หอสมุดคาร์เนกี

หอสมุดคาร์เนกีเป็นกลุ่มหอสมุดที่สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1883 – 1929 ด้วยเงินบริจาคของแอนดรูว์ คาร์เนกี นักธุรกิจชาวสกอตทิช-อเมริกัน หอสมุดบางแห่งเป็นหอสมุดสาธารณะและหอสมุดมหาวิทยาลัย โดยมีทั้งหมด 2,509 แห่ง ในจำนวนนี้ตั้งอยู่ในสหรัฐอเมริกา 1,689 แห่ง ในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ 660 แห่ง ในแคนาดา 125 แห่ง และอีก 25 แห่งกระจายในออสเตรเลีย แอฟริกาใต้ นิวซีแลนด์ เซอร์เบีย เบลเยียม ฝรั่งเศส แคริบเบียน มอริเชียส มาเลเซีย และฟิจิ
ในช่วงแรก หอสมุดของคาร์เนกีแทบทั้งหมดตั้งอยู่ในสถานที่ที่เขามีความผูกพันเป็นการส่วนตัว ได้แก่ บ้านเกิดของเขาในสกอตแลนด์และในพื้นที่พิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย อันเป็นเมืองที่เขาพำนักภายหลังอพยพ แต่ตั้งแต่กลาง ค.ศ. 1899 คาร์เนกีได้ขยายการสนับสนุนเงินทุนให้หอสมุดไปยังพื้นที่นอกเหนือจากข้างต้นอย่างมาก ตั้งแต่ช่วงที่คาร์เนกีเริ่มให้ทุนอย่างต่อเนื่อง เมืองที่ขอรับเงินทุนและยอมรับเงื่อนไขของเขาเกี่ยวกับการบริหารและดูแลหอสมุด มักจะได้รับทุนเกือบทั้งหมด มีเพียงไม่กี่เมืองเท่านั้นที่ไม่ได้รับ เมื่อถึงช่วงสุดท้ายของการสนับสนุนเงินทุน สหรัฐอเมริกามีหอสมุดราว 3,500 แห่ง โดยเกือบครึ่งหนึ่งเป็นหอสมุดคาร์เนกี
ประวัติ.
คาร์เนกีเริ่มสร้างหอสมุดในสถานที่ที่เขามีความเกี่ยวข้องเป็นการส่วนตัว หอสมุดสาธารณะแห่งแรกของคาร์เนกี คือ หอสมุดคาร์เนกีดันเฟิร์มลิน ตั้งอยู่ในบ้านเกิดของเขาในดันเฟิร์มลิน สกอตแลนด์ โดยคาร์เนกีได้ว่าจ้างให้เจมส์ แคมป์เบลล์ วอล์กเกอร์สร้างใน ค.ศ. 1880 และเปิดทำการใน ค.ศ. 1883
ห้องสมุดแห่งแรกในสหรัฐอเมริกาที่สร้างโดยการสนับสนุนจากคาร์เนกีสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1886 ในอัลเลเกนี รัฐเพนซิลเวเนีย (ปัจจุบันคือนอร์ตไซด์ พิตต์สเบิร์ก) ซึ่งเป็นเมืองที่เขาพำนักหลังอพยพ ใน ค.ศ. 1890 หอสมุดดังกล่าวเป็นหอสมุดแห่งที่สองของเขาที่เปิดในสหรัฐอเมริกา อาคารดังกล่าวยังเป็นที่ตั้งของหอดนตรีคาร์เนกีแห่งแรกของโลกอีกด้วย
ส่วนห้องสมุดคาร์เนกีแห่งแรกที่เปิดในสหรัฐอเมริกาอยู่ในแบรดด็อก รัฐเพนซิลเวเนีย ห่างจากเมืองพิตต์สเบิร์กไปทางแม่น้ำโมนังกาฮีลาประมาณ 9 ไมล์ โดยใน ค.ศ. 1889 ยังเป็นที่ตั้งของโรงงานแห่งหนึ่งของบริษัทเหล็ดคาร์เนกีอีกด้วย เป็นห้องสมุดคาร์เนกีแห่งที่สองในสหรัฐอเมริกาที่ได้รับเงินสนับสนุนเมื่อ ค.ศ. 1887 และเป็นห้องสมุดแห่งแรกจากทั้งหมดสี่แห่งที่เขาสนับสนุนเต็มจำนวน ต่อมาใน ค.ศ. 1893 มีการขยายขนาดของอาคารให้ใหญ่ขึ้นสองเท่าและตั้งหอดนตรีคาร์เนกีแห่งที่สามในสหรัฐอเมริกาอีกด้วย
ในสหรัฐอเมริกา ห้องสมุด 9 แห่งจากทั้งหมด 13 แห่งที่คาร์เนกีสนับสนุนเป็นกลุ่มแรกนั้นตั้งอยู่ในเพนซิลเวเนียตะวันตกเฉียงใต้ทั้งหมด หอสมุดของเขาในแบรดด็อก โฮมสเตด และดูเคนอยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทเหล็กคาร์เนกี ซึ่งได้ก่อสร้าง บำรุงรักษา และลำเลียงถ่านหินที่ใช้ในระบบทำความอุ่นของหอสมุด มิใช่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
ใน ค.ศ. 1897 คาร์เนกีได้ว่าจ้างเจมส์ เบอร์แทรม มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขา เบอร์แทรมมีหน้าที่รับคำร้องขอรับเงินสนับสนุนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและดูแลการจ่ายเงินทุนให้กับหอสมุด เมื่อเบอร์แทรมได้รับคำร้องขออนุเคราะห์หอสมุด เขาจะส่งแบบสอบถามไปยังผู้ยื่นคำร้องเพื่อสอบถามเกี่ยวกับจำนวนประชากรในเมือง หอสมุดอื่นในเมือง จำนวนหนังสือในหอสมุดนั้น และยอดการหมุนเวียน หากผ่านเงื่อนไขเบื้องต้น เบอร์แทรมก็สอบถามถึงงบประมาณที่ท้องถิ่นจะจัดสรรเพื่อบำรุงรักษาหอสมุด พื้นที่ที่จะสร้างหอสมุด และวงเงินที่ท้องถิ่นมีอยู่แล้ว
จนถึง ค.ศ. 1898 มีห้องสมุดเพียงแห่งเดียวในสหรัฐอเมริกาที่อยู่นอกพื้นที่เพนซิลเวเนียตะวันตกเฉียงใต้ที่ได้รับทุนสนับสนุน คือ หอสมุดในแฟร์ฟิลด์ รัฐไอโอวา ซึ่งได้รับการสนับสนุนทุนใน ค.ศ. 1892 เป็นโครงการแรกที่คาร์เนกีให้เงินทุนสร้างหอสมุดที่เขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องโดยส่วนตัว โครงการในแฟร์ฟิลด์นี้เป็นส่วนหนึ่งของให้ทุนรูปแบบใหม่ที่คาร์เนกีจะใช้ (ผ่านเบอร์แทรม) สำหรับหอสมุดเพิ่มเติมอีกหลายพันแห่ง
ตั้งแต่ ค.ศ. 1899 เป็นต้นมา มูลนิธิของคาร์เนกีได้ให้ทุนสนับสนุนในการสร้างหอสมุดเพิ่มขึ้นอย่างมาก ซึ่งเกิดขึ้นพร้อมกับการเติบโตของชมรมสตรีในช่วงหลังสงครามกลางเมือง ชมรมนี้เป็นผู้นำในการจัดระเบียบความพยายามของท้องถิ่นในการจัดตั้งหอสมุด รวมถึงการระดมทุนในระยะยาวและการวิ่งเต้นภายในท้องถิ่นของตนเพื่อสนับสนุนการดำเนินงานและคลังทรัพยากรในหอสมุด พวกเขาเป็นผู้นำในการจัดตั้งห้องสมุดราวร้อยละ 75–80 ในท้องถิ่นต่าง ๆ ทั่วประเทศ
คาร์เนกีมีความเชื่อในการให้แก่ "ผู้ที่ขยันขันแข็งและทะเยอทะยาน ไม่ใช่ผู้ที่ต้องการให้ทำทุกอย่างให้ แต่เป็นผู้ที่มีความขวนขวายและสามารถช่วยเหลือตนเองได้มากที่สุด [เขา]สมควรได้รับ[มัน]และ[เขา]จะได้รับประโยชน์จากความช่วยเหลือจากผู้อื่น" ภายใต้การแบ่งแยกเชื้อชาติ คนผิวดำส่วนใหญ่มักถูกปฏิเสธการเข้าถึงห้องสมุดสาธารณะในตอนใต้ของสหรัฐอเมริกา แทนที่จะให้มีการรวมกลุ่มทางเชื้อชาติในหอสมุดของเขา คาร์เนกีกลับให้ทุนสร้างหอสมุดแยกต่างหากสำหรับคนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันในพื้นที่ดังกล่าว เช่น ในฮิวสตัน เขาได้ให้ทุนสนับสนุนสร้างหอสมุดคาร์เนกีสำหรับคนผิวสีแยกต่างหาก ห้องสมุดคาร์เนกีในสะวันนา รัฐจอร์เจีย เปิดให้บริการใน ค.ศ. 1914 เพื่อรองรับผู้อยู่อาศัยที่เป็นคนผิวดำซึ่งถูกแยกออกจากห้องสมุดสาธารณะที่แบ่งแยกคนผิวขาว สมาคมห้องสมุดคนผิวสีแห่งเมืองสะวันนาซึ่งเป็นองค์กรเอกชนได้ระดมทุนและรวบรวมหนังสือเพื่อจัดตั้งห้องสมุดขนาดเล็กสำหรับพลเมืองผิวสี หลังจากแสดงความมุ่งมั่นที่จะสนับสนุนห้องสมุดแล้ว สมาคมดังกล่าวได้ยื่นคำร้องและรับเงินสนับสนุนจากคาร์เนกี แคลเรนซ์ ทอมัส ผู้พิพากษาศาลสูงสุดสหรัฐ เขียนไว้ในบันทึกความทรงจำของเขาที่เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 2008 ว่าเขาเมื่อยังเป็นเด็กมักจะใช้ห้องสมุดแห่งนี้ก่อนที่ระบบห้องสมุดสาธารณะจนมีการยกเลิกระบบแบ่งแยกสีผิว
อาคารหอสมุดสร้างขึ้นในรูปแบบที่หลากหลาย เช่น โบซาร์ เรอแนซ็องส์อิตาลี บารอก ฟื้นฟูคลาสสิก และอาณานิคมสเปน เพื่อปรับปรุงรูปลักษณ์ในฐานะอาคารสาธารณะ เป็นรูปแบบหนึ่งที่ใช้ในห้องสมุดในประเทศสกอตแลนด์ ส่วนในสกอตแลนด์ บ้านเกิดของคาร์เนกี ยังมีการเลือกใช้รูปแบบบารอนสกอตติชอีกด้วย โดยชุมชนเป็นผู้เลือกรูปแบบของอาคาร เมื่อเวลาผ่านไป เจมส์ เบอร์แทรม เลขานุการของคาร์เนกี เริ่มมีความอดทนน้อยลงในการอนุมัติการออกแบบที่ไม่ถูกใจเขา เอ็ดเวิร์ด ลิปปินคอตต์ ทิลตัน เพื่อนที่เบอร์แทรมแนะนำบ่อยครั้ง มักออกแบบอาคารหอสมุดที่สร้างขึ้นหลายแห่ง
สถาปัตยกรรมโดยทั่วไปมักเรียบง่ายและเป็นทางการ ต้อนรับผู้ใช้บริการผ่านประตูทางเข้าที่โดดเด่น ซึ่งส่วนใหญ่จะต้องผ่านบันไดจากระดับพื้นดิน บันไดทางเข้าเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการยกระดับบุคคลด้วยการเรียนรู้ ในทำนองเดียวกัน หอสมุดส่วนใหญ่มีเสาไฟฟ้าหรือโคมไฟติดตั้งไว้ใกล้ทางเข้า แสดงถึงสัญลักษณ์แห่งการตรัสรู้
ในยุคนั้น เงินอุดหนุนของคาร์เนกีมีมูลค่าสูงมาก และงานการกุศลหอสมุดของเขาถือเป็นกิจกรรมการกุศลที่มีมูลค่าสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ คาร์เนกียังคงให้เงินทุนสนับสนุนหอสมุดใหม่กระทั่งช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนการเสียชีวิตของเขาใน ค.ศ. 1919 หอสมุดสร้างขึ้นในเมืองต่าง ๆ ในบริเตนใหญ่และประเทศที่พูดภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ โดยมีการใช้เงินเกือบ 56.2 ล้านดอลลาร์ในการก่อสร้างหอสมุด 2,509 แห่งทั่วโลก ในจำนวนดังกล่าว มีการบริจาคเงิน 40 ล้านดอลลาร์สำหรับการก่อสร้างอาคารหอสมุดสาธารณะ 1,670 แห่งในชุมชน 1,412 แห่งในอเมริกา เมืองขนาดเล็กหลาย ๆ แห่งได้รับเงินช่วยเหลือ 10,000 ดอลลาร์ ช่วยให้ท้องถิ่นสามารถสร้างหอสมุดขนาดใหญ่ซึ่งกลายเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกที่สำคัญที่สุดของเมืองในชุมชนหลายร้อยแห่งโดยทันที
ภูมิหลัง.
หนังสือและห้องสมุดมีความสำคัญต่อคาร์เนกีตั้งแต่สมัยเยาว์วัยในสกอตแลนด์จนถึงช่วงวัยรุ่นในเมืองอัลเลเกนีและพิตต์สเบิร์ก เขาฟังการอ่านและอภิปรายหนังสือจากห้องสมุดแบบสมัครสมาชิกของพ่อค้า ซึ่งบิดาของเขาช่วยสร้างขึ้น ต่อมา ขณะทำงานให้กับบริษัทโทรเลขท้องถิ่นในพิตต์สเบิร์ก คาร์เนกีได้ยืมหนังสือจากห้องสมุดส่วนตัวของพันเอกเจมส์ แอนเดอร์สัน (ค.ศ. 1785-1861) เขาเปิดคลังทรัพยากรของเขาให้คนงานของเขาชมทุกวันเสาร์ โดยแอนเดอร์สันอาศัยอยู่ในอัลเลเกนี เช่นเดียวกับคาร์เนกี
ในอัตชีวประวัติของเขา คาร์เนกีได้ยกย่องแอนเดอร์สันที่ได้ให้โอกาสแก่ "เด็กหนุ่มที่ทำงาน" (ที่บางคนบอกว่าไม่ควร "มีสิทธิได้รับหนังสือ") ให้ได้รับความรู้เพื่อพัฒนาตนเอง ประสบการณ์ส่วนตัวของคาร์เนกีในฐานะผู้อพยพ ประกอบกับความช่วยเหลือจากผู้อื่นที่สร้างเส้นทางชีวิตและความมั่นคั่งของเขา ได้ย้ำให้เขาเชื่อมั่นในสังคมที่ตั้งอยู่บนหลักแห่งคุณธรรม ซึ่งตอบแทนความสำเร็จแก่ผู้ทำงานหนัก ความเชื่อมั่นนี้เป็นองค์ประกอบสำคัญของปรัชญาการให้ของเขาเป็นการทั่วไป โดยหอสมุดของเขาถือเป็นตัวแทนของเป้าหมายการกุศลที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุด ใน ค.ศ. 1900 คาร์เนกีได้ให้ทุนสร้างห้องสมุดอนุสรณ์แอนเดอร์สัน เพื่อรำลึกถึงพันเอกจอห์น ไบเออร์ส แอนเดอร์สัน ที่วิทยาลัยเอ็มโพเรีย
สูตรคาร์เนกี.
หอสมุดของคาร์เนกีเกือบทั้งหมดขึ้นตาม "สูตรคาร์เนกี" ซึ่งจำเป็นต้องมีข้อผูกพันทางการเงินสำหรับการบำรุงรักษาและการดำเนินงานจากท้องถิ่นที่ได้รับจัดสร้างหอสมุด คาร์เนกีต้องการการสนับสนุนจากสาธารณชนมากกว่าการมอบเงินบริจาค โดยเขาระบุไว้ว่า
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />สถาบันที่อยู่ได้ด้วยการบริจาคเป็นกองทุนถาวรมักตกเป็นเหยื่อของกลุ่มคนเล็ก ๆ สาธารณชนก็เลิกมีส่วนร่วมไป หรือไม่ก็ไม่เคยสนใจเลย กฎได้ถูกละเมิดที่ต้องการให้ผู้รับต้องช่วยเหลือตนเอง ทุกสิ่งอย่างได้จัดการให้เสร็จสรรพเพื่อชุมชนแทนที่จะเป็นการช่วยเพื่อให้ได้ช่วยเหลือตนเอง
คาร์เนกีต้องการให้เจ้าหน้าที่ที่ได้รับการเลือกตั้ง (องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น) ดำเนินการดังนี้
คาร์เนกีมอบอำนาจตัดสินใจดังกล่าวให้เจมส์ เบอร์แทรม ผู้ช่วยของเขา โดยเขาได้สร้าง "ตารางคำถาม" ประกอบด้วยชื่อเมือง สถานะของเมือง จำนวนประชากร หอสมุดที่มีอยู่แล้ว ที่ตั้งของหอสมุด การเข้าถึงหอสมุด จำนวนหนังสือ พื้นที่ที่ท้องถิ่นถือครอง การประมาณจำนวนประชากรของท้องถิ่นในขั้นนี้ให้เจ้าหน้าที่ในพื้นที่จัดทำ ต่อมาเบอร์แทรมได้แสดงความคิดเห็นว่าหากจำนวนประชากรที่เขาได้รับนั้นแม่นยำ "ประชากรของประเทศคงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอย่างน่าพิศวง"
ผลกระทบจากงานการกุศลด้านห้องสมุดของคาร์เนกีเกิดขึ้นพร้อม ๆ กับช่วงที่การพัฒนาเมืองใหม่และการขยายห้องสมุดในสหรัฐอเมริกากำลังถึงจุดสูงสุด ภายใน ค.ศ. 1890 รัฐหลายแห่งเริ่มมีบทบาทสำคัญในการจัดตั้งหอสมุดสาธารณะ และอาคารใหม่ ๆ ได้ตอบสนองความต้องการอันมหาศาล นอกจากนี้ยังเป็นช่วงเวลาแห่งการพัฒนาสถาบันการศึกษาระดับสูงอย่างรวดเร็วอีกด้วย ความสนใจในการสร้างห้องสมุดยังเพิ่มขึ้นในช่วงเวลาสำคัญของการพัฒนาในช่วงเริ่มแรกโดยชื่อเสียงของคาร์เนกีและความเชื่อมั่นที่จริงใจของเขาในความสำคัญของห้องสมุด
เมื่อ ค.ศ. 1901 คาร์เนกีได้มอบเงินมากกว่า 2.5 ล้านดอลลาร์เพื่อสร้างหอสมุด 125 แห่งทั่วทั้งแคนาดา ในตอนแรกเมืองส่วนใหญ่ปฏิเสธเขา แต่สุดท้ายก็รับเงินดังกล่าวไป
ใน ค.ศ. 1902 คาร์เนกีเสนอเงินทุนเพื่อสร้างหอสมุดในดะนีดิน ประเทศนิวซีแลนด์ โดยระหว่าง ค.ศ. 1908 ถึง 1916 มีห้องสมุดคาร์เนกี 18 แห่งเปิดทำการทั่วนิวซีแลนด์
การออกแบบ.
การก่อสร้างอาคารหอสมุดคาร์เนกีแห่งเมืองพิตต์สเบิร์ก สาขาลอว์เรนซ์วิลล์ ถือเป็นหมุดหมายการเลิกสร้างห้องสมุดแบบริชาร์ดสันซึ่งเป็นที่นิยมในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 1800 โดยสมาคมหอสมุดอเมริกันไม่สนับสนุนลักษณะเฉพาะของริชาร์ดสัน เช่น ห้องหนังสือที่มีช่องเว้าพร้อมชั้นวางสูงที่ต้องใช้บันได คลังภาพและมุมอ่านหนังสือส่วนตัวซึ่งชวนให้นึกถึงยุโรปในศตวรรษที่ 16 เนื่องจากบรรณารักษ์สมัยใหม่ไม่สามารถดูแลพื้นที่ดังกล่าวอย่างมีประสิทธิภาพได้
เกณฑ์ทางสถาปัตยกรรมของเบอร์แทรมรวมถึงมีจัดให้มีห้องบรรยาย ห้องอ่านหนังสือสำหรับผู้ใหญ่และเด็ก ห้องพักพนักงาน โต๊ะบรรณารักษ์ที่ตั้งอยู่ตรงกลาง เพดานสูง 12 - 15 ฟุต และหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงจากพื้น 6 - 7 ฟุต ทั้งนี้ไม่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมภายนอกแนะนำเป็นการเฉพาะ และไม่จำเป็นต้องใส่ชื่อของแอนดรูว์ คาร์เนกีลงบนอาคารด้วย เพื่อประโยชน์ในทางประสิทธิภาพการใช้งาน ยังไม่แนะนำให้มีเตาผิง เพื่อให้มีพื้นที่ผนังสำหรับจัดเก็บหนังสือมากขึ้น
แม้ว่าจะไม่มีข้อกำหนดที่เข้มงวดเกี่ยวกับเฟอร์นิเจอร์ แต่เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่มักมาจากกองหอสมุดซึ่งก่อตั้งโดยเมลวิล ดิวอีใน ค.ศ. 1888 ซึ่งจำหน่ายเก้าอี้ โต๊ะ บัญชีหนังสือ และชั้นวางหนังสือที่ได้มาตรฐาน
ชั้นวางหนังสือแบบบริการตนเอง.
ห้องสมุดคาร์เนกีห้าแห่งแรกใช้นโยบายชั้นวางหนังสือแบบปิด ซึ่งเป็นรูปแบบการดำเนินงานที่ใช้กันทั่วไปในห้องสมุดในขณะนั้น ผู้ใช้บริการจะต้องขอหนังสือจากเจ้าหน้าที่ห้องสมุดซึ่งจะไปหยิบหนังสือจากชั้นวางหนังสือปิดที่ไม่อนุญาตให้บุคคลทั่วไปเข้าและนำไปที่โต๊ะยืมคืน
เพื่อลดต้นทุนการดำเนินงาน คาร์เนกีได้กำหนดนโยบายชั้นวางแบบเปิดหรือบริการตนเองซึ่งเป็นการปฏิวัติการให้บริการ โดยเริ่มจากหอสมุดสาขาในย่านพิตต์สเบิร์กที่เปิดหลังจากสาขาหลัก กระบวนการนี้ทำให้ผู้ใช้บริการสามารถเข้าถึงชั้นวางหนังสือได้โดยเสรี สถาปนิกของคาร์เนกีได้ออกแบบหอสมุดสาขาต่าง ๆ ในย่านพิตส์เบิร์กเพื่อให้บรรณารักษ์คนหนึ่งสามารถดูแลการดำเนินงานทั้งหมดได้
การขโมยหนังสือและสิ่งของอื่น ๆ กลายเป็นประเด็นหลักที่ต้องคำนึง โดยทำให้ต้องย้ายโต๊ะบริการยืม-คืนหนังสือของหอสมุดไว้ที่ประตูหน้า แทนโต๊ะส่งมอบหนังสือที่ใช้ในห้องสมุดแบบชั้นวางหนังสือปิดแบบดั้งเดิม โต๊ะเหล่านี้มีขนาดใหญ่และมีลักษณะน่าเกรงขามกว่าโต๊ะที่ใช้ในห้องสมุดสมัยใหม่ โดยมีขนาดเกือบเท่ากับความกว้างของล็อบบี้ และทำหน้าที่เป็นสิ่งกั้นทางกายภาพและทางจิตวิทยาระหว่างทางเข้าด้านหน้าและห้องหนังสือ
หอสมุด "กองหนังสือแบบเปิด" แห่งแรกอยู่ในลอว์เรนซ์วิลล์ ซึ่งเป็นห้องสมุดของคาร์เนกีแห่งที่ 6 ที่เปิดให้บริการในอเมริกา ต่อมาเปิดให้บริการในลักษณะดังกล่าวคือที่เวสต์เอนด์ ซึ่งเป็นห้องสมุดคาร์เนกีแห่งที่แปดในสหรัฐอเมริกา
วอลเทอร์ อี. แลงแซม นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมและอาจารย์มหาวิทยาลัยซินซินแนติกล่าวว่า "ห้องสมุดคาร์เนกีมีความสำคัญ เนื่องจากมีชั้นวางหนังสือแบบเปิด ซึ่งส่งเสริมให้ผู้คนค้นหาหนังสือ ... ผู้คนสามารถเลือกหนังสือที่ต้องการอ่านได้ด้วยตัวเอง" นโยบายชั้นวางหนังสือแบบเปิดนี้ได้รับการนำมาใช้ในภายหลังโดยห้องสมุดต่าง ๆ ที่เคยใช้ชั้นวางหนังสือแบบปิด
ข้อวิจารณ์.
อลิซ เอส. เทย์เลอร์ เลขาธิการคนแรกของคณะกรรมาธิการการห้องสมุดไอโอวา วิจารณ์การใช้เงินทุนของคาร์เนกีสำหรับการสร้างอาคารที่หรูหราแทนการให้บริการห้องสมุดที่มีคุณภาพ เงินสนับสนุนของคาร์เนกีครอบคลุมเฉพาะการสร้างอาคารหอสมุดเท่านั้น และคาร์เนกีมอบอาคารหอสมุดให้กับท้องถิ่นโดยมีเงื่อนไขว่าท้องถิ่นนั้นจะต้องจัดหาทรัพยากรและบำรุงรักษาอาคารเหล่านั้น ส่งผลให้ชุมชนขนาดเล็กมักประสบปัญหาเรื่องต้นทุนการบำรุงรักษาที่เกี่ยวข้องกับหอสมุดคาร์เนกี ท้องถิ่นต่าง ๆ มักยินดีรับเงินสนับสนุนสำหรับอาคารหอสมุดใหม่ แต่กลับไม่เต็มใจที่จะจัดสรรภาษีเพื่อบำรุงรักษา เมื่อมองย้อนกลับไปแล้ว นี่เป็นข้อติชมหนึ่งที่มักได้รับเกี่ยวกับหอสมุดคาร์เนกี การให้หอสมุดแก่เมืองที่เล็กเกินกว่าจะให้การสนับสนุนได้นั้น แท้จริงแล้วทำให้การพัฒนาห้องสมุดระดับภูมิภาคแบบร่วมมือที่ชุมชนเหล่านั้นพึ่งพาในปัจจุบันล่าช้าลง
นักวิจารณ์บางคนยังมองว่าการบริจาคอันมหาศาลของเขานั้นเป็นการดูหมิ่นชุมชนที่พอใจจะระดมทุนให้กับงานสาธารณะของตนเอง บ้างก็มองว่าการผลักดันของเขาให้มีหอสมุดสาธารณะเป็นเพียงความพยายามในการควบคุมทางสังคมเท่านั้น มาร์ก ทเวน ผู้สนับสนุนคาร์เนกี อ้างว่าคาร์เนกีใช้การกุศลเป็นเครื่องมือในการซื้อชื่อเสียง วิลเลียม จิวเวตต์ ทักเกอร์วิพากษ์วิจารณ์ถึงงานการกุศลของคาร์เนกีจากมุมมองทางศาสนา โดยโต้แย้งว่างานการกุศลดังกล่าวไม่ได้ชดเชยกับความมั่งคั่งที่สะสมมาอย่าง "ผิดศีลธรรม" ของเขา และการบริจาคของเขาเทียบไม่ได้กับ "ความชั่วร้าย" ที่ทักเกอร์อ้างว่ามีอยู่จริงในระบบทุนนิยม คนงานเหล็กกล้าของคาร์เนกีเองก็มีความเห็นสะท้อนถึงความรู้สึกนี้ โดยให้เหตุผลว่าเขาควรใช้ความมั่งคั่งในการปรับปรุงสภาพการทำงานของพนักงานมากกว่าที่จะนำไปใช้สร้างหอสมุดทั่วประเทศ ถึงกระนั้น การตอบสนองของคาร์เนกีต่อคำวิจารณ์เหล่านั้น ตลอดจนการหยุดงานประท้วงที่โฮมสเตดสตีลเกี่ยวกับความกังวลของเขาต่อคนงานดังกล่าว "ถ้าฉันขึ้นค่าจ้างของคุณ คุณคงใช้เงินนั้นไปซื้อเนื้อคุณภาพดีขึ้นหรือเครื่องดื่มเพิ่มสำหรับมื้อเย็นของคุณ แต่สิ่งที่คุณต้องการ แม้ว่าคุณจะไม่รู้ก็ตาม ก็คือหอสมุดและหอแสดงคอนเสิร์ตของฉัน"
ข้อวิจารณ์ต่อคาร์เนกีสามารถสรุปย่อสั้นได้โดยใช้ถถ้อยคำที่ใช้ประชดประชันคาร์เนกีของ#เปลี่ยนทาง ว่า "วิธีการแก้ปัญหาความยากจนและอาชญากรรมนั้น คือการสร้างอาคารหินสีน้ำตาลในทุกเมืองทั่วทั้งประเทศ" แนวคิดที่อาคารหนึ่ง ๆ จะเป็นยาวิเศษรักษาปัญหาต่าง ๆ ของสังคมนั้นไม่น่าจะเป็นแนวทางที่ยั่งยืนนักในสายตาของผู้วิพากษ์วิจารณ์
ปัญหาต่อเนื่องอีกปัญหาหนึ่งคือผลกระทบต่อหอสมุดศาสนาที่ตั้งอยู่เดิมที่เคยส่งเสริมการเรียนรู้ผ่านหอสมุดเสรีมานานนับปี ตัวอย่างของปัญหาดังกล่าวคือหอสมุดยูไนเทดพรีสไบเทอเรียแห่งเอดินบะระที่อยู่ในความดูแลของ#เปลี่ยนทาง ที่ได้รับผลกระทบจากการเปิดให้บริการของหอสมุดคาร์เนกีในใจกลางเมือง
นอกจากการวิพากษ์วิจารณ์ในผลประโยชน์ในงานการกุศลและแรงจูงใจแล้ว การสร้างอาคารหอสมุดในตอนใต้ของอเมริกานั้นเป็นประเด็นที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างสูงเช่นกัน กฎหมายระดับรัฐและท้องถิ่นว่าด้วยการแบ่งแยกทางเชื้อชาติและสีผิวในตอนใต้ยังกีดกันมิให้ชาวอเมริกันแอฟริกันเข้าถึงสาธารณูปโภคต่าง ๆ รวมทั้งอาคารหอสมุด และเมื่อมีการระดมทุนเพื่อสร้างหอสมุดคาร์เนกีในแอตแลนตาใน ค.ศ. 1902 ซึ่งมีนโยบายแบ่งแยกสีผิวถูกต่อต้านจากนักเคลื่อนไหวจำนวนมากในเวลานั้น รวมทั้ง#เปลี่ยนทาง ในปีต่อมาที่แม้ว่า#เปลี่ยนทาง จะคงเพิกเฉยต่อการนำ#เปลี่ยนทาง มาใช้อย่างเป็นระบบในทางตอนใต้ บริษัทคาร์เนกียังคงยอมรับบรรทัดฐานทางสังคมดังกล่าว ถึงกับระบุให้ชุมชนที่ร้องขอทุนสนับสนุนตามสัดส่วน "เฉพาะของประชากรผิวขาวของเมืองเท่านั้น"
สิ่งตกทอด.
คาร์เนกีจัดตั้งกองทุนการกุศลเพื่อดำเนินงานการกุศลของเขาต่อไป แต่กองทุนกลับลดการสนับสนุนทางการเงินแก่หอสมุดก่อนที่เขาจะเสียชีวิตลง ถึงกระนั้นก็ยังคงดำเนินการสนับสนุนโครงการหอสมุดต่าง ๆ เช่นในประเทศแอฟริกาใต้
ใน ค.ศ. 1992 "เดอะนิวยอร์กไทมส์"รายงานผลการสำรวจอาคารหอสมุดคาร์เนกีที่สร้างขึ้นในสหรัฐอเมริกาทั้ง 1,681 แห่ง โดยจอร์จ บอบินสกี คณบดีคณะสารสนเทศศาสตร์และบรรณารักษศาสตร์ #เปลี่ยนทาง พบว่าอาคารใน 1,554 แห่งยังคงอยู่ และมีถึง 911 แห่งที่ยังคงเป็นหอสมุด เขายังพบว่ามีอาคาร 276 แห่งที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ มีอาคาร 286 แห่งที่มีการขยายขนาดอาคาร มีอาคาร 175 แห่งที่ปรับปรุงใหม่ มีอาคาร 243 แห่งถูกทำลาย และที่เหลือปรับวัตถุประสงค์การใช้อาคาร
ในขณะที่อาคารหอสมุดเหล่านี้นับร้อยแห่งปรับไปเป็นพิพิธภัณฑ์ อาคารประชาคม อาคารสำนักงาน อาคารที่อยู่อาศัย และอื่น ๆ แต่มากกว่าครึ่งหนึ่งของกลุ่มอาคารนี้ในสหรัฐอเมริกายังคงให้บริการมวลชนในฐานะหอสมุดนานนับศตวรรษนับแต่การก่อสร้าง อาคารหอสมุดเหล่านั้นส่วนมากตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ประชากรมีรายได้ต่ำถึงปานกลาง เช่น กลุ่มหอสมุดคาร์เนกีที่ยังคงเป็นแกนหลักของเครือข่าย#เปลี่ยนทาง ในนครนิวยอร์ก ซึ่งมีอาคาร 31 แห่งจาก 39 แห่งที่ยังคงให้บริการอยู่ โดยหอสมุดคาร์เนกีเหล่านี้ให้บริการในพื้นที่ทั้ง 5 โบโรฮ์ของนครนิวยอร์กผ่านเครือข่ายหอสมุดทั้งสามแห่ง นอกจากนี้ หอสมุดหลักและหอสมุดสาขาทั้งสิบแปดแห่งของเครือข่ายหอสมุดสาธารณะพิตต์สเบิร์กล้วนเป็นหอสมุดคาร์เนกี โดยเครือข่ายหอสมุดสาธารณะนี้มีชื่อว่า#เปลี่ยนทาง 
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1940 #เปลี่ยนทาง ได้บันทึกบรรดาเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับการสนับสนุนและการมอบทุนแก่ชุมชนเพื่อจัดสร้างหอสมุดสาธารณะและออร์แกนในโบสถ์ของแอนดรูว์ คาร์เนกีในรูปแบบไมโครฟิล์ม แล้วทำลายเอกสารต้นฉบับไป โดยไมโครฟิล์มดังกล่าวเปิดให้เข้าถึงเพื่อการค้นคว้าวิจัย โดยเป็นส่วนหนึ่งของคลังทรัพยากรของบรรษัทคาร์เนกีแห่งนิวยอร์กในห้องสมุดหนังสือหายากและเอกสารตัวเขียนมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย แต่นักจดหมายเหตุมิได้บันทึกภาพและพิมพ์เขียวของหอสมุดคาร์เนกีลงในไมโครฟิล์ม บรรดาเอกสารสารบรรณมีรูปแบบที่หลากหลายและมีจำนวนมาก ได้แก่เอกสารตารางคำถามและแบบสอบถามที่ตอบเรียบร้อยแล้ว กฤตภาคหนังสือพิมพ์ ภาพวาด และรายการอุทิศอาคาร ส่วนบรรดาเอกสารสารบรรณที่เกี่ยวกับหอสมุดแต่ละแห่งในสหราชอาณาจักรนั้นเก็บรักษาไว้ในเอดินบะระ
นับตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1930 ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในสหรัฐฯ มีการรังวัด จัดทำเอกสาร และบันทึกภาพหอสมุดบางแห่งอย่างพิถีพิถันภายใต้โครงการ#เปลี่ยนทาง ของ#เปลี่ยนทาง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการบันทึกและพิทักษ์อาคารที่มีความสำคัญ ส่วนบรรดาเอกสารอื่นได้รับการเก็บรักษาโดยสมาคมประวัติศาสตร์ท้องถิ่นอื่น ๆ ใน ค.ศ. 1935 ซึ่งครบรอบ 100 ปีชาตกาลคาร์เนกี มีการมอบสำเนาภาพวาดเหมือนของคาร์เนกีที่วาดโดย#เปลี่ยนทาง แก่กลุ่มหอสมุดที่เขาสนับสนุนทางการเงิน อาคารหอสมุดคาร์เนกีหลายแห่งในสหรัฐฯ ได้รับการขึ้นทะเบียนใน#เปลี่ยนทาง ไม่ว่าปัจจุบันจะยังดำเนินการให้บริการห้องสมุดหรือไม่ นอกจากนี้ #เปลี่ยนทาง ได้รับการยกฐานะเป็น#เปลี่ยนทาง เป็นแห่งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 ในขณะที่มีการเปลี่ยนชื่อหอสมุดคาร์เนกีบางแห่งตามหอสมุดประจำเมือง เช่น หอสมุดเอพิฟานีในนครนิวยอร์ก
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
บรรณานุกรม.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />