pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ปลาโอแถบ

ปลาโอแถบ หรือ ปลาทูน่าท้องแถบ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Katsuwonus pelamis") เป็นปลากระดูกแข็งทะเลชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae)
จัดเป็นปลาโอหรือปลาทูน่าชนิดหนึ่ง และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Katsuwonus"
มีรูปร่างกลมและยาวเพรียวแบบรูปกระสวย ปากกว้าง นัยน์ตาขนาดปานกลาง ครีบหลังอันที่สองมีขนาดเล็กและไม่สูงครีบหูมีขนาดเล็ก ปลายแหลมเรียว ครีบท้องเล็ก ครีบก้นมีจุดเริ่มต้นอยู่ประมาณกลางครีบหลังอันที่สอง มีเกล็ดเฉพาะบริเวณใต้ครีบหลังอันแรกและบริเวณเส้นข้างลำตัวมีแถบสีดำ ประมาณ 4-6 แถบ อยู่ใต้เส้นข้างตัว แลดูเด่นเป็นลักษณะเฉพาะ 
เป็นปลาที่มีพฤติกรรมรวมฝูงขนาดใหญ่เป็นพันหรือหมื่นตัวกันหากินตามผิวน้ำ และชอบกระโดดพร้อมกันทีเดียว มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 40-80 เซนติเมตร โตเต็มที่ได้ถึง 110 เซนติเมตร
เป็นปลาที่มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางมาก ในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก ในน่านน้ำไทยจะพบชุกชุมที่ทะเลอันดามันแถบจังหวัดระนอง, พังงา, ภูเก็ตถึงสตูล
เดม

เดม หรือ ดาม  เป็นฐานันดรศักดิ์ยุโรปจำพวกชนชั้นสูงซึ่งเป็นสมาชิกในสภาอัศวิน โดยเฉพาะในบรรดาศักดิ์แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งใช้เป็นนำหน้านามเหมือนคำว่า "เซอร์" ที่ใช้สำหรับบุรุษ
สุภาพสตรีจะสามารถใช้คำนำหน้านามว่า "เดม" ต้องได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น เดม คอมมานเดอร์ (Dame Commander) หรือเดม แกรน ครอส (Dame Grand Cross) ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์บาธ (Order of the Bath) เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญไมเคิลและจอร์จ (Order of St Michael and St George) เครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียน หรือเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติช 
ส่วนสุภาพสตรีที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทริสเติล (Order of the Thistle) จะใช้คำนำหน้าชื่อว่า "เลดี"
ในช่วงก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 17 ภริยาของอัศวิน จะเรียกนำหน้าชื่อว่า "เดม" แต่ภายหลังได้ถูกแทนด้วย "เลดี" แทน
มาร์ควิส

มาร์ควิส  หรือ มาร์กี  เป็นบรรดาศักดิ์สืบตระกูลแบบหนึ่งของยุโรป ซึ่งมักสืบทอดให้กับประเทศในอาณานิคมด้วย บรรดาศักดิ์นี้ยังใช้แปลเพื่อเทียบเคียงกับบรรดาศักดิ์ในประเทศในเอเชีย อาทิ ประเทศจีน ประเทศญี่ปุ่น และประเทศไทย ในหมู่เกาะอังกฤษ มาร์ควิสมีฐานะสูงกว่า เคานต์หรือเอิร์ล แต่ต่ำกว่าดยุก
มาร์ควิสเป็นหนึ่งในบรรดาศักดิ์ที่เริ่มหายไปในปัจจุบัน โดยความแตกต่างระหว่างบรรดาศักดิ์เคานต์กับมาร์ควิสอยู่ที่อาณาเขตที่ปกครอง ซึ่งเรียกว่า มาร์ก หรือ มาช อันอยู่นอกของอาณาบริเวณปกครองของเคานต์ที่เรียกว่า เคาน์ตี ทั้งนี้ เนื่องจากมาร์ควิสได้รับความไว้วางใจทางการทหารให้รักษาชายแดน มาร์ควิสจึงจัดได้ว่าเป็นบรรดาศักดิ์ขุนนางที่มีความสำคัญกว่าเคานต์ ยกเว้นกับกรณีดยุกซึ่งเป็นบรรดาศักดิ์ที่สงวนไว้สำหรับสมาชิกราชวงศ์หรือผู้ที่คู่ควรเท่านั้น
ภริยาของมาร์ควิส หรือสุภาพสตรีที่มีบรรดาศักดิ์เป็นมาร์ควิส จะเรียกว่า มาร์เชอเนส  ในหมู่เกาะอังกฤษ หรือ มาร์กีซ  ในประเทศอื่น ๆ ในยุโรป
สโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2555

การแข่งขันฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด ปี พ.ศ. 2555
สถิติของผู้เล่นในทีม.
จำนวนการลงเล่น.
"ปรับปรุงล่าสุดวันที่ 28 ตุลาคม 2555"
ผู้เล่นตัวจริง 11 คนแรก.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
จังหวัดชุงช็องใต้

จังหวัดชุงช็องใต้ (หรือเรียกโดยย่อว่า "ชุงนัม") เป็นจังหวัดทางภาคตะวันตกของประเทศเกาหลีใต้ โดยมีฐานะเป็นจังหวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2439 โดยแยกออกมาจากทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดชุงช็องเดิม และยังคงสภาพเป็นจังหวัดของเกาหลีจนกระทั่งมีการแบ่งเกาหลีในปี 2488 และหลังจากนั้นก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีใต้ โดยมีเมืองเอกอยู่ที่แทจอน ซึ่งปัจจุบันเมืองแทจอนก็แยกออกจากจังหวัดชุงช็องใต้มาเป็นมหานคร
ชุงนัมเป็นจังหวัดที่ร่ำรวยมากที่สุดในเกาหลีใต้ โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศในปี 2553 อยู่ที่ 47,516 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถือว่ามีมาตรฐานการครอบชีพที่สูงกว่าประเทศสหรัฐอเมริกา โดยภูมิภาคนี้เป็นภูมิภาคที่มีอัตราการเจริญเติบโตเร็วที่สุดของประเทศโดยมีความเติบโตทางเศรษฐกิจเฉลี่ยอยู่ที่ 9.7% ในปี 2544-2550 และพุ่งสูงถึง 12.4% ในปี 2553 ซึ่งการเจริญเติบโตนี้เกิดจากการเปลี่ยนแปลงพื้นที่จากเกษตรกรรมไปสู่พื้นที่อุตสาหกรรมขั้นสูงในศตวรรษที่ 21 
ชุงนัมเป็นจังหวัดเดียวที่อยู่นอกเขตเมืองหลวงโซลและปริมณฑลที่มีรถไฟใต้ดินโซลผ่าน โดยเป็นรถไฟใต้ดินโซล สาย 1 ซึ่งผ่านช็อนอันและอาซัน พร้อมกับโครงการหลายล้านดอลลาร์ เช่น ศูนย์กลางเมืองอันซานใหม่พร้อมกับการสร้างสถานีรถไฟโชนัน-อันซานใหม่ ซึ่งจะเชื่อมต่อระหว่างเมืองโชนัน เมืองที่ใหญ่ที่สุดในชุงนัมไปยังสถานีรถไฟโซล โดยรถไฟหัวกระสุนเคทีเอ๊กซ์ ซึ่งจะใช้เวลาน้อยกว่า 30 นาที โชนันและอันซานเป็นสองเมืองที่ตั้งอยู่ใกล้กันในจังหวัด ซึ่งเป็นที่ตั้งของตึกสูงระฟ้าเพนทาพอร์ต โดยมีจำนวน 66 ชั้นและยังเป็นศูนย์กลางของห้างสรรพสินค้าแกลรอเลีย ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกที่มีชื่อเสียงชาวดัตช์ เบน วาน เบอร์เคล
เขตการปกครอง.
จังหวัดชุงช็องใต้แบ่งออกเป็น 8 นคร ("ชี") และ 7 อำเภอ ("กุน")
กิ่งจังหวัดเนมูโระ

กิ่งจังหวัดเนมูโระ (ไอนุ: ニムオロ "นีมูโอโร") เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897
ประวัติศาสตร์.
ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดเนมูโระเรียงตามปี ค.ศ.
ภูมิศาสตร์.
กิ่งจังหวัดเนมูโระนั้นครอบคลุมเกาะและหมู่เกาะอีกมาก แต่หมู่เกาะและเกาะเหล่านั้นปัจจุบันถูกปกครองโดยรัสเซีย ซึ่งญี่ปุ่นได้แต่เป็นผู้อ้างสิทธิ์เหนือดินแดน
 <imagemap>
Image:Labeled administrative map of Hokkaido prefecture.svg
<imagemap>
Image:Labeled administrative map of Hokkaido prefecture.svg
 เทศบาลในกิ่งจังหวัดเนมูโระ (เฉพาะพื้นที่ใต้อธิปไตยของญี่ปุ่น) ภาพที่สามารถคลิกได้
รักฉันอย่าคิดถึงฉัน

รักฉันอย่าคิดถึงฉัน  เป็นภาพยนตร์ไทยแนวรักโรแมนติคสยองขวัญ ซึ่งมีกำหนดจัดฉายในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 กำกับโดย มณฑล อารยางกูร นำแสดงโดย เจษฎาภรณ์ ผลดี, อภิญญา สกุลเจริญสุข และ ณัฐฐาวีรนุช ทองมี ซึ่งเป็นเรื่องราวว่าด้วยความรักของชายหญิงสองคนที่คิดถึงต่อกันแม้ว่าฝ่ายหญิงจะตายจากไปแล้วก็ตาม
ภาพยนตร์ชุดนี้มีฉากจบ 3 แบบ โดยทางผู้กำกับภาพยนตร์ได้เปิดเผยว่าต้องการนำเสนอบทสรุปของตัวละครที่แตกต่างกันออกไปโดยสอดคล้องกับชีวิตจริงของแต่ละผู้คน
ภาพยนตร์ทำรายได้ 42,772,719 บาท
เนื้อเรื่องย่อ.
เป็นเรื่องราวของแพทย์สาวคนหนึ่งที่มีชื่อว่า บี (รับบทโดย อภิญญา สกุลเจริญสุข) ซึ่งได้เข้ามาทำงานในแผนกศัลยกรรมของโรงพยาบาล และมีหมอธนาเป็นที่ปรึกษา (รับบทโดย เจษฎาภรณ์ ผลดี) นั่นได้ทำให้หมอบีได้รู้ว่า มีเรื่องราวความรักความผูกพันอันลึกซึ้งของหมอธนา กับ หมอนก (รับบทโดย ณัฐฐาวีรนุช ทองมี) ซึ่งต่อมาได้กลับกลายเป็นความเศร้า เมื่อเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ที่คร่าชีวิตหมอนก ซึ่งเป็นช่วงที่ทั้งคู่เตรียมจะแต่งงานกัน ในขณะที่หมอธนายังคงนึกถึงความสุขในความทรงจำเก่า ๆ อยู่เสมอมา
การสร้าง.
ภาพยนตร์ชุดนี้ได้นำเสนอเรื่องราวความรักสามเส้า โดยได้แรงดลบันดาลใจมาจากเรื่องราวความรักของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังจะแต่งงานกัน แต่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ส่งผลให้ฝ่ายหญิงเสียชีวิตก่อนถึงวันแต่งงาน อันเป็นผลงานการกำกับของ มณฑล อารยางกูร และ เจษฎาภรณ์ ผลดี ซึ่งรับบทเป็นหมอธนา ได้ขอผู้กำกับออกทำเวิร์คช็อป เพื่อศึกษาถึงบุคลิกของครูแพทย์ ตลอดจนการใช้เครื่องมือแพทย์ของจริงด้วยตนเอง ส่วน อภิญญา สกุลเจริญสุข รับบทเป็นหมอบี ซึ่งเป็นตัวละครที่มีความซับซ้อนคนหนึ่งของเรื่อง ก็ได้ทำเวิร์คช็อปเพื่อศึกษาบทของแพทย์ รวมทั้งศึกษาถึงการเข้าห้องผ่าตัดนี้เช่นกัน เดิมภาพยนตร์ชุดนี้มีกำหนดจัดฉายในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ก่อนที่จะเลื่อนมาเป็นวันที่ 31 พฤษภาคม ของปีเดียวกันนี้
การตอบรับ.
"รักฉันอย่าคิดถึงฉัน" จัดเป็นภาพยนตร์ที่ได้รับการตอบรับในเกณฑ์ที่ดี โดยภายหลังจากการจัดฉายรอบปฐมทัศน์แล้ว ได้มีการจัดฉายในอีก 5 ประเทศ ซึ่งได้แก่ ไต้หวัน, อินโดนีเซีย, สิงคโปร์, มาเลเซีย และ ฟิลิปินส์ นอกจากนี้ ภาพยนตร์ชุดนี้ยังจัดฉายรอบพิเศษเพื่อนำรายได้มอบแก่มูลนิธิช่วยคนตาบอดแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์ ในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ได้มีการเปิดตัวที่ไต้หวัน โดยใช้ชื่อเรื่องว่า "ซือเลี่ยนเหริน" (屍戀人) ซึ่งหมายถึง ศพที่รัก ส่วนทางฮ่องกงได้เปิดตัวภาพยนตร์ชุดนี้ในวันที่ 6 กันยายน โดยใช้ชื่อ "ซือกู่เว่ยหวัง" (屍骨未亡) ซึ่งหมายถึง โครงกระดูกที่รอดชีวิต ซึ่งล้วนแล้วเป็นชื่อที่ได้รับการกล่าวว่าเป็นชื่อเรื่องที่น่ากลัว อย่างไรก็ตาม สตรีวัยรุ่นชาวจีนต่างให้ความเห็นว่าชื่อภาษาอังกฤษเดิมอย่าง "I MISS U" มีความสอดคล้องกับเนื้อเรื่องมากกว่า ซึ่งให้ความรู้สึกที่อบอุ่นและโรแมนติกมากกว่า
บารอน

บารอน  หรือสตรีเรียก บารอเนส  เป็นบรรดาศักดิ์ของขุนนางที่ใช้กันในยุโรป ซึ่งในระบบบรรดาศักดิ์ของสหราชอาณาจักร บารอนจัดอยู่ในลำดับล่างสุดต่ำกว่าไวเคานต์ ซึ่งเขตการปกครองในอำนาจของบารอนตามระบบเจ้าขุนมูลนาย ได้ถูกยกเลิกไปแล้วในปัจจุบันแต่ยังคงสืบตระกูลได้อยู่ ในสมัยกลาง บารอนเป็นผู้ที่ได้รับตำแหน่งการปกครองโดยตรงจากพระเจ้าแผ่นดินเพื่อปกครองดินแดน และจะต้องส่งบรรณาการเป็นกองกำลังทหารและอัศวิน เพื่อช่วยรบในนามของกษัตริย์
ในปัจจุบัน สหราชอาณาจักรได้มีการเพิ่มบรรดาศักดิ์ที่ไม่สืบตระกูล (Non-hereditary life peers) ซึ่งผู้ที่ได้รับแต่งตั้งจะอยู่ในยศบารอนเช่นกัน และนอกจากนี้บารอน ยังใช้เรียกบุตรชายคนแรกที่เกิดจากบิดาที่เป็นตำแหน่งเอิร์ลโดยอนุโลม ในประเทศที่ใช้ภาษาเยอรมันจะเรียกตำแหน่งเทียบเท่าบารอนว่า ไฟรแฮร์ (Freiherr)
อุปราช

อุปราช หรือ "ไวซรอย"  เป็นตำแหน่งที่แต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์เพื่อให้ปกครองเขต แว่นแคว้น หรืออาณาจักร เป็นผู้สำเร็จราชการในพระปรมาภิไธยของพระมหากษัตริย์ มาจากภาษาละติน "vice-" แปลว่า ผู้แทน กับภาษาฝรั่งเศส "roi" แปลว่าพระมหากษัตริย์ หากอุปราชเป็นสตรี จะเรียกว่า "ไวซแรน" ซึ่งใช้เรียกพระชายาของอุปราชด้วย
ในยุโรป โดยเฉพาะก่อนช่วงศตวรรษที่ 18 พระมหากษัตริย์สเปนได้แต่งตั้งอุปราชประจำแคว้นอารากอง บาเลนเซีย คาตาโลเนีย นาวารร์ ซาร์ดีเนีย ซิซิลี เนเปิลส์ และโปรตุเกส (ช่วงปี ค.ศ. 1580-1640) โดยภายหลังการเถลิงอำนาจของราชวงศ์บูร์บงของสเปน เขตการปกครองของอุปราช ได้ถูกเปลี่ยนไปอยู่ในรูปของ Captaincies General แทน ต่อมาในภายหลังสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน แคว้นเหล่านี้ที่อยู่ในอิตาลีได้แยกตัวเองเป็นอิสระ โดยยังใช้ระบบอุปราชเพื่อปกครองอยู่ เช่นแคว้นซาร์ดีเนียยังมีตำแหน่งอุปราชอยู่จนถึงปี ค.ศ.1848
ตำแหน่งอุปราชในไทยเรียกว่ากรมพระราชวังบวรสถานมงคล
มารยาท

มารยาท (อังกฤษ: Etiquette) หรือ จรรยา, จริยา, มรรยา เป็นประมวลพฤติกรรมซึ่งวางกรอบความคาดหมายสำหรับพฤติกรรมทางสังคมตามบรรทัดฐานตามปกติร่วมสมัยภายในสังคม ชนชั้นทางสังคมหรือกลุ่มหนึ่ง
มารยาทเป็นหลักการบ่งบอกว่าสิ่งใดควรกระทำหรือไม่กระทำ และจะกระทำอย่างไรในสถานการณ์ที่กำหนด มารยาทบางข้อก็มีเหตุผลรองรับตัวอย่างเช่น เมื่อพบเจอผู้ใหญ่หรือผู้อาวุโสก็ต้องสวัสดีหรือเดินสวนกันผู้อาวุโสก็ต้องหยุด เพื่อเป็นการนอบน้อมและให้เกียรติแก่ผู้อาวุโสเหล่านั้น.ในพจนานุกรมมีความหมายว่ากริยาที่ถือว่าเรียบร้อย มารยาทก็ว่า.
ปลาทูน่าครีบเหลือง

ปลาทูน่าครีบเหลือง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Thunnus albacares") ปลาทะเลกระดูกแข็งขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae)
จัดเป็นปลาทูน่าหรือปลาโอที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง แต่เล็กกว่าปลาทูน่าครีบน้ำเงินเหนือ ("T. thynnus") และปลาทูน่าครีบน้ำเงินแปซิฟิค ("T. orientalis") พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรเขตร้อนและเขตอบอุ่น ระหว่างละติจูดที่ 40 องศาเหนือ ถึง 40 องศาใต้ มักชอบว่ายน้ำตั้งแต่ผิวน้ำจนถึงความลึกประมาณ 300 เมตร ในระดับอุณหภูมิ 18-31 องศาเซลเซียส ทูน่าครีบเหลืองเป็นที่นิยมในการจับมากในมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งจับได้ยากและต้องใช้เรือขนาดใหญ่ จึงมักทำการประมงโดยใช้เรือจากบริษัทขนาดใหญ่ ทำการประมงน้ำลึก มูลค่าการจับหลายสิบล้านบาทต่อเที่ยว
มีลักษณะพิเศษที่เห็นได้ชัดคือ ความกว้างที่สุดของลำตัวปลาอยู่บริเวณกึ่งกลางของครีบหลังอันแรก ครีบหลังอันแรกแยกออกจากครีบหลังอันที่สองอย่างชัดเจน ครีบหูมีความยาวถึงกึ่งกลางของฐานครีบหลังอันที่สองในปลาทูน่าขนาดใหญ่ ครีบหลังอันที่สองและครีบก้นมีขนาดยาวมาก (ยาวกว่าความยาวของครีบหลังร้อยละ 20) เมื่อผ่าท้องออกดูจะพบว่าด้านล่างของตับจะไม่ลาย ด้านหลังเป็นสีน้ำเงินดำ แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลือง และสีน้ำเงินด้านล่างของลำตัว ปลาทูน่าครีบเหลืองขนาดใหญ่ขนาดใหญ่จะพบจุดสีเข้มเป็นแถวตามแนวดิ่งประมาณ 20 แถว ครีบหลังและครีบก้นมีสีเหลืองสด มีครีบเล็กสีเหลืองจำนวน 7-10 คู่ และที่ปลายของครีบเล็กจะเป็นสีดำ
ขนาดเมื่อโตเต็มที่มีความยาวมากกว่า 2 เมตร (วัดจากปากถึงเว้าครีบหาง) และมีหน้ำหนักได้ถึง 200 กิโลกรัม แต่ที่พบทั่วไปมีขนาด ประมาณ 0.5-1.5 เมตร เริ่มเข้าสู่ภาวะโตเต็มวัยเมื่อมีความยาว 50-60 เซนติเมตร และร้อยละของปลาที่โตเต็มวัยจะสูงขึ้นเมื่อมีความยาวมากกว่า 70 เซนติเมตร ปลาทูน่าครีบเหลืองทุกตัวจะอยู่ในภาวะโตเต็มวัยเมื่อมีความยาว มากกว่า 120 เซนติเมตร มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 9 ปี ไข่เป็นลักษณะไข่ลอยไปตามกระแสบนผิวน้ำ เมื่อฟักเป็นตัวใช้เวลา 2 ปี จึงจะมีสภาพโตเต็มที่ ลูกปลาแรกฟักมีความยาว 3 มิลลิเมตร ถึงแม้จะว่ายน้ำได้ แต่ก็ไม่คล่องแคล่ว จนกระทั่งอีกหลายปสัดาห์ต่อมาจึงสามารถว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ลูกปลาวัยอ่อนไม่สามารถที่จะปกป้องตัวเองได้ จึงตกเป็นอาหารของสัตว์นักล่าต่าง ๆ เสมอ 
ปลาทูน่าครีบเหลืองเป็นปลาที่นิยมรับประทานสด และเป็นวัตถุดิบในการทำปลากระป๋อง จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญมากอีกชนิดหนึ่ง อุปกรณ์ในการประมงที่ใช้ในการจับ คือ อ้วนล้อม, เบ็ดตวัด, อวนลอย และเบ็ดราว มีราคาซื้อขายสูงถึงกิโลกรัมละ 2,000 บาท เป็นปลาที่มีส่วนที่เป็นเนื้อแดงเยอะ ที่เรียกกันในภาษาญี่ปุ่นว่า "ชูโทะโระ" (中とろ)
มาสค์ไรเดอร์ × มาสค์ไรเดอร์ โฟร์เซ &amp; โอส MOVIE ไทเซ็น MEGA MAX

มาสค์ไรเดอร์ X มาสค์ไรเดอร์ โฟร์เซ & โอส MOVIE ไทเซน MEGA MAX (; โรมาจิ: "Kamen Raidā × Kamen Raidā Fōze ando Ōzu: Mūbī Taisen Mega Makkusu") เป็นภาพยนตร์ซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ผลิตโดยโตเอะ คัมปะนี และ อิชิโนะโมะริ โปรดักชั่นส์ โดยได้นำซีรีส์ มาสค์ไรเดอร์โอสและมาสค์ไรเดอร์โฟร์เซมาทำเป็นภาพยนตร์ เริ่มออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2011
เนื้อเรื่อง.
เหตุการณ์เกิดขึ้นระหว่างรอยต่อหลังจากจบซีรีย์ มาสไรเดอร์ โอซ และกำลังเริ่มต้นซีรีย์มาสไรเดอร์ โฟรเซ่ 
ส่วนที่ 1 เมื่อองค์กรชั่วร้ายนามว่า ฟาวเดชั่น X (องค์กร X) นั้นได้ออกรวบรวมของที่ตกมาจากอุกกาบาตจนมาสไรเดอร์ในตำนานทั้งเจ็ดต้องออกมาเคลื่อนไหว ทว่ามาสไรเดอร์ในตำนานก็พลาดท่าให้กับพวกฟาวเดชั่น X ไป ส่งผลให้มาสไรเดอร์ยุคใหม่อย่างมาสไรเดอร์ ดับเบิล ต้องออกมาจัดการ ขณะที่มาสไรเดอร์ โอซ ก็ต้องเผชิญหน้ากับมาสไรเดอร์โพไซดอนที่มาจากอนาคตและออกอาละวาดเล่นงานคนธรรมดาไปทั่ว 
ส่วนที่ 2 มาสไรเดอร์ โฟรเซ่ ที่กำลังจัดงานโรงเรียนนั้นเอง เขาก็ได้พบกับสาวน้อยคนหนึ่งร่วงหล่นมาจากบนฟ้า ซึ่งเธอคนนี้คือ มาสไรเดอร์หญิงนามว่า มาสไรเดอร์ นาเดชิโกะ เข้าต่อสู้กับพวกเหล่าร้ายที่ฟาวเดชั่น X ที่บุกมาที่นี่ ก่อนจะพบว่า เธอนั้นคือกุญแจสำคัญของการต่อสู้ครั้งนี้ การต่อสู้เพื่อปกป้องโลกจึงอุบัติขึ้น
เด็กหนุ่มจากโลกอนาคตในเวลา 40 ปี (ปี ค.ศ. 2051) เป็นมาสค์ไรเดอร์
แสดงโดย มาโนะ เอรินะ (真野 恵里菜)
 สิ่งมีชีวิตที่มาจากเศษอุกกาบาต SOLU โดยใช้รูปร่างของ "มิซากิ นาเดชิโกะ" ที่อยู่โรงเรียนชุบารุโบชิ และปรากฏตัวต่อหน้าเกนทาโร่และนักเรียนอามาโนะคาวะที่จัดงานนิเทศการชมรม จนทำให้เกนทาโร่เกิดอาการตกหลุมรักเมื่อแรกเห็น มีความสามารถพิเศษในการเลียนแบบสิ่งที่มองเห็นและมีจิตใจที่ไร้ความรู้สึกแต่ด้วยความรักของเกนทาโร่ที่มีต่อนาเดชิโกะทำให้เริ่มพัฒนาการตอบรับ
ผู้นำขององค์กร X มีเป้าหมายยึดครองโลกและใช้พลังจากอุกกาบาต SOLU ในการกำจัดมาสค์ไรเดอร์ในอดีต โดยใช้คอร์เมดัลจากอนาคตและเศษอุกกาบาต SOLU ในการแปลงร่าง
มาสค์ไรเดอร์ที่ปรากฏตัวในเรื่อง.
มาสค์ไรเดอร์โพไซดอน.
ร่างแปลงของมิฮารุที่ใช้คอร์เมดัล ซาเมะเมดัล, คุจิระเมดัล และ โอคามิอุโอะเมดัล โดยใช้โพไซดอนไครเวอร์ในการแปลงร่าง ปรากฏตัวมาจากโลกอนาคต 40 ปี แต่เดิมเป็นไรเดอร์ที่ถูกสร้างโดยใช้คอร์เมดัลที่โคงามิสร้างขึ้นมา แต่ด้วยเหตุการณ์หลุมดำที่มาพร้อมกับเมดัลทั้งหมดทำให้เมดัลของโพไซดอนเกิดมีความนึกคิดและควบคุมจิตใจมิฮารุ
* ข้อมูลเบื้องต้น
 สูง - "204" ซม.
 หนัก - "89" กก.
 พลังหมัด - "3.5" ตัน
 พลังเตะ - "7" ตัน
 พลังกระโดด - "45" เมตร
 ความเร็ว - "100" เมตร / "6.1" วินาที
อาวุธ - "ดีเพรสฮาพูน"
มาสค์ไรเดอร์อควา.
ร่างแปลงของมิฮารุที่ใช้อควาไดรเวอร์ในการแปลงร่าง โดยการแปลงร่างจะใช้พลังจากน้ำในการแปลงร่าง
* ข้อมูลเบื้องต้น
 สูง - "198" ซม.
 หนัก - "80" กก.
 พลังหมัด - "8.5" ตัน
 พลังเตะ - "18" ตัน
 พลังกระโดด - "80" เมตร
 ความเร็ว - "100" เมตร / "5.8" วินาที
 ท่าไม้ตาย - "โอเชียนิกเบรก"
ปอดบวมน้ำ

ปอดบวมน้ำ (หรือ pulmonary congestion) เป็นการคั่งของของเหลวในเนื้อเยื่อและถุงลมของปอด ส่งผลให้เกิดความผิดปกติของการแลกเปลี่ยนก๊าซและอาจนำไปสู่การหายใจล้มเหลว อาการนี้อาจเกิดจากหัวใจห้องล่างซ้ายไม่สามารถนำเลือดออกจากระบบหมุนเวียนเลือดของปอดได้ (ปอดบวมน้ำเหตุหัวใจ; cardiogenic pulmonary edema) หรือเกิดจากการบาดเจ็บของเนื้อเยื่อปอดหรือหลอดเลือดของปอด (ปอดบวมน้ำไม่ใช่เหตุหัวใจ; non-cardiogenic pulmonary edema) จุดสำคัญในการให้การรักษามีอยู่ 3 จุด ได้แก่ การช่วยหายใจ การรักษาภาวะที่เป็นสาเหตุ และการป้องกันไม่ให้ปอดเสียหายเพิ่มเติม ภาวะนี้สามารถทำให้เกิดการหายใจล้มเหลวและหัวใจหยุดเต้นจากภาวะพร่องออกซิเจนได้ โดยเฉพาะกรณีที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
จังหวัดคย็องกี

จังหวัดคย็องกี (เกาหลี: , /kjʌ̹ŋ.ɡi.do̞/) เป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดในเกาหลีใต้ โดยมีซูว็อนเป็นเมืองหลวงของจังหวัด กรุงโซลซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศตั้งอยู่ใจกลางของจังหวัดนี้ แต่มีการปกครองแยกไปจากจังหวัดคย็องกี โดยมีฐานะเป็นการปกครองระดับจังหวัดในชื่อ "นครพิเศษ" ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 อินช็อน เมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ก็ตั้งอยู่บริเวณอ่าวของจังหวัดคย็องกี แต่ก็มีการปกครองแยกออกไปจากจังหวัดคย็องกีเช่นเดียวกับโซล โดยมีฐานะเป็นการปกครองระดับจังหวัด ในชื่อ "มหานคร" ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 โดยสามเขตนี้ (จังหวัดคย็องกี นครพิเศษโซล และมหานครอินช็อน) มีพื้นที่รวมกัน 11,730 ตร.กม. และมีประชากรรวมกัน 22,766,850 คน (ปี พ.ศ. 2548) ถือเป็นจำนวนร้อยละ 48 ของประชากรทั่วทั้งเกาหลีใต้ 
เขตการปกครอง.
จังหวัดคย็องกีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 28 นครหรือ"ชี" (시, 市) และ 3 อำเภอหรือ"คุน" (군, 郡) ทั้งนี้ หลายอำเภอในจังหวัดคย็องกีได้รับการยกฐานะเป็นนครอันเนื่องมาจากอิทธิพลของแผนพัฒนาเมืองใหม่ของกรุงโซล ทำให้มีนครใหญ่หลายแห่งตั้งอยู่ทางส่วนใต้ของจังหวัด
นครใหญ่.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
นคร.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
เขตการปกครองอ้างสิทธิ์.
จังหวัดคย็องกียังมีพื้นที่ที่ปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมของเกาหลีเหนือ
จังหวัดคย็องซังเหนือ

จังหวัดคย็องซังเหนือ (ย่อ "คย็องบุก") เป็นจังหวัดที่อยู่ทางภาคตะวันออกของเกาหลีใต้ โดยมีฐานะเป็นจังหวัดเมื่อปี พ.ศ. 2439 โดยแยกออกจากพื้นที่ทางเหนือของจังหวัดคย็องซังเดิม โดยเป็นจังหวัดของเกาหลีจนกระทั่งมีการแบ่งเกาหลีในปี 2488 หลังจากนั้นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีใต้ 
อดีตศาลากลางจังหวัดคย็องซังเหนือ ตั้งอยู่ที่เมืองแทกู แต่แทกูไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดตั้งแต่ปี 2524 โดยแทกูเป็นเมืองหลวงของจังหวัดคย็องซังตั้งแต่ก่อนปี 2439 และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดคย็องซังเหนือระหว่างปี 2439 จนถึงปี 2524 ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2559 เมืองหลวงของจังหวัดได้ย้ายจากแทกูไปอันดง
ภูมิศาสตร์และสภาพอากาศ.
จังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคยองนัม ทางด้านทิศตะวันออกติดกับทะเลญี่ปุ่น (ทะเลตะวันออก) ทางทิศใต้ติดกับจังหวัดคย็องซังใต้ ทางด้านทิศตะวันตกติดกับจังหวัดช็อลลาเหนือและจังหวัดชุงช็องเหนือ ส่วนทางด้านทิศเหนือติดกับจังหวัดคังว็อน ในช่วงฤดูร้อน จังหวัดคย็องซังเหนืออาจจะมีอากาศร้อนมากที่สุดในเกาหลีใต้ เพราะจังหวัดนี้ล้อมรอบไปด้วยเทือกเขาขนาดใหญ่ คือ เทือกเขาแทแบกทางด้านทิศตะวันออกและเทือกเขาโซแบกทางด้านทิศตะวันตก
วัฒนธรรม.
จังหวัดคย็องซังเหนือ เป็นที่ตั้งของอาณาจักรซิลลาและยังคงรักษาซึ่งวัฒนธรรมโบราณนี้ไว้ ศิลปิน ผู้นำทางการเมืองและนักวิชาการหลายคนนั้นก็เป็นบุคคลที่มาจากจังหวัดนี้
กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 มีชิงชัย 5 เหรียญทองตามประเภท ดังนี้
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน.
คัดเลือกโดยการจัดอันดับ ตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2011 ถึง 29 เมษายน 2012
 หมายเหตุ นักกีฬาบางคนลงแข่งขันมากกว่าหนึ่งประเภท
น้ำตกเอราวัณ

น้ำตกเอราวัณ ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติเอราวัณ ตำบลท่ากระดาน อำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี อยู่ห่างจากที่ทำการอุทยานประมาณ 500 เมตร มีความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 100 - 400 เมตร แบ่งเป็นชั้นต่างๆ 7 ชั้น มีระยะทางจากชั้นล่างสุดขึ้นไปชั้นบนสุด 1500 เมตร ลำน้ำเมื่อตกลงมาแล้วจะไหลลงแม่น้ำแควใหญ่บริเวณที่ทำการอุทยาน เดิมน้ำตกนี้ชาวบ้านเรียกว่า น้ำตกสะด่องม่องลาย อันเป็นชื่อลำห้วยม่องลายที่เป็นต้นน้ำ โดยบริเวณน้ำตกจะมีน้ำตลอดปี แต่จะมีน้ำน้อยในช่วงฤดูแล้ง ราวเดือนธันวาคมถึงเมษายน
ลักษณะ.
น้ำตกเอราวัณมีลักษณะที่โดดเด่นกว่าน้ำตกอื่นๆคือเป็นน้ำตกบนเทือกเขาหินปูน ทำให้น้ำมีสีฟ้าอมเขียวเมื่อสะท้อนแสงอาทิตย์ น้ำตกเอราวัณมี 7 ชั้น ดังนี้ 
บริเวณน้ำตกชั้นที่ 1 - 4 จะมีปลาพลวง (ปลาตระกูลปลาตะเพียน ลำตัวสีน้ำตาลเขียวเกล็ดโต มีหนวดยาว 2 คู่) แหวกว่ายอยู่เป็นจำนวนมากอันเป็นลักษณะเด่นอีกอย่างหนึ่ง
ขายฝาก

ขายฝาก  เป็นชื่อสัญญาซื้อขายรูปแบบหนึ่ง ซึ่งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ซื้อขายนั้นตกแก่ผู้ซื้อเช่นเดียวกับสัญญาซื้อขายทั่วไป แต่มีข้อตกลงกันว่า สามารถไถ่ (repurchase, redeem หรือ buy back) ทรัพย์สินนั้นคืนไปได้ ภายในเวลาที่สัญญากันหรือตามที่กฎหมายกำหนด ถ้าไม่ไถ่โดยสิ้นเชิง ทรัพย์สินนั้นจะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ซื้อหรือผู้อื่นที่เกี่ยวข้องโดยบริบูรณ์
จังหวัดคย็องซังใต้

จังหวัดคย็องซังใต้ เป็นจังหวัดที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเกาหลีใต้ โดยมีเมืองเอกตั้งอยู่ที่ชังว็อน โดยประกอบด้วยมหานครหลักและท่าเรือปูซาน โดยมีวัดแฮอินซาที่เป็นมรดกโลกของยูเนสโก โดยเป็นวัดแบบพุทธ ซึ่งเป็นที่อยู่ของ "พระไตรปิฎกแห่งชาติเกาหลี" ทำให้ดึงดูดนักท่องเที่ยวได้เป็นจำนวนมาก มีโรงงานประกอบรถยนต์และปิโตรเคมีขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายอยู่ทางภาคใต้ของจังหวัดขยายจากเมืองอุลซัน ไปสู่ปูซาน ชังว็อน และชินจู
ประวัติ.
ก่อนปี พ.ศ. 2438 พื้นที่ที่เป็นจังหวัดคย็องซังใต้ในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดคย็องซัง หนึ่งในแปดจังหวัดของเกาหลีในสมัยราชวงศ์โชซ็อน ในปี พ.ศ. 2438 ทางใต้ของจังหวัดคย็องซังได้ถูกแทนที่โดยเขตชินจูในทางด้านทิศตะวันตกและทงแน ในทางตะวันออก ต่อมาในปี 2439 ทั้งสองเขตนี้ก็ยุบรวมกันเป็นจังหวัดคย็องซังใต้
แต่เดิมเมืองเอกของจังหวัดตั้งอยู่ที่ชินจู ต่อจากนั้นก็ย้ายไปปูซานในปี พ.ศ. 2468 ในปี พ.ศ. 2488 จังหวัดคย็องซังใต้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีใต้ ต่อมาในปี 2506 ปูซานก็ได้แยกออกจากจังหวัดคย็องซังใต้ ไปเป็นนครที่ปกครองโดยตรง ("ชิกฮัล-ชี") และในปี พ.ศ. 2526 ก็ได้ย้ายเมืองเอกจากปูซานไปชังว็อน
ในปี พ.ศ. 2538 ปูซานได้มีฐานะเป็น มหานคร ("ควังย็อก-ชี") และอุลซัน ก็ได้แยกออกจากจังหวัดคย็องซังใต้ ไปเป็นมหานครในปี พ.ศ. 2541 
ภูมิศาสตร์.
จังหวัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคย็องนัม มีพรมแดนติดกับทะเลญี่ปุ่น (ทะเลตะวันออก) ในทางทิศตะวันออก และติดกันจังหวัดคย็องซังเหนือในทิศเหนือ ส่วนทางด้านทิศตะวันตกติดกับจังหวัดช็อลลาเหนือ และในทางทิศใต้ติดกับช่องแคบเกาหลี และในจังหวัดนี้มีแม่น้ำสายใหญ่คือแม่น้ำนักดงและแม่น้ำสาขา
ทรัพยากร.
บริเวณสามเหลี่ยมที่ราบแม่น้ำนักดงรอบๆกิมแฮถือเป็นยุ้งฉางที่สำคัญมากที่สุดแห่งหนึ่งของเกาหลีใต้ ผลิตผลทางการเกษตรจากจังหวัดคย็องซังใต้ ประกอบไปด้วยข้าว ถั่ว มันฝรั่ง และข้าวบาร์เลย์ พื้นที่นี้มีชื่อเสียงเรื่องฝ้าย งา และผลไม้ ซึ่งเจริญเติบโตตามบรืเวณชายฝั่งทางภาคใต้ ผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับทะเลเป็นที่ดึงดูดอย่างมาก และจังหวัดนี้ก็เป็นหนึ่งในผู้นำด้านการประมงของประเทศ 
เมืองสำคัญ.
เมืองใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้ได้แก่ปูซานและอุลซัน ซึ่งเป็นเขตปกครองพิเศษในระดับจังหวัด เป็น มหานคร โดยแยกออกจากจังหวัดคย็องซังใต้ นอกเหนือจากเมืองเอกชังว็อนแล้ว ก็ยังมีเมืองสำคัญอื่น ๆ อีก เช่น คิมแฮและชินจู
สถานที่น่าสนใจ.
จังหวัดคย็องซังใต้เป็นที่ตั้งของวัดแฮอินซาวัดแบบพุทธ ซึ่งมีพระไตรปิฎกแห่งชาติเกาหลีอยู่ ทำให้ดึงดูดนักท่องเที่ยวได้อย่างมาก โดยตั้งอยู่อุทยานแห่งชาติรอบ ๆ ชีรีซัน (1,915 เมตร) ตรงบริเวณติดกับจังหวัดช็อลลาเหนือ โดยวัดเริ่มสร้างครั้งแรกในปี พ.ศ. 1345
ธีราทัต ส่องแสง

ธีราทัต ส่องแสง (เกิด 16 ธันวาคม พ.ศ. 2508) นายกเทศมนตรีเมืองลำสามแก้ว อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปทุมธานี สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน
ประวัติ.
เกียรติศักดิ์ ส่องแสง เกิดเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2508 ที่ อ.ตระการพืชผล จ.อุบลราชธานี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และปริญญาโท สาขาการวัดผลการศึกษา ปริญญาเอกสาขาการทดสอบและประเมินผลการศึกษา จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
การทำงาน.
ทำงานด้วยการเริ่มรับราชการครู สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ประจำที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อปี พ.ศ. 2532 ต่อมาได้โอนมารับราชการเป็นนักวิจัย สังกัดมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (มสธ.) ในปี พ.ศ. 2537 จากนั้นในปีถัดมาได้โอนไปสังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตบพิตรพิมุขมหาเมฆ และย้ายมาประจำที่ศูนย์กลางสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540
งานการเมือง.
เกียรติศักดิ์ ส่องแสง ได้เข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคประชาธิปัตย์ เคยได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน (นายเฉลิมชัย ศรีอ่อน) และได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดปทุมธานี เขต 4 แต่แพ้ให้กับว่าที่ร้อยตรี สุเมธ ฤทธาคนี จากพรรคเพื่อไทยแต่ในการเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขต 5 ปทุมธานี พ.ศ. 2555 แทน ว่าที่ ร.ต. สุเมธ ที่ลาออกไปลงสมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2555 ดร.เกียรติศักดิ์ สามารถเอาชนะผู้สมัครจากพรรคเพื่อไทย และนับเป็นชัยชนะครั้งแรกในรอบหลายปีของพรรคประชาธิปัตย์ในพื้นที่ดังกล่าว
เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาปี 2564 เขาย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อไทย และมีกระแสข่าวลือว่าพรรคเพื่อไทยจะวางตัวให้ลงสมัคร ส.ส.แบบแบ่งเขตในพื้นที่ จ. ปทุมธานี จนทำให้ผู้สนับสนุนพรรคเพื่อไทยในพื้นที่ จ.ปทุมธานีออกมาคัดค้าน เนื่องจากพฤติกรรมในอดีตโดยเฉพาะเมื่อครั้งเคลื่อนไหวกับ กปปส. ที่แสดงตนเป็นปรปักษ์กับพรรคเพื่อไทย และได้ยื่นหนังสือเพื่อให้พรรคเพื่อไทยทบทวนการให้นายเกียรติศักดิ์ลงสมัคร ส.ส. ในนามพรรคเพื่อไทย และในปี 2565 เขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐ
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เกียรติศักดิ์ลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี เขต 6 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ในปี พ.ศ. 2568 ลงสมัครนายกเทศมนตรีเมืองลำสามแก้ว และได้รับการเลือกตั้ง โดยเอาชนะดารุณี วัดแก้ว อดีตนายกเทศมนตรีเมืองลำสามแก้ว
ชลิดา เถาว์ชาลี ตันติพิภพ

ชลิดา ตันติพิภพ (นามสกุลเดิม เถาว์ชาลี / ชื่อเล่น นก) นางสาวไทยปี 2541 และพิธีกร เกิดที่เมืองชิคาโก มลรัฐอิลลินอย ประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 เป็นบุตรีของ ดร.ชัชว์ และนางเพ็ญศิริ เถาว์ชาลี มีน้องสาว 1 คน เธอกลับมาเมืองไทยเมื่ออายุ 5 ขวบ โดยเริ่มเข้าศึกษาที่โรงเรียนอนุบาลนครปฐม, ระดับประถมจากโรงเรียนนารีวุฒิ ราชบุรี, ระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนโพธิสารพิทยากร กรุงเทพฯ จากนั้นจึงกลับไปมลรัฐอิลลินอย ประเทศสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษาต่อระดับมัธยมปลายจาก Downer Grove High School, เตรียมพยาบาลที่ University of Illinois at Chicago ต่อด้วยระดับปริญญาตรีสาขาวิทยาศาสตร์พยาบาลจาก Aurora University และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านวิทยาศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ จากสำนักวิชาเวชศาสตร์ชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
เข้าประกวดนางสาวไทยเมื่อปี พ.ศ. 2541 ภายในการดูแลของคุณสมชาย นิลวรรณ และได้ครองตำแหน่ง จากนั้นจึงได้เป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามจักรวาล 1998 ที่เกาะฮอลโนลูลู มลรัฐฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา และเป็นผู้ถือป้ายประเทศเกาหลีใต้ ในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานคร จากนั้นจึงมีผลงานพิธีกร กับแสดงละครโทรทัศน์ รวมทั้งมีกิจการส่วนตัวเป็นร้านขายของที่ระลึกและแกลอรี่ "TRIPLE-H" 
ชีวิตส่วนตัว สมรสกับเกรียงศักดิ์ ตันติพิภพ (กบ) กรรมการผู้จัดการ ดิเอ็มโพเรียม ช็อปปิ้งคอมเพล็กซ์ และสยามพารากอน
แฮปปี (เพลงไมเคิล แจ็กสัน)

แฮปปี  เป็นเพลงที่แต่งโดยมิเชล ลีแกรนด์ และสโมกีย์ โรบินสัน และบันทึกเสียงครั้งแรกโดยบ็อบบี ดาริน เพลงนี้ออกซิงเกิลครั้งแรกโดยบ็อบบี ดาริน เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 1972 โดยติดถึงอันดับที่ 67 ใน"บิลบอร์ด"ฮอต 100 และเป็นซิงเกิลสุดท้ายของเขาที่ติดชาร์ต เพลงนี้รวมอยู่ในแผ่นเสียงโมทาวน์ที่เสียชีวิตของเขา "Darin: 1936-1973"
ฉบับไมเคิล แจ็คสัน.
ไมเคิล แจ็กสันบันทึกเพลงสำหรับค่ายโมทาวน์ในปี 1973 เพลงดังกล่าวมีอยู่ในอัลบั้ม"มิวสิกแอนด์มี"ของแจ็กสัน
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
พระเจ้าลีเฮา

สมเด็จพระเจ้าลีเฮา  ทรงเป็นตูอีโตงา (พระมหากษัตริย์) พระองค์ที่ 4 แห่งจักรวรรดิตูอีโตงา พระองค์เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าฟางาโอเนโอเนกับพระมเหสีไม่ทราบชื่อ สำหรับปีพระราชสมภพและปีที่สิ้นพระชนม์ รวมไปถึงพระราชกรณียกิจของพระองค์ยังคงเป็นปริศนาเนื่องจากหลักฐานเชิงประจักษ์ยังมีไม่เพียงพอ พระองค์มีพระราชโอรสที่ปรากฏพระนามเพียงพระองค์เดียวคือสมเด็จพระเจ้าโกฟูตู สำหรับรัชกาลนี้ยังคงประทับอยู่ในบริเวณเกาะโตงาตาปูเหมือนในรัชสมัยของพระเจ้าอะโฮเออิตู
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
โฮลด์มายแฮนด์ (เพลงไมเคิล แจ็กสัน และเอค่อน)

โฮลด์มายแฮนด์  เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน และนักร้อง/นักแต่งเพลงชาวชาวเซเนกัล-อเมริกัน เอค่อน จากอัลบั้มหลังมรณกรรมแรกของแจ็กสัน "Michael" เพลงนี้ถูกบันทึกไว้โดยเอค่อนและแจ็คสันในปี 2008 ร่วมกับเอค่อน เพลงนี้ติดอันดับท็อป 20 ฮิตในสากล เช่น เยอรมนี ,แคนาดา และสหราชอาณาจักร
อันดับ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ประวิทย์ เปรื่องอักษร

ประวิทย์ เปรื่องอักษร (ชื่อเล่น แซม) เกิดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2507 เป็นนักร้องนำของวงซิกซ์เซ้นซ์ วงดนตรีสตริงชื่อดังของไทยยุค 80 ของ อาร์เอส ซึ่งเขากับเพื่อนได้ก่อตั้งวงนี้ขณะกำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนพณิชยการพระนคร และได้เข้าประกวดวงดนตรีจนได้รางวัลชนะเลิศ จากนั้นจึงออกอัลบั้มชุดแรกกับค่ายอาร์เอสติดต่อกัน 4 ปี ชุดแรกออกในปี พ.ศ. 2526 ชื่อชุด "เพ้อรัก" ต่อมาจึงได้ออกอัลบั้มในปี พ.ศ. 2527 ชื่อชุด "ครวญ" โดยเพลงครวญที่เขาร้องได้สร้างชื่อเสียงให้เขาและวงเป็นอย่างมาก ต่อด้วยอัลบั้มชุด "ดาว" ปี พ.ศ. 2528 และ "เพียงรักและเข้าใจ" ในปี พ.ศ. 2529 ซึ่งเป็นชุดสุดท้าย นอกจากนี้เขายังเป็นหนึ่งในนักร้องเพลงคู่ของกลุ่มรวมดาว, รวมดาว 2, พบดาว, พบดาว 2, นพเก้า และ นพเก้า 2 โดยต่อมาผลงานเพลงชื่อดังในอดีตทั้งหมดของเขารวมทั้งเพลงลูกกรุงที่เขานำมาขับร้องใหม่ได้ถูกรวบรวมในอัลบั้ม "เพชรน้ำเอก" ชุดที่หนึ่งกับสอง นอกจากนี้เขาได้ร้องเพลงประกอบละคร ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ "ลอดลายมังกร" ในปี พ.ศ. 2535 อีกทั้งยังร่วมเล่นละครทางช่อง 7 เรื่อง "บัวแล้งน้ำ" ในปี พ.ศ. 2533, "สองฝั่งคลอง" และ "เมืองโพล้เพล้" ในปี พ.ศ. 2535
ปัจจุบันได้ผันตัวเป็นกรรมการผู้จัดการ บริษัท Foodstylist จำกัด เป็นผู้นำเข้าและจัดจำหน่ายอาหารทะเลแช่แข็ง อาหารญี่ปุ่น และร้านอาหารชั้นนำในธุรกิจ Food Service และผลิตนิตยสาร Foodstylist 
เมื่อคืนวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 ประวิทย์ได้ประสบอุบัติเหตุหกล้ม ทำให้เส้นเลือดในสมองแตกจากผลข้างเคียงของความดันโลหิตสูง เขาได้ถูกส่งตัวเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลสมิติเวชจนอาการดีขึ้น
พระเจ้าโกฟูตู

สมเด็จพระเจ้าโกฟูตู  ทรงเป็นตูอีโตงา (พระมหากษัตริย์) พระองค์ที่ 5 แห่งจักรวรรดิตูอีโตงา พระองค์เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าลิเฮากับพระมเหสีไม่ทราบชื่อ สำหรับปีพระราชสมภพและปีที่สิ้นพระชนม์ รวมไปถึงพระราชกรณียกิจของพระองค์ยังคงเป็นปริศนาเนื่องจากหลักฐานเชิงประจักษ์ยังมีไม่เพียงพอ พระองค์มีพระราชโอรสที่ปรากฏพระนามเพียงพระองค์เดียวคือสมเด็จพระเจ้ากาโลอา
สารัตถปกาสินี

สารัตถปกาสินี คือ คัมภีร์อรรถกถา อธิบายและชี้แจงเนื้อความในพระสุตตันตปิฎก หมวดสังยุตตนิกาย โดยจัดทำคำอธิบายตามที่แบ่งตามวรรคต่าง ๆ ในหมวดย่อยของสังยุตตนิกาย กล่าวคือ สคาถวรรค, นิทานวรรค, ขันธวารวรรค, สฬายตนวรรค และมหาวารวรรค
ผู้แต่ง.
สารัตถปกาสินี เป็นผลงานของพระพุทธโฆษาจารย์ หรือพระพุทธโฆสะ มหาเถระปราชญ์สำคัญชาวชมพูทวีป ซึ่งเดินทางไปยังเกาะลังกาด้วยความประสงค์จะแปลอรรถกถาพระไตรปิฎกภาษาสิงหลในลังกาทวีปกลับเป็นภาษามคธ ในเวลาต่อมาพระพุทธโฆสะได้แต่งตามคำอาราธนาของพระโชติปาลเถระ ซึ่งเคยอยู่ร่วมสำนักกันที่กัญจิปุระทางตอนใต้ของอินเดีย เมื่อใกล้จะถึง พ.ศ. 1000 โดยอาศัยอรรถกถาภาษาสิงหลชื่อมหาอรรถกถา
เนื้อหา.
คัมภีร์สารัตถปกาสินีนี้ พระอรรถกถาจารย์ให้คำอธิบายเนื้อหาในสังยุตตนิกาย ทั้งในด้านหลักธรรม และในด้านภาษาศาสตร์ เช่น ในอรรถกถาปาเถยยสูตา แสดงถึงลักษณะของการอธิบายคำศัพท์ที่สำคัญ และความหมายนัยยะต่าง ๆ ของศัพท์นั้น ๆ ความว่า "บทว่า ศรัทธาย่อมรวบรวมไว้ซึ่งสะเบียง อธิบายว่า บุคคลยังศรัทธาให้เกิดขึ้นแล้ว ย่อมให้ทาน ย่อมรักษาศีล ย่อมทำอุโบสถกรรมด้วยเหตุนี้แหละ พระผู้มีพระภาคเจ้า จึงตรัสว่า ศรัทธาย่อมรวบรวมไว้ซึ่งสะเบียง ดังนี้ บทว่า สิริ ได้แก่ ความเป็นใหญ่ บทว่า อาสโย ได้แก่เป็นที่อาศัย จริงอยู่ โภคะทั้งหลายย่อมมาจากทางบกบ้าง ทางน้ำบ้างมุ่งหน้าเฉพาะผู้เป็นใหญ่เท่านั้น ด้วยเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่าสิริเป็นที่มานอนแห่งโภคทรัพย์ ดังนี้ บทว่า ปริกสฺสติ ได้แก่ ย่อมฉุดคร่าไป" ดังนี้ 
ตัวอย่างที่เด่นชัดของการอธิบายหลักธรรม เช่น การขยายความคำว่า "พุทธะ" ว่ามีอยู่ ประเภท คือ สัพพัญญูพุทธะ ปัจเจกพุทธะ จตุสัจจพุทธะ และสุตพุทธะ ดังปรากฏในอรรถกถาอัปปฏิวัทิตสูตร ว่า "ในพุทธะเหล่านั้น ผู้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศ แล้วบรรลุพระสัมมาสัมโพธิ ชื่อว่า พระสัพพัญญูพุทธะ ผู้บำเพ็ญบารมีสิ้น 2 อสงไขยยิ่งด้วยแสนกัป จึงบรรลุด้วยตนเอง ชื่อว่า พระปัจเจกพุทธะ พระขีณาสพผู้สิ้นอาสวะโดยไม่เหลือ ชื่อว่า จตุสัจจพุทธะ ผู้เป็นพหูสูต ชื่อว่า สุตพุทธะ" นอกจากนี้ ยังปรากฏตัวอย่างในอรรถกถาทุติยอัปปมาทสูตร ได้มีการอธิบายอริยมรรคมีองค์ 8 และลักษณะของมรรค 
ทั้งนี้ พระอรรถกถาจารย์ยังได้ยกชาดกและนิทานมาประกอบการอธิบายพระสูตรและเนื้อความในสังยุตตนิกายไว้อย่างน่าสนใจ เช่น ในอรรถกถาสัพภิสูตร ได้มีการยกเรื่องอำนาจและผลของการรักษาของศีลว่า มีบุรุษผู้นึกถึงศีลของตนในยามประสบกับภยันตรายจากคลื่นยักษ์ซัดจนเรือเจียนล่ม เมื่อผู้คนบนเรือเห็นชายผู้นั้นไม่หวั่นไหว จึงไต่ถาม ทราบความว่าเขาตั้งมั่นในศีลดีแล้ว จึงไม่มีความหวาดกลัว ชนทั้ง 700 คน บนเรือจึงขอรับศีลตามลำดับ จนกระทั่งน้ำท่วมเรือจนจมตายหมดทั้งลำ แต่ด้วยความที่รับศีล 5 เป็นสรณะแล้ว ชนทั้งหมดจึงไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ "เพราะอาศัยศีลอันตนรับเอาในเวลาใกล้ตาย" เป็นต้น 
นอกจากจะอธิบายธรรม และคำศัพท์ในพระสูตรแห่งสังยุตตนิกายทั้งหมดแล้ว คัมภีร์สารัตถปกาสินียังให้ความรู้ด้านอื่น ๆ อันเกี่ยวเนื่องกับเนื้อหาในสังยุตตนิกาย เช่น การอธิบายขนบธรรมเนียม วัฒนธรรมของอินเดียโบราณ ที่เป็นบริบทแวดล้อมในยุคพุทธกาล เช่น การอธิบายพระเวท 5 คัมภีร์ซึ่งเป็นคัมภีร์สำคัญของศาสนาพราหมณ์ คือ ฤคเวท ยชุรเวท สามเวท อถรรพเวทและอิติหาสะ
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส)

สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ นามเดิม อ้วน แสนทวีสุข ฉายา ติสฺโส (21 มีนาคม พ.ศ. 2410 - 26 มกราคม พ.ศ. 2499) อดีตเจ้าอาวาสวัดสุปัฏนารามวรวิหาร อำเภอเมืองอุบลราชธานี วัดสุทธจินดาวรวิหาร มณฑลนครราชสีมา วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร กรุงเทพฯ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร กรุงเทพฯ แม่กองธรรมสนามมณฑลตลอดระยะที่ยังมิได้ยุบมณฑล รองแม่กองธรรมสนามหลวง กรรมการตรวจข้อสอบพระปริยัติธรรมสนามหลวง กรรมการมหาเถระสมาคม กรรมการมหามกุฎราชวิทยาลัย กรรมการฝ่ายศึกษาประชาบาล เขตปทุมวัน เจ้าคณะใหญ่ผู้ช่วยธรรมยุต เจ้าคณะตรวจการภาค 3 , 4 , 5 องค์ประธานคณะวินัยธร ชั้นฎีกาตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 และสังฆนายกรูปแรกแห่งประเทศไทย ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484
ประวัติ.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ มีนามเดิมว่า “อ้วน แสนทวีสุข” เกิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พุทธศักราช 2410 ณ บ้านแคน ตำบลดอนมดแดง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี โยมบิดาเป็นกรมการเมืองชื่อเพี้ยเมืองกลาง (เคน แสนทวีสุข) โยมมารดาชื่อบุตสี แสนทวีสุข 
บรรพชาและอุปสมบท.
บรรพชา เป็นสามเณรสังกัดมหานิกาย เมื่อ พ.ศ. 2429 ขณะที่อายุได้ 19 ปี ที่วัดสว่าง ตำบลสว่าง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี แล้วแปลงเป็นธรรมยุติกนิกายที่วัดศรีทอง (วัดศรีอุบลรัตนาราม ในปัจจุบัน) อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี และอุปสมบท เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2430 ณ พัทธสีมา วัดศรีทอง (วัดศรีอุบลรัตนาราม ในปัจจุบัน) อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี โดยมีพระอาจารย์ม้าว เทวธมฺมี เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์ทา โชติปาโล เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) เป็นพระอนุสาวนาจารย์
การศึกษา.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) ได้ศึกษาเล่าเรียน หลังจากอุปสมบทแล้ว ก็ได้เล่าเรียนอักษรสมัย และพระปริยัติธรรมที่สำนักเรียนวัดศรีทอง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ในปี พ.ศ. 2433 ได้ย้ายสำนักเข้ามาศึกษาเล่าเรียนในกรุงเทพฯ โดยศึกษาเล่าเรียนอยู่ในสำนักพระสาสนโสภณ (อ่อน อหึสโก) แล้วเข้าสอบพระปริยัติธรรมตามหลักสูตรของมหามกุฎราชวิทยาลัยได้เป็นบาเรียนตรี (เทียบ 4 ประโยค) ใน พ.ศ. 2439 และสอบได้บาเรียนโท (เทียบ 5 ประโยค) ใน พ.ศ. 2440 
ตำแหน่งงานปกครองคณะสงฆ์.
การปกครองวัด (เจ้าอาวาส).
ท่านได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสต่าง ๆ ดังนี้ 
การปกครองมณฑล.
ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะมณฑลต่าง ๆ ดังนี้ 
มรณภาพ.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ ท่านได้มรณภาพอย่างสงบด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2499 ณ วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร สิริอายุได้ 89 ปี นับเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของวงการบริหาร การปกครอง คณะสงฆ์ และพุทธศาสนิกชนทั่วไป โดยเฉพาะชาวจังหวัดอุบลราชธานี
กัญจัว

กัญจัว  เป็นอาหารเวียดนามประเภทต้มมีรสเปรี้ยว ปรุงรสเปรี้ยวด้วยมะขาม นิยมต้มกับปลาช่อนหรือปลาอื่น ๆ เช่น ปลาทับทิม ปลาไน ปลาโมง หรือจะใช้กุ้ง หอยเนื้อหมู เนื้อวัวก็ได้ อาหารชนิดนี้คล้ายกับอาหารกัมพูชาที่เรียกสัมลอร์มะจู กัญจัวนี้จะแต่งกลิ่นด้วยผักแขยงที่เป็นกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของอาหารนี้ นอกจากนั้นจะใส่ผักชนิดอื่นอีก ที่นิยมคือ ต้นหอม ผักชีฝรั่ง ผักชีลาว หรือกินแบบหม้อไฟซึ่งเรียกว่า "เหลิวกัญจัว"
ชาชัก (เครื่องดื่ม)

ชาชัก  เป็นชานมแบบร้อนที่พบได้ทั่วไปในมาเลเซีย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ และภาคใต้ของไทย ชื่อมาจากกระบวนการชงที่มีการเทเครื่องดื่มกลับไปกลับมา ทำจากชาแดง นมระเหย จัดเป็นเครื่องดื่มประจำชาติของมาเลเซีย
การผสมส่วนผสมจะใช้การเทกลับไปกลับมาระหว่างแก้วสองใบจนเกิดฟอง เป็นการทำให้ชาเย็นลง และทำให้ชากับนมระเหยเข้ากันดี การผสมชานี้กลายเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง ชาชักและนาซีเลอมะก์ถือเป็นอาหารและเครื่องดื่มที่เป็นมรดกของมาเลเซีย
รายชื่อรางวัลที่ซิสตาร์ได้รับและได้เข้าชิง

ต่อไปนี้เป็นรางวัลที่วงดนตรีหญิงล้วนสัญชาติเกาหลีใต้ ซิสตาร์ ได้รับและเข้าชิง
รางวัลเพลง.
รางวัลเพลงเหล่านี้เป็นรางวัลที่วง ซิสตาร์และวง ซิสตาร์19ซึ่งเป็นซับยูนิตย่อย รางวัลเพลงซึ่งได้มาจากการคัมแบ็กหลายรายการ เช่น "Show Champion" "M! Countdown" "Music Bank" "Music Core" และรายการเพลง "Music Trend" หรือชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "อินกาโย"
มโนรถปูรณี

มโนรถปูรณี ชื่อคัมภีร์อรรถกถาอธิบายความในอังคุตตรนิกายแห่งพระสุตตันตปิฎก โดยอธิบายเนื้อหาและแจกแจงคำศัพท์ ในพระสูตรที่จัดหมวดหมู่เป็นนิบาต ทั้ง 11 นิบาต ของอังคุตตรนิกาย กล่าวคือ คือเอกนิบาต, ทุกนิบาต, ติกนิบาต, จตุกกนิบาต, ปัญจกนิบาต, ฉักกนิบาต, สัตตกนิบาต, อัฎฐกนิบาต, นวกนิบาต, ทสกนิบาต, และเอกาทสกนิบาต รวมทั้งสิ้นอังคุตตรนิกาย มีทั้งหมด 9,557 สูตร 
พระพุทธโฆสะเป็นผู้เรียบเรียงคัมภีร์มโนรถปูรณีขึ้น โดยอาศัยอรรถกถาเก่าภาษาสิงหลที่สืบมาแต่เดิมเป็นหลัก เมื่อราว พ.ศ. 1000 ทั้งนี้ พระพุทธโฆสะได้รจนาคัมภีร์นี้ขึ้นตามคำอาราธนาของโชติปาลเถระซึ่งเคยอยู่ร่วมสำนักกันที่กัญจิปุระทางตอนใต้ของอินเดีย และตามคำอาราธนาของพระอาชีวกะ ซึ่งองค์หลังนี้เคยอยู่ร่วมสำนักวัดมหาวิหารในศรีลังกา อย่างไรก็ตาม ข้อมูลอีกแหล่งระบุว่า พระอรรถกถาจารจย์รจนาขึ้นหลังจากรับอาราธนาโดยพระภัททันตะเถระ
เนื้อหา.
มโนรถปูรณี มีลักษณะเดียวกับคัมภีร์อรรถกาเล่มอื่น ๆ คือมีการอธิบายที่มาของพระสูตร เช่น การระบุว่า เหตุตั้งแห่งพระสูตร มี 4 อย่าง คือ เกิดเพราะอัธยาศัยของตน, เกิดเพราะ อัธยาศัยของผู้อื่น, เกิดด้วยอำนาจ คำถาม, เกิดเพราะเหตุเกิดเรื่อง เป็นต้น มีการอธิบายคำศัพท์สำคัญในเชิงไวยากรณ์ รวมถึงนัยยะของศัพท์นั้น ๆ เช่นการอธิบายในจักกวัตติสูตรถึงคำว่า ราชา เพราะหมายความว่า ทำให้ประชาชนรัก ด้วยสังคหวัตถุ 4
ความโดดเด่นอีกประการหนึ่งของคัมภีร์มโนรถปูรณี ก็คือพระอรรถกถาจารย์ได้นำเรืองราวตำนาน นิทาน ประวัติ เกร็ดความรู้ต่าง ๆ และขนบธรรมเนียมของอินเดียยุคโบราณ มาประกอบการอธิบายพระสูตร นอกจากจะยังให้เกิดความเข้าใจแจ่มแจ้งถึงบริบท ยังให้ผู้ศึกษาค้นคว้าเกิดความเพลิดเพลินและได้ความรู้รอบตัวเกี่ยวกับวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์โบราณไปในตัว เช่น การกล่าวถึงเรื่องปูทองและนกยูงทองหลงเสียงหญิงจนประมาท และเกิดโทษแก่ตน ในคำอธิบายสูตรที่ 2 และข้อมูลทางภูมิศาสตร์ร่วมสมัย เช่นการระบุว่าจากชมพูทวีปไป 700 โยชน์ มีประเทศชื่อว่า สุวรรณภูมิ เรือแล่นไปโดยลม จะเดินทางถึงใน 7 วัน 7 คืน เป็นต้น 
นอกจากนี้ ยังมีการอธิบายหลักธรรมสำคัญ เช่น ทุกข์ โพชฌงค์ 7 ปฏิสัมภิทา 4 โพธิปักขิยธรรม (ธรรมที่เกื้อหนุนแก่อริยมรรค) 37 ประการ คือ สติปัฏฐาน 4 สัมมัปปธาน 4 อิทธิบาท 4 อินทรีย์ 5 พละ 5 โพชฌงค์ 7 อริยมรรคมีองค์แปด และการบรรยายโดยพิสดารถึงการปฏิบัติธรรม เช่น การระบุในอปรอัจฉราสังฆาตวรรค ว่า เมตตาอันได้แก่ แผ่ประโยชน์เกื้อกูลไปในสรรพสัตว์ทั้งหลาย พรหมวิหาร 4 เป็น บาทแห่งวัฏฏะ เป็นบาทแห่งวิปัสสนาเป็นธรรมเครื่องอยู่เป็นสุขในปัจจุบัน เป็นบาทแห่งนิโรธ แต่ไม่เป็นโลกุตระ เพราะยังมีสัตว์เป็นอารมณ์ เป็นต้น 
ที่สำคัญยิ่งก็คือ มโนรถปูรณี ยังกล่าวถึงพุทธประวัติพระพุทธเจ้าในอดีต การกล่าวถึงประวัติพระสาวกสาวิกาองค์สำคัญ ๆ เกือบทั้งหมด ตลอดจนสถานที่ที่พระพุทธเจ้าเสด็จจำพรรษา ตั้งแต่พรรษาที่ 1 ซึ่งทรงจำพรรษาที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน จนถึงพรรษาที่ 45 ซึ่งทรงจำพรรษาที่วัดเชตวันมหาวิหาร หรือวัดบุพพาราม ใกล้เมืองสาวัตถี เป็นต้น นอกจากนี้ ยังมีการพยากรณ์ถึงการอันตรธานแห่งเพศของภิกษุ และภิกษุองค์สุดท้าย
ดูเพิ่ม.
สูตรที่ 6 แห่งปริสวรรค ในปฐมปัณณาสก์ ทุกนิบาต อังคุตตรนิกาย (ทุก.อํ.๒๐/๙๒/๒๙๒)
ตอร์นาอาซูร์รีเอนโต

ตอร์นาอาซูร์รีเอนโต  เป็นเพลงภาษานาโปลี แต่งขึ้นในปี ค.ศ. 1902 โดยพี่น้อง แอร์เนสโต และจัมบัสติตตา เด กูร์ติส คีตกวีและจิตรกรชาวอิตาลี บรรยายความรู้สึกของคู่รักชาวเมืองซอร์เรนโต แคว้นคัมปาเนีย ที่กำลังจะพลัดพรากจากกัน ชายหนุ่มกำลังจะออกทะเลไปเผชิญกับโลกกว้าง ฝ่ายสาวเจ้าก็เฝ้ารอด้วยความหวังอยู่ที่บ้าน
มีผู้แต่งคำร้องภาษาอังกฤษ ใช้ชื่อว่า Come Back to Sorrento และคำร้องภาษาอังกฤษฉบับที่ขับร้องโดยเอลวิส เพรสลีย์ ใช้ชื่อว่า Surrender ในปี ค.ศ. 1961 ซึ่งขึ้นถึงอันดับหนึ่งชาร์ตซิงเกิลของนิตยสารบิลบอร์ด และสหราชอาณาจักร
อามาโปลา

อามาโปลา  เป็นเพลงภาษาสเปน แต่งโดยโจเซฟ ลาคาล (ค.ศ. 1860 - 1937) ในปี ค.ศ. 1924 ลาคาลซึ่งเกิดและเติบโตที่กาดิซ ประเทศสเปน ได้อพยพไปอาศัยที่สหรัฐอเมริกา เป็นผู้อำนวยเพลงวงดุริยางค์ทหาร เคยแต่งเพลงมาร์ช และร่วมงานกับจอห์น ฟิลิป ซูซา มาหลายครั้ง ได้แต่งเพลงนี้ขึ้นเมื่ออายุ 64 ปี มีคำร้องเป็นภาษาสเปน ชื่อเพลงมีความหมายว่า "ดอกป๊อปปี้" (Papaveraceae)
หลังจากลาคาลเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1937 นักแต่งเพลงชื่อ อัลเบิร์ต แกมซี ได้แต่งคำร้องเป็นภาษาอังกฤษ ใช้ชื่อว่า "Amapola (Pretty Little Poppy)" ซึ่งได้รับความนิยม ถูกนำไปขับร้องโดยศิลปินหลายคน ฉบับที่ขับร้องคู่โดย เฮเลน โอ คอนเนล (1920-1993) และ บ็อบ เอเบอร์ลีย์ (1916-1981) ขึ้นถึงอันดับหนึ่งบิลบอร์ดฮอต 100 ในปี ค.ศ. 1941
ผักควบ

ผักควบ ชื่อวิทยาศาสตร์: "Aponogeton lakhonensis" เป็นพืชในวงศ์ Aponogetonaceae เป็นไม้น้ำ หัวรูปยาวหรือรูปไข่กลับ ใบจมน้ำหรือลอยน้ำ ใบจมน้ำมีขนาดใหญ่กว่าใบที่ลอย ก้านช่อดอกยาว โผล่พ้นผิวน้ำ พบตามบริเวณน้ำนิ่งหรือน้ำตื้น พบในอินเดีย มณฑลกวางตุ้งในจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในหัวมีแป้งสะสม รับประทานได้ ใบอ่อนใช้เป็นผัก เป็นไม้ประดับในอ่างเลี้ยงปลา
เหาเก๋อ

ซู่ชินหวัง (1609-1648) พระนามเดิม เหาเก๋อ (豪格) เป็นเจ้าชายแมนจูแห่ง ราชวงศ์ชิง พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของจักรพรรดิ หฺวัง ไถจี๋ ผู้ปกครององค์ที่สองของราชวงศ์ชิง
พระประวัติ.
เจ้าชายเหาเก๋อประสูติใน ราชสกุล อ้ายซินเจว๋หลัว เป็นพระราชโอรสองค์โตของจักรพรรดิ หฺวัง ไถจี๋ ผู้ปกครององค์ที่ 2 ของ ราชวงศ์ชิง พระมารดาของพระองค์คือ พระชายาจากสกุลอูลานาลา หนึ่งในนางสนมของจักรพรรดิ หฺวัง ไถจี๋
เจ้าชายเหาเก๋อเข้าร่วมในการรบต่อต้านมองโกล, เกาหลี และ ราชวงศ์หมิง หลังจากจักรพรรดิ หฺวัง ไถจี๋ เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1643 เจ้าชายเหาเก๋อและพระปิตุลา (อา) ของพระองค์คือเจ้าชาย ตัวเอ่อร์กุ่น ต่อสู้เพื่อสืบราชบัลลังก์ สถานการณ์เป็นไปเพื่อประโยชน์ของ เจ้าชายเหาเก๋อ เนื่องจากสามในแปดกองธงซึ่งก่อนหน้านี้อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของจักรพรรดิ หฺวัง ไถจี๋ ได้ถูกส่งต่อให้พระองค์ ในทางกลับกัน เจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่นได้รับการสนับสนุนจากพี่น้องของพระองค์และทัพธงขาวสองกองธง ซึ่งหมายความว่าทัพธงแดงอีก 2 กองธงที่เหลือซึ่งบังคับบัญชาโดยเจ้าชาย ไต้ซ่าน และโอรสของพระองค์ รวมทั้งกองธงขอบน้ำเงินภายใต้การบังคับบัญชาโดยเจ้าชาย จี้เอ่อร์ฮาหลาง มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการรับประกันว่า เจ้าชายเหาเก๋อ จะชนะการสืบทอดราชบัลลังก์ หลังจากการโต้เถียงกันมากมาย เจ้าชายไต้ซ่าน เริ่มชอบ เจ้าชายเหาเก๋อ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าปฏิเสธที่จะขึ้นครองบัลลังก์ จริง ๆ แล้ว เจ้าชายเหาเก๋อ กำลังรอให้คนอื่นมาชักชวนให้พระองค์ขึ้นครองบัลลังก์เพื่อที่พระองค์จะได้นั่งบนนั้นโดยไม่แสดงภาพลักษณ์ของพระองค์เองที่กระหายพระราชอำนาจ น่าเสียดายสำหรับเจ้าชายเหาเก๋อที่เจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่นและพี่น้องของพระองค์ยอมแพ้ ดังนั้นความขัดแย้งจึงดำเนินต่อไปโดยไม่มีวิธีแก้ปัญหา การต่อสู้แย่งชิงอำนาจจบลงด้วยการประนีประนอมเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งภายใน เจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่นจึงเสนอพระนามเจ้าชายฝูหลินพระราชโอรสอีกองค์ของจักรพรรดิ หฺวัง ไถจี๋ ที่ประสูติแต่ พระสนมจฺวัง ให้เป็นผู้ปกครองคนใหม่ดังนั้นเจ้าชายฝูหลินจึงขึ้นครองบัลลังก์เป็น จักรพรรดิซุ่นจื้อ
แม้หลังจากที่จักรพรรดิซุ่นจื้อขึ้นสู่อำนาจ ก็ยังมีความขัดแย้งระหว่าง เจ้าชายเหาเก๋อ และ เจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่น อีกมาก
เอ็สเซ็ท

เอ็สเซ็ท  (ตัวพิมพ์ใหญ่: ẞ, ตัวพิมพ์เล็ก: ß) หรือเรียกอีกชื่อว่า ชาร์เฟิสเอ็ส  เป็นอักษรละตินชนิดพยัญชนะที่ใช้ในภาษาเยอรมัน ออกเสียง เหมือนด็อพเพิลเอ็ส (ss) พัฒนามาจากตัวแฝด ของ "เอ็สขนาดยาวกับเซ็ท" (ſz) และ "เอ็สขนาดยาวกับเอ็ส" (ſs) ชื่อของมันก็มาจากการออกเสียง "เอ็ส-เซ็ท" (s-z) นั่นเอง เอ็สเซ็ท (ß) ใช้สะกดหลังสระเสียงยาวและสระประสมสองเสียงเท่านั้น ส่วนด็อพเพิลเอ็ส (ss) ใช้สะกดหลังสระเสียงสั้น ถึงแม้ว่าเอ็สเซ็ทเคยใช้ในภาษาอื่นมาก่อนก็ตาม แต่ปัจจุบันก็มีใช้ในภาษาเยอรมันเพียงภาษาเดียว
นิโคลัส เฮาลต์

นิโคลัส คาราดอก เฮาลต์  เกิดเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ แสดงในภาพยนตร์อาทิ "About a Boy" (2002), "A Single Man" (2009), Clash of Titans(2010), "" (2011), "Warm Bodies" (2013), "Jack the Giant Slayer" (2013), และแสดงในบทบาท Tony Stonem ในซีรีส์ "Skins" (2007–2008) ทางช่องอี 4
ดีสแต็มฟันเซยด์-อาฟรีกา

ดีสแต็มฟันเซยด์-อาฟรีกา ([di ˈstɛm fan sœit ˈɑːfrika] แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'เสียงเพรียกแห่งแอฟริกาใต้') ยังรู้จักกันในนาม เสียงเรียกแห่งแอฟริกาใต้  หรือเรียกอย่างง่ายว่า ดีสแต็ม  เป็นเพลงชาติเดิมของประเทศแอฟริกาใต้ เพลงนี้มีอยู่ 2 ฉบับ โดยฉบับหนึ่งเป็นภาษาอังกฤษและอีกฉบับหนึ่งเป็นภาษาอาฟรีกานส์ ในช่วงต้นนั้นถูกใช้โดยสหภาพแอฟริกาใต้ที่ถูกปกครองโดยจักรวรรดิบริติช โดยใช้ควบคู่กับก็อดเซฟเดอะควีน และเป็นเพลงชาติเพียงเพลงเดียว หลังจากแอฟริกาใต้ประกาศเอกราช โดยเป็นเพลงชาติเพียงเพลงเดียวของประเทศแอฟริกาใต้ตั้งแต่ ค.ศ. 1957 ถึง ค.ศ. 1994 และมีสถานะเป็นเพลงชาติร่วมกับ "ก็อดเซฟเดอะควีน/คิง" ตั้งแต่ ค.ศ. 1938 ถึง ค.ศ. 1957 ภายหลังการถือผิวสิ้นสุดลงในช่วงต้นคริสต์ทษวรรษที่ 1990 ดีสแต็มฟันเซยด์-อาฟรีกายังคงเป็นเพลงชาติร่วมกับ "อึงโกซีซีเกเลลอีอาฟรีกา" ตั้งแต่ ค.ศ. 1994 ถึง ค.ศ. 1997 เมื่อเพลงที่ถูกผสมใหม่ ซึ่งผสมผสานองค์ประกอบของเพลงทั้งสอง ถูกนำมาใช้เป็นเพลงชาติของประเทศแอฟริกาใต้ ซึ่งถูกยังคงใช้จนถึงทุกวันนี้
ประวัติ.
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2461 (ค.ศ. 1918) กอร์เนลิส ยาโกบึส ลังเงินโฮเฟิน ได้ประพันธ์บทกวีภาษาแอฟริคานส์ที่มีชื่อว่า "เสียงเพรียก" (Die Stem) ดนตรีประกอบบทกวีนี้ได้รับการประพันธ์โดยมาร์ตีนึส เลาเรินส์ เดอ ฟีลีเย เมื่อ พ.ศ. 2464 (ค.ศ. 1921) และได้รับความนิยมอย่างมากจากบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงแอฟริกาใต้ซึ่งในช่วงพุทธทศวรรษ 2460 ได้บรรเลงเพลงนี้ในช่วงเวลาปิดสถานีของแต่ละวัน โดยบรรเลงคู่กับ "ก็อดเซฟเดอะควีน" ใช้เพลงคำนับสำหรับพิธีการที่เกี่ยวข้องกับพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรในฐานะพระประมุขแห่งแอฟริกาใต้ ได้มีการขับร้องอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2471
เพลงนี้ยังมิได้มีการแปลเนื้อร้องเป็นภาษาอังกฤษจนถึงปี พ.ศ. 2495 ในขณะที่เพลง "ก็อดเซฟเดอะควีน" ยังคงมีสถานะเป็นเพลงชาติและเพลงสรรเสริญพระบารมีของแอฟริกาใต้จนถึงปี พ.ศ. 2500 บทประพันธ์เนื้อร้องเดิมมีทั้งหมด 3 บท แต่ทางรัฐบาลได้ขอให้ผู้แต่งเพิ่มเนื้อร้องของบทที่ 4 ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับศาสนาเข้าไป
จตุพร ประมลบาล

จตุพร ประมลบาล หรือ โค้ชจุ่น เป็นอดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย รวมถึงเป็นอดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนสโมสรฟุตบอลพัทยา ยูไนเต็ด และทีทีเอ็ม เอฟซี ปัจจุบันเป็นประธานสโมสรฟุตบอลพราม แบงค็อก ในไทยลีก 3 นอกจากนี้ จตุพร เป็นผู้ฝึกสอนที่พัฒนานักฟุตบอลทีมชาติชุดปัจจุบันมาตั้งแต่เยาวชน โดยการพาทีมอัสสัมชัญ ธนบุรี ไปคว้ารางวัลที่ 5 จากการแข่งขันไนกี้ พรีเมียร์ เวิลด์คัพ 2003 และยังเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการผลักดันให้ธีรศิลป์ แดงดา ติดทีมชาติชุดใหญ่รายการปรีโอลิมปิกส์ 2010 และปัจจุบันได้พยายามผลักดันเยาวชนที่ฝึมือได้มีโอกาสติดทีมชาติอีกหลายคน อาทิ สราวุธ กัลยาณบัณฑิต ได้ติดฟุตบอลทีมชาติไทยชุดซีเกมส์
ประวัติ.
จตุพร ประมลบาล เป็นอดีตนักฟุตบอลสังกัดสโมสรฟุตบอลธนาคารกสิกรไทยจบการศึกษาระดับปริญญาเอก จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สาขาการจัดการกีฬา และเคยทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนทีมสโมสรราชประชา ชุดพาทีมคว้าแชมป์ "ถ้วยพระราชทาน ข." ด้วยนักฟุตบอลเยาวชนของโรงเรียนอัสสัมชัญ ธนบุรี นอกจากนี้ จตุพรยังเป็นอดีตผู้ฝึกสอนฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ในการแข่งขันฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2010 ที่เฉิงตู ประเทศจีน ที่ซึ่งทีมชาติไทยเป็นฝ่ายแพ้ต่อทีมชาติญี่ปุ่น และเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ในการแข่งฟุตบอลในเอเชียนเกมส์ 2010 ที่จัดขึ้น ณ กว่างโจว ประเทศจีน
พ.ศ. 2556 จตุพรได้ตัดสินใจออกจากการทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนทีมทีทีเอ็ม เอฟซี เพื่อรับใช้ชาติด้วยการทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยในการแข่งเอเอฟเอฟวีเมนส์แชมเปียนชิพ 2013 ที่ย่างกุ้ง ประเทศพม่า รวมถึงในการแข่งฟุตบอลในซีเกมส์ 2013 ที่ประเทศพม่า โดยในรอบรองชนะเลิศทีมของเขาเป็นฝ่ายเสมอทีมชาติพม่าที่ 2-2 และได้มีการยิงจุดโทษเพื่อหาทีมชนะ ซึ่งนักฟุตบอลไทยเป็นฝ่ายยิงได้แม่นกว่า ด้วยผลการแข่งรวม 11-10 ส่งผลให้ทีมชาติไทยผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ และในรอบชิงนี้ เขาได้ใช้ระบบ 4-4-2 ที่ซึ่งทีมชาติไทยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติเวียดนามที่ 2-1 ส่งผลให้ทีมชาติไทยรับรางวัลเหรียญทองได้สำเร็จ
ด้านกิจกรรมเพื่อสังคม จตุพรเคยทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนโครงการมูลนิธิไทยคม เอฟเอคัพ ฟุตบอลแคมป์ 2013 นอกจากนี้ได้ริเริ่มโครงการพัฒนาฟุตบอลเพื่อชุมชนมากว่าสิบปี ปัจจุบันเป็นโครงการ ThaiBev Football Academy
ใน พ.ศ. 2557 จตุพรได้ทำหน้าที่คุมทีมยาสูบ-ศุลกากร เอฟซี ควบคู่กับฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ที่เข้าแข่งขันรายการฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2014 ณ ประเทศเวียดนาม เพื่อร่วมการคัดเลือกทีมสู่การแข่งฟุตบอลโลกหญิง 2015 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศแคนาดา
เคนชิน ซามูไร เอ็กซ์

รูโรนิ เคนชิน หรือ เคนชิน ซามูไร เอ็กซ์ (; โรมาจิ: "Rurouni Kenshin"; : รุโรลนิ เค็งชิง) เป็นชื่อของภาพยนตร์ญี่ปุ่นซึ่งดัดแปลงมาจากมังงะชื่อเรื่องเดียวกันของโนะบุฮิโระ วะสึกิ กำกับการแสดงโดยโอโตะโมะ เคชิ นำแสดงโดยซะโต ทะเกะรุ และทะเกะอิ เอะมิ จัดจำหน่ายในต่างประเทศโดย Warner Bros. เนื้อหาของภาพยนตร์จับประเด็นอยู่ที่เหตุการณ์สมมุติในช่วงต้นยุคเมจิของญี่ปุ่น บอกเล่าเรื่องราวของชายพเนจรผู้มีชื่อว่าฮิมุระ เคนชิน ซึ่งมีอดีตเป็นมือสังหารสมญานาม "มือพิฆาตบัตโตไซ" หลังสิ้นสุดสงครามยุคบะกุมะสึแล้ว เคนชินได้ออกเดินทางเพื่อช่วยเหลือและปกป้องผู้อื่นไปทั่วญี่ปุ่น (เมียฉันเปงคงน่ารัก)เพื่อไถ่บาปที่ตนได้พรากชีวิตผู้คนไปมากมายเมื่อครั้งยังเป็นมือสังหาร
ก่อนมีการประกาศอย่างเป็นทางการ ได้มีข่าวลือเกี่ยวกับการดัดแปลงมังงะเรื่องนี้เพื่อสร้างเป็นภาพยนตร์ที่ใช้คนแสดงจริง (live-action) หนังสือพิมพ์ซังเกะอิ สปอร์ต ("Sankei Sports") ได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่าคณะผู้สร้างมีเป้าหมายที่จะจัดจำหน่ายภาพยนตร์เรื่องนี้ในต่างประเทศและจะสร้างเป็นภาพยนตร์ชุด ซึ่งนี่ถือได้ว่าเป็นการดัดแปลงมังงะเรื่องดังกล่าวเป็นภาพยนตร์แบบ live-action เป็นครั้งแรก ในระหว่างการผลิตนั้น โนะบุฮิโระ (เจ้าของผลงานต้นฉบับ) ได้เสนอแนวคิดของตนเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ และได้มีการนำไปปรับใช้ในระหว่างการถ่ายทำอีกด้วย
"รูโรนิ เคนชิน" ได้เริ่มฉายรอบปฐมฤกษ์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2012 ทำรายได้ในประเทศ 36 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ และมากกว่า 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากการฉายทั่วโลก (ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012) ต่อมาได้จัดจำหน่ายในรูปแบบ DVD ครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้มีการมอบสิทธิ์เพื่อการจัดจำหน่ายและเผยแพร่กว่า 60 ประเทศ ทั้งในยุโรป, ละตินอเมริกา และทวีปเอเชีย
สำหรับประเทศไทย บริษัทสหมงคลฟิล์มเป็นผู้นำเข้ามาฉายในประเทศไทยโดยใช้ชื่อเรื่องว่า "เคนชิน ซามูไร X" (เคนชิน ซามูไร เอ็กซ์) ตามชื่อจัดจำหน่าย "Samurai X" ในภาคภาษาอังกฤษ ถึงแม้คนไทยจะคุ้นเคยกับชื่อ "ซามูไรพเนจร" ซึ่งเป็นชื่อของมังงะเรื่องนี้ฉบับลิขสิทธิ์แปลภาษาไทยของสยามอินเตอร์คอมิกส์มากกว่าก็ตาม โดยเริ่มฉายในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 (ค.ศ. 2013) แต่เมื่อมีการจัดจำหน่ายภาพยนตร์เรื่องนี้ฉบับภาษาไทยในรูปแบบ DVD โดย Happy Home ได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อเรื่องโดยกลับไปใช้การทับศัพท์ชื่อเรื่องในภาคภาษาญี่ปุ่นว่า "รูโรนิ เคนชิน" แทน ซึ่งเริ่มวางจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2556 
ภาคต่อ.
เมื่อมีการประกาศสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ครั้งแรก มีรายงานว่าทีมผู้ผลิตภาพยนตร์คาดหวังไว้ว่าจะได้สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ให้เป็นภาพยนตร์ชุด
ต่อมานิตยสารจั๊มป์สแควร์ ("Jump SQ.") ฉบับประจำเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 ได้ประกาศว่าจะมีการฉายภาพยนตร์ภาคต่อของเรื่องนี้ 2 ภาคพร้อมกันในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2014 ภายใต้ชื่อ "รุโรนิ เคนชิน: เกียวโตไทกะเฮ็ง (รูโรนิ เคนชิน เกียวโตทะเลเพลิง)" และ "" โดยนักแสดงหลัก เช่น ซะโต ทะเกะรุ, ทะเกะอิ เอะมิ และเองุชิ โยซุเกะ ยังคงรับบทเป็นฮิมุระ เคนชิน, คามิยะ คาโอรุ และไซโต ฮะจิเมะ เช่นเดิม นอกจากนี้ในวันที่ 2 กรกฎาคม ยังมีการประกาศว่า ฟุจิวะระ เทะสึยะ จะรับบทเป็นชิชิโอ มาโคโตะ และโอโตะโมะ เคชิ จะรับหน้าที่เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้อีกครั้ง