บนอินเทอร์เน็ต ไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นหมา

"On the Internet, nobody knows you're a dog"  เป็นภาษิตซึ่งเริ่มใช้ในคำบรรยายภาพการ์ตูน ของปีเตอร์ สไตเนอร์ ซึ่งตีพิมพ์ใน "เดอะนิวยอร์กเกอร์" เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2536 ในภาพการ์ตูน มีรูปหมา 2 ตัว ตัวหนึ่งนั่งบนเก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์ และกล่าวคำบรรยายภาพแก่หมาอีกตัวซึ่งนั่งบนพื้น จนปี 2554 ภาพดังกล่าวเป็นการ์ตูนที่ได้รับการตีพิมพ์เพิ่มมากที่สุดจาก"เดอะนิวยอร์กเกอร์" และสเตย์เนอร์ได้รับเงินจากการตีพิมพ์ซ้ำกว่า 50,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ประวัติ.
ปีเตอร์ สไตเนอร์ นักเขียนการ์ตูนและผู้ร่วมงานในหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กเกอร์"ตั้งแต่ปี 2522 กล่าวว่า ทีแรกการ์ตูนดังกล่าวไม่ได้รับความสนใจมากนัก แต่ต่อมามันเกินควบคุม และเขารู้สึกคล้ายกับผู้สร้างใบหน้าสไมลีย์ อันที่จริง สไตเนอร์ไม่ได้สนใจอินเทอร์เน็ตขณะที่เขาวาดการ์ตูน และแม้ว่าเขามีบัญชีออนไลน์อยู่บัญชีหนึ่ง เขาระลึกได้ว่าการ์ตูนไม่ได้มีความหมายที่ "ลึกซึ้ง" ใด ๆ แต่เขาวาดเพื่อเป็นการ์ตูน "ที่มีคำบรรยายใต้ภาพ" เท่านั้น
ในการสนองต่อความเป็นที่นิยมของการ์ตูน เขากล่าวว่า "ผมไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่ามันจะเป็นที่รู้จักและเป็นที่จดจำกว้างกว้างเช่นนั้น"
บริบท.
การ์ตูนภาพนี้สร้างช่วงเวลาที่น่าจดจำในประวัติศาสตร์ของอินเทอร์เน็ต ในช่วงก่อนหน้านั้น มีเพียงแค่วิศวกรและอาจารย์มหาวิทยาลัยของรัฐเท่านั้นที่ใช้อินเทอร์เน็ตเป็นส่วนใหญ่ แต่ช่วงที่การ์ตูนภาพนี้ออกมาเป็นจุดเปลี่ยน โดยอินเทอร์เน็ตได้กลายมาเป็นหัวข้ออภิปรายในนิตยสารเกี่ยวกับความสนใจทั่วไปอย่าง "เดอะนิวยอร์กเกอร์" มิตช์ เคเพอร์ ผู้ก่อตั้งโลตัสซอฟต์แวร์และนักกิจกรรมอินเทอร์เน็ตยุคแรก ให้ความเห็นในบทความหนึ่งในนิตยสาร"ไทม์" เมื่อปี 2536 ว่า "สัญลักษณ์ที่แท้จริงที่บอกว่าความสนใจที่เป็นที่นิยมได้ถึงระดับมวลชนมาถึงแล้วในฤดูร้อนนี้ เมื่อเดอะนิวยอร์กเกอร์พิมพ์ภาพการ์ตูนที่แสดงสัตว์มีเขี้ยวสองตัวที่ชำนาญคอมพิวเตอร์"
การ์ตูนดังกล่าวแสดงถึงความเข้าใจในความเป็นส่วนตัวในอินเทอร์เน็ตที่ให้ความสำคัญกับความสามารถที่ผู้ใช้จะรับหรือส่งข้อความแบบไม่ระบุตัวตน ลอเรนซ์ เลสซิก แนะว่า "ไม่มีใครรู้"เพราะชุดโพรโทคอลอินเทอร์เน็ตไม่ได้บังคับให้ผู้ใช้ระบุตัวตน แม้ว่าการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตภายในพื้นที่ เช่น ในมหาวิทยาลัยของผู้ใช้อาจจะบังคับก็ตาม แต่การเข้าถึงก็จะเก็บสารสนเทศนี้ไว้เป็นส่วนตัว และไม่ได้เป็นเนื้อแท้ของธุรกรรมอินเทอร์เน็ตแต่อย่างใด
จากการศึกษาจองโมราฮาน-มาร์ติน และชูมาเชอร์ (2543) ในหัวข้ออภิปรายเรื่อง การใช้อินเทอร์เน็ตที่เป็นปัญหาหรือถูกบังคับ แนะว่าการแสดงตนเองจากหลังหน้าจอคอมพิวเตอร์อาจเป็นส่วนหนึ่งของแรงกดดันทางใจที่จะเข้าสู่โลกออนไลน์ วลีดังกล่าวอาจหมายความว่า "ไซเบอร์สเปซจะเป็นอิสระเพราะเพศ เชื้อชาติ อายุ หน้าตา หรือแม้แต่ 'ความเป็นสุนัข' จะหายไปหรือถูกประดิษฐ์เปลี่ยนแปลงหรือทำให้เกินจริงจากความสร้างสรรค์แบบมิได้ยับยั้ง โดยมีจุดประสงค์มากมายทั้งที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย" จากความเข้าใจที่สะท้อนออกมาเป็นคำกล่าวของจอห์น กิลมอร์ บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ของยูซเน็ต วลีดังกล่าวยังแนะให้เห็น "การปลอมตัวผ่านคอมพิวเตอร์" (computer cross-dress) และแสดงให้เห็นว่าเขามีเพศ อายุ เชื้อชาติ ฯลฯ ที่แตกต่างไปจากเดิม ในอีกนัยหนึ่ง "อิสรภาพที่สุนัขเลือกที่จะใช้ประโยชน์ คืออิสรภาพที่จะ 'เปลี่ยนแปลง' เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่มีอภิสิทธิ์กลุ่มหนึ่ง เช่น ผู้ใช้คอมพิวเตอร์ที่เป็นมนุษย์กับการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต"
บ็อบ มอนคอฟฟ์ บรรณาธิการการ์ตูนจากหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กเกอร์" กล่าวว่า "การ์ตูนดังกล่าวสะท้อนความระมัดระวังเรื่องหลอกลวงที่อาจกุขึ้นจากผู้ที่มีความรู้เรื่องเอชทีเอ็มแอลเพียงขั้นแรกเริ่ม"
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
การ์ตูนภาพนี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับละครเวทีเรื่อง "ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นหมา" (Nobody Knows I'm a Dog) โดยอลัน เดวิด เพอร์คินส์ ละครมีเนื้อหาเกี่ยวกับบุคคล 6 คนที่ไม่สามารถสื่อสารกับผู้คนในชีวิตของเขาอย่างมีประสิทธิภาพได้ ทำให้เขาเข้าสังคมในอินเทอร์เน็ต และใช้ความเป็นนิรนามปกปิดตนเอง
ไซเบอร์ด็อก ชุดโปรแกรมอินเทอร์เน็ตของแอปเปิล ได้ชื่อนี้มาจากการ์ตูนดังกล่าว
การ์ตูนที่วาดโดยคามแรน ฮาฟีซ ในหนังสือพิมพ์"เดอะนิวยอร์กเกอร์"ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 นำเสนอสุนัขสองตัวกำลังเฝ้ามองเจ้าของนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ สุนัขตัวหนึ่งถามอีกตัวหนึ่งว่า "จำได้ไหมว่า บนอินเทอร์เน็ต เมื่อไรที่ไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นใคร" (Remember when, on the Internet, nobody knew who you were?)