ฮีโน่ เรนเจอร์

ฮีโน่ เรนเจอร์  เป็นรถบรรทุกเพื่อการพาณิชย์ขนาดกลางหรือใหญ่ที่ผลิตโดยฮีโน่มอเตอร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1964 ในตลาดภายในประเทศ คู่แข่งสำคัญของรถรุ่นนี้ ได้แก่ อีซูซุ ฟอร์เวิร์ด, นิสสันดีเซล/ยูดี คอนดอร์ และมิตซูบิชิ ฟูโซ่ ไฟเตอร์
นอกญี่ปุ่น รถรุ่นนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "ซีรีส์ 500" และเป็นส่วนหนึ่งของ "เอฟ-ซีรีส์," "จี-ซีรีส์," และ "เอส-ซีรีส์" นอกจากนี้ยังมีการแบ่งย่อยออกเป็นรุ่นหนักกว่าและเบากว่า โดยรุ่นเบากว่าจะมีคำนำหน้าหรือคำต่อท้ายต่าง ๆ เช่น "เดย์แค็บเรนเจอร์" หรือ "เรนจอร์ 2" ในบางประเทศ ฮีโน่ เรนเจอร์มีจำหน่ายเฉพาะรถบรรทุกขนาดกลางหรือขนาดใหญ่ ก่อนที่รุ่นมีพิกัดน้ำหนักเบา เช่น FA และ FB จะถูกแทนที่ด้วยฮีโน่ ดูโทร่
รุ่นที่ 1 (ค.ศ. 1964–1983).
ฮีโน่ เรนเจอร์รุ่นแรกเปิดตัวในชื่อ "เรนเจอร์ KM300" ขนาด 3.5 ตัน ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1964 ซึ่งเข้าสู่ตลาดรถบรรทุกขนาดกลางที่มีการแข่งขันสูงในญี่ปุ่น ยังมีรุ่นฐานล้อสั้นชื่อ KM320 และรุ่นฐานล้อยาว KM340 เปิดตัวในเดือนธันวาคม และห้องโดยสารได้กลายเป็นแบบสามที่นั่ง (จากเดิมสองที่นั่ง) ใน ค.ศ. 1966 รุ่นแรกมีกระจังหน้าสีเดียวกับตัวรถและกรอบไฟหน้าแยกต่างหาก ซึ่งได้มีการปรับโฉมใหม่ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1967 โดยไฟหน้าได้ถูกรวมเข้ากับกระจังหน้า จนถึง ค.ศ. 1968 เรนเจอร์ได้ใช้ประตูแบบพับหลัง ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1969 การออกแบบถูกเปลี่ยนอีกครั้ง โดยมีไฟหน้าคู่และกระจังหน้าที่มีสีตัดกัน ที่สำคัญกว่านั้น ห้องโดยสารมีความยาวเพิ่มขึ้น 55 มม. (2.2 นิ้ว) ทำให้สะดวกสบายมากขึ้น เรนเจอร์ KM ไม่ใช่รถที่ขายดีนัก เนื่องจากจำกัดความจุบรรทุกไว้ที่ 3,500 กก. (7,700 ปอนด์) ขณะที่ระบบใบอนุญาตนิยมรถบรรทุกขนาด 4 ตัน
เครื่องยนต์ดั้งเดิมให้กำลัง 90 แรงม้า (66 กิโลวัตต์) เมื่อมีการปรับโฉมใน ค.ศ. 1967 กำลังเพิ่มขึ้นอีก 10 แรงม้า แม้เครื่องยนต์หกสูบ DM100 จะยังคงมีความจุ 4,313 ซีซี (263.2 ลูกบาศก์นิ้ว) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1971 มีการเปลี่ยนแปลงระยะฐานล้อสำหรับรถทุกรุ่น ส่งผลให้มีการกำหนดหมายเลขรุ่นใหม่ ได้แก่ KM310 (ปกติ) KM330 (สั้น) และ KM350 (ยาว) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1978 มีการเปลี่ยนเครื่องยนต์เป็น DQ100 ใหม่พร้อมการปรับปรุงด้านความปลอดภัยหลายอย่าง (เบาะนั่งพนักพิงสูงขึ้น กระจกมองหลังใหญ่ขึ้น) เครื่องยนต์ DQ100 ใหม่มีความจุ 4,507 ซีซี (275.0 ลูกบาศก์นิ้ว) และกำลังเพิ่มขึ้นเป็น 110 แรงม้า (81 กิโลวัตต์) รถในตระกูลนี้ถูกเรียกรุ่นใหม่ว่า KM500 โดยรุ่นฐานล้อสั้น (มักขายเป็นรถดัมพ์) ถูกเรียกว่า KM520 และรุ่นฐานล้อยาวถูกเรียกว่า KM540
ใน ค.ศ. 1978 ฮีโน่ เรนเจอร์ 2 ขนาด 2 ตันได้เปิดตัว ซึ่งเป็นรุ่นที่นำโตโยต้า ไดน่า (ขายในชื่อไดฮัทสุ เดลต้าด้วย) มาเปลี่ยนตราใหม่และใช้เครื่องยนต์ของไดฮัทสุหรือโตโยต้า จากนั้นจึงมีรุ่น 3 ตันตามมาในชื่อ เรนเจอร์ 3 ในช่วงปลาย ค.ศ. 1979 เรนเจอร์ KM ก็ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น ฮีโน่ เรนเจอร์ 3M เช่นกัน นอกจากนี้ เรนเจอร์ยังได้มาตรฐานตามข้อกำหนดการปล่อยมลพิษล่าสุดใน ค.ศ. 1979 เมื่อข้อกำหนดการปล่อยมลพิษเข้มงวดขึ้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1983 เรนเจอร์ 3M ก็ได้รับการปรับปรุงครั้งสุดท้ายเพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนด และมาพร้อมกับกระจังหน้าแบบขอบโครเมียม ใน ค.ศ. 1984 การผลิตรุ่น KM ได้สิ้นสุดลงเนื่องจากถูกแทนที่ด้วยรุ่น เดย์แค็บเรนเจอร์
รุ่นที่ 2 (ค.ศ. 1969–1980).
ฮีโน่ เรนเจอร์ KL เปิดตัวในญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1969 นอกจากนี้ เรนเจอร์ยังเข้ามาแทนที่โตโยต้า แมสซี่ ไดน่าที่ได้เลิกผลิตไปใน ค.ศ. 1979 ในออสเตรเลีย รุ่นนี้ถูกจำหน่ายในชื่อโตโยต้า KL300 เรนเจอร์ KL-ซีรีส์มีรุ่นฐานล้อสั้นคือ KL300, รุ่นฐานล้อปานกลางคือ KL340 และ KL350 รวมถึงรุ่นฐานล้อยาวคือ KL360 และ KL380 สายผลิตภัณฑ์ของเรนเจอร์ยังแตกแขนงออกไปเป็นรุ่น KB, KR, KQ และรุ่นอื่น ๆ เครื่องยนต์ที่นำมาใช้คือเครื่องยนต์ DQ100 ขนาด 4.5 ลิตร และ EC100 ขนาด 5.0 ลิตร
รุ่นที่ 3 (ค.ศ. 1980–1989).
เปิดตัวในประเทศญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1980 รุ่นต้น (ทำตลาดในชื่อ วินด์เรนเจอร์ ในญี่ปุ่น) มีไฟหน้าทรงกลมคู่ ขณะที่รุ่นปรับโฉม (ทำตลาดในชื่อ เรนเจอร์ +5 และ วันอัปเรนเจอร์ +5 ในญี่ปุ่น) มาพร้อมไฟหน้าทรงสี่เหลี่ยมที่เพรียวบางกว่า นอกจากนี้ยังมีการอัปเดตเครื่องยนต์ด้วย การออกแบบห้องโดยสารได้รับแรงบันดาลใจจากรถบรรทุกยุโรป และตามข้อมูลของฮีโน่ระบุว่ามีประสิทธิภาพตามหลักอากาศพลศาสตร์ดีกว่ารุ่นก่อนถึง 35% ห้องโดยสารนี้ประกอบโดยหุ่นยนต์
ตั้งแต่ ค.ศ. 1982 ฟอร์ดมอเตอร์และฮีโน่ได้ลงนามในข้อตกลงสำหรับรถบรรทุกรีแบรนด์ที่จะใช้ชื่อว่า ฟอร์ด เอ็นซีรีส์ เพื่อจำหน่ายในตลาดออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ แทนที่รถบรรทุกฟอร์ด ดีซีรีส์ ข้อตกลงนี้มีอายุ 15 ปี
ตั้งแต่ ค.ศ. 1988 ถึง 1998 เรนเจอร์รุ่นที่สามได้ถูกผลิตภายใต้ใบอนุญาตโดยเกีย มอเตอร์ส และจำหน่ายในชื่อเกีย ไรโน รุ่นแรกในเกาหลีใต้
เรนเจอร์รุ่นที่สามเป็นรถบรรทุกฮีโน่รุ่นแรกที่วางจำหน่ายในสหรัฐ โดยรุ่นแรก ๆ ได้แก่ FE17, FE19, FF17, FF19, FG19 และ FG22 ได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 1983 สำหรับรุ่นปี 1984 ในอเมริกาเหนือไม่ได้ใช้ชื่อเรนเจอร์ และรถบรรทุกทั้งหมดถูกจำหน่ายภายใต้หมายเลขรุ่นของตัวเอง หลังจาก ค.ศ. 1987 รถบรรทุกฮีโน่ประกอบด้วยเรนเจอร์ FA และ FB แบบเดย์แค็บที่ใช้เครื่องยนต์สี่สูบ (คลาส 3 และคลาส 5 ตามลำดับ) ฮีโน่ GC ขนาดใหญ่กว่า (คลาส 5) ที่ใช้เครื่องยนต์ดีเซลหกสูบ 160 แรงม้า ฮีโน่ FD (คลาส 6) ที่ใช้เครื่องยนต์เดียวกัน และฮีโน่ FE ที่ใช้เครื่องยนต์เทอร์โบขนาดใหญ่กว่า (ยังคงเป็นคลาส 6) ฮีโน่รุ่นใหญ่ที่สุดที่จำหน่ายในสหรัฐคือ FG- และ SG-ซีรีส์ (คลาส 7) ซึ่งอยู่ในตระกูลเรนเจอร์เช่นกัน การผลิตเรนเจอร์รุ่นที่สามสำหรับตลาดอเมริกาเหนือสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1992 เมื่อถูกแทนที่ด้วยรุ่นที่สี่
การผลิตในญี่ปุ่นเริ่มลดลงใน ค.ศ. 1989 (รุ่นส่งออกและรุ่นเฉพาะกิจยังคงผลิตต่อไปอย่างน้อยจนถึง ค.ศ. 1992) ขณะที่รุ่นผลิตในอินโดนีเซียยังคงอยู่จนถึง ค.ศ. 2003
รุ่นในอินโดนีเซีย ได้แก่ FF172, FF173, FL176, FM226 และ SG221 โดย FF และ SG ทำตลาดในชื่อ ซูเปอร์เรนเจอร์ ส่วน FL และ FM คือ จัมโบเรนเจอร์ รุ่นซูเปอร์เรนเจอร์ FF ซึ่งมาพร้อมอุปกรณ์ครบครัน ได้รับการเปิดตัวในช่วงปลาย ค.ศ. 1985 และมีคุณสมบัติเด่นอย่างระบบเบรกกำลังสองวงจร พวงมาลัยปรับระดับได้ และเครื่องยนต์ดีเซลขนาด 175 แรงม้า (129 กิโลวัตต์)
เดย์แค็บเรนเจอร์ (ค.ศ. 1984–1995).
เรนเจอร์ซีรีส์ KM รุ่นดั้งเดิมยุติการผลิตในที่สุด เนื่องจากรถบรรทุกขนาดกลาง เดย์แค็บเรนเจอร์ ได้เปิดตัวในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1984 ซึ่งต่างจากคู่แข่งจากผู้ผลิตรายอื่นที่ใช้หัวเก๋งจากรถบรรทุกขนาดเล็กของตน เดย์แค็บเรนเจอร์ได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะ โดยมีให้เลือกทั้งรุ่น 3.5 ตัน ("3B") หรือ 4.5 ตัน ("4C") เครื่องยนต์ที่มีให้เลือกล้วนเป็นเครื่องยนต์ดีเซล ได้แก่ "W04D" สี่สูบ ขนาด 4,009 ซีซี (4.0 ลิตร), "W06D" หกสูบ ขนาด 5,759 ซีซี (5.8 ลิตร) และ "H07C" ขนาด 6,728 ซีซี (6.7 ลิตร) สำหรับการใช้งานที่หนักขึ้น กำลังเครื่องยนต์อยู่ที่ 115 แรงม้า (85 กิโลวัตต์) สำหรับเครื่องยนต์สี่สูบ และ 145 แรงม้า (107 กิโลวัตต์) และ 175 แรงม้ส (129 กิโลวัตต์) สำหรับเครื่องยนต์หกสูบ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1988 เดย์แค็บเรนเจอร์ได้รับการปรับโฉมใหม่ โดยมีกระจังหน้าแบบใหม่ที่เรียบขึ้น
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1990 เดย์แค็บเรนเจอร์ได้รับการปรับโฉมใหญ่ โดยมีการเปลี่ยนกระจกประตูและปรับดีไซน์ด้านหน้าใหม่ทั้งหมด เครื่องยนต์ผ่านมาตรฐานการปล่อยไอเสีย ค.ศ. 1989 เครื่องยนต์ "W04D" ยังคงอยู่แต่กำลังเพิ่มขึ้นเป็น 120 แรงม้า (88 กิโลวัตต์) ขณะที่เครื่องยนต์ "W06D" ถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ "W06E" ขนาด 6,014 ซีซี (6.0 ลิตร) ให้กำลัง 165 แรงม้า (121 กิโลวัตต์) และเครื่องยนต์ "H07C" ถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ "H07D" ขนาด 7,412 ซีซี (7.4 ลิตร) ให้กำลัง 195 แรงม้า (143 กิโลวัตต์) ชื่อ 3B และ 4C ถูกยกเลิกและเรียกชื่อใหม่เป็นเรนเจอร์ FB และเรนเจอร์ FC ใน ค.ศ. 1995 เดย์แค็บเรนเจอร์ถูกแทนที่ด้วยรุ่นเบากว่าของ "ไรซิงเรนเจอร์" (รุ่นที่สี่) แม้การผลิตสำหรับตลาดอเมริกาเหนือจะยังคงดำเนินต่อไปจนถึงสิ้น ค.ศ. 1997 เดย์แค็บเรนเจอร์สำหรับตลาดอเมริกาเหนือถูกจำหน่ายในชื่อฮีโน่ FA และ FB ซึ่งติดตั้งเครื่องยนต์ "W04D" ให้กำลัง 125 แรงม้า (93 กิโลวัตต์)
ค.ศ. 1984 ยังเป็นปีที่ เรนเจอร์ 2/3 ปรากฏตัว ซึ่งเป็นรถบรรทุกขนาด 2 และ 3 ตันที่แท้จริงแล้วคือโตโยต้า ไดน่าที่นำมาติดตราใหม่
รุ่นที่ 4 (ค.ศ. 1989–1999), สเปซเรนเจอร์ (ค.ศ. 1999–2002).
ในญี่ปุ่น เรนเจอร์รุ่นที่สี่เปิดตัวใน ค.ศ. 1989 และวางตลาดในชื่อ ครูซิงเรนเจอร์ จากนั้นเป็น ไรซิงเรนเจอร์ และ สเปซเรนเจอร์ ตามการปรับโฉมสองครั้งใน ค.ศ. 1994 และ 1999 ตามลำดับ ส่วนรุ่นน้ำหนักเบาที่เปิดตัวใน ค.ศ. 1995 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสายการผลิตไรซิงเรนเจอร์ได้เข้ามาแทนที่ "เดย์แค็บเรนเจอร์" รุ่นก่อนหน้าเนื่องจากทุกรุ่นได้ถูกรวมเข้าด้วยกัน
ฮีโน่ส่งเรนเจอร์ FT สามคันเข้าร่วมการแข่งขันดาการ์แรลลีใน ค.ศ. 1997 และได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับ 1-2-3 โดยรวมในประเภทรถบรรทุก
ในอเมริกาเหนือ ฮีโน่ยังคงใช้หมายเลขรุ่นแทนชื่อเรนเจอร์สำหรับรถบรรทุกขนาดกลาง โดยรุ่นแรกที่เปิดตัวใน ค.ศ. 1992 สำหรับรุ่นปี 1993 ได้แก่ FD2218, FD2218LP, FE2618, FF3018, FF3020, SG3320, SG3323 และ SG3325 สายผลิตภัณฑ์นี้ได้รับการปรับปรุงใหม่ใน ค.ศ. 1997 สำหรับรุ่นปี 1998 โดยมีการปรับโฉมเล็กน้อย เครื่องยนต์ใหม่ พิกัดน้ำหนักรวมใหม่ และรุ่นสำหรับงานเบาใหม่ ได้แก่ FA1517 และ FB1817 สายผลิตภัณฑ์สำหรับงานกลางและงานหนักที่ปรับปรุงใหม่ประกอบด้วย FF2220, FD2320, FE2620, FF3020, SG3320 และ SG3325 ตัวเลขสองหลักแรกบ่งบอกถึงน้ำหนักรวมของรถและตัวเลขสองหลักสุดท้ายหมายถึงกำลังของเครื่องยนต์ FA1517 หมายถึงรถบรรทุกขนาดเล็กที่สุดที่มีน้ำหนัก 15,000 ปอนด์ (6,804 กิโลกรัม) และมีกำลังประมาณ 170 แรงม้า (127 กิโลวัตต์) เรนเจอร์รุ่นที่สี่เป็นรุ่นสุดท้ายที่ขายในอเมริกาเหนือ ซึ่งถูกแทนที่ด้วยซีรีส์ 600 หลังยุติการผลิตใน ค.ศ. 2004
การผลิตรุ่นญี่ปุ่นเริ่มลดลงใน ค.ศ. 2002 (รุ่นส่งออกและรุ่นเฉพาะกิจยังคงผลิตต่อไปจนถึงอย่างน้อย ค.ศ. 2004)
เรนเจอร์รุ่นที่สี่ไม่ได้ถูกขายในอินโดนีเซีย เนื่องจากรุ่นที่สามยังคงผลิตในประเทศจนถึง ค.ศ. 2003 ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ถึง 2003 เรนเจอร์รุ่นที่สี่ได้รับการผลิตภายใต้ใบอนุญาตโดยเกีย มอเตอร์ส และขายในชื่อเกีย ไรโน รุ่นที่สองในเกาหลีใต้
รุ่นที่ 5 (ค.ศ. 2001–ปัจจุบัน).
เรนเจอร์รุ่นที่ 5 ทำตลาดในญี่ปุ่นในชื่อ เรนเจอร์ โปร หรือ ฮีโน่ ซีรีส์ 500 สำหรับส่งออก ในอินโดนีเซีย รุ่นผลิตในท้องถิ่นยังคงใช้ชื่อ ซูเปอร์เรนเจอร์ และ จัมโบเรนเจอร์ ส่วนในมาเลเซียเรียกว่า วาลิดัส สำหรับประเทศไทย รถตระกูลเรนเจอร์ได้ทำตลาดในชื่อฮีโน่ เมก้า รุ่น FA และ FB ที่เป็นรุ่นขนาดเล็กของรุ่นที่ 4 ซึ่งจำหน่ายในบางตลาดได้ถูกยกเลิกไปในรุ่นนี้ และถูกแทนที่ด้วยซีรีส์ 300 หรือ ซีรีส์ 600 ในรุ่นขนาดเล็ก
ในออสเตรเลีย เรนเจอร์ถูกทำตลาดในชื่อ "เรนเจอร์ โปร" จนถึง ค.ศ. 2008 หลังจากนั้นก็ถูกจำหน่ายเป็นฮีโน่ 500 พร้อมเครื่องยนต์และตัวเลือกเกียร์ใหม่
เรนเจอร์มีตัวเลือกที่หลากหลายของห้องโดยสาร ทั้งแบบมาตรฐานหรือแบบกว้าง แบบหลังคามาตรฐานหรือหลังคาสูง แบบแค็บสั้นหรือแค็บเต็ม นอกจากนี้รุ่น FD และ GD ยังมีให้เลือกแบบดับเบิลแค็บ (Double Cab) อีกด้วย
แพ็กเกจ "High Grade" ที่มาพร้อมกันชนโครเมียม ไฟหน้าแบบดิสชาร์จ แผงลายไม้ และการอัปเกรดภายในอื่น ๆ มีจำหน่ายในตลาดญี่ปุ่น
นอกจากนี้ยังมีรุ่นดีเซลไฮบริด-ไฟฟ้าจำหน่ายในญี่ปุ่น
รุ่นที่ 6 (ค.ศ. 2015–ปัจจุบัน).
มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2015 ฮีโน่ เรนเจอร์ ซีรีส์ใหม่ มีรูปลักษณ์ใหม่ด้วยกระจังหน้าทรงสี่เหลี่ยมคางหมูคว่ำสีเทาเข้ม ไฟหน้าใหม่ ระบบกันสะเทือนแบบกึ่งลอย และแชสซีที่ปรับปรุงใหม่ นอกจากนี้ ยังมีการอัปเกรดเล็กน้อยที่เพลา โดยฮีโน่ เรนเจอร์ ซีรีส์ใหม่ทุกรุ่นใช้เพลาล้อ 10 รูแทนที่จะเป็น 8 รูซึ่งมักพบในรุ่นก่อนหน้า การออกแบบเพลาล้อ 10 รูนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับฮีโน่ เนื่องจากฮีโน่ เรนเจอร์ ซีรีส์สำหรับงานหนักบางรุ่น โดยปกติจะเป็นรถโม่ปูน ได้ใช้การออกแบบนี้มาหลายปีก่อนแล้ว อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ ค.ศ. 2015 การออกแบบเพลาล้อ 10 รูกลายเป็นคุณสมบัติมาตรฐานสำหรับฮีโน่ เรนเจอร์ ซีรีส์ทุกรุ่น
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2017 รุ่นปรับโฉมนี้ได้ถูกเปิดตัวพร้อมกับรุ่นโปรเฟียที่ได้รับการปรับโฉมเช่นกัน ภายนอกได้รับการออกแบบใหม่ด้วยกระจังหน้ารูปทรงสี่เหลี่ยมคางหมูอันเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ ไฟหน้าดีไซน์ใหม่ และกันชนที่มีสไตล์เฉพาะตัว ภายในก็ได้รับการออกแบบใหม่ทั้งหมด ด้วยแผงหน้าปัดใหม่ที่ประกอบด้วยพวงมาลัย 4 ก้าน หน้าจอแสดงข้อมูลอเนกประสงค์ (MID) ขนาด 7 นิ้ว และตัวเลือกอื่น ๆ อีกมากมาย นอกจากนี้ หน้าจอ MID ยังมาพร้อมฟังก์ชันแฮนด์ฟรีและบลูทูธที่เชื่อมต่อกับอุปกรณ์วินิจฉัยบนรถ (J-OBDII) การอัปเดตเรนเจอร์ในช่วงกลางอายุนี้ยังเป็นการเปิดตัวเครื่องยนต์ A05C ขนาด 5.1 ลิตรใหม่ทั้งหมด ซึ่งมาแทนเครื่องยนต์ J05E และ J08E ระบบส่งกำลังยังคงมีให้เลือกทั้งแบบเกียร์ธรรมดา (6 สปีด หรือ 7 สปีด), เกียร์อัตโนมัติอัลลิสัน (6 สปีด) และเกียร์กึ่งอัตโนมัติโปรชิฟท์ (6 สปีด หรือ 7 สปีด) โดยเริ่มวางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในปลาย ค.ศ. 2017