pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน

เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน  ได้เริ่มผลิตเป็นอุตสาหกรรมตั้งแต่ ค.ศ. 1710 ซึ่งถือว่าเป็นยุคเริ่มแรกของอุตสาหกรรมเซรามิกของยุโรป และปัจจุบันยังคงรักษาความเป็นผลงานหัตถกรรมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เครื่องเคลือบดินเผาไมเซินไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาชนะ หรือเครื่องประดับ แต่เป็นผลงานทางศิลปะที่ถูกออกแบบมาอย่างปราณีต ปัจจุบันนอกจากบริษัทจะดำเนินธุรกิจผลิตและจำหน่ายเครื่องเคลือบดินเผาแล้ว ยังได้จัดทำพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงผลงานเครื่องเคลือบดินเผา อันเป็นเอกลักษณ์ และเป็นผลิตภัณฑ์อันลือชื่อ ไม่เพียงแต่สำหรับเมืองไมเซิน รัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี แต่เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงอันดับโลก
ประวัติ และลำดับเหตุการณ์สำคัญ.
ประวัติ.
เครื่องเคลือบดินเผาเริ่มเข้ามามีบทบาทสำคัญในทวีปยุโรปตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 13 โดยมีการนำเข้าเครื่องเคลือบดินเผาหรือ กังไส จากประเทศจีน ซึ่ง ณ ขณะนั้นถือว่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีค่ามาก จนกระทั่งต้นศตวรรษที่ 18 จึงได้มีการเริ่มผลิตเครื่องเคลือบดินเผา เลียนแบบผลิตภัณฑ์ของนำเข้าจากประเทศจีนขึ้นที่เมืองไมเซิน ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของอุตสาหกรรมเซรามิกในทวีปยุโรป ผู้ร่วมก่อตั้งโรงงานเครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน ประกอบด้วย โยฮานน์ ฟรีดริช บึตต์เกอร์ (Johann Friedrich Böttger) เอียเรนฟริด วาลเธอร์ แห่งเทชียร์นเฮาส์ (Ehrenfried Walther von Tschirnhaus) ก๊อตต์ฟริด พาบสต์ แห่งโอฮาอิน (Gottfried Pabst von Ohain) เจ้าพนักงานเหมืองแร่จากไฟรบูร์ก และผู้เชี่ยวชาญด้านเหมืองเหล็กอีกหลายท่าน โดยผลิตภัณฑ์โดยส่วนใหญ่ อยู่ภายใต้การสนับสนุนของ เอากุสตุส ที่ 2 ผู้เข้มแข็ง (Augustus II "the Strong") กษัตริย์ประเทศโปแลนด์ ซึ่งเป็นพระโอรสเจ้าผู้ครองรัฐซัคเซิน ณ ขณะนั้น และในปี ค.ศ. 1708 เครื่องเคลือบดินเผาของยุโรปชิ้นแรก ก้ได้ปรากฏสู่สายตาชาวโลก ภายใต้การควบคุมดูแลของโยฮานน์ ฟรีดริช บึตต์เกอร์
ท่าอากาศยานนานาชาติกาลิเลโอ กาลิเลอี

ท่าอากาศยานนานาชาติกาลิเลโอ กาลิเลอี  เป็นท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่ในเมืองปิซา อิตาลี เป็นหนึ่งในท่าอากาศยานหลักของแคว้นทัสกานี โดยอีกแห่งหนึ่งคือท่าอากาศยานเปเรโตลาในฟลอเรนซ์ ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามกาลิเลโอ กาลิเลอี นักวิทยาศาสตร์ชาวเมืองปิซาที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ในย่านซานจุสโต ห่างจากสถานีรถไฟกลางไม่ถึง 2 กิโลเมตร ค่อนข้างใกล้กับศูนย์กลางของเมือง
ท่าอากาศยานแห่งนี้เชื่อมต่อกับสถานีรถไฟกลางด้วยรถไฟและรถประจำทาง และยังเชื่อมต่อไปถึงสถานีรถไฟซานตามาเรียโนเวลลา ในฟลอเรนซ์อีกด้วย
นอกจากจะใช้ในกิจการพลเรือนแล้ว ท่าอากาศยานแห่งนี้ยังถูกใช้เป็นฐานจอดเครื่องบิน C-130 Hercules และ C-27J Spartan ของกองทัพอากาศอิตาลี 
Airport Growth.
ใน พ.ศ. 2549 และ 2550 ท่าอากาศยานแห่งนี้มีอัตราการเติบโตสูงที่สุดในบรรดาท่าอากาศยานชั้นนำของอิตาลี 15 แห่ง โดยมีผู้โดยสารเพิ่มขึ้น 30% ใน พ.ศ. 2549 และเพิ่มขึ้น 24% ใน พ.ศ. 2550 ปัจจุบันเป็นท่าอากาศยานที่มีการจราจรหนาแน่นเป็นอันดับที่ 11 ของอิตาลี โดยใน พ.ศ. 2551 มีจำนวนผู้โดยสาร 3,963,717 คน
พระยาผดุงวิทยาเสริม (กำจัด พลางกูร)

ประวัติ.
เกิดที่บ้านถนนสีลม จังหวัดพระนคร เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2426 เป็นบุตรนายเจิม และนางปริก พลางกูร มีน้องชายร่วมบิดามารดาเดียวกันอีก 2 คน คือ หลวงสันธานวิทยาสิทธิ์ (กำจาย พลางกูร) และ พระอัพภัณตราพาธภิศาล (กำจร พลางกูร) เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนวัดจักรวรรดิราชาวาส สอบไล่ได้ชั้น 2 ประโยค 3 จากโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ เมื่อ พ.ศ. 2444 ได้ประกาศนียบัตรครูมัธยมพิเศษ พ.ศ. 2446 พระยาผดุงวิทยาเสริมสมรสกับคุณหญิงเหรียญ ผดุงวิทยาเสริม (สกุลเดิม นิโครธานนท์) เมื่อ พ.ศ. 2456 
ครอบครัว.
คุณหญิงเหรียญถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2471 ต่อมาในปี พ.ศ. 2475 พระยาผดุงวิทยาเสริมได้สมรสกับคุณหญิงจรูญ ผดุงวิทยาเสริม (สกุลเดิม รสานนท์) มีบุตรธิดา คือ
พระยาผดุงวิทยาเสริมถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคความดันโลหิตสูง และอัมพาต เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2497 ณ บ้านซอยร่วมฤดี ถนนเพลินจิต จังหวัดพระนคร และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดโสมนัสวิหาร เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2499
โรงเขียนหนังสือ

โรงเขียนหนังสือ หรือ โรงคัดหนังสือ  แปลตรงตัวว่า “สถานที่สำหรับเขียนหนังสือ” มักจะใช้สำหรับห้องหรือโถงในสำนักสงฆ์ที่ใช้ในการก็อปปีหนังสือโดยนักคัด (scribe) ของสำนักสงฆ์ จากหลักฐานที่บันทึกไว้ และจากสิ่งก่อสร้างที่ยังคงมีให้เห็น หรือจากการขุดค้นทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่าตรงกันข้ามกับความเชื่อโดยทั่วไปว่าเป็นห้องที่มักจะมีในสำนักสงฆ์นั้นแทบจะไม่มีกันเท่าใดนัก การเขียนหรือคัดหนังสือในสำนักสงฆ์จึงมักจะทำกันในคอกเช่นคอกที่ลึกเข้าไปในผนังของระเบียงคดหรือในห้องเล็กที่เป็นที่พำนักของนักบวชเอง การพูดถึง “โรงเขียนหนังสือ” โดยนักวิชาการในปัจจุบันโดยทั่วไปมักจะหมายถึงการเขียนหรือผลิตงานของสำนักสงฆ์แทนที่จะกล่าวถึงโครงสร้างที่เป็น “โรงเขียน” จริงๆ
“โรงเขียนหนังสือ” เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมีสำหรับห้องสมุด ถ้าที่ใดมีห้องสมุดก็สรุปได้ว่าต้องมี “โรงเขียนหนังสือ” หรือ “โรงคัดหนังสือ” “โรงเขียนหนังสือ” ตามธรรมเนียมแล้วหมายถึงห้องที่กำหนดไว้ให้ใช้ในการเขียนหนังสือและก็คงจะมีอยู่ไม่นานนัก เมื่อผู้ใดหรือสถาบันใดต้องการจะคัดหนังสือสำหรับการสะสมในห้องสมุดก่อนที่จะมีการพิมพ์ เมื่อห้องสมุดมีหนังสือพอเพียงแล้วโรงเขียนก็ยุบเลิก เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็เกิดร้านบริการคัดหนังสือโดยฆราวาสขึ้น นักคัดอาชีพก็อาจจะมีห้องพิเศษที่ใช้ในการคัดหนังสือ แต่โดยทั่วไปแล้วก็อาจจะเป็นเพียงโต๊ะใกล้หน้าต่างในบ้านของตนเอง
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  หรือนักบุญไฮน์ริชคณะเบเนดิกติน (Saint Henry, Obl.S.B.) (6 พฤษภาคม ค.ศ. 973 - 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1024) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สมัยราชวงศ์ออทโท ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่าง ค.ศ. 1014 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1024 นอกจากจะเป็นประมุขจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แล้วจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 ก็ยังเป็นพระมหากษัตริย์ของเยอรมนีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1002 อิตาลีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1004 และดยุกแห่งบาวาเรียระหว่างปี ค.ศ. 995 ถึงปี ค.ศ. 1005 พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์เยอรมันพระองค์เดียวที่ได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 973 ในบาวาเรียในเยอรมนี พระองค์เป็นพระโอรสของดยุกไฮน์ริชที่ 2 แห่งบาวาเรียและกีเซลาแห่งเบอร์กันดี ขณะที่พระบิดาทรงมีความขัดแย้งกับพระจักรพรรดิสององค์ก่อนหน้านั้น ไฮนริคก็หันเข้าวัดตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ โดยทรงไปพึ่งอับราฮัม บิชอปแห่งไฟรซิง และต่อมาทรงได้รับการศึกษาจากสำนักศึกษาของมหาวิหารเซนต์แมรี ฮิลเดสไฮม์ เมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ไฮน์ริชก็ทรงเป็นดยุกแห่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 995 ในพระนาม “ไฮนริคที่ 4”
จักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1316 - 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1378) เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่สองของโบฮีเมียจากราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก และทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ 
คาร์ลเป็นพระราชโอรสองค์โตและรัชทายาทของจอห์นแห่งโบฮีเมียผู้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1346 ฉะนั้นคาร์ลจึงทรงได้รับอาณาจักรเคานท์แห่งลักเซมเบิร์กและราชอาณาจักรโบฮีเมีย และทรงเข้าทำพิธีบรมราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมียเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1347
เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1346 สภาผู้เลือกตั้งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Prince-elector) ก็เลือกพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันหรือพระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนีในการต่อต้านสมเด็จพระจักรพรรดิลุดวิกที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คาร์ลทรงได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1346 ที่บอนน์ หลังจากจักรพรรดิลุดวิกเสด็จสวรรคตคาร์ลก็ได้รับเลือกเป็นพระจักรพรรดิอีกครั้งในปีเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1349 และทรงได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม และต่อมาเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1355 พระองค์ก็ทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี และสวมมงกุฎเป็นพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เมื่อวันที่ 5 เมษายน การสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเบอร์กันดีถูกเลื่อนไปเป็นวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1365 พระองค์ก็ทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเบอร์กันดี นอกจากจะเป็นพระมหากษัตริย์ในราชอาณาจักรต่างๆ แล้วพระองค์ก็ยังทรงดำรงตำแหน่งเป็นเคานท์ลักเซมเบิร์ก (ค.ศ. 1346–ค.ศ. 1378) และมากราฟแห่งบรันเดนเบิร์ก (ค.ศ. 1373–ค.ศ. 1378)
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (21 กันยายน ค.ศ. 1415 - 19 สิงหาคม ค.ศ. 1493) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1452 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1493 
ฟรีดริชทรงได้รับเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันต่อจากพระเจ้าอัลเบรชท์ที่ 2 แห่งเยอรมนี (Albert II of Germany) ในปี ค.ศ. 1440 
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1415 ที่อินส์บรุค ในออสเตรีย เป็นพระราชโอรสในแอ็นสท์ ดยุกแห่งออสเตรียทางสายราชวงศ์ฮาพส์บวร์คที่ปกครองอินเนอร์ออสเตรียที่รวมทั้งดัชชีสติเรีย ดัชชีคารินเทีย และดัชชีคาร์นีโอลา และภรรยาของเออร์เนสต์ซิมบาร์กาแห่งมาโซเวียสกี (Cymburgis of Masovia) ฟรีดริชอภิเษกสมรสเมื่อพระชนมายุได้ 37 พรรษากับอิงฟังตาลียูโนร์แห่งโปรตุเกสพระชนมายุ 18 พรรษา สินสอดทองหมั้นจากอิงฟังตาลียูโนร์แห่งโปรตุเกสร์ช่วยในการปลดเปลื้องหนี้สินที่ทรงมีและสร้างเสริมความมั่งคงให้แก่พระราชอำนาจของพระองค์
จักรพรรดิซีกิสมุนท์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิซีกิสมุนท์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1368 - 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437) แห่งราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างวันที่ ค.ศ. 1433 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437 ซิกิสมุนด์เป็นพระมหากษัตริย์ที่ครองราชอาณาจักรฮังการีเป็นระยะเวลานานที่สุด เป็นเวลาถึง 50 ปีตั้งแต่ ค.ศ. 1387 จนถึง ค.ศ. 1437 และยังเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย, ลอมบาร์เดีย และเยอรมนี ซิกิสมุนด์ทรงเป็นผู้หนุนหลังคนสำคัญของสภาสังคายนาแห่งคอนสแตนส์ (Council of Constance) ที่เป็นการยุติศาสนเภทตะวันตก (Western Schism) ที่นำไปสู่การยุติสงครามฮุสไซต์ (Hussite Wars) ต่อมาด้วย
จักรพรรดิซิกิสมุนด์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1368 ที่เนือร์นแบร์ก ในเยอรมนี พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และพระอัครมเหสีองค์ที่สี่เอลิซาเบธแห่งพอเมอเรเนีย และอภิเษกสมรสกับแมรี สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี และต่อมากับ Barbara of Celje พระเจ้าซีกิสมุนท์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437 ในโบฮีเมีย
คริส แองเจิล

คริส แองเจิล  มีชื่อเต็มว่า คริสโตเฟอร์ นิโคลาส ซารานตาคอส (Christopher Nicholas Sarantakos) เกิดวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1967 แต่มักรู้จักกันในนามที่ใช้ในการแสดงว่า คริส แองเจิล เป็นนักแสดงมายากลชาวอเมริกันเชื้อสายกรีกและยังเป็นนักดนตรี เขาเติบโตที่ รัฐนิวยอร์ก เขามักแสดงกลลวงตาเป็นที่น่าอัศจรรย์ใจอย่างยิ่ง เช่น การเดินบนน้ำ การมุดทะลุผ่านกระจก การทำให้ช้างลับหายไปแล้วเสกให้ช้างนั้นมาปรากฏตัวอีกครั้ง และการล่องลอยตัวจากตึกหนึ่งไปยังอีกตึกหนึ่ง เขามีรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศในอเมริกามีชื่อรายการว่า "Criss Angel Mindfreak"ซึ่งเป็นรายการที่โชว์ความสามารถด้านมายากล มีเว็บไซต์ส่วนตัวคือ CrissAngel.com
ชีวิตช่วงต้น.
แองเจิลในวัยเด็กมีความสนใจต่อมายากลเพิ่มขึ้นตามอายุของเขาจนกระทั่งสำเร็จการศึกษาจากอีสท์แมโดว์ไฮสคูล เขาก็ไม่สนใจการเข้าเรียนที่วิทยาลัยใดๆอีกต่อไป ซึ่งเขามีเพียงความมุ่งมั่นที่จะกลายเป็นนักมายากลมืออาชีพเท่านั้น
จักรพรรดิปิออตร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย

จักรพรรดิปิออตร์ที่ 2 อะเลคเซเยวิช ("Pyotr Vtoroy", "Pyotr Alekseyevich"; 23 ตุลาคม [ตามปฎิทินเก่า: 12 ตุลาคม] ค.ศ. 1715 – 30 มกราคม [ตามปฎิทินเก่า: 19 มกราคม] ค.ศ. 1730) ครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งรัสเซีย ตั้งแต่ 1727 จนกระทั่งสวรรคตในพระชนม์เพียง 14 พรรษา เป็นพระราชโอรสในซาเรวิช อะเลคเซย์ เปโตรวิช (พระราชโอรสพระองค์แรกในจักรพรรดิปีออตร์ที่ 1 แห่งรัสเซียกับยูโดซียา โลฟูคีนา) กับชาร์ล็อทเทอ คริสทีเนอแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล พระองค์เป็นสมาชิกพระราชวงศ์ชายพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์โรมานอฟ
แคว้นชายแดนบรันเดินบวร์ค

แคว้นชายแดนบรันเดินบวร์ค  เป็นแคว้นที่สำคัญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1157 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1806 อีกชื่อหนึ่งของอาณาจักรคือ ราชรัฐผู้คัดเลือกบรันเดินบวร์ค  มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี และยุโรปตอนกลาง
แคว้นชายแดนบรันเดินบวร์คเกิดจากอาณาจักรชายแดนตอนเหนือ (Northern March) ที่ก่อตั้งโดยชนสลาฟเวนด์ (Wends) มาร์คกราฟผู้ปกครองอาณาจักรได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นเจ้าชายผู้คัดเลือกโดยพระราชบัญญัติทอง ค.ศ. 1356 ผู้เป็นผู้มีสิทธิในการเลือกตั้งจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ฉะนั้นบางครั้งจึงรู้จักกันในชื่อว่า “อาณาจักรเลือกตั้งแห่งบรันเดินบวร์ค” ด้วย (Electorate of Brandenburg หรือ Kurfürstentum Brandenburg)
ในปีค.ศ. 1415 ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นก็ขึ้นมามีอำนาจปกครองบรันเดินบวร์ค บรันเดินบวร์คเจริญอำนาจขึ้นอย่างรวดเร็วระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในที่สุดก็ได้อาณาจักรดยุคแห่งปรัสเซีย เข้ามาอยู่ในครอบครอง บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียกลายมาเป็นต้นกำเนิดของราชอาณาจักรปรัสเซียที่กลายมาเป็นรัฐผู้นำของเยอรมนีระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 แม้ว่าตำแหน่งสูงสุดของผู้มีสิทธิเลือกตั้งคือตำแหน่ง “พระมหากษัตริย์แห่งปรัสเซีย” แต่อำนาจที่แท้จริงก็จำกัดอยู่ในบรันเดินบวร์ค และในเมืองหลวงเบอร์ลิน และพ็อทซ์ดัม
แม้ว่าแคว้นชายแดนบรันเดินบวร์คจะสิ้นสุดลงด้วยการยุบตัวของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปีค.ศ. 1806 แต่ก็มาแทนด้วยมณฑลบรันเดินบวร์คของปรัสเซียในปี ค.ศ. 1815 แม้ว่าจะเริ่มต้นด้วยการเพียงอาณาจักรเล็กๆ แต่ในที่สุดราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นก็สามารถนำไปสู่การรวมตัวของเยอรมนีและการก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันได้ในที่สุด ในปี ค.ศ. 1871 ชื่อแคว้นชายแดนบรันเดินบวร์คก็ยังคงใช้กันอย่างไม่เป็นทางการจนถึงทุกวันนี้ในการหมายถึงรัฐบรันเดินบวร์คในสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
กระโถนนางสีดา

กระโถนนางสีดา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Sapria poilanei") เป็นพืชดอกจำพวกกาฝากหรือพืชเบียน เป็นญาติใกล้ชิดกับพืชสกุลบัวผุด ขึ้นอาศัยบนเถาพืชสกุลเถาวัลย์น้ำที่ระดับความสูง 1,200 ถึง 1,400 ม.จากระดับน้ำทะเล พบในประเทศจีน ประเทศกัมพูชาและประเทศไทย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ดอกมีขนาดเล็ก เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 8-13 ซม. มี 10 กลีบ เมื่อบานกลีบรวมแผ่ออกค่อนข้างมากปลายโค้งแอ่นออกเล็กน้อย มีสีเลือดหมูหรือแดงอมชมพู มีกระสีขาวกระจายแน่นตรงโคนกลีบ มีกระบังเป็นวงอยู่ตรงกลางนูนขึ้นเล็กน้อย มีสีขาว มีช่องเปิดตรงกลาง ปลายฐานแคปซูลบานออกเป็นรูปถ้วย มีขนสั้นนุ่มสีแดง ภายในท่อกลีบรวมมีสันนูนสีขาวจำนวน 16 สัน เรียงตามรัศมี ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม
การเผยแพร่ในสื่อ.
ประเทศไทยมีการจัดพิมพ์แสตมป์ชุดพืชกินแมลง 4 ดวง เป็นที่ระลึกสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมาย พ.ศ. 2549 โดยใช้ภาพที่ชนะเลิศจากการประกวดในงานสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมายประจำปี พ.ศ. 2548 ในหัวข้อ "พืชกินแมลง" 1 ใน 4 ดวงนั้นเป็นกระโถนนางสีดา ที่ออกแบบโดย นายกฤษณา โมคศิริ ราคา 3.00 บาท คาดว่าน่าจะเกิดจากความเข้าใจผิดว่ากระโถนนางสีดาเป็นพืชกินสัตว์ โดยออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2549
ปีเตอร์ แลง

ปีเตอร์ แลง  อดีตนักฟุตบอลชาวไทยเชื้อสายสวิตเซอร์แลนด์ เคยเล่นให้กับสโมสรชัฟเฮาเซินในลีกสวิส และสโมสรบางกอกกล๊าส ในไทยลีก
ประวัติ.
ปีเตอร์ แลง เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2530 ที่เมืองซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นบุตรชายของวิไลวรรณ แลง และวอลเทอร์ แลง โดยปีเตอร์ แลงมีพี่น้องรวม 5 คนคือ
พี่น้องทุกคนเกิดที่ จังหวัดนครราชสีมา ได้ย้ายไปสวิตในปี 2529 (ยกเว้นตัวเขาที่เกิดที่สวิตเซอร์แลนด์) เมื่ออายุได้ 6 ปี ผู้ปกครองพาไปสมัครเข้าเรียนฟุตบอลที่ เอฟซี อัลสเตตเทน พออายุได้ 14 ปี ย้ายมาอยู่เอฟซี วินเทอร์ทัวร์ เล่นเป็นเซนเตอร์ เข้าสู่ทีมชาติสวิส เยาวชนอายุไม่เกิน 15 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ย้ายมาสู่เอ็สเซ ไฟรบวร์ค (อะคาเดมี) ในเยอรมนี เซ็นสัญญาเป็นเวลา 2 ปี และเข้าสู่โลกของการเป็นนักฟุตบอลอาชีพครั้งแรก หลังจากนั้นย้ายไปร่วมทีมเยาวชนของ เอฟซี บาเซิล ในสวิตเซอร์แลนด์ ในปี พ.ศ. 2550 ยุติการเล่นทีมชาติอายุไม่เกิน 21 ปี โดยตลอดที่ติดทีมชาติเยาวชนชุดต่าง ๆ 55 ครั้งทำประตูได้ 6 ประตู และยังร่วมในการแข่งขันรอบคัดเลือกเพื่อไปชิงแชมป์ยุโรปหลาย ๆ ครั้ง และต่อมาได้ตัดสินใจเข้ามาอยู่สโมสรชัฟเฮาเซิน
ปีเตอร์ แลง เลือกเล่นให้กับทีมชาติไทย โดยลงเล่นให้ทีมชาติอย่างเป็นทางการนัดแรกในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2552 ภายใต้การคุมทีมของไบรอัน ร็อบสัน ซึ่งเป็นเกมส์เอเชียน คัพ รอบคัดเลือกระหว่างสิงคโปร์ กับ ไทย (สิงคโปร์ 1-3 ไทย) โดยถูกส่งลงสนามในนาทีที่ 53 แทนสุรัตน์ สุขะ
ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์

ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์  เป็นราชรัฐมุขนายกในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ปกครองโดยบิชอปแห่งไปเยอร์ ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 888 และสิ้นสุดลงหลังจากการปฏิรูปดินแดนในปี ค.ศ. 1803 ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์ตั้งอยู่ในรัฐไรน์แลนด์-พาลาทิเนต โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อเจ้าชายบิชอปทรงย้ายที่ประทับไปยังอุดเดนไฮม์ และต่อมาบรุคซัล
กระโถนพระราม

กระโถนพระราม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Sapria ram") เป็นพืชดอกจำพวกกาฝากหรือพืชเบียนในสกุลกระโถนฤๅษี ขึ้นอาศัยบนเถาพืชสกุลเถาวัลย์น้ำ (Tetrastigma) ที่ระดับความสูง 200 ถึง 750 ม.จากระดับน้ำทะเล เป็นพืชถิ่นเดียวพบทางภาคตะวันตกของประเทศไทย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ดอกมีขนาดเล็ก เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 8-10 ซม. มี 10 กลีบ เมื่อบานกลีบค่อนข้างตั้งตรงเกือบตั้งฉาก มีสีเลือดหมูหรือแดงอมชมพู มีกระสีขาวกระจายแน่นตรงโคนกลีบ มีกระบังเป็นวงอยู่ตรงกลาง มีช่องเปิดตรงกลาง ปลายฐานแคปซูลบานออกเป็นรูปถ้วย มีสีแดงอมชมพู ภายในท่อกลีบรวมมีสันนูนสีเหลืองจำนวน 20 สัน เรียงตามรัศมี ออกดอกช่างเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี

พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 (พระนามเต็ม: "Vittorio Emanuele Maria Alberto Eugenio Ferdinando Tommaso di Savoia"; 14 มีนาคม 1820 – 9 มกราคม 1878) เป็นกษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1849 ถึง 17 มีนาคม ค.ศ. 1861 เมื่อเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีและกลายเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกของอิตาลีที่เป็นอิสระและรวมกันเป็นหนึ่ง ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ซึ่งครองราชย์จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1878 การยืมจากชื่อภาษาละตินเก่าว่า Pater Patriaeของจักรพรรดิโรมัน ชาวอิตาลีถวายพระราชสมัญญานามว่า บิดาแห่งปิตุภูมิ 
พระราชประวัติ.
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 พระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1820 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าการ์โล อัลแบร์โตแห่งซาร์ดิเนีย และ มารีอา เทรีซาแห่งออสเตรียในที่สุดวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1861 ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย สามารถรวบรวมรัฐต่าง ๆ ให้เป็นหนึ่งเดียวและสถาปนาราชอาณาจักรอิตาลีได้สำเร็จ พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 จึงขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์อิตาลีพระองค์แรก และสวรรคตเมื่อวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1878 ขณะพระชนมายุได้ 58 พรรษา
อะลี ญุมอะฮ์

อะลี ญุมอะฮ์  เป็นนักวิชาการอิสลาม, นักกฎหมาย และบุคคลสาธารณะชาวอียิปต์ที่สร้างความขัดแย้งในท่าทีทางการเมืองเป็นจำนวนมาก เขามีความชำนาญในด้านกฎหมายอิสลาม เขาดำเนินตามสำนักชาฟิอี และหลักการศรัทธาตามแบบอัชอะรี นอกจากนี้ เขายังเป็นศูฟีด้วย ญุมอะฮ์เป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนรัฐประหาร ค.ศ. 2013
เขาเคยดำรงตำแหน่งเป็นมุฟตีใหญ่แห่งประเทศอียิปต์คนที่ 18 (ค.ศ. 2003–2013) ผ่านดารุลอิฟตาฮ์ อัลมิศรียะฮ์ต่อจากอะห์มัด มุฮัมมัด อัฏฏ็อยยิบ ในอดีต เขาเคยเป็นนักกฎหมายอิสลามที่ได้รับการเคารพ ตามรายงานจาก "U.S. News & World Report" ใน ค.ศ. 2008 กับ "เดอะเนชันนัล" และรายงานจาก "เดอะนิวยอร์กเกอร์" เขาเป็น "ผู้นำที่สนับสนุนมุสลิมสายกลางอย่างมาก" อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา นักวิชาการตะวันตกได้ตั้งบุคลิกภาพของเขาเป็นผู้สนับสนุนรัฐบาลแบบ "ลัทธิอำนาจนิยม" และเดอะนิวยอร์กไทมส์กล่าวไว้ใน ค.ศ. 2013 ว่าเขาสนับสนุนให้กองกำลังรักษาความปลอดภัยฆ่าผู้ประท้วงต่อรัฐประหารในประเทศอียิปต์ในปีนั้น
หลังจากเขาลงจากตำแหน่งเชากี อัลลามได้สืบทอดตำแหน่งมุฟตีแห่งประเทศอียิปต์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013
ชไปเออร์

ชไปเออร์ ([ˈʃpaɪ̯ɐ]) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ของประเทศเยอรมนี เป็นเมืองที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมริมฝั่งแม่น้ำไรน์ตอนบน และเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของเยอรมนี ที่มีประชากรทั้งสิ้นประมาณ 50,000 คน ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำไรน์ประมาณ 25 กิโลเมตรจากลูทวิชส์ฮาเฟินและมันไฮม์ ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่า "Civitas Nemetum" เป็นเมืองหลวงที่ตั้งขึ้นโดยชนเนเมเทอร์ (Nemeter) ซึ่งเป็นชนในกลุ่มชนทิวทันที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณนั้น ประมาณ ค.ศ. 500 ชื่อ Spira ที่เป็นชื่อเมืองก็เริ่มปรากฏในงานเขียนที่ยังคงถูกใช้แทนชื่อ Speyer ในภาษาฝรั่งเศส อิตาลี และสเปน ในยุคกลางชไปเออร์เป็นเมืองอิสระและเป็นเมืองที่มีความสำคัญของ Heiligen Romischen Reiches Deutscher Nation
ใจกลางของตัวเมืองมีอาสนวิหารชไปเออร์ที่ตั้งเด่นอยู่กลางเมือง และวัดอื่น ๆ และประตูเมืองเก่า  มหาวิหารเป็นที่ฝังพระบรมศพของพระมหากษัตริย์เยอรมันและพระจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แปดพระองค์ เมืองชไปเออร์ เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกในฐานะที่เป็นโบสถ์ที่มีความงดงาม และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1981 ก็ได้เป็นมรดกโลกจากยูเนสโก
ยอร์กเชอร์

ยอร์กเชอร์  เป็นเทศมณฑลในประวัติศาสตร์อังกฤษที่ตั้งอยู่ทางเหนือของอังกฤษและเป็นเทศมณฑลที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ เพราะความที่มีขนาดใหญ่ยอร์กเชอร์ก็ต้องผ่านการปฏิรูปหลายครั้ง แต่โดยทั่วไปแล้วก็เป็นอาณาบริเวณที่มีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง
พาสเทล

พาสเทล  เป็นการ์ตูนที่ตีพิมพ์ลงในโชเน็นแมกกาซีนสเปเชี่ยล แต่งโดยโตชิฮิโกะ โคบายาชิ และตีพิมพ์ออกมาแล้ว 3 ภาษา: ภาษาญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษและภาษาจีน เริ่มต้นตีพิมพ์บนโชเน็นแมกกาซีนรายสัปดาห์ แล้วย้ายไปลงในโชเน็นแมกกาซีนรายเดือนในปี 2003 ตั้งแต่ตอนที่ 50 เป็นต้นไป เรื่องราวการดำเนินเรื่องคล้ายคลึงกับผลงานก่อนหน้าของโคบายาชิคือเรื่อง "รักสลับขั้ว" รวมทั้งสิ้น 25 เล่ม
จอง มงจู

จอง มง-จู (13 มกราคม 1338 - 26 เมษายน 1392) ยังเป็นที่รู้จักกันในนามนามปากกาของเขา โพอึน  เป็นขุนนาง-นักวิชาการและนักการทูต ชาวเกาหลี ที่มีชื่อเสียงในสมัย โครยอ ตอนปลาย จ็อง มง-จู เป็นผู้ภักดีต่อราชวงศ์โครยอ และท้ายที่สุดก็ถูก อี พัง-ว็อน ประหารชีวิตในขณะที่ อี พยายามกำจัดฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง
เยื่อหุ้มเมล็ด

เยื่อหุ้มเมล็ด  เป็นส่วนที่เจริญเติบโตเป็นพิเศษจากก้านเมล็ด (หรือขั้วเมล็ด) ที่ปกคลุมหรือเชื่อมติดกับเมล็ด เป็นสิ่งที่กลายเป็นรยางค์หรือสิ่งห่อหุ้มเมล็ดที่หนาในพืชดอก เช่น ส่วนที่รับประทานได้ของมังคุดและผลทับทิม 
เยื่อหุ้มเมล็ดสร้างโครงสร้างคล้ายกับผลไม้หรือที่เรียกว่าผลเทียม ผลเทียมพบในพืชดอกมากมายหลายชนิด และที่สามารถรับประทานได้ เช่น ลำไย ลิ้นจี่ เป็นต้น ผลแอ็กคี (ackee) มีการพัฒนาเยื่อหุ้มเมล็ดอย่างมากจนล้อมรอบเมล็ดแทนที่ผนังผล เยื่อหุ้มเมล็ดสามารถพบได้ในพืชเมล็ดเปลือยสองสามชนิด อย่างต้นยิว ญาติของพืชตระกูลสน แทนที่จะมีโคนเป็นเนื้อไม้อย่างพืชเมล็ดเปลือยส่วนมาก โครงสร้างระบบสืบพันธุ์ของต้นยิวกับประกอบด้วยเมล็ดหนึ่งเมล็ดที่ล้อมรอบได้ด้วยเนื้อคล้ายถ้วยปกคลุมอยู่ การค้นพบนี้มาจากการเปลี่ยนแปลงเกล็ดโคนอย่างมาก
นิโคเซีย

นิโคเซีย (, ; , ทับศัพท์: "Nikosia"; อาหรับไซปรัส: Nikusiya) เป็นเมืองหลวง เมืองที่ใหญ่ที่สุด และเมืองศูนย์กลางทางการปกครองของประเทศไซปรัส นครตั้งอยู่บริเวณใจกลางที่ราบเมซาโอเรีย ริมฝั่งแม่น้ำเพเดียออส
นิโคเซียเป็นเมืองหลวงที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มากที่สุดของสหภาพยุโรป นครมีการตั้งถิ่นฐานที่นี่มานานกว่า 4,500 ปี และได้กลายเป็นเมืองหลวงของไซปรัสนับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 ต่อมาใน ค.ศ. 1964 หลังจากเกิดวิกฤตการณ์ไซปรัส 1963–64 นิโคเซียถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ได้แก่ ฝั่งใต้ของชาวไซปรัสเชื้อสายกรีก และฝั่งเหนือของชาวไซปรัสเชื้อสายตุรกี การแบ่งนิโคเซียได้กลายเป็นการแบ่งประเทศไซปรัสออกเป็นสองส่วนหลังจากที่ตุรกีบุกเกาะไซปรัสใน ค.ศ. 1974 ทำให้พื้นที่ทางตอนเหนือของเกาะ ซึ่งรวมถึงพื้นที่ทางตอนเหนือของนิโคเซีย กลายเป็นพื้นที่ของนอร์เทิร์นไซปรัส ปัจจุบัน นอร์ทนิโคเซียเป็นเมืองหลวงของนอร์เทิร์นไซปรัส รัฐซึ่งมีเพียงตุรกีเท่านั้นที่ให้การรับรอง
นอกเหนือจากศูนย์กลางทางนิติกรรมและการบริหารแล้ว นิโคเซียยังถือเป็นศูนย์กลางทางการเงินและธุรกิจของเกาะ ใน ค.ศ. 2018 นิโคเซียเป็นนครที่ร่ำรวยเป็นอันดับที่ 32 ของโลกในแง่ของกำลังซื้อ
เศรษฐกิจ.
การขนส่ง.
เมืองนิโคเซียเชื่อมต่อกับเมืองสำคัญเมืองอื่นๆของไซปรัสผ่านโครงข่ายทางด่วนหลายสายดังนี้ ทางด่วนเส้น A1 เชื่อมต่อไปยังเมืองลิมัสซอล ทางใต้ของไซปรัส ,ทางด่วนเส้น A2 เชื่อมต่อกับเมืองลาร์นากา ทางตะวันออกเฉียงใต้ของไซปรัส และทางด่วนเส้น A9 เชื่อมต่อตัวเมืองนิโคเซียกับนิโคเซียฝั่งตะวันตก รวมถึงภูเขาทรูโดส
นอกจากนี้นิโคเซียยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติของไซปรัส 2 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติลาร์นากาและท่าอากาศยานนานาชาติพาฟอส
การเดินทางภายในตัวเมืองนิโคเซีย นิยมใช้รถประจำทาง รวมถึงรถแท็กซี่ที่มีหลายบริษัทเปิดให้บริการ
เมืองพี่น้อง.
นิโคเซียเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ซานา

ซานา (, ; อาหรับใต้โบราณ: 𐩮𐩬𐩲𐩥 "Ṣnʿw") เป็นเมืองใหญ่สุดในประเทศเยเมน และศูนย์กลางของเขตผู้ว่าการซานา และเป็นเมืองหลวงของประเทศเยเมนตามที่กำหนดในรัฐธรรมนูญของเยเมน ถึงแม้ว่าศูนย์กลางด้านการปกครองจะย้ายไปอยู่ที่เมืองเอเดนภายหลังกบฏฮูษีเข้ายึดครอง ประธานาธิบดี Abdrabbuh Mansur Hadi ได้ประกาศให้เอเดนเป็นเมืองหลวงชั่วคราวในเดือนมีนาคม 2015
ซานาเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการอยู่อาศัยติดต่อกันยาวนานที่สุดในโลก ตั้งอยู่บนความสูงจากระดับน้ำทะเล จึงเป็นหนึ่งในเมืองหลวงที่ตั้งอยู่สูงที่สุดในโลก และตั้งอยู่ถัดจากเทือกเขาซาราวัต แห่ง Jabal An-Nabi Shu'ayb และ Jabal Tiyal ซึ่งเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในภูมิภาคตะวันออกกลาง ซานามีประชากรประมาณ 3,937,500 คนในปี 2012 จึงเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในเยเมน
เมืองเก่าซานา (Old City of Sanaʽa) เป็นแหล่งมรดกโลก ยูเนสโก ด้วยงานสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะที่เห็นชัดในอาคารสูงหลายชั้น ประดับประดาด้วยลวดลายเรขาคณิต ในเมืองเก่านี้เป็นที่ตั้งของมัสยิดอัลซะเลห์ ซึ่งเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในซานา
อักกรา

อักกรา  เป็นเมืองหลวงของประเทศกานา อยู่บริเวณชายฝั่งภาคตะวันตกของทวีปแอฟริกา เป็นศูนย์กลางการบริหารประเทศและด้านเศรษฐกิจ ผลผลิตในประเทศประมาณร้อยละ 70 ผลิตในเมืองนี้ อักกราถูกแต่งตั้งให้เป็นเมืองหลวงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2420 สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ได้แก่ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกานา ซึ่งเก็บรักษามรดกที่สำคัญของประเทศไว้ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ถึงสมัยปัจจุบัน โรงละครแห่งชาติกานาซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมสมัยปัจจุบัน
เสมอภาค

เสมอภาค, สมการ, สมพล หรือ เท่ากับ (=) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนสากลอย่างหนึ่ง ลักษณะเป็นขีดแนวนอนสองเส้นขนานกัน เขียนอยู่กลางบรรทัด ปกติใช้เพื่อแสดงความเทียบเท่ากันของสิ่งที่อยู่ทางซ้ายและทางขวา
ประวัติ.
เสมอภาคปรากฏเป็นครั้งแรกในการใช้งานทางคณิตศาสตร์ ซึ่งคิดค้นโดย Robert Recorde นักคณิตศาสตร์ชาวเวลส์ เมื่อ ค.ศ. 1557 ในหนังสือของเขาชื่อ "The Whetstone of Witte" และเขาเรียกเครื่องหมายนี้ว่า "Gemowe lines" (เส้นคู่แฝด) 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />
แต่ในสมัยนั้นก็ยังไม่นิยมมากนัก บางทีก็มีการใช้เส้นตั้งสองขีด || หรืออักษร æ แทน (æ มาจากภาษาละติน aequalis แปลว่า "เท่ากัน") เพิ่งจะมานิยมก็ตอนคริสต์ศตวรรษที่ 17
ลัทธินอกศาสนา

ลัทธินอกศาสนา หรือ เพเกิน หรือ เพแกน (มาจากภาษาละตินคลาสสิก "pāgānus" "ชนบท", "บ้านนอก" ภายหลังกลายเป็น "พลเรือน") เป็นศัพท์ที่มีการใช้งานครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 4 โดยชาวคริสต์ยุคแรกที่ใช้เรียกผู้คนในจักรวรรดิโรมันที่นับถือพระเจ้าหลายองค์ หรือศาสนาชาติพันธุ์ใดนอกจากศาสนายูดาห์ ในสมัยจักรวรรดิโรมัน บุคคลตกเป็นพวกนอกศาสนาเนื่องจากอาศัยอยู่ในชนบทและต่างจังหวัดมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเทียบกับประชากรคริสเตียน หรือเพียงเพราะพวกเขาไม่ใช่ "milites Christi" (ทหารแห่งพระคริสต์) ศัพท์อื่น ๆ ที่ใช้ในงานเขียนของชาวคริสต์ ได้แก่ "hellene", "เจนไทล์" และ "heathen" (ฮีทเธน) พิธีบูชายัญเป็นส่วนสำคัญของศาสนากรีก-โรมันโบราณ และเป็นข้อบ่งชี้ว่าบุคคลนั้นเป็นพวกนอกรีตหรือนับถือศาสนาคริสต์ ลัทธินอกศาสนามีความหมายกว้าง ๆ เป็น "ศาสนาของชาวชนบท"
ในระหว่างและหลังสมัยกลาง ศัพท์ "ลัทธินอกศาสนา" ใช้เรียกศาสนาใดก็ตามที่ไม่ใช่ศาสนาคริสต์ และคาดการณ์ถึงความเชื่อในพระเทียมเท็จ ที่มาของการใช้คำว่า "เพแกน" ที่ใช้เรียกกลุ่มพหุเทวนิยมยังคงเป็นที่ถกเถียง 
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 คำว่า "ลัทธินอกศาสนา" ก็กลายมาเป็นที่นิยมใช้กันสำหรับผู้นับถือลัทธินอกศาสนาใหม่ ฉะนั้นนักวิชาการหลายแขนงในปัจจุบันจึงต้องใช้คำนี้ในความหมายที่แบ่งเป็นสามกลุ่ม: พหุเทวนิยมในประวัติศาสตร์ (เช่นลัทธินอกศาสนาเซลต์ (Celtic paganism) หรือลัทธินอกศาสนานอร์ส (Norse paganism)), ศาสนาพื้นบ้าน/ศาสนาเผ่าพันธุ์/ศาสนาท้องถิ่น (เช่น ศาสนาพื้นบ้านของชาวจีนหรือ ศาสนาพื้นบ้านของชาวแอฟริกา) และลัทธินอกศาสนาใหม่ (เช่นวิคคา (Wicca) และ ลัทธินอกศาสนาใหม่เยอรมัน (Germanic Neopaganism))
ฟรังโกเนีย

ฟรังโกเนีย  หรือในภาษาเยอรมันคือ ฟรังเคิน  คือบริเวณในประเทศเยอรมนีที่ประกอบด้วยบริเวณตอนเหนือของรัฐบาวาเรียปัจจุบัน ส่วนหนึ่งของทางใต้ของรัฐทือริงเงิน และบริเวณเล็กทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ที่เรียกว่าไฮล์บรอนน์-ฟรังเคิน ส่วนบาวาเรียประกอบด้วยสามการปกครองส่วนภูมิภาคคือ: อุนเทอร์ฟรังเคิน (Unterfranken), มิทเทิลฟรังเคิน (Mittelfranken) และโอเบอร์ฟรังเคิน (Oberfranken)
ฟรังโกเนีย (มีความหมายว่าฝรั่งเศส) ตั้งชื่อตามกลุ่มชนเจอร์แมนิกกลุ่มที่เรียกว่าชาวแฟรงก์ ชนกลุ่มนี้มีบทบาทสำคัญในการแตกแยกของจักรวรรดิโรมัน และยึดครองบริเวณส่วนใหญ่ของยุโรปในยุคกลาง
ฟรังโกเนียในปัจจุบันเป็นเพียงบริเวณเล็กๆ และไกลออกไปในบริเวณที่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานเดิมของชาวแฟรงก์โบราณ ในภาษาเยอรมัน "ฟรังเคิน" ใช้สำหรับทั้งฟรังโกเนียในสมัยปัจจุบันและในประวัติศาสตร์ ซึ่งทำให้เกิดความสับสน "จักรวรรดิแฟรงค์" หรือ ฟรังเคีย (Francia) อันที่จริงแล้วเป็นต้นกำเนิดของทั้งฝรั่งเศสและเยอรมนี ในปี ค.ศ. 843 สนธิสัญญาแวร์เดิง (Treaty of Verdun) นำไปสู่การแบ่งแยกฟรังเคียออกเป็นฟรังเคียตะวันตกที่คือฝรั่งเศสปัจจุบัน และ ฟรังเคียตะวันออกที่คือเยอรมนีปัจจุบัน “Frankreich” เป็นภาษาเยอรมันสำหรับ "ฝรั่งเศส" ที่แปลตรงตัวว่า "จักรวรรดิของชาวแฟรงก์"
เสรีนครจักรวรรดิ

เสรีนคร  และ นครจักรวรรดิ  หรือเรียกรวม ๆ ว่า เสรีนครจักรวรรดิ  เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หมายถึงนครที่ได้รับอำนาจปกครองตนเองบางส่วนจากจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และมีผู้แทนนครประจำอยู่ในสภาไรชส์ทาค เมืองประเภทนี้ได้รับสถานะพิเศษที่เรียกว่า "ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์" ("Reichsunmittelbarkeit") ขึ้นตรงต่อจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยตรง แตกต่างจากเมืองหรือนครอื่นๆที่ขึ้นกับเจ้าหรือขุนนางท้องถิ่น
สำหรับความแตกต่างระหว่าง "เสรีนคร" กับ "นครจักรวรรดิ" เสรีนครคือนครที่เดิมปกครองโดยเจ้าชายมุขนายก แต่ต่อมาได้หลุดพ้นจากการปกครองของมุขนายกในช่วงกลางสมัยกลาง (High Middle Ages) เมืองเหล่านี้ก็ได้แก่ บาเซิล (ค.ศ. 1000) ว็อมส์ (ค.ศ. 1074) ไมนทซ์ (ค.ศ. 1244 เปลี่ยนฐานะ ค.ศ. 1462) เรเกินส์บวร์ค (ค.ศ. 1245) สทราซบูร์ (ค.ศ. 1272) โคโลญ (ค.ศ. 1288) และชไปเออร์ (ค.ศ. 1294) 
แม้ว่ารายละเอียดทางกฎหมายของแต่ละรัฐเหล่านี้จะต่างกันไปแต่ตามแต่ละแห่ง แต่โดยสรุปแล้ว เสรีนครมีอภิสิทธิ์ดีกว่านครจักรวรรดิ ตัวอย่างเช่นในกรณีที่เกิดสงครามครูเสด เสรีนครรับผิดชอบแต่เพียงให้การสนับสนุนทางการทูตและยุทธปัจจัยแก่ส่วนราชการกลางจักรวรรดิ แต่นครจักรวรรดิต้องเสียภาษีให้แก่จักรพรรดิและต้องส่งกองทัพไปช่วยในการทัพด้วย
รายชื่อเสรีนครจักรวรรดิ.
ด้านล่างนี้ประกอบด้วยรายชื่อเสรีนครจักรวรรดิ 50 แห่งที่เข้าร่วมประชุมสภาไรชส์ทาคในปีค.ศ. 1752 เรียงตามลำดับการใช้สิทธิ์ออกเสียงของม้านั่งแต่ละฝั่ง ในวงเล็บคืออัตราการสนับสนุนทรัพยากรแก่ส่วนราชการกลางจักรวรรดิในยามศึกสงคราม ยกตัวอย่างที่ระบุว่า "โคโลญ (30-322-600)" หมายความว่าโคโลญต้องสนับสนุนทหารม้า 30 นาย, ทหาราบ 322 นาย และเหรียญเงินกุลเดิน 600 เหรียญ
ปลาหมอฟรอนโตซ่า

ปลาหมอฟรอนโตซ่า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cyphotilapia frontosa" อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) มีรูปร่างแบนข้าง ริมฝีปากหนา ลำตัวสีขาวคาดด้วยแถบสีดำเป็นปล้อง ๆ ตลอดลำตัว ครีบต่าง ๆ ปลายครีบยาวแหลมโดยเฉพาะตัวผู้ เมื่อโตขึ้นหัวของตัวผู้จะโหนกนูนเห็นได้ชัดเจน
มีความยาวเต็มที่ราว 30 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่รวมเป็นฝูง อาศัยอยู่ในบริเวณน้ำลึก มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกาบริเวณแอฟริกาตอนกลางและแอฟริกาตะวันออก โดยเฉพาะในทะเลสาบแทนกันยีกา อาหารหลักได้แก่ ลูกปลาขนาดเล็กกว่า
ปลาหมอฟรอนโตซ่าจัดเป็นปลาที่มีความสวยงามมากชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาหมอสี จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามมาช้านาน จนอาจกล่าวได้ว่า เป็น "ราชาของปลาหมอสี" เช่นเดียวกับปลาปอมปาดัวร์ที่ถูกจัดเป็น "ราชินีแห่งปลาตู้"
ในแวดวงปลาสวยงามจะจำแนกปลาหมอฟรอนโตซ่าเป็นสายพันธุ์ย่อยต่าง ๆ โดยแบ่งตามเกณฑ์ที่พบในแหล่งน้ำหรือภูมิภาคต่าง ๆ ซึ่งสามารถแบ่งได้นับ 10 สายพันธุ์ แต่ไม่จัดว่าเป็นการแบ่งตามหลักอนุกรมวิธาน
ปลาหมอฟรอนโตซ่าจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ได้เมื่อถึงอายุ 3-4 ปี โดยตัวเมียจะมีพฤติกรรมอมไข่หลังจากไข่ได้รับการปฏิสนธิแล้ว ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 4 สัปดาห์
จัดเป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่มีอายุยาวนาน โดยสามารถมีอายุยาวได้ถึง 25 ปี
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน

พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน  เป็นตำแหน่งพระอิสริยศสำหรับบุคคลที่ได้รับคัดเลือกจากคณะผู้คัดเลือกให้ดำรงตำแหน่งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นพระองค์ต่อไป โดยที่บุคคลนั้นยังไม่ได้รับการราชาภิเษกจากพระสันตะปาปาซึ่งจะนับว่าเป็นจักรพรรดิเต็มพระองค์ เช่น ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ระหว่าง ค.ศ. 1056 ถึง ค.ศ. 1084 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทรงใช้พระอิสริยศนี้เมื่อทรงได้รับคัดเลือกเป็นจักรพรรดิแล้วแต่ยังมิได้รับการราชาภิเษกจากพระสันตะปาปา แต่จักรพรรดิหลายพระองค์ที่ทรงเป็น “จักรพรรดิในอนาคต” ก็ถูกเรียกกันว่า “จักรพรรดิ” แม้ว่าจะยังไม่ได้รับการราชาภิเษกจากพระสันตะปาปาก็ตาม ตำแหน่งนี้ต่อมาก็ใช้กับรัชทายาทที่จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แต่งตั้งเพื่อจะให้เป็นจักรพรรดิพระองค์ต่อไป (จนกว่าจะได้ขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการ) ตำแหน่งนี้เรียกอีกอย่างว่า “Imperator futurus” (จักรพรรดิในอนาคต)
การสงคราม

การสงคราม  หมายถึง การจัดการความขัดแย้งระหว่างฝ่ายตรงข้าม และปกติเกี่ยวข้องกับการยกระดับการรุกรานจาก "สงครามน้ำลาย" ระหว่างนักการเมืองและนักการทูตสู่ความขัดแย้งด้วยอาวุธเต็มขั้น ซึ่งดำเนินไปจนกว่าฝ่ายหนึ่งยอมรับความพ่ายแพ้หรือข้อสันติภาพตามที่ตกลงกัน
การสงครามระหว่างกลุ่มและองค์การทหารต้องอาศัยการวางแผนและการใช้ยุทธศาสตร์การทหารระดับหนึ่งเพื่อให้การจัดการเป็นไปโดยมีประสิทธิภาพในการบรลุวัตถุประสงค์และเป้าหมาย
สีน้ำมัน

สีน้ำมัน  เป็นสีชนิดที่แห้งช้าที่ประกอบด้วยรงควัตถุที่ผสมกับน้ำมันระเหย (drying oil) ที่มักจะเป็นน้ำมันเมล็ดฝ้าย ความข้นของสีก็อาจจะปรับได้โดยการเติมสารละลายเช่นน้ำมันสน หรือ น้ำยาละลายสี (white spirit) และก็อาจจะมีการใส่ น้ำมันเคลือบ (varnish) เพื่อให้มีเงามากขึ้นเมื่อสีแห้ง
การใช้สีน้ำมันใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 ในอังกฤษสำหรับการตกแต่งอย่างง่าย ๆ แต่ก็มิได้มีการใช้อย่างแพร่หลายในการเป็นวัสดุที่ใช้ในการเขียนจิตรกรรมมาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 15
การใช้สีน้ำมันในสมัยใหม่มักจะใช้ในการรักษาเนื้อไม้ในการทาสีบ้านหรือในการทาสีสิ่งที่ต้องทนกับสภาวะอากาศเช่นเรือหรือสะพาน เพราะคุณสมบัติที่ทนทานและเป็นเงาทำให้เป็นที่นิยมใช้กันทั้งในการตกแต่งภายในและภายนอกทั้งที่ใช้บนไม้และบนโลหะ เพราะเป็นสีที่แห้งช้าจึงได้มีการใช้ในงานงานเขียนแอนิเมชันบนแก้ว (paint-on-glass animation) การแห้งช้าหรือเร็วก็ขึ้นอยู่กับความหนาของสีที่ทา
ฟีดแบค

ฟีดแบ็ค คือวงดนตรีแนวเทคโน ป๊อปร็อก ช่วงยุคทศวรรษที่ 80 ของค่าย นิธิทัศน์ โดยสมาชิกของวงเป็นนักเรียนมัธยมปลายจาก โรงเรียนเซนต์คาเบรียล ทั้งหมด 6 คนได้แก่ ธนา ลวสุต, รชฏ ยมาภัย,เดชาพล สังข์ลำไย, เจษฎา ปลั่งมณี, นุสรณ์ พจน์พิพัฒน์ และ สุขสมิทธิ์ ชื่นประสิทธิ์ โดยทางวงได้รับไฟเขียวจากนิธิทัศน์ให้ผลิตผลงานเพลงและได้ ธานี ลวสุต พ่อของ ปอนด์ ธนา ซึ่งทำงานเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับนิธิทัศน์มาควบคุมการผลิตเพลงให้
ผลงานอัลบั้ม.
วงฟีดแบค ออกอัลบั้มแรกและอัลบั้มเดียวของวงในปี พ.ศ. 2527 โดยใช้ชื่ออัลบั้มว่า "Feed Back#1" เมื่อวางแผงไปแล้วปรากฏว่าได้รับ การตอบรับที่ดีแต่ทางวงก็มีอันต้องแยกวงกันไปในที่สุดเนื่องจากสมาชิกของวงแต่ละคนต้องสอบเอนทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัยจึงไม่สามารถมาทำอัลบั้มกันต่อได้โดยในอัลบั้มนี้มีเพลงที่ได้รับความนิยมคือ ตื่นเถิดชาวไทย,ประกายเสน่หาและสิ่งที่เธอให้
โกซีโม รอสเซลลี

โคสิโม รอซเซลิ  (ค.ศ. 1439 - ค.ศ. 1506) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีตอนต้นครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและฉากแท่นบูชา รอซเซลิทำงานส่วนใหญ่ในฟลอเรนซ์
โคสิโม รอซเซลิเกิดในปี ค.ศ. 1439 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เมื่ออายุได้สิบสี่ปีรอซเซลิก็ไปเป็นลูกศิษย์ของเนริ ดิ บิชชิ (Neri di Bicci) และในปี ค.ศ. 1460 ก็ไปเป็นผู้ช่วยของเบอร์นาร์โด ดิ สเตฟาโน รอซเซลิผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน งานที่ทำในสมัยแรกที่จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงคือฉากแท่นบูชา “อัสสัมชัญของพระแม่มารี” ในชาเปลที่สามทางซ้ายภายในวัดซานอัมโบรจิโอในฟลอเรนซ์ ในวัดเดียวกันบนผนังของชาเปลหนึ่งก็มีงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังโดยโคสิโมที่วาซารีให้การสรรเสริญว่าเป็นงานที่มีฝีมือดี โดยเฉพาะภาพเหมือนของนักวิชาการพิโคแห่งมิรานโดลา (Pico of Mirandola) ฉากที่เขียนเป็นขบวนแห่ถ้วยศักดิ์สิทธิ์ที่เขียนอย่างมีพลังและไม่มีความเป็นแมนเนอริสม์เท่างานเขียนชิ้นอื่น ภาพเขียนสำหรับวัดอันนังซิอาตาที่เป็นภาพของนักบุญบาร์บารา นักบุญแม็ทธิว และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ปัจจุบันอยู่ที่สถาบันศิลปะที่ฟลอเรนซ์
รอซเซลิใช้เวลาทำงานอยู่ระยะหนึ่งที่ลูคคา ที่เขียนฉากแท่นบูชาหลายชิ้นสำหรับวัดหลายวัด ภาพเขียนภาพหนึ่งที่มาจากวัดซานจิโรลาโมที่ฟิเอโซเลในปัจจุบันอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน ที่เป็นภาพเขียนขนาดใหญ่โดยมีนักบุญเจอโรมคุกเข่าอยู่ต่อหน้าพระเยซูบนกางเขน ด้านข้างเป็นนักบุญเดมาซัส และนักบุญยูเซเบียส นักบุญเพาลา และนักยูสโตเชียม
หอศิลป์ที่เบอร์ลินมีภาพสามภาพโดยรอซเซลิ “พระแม่มารีอันรุ่งโรจน์” “การบรรจุพระเยซู” และ “การสังหารทารกบริสุทธิ์” ในปี ค.ศ. 1480 รอซเซลิและศิลปินคนสำคัญๆ ของฟลอเรนซ์ก็ได้รับการเชิญจากสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ไปยังกรุงโรมเพื่อให้ไปช่วยกันเขียนจิตรกรรมตกแต่งภายในชาเปลซิสติน รอซเซลิเขียนภาพสามภาพ “การทำลายกองทัพฟาโรห์ที่ทะเลแดง” “พระเยซูเทศนาที่ทะเลสาบไทบีเรียส” และ “พระกระยาหารค่ำมื้อสุดท้าย” จิตรกรรมฝาผนังของรอซเซลิที่ชาเปลซิสตินบางส่วนเขียนโดยผู้ช่วยและลูกเขยเปียโร ดิ โคสิโมผู้ที่ก็เรียกกันว่า “โคสิโม รอซเซลิ” ตามชื่อโคสิโมเอง ลูกศิษย์คนสำคัญของโคสิโมคือฟรา บาร์โทโลเมโอ
ภาพนิ่ง

ภาพนิ่ง  คืองานศิลปะที่มีเนื้อหาเป็นภาพของสิ่งที่ไม่มีชีวิตที่มักจะเป็นสิ่งที่พบรอบตัวที่อาจจะเป็นสิ่งธรรมชาติ (อาหาร, ดอกไม้, ไม้ขนาดเล็ก, หิน หรือ เปลือกหอย) หรือสิ่งที่ทำขึ้น (แก้วน้ำ, หนังสือ, แจกัน, เครื่องตกแต่งอัญมณี, เหรียญ หรืออื่นๆ) ในบรรยากาศที่จัดขึ้น การวาดภาพนิ่งมีมาตั้งแต่สมัยโบราณแต่มานิยมกันในศิลปะตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 17 
ภาพนิ่งเปิดโอกาสให้ศิลปินมีโอกาสวางองค์ประกอบของภาพได้อย่างเต็มที่มากกว่าการเขียนภาพแบบอื่นๆ เช่นในจิตรกรรมภูมิทัศน์ หรือภาพเหมือน ภาพนิ่งโดยเฉพาะก่อนปี ค.ศ. 1700 มักจะเป็นภาพที่เกี่ยวกับศาสนาหรือเป็นอุปมานิทัศน์ที่เกี่ยวกับหัวเรื่องที่เขียน ภาพนิ่งสมัยใหม่แยกตัวจากการเป็นงานที่เป็นสองมิติมาเป็นสามมิติที่ใช้สื่อผสมที่อาจจะรวมทั้งวัตถุที่พบ, รูปถ่าย, คอมพิวเตอร์กราฟิก และวิดีโอและเสียง
เฮราคลิตุส

เฮราคลิตุส ชาวเอเฟซัส (กรีกโบราณ: Ἡράκλειτος ὁ Ἐφέσιος —) (ราว 535 ปีก่อนคริสต์ศักราช - 475 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นนักปรัชญายุคก่อนโสกราตีสชาวกรีกผู้ที่เดิมมาจากเอเฟซัส ในไอโอเนียบนฝั่งทะเลอานาโตเลีย
เฮราคลิตุสเป็นที่รู้จักกันในปรัชญาของความเปลี่ยนแปลงที่เป็นศูนย์กลางของจักรวาล และกฎจักรวาล (Logos) เป็นพื้นฐานของทุกสิ่งทุกอย่าง ในปัจจุบันเฮราคลิตุสมีชื่อเสียงว่าเป็นผู้มีอิทธิพลต่อฟรีดริช นีทเชอในปรัชญาของ space และ time จากประโยค “ท่านไม่สามารถจะก้าวลงไปในแม่น้ำเดียวกันเป็นครั้งที่สองเพราะแม่น้ำสายอื่นไหลมาสู่ตัวท่าน”
ปีเอโตร อาเรตีโน

ปีเอโตร อาเรตีโน (20 เมษายน ค.ศ. 1492 - 21 ตุลาคม ค.ศ. 1556) เป็นนักเขียน กวี และนักเขียนบทละครชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 อาเรตีโนเป็นผู้ที่มีอิทธิพลเป็นอันมากต่อศิลปะและการเมืองร่วมสมัยและได้ชื่อว่าเป็นผู้ริเริ่มเรื่องเร้ากามารมณ์ (pornography) ทางวรรณกรรมของสมัยใหม่
สุลต่านออสมันที่ 1

ออสมันที่ 1 หรือ ออสมัน กาซี (หรือ "Osman Gazi"; สวรรคต ค.ศ. 1323/4) เป็นผู้ก่อตั้งที่เป็นที่มาของชื่อจักรวรรดิออตโตมัน (แรกเริ่มเป็นเบย์ลิกหรือเอมิเรต) ซึ่งในรัชสมัยของออสมัน เป็นเพียงแต่เบย์ลิกเตอร์โกแมนขนาดเล็ก แต่หลังพระองค์สวรรคตไปหลายศตวรรษ ได้กลายเป็นจักรวรรดิขนาดใหญ่ไพศาล โดยคงอยู่จนกระทั่งรัฐสุลต่านถูกยุบเลิกหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุดเพียงไม่นานใน ค.ศ. 1922
เนื่องจากแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่สืบย้อนไปถึงช่วงชีวิตของพระองค์นั้นมีน้อยมาก จึงแทบไม่มีข้อมูลเชิงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับออสมันหลงเหลืออยู่เลย ไม่มีแหล่งข้อมูลที่เป็นลายลักษณ์อักษรแม้แต่แห่งเดียวที่หลงเหลือมาจากรัชสมัยออสมัน และทางออตโตมันไม่ได้บันทึกพระราชประวัติพระชนม์ชีพของพระองค์จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นเวลากว่าหนึ่งร้อยปีหลังจากที่พระองค์สวรรคต ด้วยเหตุนี้ นักประวัติศาสตร์พบว่าเป็นเรื่องท้าทายมากที่จะแยกความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงกับเรื่องปรัมปราในเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับพระองค์ นักประวัติศาสตร์คนหนึ่งอธิบายไปไกลถึงขั้นประกาศว่าเป็นไปไม่ได้ โดยบรรยายช่วงพระชนม์ชีพของออสมันว่าเป็น "หลุมดำ"
ตามธรรมเนียมออตโตมันยุคหลังระบุว่า บรรพบุรุษของออสมันเป็นลูกหลานของเผ่าคายือแห่งชาวเติร์กโอคุซ อย่างไรก็ตาม นักวิชาการหลายคนในออตโตมันตอนต้นมองว่าเรื่องนี้เป็นการเขียนขึ้นในภายหลังเพื่อเสริมสร้างความชอบธรรมของราชวงศ์
ราชรัฐออตโตมันเป็นหนึ่งในเบย์ลิกอานาโตเลียหลายแห่งที่สถาปนาขึ้นในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 13 เนื่องตั้งอยู่ในภูมิภาค Bithynia ทางตอนเหนือของเอเชียน้อย ราชรัฐของออสมันพบว่าตนอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมอย่างยิ่งในการโจมตีจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่เปราะบาง ซึ่งภายหลังลูกหลานของพระองค์จะเข้าพิชิต
พระนาม.
นักวิชาการบางส่วนโต้แย้งว่าพระนามเดิมของออสมันเป็นภาษาตุรกีที่อาจอยู่ในรูป Atman หนือ Ataman และภายหลังเปลี่ยนไปเป็น "ʿOsmān" ที่มาจากภาษาอาหรับ แหล่งข้อมูลไบแซนไทน์ที่เก่าแก่ที่สุด รวมถึงข้อมูลจาก George Pachymeres นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกผู้ร่วมสมัยของออสมัน สะกดพระนามของพระองค์เป็น Ἀτουμάν (Atouman) หรือ Ἀτμάν (Atman) ในขณะที่แหล่งข้อมูลภาษากรีกมักแปลงทั้งรูปแบบภาษาอาหรับว่า "ʿUthmān" และรูปแบบภาษาตุรกีว่า "ʿOsmān" ด้วยอักษร θ, τθ หรือ τσ แหล่งข้อมูลภาษาอาหรับแรกสุดที่กล่าวถึงพระองค์ในกรณีหนึ่งก็ใช้ "ط" ("ṭ") แทน "ث" ("th") ออสมันจึงอาจใช้พระนามมุสลิมที่มีเกียรติมากขึ้นในช่วงบั้นปลายพระชนม์ชีพ Halil İnalcık นักประวัติศาสตร์ชาวตุรกี โต้แย้งว่าสมมติฐานที่ว่าออสมันมีชื่พระนามว่า Ataman (ตามคำกล่าวของ George Pachymeres) และว่าพระองค์มาจาก "Dasht-i Qipchaq" ทางตอนเหนือของทะเลดำนั้น ล้วนเป็นไปได้ยาก
นักวิชาการชาวอาหรับอย่างชิฮาบ อัลอุมะรีและอิบน์ ค็อลดูนใช้ชื่ออุษมาน ส่วนอิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์ผู้เดินทางมายังภูมิภาคนี้ในสมัยสุลต่านออร์ฮัน เรียกพระองค์เป็น Osmancık (บางครั้งสะกดเป็น Othmānjiq หรือ Osmanjiq) คำต่อท้าย -cık (หรือ -cuk) บ่งบอกถึงความเล็กในภาษาตุรกี จึงได้ชื่อว่า Osmancik ซึ่งแปลว่า "ออสมันผู้น้อย" เพื่อแยกพระองค์กับ "อุษมานผู้ยิ่งใหญ่" เคาะลีฟะฮ์รอชิดูนองค์ที่ 3
สุลต่านออร์ฮัน

ออร์ฮัน กาซี (บางครั้งสะกดเป็น Orkhan; สวรรคต ค.ศ. 1362) เป็นสุลต่านจักรวรรดิออตโตมันองค์ที่สองใน ค.ศ. 1323/4 ถึง 1362 พระองค์เสด็จพระราชสมภพที่ Söğüt ในฐานะพระราชโอรสในสุลต่านออสมันที่ 1
เมื่อพระราชบิดาสวรรคตใน ค.ศ. 1323 หรือ 1324 พระองค์จึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทนเมื่อพระชนม์ได้ 42 พรรษาเกือบตลอดรัชกาลต้องรบกับ จักรวรรดิไบแซนไทน์ จนในช่วงปีสุดท้ายของสงครามกลางเมืองในจักรวรรดิไบแซนไทน์องค์จักรพรรดิได้ขอร้องให้พระองค์เสกสมรสกับเจ้าหญิงธีโอโดราพระราชธิดาของพระองค์สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1362 ขณะพระชนม์ได้ 75 พรรษา
อิบน์ บัฏฏูเฏาะฮ์ นักวิชาการมุสลิม มองว่าออร์ฮันเป็น "กษัตริย์เตอร์โกแมนผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดและมีทรัพย์สมบัติ ดินแดน และกองกำลังทหารที่มากที่สุด"
สืบลับเค้นปมอันตราย

สืบลับเค้นปมอันตราย (Gone Baby Gone) เป็นภาพยนตร์แนวสืบสวนสอบสวน เข้าฉายปี 2007 กำกับโดย Ben Affleck นำแสดงโดย Casey Affleck,Michelle Monaghan และ Morgan Freeman
เนื้อเรื่องย่อ.
เมื่อ อแมนด้า แม็กแครดี้ย์ หนูน้อยวัย 4 ขวบ ได้หายตัวออกไปจากบ้านและความคืบหน้าในการดำเนินคดีของตำรวจนั้นก็ล่าช้า บิทริก แม็กเครดี้ย์ ผู้เป็นน้าจึงว่าจ้างนักสืบส่วนตัว 2 คน คือ แพททริก เคนซี่ และ แองจี้ เก็นนาโร ให้มาช่วยติดตาม
นักสืบอิสระทั้งคู่นั้นต่างมีประสบการณ์ในคดีแบบนี้น้อยมากแต่พวกเขาก็เป็นที่ต้องการเนื่องจากเหตุผล 2 ประการคือพวกเขาไม่ใช่ตำรวจและพวกเขาก็รู้จักสถานที่ที่เหี้ยมโหดที่พวกเขาพักอาศัยเป็นอย่างดี
เมื่อการทำงานเริ่มขึ้น แพทริก และ แองจี้ ต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ค้ายาเสพติดและเมื่องานนี้สิ้นสุดลง พวกเขาก็ต้องกับความขัดแย้งภายในจิตใจ
เอสเทอร์

เอสเทอร์ เป็นสารประกอบทางเคมีที่เกิดจากออกโซแอซิด (หนึ่งในหมู่ oxo , X=O), และสารประกอบไฮดรอกซิล เช่น แอลกอฮอล์หรือฟีนอล เป็นต้น เอสเทอร์ประกอบด้วยกรดอนินทรีย์หรือกรดอินทรีย์โดยที่หมู่ -OH (ไฮดรอกซิล) อย่างน้อยหนึ่งหมู่ถูกแทนที่ด้วยหมู่ -O-แอลคิล (แอลคอกซี) คล้ายกับเกลือที่ใช้แอลกอฮอล์อินทรีย์แทนที่ไฮดรอกไซด์ของโลหะ
เอสเทอร์มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง มีไขมันและน้ำมันจำนวนมากที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติเป็นเอสเทอร์กรดไขมันของกลีเซอรีน โมเลกุลของเอสเทอร์มีน้ำหนักเบา ปกติมีกลิ่นหอมพบในน้ำมันหอมระเหยและฟีโรโมน ฟอสโฟเอสเทอร์เป็นรูปร่างแกนหลักของโมเลกุล DNA เอสเทอร์ไนเตรต เช่น ไนโตรกลีเซอรีน มีคุณสมบัติในการทำระเบิด ขณะที่โพลีเอสเตอร์เป็นพลาสติกที่สำคัญที่มอนอเมอร์เชื่อมโดยเอสเทอร์ส่วนหนึ่ง
กรดบางชนิดที่ปกติจะเปลี่ยนเป็นเอสเทอร์ คือ กรดคาร์บอกซิลิก, กรดฟอสฟอริก, กรดกำมะถัน, กรดไนตริก, และ กรดบอริก วัฏจักรเอสเทอร์เรียกว่าแลกโทน
ซัมซุน

ซัมซุน  เดิมมีชื่อว่า ซัมป์โซนตา  และ อามีซอส  เป็นนครที่ชายฝั่งตอนเหนือของประเทศตุรกีและเมืองท่าหลักริมทะเลดำ มีประชากรอาศัยอยู่ในนครนี้มากกว่า 700,000 คน นครนี้เป็นเมืองหลักของจังหวัดซัมซุนที่มีประชากรมากกว่า 1,350,000 คน ซัมซุนเป้นที่รู้จักจากการเป้นสถานที่ที่มุสทาฟา เคมัล อาทาทืร์คเริ่มต้นสงครามประกาศอิสรภาพตุรกีใน ค.ศ. 1919
เรซินแลกเปลี่ยนไอออน

เรซินแลกเปลี่ยนไอออน  ที่ใช้ในทางเภสัชกรรม คือ polymer ที่ไม่ละลายน้ำที่มีสมบัติแลกเปลี่ยนอิออนได้
ส่วนประกอบ.
fixed ion จะจับกับ counterion ด้วย electrostatic attraction counterion สามารถแลกเปลี่ยน ion กับ counterion อื่นได้
การบรรจุยาเข้าไปในเรซินแลกเปลี่ยนอิออนมี สอง วิธี คือ batch technique ตัวอย่างยาที่ใช้เรซินแลกเปลี่ยนอิออน เช่น Mucosta
การแบ่งกลุ่ม.
สามารถแบ่งได้เป็น
แม่พระและพระกุมารกับนักบุญยอห์นแบปติสต์

พระแม่มารีและพระบุตรในสวน หรือ พระแม่มารีและพระบุตรและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์  เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันบนไม้ที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส 
“พระแม่มารีและพระบุตรในสวน” เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1507 ที่ได้รับจ้างโดยฟาบริซิโอ แซร์การ์ดิชาวเซียนา เป็นภาพของพระแม่มารี, พระบุตร และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เมื่อยังเด็ก ภาพนี้เป็นภาพพระแม่มารีที่มีความสำคัญที่สุดในบรรดาจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี ราฟาเอลศึกษางานของเลโอนาร์โด ดา วินชีและนำเทคนิคการเขียนของดา วินชีมาใช้ในงานเขียนของตนเอง ลักษณะเด่นของภาพนี้อยู่ที่การใช้ความตัดกันของแสงเงาและ ความดูสบายๆ ของตัวแบบในฉากที่เป็นสวนที่เห็นได้ชัดว่าเป็นอิทธิพลของดา วินชี
เพดานโบสถ์น้อยซิสทีน

เพดานโบสถ์น้อยซิสติน  เป็นจิตรกรรมฝาผนังบนเพดานของโบสถ์น้อยซิสตินที่เขียนโดยไมเคิล แอนเจโลระหว่าง ค.ศ. 1508 ถึง ค.ศ. 1512 ที่ได้รับการจ้างโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 เป็นงานจิตรกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดของยุคทองของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา เพดานที่เขียนภาพอยู่ภายในโบสถ์น้อยของพระสันตะปาปาภายในพระราชวังวาติกันที่สร้างขึ้นในระหว่าง ค.ศ. 1477 ถึง ค.ศ. 1480 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ที่กลายมาเป็นชื่อโบสถ์น้อย โบสถ์น้อยเป็นที่ตั้งของห้องประชุมสำหรับการประชุมเลือกสันตะปาปา และสถานที่ที่ใช้ในการทำพิธีทางศาสนาของพระสันตะปาปา 
ภาพเขียนบนเพดานเป็นส่วนหนึ่งของหัวข้อใหญ่ในการตกแต่งภายในทั้งหมดของโบสถ์น้อยที่รวมทั้งจิตรกรรมฝาผนัง “การตัดสินครั้งสุดท้าย” บนผนังด้านพิธีโดยไมเคิล แอนเจโลเช่นกัน และภาพเขียนอื่น ๆ โดยกลุ่มจิตรกรชั้นนำของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ที่รวมทั้งซานโดร บอตติเชลลี และเปียโตร เปรูจิโน และพรมทอแขวนผนังชุดใหญ่โดยราฟาเอล หัวใจของภาพทั้งหมดสะท้อนปรัชญาของโรมันคาทอลิก 
หัวใจของภาพเขียนบนเพดานเป็นฉากเก้าฉากจากพระธรรมปฐมกาล ในบรรดาเก้าภาพ ๆ ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคือภาพพระเจ้าสร้างอาดัม (Creation of Adam) ที่กลายมาเป็นรูปสัญลักษณ์ที่เป็นที่รู้จักกันดีพอ ๆ กับ “โมนาลิซา” ของเลโอนาร์โด ดา วินชี โดยเฉพาะส่วนที่เป็นนิ้วมือของพระเจ้าที่แทบจะมาจรดกับนิ้วมือของอาดัมที่เป็นภาพที่กลายมาเป็นภาพที่แปลงไปเป็นงานศิลปะในรูปแบบต่าง ๆ มากมาย
การพิพากษาครั้งสุดท้าย (มีเกลันเจโล)

การพิพากษาครั้งสุดท้าย  เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยมีเกลันเจโลจิตรกรชาวอิตาลีคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของสมัยเรอเนซองส์ ที่เขียนไว้ภายในโบสถ์น้อยซิสทีน ในนครรัฐวาติกัน มีเกลันเจโลเขียนภาพ “การพิพากษาครั้งสุดท้าย” ระหว่างปี ค.ศ. 1534 ถึงปี 1541 สิบปีหลังจากการเขียนเพดานชาเปลซิสติน
งานชิ้นนี้ใช้เวลาสี่ปีจึงแล้วเสร็จระหว่างปี ค.ศ. 1536 ถึงปี ค.ศ. 1541 (การจัดเตรียมกำแพงแท่นบูชาเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1535) มีเกลันเจโลเริ่มทำงานนี้ หลังจากเสร็จสิ้นเพดานโบสถ์น้อยซิสทีนแล้ว 25 ปี และเขามีอายุเกือบ 67 ปีเมื่องานนี้แล้วเสร็จเดิมเขารับงานนี้จากสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 แต่เสร็จสมบูรณ์ในช่วงของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 ซึ่งการปฏิรูปมุมมองที่แข็งแกร่งอาจส่งผลต่อการรักษาขั้นสุดท้าย
ในส่วนล่างของภาพ มีเกลันเจโลปฏิบัติตามประเพณีในการแสดงภาพผู้รอดชีวิตที่ขึ้นไปทางซ้าย และภาพผู้ถูกสาปแช่งอยู่ทางด้านขวา ในตอนบน ผู้อยู่อาศัยในสวรรค์จะเข้าร่วมโดยผู้รอดชีวิตคนใหม่ โดยภาพนี้เป็นแบบเอกรงค์มากกว่าแบบภาพเฟรสโกบนเพดานและถูกครอบงำด้วยโทนสีเนื้อและท้องฟ้า แต่การทำความสะอาดและฟื้นฟูภาพนี้เผยให้เห็นช่วงสีที่กว้างกว่าที่เคยปรากฏมาก่อน สีส้ม สีเขียว สีเหลือง และสีน้ำเงินกระจัดกระจายไปทั่ว สร้างภาพเคลื่อนไหวและรวมฉากที่ซับซ้อนเข้าด้วยกัน
ปาโอโล เวโรเนเซ

ปาโอโล เวโรเนเซ  หรือ ปาโอโล คัลยารี (ค.ศ. 1528 - 19 เมษายน ค.ศ. 1588) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีที่ทำงานอยู่ในเวนิสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมสีน้ำมัน งานชิ้นสำคัญของเวโรเนเซก็ได้แก่ "งานแต่งงานที่เคนา" และ "งานเลี้ยงที่บ้านของลีวาย" (The Feast in the House of Levi) เวโรเนเซใช้ชื่อ "ปาโอโล คัลยารี" และมารู้จักกันว่า "ปาโอโล เวโรเนเซ" ตามชื่อเมืองเกิดที่เวโรนาในประเทศอิตาลี
เวโรเนเซ, ทิเชียน และตินโตเรตโต เป็นจิตรกรคนสำคัญสามคนของเวนิสในปลายสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา เวโรเนเซมีชื่อเสียงในการใช้สีและการเขียนตกแต่งแบบลวงตาทั้งในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมสีน้ำมัน งานเขียนสำคัญของเวโรเนเซเป็นงานเขียนที่เต็มไปด้วยนาฏกรรมและการใช้สีแบบจริตนิยม (mannerist) เต็มไปด้วยฉากสถาปัตยกรรมและขบวนที่หรูหรา งานเขียนชิ้นใหญ่ของงานเลี้ยงฉลองในคัมภีร์ไบเบิลที่เขียนสำหรับหอฉัน (refectory) ของสำนักสงฆ์ในเวนิสและเวโรนาเป็นงานเขียนชิ้นสำคัญที่ควรจะกล่าวถึง
ทามาริสก์

ทามาริสก์ (อ่านว่า อัลอัซล์) มี 50- 60 สายพันธุ์เป็นพืชในตระกูล Tamaricaceae เป็นพืชท้องถิ่นในเขตแห้งแล้งของทวีปยุโรป และแอฟริกา ทามาริสก์จะเขียวชอุ่มตลอดปี เป็นพืชผลัดใบและเป็นไม้พุ่ม มีความสูงตั้งแต่ 1-18 เมตร Tamarix aphylla จะเขียวชอุ่มอยู่เสมอและอาจสูงถึง 8 เมตร โดยปกติจะเจริญเติบโตในดินเค็ม มีความอดทนต่อภาวะเป็นพิษของความเค็มถึง 15000 ppm และยังอดทนต่อความเป็นด่าง มีลักษณะแผ่กิ่งก้านเรียวยาว มีใบเขียวอมเทา เปลือกของกิ่งในขณะเป็นต้นอ่อนมีลักษณะเกลี้ยงเรียบ สีน้ำตาลแดง เมื่อตอนมีอายุช่วงสุดท้าย เปลือกไม้จะเป็นร่องมีรอยย่น และเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลม่วง มีใบขนาดเท่า ๆ กัน ยาวประมาณ 1-2 มิลลิเมตร และใบจะทับซ้อนกันตามความยาวของก้าน มักจะมีน้ำเกลือไหลออกมาห่อหุ้มลำต้นอยู่เสมอ จะออกดอกอย่างหนาแน่นตรงปลายรวงของกิ่งยาว 5-10 เซนติเมตร ซึ่งจะออกดอกในเดือนมีนาคม ถึง กันยายน แต่บางสายพันธุ์มีแนวโน้มจะออกดอกในช่วงฤดูหนาว
การใช้ประโยชน์.
ทามาริสก์ใช้เป็นพุ่มไม้ประดับ เป็นสิ่งป้องกันลม และใช้เป็นร่มเงาบังแดด ในประเทศจีน มีโครงการปลูกทามาริสก์ เพื่อทำให้พื้นที่เขตทะเลทรายเขียวชอุ่ม ใช้ในการทำปุ๋ยหมัก
ประวัติศาสตร์ความเชื่อ.
กุรอาน 34;16 ระบุว่า "แต่พวกเขาผินหลังให้ (ไม่ยอมรับศรัทธา) เราจึงส่งอุทกภัยทำลายล้างพวกเขา แล้วเราได้เปลี่ยนสวนทั้งสองของพวกเขาให้เป็นสองสวนที่มีสิ่งบริโภคอันขมขื่นและมีต้นทามาริสก์ (ต้นอะซัล) รวมทั้งมีผลพุทราเพียงเล็กน้อย"
ปฐมกาล 21;33 "อับราฮัมปลูกต้นทามาริสก์ไว้ที่เบเออร์เชบา (Beer-sheba) และนมัสการออกพระนามพระเยโฮวาห์พระเจ้านิรันดร์ที่นั่น"
ในสารานุกรมเทพนิยายของ ละรูส (Larousse) ทามาริสก์เป็นพืชที่เทพเจ้าอพอลโล ทรงชื่นชอบ
ศิลปะเชิง 3 มิติ

ศิลปะเชิง 3 มิติ หรือ ศิลปะลวงตาทรอมพลุยล์ หรือ ทรอมพลุยล์ (ออกเสียง: tʁɔ̃p lœj) มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แปลว่า “ลวงตา” เป็นเทคนิคการสร้างศิลปะแบบหนึ่งที่ทำให้ผลที่ออกมาดูเหมือนมีความเป็นภาพ 3 มิติแม้ว่าจะเป็นจิตรกรรมสองมิติ ซึ่งทำโดยการเขียนให้ลวงตา
ประวัติของจิตรกรรม.
แม้ว่า “ทรอมพลุยล์” จะมีต้นกำเนิดมาจากสมัยศิลปะบาโรก เมื่อกล่าวถึงการเขียนแบบลวงตา แต่การเขียนลักษณะนี้มีมานานก่อนหน้านั้น ที่มักจะใช้ในการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง ตัวอย่างของงานที่ใช้การเขียนลักษณะนี้ก็มีให้เห็นอยู่บ้างในศิลปะจากสมัยกรีกและโรมันที่พบในปอมเปอี การเขียน “ทรอมพลุยล์” ที่นิยมกันก็มักจะเขียนเป็นหน้าต่าง ประตู หรือโถงทางเดิน เพื่อจะทำให้ห้องดูใหญ่โตกว้างขวางขึ้น
เกร็ดจากสมัยกรีกโบราณเล่าถึงการแข่งขันระหว่างจิตรกรผู้มีชื่อเสียงสองคน ซูซิส (Zeuxis) เขียนภาพนิ่งที่ดูเหมือนจริงจนนกบินลงมาดูองุ่นในภาพ พาร์ราเซียส (Parrhasius) ซึ่งเป็นคู่แข่งซูซิสก็บอกซูซิสให้ดึงม่านที่ขาดรุ่งริ่งเพื่อที่จะได้ดูภาพหลังม่าน พาร์ราเซียสชนะการแข่งขันเพราะม่านที่ซูซิสเห็นโดยแท้ที่จริงแล้วเป็นภาพเขียน
ยุทธการที่ซานโรมาโน

ยุทธการที่ซานโรมาโน  เป็นยุทธการในสงครามลอมบาร์ด ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1432 ที่ซานโรมาโนในอิตาลี เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ที่นำโดยนิกโกลอ ดา โตเลนตีโน และมีเกเลตโต อัตเตนโดโล และสาธารณรัฐเซียนาที่นำโดยฟรันเชสโก ปิชชีนีโน ผลของสงครามครั้งนี้สาธารณรัฐฟลอเรนซ์อ้างว่าเป็นฝ่ายที่ได้รับชัยชนะ แต่ทางสาธารณรัฐเซียนาก็บันทึกว่าได้รับชัยชนะเช่นกัน ในด้านความเสียหายทหารม้า 400 คนของสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ถูกจับเป็นเชลย ทหารม้า 400 ถูกจับเป็นเชลย ส่วนฝ่ายทหารม้า 600 คนของสาธารณรัฐเซียนาถูกจับเป็นเชลย และทหารราบอีกไม่ทราบจำนวน