pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงษวิจิตร

พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงษวิจิตร [สุด-ทะ-วง-วิ-จิด] บ้างออกพระนามว่า สุทธพงศพิจิตร (16 มีนาคม พ.ศ. 2450 – 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร
พระประวัติ.
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงษวิจิตร เรียกโดยลำลองว่า "ท่านพระองค์หญิงกลาง" หรือ "ท่านพระองค์กลาง" ประสูติเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2449 (แบบสากลคือพ.ศ. 2450) เป็นพระบุตรพระองค์ที่สามและเป็นพระธิดาพระองค์ที่สองในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร เมื่อแรกประสูติมีพระนามว่า หม่อมเจ้าสุทธวงษวิจิตร ครั้นในปี พ.ศ. 2454 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้ยกพระบุตรของสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สมเป็น "พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า" ทั้งสาย
ในการพระราชพิธีเฉลิมพระราชมณเฑียรพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระองค์เจ้าและหม่อมเจ้า พระราชนัดดาในรัชกาลที่ 4 และ 5 เชิญทั้งเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร และเครื่องราชูปโภค ทั้งหมด 16 องค์ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงยืนกลาง สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ทรงยืนเบื้องขวาพระองค์ แวดล้อมด้วยพระราชนัดดาในรัชกาลที่ 4 และ 5 ทรงเชิญเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร ทั้งนี้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงศ์วิจิตร พระราชนัดดาในรัชกาลที่ 5 เชิญพระแสงดาบฝักทองเกลี้ยง
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงษวิจิตร สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 สิริพระชันษา 95 ปี พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น "สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร" เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิมลฉัตร ไปในการพระราชทานเพลิงพระศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ปีเดียวกัน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าน

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าน เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติประจำจังหวัดน่าน ตั้งอยู่ภายในคุ้มของอดีตเจ้าผู้ครองนครน่าน (หอคำ) ถนนผากอง ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน
ประวัติ.
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าน เดิมเป็นที่ประทับของพระเจ้าสุริยพงษ์ผลิตเดชฯ พระเจ้าน่าน ทรงสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2446 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น มีมุขด้านหน้า หลังคามุงด้วยไม้แป้นเกล็ด บนเนื้อที่ 14 ไร่ 2 งาน 32 ตารางวา ครั้นเมื่อเจ้ามหาพรหมสุรธาดา เจ้าผู้ครองนครน่านองค์สุดท้ายถึงพิราลัย เจ้านายบุตรหลานของเจ้าผู้ครองนครน่านจึงได้มอบหอคำหลังนี้พร้อมที่ดินให้แก่รัฐบาล เพื่อใช้เป็นอาคารศาลากลางจังหวัดน่าน ต่อมาเมื่อกระทรวงมหาดไทยได้ก่อสร้างอาคารศาลากลางจังหวัดหลังใหม่ขึ้น กรมศิลปากรจึงได้ขอรับมอบอาคารเพื่อใช้เป็นสถานที่จัดตั้งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าน ขึ้นในปี พ.ศ. 2517 และประกาศจัดตั้งอย่างเป็นทางการขึ้นในปี พ.ศ. 2528 โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานประกอบพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2530
การจัดแสดง.
อาคารชั้นล่าง.
ประกอบด้วยส่วนหน้ามุขใช้เป็นห้องจำหน่ายบัตรเข้าชม หนังสือด้านวิชาการ สินค้าพื้นเมือง และของที่ระลึกอื่นๆ ส่วนโถงกลางรวมถึงปีกอาคารด้านทิศเหนือ ใช้แสดงเรื่องราวเกี่ยวกับชาติพันธุ์วิทยาเกี่ยวกับวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของชาว และชาวไทยพื้นเมืองภาคเหนือ และส่วนหลังซึ่งส่วนปีกอาคารด้านทิศเหนือ ใต้ และเฉลียง จัดแสดงเรื่องราวชีวิตความเป็นอยู่และเครื่องใช้ของเผ่าชนต่างๆ ที่อาศัยอยู่ในจังหวัดน่าน
อาคารชั้นบน.
ประกอบด้วยส่วนหน้ามุขซึ่งใช้เป็นห้องจัดนิทรรศการพิเศษ พื้นที่ส่วนกลางเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ใช้จัดแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ของเมืองน่าน และส่วนหลังซึ่งเป็นส่วนปีกของอาคารด้านทิศเหนือ ใต้ และเฉลียงหลัง จำวน 6 ห้อง ใช้จัดแสดงด้านโบราณคดีและประวัติศาสตร์ศิลปะของเมืองน่านตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
อาสนวิหารเนอแวร์

อาสนวิหารเนอแวร์  หรือชื่อทางการคือ อาสนวิหารนักบุญไซริกัสและนักบุญจูลิตตาแห่งเนอแวร์  เป็นอาสนวิหารของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ที่เมืองเนอแวร์ในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเตในประเทศฝรั่งเศส และเป็นโบสถ์ประจำตำแหน่งมุขนายกแห่งเนอแวร์ อาสนวิหารเนอแวร์อุทิศแด่นักบุญไซริกัสและจูลิตตา
อาสนวิหารนี้สร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 16 ประกอบด้วยมุขสองมุขทั้งด้านหน้าและหลังของตัววัด มุขหนึ่งและแขนกางเขนทางด้านตะวันตกยังคงเป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ขณะที่อีกมุขหนึ่งทางตะวันออกและทางเดินกลางเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกของคริสต์ศตวรรษที่ 14 แต่ทางตะวันออกไม่มีแขนกางเขน ซุ้มทางด้านใต้สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หอขนาดมหึมาที่ตกแต่งอย่างแพรวพราวสร้างเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16
อำมหิต มร.ริปลีย์

อำมหิต มร.ริปลีย์ ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง The Talented Mr. Ripley นำแสดงโดย แมตต์ เดมอน, จูด ลอว์, กวินเน็ธ พัลโทรว์, เคต แบลนเชตต์, ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน, แจ็ค ดาเวนพอร์ต, เจมส์ เรบฮอร์น บทภาพยนตร์และกำกับการแสดงโดย แอนโทนี มิงเกลลา
เรื่องย่อ.
ทอม ริปลีย์ (แมตต์ เดมอน) ผู้ที่ใครเข้าใจผิดว่าเป็นบัณฑิตหนุ่มจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน มีความเชี่ยวชาญในการเล่นเปียโน เป็นบุคคลที่ใคร ๆ ก็ต่างชื่นชมในความสามารถและอุปนิสัย ริปลีย์ได้รับการติดต่อจาก เฮอร์เบิร์ต กรีนลีฟ (เจมส์ เรบฮอร์น) มหาเศรษฐีผู้มีกิจการต่อเรือให้ช่วยตามตัว ดิกกี้ (จูด ลอว์) ลูกชายจอมเพลย์บอยที่ใช้ชีวิตเสเพลอยู่ขณะนี้ที่อิตาลี เมื่อริปลีย์ไปถึงก็พบกับดิกกี้อยู่กับแฟนสาวที่ชื่อ มาร์จ เชอร์วู๊ด (กวินเน็ธ พัลโทรว์) ริปลีย์ตีสนิทและพยายามใช้ชีวิตหรูหราตามดิกกี้และมาร์จตามไนท์คลับผับบาร์ต่าง ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ทั้งหมดกำลังล่องเรือยอชต์อยู่นั้น ดิกกี้รู้สึกว่าริปลีย์เข้ามายุ่มย่ามในชีวิตตนเองมากไป จึงทะเลาะกัน ที่สุด ริปลีย์เกิดพลั้งมือฆ่าดิกกี้ตาย โดยที่ไม่มีใครรู้ นับตั้งแต่นั้นริปลีย์จึงสวมตัวเป็นดิกกี้ และเปลี่ยนแปลงตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ โดยที่เพื่อน ๆ ของดิกกี้ ไม่ว่าจะเป็น เฟร็ดดี้ ไมล์ (ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน) หรือ เมเรดิธ เลา (เคต แบลนเชตต์) ก็เพียงแค่ระแคะระคายต่อการหายตัวไปของดิกกี้ แต่ทั้งหมดก็ไม่มีใครรู้ และเชื่อตามริปลีย์หมด แม้กระทั่งเฮอร์เบิร์ตเองก็ตาม จะมีก็เพียงแค่ มาร์จ เท่านั้นที่สงสัยในตัวริปลีย์ แต่ริปลีย์ก็ใช้ทักษะของตนเองเอาตัวรอดไปได้ทุกครั้ง
เบื้องหลังและความสำเร็จ.
The Talented Mr. Ripley ดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันของแพทริเซีย ไฮสมิธ ที่เขียนในปี ค.ศ. 1955 และเคยสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วครั้งหนึ่งของฝรั่งเศสชื่อ "Plein Soleil" ในปี ค.ศ. 1960 (ชื่อภาษาอังกฤษ "Purple Noon" นำแสดงโดย อแลง เดอลอง) สำหรับในครั้งนี้บทภาพยนตร์ดัดแปลงโดย แอนโทนี มิงเกลลา ผู้กำกับเอง
ฉากหลังของภาพยนตร์เป็นยุคทศวรรษที่ 50 ในสหรัฐอเมริกาและอีกหลายเมืองในอิตาลีเช่น โรม และ เวนิส ซึ่งภาพยนตร์ก็ได้ไปถ่ายทำในสถานที่เหล่านั้น ที่ซึ่งมีสถาปัตยกรรมและสภาพแวดล้อมที่สวยงาม
อีกหนึ่งที่เป็นจุดเด่นของภาพยนตร์เรื่องนี้ คือ ดนตรีประกอบที่เป็นดนตรีในแนวแจ๊สภาษาอิตาเลียน ที่ทั้งดิกกี้ และ ริปลีย์ ร่วมร้องกันในผับ
ภาพยนตร์ได้นักแสดงที่มีชื่อเสียงมากมายมาร่วมแสดง ซึ่งในแต่ละตัวละครได้บทที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน โดยเฉพาะการแสดงของ จูด ลอว์ ที่รับบท ดิกกี้ กรีนลีฟ ลูกชายมหาเศรษฐีจอมเพลย์บอย ที่ได้มีชื่อชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมด้วย
นอกจากนี้แล้วยังได้เข้าชิงรางวัลออสการ์อีกหลายสาขา ทั้ง บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม, ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม และรางวัลลูกโลกทองคำอีก 5 สาขา ทั้ง นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, นักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม, ภาพยนตร์ดราม่ายอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม และผู้กำกับยอดเยี่ยม
ในปี ค.ศ. 2002 Ripley's Game ซึ่งเป็นนิยายเกี่ยวกับ ทอม ริปลีย์ เล่มที่3 ต่อจาก The Talented Mr.Ripley และ Ripley Underground ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยมี จอห์น มัลโควิช รับบทเป็น ทอม ริปลีย์ (ครั้งแรกสร้างในปี 1977 ชื่อ The American Friend มี เดนนิส ฮอปเปอร์ รับบทเป็น ทอม ริปลีย์)
อัลเลน สไนเดอร์

อัลเลน สไนเดอร์  เป็นตัวละครลับจากเกม "สตรีทไฟท์เตอร์ ภาค EX" ที่เกิดจากการการร่วมมือของบริษัท "แคปคอม" และบริษัท "Arika"
ประวัติตามท้องเรื่อง.
อัลเลน สไนเดอร์ เป็นนักคาราเต้ชาวสหรัฐที่เคยพ่ายแพ้ให้กับ "เคน มาสเตอร์" อย่างไม่เป็นท่า ทั้งยังถูกสบประมาทว่าเป็นเพียง"ปลาตัวใหญ่ที่สุดของบ่อน้ำ" ต่อมา เขาจึงหมายเอาชนะ เคน เพื่อกู้ชื่อเสียงของตนให้ผงาดขึ้นมาอีกครั้ง
จากคำสบประมาทของเคน ส่งผลให้อัลเลนได้ฝึกฝนและพัฒนาเทคนิคใหม่ที่มีพื้นฐานมาจากเคน อย่างเช่น ท่าไม้ตายโซลฟอร์ซที่ดัดแปลงมาจากฮาโดเคน และไรซิ่งดราก้อนที่ดัดแปลงมาจากโชริวเคน อัลเลนเริ่มท่องไปในโลกยุทธจักรเพื่อพิสูจน์ว่าเขามิได้เป็น"ปลาตัวใหญ่ที่สุดของบ่อน้ำ" หากแต่เป็น "ปลาตัวใหญ่ที่สุดในมหาสมุทร"
ข้อมูลเพิ่มเติม.
จากการที่ อัลเลน สไนเดอร์ มีรูปแบบการโจมตีขั้นพื้นฐานและท่าไม้ตายต่างๆใกล้เคียงกับ "ริว" และ "เคน" ส่งผลให้ อัลเลน สไนเดอร์ เป็นหนึ่งในตัวละครที่มีผู้นิยมใช้เล่นในเกมต่อสู้อยู่บ่อยครั้ง ในสมัยนั้น (เช่นเดียวกับ "ไคริ")
แร่กลีบหินขาว

แร่กลีบหินขาว หรือ มัสโคไวท์  คือ แร่กลีบหิน (mica) ชนิดหนึ่ง ส่วนใหญ่สีขาว มีลักษณะเด่นคือเป็นแร่แผ่น มีความวาวแบบแก้ว โปร่งใสถึงโปร่งแสง จัดอยู่ในกลุ่มแร่ฟิลโลซิลิเกต (phyllosilicate)
ชื่อแร่.
มาจากชื่อแร่ Muscovy – glass เนื่องจากครั้งหนึ่งเคยใช้แร่นี้แทนแก้วใน รัสเซีย ส่วน mica มาจากภาษาละตินหมายถึง ความมันแวววาว (Shine)
คุณสมบัติทางฟิสิกส์.
รูปผลึกระบบโมโนคลินิก เป็นแผ่นบาง ๆ ซ้อนกันจนหนา รูปหกเหลี่ยม บางทีก็มีลักษณะกลม ๆ และเป็นเกล็ดขนนก อาจจะมีผลึกขนาดเล็กมากและมีเนื้อสมานแน่น แนวแตกเรียบสมบูรณ์มากจนผลึกจะถูกลอกออกเป็นแผ่นบาง ๆ ได้ แผ่นแร่จะโค้งงอได้และกลับที่เดิมได้ แข็ง 2 – 2.5 ถ.พ. 2.76 – 3.1 วาวแบบแก้วและแบบใยไหมหรือแบบมุก โปร่งใสและไม่มีสีเมื่อเป็นแผ่นบาง ๆ สำหรับแร่ที่ซ้อนกันหนา ๆ จะโปร่งแสงและมีสีต่าง ๆ กัน คือ สีเหลือง น้ำตาล เขียว และแดง
คุณสมบัติทางเคมี.
สูตรเคมี Kal2(AlSi3O10)(OH)2 อาจจะมีเหล็ก แมกนีเซียม แคลเซียม โซเดียม ลิเทียม ฟลูออลีน และไทเทเนียม ปนอยู่จำนวนเล็กน้อยไม่ผุสลายด้วยกรด เผาในหลอดทดลองปิดจะมีน้ำเกาะข้างหลอด
ลักษณะเด่นและวิธีตรวจ.
ดูแนวแตกเรียบที่แยกได้เป็นแผ่น ๆ และสี แตกต่างจากโฟลโกไพต์ตรงที่ไม่มีปฏิกิริยากับกรดกำมะถัน และแตกต่างจากเลพิโดไพต์ตรงที่ไม่ให้เปลวไฟสีแดงเข้มของธาตุลิเทียม
การเกิด.
เป็นแร่ที่ประกอบหินสำคัญตัวหนึ่ง พบในหินอัคนีจำพวกหินแกรนิต ไซอีไนต์ หินเพกมาไทต์ นอกจากนี้ ยังพบในหินแปรพวกไนส์และชิสต์ ในหินชิสต์นี้บางทีจะพบแร่เป็นเส้นใยขนาดเล็ก มีความวาวแบบใยไหมซึ่งไม่ใช่คุณสมบัติที่แท้จริงของมันเรียกว่า เซริไซต์ ซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนแปรสภาพ (alteration) ของเฟลด์สปาอาจเกิดจากการผุสลายของแร่อื่น ๆ ได้ เช่น โทแพซ ไคยาไนต์ สปอดูมีน แอนดาลูไซต์ และสแคโพไลต์ (scapolite) ผลึกของมัสโคไวต์ในหินแกรนิตและหินเพกมาไทต์จะมีขนาดใหญ่และ มักจะเกิดอยู่ร่วมกับควอรตซ์และเฟลด์สปาร์ ทัวร์มาลีน เบริล การ์เนต อะพาไทต์ และฟลูออไรต์ 
แร่ที่มีส่วนประกอบอย่างเดียวกับเคโอลิไนต์แต่มีโครงสร้างต่างกัน คือ ดิกไคต์ และนาไครต์ ซึ่งไม่ได้เป็นส่วนสำคัญของแหล่งดินทั่วไป
แหล่งที่พบในประเทศไทย.
ในประเทศไทย พบที่ จังหวัดนครศรีธรรมราช และในแหล่งหินแกรนิต เพกมาไทต์ทั่วประเทศ เป็นตัวแร่สำคัญที่พบเสมอในทรายทั่วไป ทำให้ดูวาววับ
ประโยชน์.
ใช้ทำเป็นฉนวนไฟฟ้า ทำเป็นวัตถุโปร่งใสในการทำตะเกียงและเตา เศษของไมกาที่เหลือจากการทำฉนวนจะถูกนำมาใช้ทำกระดาษปิดฝาผนัง ทำให้ผนังมีความแวววาวขึ้น ใช้ผสมกับน้ำมันทำเป็นตัวหล่อลื่น เป็นตัวนำความร้อนที่เลวจึงใช้ทำวัตถุทนไฟ
อาสนวิหารเปรีเกอ

อาสนวิหารเปรีเกอ  หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญฟรอนโตแห่งเปรีเกอ  เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกประจำมุขมณฑลเปรีเกอ ตั้งอยู่ที่เมืองเปรีเกอ แคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นอาสนวิหารแห่งเมืองเปรีเกอมาตั้งแต่ ค.ศ. 1669 หรืออาจจะหมายถึงอาสนวิหารก่อนหน้านั้นคือ "อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งนครเปรีเกอ"  
อาสนวิหารทั้งสองเดิมเป็นที่ตั้งของบิชอปแห่งเปรีเกอหรือบิชอปแห่งเปรีเกอและซาร์ลาที่เป็นชื่อมุขมณฑลมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1854
อาสนวิหารเปรีเกออยู่บนเส้นทางซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศฝรั่งเศส และเป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกตั้งแต่ ค.ศ. 1998
แทรป (ธรณีวิทยา)

แทรป  คือโครงสร้างทางธรณีวิทยา (structural geology) หรือลักษณะทางการลำดับชั้นหิน (stratigraphy) ที่สามารถกักหรือกั้นไฮโดรคาบอนไว้ได้ ไม่ให้เคลื่อนไหวต่อไปอีก ช่วยให้สามารถกักเก็บไว้ได้ในปริมาณมากทำให้มีค่าทางเศรษฐกิจมากขึ้น โดยปกติพบว่าแทรปจะอยู่ในตำแหน่งโครงสร้างที่สูงกว่าบริเวณโดยรอบและ trap สามารถดำรงอยู่ได้ในกรณีที่มีหินกักเก็บ (reservoir) ทำหน้าที่บรรจุเอาไฮโดรคาร์บอนไว้ และมีชั้นหินที่ทำหน้าที่กั้นไม่ให้ปิโตรเลียมเคลื่อนที่ผ่านไปหรือออกไปจากชั้นหินกักเก็บ 
ประเภท.
การแบ่งประเภทของ trap นั้นสามารถแบ่งออกเป็น 2 ลักษณะ ดังนี้
สปันบอนด์

สปันบอนด์  เป็นผ้าที่เตรียมโดยตรงจากเส้นใยที่ถูกฉีดออกมาจากหัวฉีดเส้นใย (spinnerets) เส้นใยต่อเนื่อง (continuous filament) ที่กำลังร้อนก็จะถูกฉีดสานไปมาบนสายพานที่กำลังหมุนอยู่ เส้นใย ที่เย็นตัวลงจะมีการเชื่อมติดตรงจุดที่มีการพาดผ่านระหว่างเส้นใยด้วยกัน การเชื่อมติดอาจทำเพิ่มเติม โดยการใช้ความร้อนและแรงกด นอนวูฟเวนที่ได้จากการผลิตโดยวิธีนี้จะมีค่าการทนต่อแรงดึงและแรงฉีก และบาง (low bulk) ตัวอย่างการใช้งานได้แก่ พื้นพรม (carpet backing) ผ้าที่ใช้ในงานธรณี (geotextiles) เสื้อผ้าป้องกัน (protective apparel) ไส้กรอง เป็นต้น
ประเทศแอลจีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988

ประเทศแอลจีเรีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ มีนักกีฬา 44 คน เป็นชาย 40 คน และหญิง 4 คน เข้าร่วมการแข่งขัน 29 รายการใน 7 ชนิดกีฬา
จำนวนนักกีฬา.
จำนวนนักกีฬาในแต่ละชนิดกีฬามีดังต่อไปนี้
ประเทศแองโกลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988

สาธารณรัฐประชาชนแองโกลา เข้าร่วมแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ มีผู้เข้าแข่งขัน 24 คน เป็นชาย 19 คน และหญิง 5 คน เข้าร่วมการแข่งขัน 27 รายการในกีฬา 4 ประเภท แองโกลากลับเข้าร่วมแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้หลังจากคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
ผู้เข้าร่วมแข่งขัน.
ต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
อันเดอร์เพรสเชอร์ (ไอซ์ไอซ์เบบี้)

"อันเดอร์เพรสเชอร์ (ไอซ์ไอซ์เบบี้)"  เป็นซิงเกิลดูเอ็ต ซิงเกิลเปิดตัวของคู่ดูโอป็อปไอร์แลนด์ เจดเวิร์ด (หรือมีอีกชื่อว่า จอห์นและเอ็ดเวิร์ด) เป็นเพลงที่นำ 2 เพลงมาปะทะกันคือเพลง "Under Pressure" ต้นฉบับในปี ค.ศ. 1981 ของควีนและเดวิด โบวี และเพลง "Ice Ice Baby" ของวานิลลา ไอซ์ในปี ค.ศ. 1989 
"อันเดอร์เพรสเชอร์ (ไอซ์ไอซ์เบบี้)" ออกจำหน่ายในสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2010 ทางการดาวน์โหลด และรูปแบบซิงเกิลแผ่นเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ออกจำหน่ายโดยโซนีมิวสิก โดยแผ่นที่ออกมีลักษณะบรรจุภัณฑ์ดูเป็นแบบอัลบั้มมากกว่าซิงเกิล ยังมีโปสเตอร์ 2 ด้านและเนื้อเพลง
เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 จากยอดดาวน์โลหที่มากมาย ทำให้ "อันเดอร์เพรสเชอร์ (ไอซ์ไอซ์เบบี้)" เข้าชาร์ตไอริชซิงเกิลส์ชาร์ตที่อันดับ 1 ถือเป็นอันดับ 1 ซิงเกิลแรกของเจดเวิร์ด
ปราสาทดีน็อง

ปราสาทดีน็อง  เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองดีน็องในจังหวัดโกต-ดาร์มอร์ในแคว้นเบรอตาญ ประเทศฝรั่งเศส 
หอและประตูของปราสาทเป็นส่วนหนึ่งของกำแพงปราสาทที่ยาว 2,600 เมตรที่ยังคงล้อมรอบบริเวณเมืองเก่าอยู่ หอกลางที่เรียกกันว่า “Donjon de la duchesse Anne”  เพราะเคยใช้เป็นที่กักตัวดัชเชสแอนน์แห่งบริตทานี สูง 34 เมตรในจุดที่ติดกับประตูเซนต์หลุยส์ จอห์นที่ 5 ดยุคแห่งบริตทานี เป็นผู้สร้างหอกลางระหว่างปี ค.ศ. 1382 ถึงปี ค.ศ. 1383 ที่เป็นส่วนที่เชื่อมระหว่างหอกลมสองหอ ตัวปราสาทล้อมรอบด้วยคูปราสาท ตัวปราสาทเชื่อมกับภายนอกด้วยสะพานชัก รอบกำแพงมีช่องซัดอาวุธที่ยื่นออกมาจากตัวกำแพงล้อมรอบ เพื่อใช้ในการต่อสู้กับข้าศึกที่อาจจะล้อมปราสาทหรือพยายามเข้าโจมตีปราสาท
ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1886 ในปัจจุบันปราสาทเป็นของเมืองและเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น
ปราสาทมงเบริง

ปราสาทมงเบริง  เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองดูร์นาซักในจังหวัดโอต-เวียนในแคว้นลีมูแซ็งในประเทศฝรั่งเศส ปราสาทมงเบริงเริ่มก่อสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในปี ค.ศ. 1438 ปราสาทก็ได้รับการต่อเติมโดยปิแยร์แห่งมงเบริง และมาทำการบูรณปฏิสังขรณ์กันอีกครั้งในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 
ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์
อาสนวิหารแวร์เดิง

อาสนวิหารแวร์เดิง  หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งแวร์เดิง  เป็นอาสนวิหารในคริสตจักรโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ที่เมืองแวร์เดิง แคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส และเป็นที่ตั้งคาเทดราของมุขมณฑลแห่งแวร์เดิง
อาสนวิหารแวร์เดิงเป็นอาสนวิหารที่เก่าแก่ที่สุดในภูมิภาคลอแรน ได้เฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งพันปีเมื่อปี ค.ศ. 1990
ลัทธินิยมสถาบันพระมหากษัตริย์

ลัทธินิยมสถาบันพระมหากษัตริย์  เป็นลัทธิที่สนับสนุนราชอาณาจักร พระมหากษัตริย์ หรือราชวงศ์ใดโดยเฉพาะ เพื่อเป็นประมุขแห่งรัฐ แนวคิดดังกล่าวมีความแตกต่างจาก ราชาธิปไตยนิยม  ที่สนับสนุนการปกครองแบบราชาธิปไตย แต่ต่างกันที่ไม่ได้เจาะจงพระมหากษัตริย์หรือราชวงศ์ใดโดยเฉพาะ
ในภาษาไทย บางทีเรียกลัทธินิยมสถาบันพระมหากษัตริย์ว่า "กษัตริยนิยม" "กษัตริย์นิยม" "ลัทธินิยมเจ้า" "นิยมเจ้า" "ลัทธิเจ้านิยม" "เจ้านิยม" "กระแสนิยมเจ้า" หรือ "ราชวงศนิยม"
ประเทศไทย.
ในประเทศไทย ลัทธินี้ปรากฏในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยแทบทุกฉบับที่มีมา เช่น ฉบับ พ.ศ. 2560 มาตรา 6 ว่า 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />องค์พระมหากษัตริย์ทรงดำรงอยู่ในฐานะอันเป็นที่เคารพสักการะ ผู้ใดจะละเมิดมิได้ผู้ใดจะกล่าวหาหรือฟ้องร้องพระมหากษัตริย์ในทางใด ๆ มิได้
โรงพยาบาลลำพูน

โรงพยาบาลลำพูน เป็นโรงพยาบาลทั่วไปประจำจังหวัดลำพูน สังกัดกระทรวงสาธารณสุข ตั้งอยู่ที่ตำบลต้นธง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน และเป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สถาบันสมทบเพื่อการผลิตแพทย์ให้กับสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
ประวัติ.
โรงพยาบาลลำพูน เริ่มมีแนวความคิดในการก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2495 ตามนโยบายของรัฐบาลให้มีการสร้างโรงพยาบาลเพื่อให้บริการแก่ประชาชนทุกจังหวัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2496 จึงได้มีการก่อสร้างอาคารหลังแรกของโรงพยาบาล ประกอบด้วย ห้องตรวจโรค ห้องผ่าตัด และห้องพักผู้ป่วยขนาด 10 เตียง มีแพทย์ประจำ 2 คน เภสัช 1 คน พยาบาล 5 คน บนเนื้อที่ 35-2-72 ไร่ เปิดดำเนินการตั้งแต่วันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2497
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก.
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลลำพูน จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ของสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง 
หลักสูตรการศึกษา.
ปัจจุบัน ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลลำพูน จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ของสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ใน 1 หลักสูตร คือ
ระยะเวลาในการศึกษา.
ใช้ระยะเวลาในการศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 6 ปี ดังนี้
นะฉิ่นเหน่าง์

นะฉิ่นเหน่าง์ ([naʔ ʃɪ̀ɰ̃ nàʊɰ̃]; ค.ศ. 1579–1613) หรือ นักสาง นักส้าง ตามพงศาวดารไทย ทรงเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าตองอู (สีหตู) อันเป็นพระอนุชาของพระเจ้าหงสาวดีบุเรงนอง นะฉิ่นเหน่าง์นั้นเป็นที่เลื่องลือในพม่าว่าเป็นมีความสามารถด้านการกวีสูงอย่างยิ่งและมีความรอบรู้ในพระไตรปิฎกเป็นอย่างมาก ต่อมานะฉิ่นเหน่าง์ได้ปกครองเมืองตองอูต่อจากพระราชบิดา ต่อมาได้เป็นผู้วางยาพิษปลงพระชนม์พระเจ้าหงสาวดีนันทบุเรง
ในช่วงนั้นเครือข่ายอำนาจของพม่าแตกออกเป็นสามขั้วคือ อังวะ แปร และตองอู พระเจ้าอังวะคือ พระเจ้าอะเนาะเพะลูน ได้ยึดเมืองแปรได้ นะฉิ่นเหน่าง์เห็นว่าเมืองตองอูคงไม่อาจสามารถต่อสู้กับอังวะได้จึงสวามิภักดิ์ต่อกรุงศรีอยุธยาซึ่งในสมัยนั้นมี สมเด็จพระเอกาทศรถปกครองอยู่ ต่อมาพระเจ้าอังวะได้บุกเมืองตองอู นะฉิ่นเหน่าง์ได้ขอความช่วยเหลือต่อกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระเอกาทศรถทรงให้นายพลฟีลีปึ ดึ บรีตู ทหารรับจ้างชาวโปรตุเกสยกทัพไปช่วย แต่ไปไม่ทันเมืองตองอูก็แตกซะก่อน นะฉิ่นเหน่าง์จึงหนีไปที่เมืองสิเรียมกับนายพลฟีลีปึ ดึ บรีตูและเปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ พระเจ้าอังวะสั่งให้ฟีลีปึ ดึ บรีตูส่งตัวนะฉิ่นเหน่าง์มาให้ตน แต่นายพลฟีลีปึไม่ยอม พระเจ้าอังวะจึงเข้าโจมตีเมืองสิเรียมในปี พ.ศ. 2156 แล้วจับนายพลฟีลีปึ ดึ บรีตูไปตรึงกางเขนและบังคับให้นะฉิ่นเหน่าง์มานับถือพุทธแต่ไม่ยอมจึงถูกประหารชีวิต
เรื่องพระสังขทัต.
ในพงศาวดารไทยในตอนศึกเมืองรุมเมืองคัง ได้กล่าวถึงกองทัพของพระสังขทัตที่ยกมาตีเมืองรุมเมืองคัง ซึ่งไม่ได้กล่าวถึงว่าเป็นใครมาจากไหน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่าคือโอรสพระเจ้านันทบุเรงที่ได้เป็นพระเจ้าแปร ต่อมาทรงเปลี่ยนสันนิษฐานเป็นนะฉิ่นเหน่าง์ในพระนิพนธ์หนังสือไทยรบพม่า และในหนังสือพระราชประวัติสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทำให้เชื่อกันว่าพระสังขทัตคือนะฉิ่นเหน่าง์ แต่พงศาวดารเกตุมดีตองอูระบุว่านะฉิ่นเหน่าง์มีอายุได้ 13 ปี ในสงครามยุทธหัตถี เมื่อเทียบกับช่วงเวลาในศึกเมืองรุมเมืองคัง นะฉิ่นเหน่าง์จะมีอายุประมาณ 2-3 ปี ทำให้พระสังขทัตไม่น่าจะเป็นคนเดียวกันกับนะฉิ่นเหน่าง์
ปัจจุบันมีการสันนิษฐานว่าพระสังขทัตควรเป็นพระเจ้าเมาะตะมะสิริสุธรรมราชา พระราชโอรสของพระเจ้าบุเรงนองกับพระนางราชเทวี ซึ่งมีพระนามเดิมว่าสังฆทัตถ (သင်္ဃဒတ္ထ) หรือ สังฆาทัตถ (သင်္ဃာ ဒတ္ထ) อันมีความใกล้เคียงกับชื่อพระสังขทัตในพงศาวดารไทยมาก[]
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
มีนักแสดงผู้รับบท นะฉิ่นเหน่าง์ ได้แก่
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ไคริ

ไคริ  เป็นตัวละครลับจากเกม "สตรีทไฟท์เตอร์ ภาค EX" ที่เกิดจากการการร่วมมือของบริษัทแคปคอม และบริษัท อาริกะ โดยเป็นนักสู้ที่มีรอยแผลเป็นบริเวณดวงตาข้างซ้าย ผู้ใช้วิชาการต่อสู้แบบโบราณที่สืบทอดจากบรรพบุรุษ ซึ่งมีชื่อเรียกว่า "โคบุจึตสึ" โดยมีรูปแบบการโจมตีที่คล้ายกับริว, เคน และโกคิรวมกัน
ประวัติตามท้องเรื่อง.
ไคริ ถือกำเนิดในบ้านเสาหลักของตระกูลมิสุคามิ และได้รับการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้โบราณแบบมือเปล่าจากตระกูลของตน อย่างไรก็ตามไคริได้สูญเสียความทรงจำเมื่อเขาได้ต่อสู้กับบิดาของเขากับการเอาชนะการเดิมพันความตาย เป็นเวลาหลายปีที่เขาได้พเนจรไปในโลกของการต่อสู้ที่ไม่มีความรู้สึกและเหตุผล มีเพียงคำพูดเพียงคำเดียวคือ "เธอจะต้องเอาชนะขีดจำกัดของตน" ที่ยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำของเขา การถูกชักนำโดยคำกล่าวนี้ ไคริจึงคิดว่าคงเป็นเพียงวิธีเดียวที่จะสามารถฟื้นความทรงจำของเขาขึ้นมาได้ ตามวิถีแห่งชูร่า  กับการต่อสู้ เข้ามาช่วยฟื้นความทรงจำที่สูญหายไปด้วยอำนาจของวิสัยแห่งปีศาจ เมื่อเขาได้เริ่มการต่อสู้อีกครั้ง ผมของไคริก็ได้แปรเปลี่ยนจากสีดำมาเป็นสีขาว และเริ่มมีรอยแผลเป็นปรากฏอยู่ทั่วกาย ในที่สุดไคริก็ได้ต่อสู้กับน้องสาวของตนที่มีชื่อว่าโฮคุโตะเพื่อเอาชนะการเดิมพันความตายอีกครั้ง แม้ว่าจะมีความพยายามของนานาเสะซึ่งเป็นน้องสาวคนสุดท้อง จะเข้ามาหยุดการกระทำของทั้งสอง แต่มันก็ถือเป็นชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับไคริกับโฮคุโตะ
ข้อมูลเพิ่มเติม.
จากการที่ ไคริ มีรูปแบบการโจมตีขั้นพื้นฐานและท่าไม้ตายต่างๆใกล้เคียงกับ ริว, เคน และโกคิ รวมกัน ส่งผลให้ ไคริ เป็นหนึ่งในตัวละครที่มีผู้นิยมใช้เล่นในเกมต่อสู้อยู่บ่อยครั้ง ในสมัยที่ภาค EX กำลังปรากฏในช่วงแรก (เช่นเดียวกับอัลเลน สไนเดอร์)
จังหวัดฌีรงด์

ฌีรงด์ ([ʒiʁɔ̃d] ; ,) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนูแวลากีแตนในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดฌีรงด์ตั้งชื่อตามชะวากทะเลฌีรงด์ซึ่งแม่น้ำการอนและแม่น้ำดอร์ดอญมาบรรจบกัน ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,623,749 คน
ประวัติ.
ฌีรงด์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดกุยแยนและกัสกอญ
ระหว่างปี ค.ศ. 1793 ถึง ค.ศ. 1795 ชื่อจังหวัดเปลี่ยนเป็น "Bec-d'Ambès" เพื่อเลี่ยงความเกี่ยวข้องกับฝ่ายปฏิวัติฌีรงแด็ง
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2022 จังหวัดฌีรงด์ได้รับผลกระทบจากไฟป่าขนาดใหญ่
จังหวัดแตรีตัวร์เดอแบลฟอร์

แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์ ([tɛʁitwaʁ də bɛlfɔʁ]) เป็นจังหวัดตั้งอยู่ในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีแบลฟอร์เป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 141,318 คนใน ค.ศ. 2019
แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1922 จากจังหวัดอาลซัสที่ตกมาเป็นของฝรั่งเศสระหว่างปี ค.ศ. 1871 ถึงปี ค.ศ. 1919 แตรีตัวร์เดอแบลฟอร์มิได้ถูกผนวกไปเป็นของเยอรมนีเพราะประชากรในบริเวณนี้พูดภาษาฝรั่งเศสซึ่งต่างกับประชากรในส่วนอื่น ๆ ของอาลซัส
จังหวัดแซเนมาร์น

แซเนมาร์น ([sɛn e maʁn]) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดแซเนมาร์นตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำแซน ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางของประเทศ โดยมีเมอเลิงเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 1,421,197 คน
ประวัติ.
แซเนมาร์นเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอดีตจังหวัดอีล-เดอ-ฟร็องส์
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร

เทศบาลเมืองเขลางค์นคร (ไทยถิ่นเหนือ:)เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีพื้นที่ 195.49 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 4 ตำบล คือ ตำบลปงแสนทอง ตำบลชมพู ตำบลพระบาท และตำบลกล้วยแพะ มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 60,446 คน นอกจากนี้เทศบาลเขลางค์นครยังเป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดลำปาง
ประวัติ.
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร ได้รับการยกฐานะจาก เทศบาลตำบลเป็นเทศบาลเมืองเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 เนื่องจาก เทศบาลตำบลชมพู มีขนาดพื้นที่รับผิดชอบกว้างขวาง จำนวนประชากรหนาแน่น การเจริญเติบโตของชุมชน รวมถึงมีรายได้เพียงพอตามที่กระทรวงมหาดไทยได้กำหนดไว้ จึงยกฐานะจาก เทศบาลตำบลชมพู เป็น เทศบาลเมืองเขลางค์นคร ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทย พ.ศ. 2547 พร้อมกับการเปลี่ยนชื่อและตราสัญลักษณ์ของเทศบาลใหม่อีกด้วย
ประชากรและเขตการปกครอง.
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 63 ชุมชน จำนวนประชากรทั้งหมด 60,446 คน แยกตามลักษณะการปกครองดังนี้
รวม 63 ชุมชน ประชากร 60,446 คน ชาย : 29,051 คน หญิง : 31,395 คน
จำนวนประชากรผู้มีสิทธิเลือกตั้ง 51,183 คน จำนวนครัวเรือน 24,562 หลังคาเรือน
เศรษฐกิจ.
จากสภาพทำเลที่ตั้งของเทศบาลมืองเขลางค์นคร และมีทางหลวงแผ่นดินเชื่อมระหว่างจังหวัดตัดผ่านหลายสาย สภาพเศรษฐกิจท้องถิ่นสามารถแบ่งได้ 3 ประเภท กล่าวคือ
โครงสร้างพื้นฐาน.
การศึกษา.
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร ไม่มีสถานศึกษาในสังกัด แต่ได้ให้การสนับสนุนสถานศึกษาที่ตั้งอยู่เขตเทศบาลเมืองเขลางค์นคร ดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
นอกจากนี้เทศบาลมีศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในความรับผิดชอบอยู่จำนวน 11 แห่ง ดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สาธารณสุข.
เทศบาลเมืองเขลางค์นคร ไม่มีสถานบริการสาธารณสุขในความดูแล แต่มีกองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม ปัจจุบันมีเจ้าหน้าที่ทางด้านสาธารณสุข จำนวน 7 คน ที่รับผิดชอบดูแลงานด้านป้องกันโรค งานสุขาภิบาล งานสัตวแพทย์ ซึ่งจะประสานงานการปฏิบัติและสนับสนุนงบประมาณกับสถานีอนามัย สังกัดกระทรวงสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมที่ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ จำนวน 7 แห่ง มีเจ้าหน้าที่ อสม, จำนวน 1,451 คน ให้การดูแลรักษาพยาบาลและดูแลการเผ้าระวังแก่ประชาชน โดยเทศบาลได้ให้การอุดหนุนงบประมาณให้ส่วนหนึ่ง นอกจากนี้กองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม ยังได้ดูแลควบคุมเกี่ยวกับการประกอบกิจกราอันเป็นอันตรายต่อสุขภาพและสิ่งแวดล้อม
เทศบาลเมืองแพร่

แพร่ เป็นเทศบาลเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ มีพื้นที่ 9 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมตำบลในเวียงทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2567 จำนวน 13,716 คน ภายในเขตเทศบาลเป็นที่ตั้งของหน่วยงานการบริหาร เช่น เป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดแพร่ รวมไปถึงสถานศึกษา สถานพยาบาลและสาธารณสุข ตลอดจนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมของจังหวัดแพร่
ประวัติ.
เมืองแพร่เป็นเมืองโบราณสร้างมาช้านานแล้วตั้งแต่อดีตกาล แต่ยังไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง เมืองแพร่เป็นเมืองที่ไม่มีประวัติของตนเองหรือจารึกไว้ในที่ใด ๆ โดยเฉพาะ นอกจากปรากฏในตำนานพงศาวดาร และจารึกของเมืองอื่น ๆ บ้างเพียงเล็กน้อย เช่น หลักฐานจากตำนานเมืองเหนือ พงศาวดารโยนก และศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง  เมืองแพร่น่าจะสร้างยุคเดียวกันกับกรุงสุโขทัย เชียงใหม่ ลำพูน พะเยา น่าน ซึ่งบ้านเมืองของเมืองแพร่ ในยุคนั้นคงไม่กว้างขวางและมีผู้คนมากมายเหมือนปัจจุบัน เมืองแพร่มีชื่อเรียกกันหลายอย่าง ตำนานเมืองเหนือเรียกว่า "พลนคร" หรือ "เมืองพล"
เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2478 พื้นที่ตำบลในเวียง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่ ได้รับการจัดตั้งให้เป็น "เทศบาลเมืองแพร่"
ภูมิศาสตร์.
ที่ตั้งและอาณาเขต.
เมืองแพร่ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำยม มีความสูงจากระดับน้ำทะเล มีทิวเขาขนาบข้างตัวเมือง ได้แก่ ทิวเขาพลึง หรือเทือกเขาผีปันน้ำตะวันออก มีความสูงประมาณ จากระดับน้ำทะเล ในขณะที่เทือกเขาผีปันน้ำตะวันตกมีความสูงประมาณ จากระดับน้ำทะเล เมืองแพร่มีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียง ดังนี้
เขตการปกครอง.
เทศบาลเมืองแพร่แบ่งออกเป็น 18 ชุมชน ดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ประชากร.
จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองแพร่ ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2567 มีจำนวน 13,716 คน แยกเป็นชาย 6,303 คน หญิง 7,413 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,905 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 8,599 หลังคาเรือน
โครงสร้างพื้นฐาน.
การขนส่ง.
ถนนสายหลักที่ผ่านตัวเมืองแพร่ คือ ถนนยันตรกิจโกศล หรือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ส่วนการขนส่งทางอากาศ เมืองแพร่มีท่าอากาศยาน 1 แห่ง คือ ท่าอากาศยานแพร่ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานขนาดเล็ก ตั้งอยู่นอกเขตเทศบาลไปทางทิศตะวันออก (ตำบลเหมืองหม้อ)
การศึกษา.
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองแพร่ มีดังนี้
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สาธารณสุข.
มีสถานพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลแพร่ และโรงพยาบาลเอกชน จำนวน 2 แห่ง คือ โรงพยาบาลแพร่คริสเตียน และโรงพยาบาลแพร่-ราม
เทศบาลเมืองดอกคำใต้

ดอกคำใต้ เป็นเทศบาลเมืองแห่งที่ 2 ของจังหวัดพะเยา ซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ตำบลบุญเกิดทั้งตำบล รวมทั้งพื้นที่หมู่ 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2 ของตำบลดอกคำใต้ กับพื้นที่หมู่ที่ 1, 5, 7, 10 และบางส่วนของหมู่ที่ 8–9 ของตำบลดอนศรีชุม กับพื้นที่หมู่ที่ 1–3, 5–7 และบางส่วนของหมู่ที่ 4, 8 ของตำบลสว่างอารมณ์ ในอำเภอดอกคำใต้ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2567 เขตเทศบาลมีประชากรทั้งหมด 12,152 คน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
เทศบาลเมืองดอกคำใต้มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ.
ท้องถิ่นแรกเริ่มจากการรวมท้องที่หมู่ 1 บ้านร่องจว้า, หมู่ 2 บ้านสันติพงษ์, หมู่ 3 บ้านศรีชุม, หมู่ 5-6 บ้านสันกลาง, หมู่ 7 บ้านดอนเหล็ก, หมู่ 8 บ้านสันช้างหิน, หมู่ 9 บ้านนาหลิม, หมู่ 10 บ้านสันป่าหมาก, หมู่ 11 บ้านบุญเกิด, หมู่ 12 บ้านบุญเรือง และหมู่ 13 บ้านหัวฝาย รวม 12 หมู่บ้านของตำบลดอกคำใต้ ที่ลักษณะชุมชนหนาแน่นตั้งขึ้นเป็นสุขาภิบาลดอกคำใต้ ในปี พ.ศ. 2508
ในปี พ.ศ. 2517 ได้แยกตำบลดอนศรีชุม ออกจากตำบลดอกคำใต้ ทำให้พื้นที่สุขาภิบาลบางส่วนอยู่ในตำบลดอนศรีชุมด้วย และในปี พ.ศ. 2534 ได้แยกตำบลบุญเกิด ออกจากตำบลดอกคำใต้ ทำให้หมู่บ้านบุญเกิด บ้านบุญเรือง บ้านหัวฝาย บ้านสันช้างหิน ของสุขาภิบาลเข้าไปอยู่ในเขตตำบลบุญเกิด และในปี พ.ศ. 2535 ได้แยกตำบลสว่างอารมณ์ ออกจากตำบลดอนศรีชุม ทำให้หมู่บ้านสันติพงษ์ บ้านร่องจว้า บ้านศรีชุม ของสุขาภิบาลเข้าไปอยู่ในเขตตำบลสว่างอารมณ์ สุขาภิบาลจึงมีพื้นที่ครอบคลุม (ในขณะนั้น) มากถึง 4 ตำบล
ในปี พ.ศ. 2542 ได้มีการยกฐานะสุขาภิบาลดอกคำใต้ เป็นเทศบาลตำบลดอกคำใต้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 สภาตำบลบุญเกิดที่มีประชากรเพียง 900 คน 292 ครัวเรือน ทางกระทรวงมหาดไทยให้รวมเข้ากับเทศบาลตำบลดอกคำใต้ เนื่องจากไม่ผ่านเงื่อนไขการตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล ทำให้เทศบาลตำบลดอกคำใต้มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลบุญเกิดทั้งตำบล ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2551 ทางเทศบาลตำบลดอกคำใต้ ที่มีประชากรมากถึง 14,089 คน มีรายได้พอแก่การปฏิบัติหน้าที่อันต้องทำตามที่กฎหมายกำหนดไว้ จึงยกฐานะขึ้นเป็น เทศบาลเมืองดอกคำใต้ จนถึงปัจจุบัน
เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน

เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน  เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่ง ครอบคลุมตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอนเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด หน่วยงานการบริหาร สถานศึกษา สถานพยาบาลและสาธารณสุข ตลอดจนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมของจังหวัดแม่ฮ่องสอน มีพื้นที่ 6 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี พ.ศ. 2567 จำนวน 6,821 คน
ประวัติ.
เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอนได้รับการยกฐานะจากตำบลจองคำ ตำบลม่วยต่อ เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2479 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2479 สมัยนายกรัฐมนตรีพระยาพหลพลพยุหเสนา มาตรา 3 ให้จัดเขตชุมนุมชนในบรรดาตำบลอันเป็นที่ตั้งศาลาว่าการจังหวัดแม่ฮ่องสอน ตามเขตที่กำหนดไว้ในมาตรา 4 ขึ้นเป็นเมือง มีฐานะเป็นเทศบาลเมืองมีนามว่า "เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน" เดิมมีพื้นที่ 1 ตารางกิโลเมตร และได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ทำให้มีพื้นที่เพิ่มขึ้นเป็น 6 ตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
ที่ตั้ง.
เขตเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอนอยู่ใจกลางอำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน โดยมีเขตองค์การบริหารส่วนตำบลปางหมูล้อมรอบเขตเทศบาล
ประชากรและเขตการปกครอง.
จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 มีจำนวน 6,968 คน แยกเป็นชาย 3,431 คน หญิง 3,537 คน ความหนาแน่นของประชากร 1,161.33 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 4,503 หลังคาเรือน แบ่งออกเป็นชุมชน หรือที่เรียกว่า ป๊อก จำนวน 6 ชุมชน ได้แก่
โครงสร้างพื้นฐาน.
การขนส่ง.
ผู้คนในพื้นที่จะใช้จักรยานยนต์เป็นหลักรวมถึงการเดินเท้าและจักรยาน แต่สามารถเห็นรถยนต์ซึ่งเดินทางมาจากต่างจังหวัดหรือต่างอำเภอ ถนนสายสำคัญในเมืองมีจำนวน 18 สาย ซึ่งมีชื่อที่คล้องจองกัน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การศึกษา.
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน มีดังนี้
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สาธารณสุข.
มีสถานพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลศรีสังวาลย์
เทศบาลเมืองปราจีนบุรี

เทศบาลเมืองปราจีนบุรี เป็นเทศบาลเมืองที่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลหน้าเมืองทั้งตำบล ภายในเขตเทศบาลมีที่ตั้งของศูนย์ราชการ สถานศึกษา สถาบันการเงินต่าง ๆ ทำให้มีฐานะเป็นศูนย์กลางความเจริญของจังหวัด 
ประวัติ.
เทศบาลเมืองปราจีนบุรีจัดตั้งตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี พ.ศ. 2478 และมีการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาล จำนวน 3 ครั้ง คือ ครั้งที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2493 มีพื้นที่เพิ่มขึ้นจากเดิมเป็น 2.4 ตารางกิโลเมตร ครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2499 มีพื้นที่เพิ่มขึ้นจากเดิมเป็น 3.88 ตารางกิโลเมตร และครั้งที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2516 มีพื้นที่เพิ่มขึ้นจากเดิมเป็น 8.34 ตารางกิโลเมตร
อาณาเขต.
เทศบาลเมืองปราจีนบุรีตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ห่างจากกรุงเทพมหานครไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียง ดังนี้
ตราประจำเทศบาล.
ตราประจำเทศบาลเมืองปราจีนบุรี เป็นตรารูปวงกลมขอบซ้อนกัน 2 ชั้น ภายในวงกลมประกอบด้วยตราพระนารยณ์จตุรภุช (พระนารยณ์สี่กร) ปางเกษียรสมุทร ทรงตรีคฑา จักร และสังข์ ประทับยืนบนแท่น เบื้องบนมีข้อความเรียงตามแนวครึ่งวงกลมว่า "เทศบาลเมืองปราจีนบุรี" เบื้องล่างมีข้อความว่า "จังหวัดปราจีนบุรี" มีลายไทยพุ่มคั่นระหว่างข้อความ (ไม่จำกัดสีและขนาด)
เหตุที่ใช้เป็นรูปพระนารายณ์ เพราะเชื่อถือกันว่าพระนารายณ์เป็นพระพรหม เป็นพระเจ้า อันยิ่งใหญ่ของมวลมนุษย์ เมื่อมีเหตุอันใหญ่หลวง หรือมีใครมาก่อการร้ายให้แก่ มวลมนุษย์ พระนารายณ์ จะอวตารลงมาในโลกมนุษย์ เพื่อดับความทุกข์ของมนุษย์ เทศบาลเมืองปราจีนบุรี จึงได้ใช้รูปพระนารายณ์เป็นตราประจำของเทศบาลและได้ใช้มาจนถึงปัจจุบัน
ประชากรและชุมชน.
เทศบาลเมืองปราจีนบุรีมีพื้นที่ประมาณ 8.34 ตารางกิโลเมตร หรือ 5,212.5 ไร่ ประกอบด้วย 1 ตำบล คือ ตำบลหน้าเมือง จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรี ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 มีจำนวน 17,260 คน แยกเป็นชาย 8,026 คน หญิง 9,234 คน ความหนาแน่นของประชากรประมาณ 2,070 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 8,812 หลังคาเรือน ซึ่งประชากรภายในเทศบาลได้รวมกลุ่มกันอยู่เป็นชุมชนจำนวน 17 ชุมชน ดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การศึกษา.
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองปราจีนบุรีมีดังนี้
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
อาสนวิหารแซ็งตอแมร์

อาสนวิหารแซ็งตอแมร์  หรือชื่อเต็มคือ อาสนวิหารแม่พระแห่งแซ็งตอแมร์  เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ตั้งอยู่ที่เมืองแซ็งตอแมร์ในแคว้นโอดฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส เดิมเป็นตั้งอาสนะของบิชอปแห่งแซ็งตอแมร์ แต่มุขมณฑลแซ็งตอแมร์ก็ไม่ได้รับการฟื้นฟูหลังสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสตามการตกลง ค.ศ. 1801 ซึ่งเป็นการตกลงระหว่างจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7 ในการยืนยันและฟื้นฟูฐานะของคริสตจักรโรมันคาทอลิกในฝรั่งเศส แต่กลับถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลอารัส
สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบสถาปัตยกรรมกอทิก 
อาสนวิหารแซ็งตอแมร์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1840
ชิโซะ

ชิโซะ  เป็นพืชชนิดหนึ่งมีชื่อเรียกทางวิทยาศาสตร์ว่า "Perilla frutescens" var. "crispa" ในประเทศญี่ปุ่นใบชิโซะมีกลิ่นฉุนเฉพาะที่ไม่สามารถเทียบเคียงกับผักของไทยที่มีกลิ่นฉุนเหมือนกันได้ แต่ว่าใบชิโซะมีคุณค่าทางโภชนาการที่ให้วิตามินเอ บี ซี และกลิ่นเฉพาะนี้เองที่ช่วยดับคาวของอาหารทะเลได้
ใบชิโซะมักใช้ประกอบอาหาร หรือใช้ประดับจานอาหารประเภทปลาดิบ ในประเทศเกาหลีเมล็ดของต้นชิโซะยังใช้ทำน้ำมันประกอบอาหาร ต้นชิโซะนั้นมีหลายพันธุ์ เช่น Green Shiso และ Red Shiso เป็นต้น
เมธี ธรรมรังสี

พลตรี เมธี ธรรมรังสี (13 กันยายน พ.ศ. 2478 - 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554) จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้ารุ่นที่ 7 (จปร.7) จบการศึกษาจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรรุ่นที่ 31 รับราชการเหล่าทหารม้าในค่ายอดิศร ศูนย์การทหารม้า อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี มาตลอดชีวิตราชการจนกระทั่งเกษียณในปี พ.ศ. 2538
ชีวิตส่วนตัว พล.ต.เมธี มีชื่อเล่นเรียกว่า "เฮง" สื่อมวลชนและบุคคลในแวดวงมวยจึงนิยมเรียกว่า "เสธ.เฮง" ขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นจะเรียกว่า "ไอ้เฮง" และมีฐานะเป็นประธานรุ่น จปร.7 อีกด้วย
การเมือง.
หลังเกษียณแล้ว พล.ต.เมธี ได้เข้าสู่แวดวงการเมืองท้องถิ่นด้วยการสมัครตำแหน่งสมาชิกสภาเทศบาลเมืองสระบุรี (ส.ท.) ในนามของทีมรักเมืองเพรียว ได้รับเลือกให้เป็นนายกเทศมนตรี เป็นเวลาถึง 4 สมัย
ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 ที่ทำเนียบรัฐบาล ทางที่ชุมนุมเกิดขาดแคลนห้องน้ำ พล.ต.เมธี ก็ได้ส่งห้องน้ำแบบน็อคดาวน์หรือแบบเคลื่อนที่ได้ให้กับทางกลุ่มพันธมิตรฯ ด้วย
การกีฬา.
นอกจากนี้แล้ว พล.ต.เมธี ยังมีบทบาทในแวดวงมวยไทยเนื่องจากเป็นโปรโมเตอร์และเป็นเจ้าของค่ายมวย "ส.ธรรมรังสี" เป็นผู้จัดรายการครั้งใหญ่หลายครั้งทั้งเวทีมวยราชดำเนินและสนามมวยเวทีลุมพินี อีกทั้งเป็นที่ปรึกษาของบริษัท เพชรยินดี บ็อกซิ่ง โปรโมชั่น จำกัด ของนายวิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ รวมทั้งเคยเป็นประธานจัดการแข่งขันมวยสากลที่จังหวัดสระบุรีอีกด้วย
การเสียชีวิต.
พล.ต.เมธี ธรรมรังสี เสียชีวิตเมื่อเวลา 06.00 น. ของวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ด้วยโรคชรา ที่โรงพยาบาลศูนย์สระบุรี หลังจากเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งนี้มานานกว่า 7 เดือน สิริอายุได้ 76 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ณ วัดทองพุ่มพวง อำเภอเมืองสระบุรี จังหวัดสระบุรี
โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการ

โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการ เป็นสถานศึกษาขนาดกลาง ตั้งอยู่ที่ 528 ถนนพิพิธ ตำบลบ้านโขด อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี 20000 โทรศัพท์ 0-3827-8820
ประวัติโรงเรียน.
โรงเรียนชลบุรีเรืองกิตติ์พณิชยการเป็นโรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชน สังกัดสำนักบริหารงานคณะกรรมการการส่งเสริมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ตามใบอนุญาต เลขที่ ชบ.0002/2549 โดยเปิดสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ(ปวช.) ของกรมอาชีวศึกษา แผนกการบัญชี การขาย และคอมพิวเตอร์ธุรกิจ มี ดร.วรศักดิ์ วัชรกำธร เป็นผู้รับใบอนุญาตจัดตั้ง
ปรัชญาโรงเรียน.
สร้างคนดี มีความรู้ คู่คุณธรรม
สร้างคนดี หมายถึง พัฒนาคนให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ทั้งร่างกาย จิตใจ และสติปัญญา
มีความรู้ หมายถึง สามารถพัฒนาองค์ความรู้ต่างๆ นำไปบูรณาการใช้ในการดำรงชีวิตประจำวัน
คู่คุณธรรม หมายถึง นำองค์ความรู้ไปประกอบวิชาชีพที่สุจริต ควบคู่กับคุณธรรม จิรยธรรม และวัฒนธรรมในการดำรงชีวิต เพื่อให้สามารถอยู่ในสังคมร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีความสุข
เฮริฟอร์ดเชอร์

เฮริฟอร์ดเชอร์ หรือ เฮริฟอร์ดเชียร์ (ฟังเสียง) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางภาคมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษโดยมีเฮริฟอร์ดซึ่งเป็นเมืองมหาวิหารเป็นเมืองหลวง
เฮริฟอร์ดเชอร์มีเขตแดนติดกับชร็อปเชอร์ทางตอนเหนือ, วูสเตอร์เชอร์ทางตะวันออก, กลอสเตอร์เชอร์ทางตะวันออกเฉียงใต้ และทางด้านเวลส์ก็มีมณฑลเกวนต์ทางตะวันตกเฉียงใต้ และเพาวิสทางตะวันตก
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
แฮมป์เชอร์

แฮมป์เชอร์ หรือ แฮมป์เชียร์ (ย่อ Hants) หรือ “มณฑลเซาท์แธมพ์ตัน” บางครั้งก็เคยเรียกว่า “เซาท์แธมป์ตันเชอร์” หรือ “แฮมป์ตันเชอร์”
แฮมป์เชอร์เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางฝั่งทะเลด้านใต้ของอังกฤษโดยมีวินเชสเตอร์เป็นเมืองหลวง แฮมป์เชอร์มีเขตแดนติดกับดอร์เซ็ท, วิลท์เชอร์, บาร์คเชอร์, เซอร์รีย์ และ เวสต์ซัสเซ็กซ์
ลิงคอล์นเชอร์

ลิงคอล์นเชอร์ หรือ ลิงคอล์นเชียร์ (#เปลี่ยนทาง or #เปลี่ยนทาง ,ออกเสียง; ย่อ Lincs) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอังกฤษโดยมีลิงคอล์นเป็นเมืองหลวง
ลิงคอล์นเชอร์มีเขตแดนติดกับนอร์ฟอล์ก, เคมบริดจ์เชอร์, รัทแลนด์, เลสเตอร์เชอร์, นอตทิงแฮมเชอร์, เซาท์ยอร์กเชอร์ และอีสต์ไรดิงแห่งยอร์กเชอร์ รวมถึงมีเขตแดนติดกับนอร์แทมป์ตันเชอร์ราว 19 เมตรซึ่งเป็นเขตแดนระหว่างมณฑลที่สั้นที่สุดในอังกฤษ
อีสต์ซัสเซกซ์

อีสต์ซัสเซกซ์  เป็นเทศมณฑล (county) แห่งหนึ่งในประเทศอังกฤษ ตั้งอยู่ในเซาท์อีสต์อิงแลนด์ (ภาคการปกครองตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ)
อีสต์ซัสเซกซ์มีเขตแดนติดกับเทศมณฑลเคนต์, เทศมณฑลเซอร์รีย์, เทศมณฑลไบรตันและโฮฟ และเทศมณฑลเวสต์ซัสเซกซ์ และทางตอนใต้เป็นช่องแคบอังกฤษ
เลสเตอร์เชอร์

เลสเตอร์เชอร์ หรือ เลสเตอร์เชียร์ (#เปลี่ยนทาง or #เปลี่ยนทาง ,ออกเสียง; ย่อ Leics) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ไม่มีเขตแดนติดทะเล เลสเตอร์เชอร์ตั้งอยู่ทางตอนกลางของอังกฤษ ชื่อของมณฑลมาจากชื่อเมืองเลสเตอร์
เลสเตอร์เชอร์มีเขตแดนติดกับดาร์บีเชอร์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ, น็อตติงแฮมเชอร์ทางเหนือ, รัทแลนด์ทางตะวันออก, วอริคเชอร์ทางตะวันตกเฉียงใต้, สตาฟฟอร์ดเชอร์ทางตะวันตก, ลิงคอล์นเชอร์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ และ นอร์ทแธมตันเชอร์ทางตะวันออกเฉียงใต้
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
นอร์ฟอล์ก

นอร์ฟอล์ก หรือ นอร์เฟิก (ออกเสียง) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอังกฤษ โดยมีนอริชเป็นเมืองหลวง
นอร์ฟอล์กมีเขตแดนติดกับลิงคอล์นเชอร์ทางตะวันตก เคมบริดจ์เชอร์ทางตะวันตกและทางตะวันตกเฉียงใต้ และซัฟฟอล์กทางด้านใต้ ทางเหนือและตะวันออกติดทะเลเหนือ
สแตฟฟอร์ดเชอร์

สแตฟฟอร์ดเชอร์ หรือ สแตฟฟอร์ดเชียร์ (#เปลี่ยนทาง "สแตเฟิร์ดเชอร์" หรือ "สแตเฟิร์ดเชียร์", ฟังเสียง, ย่อ "Staffs") เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ในภาคมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษ โดยมีสแตฟฟอร์ดเป็นเมืองหลวง
สแตฟฟอร์ดเชอร์มีเขตแดนติดกับเชชเชอร์, ดาร์บีเชอร์, เลสเตอร์เชอร์, วอริคเชอร์, เวสต์มิดแลนด์, วูสเตอร์เชอร์ และชร็อพเชอร์
ซัฟฟอล์ก

ซัฟฟอล์ก หรือ ซัฟเฟิก (ออกเสียง) เป็น เทศมณฑล ของ อีสต์ แองเกลีย ที่มี แหล่งกำเนิดโบราณ ในอังกฤษ มีพรมแดนติดกับ นอร์ฟอล์ก ทางทิศเหนือ เคมบริดจ์เชอร์ ทางทิศตะวันตกและ เอสเซกซ์ ทางทิศใต้ ทะเลเหนือ อยู่ทางทิศตะวันออก เมืองเทศมณฑล คือ อิปสวิช เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ Lowestoft Bury St Edmunds Newmarket และ Felixstowe ท่าเรือขนส่ง คอนเทนเนอร์ ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
เทศมณฑลเป็นที่ราบ แต่มีเนินเขาค่อนข้างน้อย (โดยเฉพาะทางทิศตะวันตก) และมีที่ดินทำกินเป็นส่วนใหญ่พร้อมพื้นที่ชุ่มน้ำของ The Broads ทางตอนเหนือ ชายฝั่งทะเลซัฟฟอล์กและฮีธส์ เป็น เขตธรรมชาติงดงามดีเด่น
คลินต์ แมนเซลล์

คลินต์ แมนเซลล์ (Clint Mansell) เกิดวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1963 เป็นนักดนตรี-ผู้ประพันธ์เพลงชาวอังกฤษ และ เป็นอดีตนักร้องนำ และ มือกีตาร์ แห่งวงป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์
อาชีพ.
คลินต์ แมนเซล เคยเป็นนักร้องนำ และ มือกีตาร์ ของวงอังกฤษป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์หลังจากที่ได้ยุบวงของ ป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์ ในปี 1996 เมื่อ เพื่อนของเขา คือ ผู้กำกับ ดาร์เรน อโรนอฟสกี้ ได้จ้างเขามาทำเครดิตให้กับภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาคือ Pi
อารามมาซ็อง

อารามมาซ็อง  เป็นอารามของคณะซิสเตอร์เชียน ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านมาซ็อง-ลาเบอี ในจังหวัดอาร์แด็ช แคว้นโรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส
อารามมาซ็องก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1120 จากอารามบอนโว และเป็นอารามแม่ของอารามเลอตอรอเน (ค.ศ. 1136), อารามซีลวาแน (ค.ศ. 1136), อารามบอนวาล (ค.ศ. 1147) และอารามเซน็องก์ (ค.ศ. 1148) ระหว่างสงครามร้อยปี อารามมาซ็องถูกปล้นทำลายได้รับความเสียหาย และต่อมาโดยอูเกอโน แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อารามมาซ็องก็ได้รับการฟื้นฟูและสร้างใหม่
อารามมาซ็องถูกยุบในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 หินจากสิ่งก่อสร้างของอารามก็ถูกนำไปใช้ในการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างอื่น โดยเฉพาะในการก่อสร้างอารามเล็กสมัยใหม่ที่ติดกับตัวอารามเดิม เพราะอารามเดิมมีขนาดใหญ่เกินไปและเยือกเย็น ส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างระมัดระวัง
โอเติง

โอเติง ([otœ̃]) เป็นเมืองรองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดโซเนลัวร์ แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ภาคกลางฝั่งตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส โอเติงได้รับการสถาปนาในสมัย Principate ของจักรวรรดิโรมันตอนต้นโดยจักรพรรดิเอากุสตุสภายใต้ชื่อ เอากุสโตดูนุม  เพื่อให้เมืองหลวงโรมันแก่ชาวกอล Aedui ที่มี Bibracte เป็นศูนย์กลางทางการเมือง ในสมัยโรมันนครนี้อาจมีประชากรจากการประมาณการที่แตกต่างกันที่ 30,000 ถึง 100,000 คน ปัจจุบัน เขตเทศบาลมีประชากรประมาณ 15,000 คน
โอเติงเป็นที่ตั้งของมหาวิหารแซ็ง-ลาซาร์แห่งโอเติง
หินดินดาน

หินดินดาน  เป็นหินตะกอนเนื้อเม็ด (clastic sedimentary rock) ที่มีเนื้อละเอียดมาก ขนาดตะกอนภายในหินดินดานจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มีองค์ประกอบของโคลนที่มีแร่ดิน (clay minerals) ปนกับเศษแร่ที่มีขนาดทรายแป้ง โดยเฉพาะแร่ควอร์ตซ์ และแร่แคลไซต์ โดยจะมีสัดส่วนองค์ประกอบของแร่ที่แปรเปลี่ยนไปอย่างกว้างขวาง ลักษณะเด่นของหินดินดานนี้จะมีฟิสซิลิตี (fissility) ที่เห็นเป็นแนวรอยแตกขนานไปกับชั้นบางๆที่มักมีความหนาน้อยกว่า 1 เซนติเมตร ส่วนหินโคลน (mudstone) นั้นองค์ประกอบจะคล้ายกับหินดินดานแต่จะไม่แสดงลักษณะฟิสซิลิตี
หินดินดานนี้สามารถแยกจากหินโคลนได้โดยการลูบด้วยนิ้ว หากมีคราบสีดำติดแสดงว่าเป็นหินดินดาน
หินดินดานสามารถพบได้ทั้งในประเทศและนอกประเทศ
ความหนาแน่น.
น้ำหนัก 130 กรัม
ขนาด 45.5 ลูกบาศก์เซนติเมตร
สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี

สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี บางแห่งสะกดว่า สมเด็จพระรูปสิริโสภาคย์มหานาคนารี มีพระนามเดิมว่า สั้น หรือ มาก (ราว พ.ศ. 2254 — พ.ศ. 2344) เป็นพระราชชนนีในสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี เป็นพระสัสสุ (แม่ยาย) ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
พระราชประวัติ.
สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี มีพระนามเดิมว่า สั้น หรือ มาก พระบิดาชื่อพลอย พระมารดาชื่อถี พระมารดาเป็นธิดาของแสน พระองค์มีพระเชษฐา 1 องค์ และพระเชษฐภคินี 2 องค์
ขณะที่ยังเป็นสามัญชนนั้นพระองค์ได้สมรสกับทอง ณ บางช้าง บุตรของพรและชี และเป็นหลานปะขาวพลาย พี่น้องร่วมบิดามารดาของแสน ทั้งสองมีโอรสธิดาด้วยกัน 10 คน ได้แก่
พระกรณียกิจ.
สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี ได้ถวายนิวาสนสถานเดิมของพระองค์อุทิศให้สร้างวัดขึ้นก่อนในขณะที่ยังมีพระชนมชีพอยู่ สันนิษฐานกันว่าพระองค์ผนวชเป็นรูปชีแล้วในขณะนั้น เดิมเรียกกันว่าวัดอัมพวา ตามชื่อคลองอัมพวา ต่อมาสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี และบรรดาเหล่าราชินิกุลบางช้าง ได้โดยเสด็จพระราชกุศลสร้างเพิ่มเติมให้สมบูรณ์ขึ้น พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสร้างพระปรางค์ขึ้นประดิษฐานพระบรมราชสรีรังคารพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และสร้างกุฎีใหม่ทั้งพระอาราม พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงบูรณะพระอุโบสถ สร้างเสมาขึ้นใหม่ พระราชทานนามว่า วัดอัมพวันเจติยาราม
นอกจากวัดอัมพวันเจติยารามแล้ว สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารีทรงบูรณปฏิสังขรณ์วัดโบราณอีกวัดหนึ่ง ซึ่งทรุดโทรมสิ้นสภาพแล้ว ชื่อ วัดทอง ต่อมาภายหลังพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิสังขรณ์ พระราชทานนามว่า วัดกาญจนสิงหาสน์ 
สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินีทรงสถาปนาวัดโบราณในคลองบางพรหม ซึ่งเดิมชื่อ วัดเงิน พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงปฏิสังขรณ์เช่นกัน พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปฏิสังขรณ์เพิ่มเติม แล้วพระราชทานชื่อว่าวัดรัชฎาธิษฐาน เพื่อให้คล้องจองกับวัดกาญจนสิงหาสน์ ทั้งสองวัดจึงเป็นวัดเงิน-วัดทอง คู่กันของสมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารีและสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี
สิ้นพระชนม์.
เมื่อสมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารีได้สิ้นพระชนม์ในรูปชี พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชพระราชทานพระโกศไม้สิบสองหุ้มทองคำ สำหรับทรงพระศพเจ้านาย ทำให้สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี ทรงปลื้มปิติ ถึงกับเอ่ยพระโอษฐ์ด้วยความชื่นพระทัยว่า "แม่ข้าได้เป็นเจ้า"
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวสถาปนาพระอัฐิเป็น สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
มีนักแสดงผู้รับบท สมเด็จพระรูปศิริโสภาคย์มหานาคนารี ได้แก่
หินกรวดมนฐาน

หินกรวดมนฐาน  เป็นหินกรวดมนที่ประกอบไปด้วยหินชนิดเดียวกัน ที่มีการคัดขนาดดี มักจะวางตัวอยู่ในหน่วยหินชั้นล่างสุดของชุดหินหนึ่งๆ และจะวางตัวอยู่บนชั้นหินที่ถูกกัดกร่อน สามารถใช้เป็นตัวกำหนดความไม่ต่อเนื่องของชั้นหินได้
แซ็ง-โล

แซ็ง-โล ([sɛ̃ lo]) เป็นเทศบาลของจังหวัดม็องช์ในแคว้นบัส-นอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส แซ็ง-โลตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ
ประชากร.
การพัฒนาของประชากร.
ใน ค.ศ. 2017 เทศบาลนี้มีประชากร 19,116 คน
การพัฒนาของประชากรในแซ็ง-ครัวซ์-เดอ-แซ็ง-โล (ยุบเลิกใน ค.ศ. 1964)
การพัฒนาของประชากรในแซ็ง-ตอมา-เดอ-แซ็ง-โล (ยุบเลิกใน ค.ศ. 1964)
จังหวัดโอต-ลัวร์

โอต-ลัวร์  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดโอต-ลัวร์ตั้งตามชื่อแม่น้ำลัวร์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางใต้ตอนกลางของฝรั่งเศสโดยมีเลอปุย-อ็อง-เวอแลเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 227,570 คน
โอต-ลัวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดโอแวร์ญ, ล็องก์ด็อก และลียอแน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-ลัวร์ ได้แก่ อาสนวิหารแม่พระรับสารแห่งเลอปุย-อ็อง-เวอแลซึ่งตั้งอยู่ที่เลอปุย-อ็อง-เวอแล
จังหวัดลัวเรแชร์

ลัวเรแชร์  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดลัวเรแชร์ตั้งตามชื่อแม่น้ำลัวร์และแม่น้ำแชร์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางเหนือตอนกลางค่อนไปทางเหนือของประเทศ โดยมีบลัวเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 329,470 คน
ลัวเรแชร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดออร์เลอาแนและตูแรน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดลัวเรแชร์ ได้แก่ ปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์ที่เป็นแหล่งมรดกโลก ซึ่งรวมถึงพระราชวังช็องบอร์และพระราชวังบลัว
จังหวัดมาร์น

มาร์น  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดมาร์นตั้งตามชื่อแม่น้ำมาร์น ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ โดยมีชาลง-อ็อง-ช็องปาญ (เดิมชื่อชาลง-อ็อง-มาร์น) เป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 566,855 คนใน ค.ศ. 2019
มาร์นเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดช็องปาญ
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดมาร์น ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งชาลง
ประชากร.
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
จังหวัดเออเรลัวร์

เออเรลัวร์ ([œʁ‿e lwaʁ], [øʁ‿e lwaʁ]) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดเออเรลัวร์ตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำเออร์และแม่น้ำลัวร์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศสโดยมีชาทร์เป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 431,575 คน
เออเรลัวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดออร์เลอาแน, แปร์ช และชาร์แทร็ง
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดเออเรลัวร์ ได้แก่ อาสนวิหารแม่พระแห่งชาทร์หรือปราสาทชาโตเดิง
จังหวัดว็องเด

ว็องเด ([vɑ̃de]) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดว็องเดตั้งตามชื่อแม่น้ำว็องเด ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศ โดยมีลาร็อชซูว์รียงเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 685,442 คน
เจสซิกา แทนดี้

เจสซี อลิซ "เจสซิกา" แทนดี้  (7 มิถุนายน ค.ศ. 1909 - 11 กันยายน ค.ศ. 1994) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ ทั้งละครเวทีและภาพยนตร์
เธอปรากฏตัวครั้งแรกบนเวทีลอนดอนในปี ค.ศ. 1926 เมื่ออายุได้ 16 ปี รับบทแสดงคู่กับนักแสดงอื่นอย่าง ลอเรนซ์ โอลิเวียร์, จอห์น กีลกัด เป็นต้น เธอยังแสดงภาพยนตร์อังกฤษ จากนั้นชีวิตสมรสเธอก็จบลงกับแจ็ก ฮอว์กินส์ เธอย้ายไปอยู่นิวยอร์ก ที่เธอพบกับนักแสดงชาวแคนาดา ฮูม โครนีน ที่เป็นสามีคนที่ 2 ของเธอ และมักได้แสดงละครเวทีและบนจออยู่บ่อยครั้ง
เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทนีจากการแสดงบท แบลนเช ดูบอยส์ ในละครบรอดเวย์เรื่อง "A Streetcar Named Desire" ในปี 1948 โดยได้รับรางวัลร่วมกับแคเทอรีน คอร์เนลล์และจูดิธ แอนเดอร์สัน หลังจากนั้น 3 ทศวรรษ เธอยังมีผลงานเป็นระยะ ๆ รวมถึงในภาพยนตร์ของอัลเฟรด ฮิตช์คอกเรื่อง "The Birds" (1963) และผลงานการแสดงที่รับรางวัลโทนีอย่างเรื่อง "The Gin Game" (เธอแสดง 2 บทบาท คู่กับสามีของเธอ โครนีน) ในปี 1977
ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 เธอมีผลงานอีกครั้ง เธอแสดงคู่กับฮูม โครนีน ในละครบรอดเวย์เรื่อง "Foxfire" ในปี 1983 และผลงานดัดแปลงโทรทัศน์ 4 ปีให้หลัง ได้รับทั้งรางวัลโทนีและรางวัลเอมมีจากบทแอนนี เนชันส์ ในช่วงปลายปีนี้เธอปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่องอย่างเช่นเรื่อง "Cocoon" (1985) ที่มีโครนีนด้วยเช่นกัน
เธอกลายเป็นนักแสดงหญิงที่อายุมากที่สุดที่ได้รับรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในเรื่อง "Driving Miss Daisy" (1989) ทั้งยังได้รับรางวัลบริติชฟิล์มอวอร์ดและรางวัลลูกโลกทองคำ เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากการแสดงในเรื่อง "Fried Green Tomatoes" (1991) เธอเป็นโรคมะเร็งรังไข่ในปี 1990 แต่ก็ยังทำงานต่อจนเธอเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน
หินโผล่

หินโผล่  คือชั้นหิน (bedrock) ที่โผล่พ้นผิวดินขึ้นมา บางแห่งถูกปกคลุมด้วยตะกอนพื้นผิว เช่น ตะกอนน้ำพา หรือพวกพืชพรรณต่าง ๆ ทำให้ไม่สามารถเห็นหินโผล่ได้ชัดเจน อย่างไรก็ตามตะกอนที่คลุมชั้นหินโผล่นี้มักถูกกัดกร่อน โดยจะโผล่ให้เห็นได้ง่ายตามบริเวณที่มีอัตราการผุพังสูง เช่น ไหล่เขาที่มีความชัน ขอบฝั่งแม่น้ำ หรือบริเวณที่มีการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลก นอกจากนี้ยังเกิดจากการกระทำของมนุษย์เช่นกัน เช่น การขุดถมสร้างถนน
หินโผล่นี้เป็นตัวบ่งชี้ถึงการเรียงตัวของชั้นหินตะกอนที่สำคัญและใช้ทำแผนที่ธรณีวิทยา (geologic map) รวมทั้งบอกถึงประวัติทางธรณี ณ จุดที่มีหินโผล่ โดยศึกษาโครงสร้างธรณีจากแนวการวางตัวของหินโผล่ ได้แก่ ระนาบชั้นหิน (bedding plane), แกนคดโค้ง (fold axis), การเรียงตังของตะกอน (foliation)