เซลล์เชื้อเพลิงพลังน้ำ

เซลล์เชื้อเพลิงน้ำ  เป็นแบบจำลองของ "เครื่องจักรนิรันดร์" ที่ไม่สามารถใช้งานได้จริง ซึ่งถูกสร้างขึ้นโดย สแตนลีย์ อัลเลน เมเยอร์ (24 สิงหาคม ค.ศ. 1940 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1998) เมเยอร์อ้างว่า รถยนต์ที่ติดตั้งอุปกรณ์นี้สามารถใช้น้ำเป็นเชื้อเพลิงแทน น้ำมันเบนซิน ได้ ข้ออ้างของเมเยอร์เกี่ยวกับ "เซลล์เชื้อเพลิงน้ำ" และรถยนต์ที่เขาอ้างว่าสามารถขับเคลื่อนด้วยอุปกรณ์ดังกล่าว ถูกศาลในรัฐโอไฮโอตัดสินว่าเป็นการฉ้อโกงเมื่อปี ค.ศ. 1996
การออกแบบที่กล่าวอ้าง.
เซลล์เชื้อเพลิงน้ำถูกกล่าวอ้างว่าสามารถแยกองค์ประกอบของ น้ำ ออกเป็น ไฮโดรเจน และ ออกซิเจน ได้ จากนั้นก๊าซไฮโดรเจนจะถูกเผาไหม้เพื่อเปลี่ยนพลังงานเคมีให้เป็นพลังงานความร้อน ซึ่งกระบวนการนี้จะทำให้น้ำกลับมารวมตัวกันใหม่อีกครั้ง ตามที่เมเยอร์กล่าว อุปกรณ์นี้ใช้พลังงานในการทำ อิเล็กโทรลิซิส (electrolysis) น้อยกว่าปริมาณพลังงานขั้นต่ำที่ศาสตร์ดั้งเดิมได้คาดการณ์หรือวัดผลไว้ กลไกการทำงานถูกอ้างว่าเกี่ยวข้องกับ "ก๊าซบราวน์" ซึ่งเป็นส่วนผสมของ ออกซีไฮโดรเจน (oxyhydrogen) ในอัตราส่วน 2:1 ซึ่งเป็นองค์ประกอบเดียวกับน้ำในสถานะของเหลว และจะถูกผสมกับอากาศแวดล้อม (ไนโตรเจน ออกซิเจน อาร์กอน ฯลฯ) ก๊าซไฮโดรเจนที่ได้จะถูกเผาไหม้ ส่งผลให้น้ำกลับมารวมตัวกันในหน่วยอื่นที่แยกจากหน่วยที่ทำการแยกน้ำ หากอุปกรณ์นี้ทำงานได้ตามที่ระบุ มันจะละเมิดทั้ง กฎข้อแรก และ กฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ ซึ่งจะทำให้มันสามารถทำงานเป็นเครื่องจักรเคลื่อนไหวตลอดกาลได้
ตลอดคำขอจดสิทธิบัตรของเขา เมเยอร์ได้ใช้คำว่า "เซลล์เชื้อเพลิง" หรือ "เซลล์เชื้อเพลิงน้ำ" เพื่ออ้างถึงส่วนของอุปกรณ์ของเขาที่มีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านน้ำเพื่อผลิตไฮโดรเจนและออกซิเจน การใช้คำของเมเยอร์ในบริบทนี้ขัดแย้งกับความหมายที่ใช้ในวงการวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมซึ่งเรียกเซลล์ประเภทนี้ว่า "เซลล์อิเล็กโทรไลต์" (electrolytic cell) นอกจากนี้ คำว่า "เซลล์เชื้อเพลิง" โดยทั่วไปจะใช้เรียกเซลล์ที่ผลิตไฟฟ้าจากปฏิกิริยา รีดอกซ์ ทางเคมี ในขณะที่เซลล์เชื้อเพลิงของเมเยอร์กลับบริโภคไฟฟ้า ดังที่ปรากฏในสิทธิบัตรของเขาและในภาพวงจรที่ปรากฏทางขวา เมเยอร์ได้อธิบายในสิทธิบัตรปี ค.ศ. 1990 ว่ามีการใช้ "ชุดประกอบเซลล์เชื้อเพลิงน้ำ" และแสดงภาพบางส่วนของ "ตัวเก็บประจุน้ำเซลล์เชื้อเพลิง" ของเขา ตามที่ระบุในสิทธิบัตร ในกรณีนี้ "...คำว่า 'เซลล์เชื้อเพลิง' หมายถึงหน่วยเดียวของสิ่งประดิษฐ์ที่ประกอบด้วยเซลล์ตัวเก็บประจุน้ำ...ซึ่งผลิตก๊าซเชื้อเพลิงตามวิธีการของสิ่งประดิษฐ์นี้"
การรายงานข่าว.
ในรายงานข่าวของสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่งในรัฐโอไฮโอ (WSYX) เมเยอร์ได้แสดงให้เห็นรถ ดูนบั๊กกี้ (dune buggy) ที่เขาอ้างว่าใช้เซลล์เชื้อเพลิงน้ำของเขาเป็นพลังงาน เขาระบุว่าใช้เพียง 22 แกลลอนสหรัฐ (83 ลิตร) ของน้ำ ก็สามารถเดินทางจากลอสแอนเจลิสไปนิวยอร์กได้ นอกจากนี้ เมเยอร์ยังอ้างว่าเขาได้แทนที่ หัวเทียน ด้วย "หัวฉีด" ที่ฉีดส่วนผสมของไฮโดรเจนและออกซิเจนเข้าไปในกระบอกสูบของเครื่องยนต์ โดยน้ำจะถูกกระตุ้นด้วย ความถี่เรโซแนนซ์ไฟฟ้า (electrical resonance) ที่ทำให้มันแยกออกเป็นองค์ประกอบพื้นฐานทางอะตอม เซลล์เชื้อเพลิงน้ำจะแยกน้ำออกเป็นก๊าซไฮโดรเจนและออกซิเจน ซึ่งจะถูกเผาไหม้กลับเป็นไอน้ำในเครื่องยนต์ สันดาปภายใน แบบดั้งเดิมเพื่อผลิตพลังงานสุทธิ
ฟิลิป บอล (Philip Ball) ได้เขียนบทความในวารสารวิชาการ "เนเจอร์" โดยระบุว่าข้ออ้างของเมเยอร์เป็นวิทยาศาสตร์เทียม (pseudoscience) พร้อมอธิบายว่า "มันไม่ง่ายเลยที่จะพิสูจน์ว่ารถของเมเยอร์ควรจะทำงานอย่างไร นอกจากว่ามันเกี่ยวข้องกับเซลล์เชื้อเพลิงที่สามารถแยกน้ำโดยใช้พลังงานน้อยกว่าพลังงานที่ปล่อยออกมาจากการรวมตัวขององค์ประกอบกลับเข้าด้วยกัน... นักรณรงค์ต่อต้านวิทยาศาสตร์เทียมอาจโวยวายได้ตามสบาย แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็อาจจะต้องยอมรับว่า ตำนานเรื่องน้ำเป็นเชื้อเพลิงจะไม่มีวันจางหายไป"
คดีความ.
สิ่งประดิษฐ์ของสแตนลีย์ เมเยอร์ถูกตัดสินว่าเป็นการฉ้อโกงในภายหลัง เมื่อในปี 1996 นักลงทุนสองคนที่เขาขายสิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายเทคโนโลยี Water Fuel Cell ให้ ได้ยื่นฟ้องเขา รถยนต์ของเมเยอร์มีกำหนดที่จะถูกตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ ไมเคิล ลอตัน ศาสตราจารย์ด้าน วิศวกรรมไฟฟ้า จาก มหาวิทยาลัยควีนแมรีแห่งลอนดอน และ สมาชิก แห่ง ราชบัณฑิตยสถานวิศวกรรมศาสตร์ อย่างไรก็ตาม เมเยอร์ได้อ้างข้ออ้างที่ศาสตราจารย์ ลอตัน เห็นว่าเป็น "ข้อแก้ตัวที่ไม่น่าเชื่อถือ" ในวันตรวจสอบ และไม่ยอมให้การทดสอบดำเนินการ เซลล์เชื้อเพลิงน้ำของเขาถูกตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญสามคนในศาล ซึ่งพบว่า "ไม่มีอะไรที่ปฏิวัติวงการเกี่ยวกับเซลล์นี้เลย มันก็แค่ใช้วิธีการ อิเล็กโทรลิซิส แบบธรรมดา" ศาลตัดสินว่าเมเยอร์ได้กระทำการ "ฉ้อโกงอย่างร้ายแรงและชัดเจน" และสั่งให้เขาคืนเงินจำนวน 25,000 ดอลลาร์สหรัฐให้แก่นักลงทุนทั้งสองราย
การเสียชีวิตของเมเยอร์.
สแตนลีย์ เมเยอร์ เสียชีวิตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1998 ขณะกำลังรับประทานอาหารในร้านอาหาร น้องชายของเขาอ้างว่าในระหว่างการพบปะกับนักลงทุนชาวเบลเยียมสองคน เมเยอร์ได้วิ่งออกไปข้างนอกอย่างกะทันหันพร้อมตะโกนว่า "พวกเขาวางยาพิษผม" หลังการสอบสวน ตำรวจเมือง โกรฟซิตี เห็นพ้องกับรายงานของแพทย์ชันสูตรศพเขต แฟรงคลินเคาน์ตี ที่ระบุว่าเมเยอร์ซึ่งป่วยเป็นโรค ความดันโลหิตสูง เสียชีวิตด้วยอาการ หลอดเลือดสมองโป่งพองแตก อย่างไรก็ตาม ผู้สนับสนุนบางส่วนของเมเยอร์เชื่อว่าเขาถูกลอบสังหารเพื่อปิดกั้นสิ่งประดิษฐ์ของเขา ฟิลิปป์ แวนเดอมูร์เตเล หนึ่งในนักลงทุนชาวเบลเยียม กล่าวว่าเขาได้สนับสนุนเมเยอร์ทางการเงินมาหลายปีและถือว่าเขาเป็นเพื่อนสนิท และไม่ทราบว่าข่าวลือเหล่านั้นมาจากไหน
ผลที่ตามมา.
สิทธิบัตรของเมเยอร์ได้หมดอายุลงแล้ว สิ่งประดิษฐ์ของเขาจึงตกเป็นสมบัติสาธารณะ ทุกคนสามารถนำไปใช้ได้โดยไม่มีข้อจำกัดหรือค่าลิขสิทธิ์แต่อย่างใด ไม่มีผู้ผลิตเครื่องยนต์หรือยานยนต์รายใดนำผลงานของเมเยอร์ไปพัฒนาใช้จริง