pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ยานนิส เซนาคิส

ยานนิส เซนาคิส (29 พฤษภาคม ค.ศ. 1922 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001) เป็นนักประพันธ์เพลงกลุ่มล้ำยุค นักทฤษฎีดนตรี สถาปนิก ผู้กำกับการแสดง และวิศวกร ที่เป็นคอมมิวนิสต์ ซึ่งเกิดในโรมาเนีย ต่อมาเป็นชาวกรีก-ฝรั่งเศส
หลังจากปี 1947 เขาหนีออกจากประเทศกรีซ และเป็นพลเมืองสัญชาติฝรั่งเศส ในอีก 18 ปีต่อมา เซนาคิสเป็นผู้บุกเบิกการใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในดนตรี เช่น การประยุกต์ ทฤษฎีเซต กระบวนการสโตแคสติกและ ทฤษฎีเกม และยังมีอิทธิพลสำคัญต่อการพัฒนา ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ และดนตรีคอมพิวเตอร์อีกด้วย เขาบูรณาการดนตรีเข้ากับสถาปัตยกรรม ออกแบบดนตรีสำหรับพื้นที่เป็นอยู่ก่อน และการออกแบบพื้นที่ที่จะบูรณาการสำหรับการประพันธ์เพลงและการแสดงนั้นโดยเฉพาะ
ดาราจักรแมงกะพรุน

ดาราจักรแมงกะพรุน เป็น ดาราจักรประเภทหนึ่งที่พบใน กระจุกดาราจักร มีลักษณะพิเศษคือการดึงก๊าซออกจากดาราจักรที่ได้รับผลกระทบแรงดันที่กระทำต่อวัตถุที่เกิดจากตัวกลางในกระจุกดาราจักรซึ่งคือพลาสมาที่ร้อนจัดจึงทำให้เกิดปฏิกิริยาดาวกระจ่ายอย่างหนักตลอดทางของแก๊ส
ดาราจักรแมงกะพรุนมีการพบเห็นในกระจุกดาราจักรหลายแห่ง รวมทั้ง กระจุกดาราจักรไฮดรา, เอเบลล์ 2125 (การเลื่อนค่าความแดง z=0.20; ACO 2125 C153); เอเบลล์2667 (z=0.23; G234144−260358); เอเบลล์ 2744 (z=0.31; ACO 2744 ; HLS001427–30234 / ACO 2744 F0083 ; GLX001426–30241 / ACO 2744 F0237 / ACO 2733 CN104 ; MIP001417–302303 / ACO 2744 F1228 ; HLS001428–302334 ; GLX001354–302212)
การแลกเปลี่ยนตัวประกันและนักโทษระหว่างอิสราเอลกับปาเลสไตน์ พ.ศ. 2566

ระหว่างสงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566 มีการแลกเปลี่ยนหลายครั้งระหว่างอิสราเอลกับฮะมาสเพื่อแลกเปลี่ยนตัวประกันที่กลุ่มติดอาวุธจับกับนักโทษชาวปาเลสไตน์ การเจรจาดังกล่าวมีกาตาร์ อียิปต์ และสหรัฐเป็นตัวกลาง และเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงหยุดยิงชั่วคราว
ปูมหลัง.
มีประวัติของการแลกเปลี่ยนเชลยในความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์ที่โดดเด่นที่สุดคือการแลกเปลี่ยนนักโทษกิลัด ชาลิตในปี พ.ศ. 2554 ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 กลุ่มติดอาวุธปาเลสไตน์ได้ควบคุมตัวผู้คนประมาณ 250 คนจากอิสราเอล รวมทั้งชาวอิสราเอลและผู้ที่ไม่ใช่ชาวปาเลสไตน์ ระหว่างการโจมตีอิสราเอลที่นำโดยฮะมาส เจ้าหน้าที่ของฮะมาสจัดให้การปล่อยตัวชาวปาเลสไตน์จากเรือนจำอิสราเอลเป็นหนึ่งในแรงจูงใจหลักสำหรับการโจมตีในอิสราเอลเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ก่อนหน้านั้น อิสราเอลได้ควบคุมตัวชาวปาเลสไตน์ 5,200 คนที่ถูกจองจำก่อนสงคราม แต่ตามข้อมูลของเจ้าหน้าที่ชาวปาเลสไตน์ จำนวนดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 10,000 คน ท่ามกลางคลื่นของการกักขังจำนวนมาก หลังจากการเนรเทศคนงานชาวกาซาที่ถูกคุมขังหลายพันคน คณะกรรมการเพื่อผู้ถูกคุมขังและกิจการอดีตนักโทษชาวปาเลสไตน์ได้วางจำนวนไว้ที่ประมาณ 8,300 คน
การเจรจา.
ฮะมาสเสนอข้อตกลงที่เรียกว่า ทุกคนสำหรับทุกคน หรือ ทั้งหมดเพื่อทั้งหมด ซึ่งเป็นการปล่อยตัวประกันทั้งหมดที่ถูกจับในฉนวนกาซาเพื่อแลกกับการที่อิสราเอลปล่อยตัวชาวปาเลสไตน์หลายพันคนในเรือนจำของอิสราเอล 
เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน มีรายงานว่ากลุ่มฮะมาสบอกกับผู้ไกล่เกลี่ยของกาตาร์ว่ากลุ่มนี้เต็มใจที่จะปล่อยตัวประกันผู้หญิงและเด็กมากถึง 70 คนที่ถูกคุมขังในฉนวนกาซาเป็นเวลา 5 วัน และปล่อยตัวผู้หญิงและเด็ก 275 คนที่ถูกอิสราเอลควบคุมตัว
เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน มีการประกาศว่าอิสราเอลและฮะมาสบรรลุข้อตกลงเกี่ยวกับการหยุดยิงและปล่อยตัวตัวประกัน 50 คน เพื่อเป็นการตอบสนองรัฐบาลอิสราเอลจะปล่อยตัวนักโทษชาวปาเลสไตน์ 150 คน กลุ่มฮะมาสยอมรับว่าเด็ก ๆ จะเป็นองค์ประกอบหลักของตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัว
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ไม่กี่วันหลังสิ้นสุดการหยุดยิงระหว่างอิสราเอลกับฮะมาส ศอเลียะห์ อัลอารูรี รองหัวหน้ากลุ่มฮะมาส กล่าวว่าจะไม่มีการแลกปลี่ยนนักโทษ/ตัวประกันกับอิสราเอลจนกว่าจะมีการหยุดยิงที่กาซา
การปล่อยตัว.
เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 รัฐบาลอิสราเอลยืนยันว่าตัวประกันชาวอิสราเอล 13 คนได้รับการปล่อยตัวแล้ว เศรษฐา ทวีสิน นายกรัฐมนตรีของไทย ยืนยันผ่านสื่อสังคมว่าตัวประกันชาวไทย 12 คนได้รับการปล่อยตัวจากฉนวนกาซาแล้ว ต่อมาในวันนั้น มีการรายงานว่าจากตัวประกัน 24 คนที่ปล่อยตัวครั้งแรก เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ในจำนวนนี้ประกอบด้วยพลเมืองอิสราเอล 13 คน (ซึ่งบางคนเป็นพลเมืองสองสัญชาติ) พลเมืองไทย 10 คน และพลเมืองฟิลิปปินส์หนึ่งคนโดยกระทรวงการต่างประเทศกาตาร์ มีรายงานว่าคนไทยจำนวนหนึ่งได้รับการปล่อยตัวนอกข้อตกลงพักรบ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน มีพลเมืองที่ได้รับการปล่อยตัว 105 คน ซึ่งรวมชาวอิสราเอล 81 คน ชาวไทย 23 คน และชาวฟิลิปปินส์คนเดียว
สุขภาพร่างกายของตัวประกัน.
ตัวประกันทั้งหมดได้รับรายงานว่ามีสุขภาพแข็งแรงดีคนหนึ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลตัวประกันที่ได้รับการปล่อยตัวเพียงไม่กี่คนได้พูดถึงประสบการณ์ของพวกเขา แต่คนที่เล่าว่าถูกขังอยู่ในที่แออัดซึ่งมีไฟฟ้าเพียงเล็กน้อยและไม่มีที่นอน มีอาหารอยู่ไม่มาก แต่พวกเขาได้รับไก่และข้าว ขนมปัง ฮัมมัสกระป๋อง เนยแข็ง และชา
บาซิลิกาเดลซันโตนิญโญ

มหาวิหารรองพระกุมารศักดิ์สิทธิ์  หรือชื่อท้องถิ่น บาซิลิกาเดลซันโตนิญโญเดเซบู  หรือมักเรียกกันว่า มหาวิหารซันตานิญโญ เป็นมหาวิหารรองในนครเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งขึ้นในปี 1565 โดยคุณพ่อ อังเดรส เด อูร์ดาเนตา และคุณพ่อ ดิเอโก เด อาร์แรรา ถือเป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศ สร้างขึ้นบนจุดที่ค้นพบรูปเคารพซันโตนิญโญเดเซบูระหว่างการออกเดินทางขอบมิกุเอล โลเปซ เด เลกัซปี รูปเคารพพระกุมารเยซูองค์นี้ เป็นองค์เดียวกับที่ แฟร์ดีนันด์ มาเจลลัน ถวายแด่ราชาฮูมาโบนเมื่อครั้นประกอบศีลจุ่มเข้าสู่โรมันคาทอลิกในปี 1521 พระสันตะปาปาปอลที่หก ยกสถานะที่นี่จากโบสถ์เป็นมหาวิหารในปี 1965 และประกาศให้ที่นี่เป็นสัญลักษณ์ของจุดกำเนิดและการเติบโตของศาสนาคริสต์ในประเทศฟิลิปปินส์
โบสถ์หลังปัจจุบันสร้างในปี 1740 และพระสันตะสำนักได้ประกาศให้ที่นี่เป็น "มารดาของโบสถ์ทั้งปวงในฟิลิปปินส์" (Mother and Head of all Churches in the Philippines) มหาวิหารอยู่ภายใต้เขตของสังฆมณฑลเซบู และแคว้นเอากัสตินซันโตนิญโญเดเซบู 
โบสถ์หลังแรกสร้างขึ้นโดยใช้ไม้และนีปา ก่อนที่จะมีการสร้างหลังใหม่ในปี 1605 แล้วเสร็จในปี 1626 กระนั้นโลสถ์หลังนี้ถูกเพลิงไหม้ในปี 1628 คุณพ่อ ฌวน เมดินา (Juan Medina, #เปลี่ยนทาง) เริ่มการก่อสร้างโบสถ์หลังใหม่ขึ้นในปีเดียวกันโดยใช้หินกับอิฐ แต่หยุดการก่อสร้างไปเพราะพบว่าโครงสร้างมีปัญา ต่อมาในปี 1735 จึงเริ่มก่อสร้างโบสถ์หลังปัจจุบัน โดยเริ่มต้นที่ฐานทำจากหิน การก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1740 ต่อมาในปี 1789 มีการบูรณปฏิสังขรณ์โบสถ์ และอีกครั้งในปี 1889 โดยคุณพ่อ มาเตโอ ดิเอซ (Mateo Diez, #เปลี่ยนทาง) โดยมีการเพิ่มเติมกน้าต่างเข้ามาในโครงสร้างเดิม มีการบูรณะครั้งใหญ่ในปี 1965 เนื่องมนโอกาสครบรอบสี่ศตวรรษในการเป็นคริสต์ของประเทศ
ซุมดาชุน

ซุมดาชุน (อักษรโรมัน: Sumda Chun) เป็นวัดและอารามในศาสนาพุทธแบบทิเบตตั้งอยู่ในหมู่บ้านซุมดาชุน ทางตอนเหนือของเลห์ ในเทือกเขาหิมาลัยในลาดัก ประเทศอินเดีย
ซุมดาชุนอยู่ภายใต้การดูแลของอารามเฮมิส (Hemis Monastery) ซึ่งมอบหมายภิกษุให้ประกอบศาสนพิธีปนะจำวันและดูแลอารามซุมดาชุน ซุมดาชุนในอดีจเป็นส่วนหนึ่งของเกิมปาซึ่งสร้างขึ้นในสมัยของลตซาวา ริมเชน ซังโป (Lotsawa Rinchen Zangpo, 957-1055) และเชื่อกันว่าเป็นหนึ่งในสามวัดที่ท่านสร้างขึ้นภายในคืนเดียว อีกสองแห่งคืออารามอาจี และ มังยู ทั้งสามวัดยังคงเป็นเส้นทางจาริกแสวงบุญของพุทธศาสนิกชนซึ่งจะเดินทางสักการะทั้งสามวัดในวันเดียว หมู่บ้านซุมดาชุนตั้งอยู่ที่ความสูง 3500 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีการสร้างถนนเข้าสู่หมู่บ้านครั้งแรกในปี 2019 ส่วนไฟฟ้าเข้าถึงครั้งแรกในปี 2017 ซึ่งไฟฟ้านี้ติดตั้งโดยโครงการสำรวจหิมาลัยโลก หมู่บ้านมีประชากรราง 120 คน ซึ่งล้วนมีส่วนร่วมในการดูแลและถวายเครื่องสักการะในวัด
ในปี 2010 ได้มีการเริ่มต้นโครงการอยุรักษ์ทางสถาปัตยกรรมและโครงการอนุรักษ์ศิลปกรรมของอาราม ระยะเวลา 5 ปี โดยสถาบันวิจัยศิลปะวัฒนธรรมลาดัก นัมคยัล (Namgyal Institute for Research on Ladakhi Art and Culture) ภายใต้ทุนสนับสนุนโดยกองทุนอนุสรณ์โลก
สถูป (chorten) ซึ่งมีการทาสีอันมีลักษณะโดดเด่นเฉพาะตัวของวัด อายุราวศตวรรษที่ 13 ได้รับการอนุรักษ์โดย เอ็มเอส อาร์ตคอนเซอร์เวชั่นโซลูชั่นส์ (M/s. Art Conservation Solutions) ร่วมกับมูลนิธิมรดกวัฒนธรรมหิมาลัย (Himalayan Cultural Heritage Foundation) และได้รับทุนสนับสนุนจากกองทุนอนุสรณ์โลกอีกครั้งในปี 2013
พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน

พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน  ก่อตั้งเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ณ อาคารที่ทำการไปรษณีย์กลางในทิมพู เมืองหลวงของประเทศภูฏาน พิพิธภัณฑ์รวบรวมเรื่องราววิวัฒนาการของการสื่อสาร การขนส่ง และบริการไปรษณีย์ในภูฏาน โดยผ่านการจัดแสดงชุดสะสมที่เป็นเกร็ดประวัติต่าง ๆ สิ่งประดิษฐ์ และตราไปรษณียากรหลากหลายประเภทที่ภูฏานผลิตตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
ห้องจัดแสดงทั้งห้าห้องของพิพิธภัณฑ์ตามรอยประวัติการพัฒนาระบบไปรษณีย์ของภูฏาน ตั้งแต่ประวัติบุรุษไปรษณีย์นักวิ่งที่เก่าแก่ที่สุด ไปจนถึงตราไปรษณียากรหายากและเป็นที่ต้องการสะสมของภูฏาน
สิ่งจัดแสดง.
ห้องจัดแสดงแรกใช้จัดแสดงนิทรรศการชั่วคราว สำหรับโอกาสพิเศษในประเทศและการออกตราไปรษณียากรใหม่
ห้องจัดแสดงที่สอง ย้อนรอยประวัติศาสตร์ของการสื่อสารในยุคก่อนการไปรษณีย์ซึ่งมีการใช้ผู้ส่งสารเพื่อส่งกฤษฎีกาและจดหมายของรัฐบาล
ห้องจัดแสดงที่สาม บอกเล่าเรื่องราวของการพัฒนาระบบไปรษณีย์และโทรเลขในภูฏาน โดยจัดแสดงอุปกรณ์และเครื่องใช้สำนักงานเก่าที่ เกี่ยวกับกิจการไปรษณีย์และโทรเลข
ห้องจัดแสดงที่สี่ จัดแสดงตราไปรษณียากรเทิดพระเกียรติราชวงศ์วังชุก พร้อมด้วยข้อมูลเกี่ยวกับระบอบราชาธิปไตยที่สถาปนาใน พ.ศ 2450 และพระราชประวัติโดยย่อของพระมหากษัตริย์ของภูฏานที่สืบทอดราชบัลลังก์ต่อมา
ห้องจัดแสดงที่ห้า จัดแสดงตราไปรษณียากรของภูฏาน ซึ่งเปรียบเสมือน "ยุวทูต" ในการเผยแพร่ความมีเอกราช วัฒนธรรมอันยาวนาน ตลอดจนสัตว์และพืชพรรณของภูฏาน สิ่งจัดแสดงที่โดดเด่นได้แก่ 'แสตมป์พูดได้' ของภูฏาน
วันทำการ.
พิพิธภัณฑ์เปิดตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 9.00–17.00 น. ในช่วงฤดูร้อน และ 9.00–16.00 น. ในช่วงฤดูหนาว และวันเสาร์เปิดดำเนินการเวลา 9.00–13.00 น. นอกจากนี้ยังเปิดให้บริการในช่วงเทศกาลทิมพูดรูบเชยฺอ (#เปลี่ยนทาง , "Drubchoe") และทิมพูเชจยู (#เปลี่ยนทาง , "Tshechu") อีกด้วย พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏานได้รับความนิยมในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติ และได้รับการจัดอันดับให้เป็น "สถานที่ท่องเที่ยวที่ต้องไปเยี่ยมชม" ในภูฏาน
ตัคติบาเฮ

ตัคติบาเฮ (ปาทาน/; Takht-i-Bahi) เป็นแหล่งโบราณคดี ซากของอดีตอารามในศาสนาพุทธ ในมาร์ดัน แคว้นไคเบอร์ ประเทศปากีสถาน เป็นหนึ่งในพุทธศาสนสถานที่สำคัญที่สุดในแถบคันธาระ และได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี
อารามนี้ตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 1 และมีการใช้งานเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 7 และได้รับการยอมรับโดยนักโบราณคดีว่าเป็นตัวแทนชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมอารามในศาสนาพุทธจากยุคสมัยนี้ แหล่งโบราณคดีนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 1980
ซากโบราณสถานนี้ตั้งอยู่ห่างไป จากเมืองมาร์ดัน ในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา ใกล้กันยังมีซากของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบขนาดเล็ก สร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน ตั้งอยู่ ซากโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านซึ่งเป็นนิคมที่มีการอยู่อาศัยในยุคปัจจุบันและใช้ชื่อเดียวกัน ตัคติบาเฮตั้งอยู่บนเขาที่ความสูง และห่างไปราว จากตลาดปสานของหมู่บ้าน พื้นที่โดยรอบในปัจจุบันเป็นพื้นที่ทำการเกษตร
วัดยงเหอ

วัดยงเหอ ("วังแห่งสันติภาพและความกลมเกลียว") หรือที่รู้จักกันในชื่อ อารามลามะหยงเหอ หรือ วัดลามะ เป็นวัดและอารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต นิกายเกอลุกปะ ตั้งอยู่บนถนนหยงเหอกงหมายเลข 12 อำเภอตงเชิง ปักกิ่ง ประเทศจีน สถาปัตยกรรมและศิลปะของวัดเป็นการผสมผสานระหว่างรูปแบบของจีนฮั่นและทิเบต วัดแห่งนี้เป็นหนึ่งในอารามพุทธศาสนาทิเบตที่ใหญ่ที่สุดในจีนแผ่นดินใหญ่ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ ลามะหูเสวียเฟิง วัดหยงเหอเคยเป็นวัดพุทธศาสนาที่มีสถานะสูงสุดของประเทศในช่วงกลางและปลายราชวงศ์ชิง
วัดยงเหอเริ่มสร้างขึ้นในปี 1694 ในสมัยราชวงศ์ชิง ตรงที่ในอดีตเป็นที่พำนักของขันทีประจำราชสำนักในสมัยราชวงศ์หมิง วัดยงเหอเป็นสถานที่ประสูติของจักรพรรดิเฉียนหลง และในสมัยราชวงศ์ชิงตอนกลางและตอนปลาย วัดยงเหอถือเป็นวัดพุทธที่มีระดับสูงที่สุดในจักรวรรดิ
เนื่องด้วยวัดยงเหอเป็นวัดพุทธแบบทิเบต จึงมีการประกอบศาสนพิธีแบบทิเบต ซึ่งรวมถึงการร่ายรัม “ชัม” (Cham Dance) ซึ่งมีบันทึกว่ามีประกอบครั้งแรกในปี 1746 จัดโดยจักรพรรดิเฉียนหลง การร่ายรำนี้จัดขึ้นทุกวันที่ 28 ของเดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ และวันที่สี่ของเดือนแรก ในช่วงแรกของการตั้งวัดขึ้น ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรม วัดถูกปิด การร่ายรำนี้จึงหยุดไปก่อนที่จะกลับมาปฏิบัติอีกครั้งในปี 1987
อารามอามาร์บายัสกาลันท์

อารามอามาร์บายัสกาลันท์ (ᠠᠮᠤᠷ ᠪᠠᠶᠠᠰᠬᠤᠯᠠᠩᠲᠤ ᠬᠡᠶᠢᠳ"Amurbayasqulangtu keyid"; "Urgun Elhe Sy", #เปลี่ยนทาง ; Amarbayasgalant Monastery) เป็นหนึ่งในสามอารามในศาสนาพุทธที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมองโกเลีย อารามตั้งอยู่ในหุบเขาอีเวน (Iven Valley) ใกล้กับแม่น้ำเซเล็งก์ ในอำเภอบาโรบูเรน จังหวัดเซเล็งก์ ทางตอนเหนือของประเทศมองโกเลีย เมืองใกล้สุดคือเอร์เดเน็ท ซึ่งห่างไป 60 กิโลเมตรทางใต้
อารามนี้ตั้งขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิยงเจิง แล้วเสร็จในสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง เพื่อใช้เป็นที่ไว้ร่างของซานาบาซาร์ (1635–1723) ผู้นำทางจิตวิญญาณในศาสนาพุทธแบบทิเบตแห่งคัลคาในมองโกเลียนอก ตลอดจนเป็นอาจารย์ทางจิตวิญญาณให้แก่จักรพรรดิคังซีซึ่งเป็นบรรพชนของจักรพรรดิทั้งสอง ว่ากันว่าเมื่อครั้นตามหาสถานที่ก่อสร้างอาราม คณะสำรวจได้พบกับเด็กชายสองคน คือ อามูร์ (Amur) กับ บายัสกูลังทู (Bayasqulangtu) กำลังวิ่งเล่นบนทุ่งหญ้าสเตปป์ จึงได้สร้างอารามขึ้นและตั้งชื่อตามเด็กทั้งสอง (Amur-Bayasqulangtu)
เจค็อบ ดับเบิลยู. เดวิส

เจค็อบ วิลเลียม เดวิส (1831–1908) เป็นช่างตัดเสื้อชาวรัสเซีย–อเมริกันเชื้อสายยิว ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้คิดค้นกางเกงยีนส์สมัยใหม่ เติบโตขึ้นมาในจักรวรรดิรัสเซีย เขาอพยพไปยังสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ยังเป็นชายหนุ่ม และใช้เวลาอยู่ที่แคนาดาด้วย เขาคิดค้นกางเกงยีนส์โดยใช้เนื้อผ้าที่แข็งแรงทนทานและหมุดย้ำเพื่อเสริมจุดอ่อนในตะเข็บ และร่วมมือกับลีวาย สเตราส์เพื่อผลิตกางเกงยีนส์เหล่านี้ในปริมาณมาก
ชีวิตในวัยเด็ก.
เดวิสเกิดในครอบครัวชาวยิวในเมืองรีกาในปี 1831 ในช่วงเวลานี้ เขาได้ฝึกฝนและทำงานเป็นช่างตัดเสื้อ
อพยพไปสหรัฐอเมริกา.
ในปี 1854 เมื่ออายุ 23 ปี เขาอพยพไปยังสหรัฐอเมริกา และมาถึงนิวยอร์กซิตีซึ่งเขาได้เปลี่ยนชื่อและนามสกุลเป็นเจค็อบ เดวิส ที่นั่นเขาเปิดร้านตัดเสื้อก่อนที่จะย้ายไปเมน จากนั้นในปี 1856 ไปซานฟรานซิสโก ก่อนที่จะย้ายไปวีฟเวอร์วิลล์
ช่วงเวลาในแคนาดา.
หลังจากการเดินทางครั้งนี้ในอเมริกา เชื่อกันว่าในช่วงเวลานั้นเขาทำงานเป็นช่างตัดเสื้อให้กับนักเดินทาง ในปี 1858 เดวิสออกจากแคลิฟอร์เนียและย้ายไปแคนาดาตะวันตกเพื่อพยายามหางานที่ทำกำไรได้มากขึ้น ที่นั่น เดวิสได้พบกับแอนนี่ พาร์คเชอร์ หญิงสาวผู้อพยพชาวเยอรมันซึ่งเขาแต่งงานและอยู่ด้วยกัน จาค็อบและแอนนี่มีลูก 6 คน ในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในแคนาดา เดวิสทำงานร่อนหาทองที่แม่น้ำเฟรเซอร์
กลับสู่อเมริกา.
ในเดือนมกราคม 1867 เดวิสกลับไปซานฟรานซิสโกพร้อมกับแอนนี่และครอบครัวของเขา ต่อมาในปีนั้น พวกเขาย้ายไปที่เวอร์จิเนียซิตี รัฐเนวาดา ซึ่งเขาขายยาสูบและเนื้อหมูขายส่งก่อนเริ่มทำงานเป็นช่างตัดเสื้ออีกครั้ง ในปี 1868 ครอบครัวได้ย้ายไปที่เมืองรีโน รัฐเนวาดา ซึ่งในเวลานั้นเป็นเมืองทางรถไฟเล็กๆ และที่นั่นเขาได้ช่วยเฟรดเดอริก เฮอร์ทลีนสร้างโรงเบียร์ ในปี 1869 เดวิสกลับมาทำธุรกิจเดิม โดยเปิดร้านตัดเสื้อที่ถนนสายหลักของเมือง
ร้านตัดเสื้อในรีโน.
ในร้านตัดเสื้อของเขา เดวิสทำสิ่งของอเนกประสงค์ เช่น เต็นท์ ผ้าห่มม้า และผ้าคลุมเกวียน ให้กับคนงานรถไฟของทางรถไฟสายเซ็นทรัลแปซิฟิก ผ้าที่เดวิสใช้คือผ้าเป็ด ผ้าเดนิม และผ้าฝ้าย ที่เขาซื้อจาก ลีวาย สเตราส์ แอนด์ โค ซึ่งเป็นบริษัทสรรพสินค้าในซานฟรานซิสโก เพื่อเสริมความแข็งแรงให้กับสิ่งของที่เขาทำ เดวิสจึงตอกหมุดทองแดงลงไประหว่างตะเข็บ
การถือกำเนิดของยีนส์.
ในเดือนธันวาคม 1870 ลูกค้าขอให้เดวิสทำกางเกงทำงานที่ทนทานให้กับสามีของเธอที่เป็นช่างตัดไม้ เขาสร้างกางเกงที่แข็งแรงเหมาะกับการทำงานโดยใช้ผ้าเป็ดรวมถึงเสริมความแข็งแรงทนทานของตะเข็บและกระเป๋าด้วยหมุดทองแดง
มายฮีโร (วิดีโอเกม)

มายฮีโร  หรือที่รู้จักในชื่อเซชุงสแกนดัล (การแปลตรงตัว 'วัยรุ่นฉาวโฉ่') ในประเทศญี่ปุ่น เป็นเกมแนวบีตเอ็มอัปแบบเลื่อนด้านข้างที่วางจำหน่ายโดยบริษัทเซกาสำหรับอาร์เคดใน ค.ศ. 1985 และสำหรับมาสเตอร์ซิสเตมในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1986 ซึ่งเกมนี้ได้รับการออกแบบโดยโคตาโร ฮายาชิดะ
รูปแบบการเล่นจะคล้ายกับเกม"กังฟูมาสเตอร์"ของบริษัทไอเรมที่วางจำหน่ายใน ค.ศ. 1984 แต่"มายฮีโร"แตกต่างจากเกมศิลปะการต่อสู้ก่อนหน้า โดยได้เบี่ยงเบนจากฉากศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิม และแทนที่ด้วยการเกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมในเมืองร่วมสมัยที่มีแก๊งข้างถนน ซึ่งเหมือนเกมแนวบีตเอ็มอัปในเวลาต่อมา เช่น "เรนอิเกด" (ค.ศ. 1986) และ"ดับเบิลดรากอน" (ค.ศ. 1987)
รูปแบบการเล่น.
เวอร์ชันอาร์เคดประกอบด้วยสามด่านที่ต่างกัน โดยแต่ละด่านจะดำเนินวนซ้ำต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจนกว่าผู้เล่นจะหมดชีวิต ซึ่งเริ่มด้วยตัวละครของผู้เล่น (ที่ชื่อทาเกชิในประเทศญี่ปุ่น และชื่อสตีเวนตามปรากฏในใบปลิวอาร์เคดของทวีปยุโรป) ขณะเดินชมถนนในเมือง ก็ได้มีนักเลงวิ่งมาโฉบแฟนสาวของเขาไป (ที่ชื่อเรมีตามปรากฏในใบปลิวอาร์เคด หรือชื่อมาริในประเทศญี่ปุ่น) ขณะที่เขาไล่ตามมัน เขาจะต้องต่อสู้กับแก๊งอันธพาลข้างถนนคนอื่น ๆ เมื่อผ่านไปได้ครึ่งทางของด่าน สตีเวนมีโอกาสที่จะช่วยชีวิตผู้เห็นเหตุการณ์ที่ถูกคุมตัว ซึ่งหากได้รับการช่วยเหลือก็จะช่วยเขาต่อสู้จนกว่าผู้เห็นเหตุการณ์นี้จะถูกกำจัด ไม่นาน (หลังจากกระโดดข้ามบรรดาแท่นและหลบลูกไฟ) สตีเวนก็มาถึงชายหาดและต่อสู้กับอันธพาลที่จับกุมเรมีไว้ หลังจากที่บอสของด่านนี้พ่ายแพ้หลังจากถูกโจมตี 10 ครั้ง ก็จะผ่านด่านดังกล่าว ซึ่งกระบวนการเดียวกันนี้จะเกิดขึ้นซ้ำในช่วงที่เหลือของเกม เฉพาะการออกแบบกับบอสและด่านอีกสองด่านเท่านั้น ซึ่งการออกแบบด่านที่ 2 มีลักษณะคล้ายกับมหากาพย์นินจาญี่ปุ่นยุคเอโดะ โดยมีศัตรูและบอสในธีมนินจา ตามด้วยธีมไซไฟที่อิงจากซีรีส์"พิภพวานร"อย่างหลวม ๆ รวมถึงศัตรูที่เป็นมนุษย์วานร และบอส
เนื่องจากข้อจำกัดด้านพื้นที่ในเซกาการ์ด พอร์ตเซกา มาสเตอร์ซิสเตม จึงนำเสนอเฉพาะแก๊งข้างถนนใน 3 ด่านที่จะวนซ้ำอย่างต่อเนื่องจนกว่าผู้เล่นจะเสียชีวิตทั้งหมดและเกมโอเวอร์ ส่วนศัตรูที่เป็นนินจา และมนุษย์วานรจากเวอร์ชันอาร์เคดจะถูกละไว้
การตอบรับ.
ในประเทศญี่ปุ่น "เกมแมชชีน"ฉบับวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1985 ได้จัดอันดับให้"มายฮีโร"เป็นยูนิตอาร์เคดบนโต๊ะที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของเดือน
ไมก์ รอเบิตส์ และสตีฟ ฟิปส์ จากนิตยสาร"คอมพิวเตอร์เกมเมอร์"ได้วิจารณ์เกมเวอร์ชันอาร์เคดในเชิงบวก พวกเขากล่าวว่าถึงแม้ "จะธรรมดากว่าเกม"แฮงก์-ออน" ที่น่าทึ่งนิดหน่อย" แต่ก็ยัง "ค่อนข้างสนุก" และมี "รูปแบบที่สนุกสนานของธีมเกมกังฟู" พวกเขาเล่าว่า "ฉากและกราฟิกที่ดีทำให้เกมนี้เป็นเกมที่สนุกสนาน" พร้อมด้วยปริศนาที่ "ค่อนข้างยาก"
เซอร์เบียในสงครามยูโกสลาเวีย

เซอร์เบีย ได้มีส่วนร่วมในสงครามยูโกสลาเวีย ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างปี 1991 ถึงปี 1999 โดยมีสงครามสิบวัน สงครามประกาศอิสรภาพโครเอเชีย สงครามบอสเนีย และสงครามคอซอวอ โดยตั้งแต่ปี 1991 ถึงปี 1997 สลอบอดัน มีลอเชวิช ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเซอร์เบียในช่วงที่เซอร์เบียเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย (FRY) แต่ศาลอาญาระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย (ICTY) ได้กำหนดว่ามีลอเชวิชเป็นผู้ควบคุมกองกำลังเซิร์บในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและโครเอเชียในช่วงสงครามมีการสู้รบตั้งแต่ปี 1991 ถึงปี 1995
สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียถูกกล่าวหาว่าสนับสนุนกองกำลังกบฏเซิร์บในโครเอเชียและบอสเนีย จึงได้ถูกองค์กรและสถาบันระหว่างประเทศส่วนใหญ่ระงับการเป็นสมาชิก และมีการบังคับใช้มาตรการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจและการเมือง ซึ่งส่งผลให้เกิดหายนะทางเศรษฐกิจและผู้คนจำนวนมหาศาลอพยพออกนอกประเทศ การทิ้งระเบิดของเนโทในยูโกสลาเวียในช่วงสงครามคอซอวอสร้างความเสียหายอย่างมากต่อโครงสร้างพื้นฐานและเศรษฐกิจของประเทศ หลังสงครามยูโกสลาเวีย เซอร์เบียกลายเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ลี้ภัยและผู้พลัดถิ่นภายในประเทศจำนวนมากที่สุดในยุโรป
หลังจากการขึ้นสู่อำนาจของมีลอเชวิชและการปะทุของสงครามยูโกสลาเวีย ขบวนการต่อต้านสงครามก็ได้เพิ่มขึ้นในเซอร์เบียเป็นจำนวนมาก คาดว่ามีผู้คนระหว่าง 50,000 ถึง 200,000 คนถูกปลดจากกองทัพประชาชนยูโกสลาเวีย ในขณะที่ผู้คนระหว่าง 100,000 ถึง 150,000 คนอพยพออกจากเซอร์เบียหลังจากปฏิเสธที่จะเข้าร่วมสงคราม การโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาลมีลอเชวิชมีบทบาทสำคัญในสงคราม
หลังจากพรรคของมีลอเชวิชพ่ายแพ้การเลือกตั้งท้องถิ่นเมื่อปี 1996 การประท้วงต่อต้านรัฐบาลในปี 1996-1997 และการคว่ำบาตรการเลือกตั้งปี 1997 โดยฝ่ายค้าน เนื่องจากการเลือกตั้งที่ผิดปกติ พันธมิตรฝ่ายค้านได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งในปี 2000 นำไปสู่การโค่นล้มมีลอเชวิชและยูโกสลาเวียได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกสหประชาชาติ และได้จับกุมมีลอเชวิชเพื่อส่งผู้ร้ายข้ามแดนเพื่อเข้ารับการพิจารณาคดีในข้อหาอาชญากรสงคราม
คอซีย์ มามุ

คอซีย์ มามุ (เกิด 23 เมษายน พ.ศ. 2514) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี และกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ
ประวัติ.
คอซีย์ เกิดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2514 เป็นบุตรนายบาราเฮง แมะสง สาและ ด้านครอบครัวสมรสกับนางรอมือละ มามุ มีบุตร 3 คน
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาพัฒนาชุมชน จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา และระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการปกครองท้องถิ่น จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
งานการเมือง.
คอซีย์ เข้าสู่งานการเมืองท้องถิ่น เริ่มตั้งแต่การเป็นสมาชิกสภาตำบลนาประดู่ และสมาชิกองค์การบริหารส่วนตำบลนาประดู่ ตามลำดับ จนกระทั่งมาดำรงตำแหน่งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนตำบลนาประดู่ ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 จนถึง พ.ศ. 2564 ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2566 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ โดยเอาชนะมูฮำมัดอารีฟีน จะปะกิยา อดีต สส.จากพรรคประชาชาติ และอับดุลบาซิม อาบู อดีต สส.จากพรรคภูมิใจไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
คอซีย์ มามุ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
Amanita subjunquillea

Amanita subjunquillea มีชื่อในภาษาอังกฤษว่า East Asian death cap เป็นเห็ดในสกุล "Amanita" ซึ่งปรากฏในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หากกินเข้าไป อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ โดยมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับ "A. phalloides"
เดิมมีรายงานเกี่ยวกับพิษน้อย แต่ภายหลังมีการระบุถึงความเป็นพิษของ "A. subjunquillea" เป็นอย่างดี งานวิจัยในประเทศเกาหลีเปิดเผยว่าพิษของมันมีผลคล้ายกับ "A. phalloides" ได้แก่ อาการเกี่ยวกับทางเดินอาหาร, พิษต่อตับ และอัตราการเสียชีวิตอยู่ที่ 12.5% เห็นชนิดนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตไป 5 ใน 6 คนที่กินเข้าไปในมณฑลเหอเป่ย์ ประเทศจีนใน ค.ศ. 1994
"Amanita subjunquillea" var. "alba" สายพันธ์ุสีขาวล้วน พบในจีนตะวันตกเฉียงใต้ ประเทศญี่ปุ่น และอินเดียเหนือ
ห้าเทพผู้พิทักษ์

ห้าเทพผู้พิทักษ์  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแนวจินตนิมิต โลดโผน-ผจญภัย สัญชาติอเมริกันในปี 2012 ผลิตโดยดรีมเวิกส์แอนิเมชัน และจัดจำหน่ายโดยพาราเมาต์พิกเจอส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดยปีเตอร์ แรมซีย์ (ในการกำกับเรื่องแรกของเขา) จากบทภาพยนตร์โดยเดวิด ลินด์เซย์-อาแบร์ ที่สร้างจากหนังสือชุด "เดอะการ์เดียนส์ออฟไชลด์ฮุด" และภาพยนตร์สั้นเรื่อง "เดอะแมนอินเดอะมูน" โดยวิลเลียม จอยซ์ นำแสดงโดยคริส ไพน์, อเล็ก บอลด์วิน, จู๊ด ลอว์, อิสลา ฟิชเชอร์ และฮิว แจ็กแมน ภาพยนตร์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับผู้พิทักษ์ซานตาคลอส เทพพิทักษ์ฟัน กระต่ายอีสเตอร์ และแซนด์แมน ที่ขอความช่วยเหลือจากแจ็ก ฟรอสต์ เพื่อหยุดยั้งพิตช์แบล็ก ผู้ชั่วร้ายไม่ให้กลืนกินโลกในความมืดมิดด้วยการต่อสู้แห่งความฝัน
"ห้าเทพผู้พิทักษ์" เข้าฉายในสหรัฐเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 โดยทั่วไปภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์และผู้ชม แต่แม้จะทำรายได้ 306.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลกเทียบกับงบประมาณ 145 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ก็ยังเป็นเรื่องที่น่าผิดหวังในบ็อกซ์ออฟฟิศ และสตูดิโอต้องสูญเสียไปประมาณ 87 ล้านดอลลาร์สหรัฐเนื่องจากต้นทุนการตลาดและการจัดจำหน่าย ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม และรางวัลแอนนี สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม
เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องสุดท้ายของดรีมเวิกส์ที่จัดจำหน่ายโดยพาราเมาต์พิกเจอส์ เริ่มต้นด้วย "เดอะ ครู้ดส์" (2013) โดยทเวนตีท์เซนจูรีฟ็อกซ์จะจัดจำหน่ายภาพยนตร์ของดรีมเวิกส์ จนกระทั่งเรื่อง "กัปตันกางเกงใน เดอะมูฟวี่" (2017) ไม่สามารถทำรายได้ และเรื่อง "รูบี้ สาวน้อยอสูรทะเล" (2023) กลายเป็นภาพยนตร์ที่ขาดทุนมากที่สุดของสตูดิโอ
วัดสิริสีลสุภาราม

วัดสิริสีลสุภาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต บนเนื้อที่ 38 ไร่ อยู่ห่างจากวัดฉลองเพียง 500 เมตร
วัดสิริสีลสุภาราม หรือ วัดหลวงปู่สุภา แต่เดิมชื่อ วัดสีลสุภาราม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2546 พระมงคลวิสุทธิ์ (หลวงปู่สุภา กนฺตสีโล) เดิมอยู่ที่วัดเขารังสามัคคีธรรม ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2554 มีผู้ศรัทธาบริจาคที่ดินแปลง ณ ถนนเจ้าฟ้าตะวันตก ตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ท่านจึงย้ายมาอยู่ในที่ดินดังกล่าว และสร้างวัดใหม่ขึ้น วัดแห่งนี้เป็นวัดลำดับที่ 39 ที่หลวงปู่สุภาได้สร้างขึ้น รวมถึงท่านได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาส สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระราชทานนามว่า "วัดสิริสีลสุภาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2554
วัดมีอุโบสถทรงกลมสีขาวและด้านล่างยังมีโบสถ์กลางน้ำและ พิพิธภัณฑ์รูปเหมือนของหลวงปู่สุภา
ตลาดน้ำยะกัง

ตลาดน้ำยะกัง ขนม 100 ปี เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดนราธิวาส ซึ่งมีการขายขนมโบราณ ที่ทำโดยคนในชุมชน
ความเป็นมา.
ตลาดน้ำยะกัง ขนม 100 ปี อดีตเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญของจังหวัดนราธิวาส เพราะอยู่ติดแม่น้ำ เคยเป็นท่าเรือขนาดใหญ่เป็นตลาดแลกเปลี่ยนสินค้าเพื่อลำเลียงไปยังเมืองต่าง ๆ เช่น ปัตตานี สายบุรี กลันตัน สิงคโปร์ อินโดนีเซีย เป็นต้น จึงทำให้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้านอาหาร และขนม ที่สำคัญ
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2555 จังหวัดนราธิวาสได้สนับสนุนและมอบงบประมาณในการพัฒนาตลาดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2559 ชุมชนได้ก่อตั้งคณะกรรมการชุดแรกขึ้น เพื่อบริหารจัดการตลาด และเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ.2559
ที่ตั้ง.
ตั้งอยู่บริเวณริมคลองยะกัง ชุมชนยะกัง 1 ตำบลบางนาค อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส ห่างจากตัวเมืองนราธิวาส ประมาณ 3 กิโลเมตร พื้นที่ยาวประมาณ 900 เมตร
ดานีเอล ริช

ดานีเอล ริช (เกิด 5 มีนาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักการเมืองชาวลีชเทินชไตน์ อดีตนายกรัฐมนตรีลีชเทินชไตน์ อดีตรองนายกรัฐมนตรีลีชเทินชไตน์ และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโครงสร้างพื้นฐาน กิจการเศรษฐกิจ และกีฬา ตั้งแต่ปี 2017 ถึง 2021 ในรัฐบาลของเอรีอัน ฮัลเลอร์
ประวัติ.
ก่อนหน้านี้ดานีเอล ริชเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมลีชเทินชไตน์ในวาดุซ ตั้งแต่ปี 1990 ถึง 1998 และได้รับปริญญาตรีด้านธุรกิจ ต่อมาเขาศึกษาด้านการบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัย St. Gallen และ Zurich ของสวิตเซอร์แลนด์ รวมถึงมหาวิทยาลัย Ludwig-Maximilian ใน Munich ตั้งแต่ปี 1999 ถึง 2003 เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาสาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัย Zurich
จากนั้นดานีเอล ริชจึงเริ่มการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาสารสนเทศธุรกิจที่มหาวิทยาลัย Freiburg ในปี 2004 และในปี 2006 ถึง 2007 เป็นนักวิชาการรับเชิญที่มหาวิทยาลัย Melbourne ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเข้าพักวิจัย ระหว่างนี้เขายังทำงานเป็นอาจารย์ที่ University of Applied Sciences of Northwestern Switzerland  เขาสำเร็จการศึกษาที่เมืองท Freiburg ในปี 2007 และได้รับปริญญาเอกสาขาเศรษฐศาสตร์ (dr. rer. pol.)
ในปี 2007 เขาเป็นผู้จัดการโครงการ หัวหน้าฝ่ายขาย และประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาดที่ Unic AG ซึ่งเป็นบริษัทที่ปรึกษาด้านธุรกิจอิเล็กทรอนิกส์ในเมือง Zurich และ Bern ตั้งแต่ปี 2015 เขาทำงานเป็นประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาดที่ Liechtensteinische Post จนกระทั่งเข้าสู่การเป็นรัฐบาลในปี 2017
ในปี 2009 ดานีเอล ริชเป็นสมาชิกของคณะกรรมการผู้ก่อตั้งคณะกรรมการจัดงานและองค์กรอุปถัมภ์ของเทศกาล FL1.LIFE ในเมืองชาน เขาแต่งงานกับ Jasmin Schädler และมีลูกสองคน
ในปี 2015 ถึง 2017 เขาเป็นสมาชิกคณะกรรมการใน Liechtensteiner forum สำหรับเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (IKT Forum Liechtenstein)
ในปี 2016 ดานีเอล ริชเป็นสมาชิกของรัฐสภาของ Liberal-conservative Patriotic Union (VU)หลังการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2017 เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นรองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลผสมร่วมกับพรรค Progressive Citizens (FBP) ซึ่งเป็นพรรคอนุรักษ์นิยมแห่งชาติ ในฐานะรองนายกรัฐมนตรีเขายังดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโครงสร้างพื้นฐาน เศรษฐกิจ และกีฬาอีกด้วย ในที่สุดเขาก็ได้เป็นนายกรัฐมนตรีหลังการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2021 เป็นหัวหน้ารัฐบาลผสมชุดใหม่ร่วมกับ Sabine Monauni จากพรรค FBP
ดนตรีเกาหลีใต้ใน พ.ศ. 2567

บทความต่อไปนี้คือรายการเหตุการณ์และการวางจำหน่ายที่เกิดขึ้น หรือที่คาดว่าจะเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2024 ในวงการดนตรีของประเทศเกาหลีใต้
เปิดตัวและยุบวงใน พ.ศ. 2567.
กลุ่มเปิดตัว.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
เปิดตัวศิลปินเดี่ยว.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ยุบวง.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
มิลัน มิลูตีนอวิช

มิลัน มิลูตีนอวิช (19 ธันวาคม 1942 – 2 กรกฎาคม 2023) เป็นนักการเมืองชาวเซอร์เบียซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเซอร์เบียระหว่างปี 1997–2002
มิลูตีนอวิชดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวิทยาศาสตร์เซอร์เบียระหว่างปี 1977–1982 และผู้อำนวยการหอสมุดแห่งชาติเซอร์เบียระหว่างปี 1983–1987 เอกอัครราชทูตสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียประจำกรีซ (1989–1995) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหพันธรัฐยูโกสลาเวีย (1995–1997) หลังจากหมดวาระการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในเดือนธันวาคม 2002 เขาได้มอบตัวต่อคณะตุลาการอาญาระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวียซึ่งพิจารณาคดีกับเขาในข้อหาก่ออาชญากรรมสงคราม เขาได้รับการตัดสินว่าไม่มีความผิดในทุกข้อกล่าวหาเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2009
พิกซี่ (เกิร์ลกรุป)

พิกซี่  เป็นเกิร์ลกรุปไทย สังกัดลิตเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนสามคนคือ มาเบล, พิมมา และอิงโกะ เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 พร้อมกับซิงเกิลชื่อ "เด็ด" ต่อมาในเดือนตุลาคม 2564 ได้ออกซิงเกิลที่สอง "มูเตลู" จากผลงานทั้งสองซิงเกิลนี้ ทำให้วงได้เข้าชิงรางวัลคมชัดลึก อวอร์ด สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ในปี 2565 วงออกซิงเกิลที่สาม "เกินต้าน" เพลงขึ้นอันดับที่ 43 บนชาร์ต"บิลบอร์ด" เพลงไทย ในเดือนกันยายน 2565 วงออกอัลบั้มชุดแรก "บลูม" ซิงเกิลในอัลบั้มอย่าง "ไม่ได้ก็ไม่เอา" ร้องรับเชิญโดย มารี เออเจนี เลอเลย์ ขึ้นสูงสุดที่อันดับ 9 และอยู่บนชาร์ตนาน 35 สัปดาห์ 
ประวัติ.
จารุวัฒน์ เชี่ยวอร่าม และนิตา ชวลิต ได้ก่อตั้งค่ายเพลงชื่อ ลิตเอนเตอร์เทนเมนต์ พร้อมกับเปิดออดิชันเพื่อค้นหาศิลปินฝึกหัด จากนั้นในเดือนมกราคม 2564 ศิลปินฝึกหัดจำนวน 10 คน ได้รับการเปิดเผยเป็นครั้งแรก ซึ่งรวมถึงมาเบล, พิมมา และอิงโกะ จนในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 ทั้งสามคนได้เปิดตัวเป็นสมาชิกของพิกซี่ โดยนับเป็นศิลปินกลุ่มแรกในสังกัด ซิงเกิลแรก "เด็ด" เป็นแนวอิเล็กโทรป็อปผสมฮิปฮอป เขียนโดยอัจฉริยา ดุลยไพบูลย์ และผลิตโดยธันวา เกตุสุวรรณ นักร้องนำวง เปเปอร์ เพลนส์ ในวันที่ 4 ตุลาคม วงยังออกซิงเกิลที่สอง "มูเตลู" จากผลงานทั้งสองซิงเกิลนี้ ทำให้วงได้เข้าชิงสองรางวัลที่งานโทตี้มิวสิกอวอร์ดส์ 2021 ได้แก่ ศิลปินหน้าใหม่แห่งปี และเพลงศิลปินกลุ่มหญิงยอดนิยม จากเพลง "มูเตลู" รวมถึงรางวัลคมชัดลึก อวอร์ด สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม
พิกซี่ออกซิงเกิลที่สามชื่อ "เกินต้าน" เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2565 เพลงขึ้นสูงสุดที่อันดับ 43 บนชาร์ต"บิลบอร์ด" เพลงไทย และยังได้เข้าชิงรางวัลโทตี้มิวสิกอวอร์ดส์ 2022 สาขาเพลงศิลปินกลุ่มหญิงยอดนิยม วันที่ 28 กันยายน วงออกอัลบั้มแรกในชื่อ "บลูม" ซิงเกิลในอัลบั้มอย่าง "ไม่ได้ก็ไม่เอา" ร้องรับเชิญโดยมารี เออเจนี เลอเลย์ ขึ้นสูงสุดที่อันดับ 9 และอยู่บนชาร์ตนาน 35 สัปดาห์ นอกจากนี้ เพลง "งอนละ" ยังติดอันดับที่ 70 วันที่ 10 ตุลาคม วงออกเพลง "HOT Dangerous" สำหรับประกอบโฆษณา อินฟินิกซ์ ฮอต 20 ซีรีส์ ในปี 2566 วงได้เข้าชิงรางวัลเดอะกีตาร์แม็กอะวอดส์ สาขากลุ่มยอดเยี่ยมแห่งปีและคลื่นลูกใหม่แห่งปี หลังจากนั้นออกซิงเกิลอื่น ๆ ตามมา เช่น "ชอบอยู่ รู้ยัง", "Dejayou" และ "ลองเลิกกันดีไหม"
ซอรัน จีนจิช

ซอรัน จีนจิช ([zɔ̝̌ran d͡ʑîːnd͡ʑit͡ɕ] ; 1 สิงหาคม 1952 – 12 มีนาคม 2003) เป็นนักการเมืองชาวเซอร์เบียซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของเซอร์เบียตั้งแต่ปี 2001 จนกระทั่งถูกลอบสังหารในปี 2003 เขาเป็นนายกเทศมนตรีกรุงเบลเกรดในปี 1997 จีนจิชเป็นนักการเมืองฝ่ายค้านมาอย่างยาวนานและสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาปรัชญา
จีนจิชเป็นหนึ่งในบุคคลสิบสามคนที่เป็นผู้ฟื้นฟูพรรคประชาธิปไตย ในคริสต์ทศวรรษ 1990 เขาเป็นหนึ่งในผู้นำร่วมของขบวนการต่อต้านสลอบอดัน มีลอเชวิช และกลายเป็นนายกรัฐมนตรีของเซอร์เบียในปี 2001 หลังจากการโค้นล้มมีลอเชวิช
ในฐานะนายกรัฐมนตรี เขาสนับสนุนการปฏิรูปเพื่อประชาธิปไตยและบูรณาการเซอร์เบียเข้ากับสหภาพยุโรป รัฐบาลของเขาให้สัตยาบันกับอนุสัญญายุโรปว่าด้วยสิทธิมนุษยชนและปรับใช้นโยบายใหม่ ๆ ตามข้อเสนอแนะของสภายุโรป ซึ่งนำไปสู่การจัดตั้งสถาบันต่าง ๆ เพื่อคุ้มครองสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพและเพื่อให้เซอร์เบียและมอนเตเนโกรกลายเป็นรัฐสมาชิกของสภายุโรปในปี 2003 รัฐบาลของเขาสนับสนุนความร่วมมืออย่างแข็งขันกับคณะตุลาการอาญาระหว่างประเทศสำหรับอดีตยูโกสลาเวีย (ไอซีทีวาย) หลังจากการจับกุมสมาชิกหน่วยปฏิบัติการพิเศษ (เยเอ็สเอ) และการส่งผู้ร้ายข้ามแดนไปยังศาลอาญาระหว่างประเทศ เยเอ็สเอได้การก่อการกำเริบโดยใช้อาวุธในเดือนพฤศจิกายน 2001 ในกรุงเบลเกรด จีนจิชถูกลอบสังหารในปี 2003 โดยซเว็ซดัน ยอวานอวิช อดีตสมาชิกเยเอ็สออซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มเซมูน
กรมองค์การพรรคคอมมิวนิสต์จีน

กรมองค์การคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน  เป็นหน่วยงานจัดการทรัพยากรมนุษย์ของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน รับผิดชอบการบริหารและควบคุมบุคลากรภายในพรรค
กรมองค์การเป็นหนึ่งในหน่วยงานสำคัญที่สุดของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เป็นหัวใจหลักของระบบพรรคการเมืองลัทธิเลนิน ควบคุมสมาชิกพรรคกว่า 70 ล้านคนทั่วทั้งประเทศ และจัดทํารายงานลับเกี่ยวกับรายละเอียดของผู้นําที่มีศักยภาพในอนาคตของพรรค หน่วยงานนี้ขึ้นชื่อในเรื่องของลักษณะที่เป็นความลับสูง ไชนานิวส์เซอร์วิส สื่อของรัฐ ระบุว่า "สวมผ้าคลุมหน้าลึกลับเสมอ" และในอดีตแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับสาธารณะหรือสื่อมวลชนเลย
เนื่องจากสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นรัฐพรรคการเมืองเดียว กรมองค์การพรรคจึงมีอำนาจควบคุมบุคลากรของรัฐอย่างมหาศาล ซึ่งเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในอำนาจของพรรค และเป็นกุญแจสำคัญในการครอบงำบุคลากรทั่วทั้งภาครัฐและอุตสาหกรรมทุกระดับ และเป็นหนึ่งในหน่วยงานสำคัญของคณะกรรมาธิการกลางร่วมกับกรมโฆษณาชวนเชื่อกลาง และกรมประสานงานระหว่างประเทศ
สามฝ่ายเจ้าแห่งพระราชอาณาจักรลาว

สามฝ่ายเจ้า  เป็นพระนามที่ถูกมอบให้กับเจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์ เจ้าสุวรรณภูมา และเจ้าสุภานุวงศ์ ผู้เป็นตัวแทนของฝ่ายกษัตริยนิยม กลุ่มสายกลาง และฝ่ายคอมมิวนิสต์แห่งพระราชอาณาจักรลาวตามลำดับ โดยพระนามดังกล่าวได้รับการเรียกขานมานับตั้งแต่ยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสงครามกลางเมืองลาว ซึ่งทั้งสามพระองค์ได้รับพระบรมราชโองการจากสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนาให้ร่วมกันจัดตั้งรัฐบาลผสมหลังจากที่ลาวได้รับเอกราช
ทั้งนี้ เจ้าสุวรรณภูมาและเจ้าสุภานุวงศ์เป็นพี่น้องกัน โดยทรงเป็นพระโอรสต่างพระมารดาในเจ้ามหาอุปราชบุญคง ประมุขเจ้านายฝ่ายวังหน้าในรัชกาลพระเจ้าศักรินทรฤทธิธำรงแห่งราชอาณาจักรหลวงพระบาง (ลาวภาคเหนือ) ส่วนเจ้าบุญอุ้มเป็นเจ้ารัชทายาทแห่งอดีตราชอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ (ลาวภาคใต้) ในช่วงก่อนรวบรวมแผ่นดินลาวเหนือ ลาวกลาง และลาวใต้ เข้าเป็นประเทศเดียวกันภายใต้ชื่อ "พระราชอาณาจักรลาว"
ความเป็นมาและผู้แทน.
ทั้งสามฝ่ายเจ้าต่างก็เป็นตัวแทนของมุมมองทางการเมืองที่แตกต่างกันถึงสามรูปแบบในช่วงสงครามกลางเมืองลาว (พ.ศ. 2502–2518) ซึ่งเป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายคอมมิวนิสต์ขบวนการปะเทดลาว (รวมถึงประเทศเวียดนามเหนือและกลุ่มชาวลาวจำนวนมาก) กับรัฐบาลพระราชอาณาจักรลาว โดยทั้งสองฝ่ายต่างก็ได้รับการสนับสนุนอย่างหนักทั้งจากภายนอกและภายในประเทศในฐานะของสงครามตัวแทน ระหว่างกลุ่มชาติมหาอำนาจในช่วงสงครามเย็น สงครามดังกล่าวถูกเรียกว่า สงครามลับ เป็นปฏิบัติการระหว่างกับกลุ่มกองกำลังทหารชาวม้ง
เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์.
เจ้าบุญอุ้ม (หรือ เสด็จเจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์ (12 ธันวาคม พ.ศ. 2454 – 17 มีนาคม พ.ศ. 2523) เป็นพระราชโอรสในเจ้าราชดนัย และเป็นเจ้าชายรัชทายาทแห่ง จำปาสัก และเป็น นายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรลาว ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2491-2493 และอีกครั้งหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2503–2505 พระองค์มีแนวคิดนิยมการเมืองฝ่ายขวาและสนับสนุนการแทรกแซงทางการเมืองในลาวโดยสหรัฐอเมริกา ทรงโค่นล้มรัฐบาลเจ้าสุวรรณภูมา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากผู้นำลาวกลุ่มของผุย ชนะนิกร และพลตรีภูมี หน่อสวรรค์ และพลเอกวังเปา ผู้นำชาวม้ง ในปี พ.ศ. 2503
เจ้าสุวรรณภูมา.
เจ้าสุวรรณภูมา (7 ตุลาคม พ.ศ. 2444 – 10 มกราคม พ.ศ. 2527) ทรงเป็นผู้นำฝ่ายเป็นกลางและเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งพระราชอาณาจักรลาว หลายครั้ง (พ.ศ. 2494–2497, พ.ศ. 2499–2501, พ.ศ. 2503 และ พ.ศ. 2505–2518) พระองค์ได้รับการสนับสนุนจากนายพลกองแลและรัฐบาลพระราชอาณาจักรลาว
เจ้าสุภานุวงศ์.
เจ้าสุภานุวงศ์ (13 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 – 9 มกราคม พ.ศ. 2538) มีพระมารดาเป็นสามัญชนชื่อหม่อมคำอ้วน ต่างจากเจ้าสุวรรณภูมาและเจ้าเพชรราช รัตนวงศา ผู้เป็นพระเชษฐาและพระอนุชาต่างพระมารดา ซึ่งมีพระมารดาเป็นเจ้านายในราชวงศ์ พระองค์ทรงเป็นประธานาธิบดีหุ่นเชิดของลาวตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2518 ถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2534 เป็นผู้นิยมลัทธิคอมมิวนิสต์อย่างแข็งขันและเป็นผู้นำของฝ่ายปะเทดลาว ทรงได้รับการสนับสนุนจากไกรสร พรหมวิหาร (ต่อมาเป็นนายกรัฐมนตรีและประธานาธิบดีของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว) และชาวเวียดนามเหนือ ภายในปี พ.ศ. 2515 กลุ่มปะเทศลาวพบว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะจัดตั้งแนวร่วมกับสมาชิกฝ่ายขวา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนายพลทหาร เจ้านายจากราชสกุล ณ จำปาศักดิ์ และนักการเมืองจากตระกูลชนะนิกร ซึ่งร่ำรวยและทรงอำนาจอย่างยิ่ง
รฺเหวี่ยน เวิงจ้ง

รฺเหวี่ยน เวิงจ้ง  เป็นวีรบุรุษชาวจีนในยุคราชวงศ์ฉิน ผู้ต่อสู้กับชนเผ่าซฺยงหนูบนกำแพงเมืองจีนที่เมืองชายแดนหลินเถา กล่าวกันว่ารฺเหวี่ยน เวิงจ้งเป็นยักษ์สูง 3 เมตร เรื่องราวของรฺวี่ยน เวิงจ้งถูกกล่าวถึงครั้งแรกโดยเกา โย่ว นักเขียนในศตวรรษที่ 3 โดยเขียนไว้ตำรา"หฺวายหนานจื่อ" และต่อมาได้รับการพัฒนาในศตวรรษที่ 6 เป็น"ฉุ่ยจิงจู้":
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ในปีที่ 26 ของรัชสมัยจิ๋นซีฮ่องเต้ เมื่อทุกสิ่งในใต้ฟ้าเพิ่งถูกผนวกเข้าด้วยกัน มียักษ์ตนหนึ่งปรากฏตัวในหลินเถา สูง 5 "จ้าง" รอยเท้ายาว 8 "ฉื่อ" จึงมีการวาดภาพและสร้างรูปหล่อโลหะที่เหมือนกับยักษ์ตนนี้ ยักษ์ตนนี้คือเวิงจ้ง จฺวินเหอ
จิ๋นซีฮ่องเต้จักรพรรดิพระองค์แรกของจีนโปรดให้สร้างรูปหล่อสัมฤทธิ์ขนาดยักษ์ที่มีรูปร่างเหมือนเยฺวี่ยน เวิงจ้ง นอกเหนือจาก"สิบสองมนุษย์ทองคำ"อันโด่งดังของพระองค์ สร้างด้วยการหลอมอาวุธสัมฤทธิ์ที่ยึดมาได้จากชัยชนะเหนือหกรัฐ รูปหล่อนี้ถูกวางไว้นอกพระราชวังหลวงที่เสียนหยาง ใกล้กับนครซีอาน
คำว่า "เวิงจ้ง" ได้กลายเป็นคำทั่วไปสำหรับใช้เรียกรูปหล่อสัมฤทธิ์และรูปสลักหินขนาดใหญ่ และใช้เรียกรูปสลักหยกที่วางไว้ภายในโลงศพคนตาย
บริการซื้อสินค้าจากบ้าน

บริการซื้อสินค้าจากบ้าน หรือ บริการจำหน่ายสินค้าทางไกล หรือที่รู้จักกันในนาม โฮมช็อปปิง  เป็นอุตสาหกรรมการค้าปลีกอิเล็กทรอนิกส์และช่องทางการซื้อสินค้าจากบ้าน ซึ่งรวมถึงบริษัทด้านโทรทัศน์และการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ เช่น อีเบย์, แอมะซอน เป็นต้น เช่นเดียวกับการสั่งซื้อทางไปรษณีย์แบบดั้งเดิมและร้านค้าปลีกที่มีหน้าร้านจริง บริการซื้อสินค้าจากบ้านช่วยให้ผู้บริโภคสามารถซื้อสินค้าอย่างเป็นส่วนตัวภายในบ้านของตนเองได้ เมื่อเทียบกับการซื้อสินค้าแบบดั้งเดิมซึ่งต้องซื้อสินค้าจากร้านค้าปลีกที่มีหน้าร้านจริง และห้างสรรพสินค้า
บริการซื้อสินค้าจากบ้านมี 3 ประเภทหลัก คือ
ผลการศึกษาพบว่าลูกค้าชื่นชอบบริการซื้อสินค้าจากบ้านอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะผู้ที่ทำงานทางไกลและชนชั้นแรงงานที่มีความถี่ในการทำงานที่หนาแน่น
ยุทธการที่หับป๋า (ค.ศ. 234)

ยุทธการที่หับป๋า  หรือ ยุทธการที่หับป๋าซินเสีย  เป็นการรบระหว่างรัฐวุยก๊กและง่อก๊กตั้งแต่ราวเดือนมิถุนายนถึงกันยายน ค.ศ. 234 ในยุคสามก๊กของจีน 
ภูมิหลัง.
ราวเดือนมีนาคม ค.ศ. 234 จูกัดเหลียงผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐจ๊กก๊กเปิดฉากการบุกขึ้นเหนือเพื่อรบกับวุยก๊กเป็นครั้งที่ 5 จ๊กก๊กร้องขอการสนับสนุนจากง่อก๊กที่เป็นรัฐพันธมิตรให้ร่วมกันโจมตีวุยก๊ก ซุนกวนจักรพรรดิง่อก๊กตอบตกลง
ยุทธการ.
ราวเดือนมิถุนายนหรือกรกฎาคมของปี ค.ศ. 234 ทัพซุนกวนที่อ้างว่ามีกำลังทหาร 100,000 นายยกไปตั้งมั่นอยู่ใกล้ทะเลสาบเจาอ๋อ (巢湖 "เฉาหู") จักรพรรดิซุนกวนทรงนำทัพด้วยพระองค์เองเข้าโจมตีป้อมปราการของฝ่ายวุยก๊กที่ซินเสีย (新城 "ซินเฉิง"; #เปลี่ยนทาง "เมือง/ป้อมปราการแห่งใหม่") ในหับป๋า (合肥 "เหอเฝย์") พระองค์ยังทรงส่งขุนพลลกซุนและจูกัดกิ๋นไปตั้งมั่นอยู่ที่กังแฮ ("เจียงเซี่ย") และเหมียนโข่ว  และทั้งคู่จะเข้าโจมตีซงหยง (襄陽 "เซียงหยาง") จากที่นั่น กองกำลังฝ่ายง่อก๊กกองที่สามนำโดยซุนเสียวและจาง เฉิง (張承) มุ่งไปยังกังเหลง ("เจียงหลิง") และชัวหยิน ("หฺวายอิน") โดยรวมแล้วง่อก๊กโจมตีวุยก๊กจากสามทิศทาง
ในเดือนกรกฎาคมหรือต้นเดือนสิงหาคม หมันทองขุนพลวุยก๊กต้องการนำกำลังเสริมไปสนับสนุนจาง อิ่ง  ผู้ทำหน้าที่ป้องกันซินเสีย แต่เตียวอี้ (田豫 "เถียน ยฺวี่") คัดค้านความคิดของหมันทอง เนื่องจากเห็นว่าการป้องกันของซินเสียนั้นเพียงพอแล้ว และยังกังวลว่าทัพง่อก๊กอาจจะหันมาโจมตีกำลังเสริมของวุยก๊กแทน เวลานั้นนายทหารของวุยก๊กหลายคนกำลังลากลับไปเยี่ยมบ้าน หมันทองเสนอให้เรียกนายทหารเหล่านั้นกลับมาเพื่อร่วมกันในการต้านข้าศึก แต่โจยอยจักรพรรดิวุยก๊กทรงไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของหมันทอง เพราะทรงเห็นว่าหับป๋า ซงหยง และเขากิสาน ("ฉีชาน") เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดสามตำแหน่งทางชายแดนด้านตะวันออก ใต้ และตะวันตกตามลำดับ และทั้งสามตำแหน่งก็มีการป้องกันอย่างเพียงพออยู่แล้ว เล่าเซียวเห็นว่าหมันทองควรเน้นไปที่การป้องกันแทนที่จะเป็นการโจมตี เพราะทัพง่อก๊กยังมีขวัญกำลังใจสูง และแนะนำว่าในขั้นแรกราชสำนักวุยก๊กจะส่งทหารราบ 5,000 นายและทหารม้า 3,000 นายไปหนุนช่วยซินเสีย และกำลังทหารเหล่านี้จะเว้นระยะจากกันในแต่ละกอง โดยเพิ่มธงและกลองศึกเพื่อทำให้ดูเหมือนว่าเป็นกองทัพขนาดใหญ่ เล่าเซียวคาดว่าทัพง่อก๊กจะล่าถอยเมื่อเห็น "กองทัพใหญ่" ยกมาถึง จักรพรรดิโจยอยทรงอนุมัติกลยุทธ์ของเล่าเซียวและส่งกำลังเสริมไปตามที่เล่าเซียวแนะนำ
ในเดือนสิงหาคมหรือต้นเดือนกันยายน โจยอยทรงนำทัพเรือด้วยพระองค์เองไปทางตะวันออกเพื่อสลายวงล้อมที่ซินเสีย หมันทองส่งทหารหลายนายไปจุดไฟเผาเครื่องมือปิดล้อมของทัพง่อก๊ก ซุน ไท่  หลานชายของซุนกวนถูกสังหารในยุทธการ ในเวลานั้นทหารง่อก๊กหลายคนล้มป่วยและซุนกวนตัดสินพระทัยล่าถอยเมื่อทราบข่าวว่าโจยอยกำลังจะนำทัพมาถึง ซุนเสียวและจาง เฉิงก็ถอนกำลังเมื่อทราบว่าซุนกวนทรงถอยทัพ ส่วนลกซุนยังคงโจมตีซงหยงไปอีกช่วงระยะหนึ่งก่อนจะล่าถอยในภายหลังเช่นกัน
ในวัฒนธรรมประชานิยม.
ยุทธการนี้ปรากฏในฐานะด่านที่เล่นได้ในซีรีส์วิดีโอเกม"ไดนาสตีวอริเออร์"ของโคเอ ยุทธการนี้ในเกมรู้จักในชื่อ "ยุทธการที่ปราสาทหับป๋า" ระวังสับสนกับอีกด่านหนึ่ง (ยุทธการที่หับป๋า) ที่กล่าวถึงในชื่อยุทธการที่ท่าข้ามเสียวเกียว
ผจญแดนอนาคต

ผจญแดนอนาคต  (หรือเรียกอีกอย่างว่า พรอเจ็กต์ที ในบางภูมิภาค และมีคำบรรยายว่า อะเวิลด์บียอนด์) เป็นภาพยนตร์บันเทิงคดีวิทยาศาสตร์อเมริกันในปี 2015 กำกับโดยแบรด เบิร์ด พร้อมบทภาพยนตร์โดยเบิร์ดและเดมอน ลินเดลอฟ อิงจากเรื่องราวของเบิร์ด ลินเดลอฟ และเจฟฟ์ เจนเซน นำแสดงโดยจอร์จ คลูนีย์, ฮิว ลอรี, บริตต์ โรเบิร์ตสัน, ราฟฟีย์ แคสสิดี, ทิม แม็กกรอว์, แคทริน ฮาห์น และคีแกน-ไมเคิล คีย์ เป็นเรื่องราวของนักประดิษฐ์อัจฉริยะผู้ท้อแท้และวัยรุ่นที่สนใจวิทยาศาสตร์ได้ออกเดินทางสู่มิติอื่นอันน่าทึ่งที่เรียกว่า "ทูมอร์โรว์แลนด์" ซึ่งในการกระทำของพวกเขานั้นจะได้ส่งผลโดยตรงต่อโลกของพวกเขาเอง
เดิมทีวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ได้ประกาศภาพยนตร์เรื่องนี้ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 โดยใช้ชื่อผลงานว่า "1952" และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น"ทูมอร์โรว์แลนด์" ตามดินแดนแห่งอนาคตที่พบในสวนสนุกของดิสนีย์ ในการร่างเรื่องราวของพวกเขา เบิร์ดและลินเดลอฟได้รับแรงบันดาลใจจากการเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมที่ก้าวหน้าในยุคอวกาศ รวมไปถึงปรัชญาการมองโลกในแง่ดีของวอลต์ ดิสนีย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิสัยทัศน์เชิงมโนทัศน์ของเขาเกี่ยวกับชุมชนที่มีการวางแผนไว้ ซึ่งเรียกว่า เอ็ปคอต (EPCOT) การถ่ายภาพยนตร์ฉากสำคัญเริ่มขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 โดยมีฉากต่าง ๆ ที่ถ่ายทำในหลายสถานที่ในห้าประเทศ
"ผจญแดนอนาคต"ออกฉายโดยวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ ในรูปแบบทั่วไปและไอแมกซ์เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับคำวิจารณ์ที่หลากหลายจากนักวิจารณ์ ทำรายได้ทั่วโลก 209 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และถือเป็นความล้มเหลวในเชิงพาณิชย์จากต้นทุนการผลิต 120–150 ล้านดอลลาร์สหรัฐที่บ็อกซ์ออฟฟิศ
ดอบริตซา ชอซิช

ดอบริตซา ชอซิช ([dǒbritsa tɕôːsitɕ]; 29 ธันวาคม 1921 – 18 พฤษภาคม 2014) เป็นนักการเมือง นักเขียน และนักทฤษฎีการเมืองยูโกสลาเวียและเซอร์เบีย
ชอซิชได้รับรางวัลนินสาขาวรรณกรรมอันทรงเกียรติถึงสองครั้งและรางวัลปุชกินจากงานเขียนของเขา หนังสือของเขาได้รับการแปลเป็น 30 ภาษา
เขาเป็นประธานาธิบดีคนแรกของสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียโดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1992 ถึง 1994 บางครั้งผู้คนเรียกเขาว่าบิดาแห่งชาติ เนื่องจากอิทธิพลของเขาในการเมืองเซอร์เบียสมัยใหม่และขบวนการฟื้นฟูชาติในช่วงปลายทศวรรษ 1980 ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามใช้คำนั้นในลักษณะแฝงนัย
บุลเล็ตเทรน (วงดนตรี)

บุลเล็ตเทรน  หรือ โจวทคคิว (; โรมาจิ: "Chōtokkyū") เป็นวงบอยแบนด์สัญชาติญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2011 ภายใต้สังกัด Stardust Promotion โดยเปิดตัวครั้งแรกภายใต้ชื่อ "超特急☆-BULLET TRAIN- (Chōtokkyū☆-BULLET TRAIN-)" แต่ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "超特急 (Chōtokkyū)" วงประกอบด้วย "นักเต้นหลัก" และ "นักร้องสนับสนุน" ซึ่งหมายความว่านักร้องจะยืนอยู่ด้านหลังนักเต้นเมื่อวงกำลังทำการแสดง บุลเล็ตเทรนได้รับการเปรียบเทียบกับวงโมโมอิโระโคลเวอร์แซด ซึ่งเป็นกลุ่มไอดอลเกิร์ลกรุ๊ปที่บริหารโดยเอเจนซี่เดียวกัน
กอร์กีเลนินสกีเย

กอร์กีเลนินสกีเย  เป็นเขตเมือง (นิคมทำงาน) ในเขตเลนินสกี แคว้นมอสโก ประเทศรัสเซีย อยู่ห่างจากกรุงมอสโกไปทางทิศใต้ 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) และถนนวงแหวนมอสโก ประชากรของพื้นที่คือ #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง ; #เปลี่ยนทาง 
ที่ดินของกอร์กีเป็นของขุนนางชาวมอสโกหลายคนจากคริสต์ศตวรรษที่ 18 ชีนาดา โมโรโซวา ภรรยาม่ายของสัฟลา โมโรซอฟ ซื้อที่ดินแห่งนี้ใน ค.ศ. 1909 หนึ่งปีก่อนที่เธอจะแต่งงานกับนายพลอนาโตลี เรนบอต (ต่อมาคืออนาโตลี เรซวอย) ผู้บัญชาการกรมตำรวจมอสโก เธอได้ว่าจ้างให้ฟีโอดอร์ ชเฮียเตล สถาปนิกชาวรัสเซียผู้ทันสมัยที่สุดเพื่อปรับปรุงคฤหาสน์หลังนี้ในสไตล์นีโอคลาสสิกในปัจจุบัน พร้อมด้วยระเบียงไอออนิกหกเสา
วลาดีมีร์ เลนิน ผู้นำคนแรกของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียและต่อมาคือสหภาพโซเวียต เสียชีวิตที่สถานที่แห่งนี้ ซึ่งเขาใช้เป็นกระท่อมส่วนตัวนับตั้งแต่ที่ดินนี้ถูกโอนมาเป็นของรัฐใน ค.ศ. 1918
กระท่อมของเลนิน.
หลังจากที่รัฐบาลโซเวียตย้ายเมืองหลวงจากเปโตรกราดไปยังมอสโกใน ค.ศ. 1918 รัฐบาลได้โอนกรรมสิทธิ์ที่ดินอันหรูหราดังกล่าวเป็นของรัฐ และเปลี่ยนให้เป็นกระท่อมฤดูร้อนของวลาดีมีร์ เลนิน ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1918 ผู้นำโซเวียตได้พักฟื้นที่นี้หลังจากการพยายามลอบสังหาร เขาใช้เวลาอยู่ที่นั่นมากขึ้นในขณะที่สุขภาพของเขาแย่ลงในช่วงหลายปีต่อ ๆ มา ในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1923 เลนินปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์และออกจากเครมลินแห่งมอสโกเพื่อไปกอร์กี เขาอาศัยอยู่ที่นั่นกึ่งเกษียณจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1924
หลังจากเลนินถึงแก่อสัญกรรม กอร์กีถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กอร์กีเลนินสกีเย" (แปลว่า "กอร์กีของเลนิน") สถานที่แห่งนี้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงทรัพย์สินมากมายของเลนิน นอกจากนี้ บนที่ดินยังเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1987 โดยเป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับชีวิตของเลนินที่นั่น มีการจัดแสดงสิ่งของต่าง ๆ เช่น พินัยกรรมของเขา (คัดลอกโดยนาเดจดา ครุปสกายา) เอกสารอื่น ๆ ภาพถ่าย หนังสือ รถยนต์ส่วนตัวของเลนิน (โรลส์-รอยซ์ ซิลเวอร์โกสต์) รถเข็นของเขา รวมถึงอพาร์ตเมนต์และห้องทำงานของเขาจากเครมลิน ซึ่งได้รับการสร้างขึ้นใหม่ในอาคารที่แยกจากกัน อนุสาวรีย์ที่แสดงถึง "The Death of the Vozhd" ถูกเปิดในสวนสาธารณะสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อ ค.ศ. 1958
เรือเหาะโครงแข็ง

เรือเหาะโครงแข็ง เป็น เรือเหาะ ประเภทหนึ่งที่มีโครงโลหะอยู่ภายใน ตัวเรือ เพื่อรักษารูปของเรือเหาะแทนการใช้เพียง แก๊ส ภายในตัวเรือเหมือนกับ เรือเหาะแรงดัน หรือ เรือเหาะโครอ่อน ที่เป็นลูกผสมระหว่างเรือเหาะโครงแข็งและเรือเหาะแรงดัน เรือเหาะโครงแข็งมักถูกเรียกว่า เซ็พเพอลิน ซึ่งเป็นชื่อที่ถูกใช้โดยเรือเหาะที่ต่อขึ้นโดย ลูฟชิฟเบา เซ็พเพอลิน เท่านั้น
ในปี 1900 เคานต์ เฟอร์ดินันด์ ฟอน เซ็พเพอลิน ประสบความสำเร็จกับการ ขึ้นบินครั้งแรก ของเรือเหาะลำแรกของเขา ในช่วงก่อน สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เยอรมนีเป็นผู้นำในด้านนี้ โดยส่วนมากเป็นผลมาจากงานของ เซ็พเพอลิน และบริษัท ลูฟชิฟเบา เซ็พเพอลิน ของเขา ในช่วงสงครามเรือเหาะโครงแข็งถูกใช้ใน การทิ้งระเบิดเกาะอังกฤษ โดยเยอรมนี เรือเหาะโครงแข็งหลายลำถูกสร้างขึ้นมาและใช้ในงานพาณิชย์เป็นหลักในช่วงปี 1900 จนถึงปลาย 1930 จนกระทั่งเกิดเหตุการ วินาศภัยฮินเดินบวร์ค ในวันที่ 6 พฤษภาคม 1937 ยุกรุ่งเรืองของเรือเหาะโครงแข็งก็ได้จบลงอย่างกะทันหัน เหตุการครั้งนั้นไม่เพียงแค่เกิดกับเรือเหาะที่ใหญ่ที่สุดในโลกเท่านั้น มันยังสร้างชื่อเสียให้กับเรือเหาะโครงแข็งลำอื่นๆ อีกด้วย ทำให้สาธารณะชนเริ่มกังวลในเรื่องความปลอดภัยของเรือเหาะ หลายประเทศเลือกที่จะระงับการใช้และทำลายเรือเหาะโครงแข็งที่มีอยู่
ประธานาธิบดีเซอร์เบียและมอนเตเนโกร

ประธานาธิบดีเซอร์เบียและมอนเตเนโกร  เป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกร ระหว่างปี 1992 จนถึงปี 2003 เมื่อประเทศได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่เป็นสมาพันธรัฐ (สหภาพรัฐ) โดยการปฏิรูปรัฐธรรมนูญ ตำแหน่งนี้มีชื่อเดิมว่า ประธานาธิบดีแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย . หลังการปฏิรูปรัฐธรรมนูญในปี 2003 และการรวมตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลและประมุขแห่งรัฐเข้าด้วยกัน ตำแหน่งนี้จึงมีชื่อเต็มว่า ประธานาธิบดีแห่งเซอร์เบียและมอนเตเนโกรและหัวหน้าคณะรัฐมนตรีแห่งเซอร์เบียและมอนเตเนโกร . ในปี 2006 ตำแหน่งนี้ถูกยกเลิกเมื่อสหภาพรัฐถูกยุบโดยเซอร์เบียและมอนเตเนโกรกลายเป็นรัฐเอกราช และตามมาด้วยคอซอวอในปี 2008 ถึงแม้ว่าคอซอวอจะไม่ได้รับการยอมรับอย่างสมบูรณ์จากนานาชาติก็ตาม
พระราชพิธีพรุณศาสตร์

พระราชพิธีพรุณศาสตร์ เป็นพระราชพิธีขอฝนเพื่อความอุดมสมบูรณ์ของผลผลิตทางการเกษตรโดยเฉพาะการเพาะปลูกข้าวในราชอาณาจักรสยาม เป็นพระราชพิธีจรคือไม่มีประจําทุกปีจะทําเฉพาะปีที่น้ำฝนแล้ง ซึ่งจะตรงกับเดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติ มีมาตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นพระราชพิธีทั้งพุทธและพราหมณ์ มีการสวดมนต์ตลอดเวลาเป็นการสวดอธิษฐานให้ฝนตก ไม่มีกำหนดเลิกสวดขึ้นอยู่กับเทียนชัยและถ้าฝนตกเริ่มตกจนตกมากจึงมีการดับเทียนชัย
พระราชพิธีพรุณศาสตร์มีบันทึกไว้ในหนังสือ "นางนพมาศ" ซึ่งสันนิษฐานว่าแต่งในสมัยรัชกาลที่ 3 กรุงรัตนโกสินทร์ บรรยายภาพพระราชพิธีนี้ในสมัยสุโขทัย ความว่า "ครั้นถึงเดือนเก้า พราหมณ์คณาจารย์ก็พร้อมกันกระทำการพระราชพิธีพรุณศาสตร์ ตั้งเกยสี่เกยที่ลานหน้าพระเทวสถานหลวง ประดับด้วยฉัตรธงกันกระทำด้วยหญ้าคาตีนนก อ่างทองสัตตโลหะสี่อ่าง"
ปัจจุบันได้มีการยกเลิกพระราชพิธีพรุณศาสตร์นี้ไปแล้ว ส่วนพิธีทางราษฎร์ในลักษณะขอฝน เช่น พิธีแห่นางแมว ในกลุ่มชาวอีสานมีประเพณีบุญบั้งไฟ
พระราชพิธี.
พระราชพิธีพรุณศาสตร์ทำที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม มีการประดิษฐาน "พระพุทธคันธารราษฎร์" สมัยรัชกาลที่ 1 เป็นประธานในปะรำพิธี จนในสมัยรัชกาลที่ 4 ได้มีการย้ายออกไปทำที่พลับพลาท้องสนามหลวง ซึ่งยังมีการโยงสายสิญจน์เข้ามาที่พระมหามณีรัตนปฏิมากรในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หน้าพลับพลากลางแจ้งมีสระสี่เหลี่ยม กว้างสี่ศอก ยาวสี่ศอก ลึกหนึ่งศอก พูนดินเป็นคันรอบสูงศอกหนึ่ง ปั้นรูปพระสุภูตินั่งริมฝั่งสระหันหน้าไปข้างเหนือ ที่กลางสระมีรูปพระอินทร์ และพญาปลาช่อนพร้อมบริวาร จากนั้นผู้ประกอบพิธีสวดสุภูติเถรคาถา
ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา มีทั้งพิธีสงฆ์และพิธีพราหมณ์แต่แยกกันทําพิธีคนละสถานที่ พิธีสงฆ์มีผู้ประกอบพิธีหลักคือพระสงฆ์
ประกอบพิธีที่สนามหลวง แต่พิธีพราหมณ์ทำพิธีที่ทุ่งส้มป่อยโดยมีหัวหน้าพราหมณ์เป็นผู้ประกอบพิธี ในการประกอบพิธีพรุณศาสตร์ที่สนามหลวง ห้ามสตรีเข้าร่วมพิธีเพราะจะทำให้พิธีไม่สัมฤทธิผล
บางปีก็ยกขึ้นไปตั้งที่อยุธยา ในรัชกาลที่ 5 เคยยกขึ้นไปตั้งพลับพลาที่วัดนิเวศน์ธรรมประวัติครั้งหนึ่ง
วัดดู่พงษ์

วัดดู่พงษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดู่พงษ์ อำเภอสันติสุข จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 11 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง มีเนื้อที่รวม 1 งาน 13 ตารางวา
วัดดู่พงษ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2444 โดยชาวบ้านอพยพมาจากประเทศลาวที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ปากแม่น้ำพง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2533 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550 ภายในอุโบสถเขียนภาพตำนานวัวโพงซึ่งเป็นเรื่องเล่ามุขปาฐะในอำเภอสันติสุข ศาลาการเปรียญ กว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง และเรือนพัสดุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 1.50 เมตร สูง 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2367 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 1 เมตร สูง 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 วัดยังมีหีบธรรม 2 หลัง คัมภีร์โบราณปั๊บสา
วัดพระธาตุภูซาง

วัดพระธาตุภูซาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลภูซาง อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา 
วัดพระธาตุภูซางเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุภูซาง สันนิษฐานว่าสร้างราว พ.ศ. 1800 ตามประวัติเล่าว่าผู้ค้นพบพระธาตุครั้งแรกชื่อนายก้อน ซึ่งอพยพมาจากจังหวัดน่าน โดยค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2390 จากการที่นายก้อน ไปถางไร่อยู่ใกล้ตีนเขาที่พระธาตุตั้งอยู่ ระหว่างถางไร่ ได้บังเอิญพบองค์เจดีย์อยู่ท่ามกลางป่าไม้ตรงสันเขาและมีต้นไม้หลากหลายชนิดปกคลุมองค์พระธาตุอยู่ จึงได้เข้าไปกราบไหว้และเรียกว่าพระธาตุนั้นว่า "ปูซาง" ตามใบพลูที่ค้นพบ
จากคำบอกเล่าองค์พระธาตุมีฐานกว้างประมาณ 2 วา สูงประมาณ 4 วา จนพ.ศ. 2478 มีพระภิกษุรูปหนึ่งเดินทางมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ชักชวนราษฎรขึ้นไปดู พระธาตุซึ่งขณะนั้นตัวองค์พระธาตุได้ล้มลงตามอายุที่เก่าแก่และพบพระเครื่องจำนวนมากในองค์พระธาตุ ในปีนั้นได้ตั้งเป็นวัด ต่อมา พ.ศ. 2496 มีการรวบรวมอิฐที่พังทลายลงมาและก่ออิฐตัวองค์พระธาตุขึ้นใหม่และเรียกองค์พระธาตุจากปูซางเป็นพระธาตุภูซางตั้งแต่นั้นมา เมื่อ พ.ศ. 2503 มีการบูรณะองค์พระธาตุขึ้นใหม่โดยก่ออิฐถือปูนเสริมองค์พระธาตุขึ้น แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2504
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 240

<ns>0</ns>
 <revision>
 <timestamp>2023-12-03T09:56:35Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Mamonnod</username>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางหน้าไปยัง ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212#ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 240</comment>
 <origin>11181914</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>