ว
ในระหว่างสมัยประชุม ถ้ามีความจำเป็นต้องมีกฎหมายเกี่ยวด้วยภาษีอากรหรือเงินตราซึ่งจะต้องได้รับการพิจารณาโดยด่วนและลับเพื่อรักษาประโยชน์ของแผ่นดิน พระมหากษัตริย์จะทรงตราพระราชกำหนดให้ใช้บังคับดังเช่นพระราชบัญญัติก็ได้
รัฐสภาไทย

รัฐสภาแห่งราชอาณาจักรไทย เป็นองค์กรสำคัญในระบบประชาธิปไตย ทำหน้าที่ออกกฎหมาย ควบคุมการบริหารราชการแผ่นดิน และให้ความเห็นชอบในเรื่องสำคัญของประเทศ ตามที่รัฐธรรมนูญกำหนดไว้ตาม รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อ พ.ศ. 2564 บัญญัติให้รัฐสภาประกอบด้วยวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นการปกครองโดยใช้ระบบสองสภา โดยทั้งสองสภาจะประชุมร่วมกันหรือแยกกันแล้วแต่ตามบทบัญญัติรัฐธรรมนูญ โดยมีประธานสภาผู้แทนราษฎรเป็นประธานรัฐสภา และประธานวุฒิสภาเป็นรองประธานรัฐสภา โดยตำแหน่ง
สำหรับสถานที่ประชุมนั้นเริ่มจากพระที่นั่งอนันตสมาคม ก่อนย้ายมายังอาคารรัฐสภาไทย (ถนนอู่ทองใน) และสัปปายะสภาสถานตามลำดับ
ในบางช่วงเวลา (โดยเฉพาะหลังรัฐประหาร) อาจมีการยกเลิกรัฐสภาแล้วให้สภานิติบัญญัติแห่งชาติเป็นผู้ใช้อำนาจนิติบัญญัติแทน
องค์ประกอบ.
สภาผู้แทนราษฎร.
สภาผู้แทนราษฎรไทย เป็นสภาล่างของประเทศไทย ประกอบด้วยสมาชิกโดยตรงทั้งหมด 500 คน ได้มาจากการเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งในแต่ละจังหวัด จำนวน 400 คน และแบบบัญชีรายชื่อของพรรคการเมือง จำนวน 100 คน ซึ่งหลักเกณฑ์และวิธีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตามรูปแบบนี้ เป็นไปตามบทบัญญัติรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 ซึ่งมีการแก้ไขเพิ่มเติมเมื่อ พ.ศ. 2564 ทั้งนี้ อายุของสภาผู้แทนราษฎรมีกำหนดคราวละ 4 ปี นับแต่วันเลือกตั้ง
วุฒิสภา.
วุฒิสภาไทย หรือเดิมมีชื่อว่า "พฤฒสภา" เป็นสภาสูงของรัฐสภาไทยคู่กับสภาผู้แทนราษฎรไทยซึ่งเป็นสภาล่าง ตามรัฐธรรมนูญปี 2560 วุฒิสภาในวาระเริ่มแรกประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 250 คน ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งตามที่ถวายคำแนะนำ วุฒิสภามีวาระคราวละ 5 ปี ใช้ห้องประชุมใหญ่พระจันทรา ณ สัปปายะสภาสถาน เป็นที่ประชุม
การเลือกตั้ง.
การเลือกตั้งในประเทศไทยจัดขึ้นภายใต้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไป (Universal suffrage) ตามความในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งต้องมีคุณสมบัติดังต่อไปนี้
ผู้มีสิทธิเลือกตั้งต้องไม่มีลักษณะต้องห้าม คือ ต้องไม่เป็นพระสงฆ์ สามเณร นักพรตหรือนักบวช ต้องไม่อยู่ในระหว่างเพิกถอนสิทธิเลือกตั้ง ต้องไม่ถูกคุมขังด้วยหมายของศาลหรือคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมาย และต้องไม่เป็นคนสติฟั่นเฟือน
ประธานรัฐสภา.
ประธานสภาผู้แทนราษฎรไทยถือเป็นประธานรัฐสภาไทยโดยตำแหน่ง เมื่อผู้ใดได้รับเลือกเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎร ก็จะถือเป็นประธานรัฐสภาโดยอัตโนมัติ ส่วนประธานวุฒิสภาไทยถือเป็นรองประธานรัฐสภาโดยตำแหน่ง ประธานสภาผู้แทนราษฎรและประธานรัฐสภาคนปัจจุบัน คือ วันมูหะมัดนอร์ มะทา จาก พรรคประชาชาติ ส่วนประธานวุฒิสภาและรองประธานรัฐสภา คือ มงคล สุระสัจจะ ที่ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ.2567#เปลี่ยนทาง
วุฒิสภาไทย

วุฒิสภาไทย เดิมมีชื่อว่า พฤฒสภา เป็นสภาสูงในรัฐสภาไทยคู่กับสภาผู้แทนราษฎรไทยซึ่งเป็นสภาล่าง ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 วุฒิสภามีวาระคราวละ 5 ปี ใช้ห้องประชุมวุฒิสภา (ห้องประชุมพระจันทรา) สัปปายะสภาสถาน เป็นที่ประชุม
การได้มาซึ่งวุฒิสภาแบ่งตามยุค.
จากการเลือกตั้งทั้งหมด ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540.
วุฒิสภา ประกอบด้วย สมาชิกซึ่งราษฎรเลือกตั้งจำนวน 200 คน ตามวิธีแบ่งเขตเลือกตั้ง โดยใช้เขตจังหวัดเป็นเขตเลือกตั้ง มีหลักเกณฑ์และวิธีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาเป็นไปตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2541 มีกำหนดวาระคราวละ 6 ปีนับแต่วันเลือกตั้ง
สมาชิกวุฒิสภาย่อมเป็นผู้แทนของปวงชนชาวไทยเช่นเดียวกับสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และต้องปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริตเพื่อประโยชน์ส่วนรวมของปวงชนชาวไทย
วุฒิสภามีอำนาจหน้าที่ในการกลั่นกรองกฎหมาย ควบคุมการบริหารราชการแผ่นดิน โดยการตั้งกระทู้ถามรัฐมนตรี หรือเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อให้คณะรัฐมนตรีแถลงข้อเท็จจริงหรือชี้แจงปัญหาโดยไม่มีการลงมติ และมีหน้าที่อื่นตามที่รัฐธรรมนูญบัญญัติ
นอกจากนี้ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (พุทธศักราช 2540) ยังได้บัญญัติให้วุฒิสภามีอำนาจหน้าที่โดยเฉพาะอีกหลายประการ คือ การพิจารณาเลือก แต่งตั้ง ให้คำแนะนำ หรือให้ความเห็นชอบให้บุคคลดำรงตำแหน่งต่าง ๆ คือ
นอกจากนี้ ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย วุฒิสภามีอำนาจถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภา ประธานศาลฎีกา ประธานศาลรัฐธรรมนูญ ประธานศาลปกครองสูงสุด หรืออัยการสูงสุด รวมทั้งกรรมการการเลือกตั้ง ผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ กรรมการตรวจเงินแผ่นดิน ผู้พิพากษาหรือตุลาการ พนักงานอัยการ หรือผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูง ตามกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต ผู้มีพฤติการณ์ร่ำรวยผิดปรกติ ส่อไปในทางทุจริตต่อหน้าที่ ส่อว่ากระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการ ส่อว่ากระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ในการยุติธรรม หรือส่อว่าจงใจใช้อำนาจหน้าที่ขัดต่อบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญหรือกฎหมาย วุฒิสภามีอำนาจถอดถอนผู้นั้นออกจากตำแหน่งได้
ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560.
บททั่วไป.
มาตรา 107 วุฒิสภา ประกอบด้วย สมาชิกจำนวน 200 คน ซึ่งมาจากการเลือกกันเองของบุคคลซึ่งมีความรู้ ความเชี่ยวชาญ ประสบการณ์อาชีพ ลักษณะ หรือประโยชน์ร่วมกัน มาตรา 109 อายุของวุฒิสภามีกำหนดคราวละ 5 ปี นับแต่วันประกาศผลการเลือก สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภานับตั้งแต่วันที่คณะกรรมการการเลือกตั้งประกาศผลการเลือก
บทเฉพาะกาล.
มาตรา 269 ในวาระเริ่มแรก ให้วุฒิสภาประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 250 คน ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งตามที่ถวายคำแนะนำโดยคณะรักษาความสงบแห่งชาติ
มาตรา 270 นอกจากจะมีหน้าที่และอำนาจตามที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญแล้ว ให้วุฒิสภาตามมาตรา 269 มีหน้าที่และอำนาจติดตาม เสนอแนะ และเร่งรัดการปฏิรูปประเทศ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายตามหมวด 16 การปฏิรูปประเทศ และการจัดทำและดำเนินการตามยุทธศาสตร์ชาติ ในการนี้ ให้คณะรัฐมนตรีแจ้งความคืบหน้าในการดำเนินการตามแผนการปฏิรูปประเทศต่อรัฐสภาเพื่อทราบทุกสามเดือน
ฮวงจุ้ย (ศาสตร์)

ฮวงจุ้ย  หมายถึง สภาวะแวดล้อม หรือการอยู่อาศัยให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อม ในคติของชาวจีน มีลักษณะใกล้เคียงสถาปัตยกรรมศาสตร์ คำว่า ฮวงจุ้ย มาจากคำว่า ลม (ฮวง) และ น้ำ (จุ้ย) ออกเสียงตามสำเนียง ภาษาจีนแต้จิ๋ว
ฮวงจุ้ย นี้อาศัยหลักการของการไหลเวียนของพลังงานบนผืนโลก (ชี่) โดยเปรียบให้เข้าใจได้ง่ายโดยการเปรียบเทียบกับธรรมชาติของไหลที่เรารู้จักกันดี ได้แก่ธรรมชาติของลมและธรรมชาติของน้ำ ซึ่งนักพยากรณ์ฮวงจุ้ยที่ดีต้องอ่านพลังงานของชี่ และ แหล่งที่มาของชี่ให้ออก เพื่อเสริมการนำเข้า / ทำลายการปิดกั้น ให้ชี่ที่ดีสามารถเข้าได้ และ ถ่ายเทชี่ที่เสีย / ปิดกั้นไม่ให้ชี่ที่เสียสามารถเข้าสู่สถานที่ที่เราอยู่ได้
ศาสตร์นี้มาจากประเทศจีน ดังนั้น ผู้ที่ศึกษาและอาจารย์มักจะมีเครื่องรางที่มาจากจีนมาใช้ในการแก้ ความเป็นจริงแล้ว การสร้างสภาพแวดล้อมตามหลักฮวงจุ้ยนั้น ไม่เหมือนกันเลยในแต่ละเขตของโลก สภาพภูมิอากาศคนละอย่าง ในเรื่องของพิธีกรรมจีนจึงมีบทบาทกับฮวงจุ้ย กับทุกประเทศซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณากัน
ในเมืองไทย บ้านเรือนไทยสมัยก่อนจัดว่าถูกหลักของการจัดฮวงจุ้ยที่ถูกต้องในสภาพอากาศนี้ สำหรับในปัจจุบันบ้านเรือนไทยอาจจะไม่เหมาะ เนื่องจากราคาสูง ดังนั้นสถาปนิกที่มีต้องปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรม
การจัดตามหลักฮวงจุ้ยนั้นมีการจัดเพื่อการณ์หลายอย่างตามการใช้งานที่เจ้าของอย่างให้เป็น ดังนั้นพื้นที่ (space) กับอารมณ์ (mood) มีส่วนสำคัญกับงานฮวงจุ้ย อารมณ์ของคน มีส่วนกับโชคชะตา วันเดือนปีเกิด และดวงดาวรวมถึง หลักเชิง จิตวิทยา
ทวีปอเมริกา

ทวีปอเมริกา  เป็นคำเรียกรวม ๆ หมายถึงทั้งทวีปอเมริกาเหนือและทวีปอเมริกาใต้รวมกัน ซึ่งแก้ปัญหาความสับสนในภาษาอังกฤษของคำว่า "America" (ไม่มี s) ซึ่งอาจหมายถึงอเมริกาเหนือหรือใต้ก็ได้ ในบางครั้งผู้เรียกยังอาจหมายถึงชื่อประเทศสหรัฐอเมริกาด้วย
ทวีปอเมริกาเป็นดินแดนที่อยู่ทางตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิก และทางตะวันตกของมหาสมุทรแอตแลนติก โดยอาจแบ่งย่อยได้เป็น 3 ส่วน คือ อเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และอเมริกาใต้. คำว่า "อเมริกา" ในที่นี้ยังรวมถึงหมู่เกาะแคริบเบียน และเกาะกรีนแลนด์ (แต่ไม่รวมประเทศไอซ์แลนด์) บริเวณคอคอดของอเมริกากลางมักถูกนำไปรวมกับอเมริกาเหนือ
คำว่า "อเมริกา" มีที่มาที่เก่าแก่ที่สุดที่สามารถหาหลักฐานได้คือ พ.ศ. 2050 โดยนักเขียนแผนที่ชาวเยอรมันชื่อ มาร์ติน วัลด์ซีมูลเลอร์ ได้ใส่คำว่า America ลงในแผนที่โลกของเขา และอธิบายว่าชื่อนี้นำมาจากชื่อภาษาละตินของนักสำรวจ อเมริโก เวสปุชชี (Amerigo Vespucci) ซึ่งเขียนเป็นภาษาละตินได้ว่า "Americus Vespucius" และแปลงเป็นเพศหญิงได้เป็นคำว่า "America" (ในภาษาที่มีเพศอย่างภาษาละติน ทวีปจัดว่าเป็นเพศหญิง) ส่วน คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ซึ่งเป็นผู้พบทวีปอเมริกาเป็นคนแรก เสียชีวิตก่อนใน พ.ศ. 2049 โดยที่ยังเข้าใจว่าเขาค้นพบทวีปเอเซียบริเวณประเทศอินเดีย
ซึ่งในความเป็นจริงแล้วผู้ที่พบอเมริกาเป็นคนแรกคือชาวไวกิ้ง ชื่อ เลฟ เอริกสัน
ประชากร.
เริ่มต้นจากมนุษย์ที่อพยพมาจาก เอเชีย หรืออาจรวมถึงชาวโอเชียเนียระหว่างยุคน้ำแข็ง โดยทั่วไปกลุ่มนี้มักอยู่ห่างจากมนุษย์ที่อาศัยอยู่รวมกันจำนวนมาก หรือที่เรียกว่าโลกเก่า ตั้งแต่การเข้ามาของชาวยุโรปประมาณ 10 ถึง 15 ศตวรรษ โดยในปัจจุบัน จำนวนประชากรทั้งหมดของอเมริกามีประมาณ 951 ล้านคน แบ่งได้เป็นประชากรอเมริกาเหนือ 565 ล้านคน (อเมริกากลางและแคริบเบียน) และอเมริกาใต้ 386 ล้านคน
เมืองสำคัญ.
เมืองสำคัญ ได้แก่
แลนซ์ อาร์มสตรอง

แลนซ์ เอ็ดเวิร์ด อาร์มสตรอง (สกุลเดิม: กันเดอร์สัน (Gunderson); เกิดวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1971) เป็นอดีตนักแข่งจักรยานถนนอาชีพชาวอเมริกัน เขาเป็นแชมป์โลกในปี 1993 หลังจากเลิกแข่งจักรยาน อาร์มสตรองยังลงแข่งวิ่งมาราธอน การแข่งจักรยานภูเขามาราธอน ไตรกีฬาและไอรอนแมน (Ironman)
เขาเป็นที่รู้จักกันดีจากผลงานของเขาในการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ แต่ในเดือนมิถุนายน 2012 คณะกรรมการต่อต้านการใช้สารกระตุ้นของสหรัฐอเมริกา (US Anti-Doping Agency, USADA) กล่าวหาว่าอาร์มสตรองใช้สารกระตุ้นผิดกฎหมาย และในเดือนสิงหาคม คณะกรรมการดังกล่าวประกาศสั่งห้ามมิให้อาร์มสตรองลงแข่งขันตลอดชีพ เช่นเดียวกับริบตำแหน่งทั้งหมด วันที่ 22 ตุลาคม 2012 สหพันธ์จักรยานสากล ซึ่งเป็นองค์กรกำกับดูแล ยอมรับคำตัดสินของ USADA และยืนยันทั้งการสั่งห้ามตลอดชีพและการริบตำแหน่งทั้งหมดตั้งแต่เดือนสิงหาคม 1998 ซึ่งรวมถึงแชมป์ตูร์เดอฟร็องส์ตั้งแต่ปี 1999 ถึง 2005
แลนซ์ อาร์มสตรอง ป่วยเป็นโรคมะเร็งที่สมอง ปอด และอัณฑะ เมื่อปี 1996 เขามีชื่อเสียงอย่างมากในการเอาชนะมะเร็งและกลับมาแข่งจักรยานได้อีกครั้ง เขาเป็นผู้ก่อตั้งและอดีตประธานมูลนิธิแลนซ์ อาร์มสตรองเพื่อการสนับสนุนผู้ป่วยมะเร็ง ในเดือนตุลาคม 2012 อาร์มสตรองลาออกจากตำแหน่งประธานหลังมีการตีพิมพ์ข้อกล่าวหาของ USADA
สถิติรายการใหญ่.
WD = ถอนตัว
หมายเหตุและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ตูร์เดอฟร็องส์

ตูร์เดอฟร็องส์ (หมายถึง การท่องฝรั่งเศส) หรือบางครั้งเรียกว่า ลากร็องด์บุกล์  และ เลอตูร์  เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลรอบประเทศฝรั่งเศส ซึ่งจัดขึ้นเป็นเวลา 3 สัปดาห์ในช่วงเดือนกรกฎาคมของทุกปี เริ่มจัดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1903 จนถึงปัจจุบัน (เว้นการจัดแข่งขันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสอง)
ตูร์เดอฟร็องส์ เป็นการแข่งขันจักรยานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลหนึ่งในสามรายการใหญ่ที่จัดการแข่งขันในยุโรป รวมเรียกว่า "แกรนด์ทัวร์" โดยอีกสองรายการคือ
การแข่งขันครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1903 เกิดขึ้นเนื่องจากการท้าทายกันทางหน้าหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสชื่อ "โลโต้ (L'Auto) " มีนักแข่งเข้าร่วมจำนวนถึง 60 คน แต่สามารถเข้าเส้นชัยได้เพียง 21 คน ซึ่งกิตติศัพท์ของความยากลำบากในการแข่งขัน ทำให้การแข่งขันนี้เป็นที่สนใจ และมีผู้ชมการแข่งขันช่วงสุดท้ายในกรุงปารีส ตามสองฟากถนนระหว่างทางราว 100,000 คน และกลายเป็นประเพณี ที่การแข่งขันทุกครั้งจะไปสิ้นสุดที่ประตูชัย จตุรัสเดอเลตวล ปารีส
ในปี ค.ศ. 1910 เริ่มมีการจัดเส้นทางแข่งขันเข้าไปในเขตเทือกเขาแอลป์ ปัจจุบันเส้นทางการแข่งขันจะผ่านทั้งเทือกเขาแอลป์ ทางตะวันออก และเทือกเขาพีเรนีสทางใต้ของฝรั่งเศส 
ผู้ชนะเลิศ.
รายชื่อผู้ชนะเลิศตั้งแต่ครั้งแรกอยู่ในตารางด้านบนทางด้านขวา
ก่อนหน้าที่แลนซ์ อาร์มสตรอง นักแข่งจักรยานชาวอเมริกันจะถูกตัดสิทธิ์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 จากข้อหาใช้สารกระตุ้น เขาเป็นผู้ที่ชนะการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์มากที่สุด คือ 7 สมัยติดต่อกัน ปัจจุบันผู้ที่ชนะการแข่งขันมากที่สุดเป็นสถิติร่วมระหว่างนักแข่ง 4 คน คือ มีเกล อินดูเรน (สเปน) ชนะ 5 สมัยติดต่อกัน แบร์นาร์ อีโนล (ฝรั่งเศส) ชาก อองเกอตีล (ฝรั่งเศส) และเอดดี เมิกซ์ (เบลเยียม) ชนะคนละ 5 สมัย
โจ (เครื่องราง)

โจ เป็นเครื่องรางชนิดหนึ่ง นิยมใช้ในหมู่ชาวสวนภาคใต้ของไทย เชื่อว่าสามารถป้องกันขโมย และจะส่งผลร้ายต่อผู้ที่มาขโมยผลไม้ในสวนได้ มีด้วยกันหลายรูปแบบ เช่น โจกระบอก (ทำจากกระบอกไม้ไผ่), โจป่อง (ทำจากกระป๋อง), โจพรก (ทำจากกะลามะพร้าว) และโจหลอก 
โดยทั่วไปเจ้าของสวนจะแขวนโจไว้ตามกิ่งไม้ผล เพื่อให้ผู้คนเห็นได้ง่าย จะได้ไม่เข้ามาขโมยผลไม้แต่หากต้องการทำร้ายผู้ขโมยผลไม้อย่างจริงจัง ก็จะใช้วิธีฝังดิน เรียกว่า โจฝัง โดยการฝังไว้ใต้โคนต้นไม้นั้น ๆ
อย่างไรก็ตาม ผู้ทำโจสามารถเลือกที่จะทำโจจริง หรือโจหลอก ก็ได้ โจหลอกนั้น ไม่ต้องทำอะไรมาก นอกจากหาวัสดุดังกล่าวมาข้างต้นไปแขวนตามกิ่งไม้ที่เห็นได้ชัด ส่วนโจจริงนั้น มีการใช้คาถากำกับ และใช้ส่วนผสมที่เป็นอาคมบางอย่าง เช่น คางคกตายซาก
ผลจากการกินผลไม้ที่มีโจแขวน ทำให้ผู้กินมีอันเป็นไปต่าง ๆ นานา ตามแต่เจ้าของโจจะแช่งเอาไว้
คำขวัญ

คำขวัญ หมายถึง ถ้อยคำ ข้อความ คำคล้องจอง หรือบทกลอนสั้น ๆ เพื่อให้จำได้ง่าย โดยอาจแบ่งได้เป็น 2 ประเภทดังนี้
ทั้งนี้ยังอาจใช้คำคม หรือพุทธพจน์ มาเป็น คำขวัญ ก็ได้ เช่น "อตฺตานํ ทมยนฺติ ปณฺฑิตา" (บัณฑิตย่อมฝึกตน), "รกฺเขยฺย อตฺตโนสาธุงฺ ลวณํ โลนตํ ยถา" (พึงรักษาความดีไว้เหมือนเกลือรักษาความเค็มฉันนั้น)
อนึ่ง ยังมี "คำขวัญ" อีกความหมายหนึ่ง ที่ไม่ปรากฏการใช้ในปัจจุบัน นั่นคือ "คำขวัญ" ที่มีความหมายในปัจจุบันว่า โอวาท เช่น คำขวัญ ของคณบดีคณะต่าง ๆ ที่ปรากฏในหนังสืออนุสรณ์บัณฑิต 2503 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นข้อความกึ่งสุนทรพจน์ มีความยาวมากกว่าคำขวัญ ใน 2 ความหมายข้างบน
มิโคยัน

บริษัทผลิตอากาศยานรัสเซียมิก หรือ อาร์เอสเค มิก  เป็นบริษัทของรัสเซีย เดิมทีเคยเป็นมิโคยัน หรือ สำนักงานออกแบบมิโคยันและกุเรวิช ( มันเป็นสำนักงานออกแบบอากาศยานทางทหารซึ่งเน้นไปที่เครื่องบินขับไล่ ในอดีตเคยเป็นสำนักงานออกแบบของสหภาพโซเวียตและก่อตั้งขึ้นโดยอาร์ทยม มิโคยันและมิคาอิล กุเรวิชจึงเป็นที่มาของคำว่ามิก ("MiG") เมื่อมิโคยันเสียชีวิตลงในปีพ.ศ. 2513 ชื่อกูเรวิชค์ก็ถูกนำออกแม้ว่ายังคงใช้คำย่อว่ามิกเหมือนเดิม บริษัทยังได้ทำการสร้างและออกแบบเครื่องจักรอย่างเฮลิคอปเตอร์คามอฟ
เครื่องบินของมิกถูกใช้โดยจีน เกาหลีเหนือ และเวียดนามเหนือในการปะทะกับสหรัฐอเมริกาและสัมพันธมิตร สหภาพโซเวียตได้ขายเครื่องบินจำนวนมากที่เป็นมิกเช่นกัน 
รัฐบาลรัสเซียกำลังวางแผนที่จะรวมมิโคยันเข้ากับอิลยูชิน อีร์คุท ซุคฮอย ตูโปเลฟ และยาโกเลฟเข้าด้วยกันเพื่อสร้างบริษัทใหม่ชื่อยูไนเต็ด แอร์คราฟท์ คอร์เปอร์เรชั่น
รายชื่ออากาศยานของมิโคยัน.
ข้อตกลงในการตั้งชื่อ.
ส่วนใหญ่แล้วมิกจะเป็นชื่อของเครื่องบินขับไล่ แต่ก็มีมิก-8 และมิก-110 ที่ไม่ใช่เครื่องบินขับไล่เช่นกัน มิก-105 สไปรัลถูกออกแบบมาเพื่อเป็นเครื่องบินสกัดกั้นทางวงโคจรเพื่อแข่งกับเอ็กซ์-20 ไดน่า-ซอร์ของสหรัฐฯ
นาโต้ใช้ชื่อเล่น F เพื่อแทนเครื่องบินขับไล่ ออกเสียงหนึ่งพยางค์เพื่อหมายถึงเครื่องบินลูกสูบและสองพยางค์เพื่อหมายถึงเครื่องบินไอพ่น
แหล่งข้อมูลอื่น.
หมายเหตุ เว็บไซต์ต่อไปนี้มีรายละเอียดเป็นภาษาอังกฤษ
ขุนศึกสะท้านปฐพี

ขุนศึกสะท้านปฐพี เป็นนิยายกำลังภายใน แต่งโดยหวงอี้ ฉบับภาษาไทยแปลโดย น.นพรัตน์ จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ ความยาว 1 เล่ม อีกสำนวนแปลโดย ว.ณ เมืองลุง ใช้ชื่อว่า ศึกเลียดก๊ก มีความยาว 3 เล่ม
เนื้อเรื่อง.
เนื้อเรื่องเกิดในสมัยเลียดก๊ก (ยุคที่ประเทศจีนแบ่งเป็นก๊กต่างๆ มากมาย กินเวลาหลายร้อยปี ก่อนที่จิ๋นซีฮ่องเต้จะรวมประเทศเป็นปึกแผ่นได้) ตัวเอกที่เป็นคุณชายที่เก่งกาจวรยุทธแต่ไม่เคยออกรบร่วมกับบิดา และ พี่ๆ เลย ต่อมาครอบครัว พ่อแม่พี่น้องและญาติมิตร ถูกเสนาบดีใหญ่ของฮ่องเต้ปัจจุบัน ฆ่าล้างตระกูล จึงต้องระเห็จไปอาศัยอยู่ที่รัฐอื่น และมีโอกาสสวมรอยเป็นซุนหวู่ ยอดนักวางแผนการรบชื่อดังที่บังเอิญเสียชีวิตต่อหน้าต่อตา
ฟุตบอลโลก 2006

ฟุตบอลโลก 2006 (2006 FIFA World Cup) รอบสุดท้ายเป็นฟุตบอลโลกครั้งที่ 18 จัดขึ้น ณ สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ตั้งแต่วันที่ 9 มิถุนายน ถึง 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) มีทีมเข้าแข่งขันในรอบสุดท้าย 32 ทีม ทีมชาติอิตาลีคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกครั้งนี้ด้วยการเอาชนะฝรั่งเศสในการยิงจุดโทษ 5-3 หลังเสมอกัน 1-1 ประตู อันดับสามตกเป็นของเจ้าภาพเยอรมนีหลังเอาชนะโปรตุเกส 3-1 ประตู
ประเทศเยอรมนีชนะได้สิทธิจัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2543 โดยเอาชนะข้อเสนอจากบราซิล อังกฤษ โมร็อกโก และแอฟริกาใต้ (ซึ่งแอฟริกาใต้จะได้เป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลก 2010)
การแบ่งโถสลาก.
กลุ่ม A.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
กลุ่ม B.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
กลุ่ม C.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
กลุ่ม D.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
กลุ่ม E.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
กลุ่ม F.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
กลุ่ม G.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
กลุ่ม H.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
รอบแพ้คัดออก.
เวลาในวงเล็บเป็นเวลาในประเทศไทย (UTC +7)
รอบ 16 ทีมสุดท้าย.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
รอบ 8 ทีมสุดท้าย.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
รอบรองชนะเลิศ.
เวลาทั้งหมดตามเวลาประเทศไทย (UTC+7) (วันที่ในวงเล็บเป็นวันที่ของเวลาท้องถิ่น UTC+2)
ผู้ทำประตู.
ผู้ทำประตูได้สูงสุดของการแข่งขัน จะได้รับรางวัลรองเท้าทองคำจากอะดิดาส โรนัลโดจากทีมชาติบราซิลเคยได้รับรางวัลนี้ในฟุตบอลโลก 2002 โดยทำได้ 8 ประตู
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ผ้าไทย

ผ้าไทย คือผ้าทอมือที่มีการผลิตในประเทศไทย โดยมีเอกลักษณ์เฉพาะในแต่ละท้องถิ่น ประวัติผ้าไทยไม่ปรากฏในหลักฐานทางประวัติศาสตร์มากนัก เนื่องจากมีการให้ความสำคัญในด้านอื่น ๆ มากกว่า แต่เราพอจะสืบหาประวัติของผ้าไทยในสมัยก่อนได้บ้างจากวรรณคดี จิตรกรรมฝาผนัง และมรดกศิลปะที่คงเหลืออยู่ในบางท้องถิ่น
ภาคกลาง.
ในภาคกลาง ไม่ปรากฏร่องรอยที่ชัดเจนของกลุ่มช่างทอผ้าในอดีต แม้จะมีการปลูกฝ้ายกันมากก็ตาม ในภายหลังมีการอพยพชาวบ้านจากหัวเมืองล้านนา จากฝั่งลาวลงมา
ภาคใต้.
ในภาคใต้ ลักษณะเป็นผ้ายก แบบหลายตะกอ เช่น ผ้ายกเมืองนคร ผ้าเกาะยอ และผ้าพุมเรียง ลักษณะลวดลายมีทั้งเป็นลายดอกเล็กๆ พรมไปทั้งผืน หรือยกลายเน้นเชิง เดิมนั้นเข้าใจว่าเป็นผ้าไหมเป็นส่วนมาก มีหลักฐานการส่งผ้าจากภาคใต้มายังพระราชสำนักในกรุงเทพฯ เมื่อต้นสมัยรัตนโกสินทร์ ทั้งจากเมืองนครศรีธรรมราช และจากหัวเมืองทางใต้อื่นๆ เช่น ปัตตานี เป็นต้น จึงเชื่อกันว่า ผ้ายกของภาคใต้นั้นน่าจะได้รับอิทธิพลจากแถบมลายู ปัจจุบัน ยังคงเหลือผ้ายกของชาวพุมเรียง อ.ไชยา จ.สุราษฎร์ธานี ซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวมุสลิมเพียงแห่งเดียวในภาคใต้ที่ยังทอผ้าไหม
ภาคเหนือ.
ในภาคเหนือ ผ้าโบราณของภาคเหนือมีความโดดเด่นที่ผ้าของเจ้านายล้านนา ที่นิยมใช้ผ้ายกดอก ทอด้วยไหมเงินไหมทอง นอกจากนี้วัฒนธรรมผ้าที่หลากหลายโดยทั่วไป เพราะเป็นถิ่นเดิมของชาวไทยวน ที่มีชื่อเสียงด้านผ้าซิ่นตีนจก เช่น อำเภอแม่แจ่ม เชียงใหม่ อำเภอลอง แพร่ อำเภอลับแล อุตรดิตถ์ ชาวไทพวนบ้านหาดเสี้ยวสุโขทัยโดดเด่นทางด้านผ้าเข็นและผ้ามุกต่อตีนจก ชาวไทยลื้อมีวัฒนธรรมการทอผ้าที่โดดเด่นโดยเฉพาะผ้าลายน้ำไหล พบได้ในแถบจังหวัดพะเยา เชียงราย และน่าน ในภายหลัง ผ้าฝ้ายของป่าซางยังมีชื่อเสียงโดดเด่นมาช้านาน
ในภาคเหนือยังมีผ้าชาวเขาจากหลายเผ่า เช่น กะเหรี่ยง (ปกะญอ, ปกากญอ, ยาง) แม้ว (ม้ง), เย้า (เมี่ยน), อีก้อ (อาข่า), ลีซอ (ลีซู), ปะหล่อง เป็นต้น ซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทั้งเทคนิคการทอ วัสดุ และลวดลาย
ระเบิด

ระเบิด คือวัตถุที่ทำให้เกิดการระเบิด จะบรรจุวัตถุระเบิดไว้ภายใน ระเบิด คือ อาวุธระเบิด (Explosive weapon) ที่ใช้ปฏิกิริยาคายความร้อน (Exothermic reaction) ของวัตถุระเบิดเพื่อปลดปล่อยพลังงานออกมาอย่างรุนแรงและฉับพลัน
ประวัติศาสตร์.
"ดูเพิ่มเติม: ประวัติของดินปืน" "(History of gunpowder)"
ระเบิดดินปืน (Gunpowder bomb) ถูกกล่าวขานมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 ในปี ค.ศ. 1000 ทหารคนหนึ่งชื่อ ถัง ฟู่ (唐福) (Tang Fu) ได้สาธิตการออกแบบหม้อดินปืน (Gunpowder pot) (ระเบิดต้นแบบที่พ่นไฟออกมา) และขวากหนามดินปืน (Gunpowder caltrop) ซึ่งเขาได้รับรางวัลตอบแทนอย่างงาม 
วัตถุระเบิด.
วัตถุระเบิดนั้น มีการใช้สารที่ทำให้ระเบิด (Explosive materials) เป็นดินระเบิด (bursting charges) ในระเบิด หัวรบจรวด ระเบิดมือ และกับระเบิด และเป็นดินส่ง (propellants) เพื่อยิงกระสุนและเปลือกกระสุนปืนใหญ่ มีการใช้เป็นเชื้อประทุระเบิด (blasting cap) ในการระเบิดทางทหารหรือกิจการพลเรือน เพื่อระเบิดดินในงานด้านวิศวกรรม และการระเบิดอาคาร และสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ
วัตถุระเบิดจำแนกออกเป็นหลายประเภท โดยส่วนประกอบ (สารประกอบ), อำนาจของการระเบิด, วัตถุประสงค์ในการใช้งาน ฯลฯ
ระเบิดนั้นยังอาจจัดกลุ่มตามปริมาณพลังงานที่ปล่อยออกมาเมื่อจุดระเบิด และจากผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ระเบิดอำนาจสูงในยุคใหม่ส่วนใหญ่จะเป็นแบบเสถียร และไม่มีความไว นั่นหมายความว่า จะเกิดการระเบิดโดยบังเอิญได้ยาก ประทุระเบิดที่มีอำนาจสูงมักจะอาศัยชนวนที่จุดง่าย เพื่อทำให้เกิดการระเบิด บางครั้งอาจต้องการชนวนเร่งระเบิดสองชั้น เพื่อการระเบิดอย่างฉับไว ซึ่งจะถูกขับจากชนวนให้ระเบิดเต็มที่ดินส่ง ก็ต้องการใช้ชนวนท้ายพอ ๆ กัน และบางครั้งก็ต้องการประทุจุดระเบิดขั้นทุติยภูมิเพื่อการส่ง
ระเบิดยังนำมาใช้งานด้านวิศวกรรม เช่น การระเบิดหินเพื่อทำถนน การระเบิดในเหมืองเพื่อเปิดหน้าเหมือง การระเบิดในงานเจาะหลุมผลิตปิโตรเลียม
ชนิด.
โดยทั่วไปผู้เชี่ยวชาญมักจะจำแนกแยกแยะความแตกต่างระหว่างระเบิดของพลเรือนและระเบิดของทหารออกจากกัน ต่อมาภายหลังเกือบจะเป็นอาวุธที่ผลิตโดยทั่วไป, โดยได้รับการพัฒนาและสร้างขึ้นเพื่อการออกแบบตามมาตรฐานจากส่วนประกอบมาตรฐานและตั้งใจจะนำไปใช้ในอุปกรณ์ระเบิดมาตรฐาน อาวุธประเภทหลังมักเป็นอาวุธที่ผลิตจำนวนมาก พัฒนาและสร้างขึ้นตามการออกแบบมาตรฐานจากส่วนประกอบมาตรฐาน และมีจุดประสงค์เพื่อนำไปใช้กับอุปกรณ์ระเบิดมาตรฐาน ระเบิดแสวงเครื่อง (Improvised explosive device : ชื่อย่อ IED) แบ่งออกเป็น 3 ประเภทหลักตามขนาดพื้นฐานและการจัดส่ง
ปริศนายมทูต

ปริศนายมทูต   เป็นการ์ตูนรวมเรื่องสั้นที่เขียนโดย ฮิโรฮิโกะ อาราคิ ผู้เขียน โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ จัดพิมพ์โดยเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ 
ปริศนายมทูตเป็นการรวบรวมเรื่องสั้นที่ออกแนวแฟนตาซีปนความจริงนิด ๆ ตามสไตลล์พิลึกพิลั่นแต่เด็ดขาดชวนติดตามของ ฮิโรฮิโกะ อาราคิ ปิดท้ายด้วยความเห็นส่วนตัวของผู้เขียนที่มีต่องานชิ้นต่าง ๆ ของตัวเอง
เนื้อเรื่อง.
ในปริศนายมทูตประกอบด้วยเรื่องสั้น 5 เรื่อง 7 ตอน ดังนี้ :
แหกคุกแดนประหาร (Under Excution, Under Jailbreak).
เรื่องราวของนักโทษหนุ่มผู้ถูกตัดสินประหารชีวิต เขาถูกนำตัวไปขังไว้ในห้องขังประหลาดที่ชวนสยอง
ดอลซี่ ไดฮาร์ดเดอะแคท (Dolce and His Master).
เมื่อชายหนุ่มติดอยู่ในเรือสำราญที่อับปางลงกลางทะเลกับแมวสุดที่รักที่ชื่อดอลซี่ เขาจะทำยังไงให้มีชีวิตรอดไปได้ และที่สำคัญ ดอลซี่จะทำยังไงให้ตัวมันเองรอดไปได้ (เรื่องนี้ประกอบไปด้วย 2 ตอน)
คิชิเบะ โรฮัง ไม่เคลื่อนไหว เอพิโซด 16 - ห้องสารภาพบาป (Thus Spoke Kishibe Rohan. Episode 16 - At a Confessional).
บันทึกเรื่องราวที่นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น คิชิเบะ โรฮัง ได้ประสบพบเจอมา เมื่อการเดินทางเพื่อเก็บข้อมูลนำไปสู่การแอบฟังเรื่องราวจากห้องสารภาพบาปแห่งหนึ่งในอิตาลี ทำให้เขาได้รับรู้เรื่องราวน่าสะพรึงกลัวที่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ
ปริศนายมทูต (Deadman's Question) ตอนที่ 1 และ 2.
เรื่องราวของคิระ โยชิคาเงะ ที่จำไม่ได้เสียแล้วว่าทำไมตัวเองถึงตาย แต่ชีวิตหลังความตายก็ไม่ได้แย่นักตราบที่ยังมีงานให้ทำอยู่อย่างนี้ นั่นคืองานตามเก็บผู้ที่ถึงฆาตตามคำมอบหมายจากแม่ชีลึกลับรูปหนึ่ง กระทั่งถึงคำมอบหมายล่าสุดที่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นขณะปฏิบัติงาน
ตัวละคร.
คิชิเบะ โรงฮัง,
คิระ โยชิคาเงะ
ปลาดุกอุย

ปลาดุกอุย หรือ ปลาดุกนา หรือ ปลาอั้วะชื้อ(劃鼠) ในภาษาแต้จิ๋ว (大頭鬍鯰; อังกฤษ: Broadhead catfish, Günther's walking catfish; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Clarias macrocephalus") เป็นปลาน้ำจืดในวงศ์ Clariidae มีกระดูกท้ายทอยยื่นแหลมออกไปลักษณะคล้ายรูปสามเหลี่ยม ลำตัวสั้นป้อมกว่าปลาดุกด้าน ("C. batrachus") ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน ลำตัวมีสีดำปนเหลือง มีจุดขาวเล็ก ๆ เรียงเป็นแถวขวางลำตัวหลายแถว มีครีบหลังสูงกว่าปลาทั่วไปมาก สามารถเคลื่อนที่บนบกได้เป็นระยะทางสั้น ๆ โดยใช้ครีบช่วย พบได้ในพื้นที่แถบประเทศไทยไปจนถึงเวียดนาม และมีการนำไปเลี้ยงในประเทศจีน, มาเลเซีย, เกาะกวม และฟิลิปปินส์
บางครั้งมีความเข้าใจผิดกันว่าปลาดุกอุยคือปลาดุกด้านตัวเมีย แต่ที่จริงเป็นปลาคนละชนิดกัน ปลาดุกอุยเป็นที่นิยมของผู้บริโภคชาวไทยและชาวลาวมากกว่าปลาดุกด้าน เนื่องจากเนื้อมีรสชาติมัน อร่อย มีราคาที่สูงกว่าปลาดุกด้าน จึงได้มีการเพาะเลี้ยงและผสมเทียมในบ่อ แต่ปัจจุบันได้นำมาผสมกับปลาดุกเทศ ("C. gariepinus")
เป็นปลาลูกผสม เรียกว่า "ปลาดุกบิ๊กอุย" ทำให้โตเร็วและเลี้ยงง่ายกว่าปลาดุกอุยแท้ ๆ ซึ่งได้มีการเพาะเลี้ยงอย่างแพร่หลาย
ในภาษาใต้ เรียกปลาดุกอุยว่า "ปลาดุกเนื้ออ่อน"
ปลาดุกด้าน

ปลาดุกด้าน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Clarias batrachus") เป็นปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาดุก (Clariidae) มีรูปร่างค่อนข้างยาวเรียว ส่วนหางค่อนข้างแบน มีสีเทาปนดำ ส่วนท้องมีสีขาว สามารถเคลื่อนที่บนบกได้เป็นระยะทางสั้น ๆ โดยใช้ครีบ เรียกว่า "ปลาแถก" ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 50 เซนติเมตร
พบได้ในพื้นที่ลุ่มน้ำโขง, ลุ่มน้ำเจ้าพระยา, คาบสมุทรมลายู, เกาะสุมาตรา, เกาะชวา, เกาะบอร์เนียว, ฟิลิปปินส์ และมีรายงานว่าพบในศรีลังกา, บังกลาเทศ, อินเดีย และพม่า
ถูกควบคุมการซื้อขายในประเทศเยอรมนี และมีรายงานจากบางประเทศว่าส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศหลังจากนำเข้าไป เนื่องจากเป็นเอเลี่ยนสปีชีส์ ปลาดุกด้านเป็นปลาที่ใช้เป็นอาหารชนิดสำคัญชนิดหนึ่ง และปลาสีเผือกหรือสีที่แปลกไปจากปกติ ยังถูกเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย
ในประเทศไทย ปลาดุกด้านถือเป็นปลาน้ำจืดเศรษฐกิจที่สำคัญอีกชนิดหนึ่ง ถูกนำมาปรุงเป็นอาหารต่าง ๆ เช่น ปลาดุกย่าง, ปลาดุกฟู หรือปลาหยอง เป็นต้น
เทโอดอร์ ม็อมเซิน

คริสทีอัน มัททีอัส เทโอดอร์ ม็อมเซิน (30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1817 – 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1903) เป็นนักวิชาการคลาสสิก นักประวัติศาสตร์ นักกฎหมาย นักข่าว นักการเมือง นักโบราณคดีชาวเยอรมัน ถือกันว่าม็อมเซินเป็นนักวิชาการคลาสสิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผลงานที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์โรมันยังคงมีความสำคัญในระดับพื้นฐานในการวิจัยจนแม้ในปัจจุบัน เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1902
ผลงานที่สำคัญ.
ม็อมเซินยังเป็นผู้บุกเบิกการศึกษาจารึกบนศิลาและไม้อีกด้วย เรียกว่า "อภิลิขิต" (epigraphy) เขาเสียชีวิตก่อนครบรอบวันเกิดเพียง 4 สัปดาห์ คือเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1903 อายุได้เกือบ 86 ปีเต็ม โดยได้ศึกษาและค้นคว้าอย่างจริงจังและทุ่มเทตลอดชีวิต
ม็อมเซินเป็นนักเขียนรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมเพียงหนึ่งในจำนวนน้อยนิด ที่ไม่ได้แต่งบทกวีหรือนวนิยาย
บีเยินส์จาเนอ บีเยินซ็อน

บีเยินส์จาเนอ มัตตีนียึส บีเยินซ็อน (8 ธันวาคม พ.ศ. 2375 – 26 เมษายน พ.ศ. 2453) ชาวนอร์เวย์ เป็นทั้งกวี นักเขียนบทละคร นวนิยาย นักหนังสือพิมพ์ บรรณาธิการ ผู้กำกับการแสดงละคร และบุคคลที่มีชื่อเสียงโดดเด่นที่สุดคนหนึ่งในยุคนั้นของนอร์เวย์ โดยเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในสี่ของผู้ยิ่งใหญ่แห่งวรรณกรรมนอร์เวย์ยุคนั้น อีกสามคนคือ เฮ็นริก อิปเซิน (Henrik Ibsen) อาเล็กซันเดอร์ เช็ลลัน (Alexander Kielland) และยูนัส ลี (Jonas Lie) บทกวีของเขาชื่อ Ja, vi elsker dette landet (ใช่แล้ว เรารักแผ่นดินนี้) ยังถูกนำไปแต่งเป็นเพลงชาติของนอร์เวย์ด้วย บีเยินซ็อนได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ประจำปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903)
บีเยินซ็อนเกิดทางตอนเหนือของประเทศนอร์เวย์ บิดาเป็นบาทหลวงลูเทอรัน มารดาเป็นบุตรสาวพ่อค้า เขาผละจากมหาวิทยาลัยเมื่ออายุได้ 20 ปี เพื่อมุ่งหน้าทำงานทางด้านวัฒนธรรม โดยเริ่มจากการเป็นนักวิจารณ์ละครเวทีเมื่ออายุได้ 26 ปีเขาแต่งงานกับนักแสดง มีลูกสองคน ชีวิตการเขียนนวนิยายของเขามีอยู่สองช่วง งานช่วงแรกสมัยอายุยี่สิบตอนปลาย เป็นเรื่องของชีวิตชาวไร่ในชนบท ส่วนนวนิยายที่เขียนในวัยห้าสิบขึ้นไป กล่าวถึงประเด็นทางสังคมและการเมืองมากขึ้น ในยุครุ่งเรือง เขาเขียนบทละคร บทกวี และบทความไว้จำนวนหนึ่ง ขณะเดียวกันก็เข้าไปเกี่ยวพันกับการต่อสู้ทางวัฒนธรรมและการเมือง อันทำให้เขาต้องถูกเนรเทศกลาย ๆ ซ้ำซ้อนหลายคราว ในทางการเมือง เขาเปลี่ยนจากแนวคิดชาตินิยมจัดมายึดหลักสังคมนิยม โดยทำงานด้านการสร้างความสงบและความเข้าใจระหว่างประเทศ บีเยินซ็อนต่างจากอิปเซินผู้เป็นสหาย เพราะเขาได้รับรางวัลโนเบลในปี พ.ศ. 2446 ทว่าชนรุ่นหลังกลับไม่คิดเช่นนั้น ในช่วงท้ายของชีวิตบีเยินซ็อนเป็นอัมพาตครึ่งตัว และถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2453 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ขณะอายุ 78 ปี
คำคม - Every joy you have you pay for with sorrow. (ทุกความสุขสันต์ ต้องชดใช้ด้วยความเศร้าโศก)
แหล่งข้อมูลอื่น.
ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย.
บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์
คลอรีน

คลอรีน  (จากภาษากรีก"oros" แปลว่าสี "เขียวอ่อน") เป็นธาตุเคมีที่มีเลขอะตอม 17 และสัญลักษณ์ Cl เป็นแฮโลเจน พบในตารางธาตุ ในกลุ่ม 17 เป็นส่วนของเกลือทะเลและสารประกอบอื่น ๆ ปรากฏมากในธรรมชาติ และจำเป็นต่อสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ รวมถึงมนุษย์ด้วย ในรูปของก๊าซ คลอรีนมีสีเขียวอมเหลือง มีน้ำหนักมากกว่าอากาศ 2.5 เท่า มีกลิ่นเหม็นอย่างรุนแรง และเป็นพิษอย่างร้ายแรง เป็นตัวออกซิไดซ์ ฟอกขาว และฆ่าเชื้อได้เป็นอย่างดี
การใช้ประโยชน์.
คลอรีนมีประโยชน์ดังนี้
แหล่งที่พบและการผลิต.
ในธรรมชาติคลอรีนอยู่ในรูปของ คลอไรด์ไอออน (chloride ion) หรือเป็นรูปของ เกลือ ซึ่งละลายอยู่ในน้ำทะเลประมาณกันว่ามีอยู่ราว 1.9 % ของมวลน้ำทะเลใน มหาสมุทร ความเข้มข้นของ คลอไรด์ไอออน ที่มากกว่าในน้ำทะเลได้แก่น้ำใน ทะเลเดดซี (Dead Sea) และน้ำในเหมืองเกลือใต้ดิน คลอไรด์ไอออน ที่พบทั่วไปได้แก่
ในอุตสาหกรรมธาตุคลอรีนผลิตได้โดยปฏิกิริยา อิเล็กไลสิส (electrolysis) โซเดียมคลอไรด์ ที่ละลายในน้ำ กระบวนการนี้เรียกว่า กระบวนการคลอร์อัลคะไล ซึ่งนอกจากได้คลอรีนแล้วยังมีผลพลอยได้ ไฮโดรเจน และ โซเดียมไฮดรอกไซด์ ด้วย, ตาม สมการเคมี ข้างล่างนี้
 2 NaCl + 2 H2O → Cl2 + H2 + 2 NaOH
สารประกอบคลอรีน.
สารประกอบคลอรีนมีดังนี้
เอ็ลฟรีเดอ เย็ลลีเน็ค

เอ็ลฟรีเดอ เย็ลลีเน็ค (20 ตุลาคม พ.ศ. 2489 –) นักเขียนชาวออสเตรีย ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมประจำปี พ.ศ. 2547
เย็ลลีเน็คเกิดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2489 ในประเทศออสเตรีย บิดามีเชื้อสายเช็ก-ยิว มารดาเป็นชาวเวียนนา ในวัยเยาว์เธอได้รับการศึกษาด้านดนตรีหลายอย่าง เช่น เปียโน ออร์แกน รีคอร์เดอร์ เธอได้ศึกษาต่อด้านการเรียบเรียงเสียงประสานในสถาบัน Vienna Conservatory
หลังจบการศึกษาจาก Albertsgymnasium ในปี พ.ศ. 2507 เธอได้ศึกษาด้านประวัติศาสตร์ศิลปะและการละครที่มหาวิทยาลัยแห่งเวียนนา ขณะที่ยังคงศึกษาด้านดนตรี และสอบได้ประกาศนียบัตรนักออร์แกน เมื่อปี พ.ศ. 2514 จากสถาบัน Conservatory
เย็ลลีเน็คเริ่มต้นเขียนบทกวีตั้งแต่วัยเยาว์ และได้ตีพิมพ์รวมบทกวีชื่อ "Lisas Schatten" เมื่อปี พ.ศ. 2510 เมื่อได้ติดต่อกับขบวนการนักศึกษา งานเขียนของเธอจึงมีทิศทางในเชิงวิพากษ์วิจารณ์สังคม เช่น นวนิยายเสียดสีเมื่อปี พ.ศ. 2513 เรื่อง "wir sind lockvögel baby!" และ "Michael. Ein Jugendbuch für die Infantilgesellschaft" เมื่อปี พ.ศ. 2515 ผลงานส่วนใหญ่เขียนเป็นภาษาเยอรมัน
เจอร์เมเนียม

เจอร์เมเนียม  เป็นธาตุที่อยู่ระหว่างซิลิคอน (Si) และดีบุก (Sn) สัญลักษณ์คือ "Ge" ในกลุ่ม IVa ของตารางธาตุ เป็นพวกเมทัลลอยด์สีเทาเงิน มีคุณสมบัติก้ำกึ่งระหว่างโลหะและอโลหะ
ประวัติการค้นพบ.
แม้ว่าเจอร์เมเนียมเพิ่งถูกค้นพบ เมื่อปี ค.ศ. 1886 โดยเคลเมนส์ วิงเคลอร์ (Clemens Winkler) นักเคมีชาวเยอรมัน แต่ก็มีคุณสมบัติและตำแหน่งในระบบตารางธาตุตามการทำนายมาแล้ว ตั้งแต่ปี 1871 โดยนักเคมีชาวรัสเซียชื่อ ดมิตรี อิวานอวิช เมนเดลเลเยฟ (Dmitry Ivanovich Mendeleyev) ซึ่งเขาเรียกธาตุตามสมมุติฐานนี้ว่า "เอคาซิลิคอน" (ekasilicon)
ประโยชน์.
ธาตุเจอร์เมเนียมยังไม่มีความสำคัญในทางเศรษฐกิจจนกระทั่งหลัง ค.ศ. 1945 เมื่อมีการรับรู้ถึงคุณสมบัติที่เป็นสารกึ่งตัวนำของมัน ซึ่งมีคุณค่าสำคัญในงานอิเล็กทรอนิกส์ ปัจจุบันนี้มีการใช้สสารอื่น ๆ มากมายเพื่อผลิตสารกึ่งตัวนำ แต่เจอร์เมเนียมก็ยังคงมีความสำคัญเป็นอันดับต้น ๆ ในการผลิตทรานซิสเตอร์ และอุปกรณ์อื่น ๆ เช่น เรกติไฟเออร์ และเซลล์แสงอาทิตย์
แฮฟเนียม

แฮฟเนียม  เป็นธาตุโลหะกลุ่มโลหะทรานซิชัน ในตารางธาตุ คุณสมบัติทางเคมีคล้ายเซอร์โคเนียม เลขอะตอม 72 สัญลักษณ์คือ Hf
ประวัติการค้นพบ.
นักฟิสิกส์ชาวดัตช์ ชื่อ เดิร์ค โคสเตอร์ (Dirk Coster) และนักเคมีชาวฮังการี-สวีดิช ชื่อ จอร์จ ชาร์ลส์ เดอ เฮวีซี (George Charles de Hevesy) ได้ค้นพบธาตุนี้ในปี ค.ศ. 1923 ในแร่เซอร์คอนจากประเทศนอร์เวย์และกรีนแลนด์ จากการวิเคราะห์สเปคตรัมของรังสีเอกซ์ และตั้งชื่อว่า แฮฟเนียม (Hafnium) ตามชื่อเมืองโคเปนเฮเกนของประเทศเดนมาร์ก ซึ่งมีชื่อเป็นภาษาละตินใหม่ว่า ฮาฟเนีย (Hafnia) ซึ่งเป็นเมืองที่ค้นพบธาตุดังกล่าว
พระราชพิธีสิบสองเดือน

พระราชพิธีสิบสองเดือน รู้จักกันในคำยืมภาษาบาลี/สันสกฤตว่า "พระราชพิธีทวาทศมาส" เป็นเรื่องราวทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับพระราชพิธีรายปีโดยพระมหากษัตริย์สยาม (ปัจจุบันคือประเทศไทย) ซึ่งมีการกล่าวถึงในกฎมนเทียรบาลของอาณาจักรอยุธยา (คริสต์ศตวรรษที่ 14–18) และใน"โคลงทวาทศมาส" ในคริสต์ศตวรรษที่ 15
พระราชพิธีนี้ได้รับความสนใจอีกครั้งจากสถาบันกษัตริย์และขุนนางในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนกลาง ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครองราชย์ พ.ศ. 2394–2411) สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระยาบำราบปรปักษ์ได้แต่งโคลงเกี่ยวกับพระราชพิธีนี้ โดยมีชื่อว่า โคลงพระราชพิธีทวาทศมาส ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2463 ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครองราชย์ พ.ศ. 2411–2453) ทรงเขียนและตีพิมพ์เป็นหนังสือร้อยแก้วชื่อ พระราชพิธีสิบสองเดือน ใน พ.ศ. 2431 และต่อมาพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครองราชย์ พ.ศ. 2453–2468) ทรงปรับปรุงและพัฒนาพระราชพิธีหลายอัน
พระราชพิธีเหล่านี้ถูกยกเลิกหลังยุบเลิกระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ใน พ.ศ. 2475 แต่มีบางพระราชพิธีได้รับการรื้อฟิ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยเฉพาะการฟื้นฟูความนิยมพระมหากษัตริย์ใหม่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960–1970 แรกนาขวัญเป็นหนึ่งในไม่กี่พระราชพิธีที่ยังมีการจัดทุกปีจนถึงปัจจุบัน พระราชนิพนธ์เล่มนี้นับเป็นวรรณคดีชิ้นเอกเล่มหนึ่งของไทย
ประวัติ.
พระราชพิธีสิบสองเดือนเป็นพระราชนิพนธ์ที่อธิบายถึงพระราชพิธีต่าง ๆ ที่ทำเป็นประจำในแต่ละเดือน โดยทรงค้นคว้าและแต่งขึ้นทีละเรื่อง จนได้พระราชพิธีทั้งหมด 11 เดือน ขาดแต่เดือน 11 (ทรงเริ่มต้นที่เดือน 12 ก่อน) เนื่องจากติดพระราชธุระจนไม่ได้แต่งต่อจวบสิ้นรัชสมัย
เนื้อหา.
เนื้อหาในพระราชนิพนธ์เล่มนี้ว่าด้วยพระราชพิธีต่าง ๆ ที่จัดขึ้นทั้งในสมัยโบราณ และในสมัยที่ทรงแต่ง รวมหลายสิบพระราชพิธีด้วยกัน ทรงเล่าถึงพระราชพิธีต่าง ๆ ด้วยสำนวนภาษาที่ไม่เคร่งครัดอย่างตำรา ในสมัยใหม่อาจเรียกได้ว่าสารคดี 
พระราชพิธีสิบสองเดือนเป็นหนังสือที่อ่านได้ยากมากๆ มีรายละเอียดของพระราชพิธีในส่วนต่าง ๆ อย่างครบถ้วน นอกจากทรงเล่าถึงพระราชพิธีตามตำรับโบราณแล้ว ยังทรงมีพระราชวินิจฉัยในเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างแยบยล
คุณค่าทางวรรณศิลป์.
พระราชนิพนธ์เล่มนี้นับเป็นแบบอย่างทั้งการเขียนความเรียง และตำราอ้างอิงที่สำคัญเกี่ยวกับพระราชพิธีของไทย ครั้นเมื่อ สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งวรรณคดีสโมสรขึ้น พระราชนิพนธ์ พระราชพิธีสิบสองเดือน ก็ได้รับการยกย่อง ว่าเป็น "ยอดของความเรียงอธิบาย" นอกจากนี้ยังได้รับการจัดเป็นหนึ่งใน หนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน
นักพัฒนาซอฟต์แวร์

นักพัฒนาซอฟต์แวร์  คือบุคคลที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการวิศวกรรมซอฟต์แวร์เช่นในการออกแบบ การวางแผนพัฒนา ซึ่งขอบเขตงานจะกว้างกว่าการเขียนโปรแกรม โดยอาจมีส่วนร่วมในระดับทั้งโครงงาน แทนการดูแลส่วนของชิ้นงาน ซึ่งในกลุ่มนี้อาจรวมถึงโปรแกรมเมอร์ฟรีแลนซ์
เดฟ ไฮแอตต์

เดฟ ไฮแอตต์  เป็นโปรแกรมเมอร์ชาวอเมริกัน ปัจจุบันทำงานที่บริษัทแอปเปิลคอมพิวเตอร์ (เริ่มต้นเมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 โดยรับผิดชอบในส่วนของโปรแกรมเว็บเบราว์เซอร์ ซาฟารี 
โดยก่อนหน้านี้เดฟ ไฮแอตต์ ทำงานที่บริษัทเนตสเคปคอมมิวนิเคชัน (Netscape Communications Corporation) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 ถึงปี พ.ศ. 2545 โดยพัฒนา มอซิลลา คามิโน และไฟร์ฟอกซ์ ไฮแอทได้เป็นผู้ค้นคิดระบบการใช้แท็บในเบราว์เซอร์สำหรับโปรแกรมทั้งสามตัว นอกจากนี้ไฮแอทได้เป็นผู้เริ่มต้นเขียนมาตรฐานของภาษาคอมพิวเตอร์ XBL และ XUL
เดฟ ไฮแอตต์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยไรซ์ (Rice University) และปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนา-แชมเปญจน์