ฐานทัพอากาศดาร์วิน

ฐานทัพอากาศดาร์วิน  (IATA: DRW, ICAO: YPDN) เป็นฐานทัพอากาศของกองทัพอากาศออสเตรเลีย (RAAF) ตั้งอยู่ในเมืองดาร์วิน ในนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ประเทศออสเตรเลีย ฐานทัพใช้ทางวิ่งร่วมกับท่าอากาศยานนานาชาติดาร์วิน เพื่อวัตถุประสงค์ด้านการบินพลเรือน ฐานทัพอากาศดาร์วินที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกเครือจักรภพ เป็นฐานปฏิบัติการหน้าที่มีกิจกรรมตลอดทั้งปี โดยมีบุคลากรประมาณ 400 คน
ประวัติ.
การก่อสร้างสนามบินเริ่มต้นในปี พ.ศ. 1938 และสถานีทัพอากาศดาร์วิน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2483 โดยเป็นส่วนหนึ่งของฝูงบินที่ 12, ฝูงบินที่ 13 ก็ถูกสร้างขึ้นในเวลาเดียวกันและประจำการอยู่ที่ฐานทัพ โดยมี ชาร์ลส์ อีตัน เป็นผู้บังคับบัญชาคนแรกระหว่างปี พ.ศ. 2483 ถึง พ.ศ. 2484 ฝูงบินที่ 12 ย้ายจากสนามบินปาราป นอร์เทิร์นเทร์ริทอรีในเดือนเมษายน พ.ศ. 2484 ไปยังสถานีทัพอากาศดาร์วิน ฐานทัพแห่งนี้เป็นที่พักอาศัยของหน่วยในกองทัพอากาศออสเตรเลีย และกองทัพอากาศสหรัฐ (USAAF) จำนวนมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ฐานทัพแห่งนี้ถูกกองกำลังญี่ปุ่นทิ้งระเบิดหลายครั้ง เริ่มต้นด้วยการโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่สองครั้งในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485
ส่วนต่าง ๆ ของฐานบินขนาด ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายการมรดกแห่งเครือจักรภพตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 รายการมรดกประกอบด้วยบ้านหลายหลังที่มีโครงไม้และหุ้มด้วยซีเมนต์ใยแก้ว โรงอาหารจ่าสิบเอกและโรงอาหารนายทหารเดี่ยวที่มีโครงไม้ โรงอาหารทหารอากาศเดิม อาคารบริหาร อาคารโรงยิมและโรงอาหาร บ้านพักผู้บังคับบัญชา โบสถ์ที่ไม่สังกัดนิกาย หอส่งน้ำ บ้านพักทหารรักษาการณ์ โรงเรียนสอนโครงสร้างไม้ และที่พักอาศัยอื่น ๆ อีกมากมาย
หน่วยที่ประจำการอยู่ที่ฐานทัพอากาศดาร์วินในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง.
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ฐานทัพอากาศดาร์วินทำหน้าที่เป็นที่หลบภัยแห่งแรกสำหรับหน่วยของกองทัพอากาศสหรัฐที่กำลังล่าถอยจากฟิลิปปินส์ในปี พ.ศ. 2484 ทัพอากาศตะวันออกไกลของกองทัพอากาศสหรัฐ และหน่วยบังคับบัญชาในสังกัด ได้แก่ เครื่องบินขับไล่ V และเครื่องบินทิ้งระเบิด V ได้จัดตั้งสำนักงานใหญ่ที่ดาร์วินในช่วงปลายเดือนธันวาคม พ.ศ. 2484 ต่อมากลุ่มเครื่องบินขับไล่ที่ 49 ของกองทัพอากาศสหรัฐและหน่วยอื่น ๆ ได้รับมอบหมายให้ไปที่ดาร์วินก่อนที่จะเคลื่อนตัวไปทางเหนือสู่ฐานปฏิบัติการหน้าในปี พ.ศ. 2486 ตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ถึง 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488 กลุ่มทิ้งระเบิดที่ 380 ของกองทัพอากาศสหรัฐ ได้ประจำการเครื่องบินทิ้งระเบิด B-24 Liberator พิสัยไกลจำนวน 4 ฝูงบินที่ฐานทัพ จากดาร์วิน กลุ่มนี้ได้รับเพรสซิเดนเชิล ยูนิท ไซเทเชิน (Presidential Unit Citation) จากการโจมตีโรงกลั่นน้ำมัน การขนส่ง และท่าเรือในบาลิกปาปัน เกาะบอร์เนียว ระยะไกลหลายครั้งในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2486 หน่วยนี้ทิ้งระเบิดสนามบินข้าศึกทางตะวันตกของนิวกินีหลายครั้งในช่วงเดือนเมษายนและพฤษภาคม พ.ศ. 2487 เพื่อสนับสนุนการยกพลขึ้นบกของสหรัฐในพื้นที่ฮอลแลนเดีย และได้รับเหรียญเกียรติยศหน่วยรบพิเศษ (DUC) อีกเหรียญหนึ่งจากปฏิบัติการนี้ ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ได้ย้ายไปยังมินโดโร ประเทศฟิลิปปินส์
ในปี พ.ศ. 2518 หลังจากเกิดพายุไซโคลนเทรซี ฐานทัพแห่งนี้กลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางอากาศครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ออสเตรเลีย โดยมีการอพยพประชาชนส่วนใหญ่ในเมืองดาร์วินออกไป
ฐานทัพแห่งนี้เคยเป็นสถานที่ลงจอดฉุกเฉินของกระสวยอวกาศนาซาเนื่องจากทางวิ่งยาว เครื่องบินทิ้งระเบิด B-1 Lancer และ B-52 Stratofortress ของกองทัพอากาศสหรัฐ (USAF) รวมถึงเครื่องบินเติมน้ำมัน KC-10 และ KC-135 สามารถปฏิบัติการจากฐานทัพอากาศดาร์วินของกองทัพอากาศออสเตรเลียได้
ในปี พ.ศ. 2553 มีรายงานว่าบ้านบางหลังใกล้ฐานทัพจำเป็นต้องมีการป้องกันเสียงเพิ่มเติมเพื่อรับมือกับระดับเสียงที่สูงเกินไปของเครื่องบินเอฟ-35 ที่สามารถสังเกตเห็นได้ในระดับต่ำ