นกแก้วนิวซีแลนด์

นกแก้วนิวซีแลนด์  ในวงศ์ Strigopidae ประกอบด้วยนกแก้วอย่างน้อย 3 สกุล ได้แก่ – "Nestor", "Strigops" และฟอสซิล "Nelepsittacus" และอาจรวมฟอสซิล "Heracles" สกุล "Nestor" ประกอบด้วยคีอา, คากา, คากานอร์ฟอล์ก และคากาแชทัม ส่วนสกุล "Strigops" ประกอบด้วยคากาโปที่มีชื่อเสียง นกแก้วทุกชนิดในนี้เป็นสัตว์พื้นถิ่นในประเทศนิวซีแลนด์ โดยนกแก้วชนิดที่อยู่ในสกุล "Nelepsittacus" พบได้ในเกาะหลัก ส่วนสองชนิดที่สูญพันธุ์แล้วในสกุล "Nestor" พบในเกาะมหาสมุทรใกล้เคียง เช่น หมู่เกาะแชทัมของนิวซีแลนด์ และเกาะนอร์ฟอล์กกับเกาะฟิลลิปใกล้เคียง
คากานอร์ฟอล์กและคากาแชทัมได้สูญพันธุ์ไปในระยะหลังนี้ ส่วนนกแก้วชนิดในสกุล "Nelepsittacus" สูญพันธุ์ไปเมื่อ 16 ล้านปีก่อน ส่วนคากาโป คีอาทุกชนิด และคากาชนิดย่อย 2 ชนิด อยู่ในสถานะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ กิจกรรมของมนุษย์ก่อให้เกิดการสูญพันธุ์ของนกสองชนิดก่อนหน้าและทำให้อีก 3 ชนิดลดลง ผู้ตั้งถิ่นฐานนำสัตว์ชนิดพันธุ์ต่างถิ่นรุกราน เช่น หมู แมว สุนัขจิ้งจอก วีเซิล หนู และพอสซัมที่กินไข่ของนกที่วางไข่บนพื้นดิน และจำนวนนกที่ลดลงมีสาเหตุเพิ่มเติมจากการล่าสัตว์เป็นอาหาร การฆ่าสัตว์ฐานเป็นศัตรูพืช การทำลายถิ่นฐานธรรมชาติ และการนำเข้าต่อ
นกแก้ววงศ์นี้แยกจากนกแก้วชนิดอื่น ๆ เมื่อนิวซีแลนด์แยกตัวออกจากกอนด์วานาประมาณ 82 ล้านปีก่อน ส่วนบรรพบุรุษของสกุล "Nestor" กับ "Strigops" แยกจากกันเมื่อระหว่าง 60 ถึง 80 ล้านปีก่อน
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์.
ไม่มีฉันทามติเกี่ยวกับอนุกรมวิธานของ Psittaciformes จนกระทั่งเมื่อไม่นานนี้ การจัดตั้งชนิดใน Strigopoidea ในอดีตมีอยู่หลายแบบ นกแก้ววงศ์นี้อยู่ในวงศ์ใหญ่ Strigopoidea โดยวงศ์ใหญ่นี้เป็นหนึ่งในสามวงศ์ใหญ่ในอันดับ Psittaciformes ส่วนอีกสองวงศ์คือ Cacatuoidea (นกกระตั้ว) และ Psittacoidea (นกแก้วแท้) ในขณะที่นักอนุกรมวิธานบางส่วนรวมสามสกุล ("Nestor", "Nelepsittacus" และ "Strigops") เข้าในวงศ์ Strigopidae นักอนุกรมวิธานอีกส่วนจัดให้สกุล "Nestor" และ "Nelepsittacus" อยู่ในวงศ์ Nestoridae และเหลือเพียง "Strigops" เข้าในวงศ์ Strigopidae ตามแบบดั้งเดิม สายพันธุ์ของวงศ์ Strigopoidea จัดอยู่ในวงศ์ใหญ่ Psittacoidea แต่งานศึกษาหลายชิ้นยืนยันการจัดวางที่ไม่เหมือนใครของกลุ่มนี้ที่ฐานต้นของนกแก้ว
ชื่อสามัญ.
ชื่อสามัญทั้งหมดของนกแก้วชนิดที่อยู่ในวงศ์นี้มีชื่อเดียวกันกับชื่อในภาษามาวรี คำว่า "kākā" ในภาษามาวรีมีที่มาจากศัพท์พอลินีเชียดั้งเดิมสมัยโบราณที่แปลว่านกแก้ว "Kākāpō" เป็นการขยายความเชิงตรรกะของชื่อนั้น เนื่องจากคำว่า "pō" หมายถึงกลางคืน ทำให้มีความหมายว่า "คากาแห่งราตรี" หรือนกแก้วกลางคืน สะท้อนถึงพฤติกรรมการออกหากินในเวลากลางคืนของนกชนิดนี้ (ในอักขรวิธีภาษามาวรีสมัยใหม่ รูปเสียงยาวของสระ "a" และ "o" เขียนพร้อมกับขีดขวางบนสระ เช่น "ā" และ "ō"; สระ ā เสียงยาวในภาษามาวรีออกเสียงคล้ายกับอักษร a ในคำว่า "father" ในภาษาอังกฤษ) รากศัพท์ของ "kea" ในภาษามาวรีไม่เป็นที่กระจ่าง โดยอาจเป็นคำเลียนเสียงธรรมชาติจากเสียงร้อง "kee-aah"
ความสัมพันธ์กับมนุษย์.
ความสำคัญต่อชาวมาวรี.
นกแก้วมีความสำตัญต่อชาวมาวรีในหลายด้าน พวกเขาล่ามันเป็นอาหาร เก็บไว้เลี้ยง และใช้ขนนกในการทอผ้า เช่น เครื่องใช้อย่าง"คาฮู ฮูรูฮูรู" (เสื้อคลุมขนนก) ขนนกยังใช้ประดับหัว"ไตอาฮา" อาวุธของมาวรี แต่จะนำออกก่อนเข้ารบ หนังคากาโปที่ติดขนนกไว้จะนำมาใช้ทำเสื้อคลุม ("kākahu") และเสื้อคลุมสำหรับสวมทับ ("kahu kākāpō") โดยเฉพาสำหรับภรรยาและลูกสาวของหัวหน้าเผ่า
สถานะ.
จากนกแก้วนิวซีแลนด์ 5 ชนิด คากานอร์ฟอล์ก และคากาแชทัมได้สูญพันธุ์ไปในระยะหลังนี้ โดยคากานอร์ฟอล์กตัวสุดท้ายเท่าที่รู้จักตายในกรงที่ลอนดอนช่วงหลัง ค.ศ. 1851 และมีหนังนกที่เหลือรอดเพียง 7 ถึง 20 อัน คากาแชทัมสูญพันธุ์หลังจากที่ชาวพอลินีเชียเดินทางมาถึงเกาะเมื่อระหว่าง ค.ศ. 1500 ถึง 1650 ก่อนหน้าชาวยุโรป และรู้จักกันเฉพาะจากกระดูก subfossil ในบรรดานักแก้วนิวซีแลนด์ที่เหลืออยู่ คากาโปมีสถานะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์มาก โดยมีเหลือเพียง 244 ตัว (ณ ค.ศ. 2024) คากาบนพื้นดินใหญ่ถูกจัดให้มีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ร่วมกับคีอา