pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์

เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์  เป็นเทศบาลเมืองที่อยู่ติดชายแดนมาเลเซีย–ไทย ตั้งอยู่ในอำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ห่างจากเทศบาลเมืองสะเดาไปทางทิศตะวันตก ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4054 ประมาณ 12 กิโลเมตร มีพื้นที่ 11.22 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมบางส่วนของตำบลปาดังเบซาร์ มีอาณาเขตติดต่อกับรัฐปะลิส ประเทศมาเลเซียทางทิศใต้ และล้อมรอบด้วยเขตเทศบาลตำบลปาดัง เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมือง ในปี พ.ศ. 2547 เมืองที่อยู่ฝั่งประเทศมาเลเซียก็มีชื่อว่าปาดังเบซาร์เช่นเดียวกัน
ประวัติ.
ชุมชนปาดังเบซาร์เป็นชุมชนชายแดนไทย–มาเลเซีย มีการติดต่อซื้อขายระหว่างกันมาเป็นเวลานานแล้ว และเป็นชุมชนที่มีความเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว มีผู้เข้ามาทำการค้า รวมทั้งมาตั้งหลักแหล่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในระยะหนึ่งได้มีความเจริญพอสมควรจึงได้ขอจัดตั้งเป็นสุขาภิบาล ซึ่งกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศยกฐานะชุมชนปาดังเบซาร์เป็นสุขาภิบาล ตามประกาศลงวันที่ 17 กรกฎาคม 2510 ในท้องที่บางส่วนของตำบลทุ่งหมอ ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 7 และหมู่ที่ 9 โดยอาศัยความตามพระราชบัญญัติสุขาภิบาล พ.ศ. 2495 ให้ชื่อว่า "สุขาภิบาลปาดังเบซาร์" ในปี พ.ศ. 2511 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศมอบหมายให้สุขาภิบาลปาดังเบซาร์ จัดหาประโยชน์ในที่ดินของรัฐ ในท้องที่ หมู่ที่ 7 และหมู่ที่ 9 ตำบลทุ่งหมอ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา เพื่อนำรายได้มาบำรุงท้องถิ่น ต่อมาราษฎรเข้ามาตั้งหลักแหล่งมากขึ้น ทำให้เกิดความหนาแน่นของชุมชน จึงมีการแบ่งแยกพื้นที่ของตำบลทุ่งหมอบางส่วนเป็นตำบลปาดังเบซาร์
ในปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลทั่วประเทศเป็นเทศบาลตำบล และได้ประกาศในราชกิจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 9 ก ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 มีผลบังคับใช้เมื่อวันอังคารที่ 25 พฤษภาคม 2542 สุขาภิบาลปาดังเบซาร์จึงเปลี่ยนฐานะเป็น"เทศบาลตำบลปาดังเบซาร์" โดยผลแห่งกฎหมายเช่นเดียวกับสุขาภิบาลทั่วประเทศนับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา เหตุผลที่ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ก็เพื่อให้สอดคล้องกับบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 ที่มุ่งกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทุกระดับ ในปี พ.ศ. 2547 ได้รับการยกฐานะเป็น"เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์" เมือวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547
ชุมชน.
ชุมชนในเขตเทศบาลเมืองมีทั้งหมด 8 ชุมชน ดังต่อไปนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
รีคอร์เดอร์

รีคอร์เดอร์ (recorder) เป็นเครื่องดนตรีสากล ประเภทเครื่องเป่าลมไม้ รีคอร์เดอร์สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 14 ถือกำเนิดในประเทศอังกฤษ นิยมเล่นในสมัยยุคกลาง และมีความเจริญสูงสุดในยุคบาโรค เป็นเครื่องเป่าที่มีลักษณะการเป่าแบบด้านตรง มีรูปแบบการเกิดเสียงแบบเดียวกันกับนกหวีด คือ บริเวณปากเป่านั้นจะทำเป็นช่องลม (Wind Way) เพื่อที่จะพุ่งเข้าไปกระทบกับปากนกแก้ว ทำให้อากาศเกิดการสั่นสะเทือน เกิดเป็นคลื่นเสียงภายในท่อ เกิดเป็นระดับเสียงต่างๆ ท่อของรีคอร์เดอร์มีรูปทรงกรวย คือ จากส่วนปลายของปากเป่าลงมายังส่วนปลายท่อจะค่อย ๆ สอบลง และแคบสุดบริเวณปลายของรีคอร์เดอร์ ในปัจจุบันรีคอร์เดอร์เป็นเครื่องดนตรีสำหรับหัดเรียนดนตรีขั้นเบื้องต้น โดยเฉพาะในระดับชั้นมัธยมศึกษา
ประเภทของรีคอร์เดอร์.
รีคอร์เดอร์มีทั้งหมด 10 ประเภท แต่ที่นิยมในปัจจุบันมี 6 ประเภทเท่านั้น ได้แก่
โดยแต่ละประเภทจะแตกต่างกันที่ขนาดและระดับเสียงต่างกัน รีคอร์เดอร์ที่มีระดับเสียงต่ำขนาดก็จะใหญ่กว่ารีคอร์เดอร์ที่มีระดับเสียงสูง
บิล วิเทอส์

วิลเลียม แฮร์ริสัน "บิล" วิเทอส์ จูเนียร์ (4 กรกฎาคม ค.ศ. 1938 – 30 มีนาคม ค.ศ. 2020) เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง และนักดนตรีชาวอเมริกัน มีผลงานในช่วงปี 1970 ถึง 1985 เป็นที่รู้จักในผลงานเพลงอย่าง "Lean on Me", "Ain't No Sunshine," "Use Me," "Just the Two of Us", "Lovely Day," และ "Grandma's Hands"
ไกล์

ไกล์  เป็นตัวละครจากเกมสตรีทไฟท์เตอร์ ซึ่งเป็นนายทหารอากาศชาวสหรัฐ เขามีจุดมุ่งหมายที่จะโค่นองค์กรชาโดลู เพื่อล้างแค้นให้กับเพื่อนรักที่มีชื่อว่าแนช ไกล์ถือเป็นตัวละครที่มีทรงผมเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งเกมเมอร์ชาวไทยมักเรียกกันว่าทรงลานบิน หรือทรงหัวไม้กวาด นอกจากนี้ จาง เซี๊ยะโหย่ว ยังเคยรับบทเป็นไกล์ ในภาพยนตร์ฮ่องกงเรื่องบันล็อก ผู้ชายทะลุเวลา (Futurecops) โดยมีชื่อเรียกว่า "หัวไม้กวาด" และฌอง-คล็อด แวน แดมม์ ก็ได้รับบทเป็นไกล์ ในภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องสตรีทไฟท์เตอร์ มาแล้วครั้งหนึ่ง ไกล์มีท่าไม้ตายคือโซนิคบูม และซัมเมอร์ซอลท์คิก และมีซูเปอร์คอมโบ คือ ดับเบิ้ลซัมเมอร์ซอลท์
ประวัติตามท้องเรื่อง.
ไกล์ เป็นนายทหารประจำกองทัพอากาศ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับแนช ทั้งคู่ต่างตกลงที่จะใช้การต่อสู่ที่มีรูปแบบอันเป็นเอกลักษณ์ที่คล้ายกัน แต่ดูเหมือนว่าแนชจะมีความคล่องแคล่วกว่า ไกล์มีภรรยาชื่อจูเลีย และลูกสาวชื่อเอมี่ กล่าวกันว่าเอลิซ่าซึ่งเป็นภรรยาของเคนนั้น เป็นพี่น้องแท้ๆกับจูเลีย ทำให้ทั้งไกล์และเคนมีสถานะเป็นพี่เขยและน้องเขยต่อกัน อย่างไรก็ตาม เรื่องราวเหล่านี้ก็มักไม่ค่อยได้รับการเอ่ยถึง
ในสื่ออื่น.
ไกล์ได้รับเลือกเป็นเป็นตัวละครหลักในสตรีทไฟท์เตอร์ II ฉบับภาพยนตร์แอนิเมชันให้เสียงพากย์โดยมานาเสะ ทสึกายามะ ในฉบับออริจินอลภาษาญี่ปุ่น และพากย์โดยเคิร์ก ธอร์นตัน (ได้รับเครดิตในชื่อของโดนัลด์ ลี) ในฉบับภาษาอังกฤษ
การออกแบบตัวละคร.
ในช่วงต้นของการร่างแบบเกมสตรีทไฟท์เตอร์ II ได้มีการบันทึกว่าไกล์ควรได้รับการพัฒนาเป็นพิเศษเพื่อดึงดูดนักเล่นเกมชาวอเมริกัน ภาพลักษณ์ของเขาออกแบบมาเป็นที่น่าสนใจอย่างยิ่ง โดยมีลักษณะที่แตกต่างจากตัวละครชาวเอเชียหลายรายในซีรีส์สตรีทไฟท์เตอร์ กับดวงตาสีฟ้าอ่อน, โครงหน้าที่บึกบึน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผมทรงลานบินสีบลอนด์
สิ่งสืบเนื่อง.
ไกล์ยังเป็นตัวละครที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับนักเล่นเกมในลิตเติลบิ๊กพลาเน็ต ซึ่งทางโซนี่ได้เปิดตัวในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ด้วยเนื้อหาที่สามารถดาวน์โหลดได้สำหรับรายการนี้
ป้อมสนาม

ป้อมสนาม ((ออกเสียง)) คือสิ่งก่อสร้างทางยุทธศาสตร์หรือตึกที่ออกแบบเพื่อการป้องกันตนเองในยามสงครามหรือใช้เป็นที่มั่น การสร้างระบบป้อมปราการเป็นการก่อสร้างที่เริ่มทำกันมาเป็นเวลาหลายพันปีในรูปแบบที่เริ่มตั้งแต่เพียงโครงสร้างง่ายๆ มาจนเป็นระบบที่สลับซับซ้อน เช่นในการสร้างป้อมดาวในยุคกลาง
ในภาษาอังกฤษ “Fortification” แผลงมาจากภาษาละติน “Fortis” ที่แปลว่า “แข็งแรง” และคำว่า “Facere” ที่แปลว่า “สร้าง”
กำแพงป้องกัน

กำแพงป้องกัน  คือระบบป้อมปราการที่ใช้ในการป้องกันเมืองหรือชุมชนจากผู้รุกราน ตั้งแต่สมัยโบราณมาจนถึงสมัยปัจจุบันการสร้างกำแพงป้องกันมักจะสร้างล้อมรอบบริเวณชุมชนที่อยู่อาศัย โดยทั่วไปแล้วก็จะเรียกว่า กำแพงเมือง แต่ก็มีกำแพงที่ไม่ล้อมเมืองแต่จะยืดยาวเลยออกไปจากตัวเมืองเป็นอันมากที่ก็ยังถือว่าเป็นกำแพงป้องกัน เช่นกำแพงเมืองจีน, กำแพงเฮเดรียน หรือ กำแพงแห่งแอตแลนติก กำแพงเหล่านี้ใช้ในการป้องกันภูมิภาคหรือบ่งเขตแดนของอาณาจักร นอกจากวัตถุประสงค์โดยตรงในใช้ในการป้องกันจากข้าศึกศัตรูแล้วกำแพงป้องกันยังเป็นสัญลักษณ์ของฐานะและความเป็นอิสระของหมู่ชน หรือ เมือง หรือ ภูมิภาค ภายในกำแพงที่ล้อมเอาไว้
กำแพงป้องกันที่ยังคงเหลืออยู่มักจะเป็นกำแพงที่สร้างด้วยหิน และก็มีกำแพงที่สร้างด้วยอิฐ และ ไม้ที่ยังคงมีเหลืออยู่ให้เห็น การสร้างกำแพงก็ขึ้นอยู่กับภูมิลักษณ์ (topography) ของที่ตั้งและองค์ประกอบของพื้นที่ เช่นบริเวณริมฝั่งทะเล หรือ แม่น้ำ ซึ่งอาจจะเป็นองค์ประกอบที่ใช้เป็นส่วนหนึ่งของระบบป้องกันที่ผสานไปกับหรือเสริมกำแพงป้องกันได้อย่ามีประสิทธิภาพ
กำแพงอาจจะเข้าออกได้โดยการใช้ประตูเมืองที่มักจะเสริมด้วยหอ ในยุคกลางสิทธิของผู้ตั้งถิ่นฐานในการสร้างกำแพงป้องกันเป็นอภิสิทธิ์ที่มักจะต้องได้รับจากประมุขของราชอาณาจักรที่เรียกว่า “สิทธิในการสร้างกำแพงป้องกัน” (Right of crenellation) การสร้างกำแพงป้องกันวิวัฒนาการมาเป็นกำแพงอันใหญ่โต และมาพัฒนากันอย่างจริงจังในสมัยสงครามครูเสด และต่อมาในยุคของความรุ่งเรืองของนครรัฐในยุโรป
อาซาเซล

อาซาเซล  เป็นตัวบอสหลักจากเกม "เทคเคน 6" รวมไปจนถึงภาค "Bloodline Rebellion" โดยประจำถิ่นฐานอยู่ในประเทศอียิปต์ มีความสามารถในการโจมตีที่หนักหน่วงหลากหลายรูปแบบ สามารถปล่อยลำแสงโจมตีคู่ต่อสู้ได้อย่างฉับพลัน และสามารถซ่อมแซมร่างกายส่วนที่เสียหายได้ตลอดเวลาที่ยังมีชีวิตอยู่
ประวัติตามท้องเรื่อง.
ไม่มีผู้ใดทราบถึงที่มาแน่ชัดของอาซาเซล นอกเหนือจากว่ามันเป็นผู้รักษาสุสานที่มีความชั่วร้ายที่สุด อาซาเซลมีลักษณะที่ดูเหมือนกับปีศาจ มีผิวสีแดงเทา มีร่างกายที่ใหญ่โต และยังมีหางที่ใช้ในการโจมตีคู่ต่อสู้ได้อีกด้วย นอกจากนี้ยังมีหนามแหลมขนาดใหญ่เสมือนผลิกน้ำแข็งที่โผล่ออกมากจากแขนของมัน และมีเท้าที่มีลักษณะคล้ายกับนก มีเครื่องสวมศีรษะและสวมผ้า และมีกุญแจผนึกที่ข้อมือและข้อเท้าจากการที่ถูกปิดผนึกมาก่อน
แจ็กกี วิลสัน

แจ็ก ลีรอย "แจ็กกี" วิลสัน จูเนียร์  (9 มิถุนายน ค.ศ. 1934 - 21 มกราคม ค.ศ. 1984) เป็นนักร้องชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักว่า "มร.เอกไซต์เมนต์" วิลสันมีบทบาทในการส่งผ่านเพลงริธึมแอนด์บลูส์ไปเป็นโซล เขามมีชื่อเสียงเรื่องเป็นต้นฉบับนักแสดงโชว์ และถือเป็นนักร้องนักแสดงที่ทรงพลังที่สุดคนหนึ่ง ในประวัติศาสตร์เพลงอาร์แอนด์บีและร็อก เขามีชื่อเสียงมากขึ้นในช่วงปีแรก ๆ กับการเป็นสมาชิกวงอาร์แอนด์บี ที่ชื่อ เดอะโดมิโนส์ เขาก้าวสู่ศิลปินเดี่ยวในปี 1957 และมีซิงเกิลฮิตกว่า 50 ซิงเกิล ที่มีหลากหลายแนวเพลงอย่าง อาร์แอนด์บี, ป็อป, โซล, ดู-ว็อป และอีซีลิสเซนนิง ในระหว่างแสดงคอนเสิร์ตการกุศลในปี 1975 เขาเกิดล้มลงบนเวทีกับอาการหัวใจวาย และเข้าสู่อาการโคม่า ซึ่งเขาอยู่ในอาการโคม่านี้มานานเกือบ 9 ปี จนเขาเสียชีวิตในปี 1984
วิลสันมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟมในปี 1984 ในปี 2004 นิตยสารโรลลิงสโตนให้ให้เขาติดอันดับ 68 ในหัวข้อ 100 ศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
แกงกุรุหม่า

แกงกุรุหม่า หรือ แกงมัสล่า  เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในอนุทวีปอินเดีย ประกอบด้วยเนื้อหรือผักที่ตุ๋นด้วยนมเปรี้ยว (dahi) น้ำ และเครื่องเทศเพื่อผลิตซอสข้นหรือเกรวี
ชาวไทยมุสลิมนิยมปรุงแกงชนิดนี้ในวันสำคัญทางศาสนา แกงกุรุหม่ากับเนื้อสัตว์ต่าง ๆ เช่น ไก่ แพะ นิยมนำมาหุงรวมกับข้าวเป็นข้าวหมกแบบต่าง ๆ บางครั้งใส่เส้นกวยจั๊บลงไปปรุงกับกุรุหม่าแทนข้าวก็มี
ศัพทมูลวิทยา.
ชื่อในภาษาอังกฤษเป็นรูปแผลงเป็นอังกฤษจากศัพท์ภาษาฮินดี-อูรดูว่า "qormā" (क़ोरमा, قورمہ) หมายถึง "การตุ๋น" ซึ่งสื่อถึงวิธีการทำอาหารชนิดนี้
ประวัติ.
อาหารชนิดนี้ในอินเดียสามารถย้อนไปได้ถึงราวพุทธศตวรรษที่ 21 ซึ่งเป็นช่วงที่พวกมุฆัลรุกรายเข้าสู่ปากีสถาน อินเดียเหนือและบังกลาเทศ โดยดั้งเดิม กุรหม่าเป็นอาหารที่ปรุงโดยนำเนื้อสัตว์และผักไปเคี่ยวในน้ำ เติมโยเกิร์ตหรือครีม รายละเอียดของวิธีการทำกุรหม่ามีหลากหลาย
รสชาติของกุรหม่าขึ้นกับส่วนผสมของเครื่องเทศ รวมทั้งผักชีและยี่หร่า ใส่โยเกิร์ตที่เป็นเคิร์ดที่อุณหภูมิห้อง ผสมให้เข้ากับส่วนผสมอื่น แบบดั้งเดิมจะใส่หม้อเคี่ยวบนเตาถ่านด้วยไฟอ่อน ๆ เพื่อให้ระอุโดยทั่วถึงกัน ใส่เนื้อสัตว์ได้หลายชนิด เช่น แกะ ไก่ เนื้อวัว หรือใส่ทั้งเนื้อสัตว์และผัก เช่น ผักโขม และหัวผักกาด คำว่า ซาฮี (หมายถึง ของหลวง) ใช้เรียกกุรหม่าที่มีความพิเศษกว่าที่รับประทานในอาหารประจำวัน
ความหลากหลาย.
กุรหม่าในสหราชอาณาจักร.
กุรหม่าเป็นแกงข้น ใส่ครีม น้ำแกงข้นแบบน้ำเกรวี่ รสเผ็ดปานกลาง นิยมใส่เมล็ดพืชเช่น อัลมอนด์ เม็ดมะม่วงหิมพานต์ และมะพร้าว
นวราตัน กุรหม่า.
เป็นกุรหม่ามังสวิรัติ ใส่ผักและปานีร์ซึ่งเป็นเนยแบบอินเดียชนิดหนึ่ง หรือใส่เมล็ดพืชหรือใส่ทั้งสองอย่าง นวราตันหมายถึงอัญมณีเก้าชนิด ซึ่งสื่อถึงการใส่ผักที่หลากหลาย
การเตรียม.
เนื้อสัตว์และผักจะถูกปรุงก่อนด้วยด้วยความร้อนสูงแล้วจึงลดไฟลง เคี่ยวเป็นเวลานาน เติมน้ำลงไปน้อย ไก่หรือสัตว์ปีกชนิดอื่นจะนำไปคลุกกับส่วนผสมของเครื่องเทศ ให้ความร้อนโดยใช้น้ำมันพืชหรือฆี ให้ความร้อนสูงพอที่จะสุกทั่ว ลดไฟลง เติมโยเกิร์ตหรือครีม ถ้าใช้เนื้อแกะ ช่วงที่ใช้ความร้อนสูงต้องนานพอที่จะให้เนื้อแกะเป็นสีน้ำตาล
กุรหม่าสามารถปรุงได้ด้วยเทคนิคบาการ์ โดยนำเครื่องเทศไปผสมกับฆีที่ร้อน แล้วจึงใส่ซุปที่ได้จากการเคี่ยว ปิดฝาครอบลงไปบนกระทะ โดยยอมให้ไอน้ำออกได้ ปล่อยให้ผสมเข้ากันดี
เครื่องปรุงของกุรหม่ามีความแตกต่างกันได้บ้าง พริกและขิงเป็นที่นิยมใช้แต่วิธีการเตรียมต่างกันออกไป นิยมใส่ใบเบย์และมะพร้าวแห้งลงไป การใส่มะพร้าวแห้งเป็นเอกลักษณ์ของอินเดียใต้ กุรหม่าปีเลา เป็นข้าวที่หุงผสมกับแกงเนื้อที่เคี่ยวแล้ว
จอร์จ มาร์ติน

เซอร์ จอร์จ เฮนรี มาร์ติน ซีบีอี (3 มกราคม พ.ศ. 2469 – 8 มีนาคม พ.ศ. 2559) เป็นโปรดิวเซอร์เพลง นักเรียบเรียงเพลง นักประพันธ์และนักดนตรีชาวอังกฤษ ในบางครั้งถูกเอ่ยว่าเป็น "เดอะบีตเทิลส์คนที่ 5" ซึ่งเขาได้ทำงานเป็นโปรดิวเซอร์แทบทุกชุดของเดอะบีตเทิลส์ และยังเล่นเปียโนให้กับบางเพลงของเดอะบีตเทิลส์ และยังถือว่าเป็น 1 ในโปรดิวเซอร์เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
ในปี 1965 เขาก่อตั้งบริษัทหุ้นส่วนเพลงอิสระ (Associated Independent Recording (AIR)) ถึงแม้ว่าเขาจะเกษียณแล้วอย่างเป็นทางการ แต่เขาก็ยังคงเป็นประธานของคณะบริหาร
เขายังได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวินในฐานะผู้เป็นที่รู้จักในเรื่องการทำงานในอุตสาหกรรมดนตรีและวัฒนธรรมสมัยนิยม ในปี 1996 ด้านชีวิตส่วนตัวเขาเป็นพ่อของโปรดิวเซอร์ ไจลส์ มาร์ติน และนักแสดง เกรกอรี พอล มาร์ติน
อาหารตะวันออกกลาง

อาหารตะวันออกกลาง เป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากแหล่งอารยธรรมใหญ่สามแหล่งคือเปอร์เซีย, อาหรับ และออตโตมาน เมื่อศาสนาอิสลามแพร่กระจายไปทำให้วัฒนธรรมการปรุงอาหารของตะวันออกกลางแพร่กระจายไปสู่อินเดีย มลายู - ชวา รวมทั้งประเทศไทย ลักษณะเด่นของอาหารตะวันออกกลางได้แก่
ความหลากหลายของแต่ละประเทศ.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ดูเพิ่ม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 3

จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 3  เป็นหนังสือเล่มที่ 25 ของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในเจ็ดจดหมายทั่วไป อันได้แก่ ยากอบ 1 เปโตร 2 เปโตร 1 ยอห์น 2 ยอห์น 3 ยอห์น และ ยูดา เนื่องจากจดหมายเหล่านี้ถูกส่งถึงคริสเตียนทั่วไป ไม่ได้ระบุว่าเป็นคริสตจักรใด
พระธรรมเล่มนี้แต่แรกเป็นจดหมาย ส่งถึงผู้รับที่มีชื่อว่า กายอัส (ผู้ซึ่งถูกอ้างถึงครั้งหนึ่งใน กิจการของอัครทูต 19:29) ส่วนชื่อผู้เขียนไม่ได้ระบุ แต่ผู้เขียนเรียกตนเองว่า ข้าพเจ้าผู้ปกครอง เช่นเดียวกันกับใน 2 ยอห์น คริสตจักรในยุคแรกเชื่อสืบกันมาว่าผู้เขียนคือนักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารซึ่งประพันธ์พระวรสารนักบุญยอห์น 1 ยอห์น และ2 ยอห์น อันเป็นจดหมายฉบับก่อนหน้านี้ด้วย จากการวิเคราะห์เนื้อหาในจดหมายโดยผู้เชี่ยวชาญแล้วพบว่า ใน 2 ยอห์น และ 3 ยอห์น มีเนื้อหาภายในจดหมายบางตอนที่ใช้ข้อความเดียวกัน เช่น "รักเนื่องในสัจจะ" ใน 2 ยอห์น 1 กับ 3 ยอห์น 1 หรือข้อความคล้ายกัน เช่น "ดำเนินตามสัจจะ" ใน 2 ยอห์น 4 กับ "ประพฤติตามสัจธรรม" ใน 3 ยอห์น 4 เป็นต้น นอกจากนี้รูปแบบของจดหมายยังเหมือนกันอีกด้วย ผู้เชี่ยวชาญจึงสรุปตรงกันว่าเป็นผู้เขียนคนเดียวกัน ช่วงเวลาในการเขียนจดหมายฉบับนี้น่าจะใกล้เคียงกับสองฉบับแรก นั่นคือช่วงปลายศตวรรษแรก หรือราวปีค.ศ. 90
กายอัสเป็นผู้นำในคริสตจักรแห่งหนึ่งและเป็นเพื่อนกับยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารด้วย ในจดหมายยอห์นได้เขียนชมเชยถึงความมีน้ำใจในการรับรองแขกของเขา ซึ่งแขกในความหมายของยอห์นหมายถึง ครูสอนพระคัมภีร์และผู้ที่เดินทางไปประกาศข่าวประเสริฐยังที่ต่าง ๆ ในขณะที่ผู้นำคริสตจักรในเอเชียที่ชื่อ ดิโอเตรเฟส ไม่ยอมรับรองพี่น้องเหล่านั้น แต่ได้กีดกันคนที่ต้องการจะรับรองเขา และไล่คนเหล่านั้นออกจากคริสตจักร นอกจากนี้ยังใส่ความยอห์นด้วยคำเลวทรามอีกด้วย
ยอห์นมีจุดประสงค์สองประการในการเขียนจดหมายฉบับนี้ ประการแรกคือ ต้องยกย่องชมเชยผู้ที่ประพฤติดี ซึ่งในจดหมายกล่าวถึงสองคน คนแรกคือ กายอัส เพราะมีน้ำใจในการรับรองแขก คนที่สองคือ เดเมตริอัส แม้ว่าในจดหมายจะไม่ได้ระบุว่า เดเมตริอัส ประพฤติดีเรื่องใด แต่คาดว่าน่าจะดีมากจนสามารถเอาเป็นเยี่ยงอย่างได้ จากที่ยอห์นกล่าวว่า ทุกคนก็เป็นพยานให้เดเมตริอัส ข้าพเจ้าเองก็เป็นพยานด้วย
ประการที่สองคือ ต้องการต่อว่าผู้ที่ประพฤติไม่ดี ในจดหมายกล่าวถึง ดิโอเตรเฟส เพราะไม่ยอมต้อนรับพี่น้องที่เดินทางไปประกาศข่าวประเสริฐ ยอห์นถึงกับกล่าวว่า ถ้าข้าพเจ้ามา ข้าพเจ้าจะเผยพฤติกรรมของเขา
โครงร่าง.
1. คำทักทาย 1 - 4
2. เตือนสติให้ดำเนินชีวิตอย่างคริสเตียน 5 - 12
3. บทสรุป 13 - 14
มิลลา โยโววิช

มีลีกา บ็อกดานอฟนา โยโววิช หรือ มิลลา โยโววิช (เกิด 17 ธันวาคม ค.ศ. 1975) เป็นนักแสดง นางแบบ นักดนตรี และนักออกแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน เกิดในเคียฟโดยมีแม่เป็นชาวรัสเซียและพ่อเป็นชาวเซิร์บ ในอาชีพการทำงานของเธอ เธอมีผลงานแสดงในภาพยนตร์แนวนวนิยายวิทยาศาสตร์และแอ็กชันหลายเรื่อง ในทางดนตรีช่องวีเอชวัน เรียกเธอว่า "ราชินีผู้ครองความเจ๋ง"
โยโววิช เริ่มอาชีพนางแบบเมื่ออายุ 19 ปี เมื่อริชาร์ด เอเวดอนเลือกให้เธอเป็น 1 ในโฆษณาของเรฟลอน ใน "ผู้หญิงที่ไม่น่าลืมเลือนที่สุดในโลก" เธอยังทำงานในโฆษณาที่เป็นที่สร้างชื่ออื่นอย่าง เครื่องสำอางค์โลรีอัล, บานานารีพับบลิก, คริสเตียนดิออร์, ดอนนาคาแรน และเวอร์ซาเช ในปี 1988 เธอเริ่มงานแสดงอาชีพครั้งแรกในภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง "The Night Train to Kathmandu" และถัดมาปีเดียวกันเธอแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง "Two Moon Junction" หลังจากนั้นก็ปรากฏตัวเล็กน้อยในโทรทัศน์อย่างเช่น "Fair Exchange" (1989) และรับบทเป็นสาวฝรั่งเศส (ตอนเธออายุ 14 ปีในเวลานั้น) ใน "Married with Children" เธอเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้นจากการแสดงภาพยนตร์รักเรื่อง "Return to the Blue Lagoon" (1991) ภาคต่อของภาพยนตร์ "The Blue Lagoon" เธอแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Dazed and Confused" ในปี 1993 แสดงร่วมกับเบน แอฟเฟล็ก และแมทธิว แม็คคอนาเฮย์ โยโววิชยังแสดงร่วมกับบรูซ วิลลิสในภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์เรื่อง "The Fifth Element" (1997) และต่อมารับบทใน ' (1999) ในปี 2002 เธอแสดงในภาพยนตร์ดัดแปลงจากวิดีโอเกมเรื่อง "Resident Evil" ที่ต่อมามีภาคต่ออีก 3 ภาคคือ ' (2004), ' (2007), ' (2010) และ "" (2012)
นอกจากการเป็นนางแบบและนักแสดง โยโววิชออกผลงานอัลบั้มที่ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดี ชุด "The Divine Comedy" ในปี 1994 เธอยังคงออกเดโม่ของเพลงหลายเพลงในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการและทำเพลงประกอบภาพยนตร์หลายเพลง โยโววิชยังไม่ได้ออกผลงานอัลบั้มถัดมา ในปี 2003 เธอและนางแบบที่ชื่อคาร์เมน ฮอว์ก ออกไลน์เสื้อผ้าที่ชื่อ โยโววิช-ฮอว์ก ที่หยุดดำเนินงานในต้นปี 2008 ในฤดูกาลที่ 3 ของการทำไลน์เสื้อผ้านี้ก่อนเลิกไป มีวางขายในเฟรด ซีกอลในลอสแอนเจลิส, ในฮาร์วีย์ นิโคลส์ และมากกว่า 50 ร้านค้าทั่วโลก โยโควิชยังมีบริษัทผลิตงานของเธอที่ชื่อ ครีเอเจอร์เอนเตอร์เทนเมนต์
เบรนดา เค. สตาร์

เบรนดา เค. สตาร์  เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1966 เป็นนักร้องชาวอเมริกัน เดิมทีร้องเพลงในแนวแดนซ์-ป็อป แต่ปัจจุบันร้องในสไตล์ซัลซา เธอเป็นที่รู้จักในผลงานในยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 กับดนตรีฟรีสไตล์ เธอมีซิงเกิ้ลดังคือเพลง "I Still Believe" ติดอันดับบิลบอร์ดฮอต 100 สูงสุดอันดับ 13
คริสเตน เบลล์

คริสเตน แอน เบลล์ (เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ถึงแม้ผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอ "Polish Wedding" ไม่ได้รับเครดิต แต่ก่อนหน้านี้เธอก็แสดงในละครเวทีและละครเพลงมาก่อน ในปี 2001 เธอเปิดตัวครั้งแรกในละครบรอดเวย์เรื่อง "The Adventures of Tom Sawyer" ในบทเบ็กกี แทตเชอร์ หลังจากนั้นเธอย้ายมาอยู่ลอสแอนเจลิส เบลล์แสดงเป็นแขกรับเชิญในการแสดงทางโทรทัศน์หลายครั้ง ก่อนที่จะมีชื่อเสียงเพิ่มขึ้นจากซีรีส์ที่ได้รับเสียงวิจารณ์อย่าง "Veronica Mars" ที่ออกอากาศตั้งแต่กันยายน 2004 ถึง พฤษภาคม 2007
ในช่วงที่แสดงใน "Veronica Mars" เธอยังรับบทเป็นแมรี เลนในภาพยนตร์ "" ซึ่งในละครเวทีเธอก็ได้ร่วมแสดงเช่นกัน เธอยังรับบทนำในเรื่อง "Pulse" ภาพยนตร์สยองขวัญทำใหม่ของญี่ปุ่น ต่อมาในปี 2007 เธอร่วมแสดงในซีรีส์ "Heroes" รับบทเป็นเอล บิชอป และให้เสียงบรรยายใน "Gossip Girl" นอกจากนี้เธอยังแสดงภาพยนตร์ตลกใน "Forgetting Sarah Marshall" เบลล์ได้รับรางวัลแซตเทลไลต์และรางวัลแซตเทิร์น เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสมาคมวิจารณ์โทรทัศน์และรางวัลทีนชอยซ์อยู่หลายครั้ง ในปี 2009 เธอแสดงใน "Couples Retreat" และยังพากย์เสียงตัวละครโครา ใน "Astro Boy" และในปี 2013 เธอได้พากย์เสียงเป็นเจ้าหญิงอันนาในภาพยนตร์เรื่อง "ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ"
เดอะเนปจูนส์

เดอะเนปจูนส์  เป็นคู่ดูโอผลิตผลงานเพลง ประกอบด้วยฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์และแชด ฮูโก พวกเขามีผลงานทำงานเพลงให้กับศิลปินที่ประสบความสำเร็จในแนวฮิปฮอป อาร์แอนด์บีและป็อป ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 และ 2000 พวกเขามีรายได้จากการทำงานด้านอุตสาหกรรมดนตรี ตกราว 155 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ภูมินามวิทยา

ภูมินามวิทยา ((ออกเสียง)) คือการศึกษาชื่อสถานที่ หรือ ภูมินาม ที่เกี่ยวกับที่มา, ความหมาย, การใช้ และ การจัดกลุ่มชื่อ (Typology) 
ในภาษาอังกฤษใช้คำว่า “Toponymy” ซึ่งมาจากภาษากรีก “τόπος” (tópos) ที่แปลว่า “สถานที” และคำว่า “ὄνομα” (ónoma) ที่แปลว่า “ชื่อ” ภูมินามวิทยาเป็นสาขาหนึ่งของนามวิทยา (Onomatology) ซึ่งเป็นการศึกษาเกี่ยวกับที่มาของชื่อทุกชนิด ที่มักจะสับสนกับคำว่าศัพทมูลวิทยาที่เป็นการศึกษาเกี่ยวกับประวัติของที่มาของศัพท์ทางด้านภาษาศาสตร์
เดอะบัลลาดส์ (อัลบั้มมารายห์ แครี)

เดอะบัลลาดส์  หรือชื่ออัลบั้มที่ออกในสหราชอาณาจักรในปี 2010 ว่า เลิฟซองส์ (Love Songs) เป็นอัลบั้มรวมเพลงของศิลปินเพลงป็อป/อาร์แอนด์บี มารายห์ แครี เป็นอัลบั้มที่รวมรวมเพลงบัลลาด ที่มียอดขายสูงสุดในอาชีพการทำงานของเธอ ออกวางขายระดับนานาชาติในช่วงปลายปี 2008 และในอเมริกาเหนือในเดือนมกราคม 2009
ทินชี สไตรเดอร์

เควซี ดังกวาห์  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ทินชี สไตรเดอร์  เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1987 เป็นนักร้องเพลงป็อปแร็ปชาวอังกฤษ สไตรเดอร์มจากบาว อีสลอนดอนและเข้าศึกษาที่โรงเรียนเซนตร์โบนาเวนเจอร์ส์แคทอลิกคอมพรีเฮนซีฟ ในฟอร์เรสต์เกต นิวแฮม ต่อมาเขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยท้องถิ่นที่ชื่อ มหาวิทยาลัยแห่งอีสต์ลอนดอน ที่เขาจบศิลปศาสตรบัณฑิตในสาขาภาพเคลื่อนไหวและแอนิเมชัน ในปี 2009 เขามีชื่อเสียงจากเพลงยอดนิยมที่ชื่อ "Take Me Back" (ร่วมงานกับไทโอ ครูซ) ติดชาร์ตสูงสุดอันดับ 3 บนยูเคซิงเกิ้ลส์ชาร์ตในเดือนมกราคม 2009 และต่อมาออกเพลงที่ชื่อ "Number 1" (ร่วมงานกับ เอ็น-ดับซ์) ที่เข้าชาร์ตในสหราชอาณาจักรที่อันดับ 1 เมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2009
ไกรม์ (ดนตรี)

ไกรม์  เป็นแนวเพลงของ ดนตรีเออเบิน ซึ่งกำเนิดครั้งแรกในลอนดอนตะวันออก ประเทศอังกฤษ ในคริสต์ทศวรรษที่ 2000 ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากองค์ประกอบของ ยูเคการาจ, แดนซ์ฮอลล์, และ ฮิปฮอป
สโมสรฟุตบอลพลังกาญจน์

สโมสรฟุตบอลพลังกาญจน์ หรือในชื่อเดิมคือ สโมสรฟุตบอลสิงห์ระฆังทอง เมืองกาญจน์, สโมสรฟุตบอลสิงห์ระฆังทอง กาญจนบุรี และ สโมสรฟุตบอลดราก้อนปทุมวัน กาญจนบุรี เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย จากจังหวัดกาญจนบุรี ปัจจุบันแข่งขันอยู่ในระดับไทยลีก โดยใช้สนามกีฬาจังหวัดกาญจนบุรีเป็นสนามเหย้า 
สโมสรเข้าแข่งขันในรายการไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ตั้งแต่ฤดูกาล 2560 สโมสรได้ตำแหน่งรองชนะเลิศไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก โซนภาคตะวันตกในฤดูกาล 2562 ทำให้ได้สิทธิ์เข้าแข่งขันไทยลีก 4 ฤดูกาล 2563 หลังจากได้สิทธิ์เลื่อนชั้นจากไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก สโมสรจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "สโมสรฟุตบอลสิงห์ระฆังทอง กาญจนบุรี"
ต่อมาภายหลังสมาคมฯมีการยุบไทยลีก 3 และไทยลีก 4 เข้าด้วยกัน ทางสโมสรจึงได้เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2563 โซนภาคตะวันตก ต่อมาหลังสิ้นสุดการแข่งขันไทยลีก 2 ฤดูกาล 2564–65 พันธุ์นารายณ์ พันธุ์ศิริ ได้กลับมาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับทีมอีกครั้ง และในฤดูกาล 2567–68 สโมสรสามารถเลื่อนชั้นสู่ไทยลีก1 (ลีคสูงสุดของประเทศ) ได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สโมสร หลังเอาชนะแพร่ ยูไนเต็ดในรอบเพลย์ออฟ
 "ณ วันที่ 31 กรกฎาคม 2568"
ผู้เล่น.
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
ผู้เล่นที่ถูกยืมตัว.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
รายชื่อผู้ฝึกสอน.
"ตั้งแต่ พ.ศ. 2563 – ปัจจุบัน"
 #เปลี่ยนทาง รองชนะเลิศ (1) : 2566–67
พร็อสแปร์ เมรีเม

พร็อสแปร์ เมรีเม (ออกเสียง; 28 กันยายน ค.ศ. 1803 - 23 กันยายน ค.ศ. 1870) นักเขียนบทละคร นักโบราณคดี นักประวัติศาสตร์ และนักเขียนเรื่องสั้นชาวฝรั่งเศส ผลงานสำคัญที่ทำให้เมรีเมเป็นที่รู้จักกันดีคือนวนิยายขนาดสั้นเรื่อง “"คาร์เมน"” ที่ฌอร์ฌ บีแซนำไปเขียนเป็นอุปรากร ในวัยหนุ่ม เมรีเมศึกษาด้านกฎหมายและภาษาในยุโรปหลายภาษา อาทิ กรีก สเปน รัสเซีย ความเชี่ยวชาญด้านภาษาทำให้เขาเป็นผู้ริเริ่มแปลงานวรรณกรรมของรัสเซียเป็นภาษาฝรั่งเศสไว้จำนวนมาก
ความจุความร้อนจำเพาะ

ความจุความร้อนจำเพาะ  คือ สัดส่วนระหว่างพลังงานที่ต้องใช้ เพื่อให้มวลในจำนวน m เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิใน <math>\Delta Q</math> เคลวิน ซึ่งมีสูตรดังนี้
<math> c = \frac{\Delta Q}{m \cdot \Delta T}</math>
ความจุความร้อนจำเพาะสามารถกำหนดได้ โดยใช้เครื่องแคลอรีมิเตอร์
หน่วย.
<math> c = \frac{cal}{g\; {\cdot \; ^ \circ }C} </math>
หรือในระบบ SI ใช้ <math> c = \frac{kJ}{kg \cdot K}</math>
ตัวอย่าง.
ตัวอย่าง: พลังงานในการอุ่นน้ำ 5 kg จากอุณหภูมิ 20 K เป็น 70 K เช่น <math> E=\frac{4.187 kJ}{kg \cdot K} \cdot 5kg \cdot 50K = 1047.25 kJ </math>
70 ไพน์สตรีท

70 ไพน์สตรีท  เดิมชื่อ "อาคารอเมริกันอินเตอร์เนชันนัล"  เป็นตึกระฟ้าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก มีความสูง 290 เมตร (952 ฟุต) จำนวนชั้นทั้งหมด 66 ชั้น ตึกแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1930 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1932 ในขณะนั้น ตึกนี้มีความสูงเป็นอันดับที่ 3 ของโลก รองเพียงตึกเอ็มไพร์สเตตและตึกไครส์เลอร์เท่านั้น ในปัจจุบัน ตึกหลังนี้สูงที่สุดในอันดับที่ 6 ของนครนิวยอร์ก สูงเป็นอันดับที่ 17 ของสหรัฐ และอันดับที่ 73 ของโลก ลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งของตึกอเมริกันอินเตอร์เนชัลนัลคือ ยอดแหลมของตึกมีลักษณะคล้ายกับสถาปัตยกรรมกอธิค
ตั้งแต่ตึกได้สร้างแล้วเสร็จมีเจ้าของเป็นบริษัทซิตีส์เซอร์วิส และเรียกตึกนี้ว่า ตึกซิตีส์เซอร์วิส และต่อมาบริษัทได้ขายตึกให้กับอเมริกัน อินเตอร์แนชชั่นแนล กรุป (เอไอจี) หลังจากที่บริษัทซิตีส์เซอร์วิสได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปที่เมืองทัลซา รัฐโอคลาโฮมา
องค์กรเผยแพร่ดนตรี

องค์กรเผยแพร่ดนตรี  เป็น 1 ใน 3 องค์กรในสหรัฐอเมริกา ร่วมไปกับแอสแคปและซีแซก เป็นองค์กรที่ไม่แสวงหากำไรที่ดูแลคุ้มครองสิทธิ์ของนักแต่งเพลง ผู้เรียบเรียงเพลง ผู้ถือสิทธิ์เพลง องค์กรก่อตั้งในปี ค.ศ. 1940 โดยทำหน้าที่เกี่ยวกับสิทธิ เป็นตัวแทนของนักแต่งเพลง ผู้เรียบเรียงเพลง ผู้ผลิตผลงานดนตรีทุกสาขา โดยเก็บค่าธรรมเนียมของผู้ใช้งานดนตรีของสมาชิก แล้วนำค่าธรรมเนียมให้แก่ผู้แต่งเพลงและเจ้าของลิขสิทธิ์ต่อไป
ในปี 2009 องค์กรเผยแพร่ดนตรีเก็บค่าลิขสิทธิ์ได้มากกว่า 905 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลกและแจกจ่ายให้สมาชิกแล้ว 788 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์ (นครนิวยอร์ก)

แบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์  เป็นตึกระฟ้าที่ตั้งอยู่ใจกลางเขตแมนแฮตตัน นครนิวยอร์ก มีความสูง 366 เมตร (1,200 ฟุต) ตั้งอยู่ที่อเวนิว 6 ระหว่างสตรีต 42 และสตรีต 43 ตรงข้ามกับสวนสาธารณะไบรอันต์ ตึกนี้มีความสูงเป็นอันดับที่ 2 ของนครนิวยอร์ก รองจากตึกเอ็มไพร์สเตต และสูงเป็นอันดับที่ 4 ของสหรัฐ ตึกนี้ถูกออกแบบโดย Cook+Fox Architects และ Gensler ก่อสร้างถึงจุดสูงสุดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2007 แล้วเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 2009 และชื่ออาคารตั้งตามเจ้าของซึ่งคือ แบงค์ออฟอเมริกา
ยอดแหลมของแบงค์ออฟอเมริกาทาวเวอร์มีความสูง 77.9 เมตร (255.5 ฟุต) ตึกมีจำนวนชั้นทั้งหมด 58 ชั้น แบ่งเป็นสำนักงานตั้งแต่ชั้นที่ 1-51 มีพื้นที่ใช้สอย 195,000 ตร.ม. (2,100,000 ตร.ฟุต) และที่เหลือเป็นห้องควบคุมระบบและชั้นส่วนตัวอีก 7 ชั้น มีลิฟต์ทั้งหมด 53 ตัว 52 ตัวใช้บริการทั่วไปและหนึ่งตัวลงไปถึงชั้นลอยที่ไว้ใช้ขนส่งซึ่งอยู่ต่ำกว่าพื้นดิน
พีต ทาวน์เซนด์

ปีเตอร์ เดนนิส แบลนด์ฟอร์ด "พีต" ทาวน์เซนด์ (เกิด 19 พฤษภาคม 1945) เป็นนักกีตาร์ นักร้อง นักแต่งเพลง และนักประพันธ์ชาวอังกฤษ เป็นรู้จักในฐานะมือกีตาร์และนักแต่งเพลงวงดนตรีร็อคอังกฤษ เดอะฮู โดยพีตได้ร่วมอยู่กับวงฮูเป็นเวลายาวนาน 50 ปี ในช่วงที่วงเติบโตขึ้นพวกเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในวงดนตรีที่มีอิทธิพลในยุค 1960s และ 1970s
ทาวน์เซนต์เป็นนักแต่งเพลงหลักให้กับวงฮู , โดยเขาเขียนเพลงไปกว่า 100 เพลงให้กับวงในอัลบั้มสตูดิโอทั้งหมด 11 อัลบั้ม รวมทั้งอัลบั้มสตูดิโอและโอเป่าร็อค อัลบั้มสตูดิโอลำดับที่สี่ "Tommy" และอัลบั้มสตูดิโอลำดับที่หก "Quadrophenia" รวมถึงถูกเรียกว่าร็อคยอดนิยมและมีการเปิดในวิทยุอยู่บอยครั้งเช่นอัลบั้มสตูดิโออัลบั้มที่ห้า "Who's Next" และอีกหลายผลงานอื่นๆที่ไม่ปรากฏในอัลบั้มไม่ว่าจะเป็นซิงเกิลเพลง , โบนัสแทร็ค ก็ถูกนำมาผลิตซ้ำอีกครั้ง
สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธ

สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธ  หมายถึงลักษณะสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์ตอนต้นของอังกฤษที่รุ่งเรืองในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ ซึ่งตรงกับสมัยซิงเคเชนโตในอิตาลี หรือสมัยสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์ตอนต้นของฝรั่งเศส หรือ Plateresque style ในสเปน
สถาปัตยกรรมเอลิซาเบธสืบต่อมาจากสถาปัตยกรรมทิวดอร์และตามมาด้วยสถาปัตยกรรมพาลเลเดียนที่ริเริ่มโดยอินิโก โจนส์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 
สถาปัตยกรรมเรอเนซองส์มาถึงอังกฤษระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ จากบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำที่นำเอาลักษณะ “หน้าจั่วบันได” หรือ “หน้าจั่วดัตช์” และแถบตกแต่ง (Strapwork) แบบฟลานเดอร์สที่เป็นลายเรขาคณิตที่ใช้ตกแต่งผนังเข้ามาด้วยเข้ามาด้วย ลักษณะทั้งสองอย่างดังกล่าวปรากฏในงานสร้างคฤหาสน์โวลลาทันฮอลล์ และ ที่คฤหาสน์มองตาคิวท์ ในช่วงเดียวกันนี้สถาปัตยกรรมอังกฤษก็เริ่มรับรูปแบบของสถาปัตยกรรมอิตาลีในการสร้างระเบียงแล่นยาวที่ใช้เป็นบริเวณสำหรับเป็นห้องรับรอง ในอังกฤษสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์มักจะออกมาในรูปของสิ่งก่อสร้างสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เช่นคฤหาสน์ลองลีท สิ่งก่อสร้างเหล่านี้มักจะมีหอที่มีลักษณะเป็นสมมาตรที่เป็นนัยยะของการวิวัฒนาการมาจากสถาปัตยกรรมการสร้างป้อมปราการในสมัยกลาง
คฤหาสน์แฮ็ทฟิลด์ที่สร้างโดยโรเบิร์ต เซซิล เอิร์ลแห่งซอลสบรีที่ 1 ระหว่าง ค.ศ. 1607 ถึง ค.ศ. 1611 เป็นตัวอย่างอันสมบูรณ์แบบของสถาปัตยกรรมของสมัยที่คาบจากการใช้หอโคนแหลมของสมัยก่อนหน้านั้นมายังสมัยดังว่า ตัวสิ่งก่อสร้างยังคงมีหอโคนแหลมของสถาปัตยกรรมทิวดอร์ตอนปลายสุดของสิ่งก่อสร้างสองด้านพร้อมด้วยหน้าต่างซี่หิน แต่สิ่งก่อสร้างทั้งหมดเชื่อมต่อกันอย่างสมมาตรด้วยด้านหน้าที่มีลักษณะเป็นแบบสถาปัตยกรรมแบบอิตาลีของสมัยเรอเนซองส์อิตาลี ด้านหน้าที่ว่านี้เดิมเป็นหอทัศนาแบบเปิด และเชื่อกันว่าออกแบบโดยอินิโก โจนส์เอง แต่ซุ้มกลางมีลักษณะที่ดูหนักกว่าที่เป็นแบบสถาปัตยกรรมจาโคเบียนซึ่งไม่ใช่ที่อินิโก โจนส์อาจจะใช้ ฉะนั้นการสันนิษฐานว่าโจนส์เป็นผู้ออกแบบจึงอาจจะไม่ถูกต้อง ภายในตัวสิ่งก่อสร้างก็มีบันไดที่สลักเสลาอย่างงดงามที่แสดงถึงอิทธิพลของสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์อิตาลีที่มีต่อการตกแต่งของอังกฤษ
ระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 และ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 ก็ได้มีศิลปินชาวอิตาลีเดินทางเข้ามาทำการตกแต่งส่วนต่างๆ ของพระราชวังแฮมพ์ตันคอร์ท, วังเลเยอร์มาร์นีย์เทาเออร์ในเอสเซ็กซ์ (ค.ศ. 1522-ค.ศ. 1525), คฤหาสน์ซัททัน (เซอร์รีย์) (ค.ศ. 1529), วังนันซัช และอื่นๆ ต่อมาในศตวรรษเดียวกันก็มีช่างฝีมือเฟล็มมิชเข้ามาแทนที่ช่างอิตาลี ตึกรอยัลเอ็กซเชนจ์แห่งลอนดอน (ค.ศ. 1566-ค.ศ. 1570) เป็นสิ่งก่อสร้างแรกที่ออกแบบโดยอองรี เดอ พาสเคนสถาปนิกจากอันท์เวิร์พ
ไบรอัน ฟิวรี่

ไบรอัน ฟิวรี่  เป็นตัวละครจากเกมเทคเคน ที่ปรากฏตัวครั้งแรกในภาค 3 ซึ่งเป็นไซบอร์กผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้แบบ "คิกบ็อกซิ่ง" ในการทำศึก
ประวัติตามท้องเรื่อง.
ไบรอัน ฟิวรี่ ถูกยิงเสียชีวิตที่ฮ่องกง ต่อมาได้รับการส่งศพไปยังห้องค้นคว้าของดร.อาเบล ซึ่งเป็นนักค้นคว้าด้านวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงมากในโลกมืด แต่ดูเสมือนว่าผลงานการค้นคว้าของดร.บอสโคโนวิชจะนำหน้าการค้นคว้าของเขาอยู่บ่อยครั้ง จนในที่สุด ดร.อาเบลก็สามารถสร้างทหารไซบอร์กผู้มีสมองเทียมได้เกือบสมบูรณ์แบบ เขาคิดว่าจำเป็นต้องใช้"เครื่องยนต์ที่คงกระพัน"จากดร.บอสโคโนวิชมาใช้ร่วมจึงจะสมบูรณ์ ดร.อาเบลจึงชุบชีวิตไบรอั้นขึ้นมาใหม่และมอบหมายให้ไบรอ้นไปเก็บข้อมูลสมองของ ดร.บอสโคโนวิช
ชิอูเนะ ซูงิฮาระ

ชิอูเนะ ซูงิฮาระ (; โรมาจิ: "Sugihara Chiune"; 1 มกราคม ค.ศ. 1900 – 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักการทูตชาวญี่ปุ่น ประจำอยู่ที่สถานทูตจักรวรรดิญี่ปุ่นในเมืองเคานัส ประเทศลิทัวเนีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาได้ช่วยเหลือชาวยิวนับพันให้หลบหนีออกจากประเทศโดยเขาได้ออกวีซ่าให้ผู้ลี้ภัยชาวยิวให้สามารถเดินทางมายังญี่ปุ่นได้ ทำให้อาชีพและชีวิตของครอบครัวของเขาตกอยู่ในความเสี่ยง ชาวยิวที่หลบหนีเป็นผู้อพยพจากโปแลนด์ตะวันตกที่เยอรมนียึดครองและโปแลนด์ตะวันออกที่โซเวียตยึดครอง หรือผู้อาศัยอยู่ในลิทัวเนีย
ลิทัวเนียประกาศใน ค.ศ. 2020 เป็น "ปีแห่งชิอูเนะ ซูงิฮาระ" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา ปัจจุบัน คาดว่าจำนวนลูกหลานของผู้ที่ได้รับ "วีซ่าซูงิฮาระ" อยู่ระหว่าง 40,000 ถึง 100,000 คน
ใน ค.ศ. 2021 มีการตั้งชื่อถนนในเยรูซาเลมเพื่อเป็นเกัยรติแก่เขา
สิ่งสืบทอดและเกียรติยศ.
ชิอูเนะ ซูงิฮาระได้รับการเคารพในคริสตจักรออร์ทอดอกซ์ตะวันออก
อานาตอล ฟร็องส์

อานาตอล ฟร็องส์ (ฟังเสียง; ชื่อเมื่อเกิด: ฟร็องซัว-อานาตอล ตีโบ - ; 16 เมษายน ค.ศ. 1844 - 12 ตุลาคม ค.ศ. 1924) อานาตอล ฟร็องส์เป็นนักเขียนนวนิยาย กวี และนักหนังสือพิมพ์คนสำคัญชาวฝรั่งเศส ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1921
อิมแร แกร์เตส

อิมแร แกร์เตส (9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1929 – 31 มีนาคม ค.ศ. 2016) เป็นนักเขียนคนสำคัญชาวฮังการีเชื้อสายยิวผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 2002 
* "Fateless", 1992 (ISBN 0-8101-1049-0 and ISBN 0-8101-1024-5),
* "Fatelessness", 2004 (ISBN 1-4000-7863-6)
* "Kaddish for an Unborn Child" (translated by Tim Wilkinson), 2004, ISBN 1-4000-7862-8
* "Kaddish for a Child Not Born" (translated by Christopher C. Wilson and Katharina M. Wilson), 1999, ISBN 0-8101-1161-6
งานเขียนเกี่ยวกับแกร์เตส.
Vasvári, Louise O., and Tötösy de Zepetnek, Steven, eds. "Imre Kertész and Holocaust Literature". West Lafayette: Purdue UP, 2005. 
Vasvári, Louise O., and Tötösy de Zepetnek, Steven, eds. "Comparative Central European Holocaust Studies". West Lafayette: Purdue UP, 2009. 
Molnár, Sára. "Nobel in Literature 2002 Imre Kertész's Aesthetics of the Holocaust," "CLCWeb: Comparative Literature and Culture" 5.1 (2003)
Tötösy de Zepetnek, Steven. "And the 2002 Nobel Prize for Literature Goes to Imre Kertész, Jew and Hungarian," "CLCWeb: Comparative Literature and Culture" 5.1 (2003)
Tötösy de Zepetnek, Steven. "Imre Kertész's Nobel Prize, Public Discourse, and the Media," "CLCWeb: Comparative Literature and Culture" 7.4 (2005)
มาดามโบวารี

มาดามโบวารี  เป็นวรรณกรรมฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงระดับโลก ซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนฝรั่งเศส นามว่า กูสตัฟ ฟลอแบร์ (Gustave Flaubert) และตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1857 เนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งงานแล้วไม่พอใจกับชีวิตครอบครัว เนื่องจากในสมัยนั้น เนื้อหาเช่นนี้ถือว่าไม่เหมาะสมมาก จึงทำให้นักประพันธ์โดนฟ้องฐานผยแพร่และส่งเสริมเรื่องผิดต่อศีลธรรมอันดีของประชาชน แต่ที่สุดก็ชนะคดี
เนื้อเรื่อง.
อ็องมา (Emma) คือตัวละครหลักในนิยายนี้ หลังมารดาของเธอตาย เธอแต่งงานกับนายแพทย์ ชื่อ ชาลส์ โบวารี (Charles Bovary) แต่เธอเห็นว่าชีวิตแต่งงานจืดชื่ด จึงให้สามีทิ้งคลินิค เพื่อที่จะย้ายไปอยู่ในเมืองที่ใหญ่ ๆ
หลังจากย้ายมาที่เมืองยงวีย์ (Yonville) ก็ได้รู้จักเภสัชกร ออเม (Homais) และครอบครัว และได้รู้จักเลยง (Léon) ด้วย เลยงและเธอต่างมีความชอบในวรรณกรรมและดนตรี ทั้งสองจึงผูกผันกันมาก
ต่อมาอ็องมาให้กำเนิดลูกสาว แต่เธอก็ยังไม่พอใจกับชีวิตครอบครัว ไม่นานเลยงก็ย้ายไปปารีส ทำให้เธอเศร้ามาก จนกระทั่งเธอติดการซื้อของหรู เพื่อให้ลืมความสูญเสีย ทำให้เธอเป็นหนี้พ่อค้าชื่อ เลอเรอซ์ (Leureux) และก็ได้รู้จัก รอโดล์ฟ (Rodolphe) ผู้เป็นเจ้านายของคนไข้ของชาลส์ โบวารี
อ็องมาหลงรักรอโดล์ฟมาก ซื้อให้แต่ของขวัญแพง ๆ สถานภาพการเงินของเธอจึงแย่ลงไปอีก เธอรักรอดอล์ฟมาก กระทั่งวางแผนจะหนีไปด้วยกัน แต่เขาทิ้งเธอไปก่อน เธอเสียใจมาก
ต่อมา เธอไปดูละครกับสามี และพบเลยงอีกครั้ง เธอจึงเป็นชู้กับเลยง กรรมของเธอทำให้เจ้าหนี้ของเธอตามทวงหนี้ เธอร้องขอให้รอโดล์ฟช่วย โดยเอาตัวเข้าแลก แต่ได้รับการปฏิเสธ เมื่อจนหนทาง เธอกินสารหนูฆ่าตัวตาย
สามีของเธอรับไม่ได้ที่เธอตาย เมื่อเขาได้ค้นพบจดหมายรักระหว่างภริยาของตนกับรอโดล์ฟ และกับเลยง เขาก็ตรอมใจตายไปอีกคน ลูกสาวของคนทั้งคู่จึงได้รับการส่งไปอยู่กับย่า ซึ่งไม่นานย่าก็ตาย เด็กคนนั้นจึงไปอยู่กับป้าที่ยากจน และถูกส่งไปเป็นสาวโรงงาน
มีฮาอิล โชโลฮอฟ

มีฮาอิล อเล็กซันโดรวิช โชโลฮอฟ ("Mikhail Aleksandrovich Sholokhov" (ออกเสียง[])) (24 พฤษภาคม ค.ศ. 1905 - 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984) มิคาอิล อเล็กซานโดรวิช โชโลคอฟเป็นนักเขียนนวนิยายคนสำคัญชาวรัสเซียผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1965
จังหวัดมอร์บีอ็อง

มอร์บีอ็อง  เป็นจังหวัดในแคว้นเบรอตาญในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดมอร์บีอ็องตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส ชื่อ "Morbihan" แปลว่า "ทะเลน้อย" ในภาษาเบรอตง ภูมิประเทศที่มีลักษณะเป็นอ่าวเป็นลักษณะสำคัญของบริเวณนี้ จังหวัดนี้มีประชากร 759,684 คนใน ค.ศ. 2019
มอร์บีอ็องเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอาณาจักรดยุคแห่งบริตานี มอร์บีอ็องเป็นจังหวัดเดียวในฝรั่งเศสที่ไม่มีชื่อเป็นภาษาฝรั่งเศสและยังคงรักษาชื่อในภาษาดั้งเดิมเอาไว้ เพราะคำว่า "Morbihan" เป็นภาษาเบรอตง
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดมอร์บีอ็อง ได้แก่ แนวหินก่อนประวัติศาสตร์การ์นัก
ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโย

ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโย หรือเรียกสั้นว่า ฌี.แอม.เฌ. เลอ เกลซีโย (ออกเสียง) (13 เมษายน ค.ศ. 1940 - ปัจจุบัน) ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโยเป็นนักเขียนนักเดินทางรอบโลกและศาสตราจารย์คนสำคัญชาวฝรั่งเศสผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 2008 นอกจากนั้น เลอ เกลซีโยผู้มีงานเขียนกว่าสี่สิบชิ้นก็ยังได้รับรางวัลเรอโนโด (Prix Renaudot) สำหรับนวนิยายเรื่อง “Le Procès-Verbal” 
ประวัติ.
มารดาของเลอ เกลซีโยเกิดที่เมืองนิสในริเวียราฝรั่งเศส บิดาบนหมู่เกาะมอริเชียส (ซึ่งเป็นดินแดนของอังกฤษแต่บิดามีเชื้อชาติฝรั่งเศส) บรรพบุรุษของทั้งบิดาและมารดาเดิมมาจากจังหวัดมอร์บีอ็องทางชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกของบริตานี
บรรพบุรุษทางฝ่ายบิดา ฟร็องซัว อาเล็กซิส เลอ เกลซีโย หนีจากฝรั่งเศสพร้อมกับภรรยาและบุตรีในปี ค.ศ. 1798 ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่มอริเชียสที่ขณะนั้นเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส แต่ต่อมาตกไปเป็นของอังกฤษ แต่ชาวอาณานิคมฝรั่งเศสได้รับอนุญาตให้ยังคงรักษาขนบประเพณีและใช้ภาษาฝรั่งเศสได้ แม้ว่าเลอ เกลซีโยจะไม่เคยไปพำนักอาศัยอยู่ที่มอริเชียสมากไปกว่าครั้งละสองสามเดือน แต่นอกจากเป็นชาวฝรั่งเศสแล้วเลอ เกลซีโยก็ยังดำรงรักษาความเป็นชาวมอริเชียสอยู่ ฉะนั้นเลอ เกลซีโยจึงเป็นบุคคลสองสัญชาติ--ชาวฝรั่งเศสและชาวมอริเชียส (มอริเชียสได้รับอิสรภาพในปี ค.ศ. 1968) และเรียกมอริเชียสว่าเป็น “ปิตุภูมิน้อย” (little fatherland)
เลอ เกลซีโยเองเกิดที่นิสซึ่งเป็นเมืองเกิดของมารดาระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อบิดาไปรับราชการอยู่กับกองทัพบริติชในไนจีเรีย เลอ เกลซีโยเติบโตขึ้นที่รอเกอบีลีแยร์ ซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่ไกลจากนิสจนกระทั่งปี ค.ศ. 1948 เมื่อมารดาและน้องชายย้ายไปสมทบกับบิดาในอาณานิคมไนจีเรีย นวนิยาย “"Onitsha"” ที่เขียนปี ค.ศ. 1991 เป็นนวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ ในปี ค.ศ. 2004 บทความ “"The African"” บรรยายถึงชีวิตวัยเด็กในไนจีเรียและความสัมพันธ์กับบิดามารดา
หลังจากที่เข้าศึกษาจากมหาวิทยาลัยบริสตอลในอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1958 ถึงปี ค.ศ. 1959 เลอ เกลซีโยก็ไปได้รับปริญญาตรีที่นิสจากสถาบันวรรณกรรมศึกษา (Institut d’études littéraires) ในปี ปี ค.ศ. 1964 เลอ เกลซีโยได้รับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยพรอว็องส์ โดยการเขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับกวีและนักเขียนชาวเบลเยียม อองรี มีโช 
หลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ที่ลอนดอนและบริสตอลอยู่หลายปี เลอ เกลซีโยก็ย้ายไปไปเป็นอาจารย์ที่สหรัฐ ระหว่างปี ค.ศ. 1967 ก็ได้เข้ารับราชการในกองทหารฝรั่งเศสในประเทศไทย แต่ไม่นานก็ถูกย้ายไปยังประเทศเม็กซิโกเพราะไปทำการประท้วงต่อต้านการค้าประเวณีเด็ก ระหว่างปี ค.ศ. 1970 ถึงปี ค.ศ. 1974 เลอ เกลซีโยไปใช้ชีวิตอยู่กับชนเผ่า Embera-Wounaan ในปานามา เลอ เกลซีโยสมรสกับเฌเมีย ชาวโมร็อกโก ในปี ค.ศ. 1975 และมีลูกสาวด้วยกันสองคน (เลอ เกลซีโยมีลูกสาวอีกคนหนึ่งจากการสมรสครั้งแรก) ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 เลอ เกลซีโยก็แบ่งเวลาระหว่างอัลเบอเคอร์คี (นิวเม็กซิโก), มอริเชียส และ นิส 
ในปี ค.ศ. 1983 เลอ เกลซีโยเขียนดุษฎีนิพนธ์เกี่ยวกับประวัติศาสตร์การเป็นอาณานิคมของเม็กซิโกแก่ มหาวิทยาลัยแปร์ปีญ็องในหัวเรื่องการพิชิตชาวพูเรเปชา (ที่เดิมเรียกว่า “ทาราสคัน” (“Tarascans”)) ผู้ที่ในปัจจุบันตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณรัฐมิโชอากัน (Michoacán) ดุษฎีนิพนธ์ได้รับการนำไปพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารฝรั่งเศส และได้รับการแปลเป็นภาษาสเปนในปี ค.ศ. 1985
เลอ เกลซีโยเป็นอาจารย์สอนตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ทั่วโลก และมักจะเดินทางไปเยือนประเทศเกาหลีใต้ เลอ เกลซีโยสอนภาษาฝรั่งเศสและวรรณคดีที่ Ewha Womans University ในโซล ระหว่างปีการศึกษา 2007
กีวตัง

กีวตัง (; โรมาจิ: "gyūtan") เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำมาจากลิ้นวัวย่าง คำว่ากีวตังเป็นการผสมระหว่างคำว่า "กิว" (; โรมาจิ: "gyū") ในภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่าวัว กับคำว่า "ทัง" (tongue) ในภาษาอังกฤษที่แปลว่าลิ้น เนื่องจากคำว่ากีวตังมีความหมายทางภาษาว่า "ลิ้นวัว" ดังนั้นในญี่ปุ่นจึงใช้คำนี้เรียกลิ้นวัวด้วยเช่นกัน การปรุงกีวตังเริ่มต้นจากเมืองเซ็นไดเมื่อ พ.ศ. 2491 ปกติแล้วในเซ็นไดจะรับประทานกับข้าวบาร์เลย์ ซุปหางวัว และผักดอง ในพื้นที่อื่น ๆ ในญี่ปุ่นมักจะมีกีวตังในร้านยากินิกุ เดิมทีกีวตังจะปรุงรสด้วยเกลือ ในร้านยากินิกุหลายร้านจึงเรียกกีวตังว่า ทังชิโอะ (; โรมาจิ: "tanshio"; : lit. "tongue salt") ปัจจุบันบางร้านจะบริการกีวตังพร้อมกับซอสทาเระ
ประวัติ.
เมื่อ พ.ศ. 2491 ซาโนะ เคชิโร เจ้าของร้านยากิโตริในเซ็นไดได้เปิดร้านอาหารใหม่ที่บริการอาหารจากลิ้นวัว ร้านนี้มีชื่อว่า ทาซูเกะ (太助) และในปัจจุบันยังคงจัดว่าเป็นร้านกีวตังที่ดีที่สุดในเซ็นได ซาโนะเปิดร้านนี้เพื่อปรุงอาหารจากลิ้นและหางของวัวที่กองกำลังยึดครองญี่ปุ่นที่ประจำอยู่ในเซ็นได (หลังจากญี่ปุ่นพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สอง) เหลือทิ้งไว้ แรกเริ่มนั้นกีวตังจัดว่าเป็นอาหารที่ค่อนข้างแปลก แต่ก็ค่อย ๆ เป็นที่นิยมไปทั่วญี่ปุ่น ซึ่งส่วนหนึ่งก็เนื่องมาจากพนักงานเงินเดือนที่ถูกโยกย้ายจากเซ็นไดไปเมืองอื่น ๆ ได้กระจายชื่อเสียงของกีวตังไปยังเมืองเหล่านั้น
เมื่อ พ.ศ. 2534 ญี่ปุ่นได้ยกเลิกการจำกัดการนำเข้าเนื้อวัว ทำให้มีร้านกีวตังเปิดมากขึ้น ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2546 รัฐบาลญี่ปุ่นได้สั่งห้ามนำเข้าเนื้อวัวจากสหรัฐอเมริกาหลังจากพบโรควัวบ้า ซึ่งส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อร้านกีวตังหลายร้าน ตัวอย่างเช่นร้อยละ 90 ของลิ้นวัวที่ใช้ในร้านกีวตังในเซ็นไดจะนำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ คนที่ยึดมั่นกับเนื้อวัวอเมริกันบางคนอ้างว่า เนื้อวัวจากสหรัฐอเมริกามีปริมาณไขมันที่เหมาะต่อการปรุงกีวตัง และปฏิเสธที่จะใช้เนื้อวัวจากออสเตรเลีย และเนื่องจากลิ้ววัวอาจอุดมไปด้วยโปรตีนพรีออนที่เป็นสาเหตุของโรควัวบ้า สถานการณ์ของกีวตังในอนาคตจึงยังไม่แน่นอน
มอริส มาแตร์แล็งก์

มอริส ปอลีดอร์ มารี แบร์นาร์ มาแตร์แล็งก์ (29 สิงหาคม ค.ศ. 1862 - 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1949) เป็นนักเขียนบทละคร, นักเขียนความเรียง และกวีชาวเบลเยียมคนสำคัญซึ่งเขียนงานเป็นภาษาฝรั่งเศส มาแตร์แล็งก์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1911 หัวข้อหลักที่เขียนเกี่ยวกับความตายและความหมายของชีวิต งานเขียนบทละครเป็นสิ่งสำคัญที่มีอิทธิพลต่อขบวนการสัญลักษณ์นิยม
รูด็อล์ฟ คริสท็อฟ อ็อยเคิน

รูด็อล์ฟ คริสท็อฟ อ็อยเคิน (5 มกราคม ค.ศ. 1846 - 15 กันยายน ค.ศ. 1926) เป็นนักปรัชญาคนสำคัญชาวเยอรมันผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ใน ค.ศ. 1908
ประวัติ.
อ็อยเคินเกิดที่เอาริชในราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ (รัฐนีเดอร์ซัคเซินในปัจจุบัน) และศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงินและมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน อ็อยเคินได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยเกิททิงเงินใน ค.ศ. 1866 หลังจากที่ทำงานเป็นครูได้ 5 ปีใน ค.ศ. 1871 อ็อยเคินก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นศาสตราจารย์สาขาวิชาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยบาเซิลในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และทำการสอนอยู่ที่นั่นจนถึง ค.ศ. 1874 เมื่อไปรับตำแหน่งใหม่ที่มหาวิทยาลัยเยนาในเยอรมนีในปีเดียวกัน อ็อยเคินทำการสอนอยู่ที่นั่นจนปลดเกษียณใน ค.ศ. 1920 ระหว่าง ค.ศ. 1913 ถึง ค.ศ. 1914 อ็อยเคินเป็นแขกปาฐกถาที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก อ็อยเคินสมรสใน ค.ศ. 1882 และมีลูกสาวคนหนึ่งกับลูกชายอีกสองคน ลูกชายคนหนึ่งได้แก่วัลเทอร์ อ็อยเคิน เป็นบุคคลสำคัญในการวางรากฐานความคิดเสรีนิยมใหม่ (neoliberal thought) ทางด้านเศรษฐศาสตร์ 
อ็อยเคินเสียชีวิตที่เยนาเมื่ออายุได้ 80 ปี
ปรัชญาของอ็อยเคินอยู่บนพื้นฐานของประสบการณ์ของมนุษย์ ที่อ็อยเคินเชื่อว่ามนุษย์มีวิญญาณที่อยู่ระหว่างโลกที่เป็นธรรมชาติ (nature) กับโลกของจิตวิญญาณ (spirit) และเชื่อว่ามนุษย์ควรจะพยายามบรรลุให้ถึงโลกของจิตวิญญาณที่อ็อยเคินเรียกว่า "ethical activism"
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />It seems as if man could never escape from himself, and yet, when shut in to the monotony of his own sphere, he is overwhelmed with a sense of emptiness. The only remedy here is radically to alter the conception of man himself, to distinguish within him the narrower and the larger life, the life that is straitened and finite and can never transcend itself, and an infinite life through which he enjoys communion with the immensity and the truth of the universe. Can man rise to this spiritual level? On the possibility of his doing so rests all our hope of supplying any meaning or value to life
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ดูเหมือนกับว่ามนุษย์ไม่สามารถที่จะหนีจากตนเองได้ แต่กระนั้นเมื่อปิดตนเองเข้าไปอยู่ในโลกของตนเองแล้ว มนุษย์ก็จะเต็มไปด้วยความรู้สึกว่างเปล่าอย่างท่วมท้น วิธีเดียวที่จะแก้ได้ก็คือการเปลี่ยนแนวคิดอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ โดยการเปลี่ยนแปลงความคิดเกี่ยวกับอัตตา โดยแยกชีวิตที่แคบและกว้างออกจากกัน ชีวิตที่ตรงและมีขอบเขตเป็นชีวิตที่ไม่อาจจะแปรเป็นรูปอื่นได้ ซึ่งเป็นจุดที่จะบรรลุถึงชีวิตอันไม่มีขอบเขตที่เป็นจุดที่มนุษย์สามารถประสานกับความยิ่งใหญ่และสัจจะของจักรวาล มนุษย์เราสามารถบรรลุถึงระดับของโลกทางจิตวิญญาณได้หรือไม่? การที่จะทำได้ก็ขึ้นอยู่กับความหวังในการเข้าใจถึงความหมายหรือคุณค่าของชีวิต
งานสำคัญ.
อ็อยเคินสร้างงานเขียนไว้เป็นจำนวนมากแต่งานที่เป็นที่รู้จักกันดีก็ได้แก่:
อ็อยเคินให้ปาฐกถาในอังกฤษใน ค.ศ. 1911 และที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ในสหรัฐอเมริการะหว่าง ค.ศ. 1912 ถึง ค.ศ. 1913
เพาล์ ไฮเซอ

เพาล์ โยฮัน ลูทวิช ฟ็อน ไฮเซอ (15 มีนาคม ค.ศ. 1830 – 2 เมษายน ค.ศ. 1914) เป็นนักเขียนคนสำคัญชาวเยอรมันผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1910 ฟ็อน ไฮเซอ เป็นบุตรของคาร์ล วิลเฮ็ล์ม ลูทวิช ไฮเซอ นักนิรุกติศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง และยูเลีย ซาลิง บุตรีผู้มาจากตระกูลชาวยิวที่มีหน้ามีตาและมีความเกี่ยวดองกับช่างอัญมณีประจำราชสำนัก ฟ็อน ไฮเซอ ศึกษาภาษาคลาสสิกในเบอร์ลิน และย้ายไปบ็อนเพื่อศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะและภาษากลุ่มโรมานซ์ หลังจากนั้นก็แปลงานกวีนิพนธ์ของกวีอิตาลีหลายคน และเขียนเรื่องสั้นและนวนิยายที่ได้รับการตีพิมพ์หลายเรื่อง แต่เรื่องที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเรื่อง "คินเดอร์แดร์เว็ลท์" ("ยุวชนของโลก", ค.ศ. 1873) ในเบอร์ลิน ฟ็อน ไฮเซอ เป็นสมาชิกของสมาคมกวี "ทุนเนิลอือเบอร์แดร์ชเปร" ("อุโมงค์ข้ามแม่น้ำชเปร") และในมิวนิกก็เป็นสมาชิกของสมาคมกวี "ดีโครโคดีเลอ" ("เจ้าจระเข้") พร้อมกับเอมานูเอล ไกเบิล
ฟ็อน ไฮเซอ เขียนหนังสือ กวีนิพนธ์ และบทละครราว 60 เรื่อง ผลงานจำนวนมากทำให้ฟ็อน ไฮเซอ กลายเป็นผู้นำในบรรดานักวิชาการหรือปัญญาชนเยอรมัน เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1910 ในฐานะ
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />as a tribute to the consummate artistry, permeated with idealism, which he has demonstrated during his long productive career as a lyric poet, dramatist, novelist and writer of world-renowned short stories
เวียร์เซิน ผู้ตัดสินคนหนึ่งของคณะกรรมการโนเบล กล่าวว่า "เยอรมนีไม่มีอัจฉริยะทางด้านวรรณกรรมมาตั้งแต่เกอเทอ"
สถาปัตยกรรมทิวดอร์

สถาปัตยกรรมทิวดอร์ หรือ แบบทิวดอร์  เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่เป็นขั้นตอนสุดของสถาปัตยกรรมของยุคกลางที่เกิดขึ้นใน “สมัยทิวดอร์” ระหว่าง ค.ศ. 1485 จนถึง ค.ศ. 1603 และเลยไปกว่านั้นสำหรับผู้สร้างที่ยังคงเป็นอนุรักษนิยม 
สถาปัตยกรรมทิวดอร์สืบต่อมาจากสถาปัตยกรรมกอธิคอังกฤษและตามมาด้วยสถาปัตยกรรมเอลิซาเบธ ในการก่อสร้างที่อยู่อาศัยของผู้มีอันจะกิน แต่ลักษณะการก่อสร้างแบบทิวดอร์ก็มิได้สูญหายไปจนหมดสิ้นและยังคงเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่ยังคงเป็นที่นิยมกันในอังกฤษ ส่วนต่อเติมของวิทยาลัยต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ก็ยังคงสร้างแบบทิวดอร์ที่คาบเกี่ยวกับลักษณะเริ่มต้นของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค
ลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมทิวดอร์ก็ได้แก่โค้งทิวดอร์ซึ่งเป็นโค้งแป้น, หน้าต่างมุขโอเรียล (oriel window) ที่เป็นมุขยื่นออกมาจากสิ่งก่อสร้างกรุด้วยหน้าต่างกระจก, บัวที่แผ่กว้างออกไป และ ใบไม้ดอกไม้ตกแต่งที่ดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น แต่กระนั้น “แบบทิวดอร์” ก็ยังเป็นงานที่ยังมีลักษณะค่อนข้างแข็งอยู่
ตัวอย่างงานสถาปัตยกรรมทิวดอร์ในสกอตแลนด์ก็ได้แก่ วิทยาลัยคิงส์, อเบอร์ดีน
สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนสถาน.
คริสต์ศาสนสถานที่สร้างในสมัยนี้ก็ได้แก่:
สถาปัตยกรรมที่อยู่อาศัย.
ในช่วงเวลานี้ก็เริ่มมีการสร้างปล่องไฟซ้อน (chimney stack) และ เตาอิฐแบบปิดที่ทำให้ลดความนิยมลงในการสร้างห้องโถงเอก (Great hall) ที่เป็นการสร้างห้องโถงใหญ่โดยมีเตาอิฐเป็นศูนย์กลางของกิจการต่าง ๆ ของห้อง ที่นิยมทำกันในสถาปัตยกรรมของยุคกลาง มาถึงยุคนี้เตาผิงสามารถติดตั้งบนชั้นบนของสิ่งก่อสร้างได้ และการสร้างชั้นสองของสิ่งก่อสร้างตลอดความยาวของตัวสิ่งก่อสร้างก็เป็นสิ่งที่ทำกันได้ ปล่องไฟของสมัยทิวดอร์มีขนาดใหญ่และหรูหราที่เป็นการสร้างเพื่อแสดงความมีหน้ามีตาของเจ้าของว่าเป็นผู้ใช้เทคโนโลยีใหม่ และ การสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่ที่มีชั้นสองยาวตลอดตัวสิ่งก่อสร้าง 
จุดประสงค์ของการสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่หันเหจากการสร้างเพื่อเป็นการป้องกันจากการรุกรานของข้าศึกศัตรูของสถาปัตยกรรมยุคก่อนหน้านั้นที่เป็นคฤหาสน์ล้อมด้วยคูมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างขึ้นเพื่อความสวยงาม ตัวอย่างเช่นการวางผังบ้านที่เป็นรูปตัว “H” หรือ “E” ที่เพิ่มความนิยมขึ้น นอกจากนั้นการสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ก็ยังนิยมการมีการสร้าง “ปริศนา” ที่ออกแบบให้แสดงถึงความมีปฏิภาณของเจ้าของและสร้างความสนุกให้แก่ผู้มาเยือนด้วย “ปริศนา” ก็อาจจะเป็นสัญลักษณ์ตรีเอกานุภาพของโรมันคาทอลิกที่อาจจะอยู่บนด้านสามด้านของสามเหลี่ยม หรือผังรูปตัว “Y” หรือในการแฝงไว้กับลวดลายตกแต่ง
ส่วนที่อยู่อาศัยและสิ่งก่อสร้างสำหรับชนชั้นธรรมดาก็มักจะเป็นบ้านโครงไม้ (Timber framing) ที่กรุด้วยปูนดิน (Wattle and daub) แต่บางครั้งก็จะใช้อิฐ การยุบอารามทำให้ที่ดินที่ยึดมาจากคริสต์ศาสนสถานกลายเป็นที่ดินที่ว่างเปล่า ซึ่งทำให้เกิดการสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดเล็กขึ้นกันอย่างแพร่หลาย โดยการใช้หินจากอารามต่าง ๆ ที่ถูกทำลายไป
ลักษณะของสถาปัตยกรรมทิวดอร์.
ลักษณะของสถาปัตยกรรมทิวดอร์ที่เด่นมีอยู่หกอย่าง 
สถาปัตยกรรมทิวดอร์สมัยใหม่.
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็ได้มีการผสานลักษณะปลายกอธิคเข้ากับสถาปัตยกรรมเอลิซาเบธในการสร้างโรงแรมและสถานีรถไฟในแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูที่เรียกกันว่า จาโคบีธัน (Jacobethan) และ ทิวดอร์บีธัน (Tudor Revival architecture หรือ Tudorbethan) 
สำหรับที่อยู่อาศัยที่สร้างแบบทิวดอร์ในปัจจุบันก็มักจะเรียกกันว่า “ทิวดอร์” หรือ “เชิงทิวดอร์” (Mock Tudor) ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับสถาปัตยกรรม “ทิวดอร์บีธัน”
หน้าต่างมุขโอเรียล

หน้าต่างมุข หรือ หน้าต่างมุขโอเรียล  คือมุขหน้าต่าง (Bay window) ประเภทหนึ่งที่มักจะพบในการก่อสร้างสถาปัตยกรรมทิวดอร์ และ สถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกที่ลอยตัวยื่นออกมาจากตัวสิ่งก่อสร้างและไม่จรดพื้น การยึดและรับน้ำหนักของหน้าต่างมุขก็มักจะใช้คันทวย หรือ แท่นยัน หน้าต่างมุขโอเรียลมักจะประกอบกับการสร้างโค้งทิวดอร์ หน้าต่างประเภทนี้มักจะใช้กับสถาปัตยกรรมวิคตอเรียแบบสถาปัตยกรรมควีนแอนน์
บุญถิ่น ทวยแก้ว

บุญถิ่น ทวยแก้ว นักแสดง ผู้กำกับศิลป์ชาวไทย มีชื่อเสียงในฐานะนักแสดงบทตำรวจ เป็น "จ่าบุญถิ่น" คู่หูกับอดิเรก วัฏลีลา ที่รับบทเป็น "หมวดอังเคิ่ล" เป็นตัวประกอบขบขันในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น สวัสดีบ้านนอก (2542) บุปผาราตรี (2546), บุปผาราตรี เฟส 2 (2548), กระสือวาเลนไทน์ (2549), เก๋า เก๋า (2550), โกยเถอะเกย์ (2550) ฯลฯ เคยเป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง "ฮวงจุ้ย ฟ้า-ดิน-คน-ลิขิต" 
นายบุญถิ่นจบการศึกษาจากวิทยาลัยช่างศิลป เคยทำงานทางด้านโฆษณาที่บริษัทเจ. วอลเตอร์ ทอมป์สัน เคยออกแบบเสื้อผ้าให้ภาพยนตร์เรื่อง ฉลุยหิน คนไข่สุดขอบโลก ออกแบบงานสร้างให้ภาพยนตร์ สยึมกึ๋ย 2, เกิดอีกทีต้องมีเธอ และ บางระจัน เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง สาขาการกำกับศิลป์ยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2544 จากเรื่อง บางระจัน และได้รับรางวัลสาขาการกำกับศิลป์ยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์เอเชียแปซิฟิก ประจำปี 2001 
บุญถิ่น ทวยแก้ว เสียชีวิตอย่างกะทันหันเมื่อปี 2553 ที่โรงพยาบาลพหลพลหยุหเสนา จังหวัดกาญจนบุรี เนื่องจากโรคมะเร็งปอด
ชายฝั่ง

ชายฝั่ง คือแนวชายทะเลขึ้นไปบนบกจนถึงบริเวณที่มีลักษณะภูมิประเทศเปลี่ยนแปลงอย่างเด่นชัด มักมีลักษณะโค้งและเว้าแตกต่างกันออกไป บ้างก็เป็นหน้าผาหินสูงชัน และบางแห่งก็เป็นชายหาดระดับต่ำที่แผ่ขยายออกไปกว้างขวางแทรกสลับอยู่ระหว่างภูเขาและโขดหิน แรงที่ทำให้เกิดรูปร่างของชายฝั่งแบบต่าง ๆ เกิดจากแรงจากกระแสคลื่นและลมในทะเลที่ก่อให้เกิดขบวนการกัดกร่อน พัดพาและสะสมตัวของตะกอน เศษหินและแร่ที่เกิดจากขบวนการภายในโลกที่ทำให้เปลือกโลกเกิดการยกตัวหรือจมตัว
การกัดกร่อนโดยคลื่น.
ตัวการสำคัญที่ทำให้เกิดการกัดกร่อนชายฝั่งก็คือ การกระทำของคลื่น (Wave activity) แรงปะทะของคลื่นอาจรุนแรงมากกว่าแรงขับเคลื่อนของน้ำในมหาสมุทรมาก และเมื่อคลื่นเข้าปะทะชายฝั่งอาจพัดพาเอากรวดขนาดใหญ่มาด้วย ทำให้ชายฝั่งบริเวณนั้นพังทลายหรือเปลี่ยนรูปร่างไปได้ การผุพังดังกล่าวมักเกิดควบคู่ไปกับการผุพังทางเคมี การผุพังทางเคมีจะช่วยทำให้รอยแตกนั้นขยายใหญ่ขึ้นเมื่อถูกคลื่นปะทะอยู่เป็นเวลานาน ๆ จากรอยแตกกลายเป็นโพรงขนาดเล็ก (sea notch) และกลายเป็นถ้ำ (sea cave) ในที่สุดชายหาดบางแห่งที่มีหน้าผาเป็นแหลมยื่น จะถูกคลื่นกัดเซาะจนเกิดเป็นโพรงทะลุไปยังอีกด้านหนึ่งของแหลม เหลือให้เห็นเพียงส่วนบนที่ยังต่ออยู่ระหว่างแผ่นดินกับแหลมที่ยื่นออกไป เรียกลักษณะของผาทะเลนี้ว่าโค้งทะเล (sea arches) เมื่อการกัดเซาะยังเกิดต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งส่วนต่อดังกล่าวถูกกัดเซาะไปหมดจะทำให้ส่วนที่ยื่น ถูกตัดขาดจากแผ่นดินเรียกว่าโขดทะเล (sea stack)
มุขหน้าต่าง

มุขหน้าต่าง หรือ มุขหน้าต่างเหลี่ยม  คือบริเวณหน้าต่างที่ยื่นออกไปจากตัวสิ่งก่อสร้างที่ทำให้เกิดบริเวณของห้องที่เป็นโค้งหรือเหลี่ยมที่ยื่นออกไปเหมือน “อ่าว” จากตัวกรอบโครงสร้างของสิ่งก่อสร้าง ส่วนที่ยื่นออกไปอาจจะเป็นสี่เหลี่ยม หรือ ทรงหลายเหลี่ยม หรือ ครึ่งวงกลม มุมที่นิยมใช้กันตรงเหลี่ยมก็ได้แก่ 90, 135 และ 150 องศา มุขหน้าต่างมักจะพบในสถาปัตยกรรมวิคตอเรีย และมานิยมกันมากในคริสต์ทศวรรษ 1870 
การใช้หน้าต่างดังกล่าวทำให้มีความรู้สึกว่าห้องกว้างใหญ่ขึ้น และ ช่วยให้มีแสงส่องเข้ามาในห้องได้มากขึ้น และ ให้มุมมองภายนอกอาคารที่กว้างขึ้นกว่าหน้าต่างที่ราบกับผนังตามปกติ
หาด

หาด หรือ ชายหาด คือที่ลาดลงไปในน้ำหรือบริเวณที่ตื้นเขินเป็นเนินอยู่กลางน้ำ โดยมากเป็นเนินทราย มักมีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างอยู่เสมอ (transient feature) จึงเป็นสภาพแวดล้อมที่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ (dynamic environment)
หาดทั่ว ๆ ไป ส่วนใหญ่มักมีรูปร่างคล้ายพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว