pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
การปฏิวัติของขบวนการยังไอร์แลนด์ ค.ศ. 1848

การปฏิวัติของขบวนการยังไอร์แลนด์ ค.ศ. 1848  เป็นการลุกขึ้นต่อต้านที่ประสบความล้มเหลวของ กลุ่มชาตินิยมไอร์แลนด์ ที่นำโดย ขบวนการยังไอร์แลนด์ เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1848 ที่หมู่บ้านบาลลิงการ์รีย์, เคานตี้ทิพเพอรารี หลังจากที่ถูกไล่ตามโดยผู้สนับสนุนขบวนการยังไอร์แลนด์หน่วยกรมตำรวจหลวงแห่งไอร์แลนด์ ก็ทำการบุกเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งและจับผู้คนที่อยู่ในบ้านเป็นตัวประกัน จากนั้นก็มีการต่อสู้ยิงกันระหว่างทั้งสองฝ่าย แต่ฝ่ายก่อการวิ่งหลบหนีไปหลังจากที่กองกำลังหนุนกองใหญ่ของตำรวจเดินทางมาถึง
การก่อการครั้งนี้บางครั้งก็เรียกว่า “การปฏิวัติความอดอยาก” เพราะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างวิกฤติการณ์ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ หรือ “ยุทธการบาลลิงการ์รีย์”
แดนนี ซิมป์สัน

แดนนี่ ซิมป์สัน (เกิดวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ อดีตนักเตะแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กขวาให้กับบริสตอล ซิตี ใน อีเอฟแอลแชมเปียนชิป
ซิมป์สันเริ่มต้นค้าแข้งกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในทีมเยาวชน ก่อนที่จะถูกปล่อยให้ทีมอื่นยืมตัวไปใช้งานซึ่งประกอบด้วย รอยัล แอนเวิร์ธ, ซันเดอร์แลน, อิปสวิส ทาวน์, แบล็คเบิร์น โรเวอร์ส และนิวคาสเซิ่ล ยูไนเต็ด ซึ่งซิมป์สันทำผลงานได้อย่างน่าประทับใจกับนิวคาสเซิ่ล ทำให้ถูกขายต่อไปให้นิวคาสเซิ่ล โดยซิมป์สันได้ลงเล่นกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดไป 3 นัด ไม่สามารถทำประตูได้
ซิมป์สันย้ายมาร่วมทีมด้วยสัญญายืมตัวในช่วงตลาดนักเตะก่อนเปิดฤดูกาล 2009 - 2010 โดยสามารถยิงประตูแรกได้ในนัดพบ ปีเตอร์โบโร่ และยังเป็นกำลังสำคัญในแนวรับของนิวคาสเซิ่ลทำให้ถูกซื้อมาร่วมทีมถาวรด้วยค่าตัว 750,000 ปอนด์ และเซ็นสัญญา 3 ปีครึ่ง
การลงโทษนอกระบบกฎหมาย

การลงโทษนอกระบบกฎหมาย  คือการลงโทษโดยเจ้าหน้าที่หรือผู้มีอำนาจโดยมิได้รับการอนุญาตจากศาลหรือผู้มีอำนาจทางกฎหมาย การลงโทษนอกระบบกฎหมายถือเป็นการพิสูจน์ว่ารัฐบาลบางรัฐบาลยอมละเมิดกฎหมายของตนเองที่ตั้งไว้ถ้าถือว่ามีความจำเป็น
เทโรพอด

เทโรพอด (/ˈθɛrəpɒd/) เป็นไดโนเสาร์พวกซอริสเซียน(สะโพกกิ้งก่า) เทโรพอดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือสไปโนซอรัส ที่อาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกา และเล็กที่สุดคือไมโครแรปเตอร์ ที่พบในประเทศจีน นอกจากนี้เทโรพอดยังเป็นไดโนเสาร์พวกที่เก่าแก่ที่สุดในโลกด้วย โดยพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดคืออีโอแร็พเตอร์ ที่อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ เมื่อ 229 ล้านปีก่อน เทโรพอดชนิดแรกที่ค้นพบคือเมกะโลซอรัส โดยพวกเทอราพอดนี้มีญาติคือซอโรพอด เทโรพอดส่วนใหญ่จะเป็นไดโนเสาร์กินเนื้อ แต่ก็มีพันธุ์ที่เป็นไดโนเสาร์กินพืชอย่างเทอริสิโนซอรัส เทโรพอดมีชีวิตอยู่เมื่อ 229-65 ล้านปีก่อน มีพันธุ์ที่มีชื่อเสียงหลายพันธุ์เช่นไทรันโนซอรัส อัลโลซอรัส ไจกาโนโทซอรัส คาร์โนทอรัส หรือสไปโนซอรัส
อาหาร.
เทโรพอดส่วนใหญ่กินเนื้อเป็นอาหาร โดยดูจากลักษณะฟันของพวกมันที่มีฟันคมขอบเป็นหยักสำหรับตัดเนื้อและบางตัวมีหลักฐานพฤติกรรมกินสัตว์อื่น ตัวอย่างเช่นฟอสซิลของคอมซอกนาทัส พบตุ๊กแกในท้องของมัน และตัวอย่างพบหลักฐานฟอสซิล เวโลซีแรปเตอร์ ต่อสู้ โปรโตเซอราทอปส์ด้วย
เทโรพอดไม่กินเนื้อพบได้ในเทอริสิโนซอรัส โดยภายแรกได้ถูกจัดอยู่ในสกุลโปรเซอโรพอด แต่ได้ถูกพิสูจน์โดยผู้เชี่ยวชาญ เทโรพอด ว่า เทอริสิโนซอรัส เป็นเทโรพอดที่กินพืชเป็นอาหาร จากการศึกษาโครงสร้างกระดูก ฟัน และลักษณะมือที่เหมือนกับเทโรพอดจำพวกโคลูซอเรีย เรียกว่าลักษณะมือแบบ มานิราปโตรา มือมีลักษณะยาว นิ้วมือมี 3 นิ้ว
ขนาด.
เทโรพอดส่วนใหญ่มีขนาดใหญ่ประมาณ 8-13 เมตร โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุดมีขนาด 17 เมตร และชนิดที่เล็กที่สุดมีขนาดเพียงเท่าไก่งวง โดยเดิมเราเชื่อกันว่าเทโรพอดเป็นไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ แต่เมื่อมีการค้นพบคอมซอกนาทัส ทำให้เรารู้กันว่ามีขนาดเล็กด้วย โดยทั่วไปเทโรพอดยุคแรกจะตัวเล็กและจะค่อยๆวิวัฒนาการ จนกลายเป็นเทโรพอดขนาดใหญ่ เทโรพอดยุคแรกเริ่มจะมีหัวเล็กเมื่อเทียบกับลำตัว แต่เทโรพอดยุคปลายจะมีหัวใหญ่และมีแขนสั้นยาวไทรันโนซอรัส หรือ คาร์โนทอรัส ซึ่ง 2 ชนิดนี้อยู่ในยุคครีเทเชียส เทโรพอดขนาดใหญ่ได้แก่สไปโนซอรัส ไทรันโนซอรัส ทาร์โบซอรัส อัลโลซอรัส ส่วนขนาดเล็กจะมีคอมซอกนาทัส เวโลซีแรปเตอร์ ไมโครแรปเตอร์
คาร์โบฟูแรน

คาร์โบฟูแรน  เป็นยาฆ่าแมลงประเภทคาร์บาเมต มีลักษณะเป็นเม็ดคล้ายทรายหยาบสีม่วง วางจำหน่ายในชื่อการค้าว่า ฟูราดาน (Furadan) โดยบริษัท เอฟเอ็มซี คอร์ปอเรชัน และชื่อการค้า คูราแทร์ (Curater) นิยมใช้กำจัดศัตรูพืชหลายชนิด ทั้ง มันฝรั่ง ข้าวโพด ถั่วเหลือง ข้าว
คาร์โบฟูแรนเป็นยาฆ่าแมลงชนิดดูดซึมเข้าสู่ราก ลำต้น และใบ มีฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของระบบประสาทที่รวดเร็วและรุนแรง มีฤทธิ์การทำลายสูง มีค่า LD50 สำหรับหนู ประมาณ 8-14 มิลลิกรัม/กิโลกรัม สำหรับสุนัข ประมาณ 19 มิลลิกรัม/กิโลกรัม
ปัจจุบันคาร์โบฟูแรนถูกห้ามใช้ในหลายประเทศ
ออลเวส์ (เพลงมาอิ คูรากิ)

ออลเวยส์  เป็นซิงเกิลลำดับที่ 9 ของมาอิ คูรากิ ออกจำหน่ายเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2544 เพลงดังกล่าวได้นำไปใช้ในการออกอากาศอะนิเมะเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ทั้งในฉบับภาพยนตร์และฉบับซีรีส์ นอกจากนี้ยังนำไปใช้ในซาวน์แทร็กของการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 ฉบับญี่ปุ่นอีกด้วย
ข้อมูลเพลง.
ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลที่ 9 ของมาอิ คูรากิออกจำหน่ายวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2544ยอดขายสัปดาห์แรกที่อันดับ 2 และขายได้ 134,370 ชุด เพลงนี้อยู่ในโอริคอนซาร์ด 7 สัปดาห์ ยอดขายรวม 219,940 ชุด เป็นซิงเกิลลำดับที่ 89 ของปี 2544
ซิงเกิลที่ถูกใช้เป็นเพลงปิดของยอดนักสืบจิ๋วโคนันจำนวน 2 ครั้งคือ ครั้งที่ 1 เดอะมูฟวี่ที่ 5 ตอนคดีปริศนาเส้นตายสู่สวรรค์และครั้งที่ 2 เป็นเพลงปิดที่ 12 โดยต่อจากเพลงสตาร์ทอินมายไลฟ์ตั้งแต่ตอนที่ 233-247 จำนวน 15 ตอน
เพลง always จะถูกทุกร้องทุกครั้งในคอนเสิร์ตของเธอ หรือ งานอีเวนท์ที่มีเธอเป็นแขกรับเชิญ เช่นเดียวกับเพลง Love, Day After Tomorrow โดยมักร้องในช่วง Encore และเกือบทุกครั้งเธอจะร้องเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายเสมอ
รายชื่อเพลง.
คำร้องโดยมาอิ คูรากิ ทำนองโดย ไอกะ โอโนะ เรียบเรียงโดย Cybersound
คำร้องโดยมาอิ คูรากิ ทำนองโดย YOKO Black. Stone เรียบเรียงโดย Cybersound
รีมิกซ์โดย โกมิ
พาราคว็อท

พาราคว็อท  เป็นชื่อการค้าของ "N","N"′-ไดเมทิลl-4,4′-ไบไพริดิเนียม ไดคลอไรด์ เป็นยากำจัดวัชพืชชนิดหนึ่งที่เป็นที่นิยมที่สุดในโลก ถูกสังเคราะห์ขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1882 แต่ถูกนำมาใช้กำจัดวัชพืชครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1955 ผลิตจำหน่ายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961 โดยบริษัท ไอซีไอ ปัจจุบันทำการตลาดโดยบริษัท ซินเจนทา พาราคว็อทเป็นพิษต่อมนุษย์และสัตว์ จากปฏิกิริยารีด็อกส์ ที่ทำให้เกิดซูเปอร์ออกไซด์ พาราคว็อทมีความสัมพันธ์กับโรคพาร์กินสัน และถูกแบนในหลายประเทศ 
ในประเทศไทย พาราคว็อทเป็นที่รู้จักในชื่อการค้า กรัมม็อกโซน (Grammoxone) เป็นยาฆ่าวัชพืชที่นิยมใช้ที่สุดในประเทศไทย 
พาราคว็อทออกฤทธิ์โดยหยุดยั้งการเติบโตของเซลวัชพืช เฉพาะส่วนที่เป็นสีเขียว และทำให้เนื้อเยื่อของเซลนั้นแห้งลง โดยไม่แพร่กระจายเข้าสู่เนื้อเยื่อไม้ สามารถใช้ได้กับพืชผลหลายชนิด ทั้งไม้ต้นสูงและพืชพันธุ์เตี้ย 
ในทางพิษวิทยา พาราคว็อทจะก่อให้เกิดอาการระคายเคืองต่อเนื้อเยื่อที่สัมผัส ผิวหนังเป็นแผลพุพอง หากสัมผัสกับตาจะทำให้ตาบวมแดงอักเสบ ประสิทธิภาพในการมองเห็นลดลง หากบริโภคจะทำให้เกิดอาการระคายเคืองลำคอ ปอด และหายใจไม่ออก และส่งผลต่อสภาวะการทำงานของตับ 
ในประเทศโลกที่สาม นิยมใช้พาราคว็อทเป็นยาพิษสำหรับการฆ่าตัวตาย เนื่องจากเป็นสารพิษที่มีจำหน่ายทั่วไป ราคาไม่แพง และไม่จำเป็นต้องใช้ในปริมาณมาก
เบิร์ต เรย์โนลส์

เบอร์ตัน ลีออน "เบิร์ต" เรย์โนลส์ จูเนียร์  เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1936 - 6 กันยายน ค.ศ. 2018 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากผลงานการแสดงในบท ลูอิส เมดล็อกใน "Deliverance", บท บ็อบบี "เกเตอร์" แม็กคลัสกีย์ ใน "White Lightning", บทพอล "เรกกิง" ครูว์ใน "The Longest Yard" รวมถึงบทโค้ชเนต สการ์โบโรห์ ในภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่ "The Longest Yard", บท โบ ดาร์วิล ใน "Smokey and the Bandit", บทเจ.เจ. แม็กคลัวร์ ใน "The Cannonball Run", เสียงพากย์ของชาร์ลี บี บาร์กิน ใน "All Dogs Go to Heaven" และบทแจ็ก ฮอร์เนอร์ใน "Boogie Nights" เขายังเป็นหนึ่งในคนมีชื่อเสียงทางด้านภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่มีคนรู้จักมากที่สุดในสหรัฐ มีผลงานแสดงภาพยนตร์มากกว่า 90 เรื่องและผลงานแสดงรายการโทรทัศน์มากกว่า 300 ตอน
สวนสาธารณะมิลเอนส์

สวนสาธารณะมิลเอนส์ (บางครั้งถูกเรียกผิด ๆ ว่า "สวนสาธารณะมิลส์เอนด์") ในพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน สหรัฐอเมริกา เป็นสวนสาธารณะขนาดเล็ก ซึ่งถูกสร้างขึ้นในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2491 เพื่อให้เป็นที่อยู่ของภูตและใช้แข่งหอยทาก "บันทึกสถิติโลกกินเนสส์" จัดให้สวนสาธารณะมิลเอนส์เป็นสวนสาธารณะที่เล็กที่สุดในโลกตั้งแต่ พ.ศ. 2514 จนถึง พ.ศ. 2565
สวนสาธารณะมิลเอนส์มีลักษณะเป็นวงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.61 เมตรและมีพื้นที่ทั้งหมด 0.292 ตารางเมตร ตั้งอยู่บนเกาะกลางถนนซึ่งเดิมทีมีไว้ติดตั้งเสาไฟ เมื่อไม่มีการนำเสาไฟมาติดตั้งและเริ่มมีวัชพืชงอกขึ้นมา "ดิค ฟาแกน" คอลัมนิสต์ของ "ออริกอนเจอนัล" ก็ได้ปลูกดอกไม้ที่หลุมนั้นแล้วตั้งชื่อว่ามิลเอนส์ตามคอลัมน์ที่ตนเขียน
ฟาแกนเคยเล่าเรื่องของสวนนี้ว่า ครั้งหนึ่งตนเคยเห็นภูตขุดดินอยู่ที่หลุมนี้และจับตัวไว้ได้ ซึ่งภูตให้ฟาแกนขอพรได้หนึ่งประการ ฟาแกนบอกว่าเขาอยากได้สวนสาธารณะของตัวเอง แต่เพราะไม่ได้บอกขนาดของสวน ภูตจึงให้หลุมนั้นมา หลังจากนั้นเป็นเวลากว่าสองทศวรรษที่ฟาแกนเขียนถึงสวนนี้และหัวหน้าภูตชื่อแพททริค โอ'ทูลในคอลัมน์ของตน
หลังจากที่ฟาแกนเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปี 2512 สวนนี้ก็ยังได้รับการดูแลโดยคนอื่นๆและได้เป็นสวนสาธารณะประจำเมืองในปี พ.ศ. 2519 วงกลมเล็ก ๆ นี้มีสิ่งแปลก ๆ อย่างสระว่ายน้ำของผีเสื้อที่มีกระดานกระโดดด้วย เกือกม้าเศษของอาคารที่ตั้งออริกอนเจอร์นัล และชิงช้าสวรรค์ขนาดเล็กที่ให้รถเครนขนย้ายมา
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้มีการเคลื่อนย้ายสวนนี้จากตำแหน่งเดิมไป 24 เมตรเพื่อสร้างถนนไปยังเวิลด์เทรดเซนเตอร์พอร์ตแลนด์ ก่อนจะย้ายกลับมาตั้งในตำแหน่งเดิมเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2550
สถานีโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม

มูลนิธิโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม จัดตั้งขึ้นด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้นของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ ที่ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยทุกคน โดยมุ่งผลิตและเผยแพร่รายการสารคดีเฉลิมพระเกียรติต่างๆ ตลอดจนข่าวพระราชกรณียกิจของทุกพระองค์ผ่านทางสถานีโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม ซึ่งเป็นสถานีโทรทัศน์ที่ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้ผลิตและเผยแพร่สารคดีเฉลิมพระเกียรติต่างๆ ของทุกพระองค์ โดยออกอากาศในระบบดาวเทียม (DSTV) (KU-BAND), ระบบเคเบิลใยแก้ว (CATV) และระบบเคเบิลทีวี (True Visions 163) เป็นประจำทุกวัน จันทร์-ศุกร์ เวลา 06.00 น.-12.00 น. และ 24.00 น.-02.00 น. เสาร์-อาทิตย์ เวลา 06.00 น.-09.00 น. และ 24.00 น.-02.00 น.เพื่อปลูกจิตสำนึกของเด็ก, เยาวชน และประชาชนชาวไทยให้มีความจงรักภักดี ต่อสถาบันพระมหากษัตริย์อันเป็นสถาบันสูงสุดของประชาชนชาวไทยทุกคน (ปัจจุบันยุติการออกอากาศแล้ว ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553)
มูลนิธิโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม ได้รับการจดทะเบียนจัดตั้งเป็นมูลนิธิ เลขทะเบียนลำดับที่ 1554 ตั้งแต่วันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2549 โดยมีสำนักงานใหญ่ของมูลนิธิฯ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1 อาคาร ทีพีแอนด์ที ทาวเวอร์ ชั้น 24 ซอย 19 (อุ่นอนุสรณ์) ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร โดยที่ผ่านมามูลนิธิฯ ได้รับเกียรติอย่างสูงจากพลอากาศเอกกำธน สินธวานนท์ องคมนตรี ดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการมูลนิธิฯ คนแรก ในปี พ.ศ. 2549 - 2550 และในปัจจุบันได้รับเกียรติจากท่านผู้หญิงวิลาวัณย์ วีรานุวัตติ์ เลขาธิการคณะกรรมการร้านจิตรลดา ดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการมูลนิธิฯ ตั้งแต่ พ.ศ. 2550 - ปัจจุบัน
แนวทางการดำเนินการ.
การดำเนินงานของมูลนิธิโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียมเป็นไปตามวัตถุประสงค์ และเป้าหมายที่ได้กำหนดไว้ โดยเน้นการผลิตรายการสารคดีเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ เผยแพร่ให้ประชาชนรับชม เพื่อปลูกจิตสำนึกของเด็ก เยาวชน และประชาชนชาวไทยให้มีความจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ อันเป็นสถาบันสูงสุดของประชาชนชาวไทยทุกคน นอกจากนี้ยังดำเนินงานต่างๆ ร่วมกับองค์การการกุศลอื่นๆ เพื่อสาธารณประโยชน์อีกด้วย
รางวัลปาล์มทองคำ

รางวัลปาล์มทองคำ ([palm(ə) dɔʁ]) เป็นรางวัลสูงสุดในการประกวดภาพยนตร์ของเทศกาลภาพยนตร์กาน มีครั้งแรกใน ค.ศ. 1955 โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1939 ถึง 1954 รางวัลสูงสุดใช้ชื่อว่า กรังปรีซ์ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ  และตั้งแต่ ค.ศ. 1964 ถึง 1974 ใช้ชื่อว่า กรังปรีซ์ในเทศกาล 
ประวัติ.
ก่อนหน้านี้จนถึง ค.ศ. 1954 คณะกรรมการของเทศกาลภาพยนตร์กานมีการมอบรางวัล "Grand Prix of the International Film Festival" ให้กับภาพยนตร์ที่ดีที่สุด โดยรางวัลจะมีการออกแบบใหม่ทุกปีโดยศิลปินร่วมสมัยในแต่ละปี จนสิ้นสุดปี 1954 คณะกรรมการบริหารเทศกาลเชิญช่างอัญมณีมาออกแบบปาล์ม เพื่ออุทิศให้กับตราอาร์มของเมืองกาน แบบดั้งเดิม ออกแบบโดยลูเซียน ลาซอน และแท่นประติมากรรมออกแบบโดยศิลปินชื่อ เซบาสเตียง
ใน ค.ศ. 1955 รางวัลปาล์มทองคำครั้งแรกมองให้กับเดลเบิร์ต มานน์ให้กับผลงานภาพยนตร์เรื่อง "Marty" รางวัลปาล์มทองคำถือเป็นรางวัลสูงสุดของเทศกาลจนกระทั่ง ค.ศ. 1964 เมื่อเทศกาลได้นำรางวัล Grand Prix กลับมาใช้ใหม่เนื่องจากปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์กับเรื่องปาล์ม จนกระทั่ง ค.ศ. 1975 รางวัลปาล์มทองคำกลับมาใหม่อีกครั้งและถือเป็นสัญลักษณ์ของเทศกาลภาพยนตร์กาน มีการมอบรางวัลให้กับผู้กำกับภาพยนตร์ในทุก ๆ ปี สำหรับภาพยนตร์ยาวที่เข้าร่วมประกวดอย่างเป็นทางการ 
ตั้งแต่ ค.ศ. 1975 ได้มีการออกแบบตัวรางวัลใหม่หลายครั้ง เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 โดยในปัจจุบัน ปาล์มทำจากทองคำ 24 กะรัต ในแม่พิมพ์ขี้ผึ้งติดเข้ากับที่รองที่เป็นคริสตัล บรรจุในกล่องหนังโมร็อกโกสีน้ำเงิน โดยการประกาศรางวัลจะประกาศเป็นรางวัลสุดท้ายของเทศกาล โดยประธานกรรมการตัดสินในแต่ละปีเป็นผู้ประกาศผลและมอบรางวัล
รางวัลปาล์มทองคำเกียรติยศ.
เนื่องในโอกาสครบรอบ 50 ปีของเทศกาลในปี 1997 คณะกรรมการได้มอบรางวัล "ปาล์มแห่งปาล์ม"  เป็นครั้งแรก
ตั้งแต่ปี 2002 เทศกาลได้มอบรางวัลปาล์มทองคำเกียรติยศแก่ผู้กำกับ นักแสดง หรือบริษัทในวงการภาพยนตร์ ที่มีผลงานอันเป็นเกียรติประวัติ แต่ยังไม่เคยได้รับรางวัลปาล์มทองคำจากภาพยนตร์ที่เข้าประกวดในเทศกาลนี้มาก่อน
ศิลปะสมถะ

ศิลปะสมถะ  เป็นลักษณะงานศิลปะของศิลปะสมัยใหม่ คำว่า “Arte Povera” หรือ “ศิลปะสมถะ” เป็นคำที่เริ่มใช้กันขึ้นในอิตาลีในช่วงของความไม่สงบเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อศิลปินเริ่มที่จะมีถือคติรุนแรงทางการเมือง ศิลปินเริ่มโจมตีคุณค่าของสถาบันทางการของรัฐบาล, อุตสาหกรรม และวัฒนธรรม หรือแม้แต่ตั้งข้อกังขาที่เป็นการแสดงออกของแต่ละบุคคลนั้นจะเป็นสิ่งที่มีเหตุผลทางจริยธรรมที่จะดำรงอยู่หรือไม่ นักวิพากษ์ศิลป์เจอร์มาโน เชลันท์จัดงานแสดงศิลปะสองครั้งในปี ค.ศ. 1967 และ ค.ศ. 1968 ตามด้วยหนังสืออันมีอิทธิพลชื่อ “Arte Povera” เพื่อเป็นเผยแพร่ความคิดของศิลปะปฏิรูป ที่แยกตัวจากกรอบประเพณีนิยมและมีพลังของโครงสร้าง และ ตลาดของศิลปะ แม้ว่าเชลันท์จะพยายามใช้ความหมายขององค์ประกอบของศิลปะดังกล่าวในการครอบคลุมศิลปะจากทั่วโลก แต่อันที่จริงแล้วเป็นคำที่มีความหมายเฉพาะอยู่แต่กับศิลปินชาวอิตาลีผู้โจมตีปรัชญาบรรษัทโดยการแสดงออกทางศิลปะที่ใช้วัสดุและลักษณะงานที่นอกกรอบของสิ่งที่เคยใช้และเคยสร้างกันมา
งานศิลปะแบบต่างๆ ที่มีตั้งแสดงให้ชมมากที่สุดของขบวนการศิลปะสมถะอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะลิกเตนสไตน์
Artists.
มิเคลอันเจโล พิสโตเลตโตเริ่มงานเขียนบนกระจกในปี ค.ศ. 1962 ที่เป็นงานศิลปะที่เชื่อมงานเขียนกับความเป็นจริงที่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ตลอดเวลา ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 พิสโตเลตโตก็เริ่มใช้เศษผ้าและประติมากรรมคลาสสิกที่พบทั่วไปในอิตาลีในการสร้างงานทั้งนี้ก็เพื่อที่จะทลายความแตกต่างของอันดับชั้นของศิลปะและสิ่งของที่หาได้ทั่วไป การใช้วัสดุที่ถูกทิ้งขว้างก็เป็นองค์ประกอบหนึ่งของการสร้างงานศิลปะสมถะ ในงาน “Muretto di straci”  ที่สร้างในปี ค.ศ. 1967 พิสโตเลตโตสร้างพรมแขวนผนังอันงดงามแปลกตาจากอิฐธรรมดาที่ห่อด้วยเศษผ้าที่ทิ้งแล้ว
ศิลปินเช่นยานิส คูเนลลิส และ มาริโอ เมิร์ซพยายามที่จะให้งานศิลปะเป็นสิ่งที่ใกล้ความเป็นจริงมากขึ้น และแสดงความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดระหว่างตัวบุคคลกับธรรมชาติ
สัจนิยมแบบภาพถ่าย

จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย  เป็นประเภทของจิตรกรรมที่สร้างบนพื้นฐานของการใช้กล้องและภาพถ่ายในการรวบรวมข้อมูล และจากข้อมูลดังกล่าวก็นำมาสร้างเป็นภาพเขียนที่ดูเหมือนความเป็นจริงเป็นอันมากคล้ายกับภาพถ่าย คำว่า “จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย” เป็นคำที่ใช้กับขบวนการศิลปะของสหรัฐอเมริกาที่เริ่มขึ้นเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970
บอเจ พราฟเด

บอเจ พราฟเด ("เทวะ, โปรดประทานความเป็นธรรมแก่เรา" หรือ "เทพแห่งความยุติธรรม") เป็นชื่อของเพลงชาติอย่างเป็นทางการแห่งสาธารณรัฐเซอร์เบีย ตามมาตรา 7 แห่งรัฐธรรมนูญสาธารณรัฐเซอร์เบีย ค.ศ. 2006 
อนึ่ง เพลงนี้นอกจากเป็นเพลงชาติ ยังมีสถานะเป็นเพลงเกียรติยศสำหรับพระมหากษัตริย์ของ ราชรัฐเซอร์เบีย และ ราชอาณาจักรเซอร์เบีย ตราบจนกระทั่งมีการสถาปนาราชอาณาจักรเซอร์เบีย, โครเอเชีย และสโลวีเนีย ในปี ค.ศ. 1918 จึงได้ทำนอง และ บทร้องของเพลงนี้ไปเป็นส่วนหนึ่งของเพลงชาติราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย รัฐสภาของเซอร์เบียได้เสนอให้ใช้เพลงนี้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐเซอร์เบียเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2004 และได้รับการรับรองในรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ส่วนบทร้องของเพลงนั้นได้รับรองอย่างเป็นทางการตามกฎหมายเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ทั้งนี้ บทเพลง "Bože pravde" ฉบับดั้งเดิมนั้นได้ประพันธ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1872 ทำนองโดย ดาวอริน เยนโก (Davorin Jenko) บทร้องโดย โยวาน ดอร์เดวิช (Jovan Đorđević)
เพลงนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า"บทสวดสรรเสริญแห่งชาติเซอร์เบีย" และ บทร้องต้นฉบับได้กล่าวถึงพระมหากษัตริย์เซอร์เบีย (ราชวงศ์ออเบรนอวิช และ ราชวงศ์คาราจอร์เจวิช) โดยแก้ไขบทร้องบางวรรค ระหว่างรัชสมัยของเจ้าชายมิลานที่1 ว่า "พระเจ้าทรงคุ้มครอง เจ้าชายมิลาน" "God, save Prince Milan" (knez Milana Bože spasi) ต่อมาได้เปลี่ยนเป็น "สมเด็จพระราชาธิบดี" หลังจากที่สถาปนาราชอาณาจักร ภายหลังได้ใช้เพลงคำนับของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย รัชสมัยของพระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 และ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1. โดยใช้เพลงนี้ปรากฏในส่วนหนึ่งของเพลงชาติราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย 
บทร้องที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ได้มีกาสปรับแก้ไขจากบทร้องต้นฉบับ ในช่วงเวลาที่เซอร์เบียไม่การฟื้นฟูสถาบันกษัตริย์ โดย เนื้อร้องของบทที่2 ของวรรคที่3 "กษัตริย์เซอร์เบีย"(kralja srpskog) เปลี่ยนเป็น "แผ่นดินเซอร์เบีย"(srpske zemlje) และ บทที่4ของวรรคที่3 "พระเจ้าทรงคุ้มครอง กษัตริย์เซอร์เบีย" "God, save Serbian king" (srpskog kralja Bože spasi) มีการเปลี่ยนเป็น "พระเจ้าทรงคุ้มครอง พระเจ้าปกป้อง" "God save, God defend" (Bože spasi, brani Bože) 
บทร้อง.
บทร้องของเพลง "Bože pravde" ฉบับทางการมีอยู่ทั้งสิ้น 8 บท แต่โดยปกตินิยมขับร้องเฉพาะบทที่ 1 และบทที่ 2
(*) บทประสานเสียงร้องซ้ำสองครั้ง
สามทหารเสือ

สามทหารเสือ  เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของอาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศส เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร "Le Siècle" ระหว่างเดือนมีนาคม ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1844 
เนื้อเรื่องในนวนิยายเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 กล่าวถึงการผจญภัยของนักดาบหนุ่มจากกาสคอญชื่อ ดาตาญัง (d'Artagnan) เดินทางมาปารีสเพื่อสมัครเป็นทหารองครักษ์ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้พบปะและสนิทสนมกับ "สามทหารเสือ" ที่ประกอบด้วยเอธอส, ปอร์ธอส และอารามิส และนับถือเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน
ดูว์มาได้เขียนนวนิยายภาคต่อของ Les Trois Mousquetaires อีกสองภาค คือ "Vingt ans après" (Twenty Years After, ปี 1845) และ "Le Vicomte de Bragelonne ou Dix ans plus tard" (The Vicomte of Bragelonne: Ten Years Later, ปี 1847-1850) ทั้งสามภาคมีดาตาญังเป็นตัวเอก โดยมีตัวละครประกอบเป็นบุคคลที่มีตัวตนในประวัติศาสตร์ เช่น สมเด็จพระราชินีอานน์แห่งออสเตรีย จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส คาร์ดินัลริเชอลิเออ ชายในหน้ากากเหล็ก รวมทั้งตัวละครเอกทั้งสี่
อีแก

อีแก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Corvus splendens") เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกกา (Corvidae) 
ลักษณะ.
มีความยาวประมาณ 40 เซนติเมตร ค่อนข้างบาง หน้า ผาก, กระหม่อม, คอ และหน้าอกส่วนบนดำเงา ขณะที่ ท้ายทอย และ อกส่วนล่างเป็นสีน้ำตาลเทาอ่อนๆ ปีก หาง และขาเป็นสีดำ มีความแตกต่างตามภูมิภาคในความหนาของปาก และความลึกของพื้นที่สีบนขน
อนุกรมวิธาน.
ในพื้นที่แห้งแล้งของเอเชียใต้และประเทศอิหร่านพบชนิดย่อย "C. s. zugmayeri" ซึ่งมีปลอกคอสีอ่อนมาก ชนิดย่อยที่ถูกจัดจำแนกตั้งชื่อที่พบในประเทศอินเดีย, เนปาล และบังคลาเทศ มีปลอกคอสีเทา ในตอนใต้ของประเทศอินเดีย มัลดีฟส์ (บางครั้งแยกเป็นชนิดย่อย "maledivicus") และศรีลังกาเป็นชนิดย่อย "C. s. protegatus" มีสีเทาเข้ม ชนิดย่อย "C. s. insolens" จากพม่ามีสีเข้มที่สุดและไม่มีปลอกคอสีเทา
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย.
อีแกมีการกระจายพันธุ์อย่างแพร่หลายในตอนใต้ของทวีปเอเชีย มีถิ่นกำเนิดในประเทศเนปาล, บังคลาเทศ, อินเดีย, ปากีสถาน, ศรีลังกา, มัลดีฟส์ และ ลักษทวีป, ทางตะวันตกเฉียงใต้ของไทย และชายฝั่งทะเลภาคใต้อิหร่าน มันถูกนำไปสู่ทางตะวันออกของแอฟริการอบๆแซนซิบาร์ (ประมาณปี ค.ศ. 1897) และพอร์ตซูดาน, และไปสู่ประเทศออสเตรเลียโดยเรือแต่มีการกำจัดไปแล้ว เมื่อเร็วๆนี้อีแกก็แพร่เข้ามาในยุโรปและมีการแพร่พันธุ์ในตะขอแห่งฮอลแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
มันเข้ามาร่วมตั้งถิ่นฐานอาศัยอยู่กับมนุษย์ตั้งแต่หมู่บ้านเล็กๆไปจนถึงเมืองใหญ่ ในประเทศสิงคโปร์มีความหนาแน่นของนกที่ 190 ตัวต่อตารางกิโลเมตร2 ในปี ค.ศ. 2001 กับความพยายามในกำจัดประชากรนก เพราะประชากรมนุษย์ในถิ่นอาศัยทำให้ประชากรของนกเพิ่มขึ้นจากการที่มันสามารถกินขยะได้ไม่เลือก ศักยภาพการรุกรานของนกชนิดนี้ปกคลุมทั่วเขตร้อนของโลก แต่ก็ยังไม่ได้เกิดขึ้นในโลกใหม่ อีแกสามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรด้วยความยืดหยุ่นสูง และดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์เป็นอย่างมาก
ในนิทานพื้นบ้าน.
อีแก ในนิทานพื้นบ้านของจีน ได้ชื่อว่าเป็นนกกตัญญู อันมีที่มาจากนิทานของชาวไต ชนพื้นเมืองในมณฑลยูนนาน ของจีน ด้วยความที่ธรรมชาติ เมื่อแม่นกป้อนอาหารให้ลูกแล้ว ลูกนกจะแบ่งอาหารนั้นป้อนกลับคืนไปยังแม่นกด้วย อีแกมีชื่อเรียกหลายชื่อต่างออกไป เนื้อหานิทานคล้ายกับนิทานเรื่องก่องข้าวน้อยฆ่าแม่ ของชาวไทยอีสาน คือ แม่ที่ส่งอาหารให้แก่ลูกชายที่ทำงานตัดไม้ในป่า ด้วยความล่าช้าในการส่ง ทำให้ลูกชายโมโหทุกครั้ง จึงพาลไปตุบทีผู้เป็นแม่ ต่อมาลูกชายได้เห็นภาพของลูกอีแกป้อนอาหารกลับคืนไปยังแม่ จึงสำนึกผิด ในวันหนึ่ง มีเหตุการณ์ทำให้แม่เข้าใจผิดว่าลูกชายโกรธตนเอง จึงวิ่งชนต้นไม้ฆ่าตัวตาย ลูกชายเสียใจมากและสำนึกผิด จึงเอาไม้ต้นที่แม่วิ่งชนตายมาแกะสลักเป็นรูปแม่ตนเอง เมื่อครบรอบวันตายของแม่ตนเอง จะกราบไหว้บูชาและรดน้ำรูปสลักของแม่ ซึ่งได้พัฒนาต่อมาเป็นประเพณีสงกรานต์ ในมณฑลยูนนาน
โรแบร์ท ค็อค

ไฮน์ริช แฮร์มัน โรแบร์ท ค็อค (11 ธันวาคม พ.ศ. 2386 — 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2453) เป็นนายแพทย์ชาวเยอรมัน ได้ศึกษาโรคที่เกิดจากแกะโดยเพาะเลี้ยงเชื้อนอกอวัยวะสัตว์จนสามารถอธิบายวงจรชีวิตของเชื้อดังกล่าวได้ เมื่อปี พ.ศ. 2419 (ค.ศ. 1876) ซึ่งภายหลังทราบกันดีว่าเป็นเชื้อที่ทำให้เกิดโรคแอนแทรค ("Bacillus anthracis") นับว่าเป็นครั้งแรกที่มีการอธิบายบทบาทของเชื้อโรคต่อการเกิดโรคได้อย่างชัดเจน ต่อมาในปี พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) ค็อคได้ค้นพบเชื้อโรคที่ทำให้เกิดวัณโรค ("Mycobacterium tuberculosis") และได้พัฒนาการสกัดสารชื่อ ทูเบอร์คูลิน ("Tuberculin") ซึ่งช่วยในการตรวจสอบเชื้อวัณโรคได้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) ค็อคเดินทางไปยังอินเดียและได้ค้นพบเชื้อที่ทำให้เกิดอหิวาตกโรค ("Vibrio cholerae") และการเสนอสมมติฐานของค็อค ซึ่งเป็นรากฐานของความรู้ทางโรคติดเชื้อในปัจจุบัน
ค็อคได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ในปี พ.ศ. 2448 (ค.ศ. 1905) จึงได้ชื่อว่าเป็นผู้ริเริ่มสาขาวิชาจุลชีววิทยาสมัยใหม่ ร่วมกับคู่แข่งของเขาที่ปารีส คือหลุยส์ ปาสเตอร์ ค็อคเป็นผู้วางรากฐานการศึกษาการติดเชื้อและก่อตั้งสาขาวิชาเวชศาสตร์เขตร้อนในเยอรมัน
แร็ปร็อก

แร็ปร็อก  เป็นแนวเพลงที่รวมดนตรีระหว่างฮิปฮอป และดนตรีร็อก หลากหลายสไตล์ และเป็นหนึ่งในแนวย่อยของออลเทอร์นาทิฟร็อก แร็ปร็อกมักจะรวมกับแนว แร็ปเมทัล และ แร็ปคอร์ ซึ่งรวมถึงแนวเพลงย่อยของร็อก ได้แก่ เฮฟวีเมทัล และฮาร์ดคอร์พังก์
ไลโอพลัวเรอดอน

ไลโอพลัวเรอดอน (IPA: /ˌlaɪ.ɵˈplʊərədɒn/) ความหมายชื่อคือ"กิ้งก่าฟันเรียบด้าน"เป็นสกุลกิ้งก่าทะเลในตระกูลสัตว์เลื้อยคลานที่เรียกกันว่าไพลโอซอร์ซึ่งมีชีวิตอยู่ในกลางยุคจูราสสิค ประมาณ 160-158 ล้านปีก่อน ช่วงกลางยุคมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิดชื่อ Liopleurodon ferox และ Liopleurodon pachydeirus ส่วนอีกชนิดชื่อ Liopleurodon rossicus อยู่ในช่วงปลายยุคจูราสสิค แต่ทั้งหมดล้วนเป็นกลุ่มนักล่าที่ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเลที่ครอบคลุมพื้นที่ ยุโรป ซึ่งแหล่งฟอสซิลที่สำคัญ ได้แก่ ฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมนี และรัสเซีย แต่มักเป็นตัวอย่างที่ไม่สมบูรณ์นัก
ขนาดตัวของไลโอพลัวเรอดอนประเมินได้จากฟอสซิลกะโหลก ศีรษะที่มีความยาวประมาณ 1 ใน 7 ของลำตัว จากกะโหลกใหญ่สุดของ L. ferox ที่ยาวถึง 1.5 เมตร ทำให้เชื่อว่าตัวเต็มๆของมันคงยาวได้ประมาณ 10 เมตร แต่โดยรวมแล้วลีโอพลูโรดอนตัวยาวได้ระหว่าง 7-11.3 เมตร อย่างไรก็ดี ข้อมูลจากบีบีซีบอกว่าไลโอพลัวเรอดอนบางตัวสามารถยาวได้ถึง 18 เมตร ขณะที่มีน้ำหนักตัวอยู่ระหว่าง 2.5-5 ตัน ส่วนรูปร่างของไลโอพลัวเรอดอนมีขาเป็นพายแข็งแรง เหมือนกิ้งก่าทะเลทั่วไป แสดงให้เห็นว่ามันสามารถว่ายน้ำได้เร็วมากจากพลังขับดันของขา นอกจากนี้ยังมีขากรรไกรยาวพร้อมฟันแหลมคม และสามารถรับรู้กลิ่นได้ดี โดยมันจะได้กลิ่นเหยื่อตั้งแต่ระยะไกล
สัตว์นักล่าขนาดยักษ์นี้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในทะเล แม้ต้องหายใจเอาอากาศเข้าไป และไม่สามารถขึ้นจากน้ำได้ แต่จะอยู่ในเขตน้ำตื้นเวลาผสมพันธุ์และออกลูกเป็นตัว นอกจากนี้มันยังแอบซุ่มในเขตน้ำตื้นเพื่อรอเหยื่อด้วย ซึ่งมีทั้งกลุ่มจระเข้ทะเล ปลาใหญ่ลีดส์อิชธีส์ หรือแม้แต่ไพลโอซอร์ด้วยกันเอง
ติ่งหู

ติ่งหู  เป็นชื่อเรียกของอวัยวะส่วนของหู โดยเป็นส่วนของปลายสุดของใบหู 
ลักษณะ.
"ดูเพิ่มเติม หู"
ติ่งหูมีลักษณะโค้งมนในรูปแบบของครึ่งวงกลม เป็นส่วนที่ไม่มีกระดูกอ่อนและเป็นส่วนที่นิยมทพการเจาะตกแต่งเพื่อใส่ ต่างหูหรือเครื่องประดับประเภทจิวหรือการทำตามแนวพังคร็อกโดยใช้แกนเหล็กขนาดใหญ่เพื่อขยายขนาดของรูให้มีขนาดใหญ่ โดยมีปลายประสาทอยู่น้อยจึงไม่ค่อยได้รับความเจ็บปวดมากนักสามารถยืดหยุ่นได้ดีเช่นเดียวกับผิวหนัง
การดูแลรักษา.
การรักษาความสะอาดเป็นสิ่งที่สำคัญมากของหู เพราะเป็นส่วนเดียวที่มีลักษณะเป็นเนื้อเยื่อโดยไม่มีแกนกระดูกและมีต่อมเหงื่อเช่นเดียวกับใบหน้า ความทำความสะอาดอยู่ตลอด หากมีการเจาะหู ควรดูแลไม่ให้มีสิ่งอุดตันเพื่อป้องกันการประสานของติ่งหู
การเจาะหู.
การเจาะเป็นค่านิยมว่าเด็กผู้หญิงเท่านั้นที่จะสามารถเจาะหูได้ แต่ด้วยโลกที่เปลี่ยนไปทั้งชายและหญิงก็มีความต้องการในการเจาะหูตามกระแสนิยมเกาหลี ญี่ปุ่น ที่มีดาราเจาะหูใส่จิวหรือต่างหูที่มีเอกลักษณ์เพื่อแสดงค่านิยมของตนเองให้สังคมรับรู้ โดยสามารถแบ่งการเจาะหูเป็น 3 แบบ ดังนี้
เจาะตามนิยม.
เป็นวิธีการเจาะตาปกติคือส่วนของติ่งหู โดยจะเป็นการเจาะเพื่อใส่ต่างหู โดยเจาะข้างละรู หรือ ข้างเดียว รูเดียว
เจาะแบบพังค์.
การเจาะแบบนี้มักมีการเจาะข้างละหลายรูแต่ในสวนที่ไม่มีกระดูกอ่อนอาจเจาะตั้งแต่ติ่งหูไปจนใบหูด้านนอก สามารถเจาะแบบด้านใดด้านหนึ่ง หรือเจาะทั้งสองข้างก็ได้
เจาะแบบเมโท.
การเจาะแบบนี้มีความอันตรายสูง โดยมีการเจาะเข้าไปทางด้านบนของติ่งหูมีความเสี่ยงต่อการทำให้กระดูดอ่อนแตกและมีความเจ็บปวดมากกว่าในส่วนของติ่งหูได้
สแลง.
"เด็กติ่งหู" หรือ "พวกติ่งหู" (นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า "ติ่ง") เป็นคำสแลงในสังคมของเด็กหรือสังคมโลกออนไลน์ โดยเป็นการแสดงความหมายว่าเด็กที่ไม่มีสัมมาคารวะ ไร้ความอ่อนน้อม และแสดงตนว่าเหนือกว่า หรือใช้เรียกนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นที่ตัดผมเท่าติ่งหู (เทียบได้เท่ากับเกรียน อันหมายถึง เด็กผู้ชายที่มีพฤติกรรมเหมือนกัน) การเป็นติ่งคือการชื่นชอบบุคคล สื่อบันเทิง หรือวัฒนธรรมต่าง ๆ ส่วนใหญ่จะรู้อย่างละเอียด และติดตามตลอด เวลาที่มีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองรักหรือชื่นชอบ เป็นธรรมดาที่เราจะโกรธ และคนที่เป็นติ่ง เมื่อมีคนมากล่าวว่ามักจะตอบโต้ เพื่อเป็นการปกป้องสิ่งที่เขาชอบ ด้วยคำไม่สุภาพ รุนแรง แก้ต่างให้ รวมถึงอาจเกินเลยไปถึงกรณีอื่น แต่มักจะปฏิเสธว่าตนไม่ได้มีพฤติกรรมเช่นนี้ นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คำว่า 'ติ่ง' ในความคิด ความรู้สึกของคนทั่วไปเป็นไปในความหมายลบ ถึงกระนั้น มีหลายคนที่มีวุฒิภาวะพอที่จะระงับอารมณ์เมื่อมีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองชอบ เพราะฉะนั้นอย่าเหมารวมไปเสียทีเดียวว่ากลุ่มคนพวกนี้จะนิสัยเสีย 
การเป็นติ่ง อะไรบางอย่าง ทำให้คนในสังคมไม่ค่อยชอบนัก เช่น การเป็นติ่งวัฒนธรรมของชาติอื่น เพราะทำให้คนในสังคมมีความคิด ความรู้สึกว่า คนพวกนี้ไม่รักชาติ แต่ความคิดนี้ไม่ถูกเสียเท่าไหร่ เพราะการที่ไปชอบวัฒนธรรมของชาติอื่น ไม่ได้หมายความว่าไม่รักชาติ เอาตรงนี้มาตัดสินไม่ได้
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
บลูแมนกรุป

บลูแมนกรุ๊ป  เป็นกลุ่มศิลปินที่ก่อตั้งโดย ฟิล สแทนทัน, คริส วิงก์ และ แมตต์ โกลด์แมน ในปี 1987 จัดแสดงโชว์และคอนเสิร์ตที่ประกอบด้วยดนตรี การแสดงขบขัน และสื่อประสมมัลติมีเดีย โดยนำเสนอตัวเองในลักษณะชายสามคนในชุดดำ มีผิวกายสีน้ำเงิน ไม่มีผมและใบหู ไม่มีเสียงพูด ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ แต่จะแสดงอารมณ์โดยอาศัยภาษากาย การถลึงตา และปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม 
บลูแมนกรุ๊ปแสดงดนตรีโดยใช้เครื่องเพอร์คัสชั่นหลายชนิด เช่น 
บลูแมนกรุ๊ปประกอบด้วยนักดนตรีเบื้องหลังจำนวนหลายคน แต่ในการแสดงจะเน้นไปที่ชายตัวสีน้ำเงินสามคน และศิลปินรับเชิญที่มาขับร้องเพลงและร่วมแสดงคอนเสิร์ต เช่น เทรซี บอนแฮม เดฟ แมททิวส์ แกวิน รอสเดล วีนัส ฮัม และไมค์ เรล์ม บลูแมนกรุ๊ปมีซิงเกิลที่นำเพลงฮิตมาบรรเลงใหม่ เช่น เพลง "I Feel Love" ของดอนนา ซัมเมอร์, "Baba O'Riley" ของเดอะ ฮู
บลูแมนกรุ๊ป เคยปรากฏตัวในภาพยนตร์โฆษณาของอินเทล ในชุดเพนเทียม III, เพนเทียม 4 และเซนทริโน และภาพยนตร์โฆษณาเครื่องดื่มมิรินด้าของเป๊ปซี่ และทำดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง เทอร์มิเนเตอร์ 3 (2003) , โรบอตส์ (2005) และ สเปซชิมป์ส (2008) 
ปัจจุบันบลูแมนกรุ๊ปมีสถานที่จัดแสดงประจำอยู่ที่ นิวยอร์ก บอสตัน ชิคาโก ออร์แลนโด ลาสเวกัส เบอร์ลิน โตเกียว และซูริก
ผลงาน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
กลุ่มมิตรผล

กลุ่มมิตรผล  เป็นบริษัทผลิตน้ำตาลสัญชาติไทย
ประวัติ.
กลุ่มมิตรผล ถือกำเนิดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2489 ที่ตำบลกรับใหญ่ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี โดยเริ่มจากอุตสาหกรรมในครัวเรือนขนาดเล็กที่ผลิตน้ำเชื่อมเข้มข้นส่งขายให้โรงงานผลิตน้ำตาลทราย จนกระทั่งพัฒนาเป็นโรงงานอุตสาหกรรมที่สามารถผลิตน้ำตาลทรายได้เองในปี พ.ศ. 2499 ต่อมาได้ขยายกิจการโรงงานเพื่อรองรับความต้องการของตลาดที่เพิ่มขึ้น จนกลายเป็นผู้ผลิตและส่งออกน้ำตาลอันดับหนึ่งของประเทศ
ก่อตั้งโรงงานผลิตยีสต์สำหรับอาหารสัตว์ อำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ
ก่อตั้งโรงเอทานอลกุฉินารายณ์ อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ เพื่อผลิตเอทานอล เพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิง
ในปี 2551 มิตรผลได้รับสัมปทานเป็นพื้นที่ 20,000 เฮกตาร์ในประเทศกัมพูชา แต่มีรายงานในหนังสือพิมพ์กัมพูชาว่ามีการใช้พื้นที่ปลูกอ้อยจริงเพียง 219 เฮกตาร์ ส่วนที่เหลือเป็นการไล่ที่ชาวบ้าน เมื่อปี 2556 หลังการตรวจสอบของบริษัทโคคาโคลาทำให้บริษัทยอมคืนสัมปทานให้ มีการยื่นฟ้องคดีในนามกลุ่มบุคคลจากข้อกล่าวหาการไล่ที่ของบริษัทในช่วงปี 2551 ถึง 2552 ซึ่งนับเป็นคดีตัวอย่างในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีการฟ้องคดีในนามกลุ่มบุคคลข้ามแดนครั้งแรกต่อมาจากการดำเนินกระบวนการไกล่เกลี่ยของศาล ทั้งสองฝ่ายได้รับโอกาสในการแสดงมุมมองของตนเองส่งผลให้ทั้งสองฝ่ายมีความเข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้นและยอมรับมุมมองของกันและกันอย่างครอบคลุมมากขึ้นหลังจากนั้นทั้งสองฝ่ายได้บรรลุข้อตกลงและพอใจกับผลของการไกล่เกลี่ยที่จะยุติคดีนี้ และศาลมีคำสั่งให้ถอนฟ้อง ในวันที่ 21 พฤษภาคม 2568 
โรงงานน้ำตาลในกลุ่มมิตรผล.
ปัจจุบัน กลุ่มมิตรผล มีโรงงานผลิตน้ำตาลในประเทศไทย รวม 8 แห่ง ประกอบด้วย 
กลุ่มธุรกิจอื่นๆของบริษัทนอกจากธุรกิจน้ำตาล มิตรผลยังมีการต่อยอดไปในธุรกิจต่อเนื่อง เช่น กลุ่มธุรกิจพลังงาน กลุ่มธุรกิจปุ๋ย กลุ่มธุรกิจวัสดุทดแทนไม้ และได้มีการขยายฐานการผลิตไปอีก 4 ประเทศ ดังนี้
กลุ่มมิตรผลมีโรงงานผลิตน้ำตาลรวม 6 แห่ง ในเมืองฉงจั่ว ฝูหนาน ทั่วหลู หนิงหมิง และไห่ถัง และได้มีการก่อตั้งโรงงานผลิตไฟฟ้าชีวมวลอีก 3 แห่ง
นกเขียวก้านตองใหญ่

นกเขียวก้านตองใหญ่  เป็นนกในวงศ์นกเขียวก้านตอง มันต่างจากนกเขียวก้านตองเล็ก ("Chloropsis cyanopogon") ตรงมันมีจะงอยปากแข็งแรง คอสีเหลือง และแหวนรอบตาในเพศเมียหญิง และไม่มีแต้มสีเหลืองใต้สีดำตรงคอเหมือนในเพศผู้ของนกเขียวก้านตองเล็ก
พบในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, พม่า, สิงคโปร์, และ ไทย ถิ่นอาศัยตามธรรมชาติของมันคือป่าในเขตร้อนชื้นหรือกึ่งเขตร้อนและป่าชายเลนในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ปกติจะเป็นป่าเก่าแต่ก็สามารถพบในป่าชั้นสองด้วยเช่นกัน
สามารถพบเห็นได้ที่ความสูงระดับหลังคาป่า กระโดดจากกิ่งไม้หนึ่งไปสู่กิ่งไม้หนึ่ง หรือบินจากต้นหนึ่งไปสู่ต้นหนึ่ง ชอบกินลูกไทร แต่บางครั้งก็กินแมลงและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กเป็นอาหาร
นกเขียวก้านตองใหญ่ส่งเสียงร้องเป็นทำนองเพลง ดัง "วี่-วิด"
พระราชสันตติวงศ์ในซาร์นีโคไลที่ 1 แห่งรัสเซีย

พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลาสที่ 1 (Descendants of Emperor Nicholas I) เป็นเรื่องราวของการสืบสายพระโลหิต เริ่มจากการอภิเษกสมรสของสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลาสที่ 1 แห่งรัสเซีย (6 กรกฎาคม พ.ศ. 2339 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2398 "เสวยราชสมบัติ" 1 ธันวาคม พ.ศ. 2368 สืบต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 พระบรมเชษฐาธิราช) พระราชโอรสลำดับที่ 9 ในสมเด็จพระจักรพรรดิพอลที่ 1 แห่งรัสเซีย (พระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดินีแคเธอรีนที่ 2 แห่งรัสเซีย หรือ "แคเธอรีนมหาราชินี") กับ สมเด็จพระจักรพรรดินีมารี เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย ("พระอิสริยยศเดิม" เจ้าหญิงโซฟี-โดโรเธียแห่งเวือร์ทเท็มแบร์ก) ในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2360 ณ พระราชวังฤดูหนาว กรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก กับ เจ้าฟ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งปรัสเซีย (ฟรีเดริเค หลุยซา ชาร์ล็อต วิลเฮลมินา; 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2341 - 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2403 ซึ่งทรงเปลี่ยนพระนามเป็น แกรนด์ดัชเชสอเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย หลังจากการเข้ารีตในนิกายออร์โธด็อกซ์รัสเซีย เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2460) และมีพระราชโอรสธิดาทั้งหมด 7 พระองค์ พระราชนัดดา 31 พระองค์ และพระราชปนัดดาจำนวนหลายพระองค์ แต่ละพระองค์จึงเป็นพี่น้องกันหรือพระญาติชั้นที่หนึ่งซึ่งกันและกัน (first cousin)
พระราชโอรสและพระราชธิดาที่สำคัญคือ สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย แกรนด์ดัชเชสโอลกา นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย (สมเด็จพระราชินีแห่งเวือร์ทเท็มแบร์ก) ส่วนพระราชนัดดาที่สำคัญคือ สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย แกรนด์ดัชเชสโอลกา คอนสแตนตินอฟนาแห่งรัสเซีย ("ต่อมา" สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ) และแกรนด์ดัชเชสอนาสตาเซีย มิคาอิลอฟนาแห่งรัสเซีย ("ต่อมาคือ" แกรนด์ดัชเชสแห่งเม็คเล็นบูร์ก-ชเวรีน)
พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดา.
สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย.
สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 (29 เมษายน พ.ศ. 2361 - 13 มีนาคม พ.ศ. 2424)
แกรนด์ดัชเชสมาเรีย นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย.
แกรนด์ดัชเชสมาเรีย นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย (18 สิงหาคม พ.ศ. 2362 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2419)
แกรนด์ดัชเชสโอลกา นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย.
แกรนด์ดัชเชสโอลกา นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย (11 กันยายน พ.ศ. 2365 - 30 ตุลาคม พ.ศ. 2435)
แกรนด์ดัชเชสอเล็กซานดรา นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย.
แกรนด์ดัชเชสอเล็กซานดรา นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย (24 มิถุนายน พ.ศ. 2368 - 10 สิงหาคม พ.ศ. 2387)
แกรนด์ดยุคคอนสแตนติน นิโคไลเยวิชแห่งรัสเซีย.
แกรนด์ดยุคคอนสแตนติน นิโคไลเยวิชแห่งรัสเซีย (21 กันยายน พ.ศ. 2370 - 25 มกราคม พ.ศ. 2435)
แกรนด์ดยุคนิโคลาส นิโคไลเยวิชแห่งรัสเซีย.
แกรนด์ดยุคนิโคลาส นิโคไลเยวิชแห่งรัสเซีย (8 สิงหาคม พ.ศ. 2374 - 25 เมษายน พ.ศ. 2434)
แกรนด์ดยุคไมเคิล นิโคไลเยวิชแห่งรัสเซีย.
แกรนด์ดยุคไมเคิล นิโคไลเยวิชแห่งรัสเซีย (25 ตุลาคม พ.ศ. 2375 - 18 ธันวาคม พ.ศ. 2452)
จอร์จ โรเมโร

จอร์จ แอนดรูว์ โรเมโร (4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) คือ ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท และตัดต่อชาวอเมริกัน-แคนาดา ได้รับฉายาว่า "Grandfather of the Zombie" จากผลงานสร้างภาพยนตร์สยองขวัญที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับซอมบี้จำนวนหลายเรื่อง
ผลงานสร้างภาพยนตร์ต้นทุนต่ำเรื่อง "Night of the Living Dead" ในปี 1968 ด้วยเงินทุนเพียง 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ และภาคต่อ "Dawn of the Dead" ในปี 1978 และ "Day of the Dead" ในปี 1985 ได้รับการยกย่องเป็นหนังคัลท์ที่เป็นจุดเริ่มของกระแสการสร้างภาพยนตร์ซอมบี้ต่อมาเป็นจำนวนมาก รวมไปถึงมิวสิกวิดีโอ เช่นเพลง "ทริลเลอร์" ของไมเคิล แจ็กสัน วิดีโอเกม และวัฒนธรรมสมัยนิยมอื่นๆ 
โรเมโรถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ที่เมืองโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา
ธงชาติโรมาเนีย

ธงชาติโรมาเนีย  เป็นธงสามสีซึ่งประกอบด้วยแถบริ้วแนวตั้ง 3 สี ประกอบด้วยสีน้ำเงิน สีเหลือง และสีแดง เรียงตามลำดับจากด้านคันธง ลักษณะโดยรวมของธงเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน
รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐโรมาเนียได้ระบุถึงธงชาติโรมาเนียไว้ว่า “ธงของโรมาเนียเป็นธงสามสี แถบสีต่างๆ เรียงลำดับตามแนวตั้งโดยนับจากด้านคันธงไป ประกอบด้วยสีน้ำเงิน สีเหลือง สีแดง” สัดส่วนและระดับสีของธงแบบมาตรฐานได้ถูกกำหนดไว้พร้อมกับข้อปฏิบัติเกี่ยวกับธงโดยกฎหมายว่าด้วยธง ซึ่งได้ตราขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และต่อมาได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 2001
ลักษณะของธงดังกล่าวนี้พ้องกันอย่างยิ่งกับธงพลเรือนของอันดอร์ราและธงราชการของประเทศชาด โดยเฉพาะกรณีธงชาติของประเทศชาดนั้นต่างกันกับธงของโรมาเนียเพียงว่าประเทศชาดใช้โทนสีน้ำเงินที่เข้มกว่าของโรมาเนียเท่านั้น ความคล้ายคลึงดังกล่าวได้นำไปสู่การอภิปรายเรื่องนี้ในระดับนานาชาติ โดยในปี ค.ศ. 2004 ประเทศชาดได้ร้องขอให้องค์การสหประชาชาติวินิจฉัยในข้อปัญหาดังกล่าว แต่ประธานาธิบดีอีออน อีลีเอสคู (Ion Iliescu) ได้ประกาศในเวลาต่อมาว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แก่ธงชาติโรมาเนีย ธงอีกธงหนึ่งที่สัมพันธ์กับธงชาติโรมาเนียคือธงชาติมอลโดวา ซึ่งใช้พื้นสีธงแบบเดียวกับของโรมาเนีย แต่สัดส่วนความกว้างต่อความยาวของธงเป็น 1:2 มีใช้สีน้ำเงินในโทนที่อ่อนกว่าของโรมาเนีย และมีดวงตราแผ่นดินของมอลโดวาที่กลางธง
สีธง.
กฎหมายว่าด้วยธงของโรมาเนียได้ระบุถึงระดับของสีธงชาติไว้ชัดเจนว่า สีน้ำเงินใช้สี cobalt blue สีเหลืองใช้สี chrome yellow และสีแดงใช้สี vermilion red ซึ่งในหนังสือ "Album des pavillons nationaux et des marques distinctives" (2000) ได้เทียบสีไว้ด้วยระบบสี Pantone ดังนี้
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
สะพานเทียบเครื่องบิน

สะพานเทียบเครื่องบิน  หรือ งวงช้าง เป็นโครงสร้างที่เคลื่อนที่ได้ ทำหน้าที่เชื่อมต่อตัวอาคารกับเครื่องบิน เพื่ออำนวยความสะดวกสำหรับการขึ้น/ลงของผู้โดยสาร จากเครื่องบินสู่อาคารผู้โดยสาร
ค็อมบวร์ค

แอบบีค็อมบวร์ค  เป็นคริสต์ศาสนสถานนิกายโรมันคาทอลิกที่เป็นสำนักสงฆ์ของคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่ใกล้เมืองชเวบิชฮัลในประเทศเยอรมนี แอบบีค็อมบวร์คเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลค็อมบวร์ค
แอบบีค็อมบวร์คก่อตั้งขึ้นโดยเคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คในคริสต์ทศวรรษ 1070 บนที่ที่เป็นปราสาทของตนเอง เคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คมีตำแหน่งเป็น Vogt ที่ดำรงต่อมาจนตระกูลสิ้นสุดลงในสมัยราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน นักบวชรุ่นแรกมาจากแอบบีเบราไวเลอร์ แต่เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1080 เจ้าอาวาสก็ได้รับการแต่งตั้งมาจากแอบบีเฮียร์เซาที่เป็นการนำแอบบีค็อมบวร์คเข้ามามีส่วนในการปฏิรูปเฮียร์เซา
นักบวชทั้งหมดของแอบบีค็อมบวร์คเป็นนักบวชที่มาจากตระกูลขุนนาง ฉะนั้นจึงมีทัศนคติที่ต่อต้านการปฏิรูปเบเนดิกติน (การปฏิรูปของแอบบีเม็ลค์ของคริสต์ศตวรรษที่ 15 จากความกดดันแอบบีก็กลายเป็น "Kollegiatstift" ในปี ค.ศ. 1488 แทนที่จะยอมรับนักบวชที่ไม่ได้มาจากตระกูลขุนนางเข้าเป็นสมาชิก
ในปี ค.ศ. 1587 ค็อมบวร์คก็ถูกเวนคืนตามการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีโดยเวือร์ทเทิมแบร์คซึ่งทำให้การมีฐานะเป็นราชสังฆาจักรยุติลง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1803 แอบบีก็ถูกยุบเลิกการเป็นสำนักสงฆ์ หอสมุดของแอบบีกลายเป็นหอสมุดแห่งรัฐแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค แต่สมบัติของคริสต์ศาสนสถานถูกหลอมที่โรงกษาปณ์ที่ลูทวิชส์บวร์ค
ตัวสิ่งก่อสร้างถูกใช้หลายอย่าง จนกระทั่งเมื่อปี ค.ศ. 1909 ก็ใช้เป็นที่พำนักของทหารพิการ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองที่ตั้งของแอบบีก็ใช้เป็นสถานที่ฝึกต่าง ๆ และในช่วงหนึ่งใช้เป็นค่ายนักโทษสงคราม หลังสงครามแล้วก็ใช้เป็นที่พักของผู้พลัดถิ่นอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1947 เป็นต้นมาแอบบีก็ใช้เป็นสถาบันฝึกหัดครู
นกกินปลีดำม่วง

นกกินปลีดำม่วง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Cinnyris asiaticus") เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก กินน้ำหวานในดอกไม้เป็นอาหารแต่บางครั้งก็กินแมลงเป็นอาหารด้วยเหมือนกันโดยเฉพาะตอนเลี้ยงดูลูกอ่อน เพศผู้มีขนสีดำยกเว้นบางแห่งที่เป็นสีม่วงเปล่งปลั่ง เพศเมียมีสีเขียวมะกอกในส่วนบนสีเหลืองจางในส่วนล่าง
ลักษณะ.
เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก ปากโค้งสีดำเรียวเล็ก ความยาวจากปลายปากจดหาง 11 เซนติเมตร นกตัวผู้ ในที่แสงน้อยจะเห็นเป็นนกที่มีสีดำทั้งตัว แต่กลางแสงแดดจัดจะเห็นแตกต่างออกไป คือ หัว ลำตัวด้านบน ใต้คอ และ อกเป็นสีม่วงถึงน้ำเงินเหลือบมันหรือฟ้าจนถึงสีฟ้าอมเขียว ท้องสีม่วงอ่อนหรือม่วงออกดำ หน้าด้านข้างสีฟ้าอมเขียวเหลือบมัน อกและบริเวณอกตอนล่างมีแถบเล็ก ๆ สีน้ำตาลแดงคั่น ในนกตัวผู้บางตัวอาจมีแต้มเล็ก ๆ สีแดงสดหรือเหลืองสดสะท้อนแสงในบางมุมออกมาให้เห็น
ช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ นกตัวผู้จะมีสีเหมือนนกตัวเมียคือหลังสีเขียวแกมเหลืองหรือเขียวแกมน้ำตาลอ่อน ปีกและหางสีดำมีแถบกว้างสีม่วงและแถบเป็นปื้นสีดำ หรือฟ้าแกมดำลากจากกลางคอลงไปถึงอกตอนบน
นกตัวเมีย ลำตัวด้านบนมีสีเขียวแกมเหลืองถึงเขียวแกมน้ำตาล ท้องสีเหลืองคล้ำ แตกต่างจากนกกินปลีอกเหลืองตัวเมียคือลำตัวด้านล่างเป็นสีเหลืองจางกว่า ปลายหางมีแถบแคบ ๆ สีขาว แตกต่างจากนกกินปลีคอสีน้ำตาลตัวเมียคือลำตัวด้านบนมีแต้มสีน้ำตาล หางสีดำปลายหางด้านล่างสีขาว
นกวัยอ่อนคล้ายนกตัวเมียที่เต็มวัยแต่บริเวณท้องมีสีอ่อนกว่ามาก
นกกินปลีคอสีน้ำตาล

นกกินปลีคอสีน้ำตาล (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Anthreptes malacensis") เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae) 
เป็นนกที่พบในที่อยู่อาศัยแบบกึ่งเปิดหลากหลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่พม่าไปถึงหมู่เกาะซุนดาน้อยและฟิลิปปินส์ตะวันตก นกกินปลีคอสีเทาที่พบในส่วนที่เหลือของฟิลิปปินส์ บ่อยครั้งถูกถือว่าเป็นชนิดย่อยของนกกินปลีคอสีน้ำตาล แต่ทั้งสองแตกต่างในการขนาดและชุดขน และไม่มีหลักฐานใดที่จะเชื่อมโยงทั้งสองชนิดเข้าด้วยกัน
ในประเทศไทย ถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทนก
ไฮโดรเจนไซยาไนด์

ไฮโดรเจนไซยาไนด์ (สูตรเคมี HCN) เป็นก๊าซซึ่งก่อให้เกิดอาการไอ มีเสมหะ และหลอดลมอักเสบเรื้อรัง ปวดศีรษะ เวียนศีรษะ และคลื่นไส้อาเจียน เป็นก๊าซพิษที่ใช้ในสงคราม นอกจากนี้สารไนเทรตในบุหรี่ทำให้เกิดไฮโดรเจนไซยาไนด์ สารนี้เป็นตัวสกัดกั้นเอนไซม์ที่เกี่ยวกับการหายใจหลายตัว ทำให้เกิดความผิดปกติของการเผาผลาญพลังงานที่กล้ามเนื้อหัวใจและที่ผนังหลอดเลือด
คุณสมบัติทางเคมี.
ไฮโดรเจนไซยาไนด์จะทำปฏิกิริยากับแอลคีนด้วยการเร่งปฏิกิริยาของสารประกอบนิกเกิล ปฏิกิริยานี้มีชื่อเรียกว่า hydrocyanation
RCH=CH2 + HCN →‎ RCH2-CH2-CN
โมเลกุล HCN สี่อันจะผ่านการ tetramerize เป็นdiaminomaleonitrile ซึ่งสามารถแปลงเป็นพิวรีนได้หลายชนิด
ลียง

ลียง  เป็นเมืองอยู่ทางตะวันออกตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโรน และเมืองหลวงของแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ตั้งอยู่ระหว่างปารีสกับมาร์แซย์ โดยอยู่ห่างจากปารีส 470 กิโลเมตร, ห่างจากมาร์แซย์ 320 กิโลเมตร, ห่างจากเจนีวา 160 กิโลเมตร, ห่างจากตูริน 280 กิโลเมตร และห่างจากมิลาน 450 กิโลเมตร
ลียงเป็นเมืองสำคัญทางธุรกิจ มีประชากร 522,250 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับสามของฝรั่งเศสรองจากปารีสและมาร์แซย์ ลียงมีชื่อเสียงในด้านของสถาปัตยกรรมและสถานที่ต่างๆทางประวัติศาสตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการทอผ้าไหมโบราณ และได้รับขึ้นทะเบียนมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 1998 ในคริสศรรษวรรษที่ 20 ลียงมีชื่อเสียงอย่างมากในด้านอาหารจนกลายเป็นศูนย์กลางทางโภชนาการที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ
ลียงยังมีส่วนสำคัญกับประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ โดยเป็นบ้านเกิดของพี่น้องลูมิแยร์ (โอกุสต์ ลูมิแยร์ และหลุยส์ ลูแมร์) ผู้ประดิษฐ์เครื่องฉายภาพยนตร์ในลียง ทุกวันที่ 8 ธันวาคมของทุกปีจะมีเทศการ Fête des Lumières หรือเทศกาลแห่งแสงสว่าง โดยจะจัดขึ้นเป็นเวลา 4 วัน ทำให้ลียงได้รับการขนานนามว่าเป็น เมืองหลวงแห่งแสงสว่าง
ในด้านเศรษฐกิจ ลียงเป็นศูนย์กลางขนาดใหญ่ของการธนาคาร อุตสาหกรรมเคมี ยาปฏิชีวนะและอุตสาหกรรมชีวภาพต่างๆ ลียงยังมีอุตสาหกรรมด้านซอฟแวร์ซึ่งมุ่งเน้นไปทางด้านวิดีโอเกมส์โดยเฉพาะ ในเมืองยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใญ่ของ Interpol Euronews และ International Agency of Research on Cancer โดยลียงเป็นเมืองที่ได้รับการจัดอันดับ (โดย Mercer) คุณภาพชีวิตประชากรอยู่ที่อันดับ 39 ของโลก (2015)
สภาพทางภูมิศาสตร์.
ลียงมีแม่น้ำสองสายได้แก่ แม่น้ำซาโอน (Saône) และแม่น้ำโรห์น (Rhône) ไหลผ่านใจกลางเมืองแล้วบรรจบกันทางใต้ของเมือง ทำให้ลียงมีทัศนียภาพแบบเกาะกลางน้ำอยู่ใจกลางเมือง ลียงยังมีเนินเขาขนาดใหญ่ทางด้านฝั่งตะวันตกและทางเหนือของเมือง ทางฝั่งตะวันตกของเกาะเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าลียง (Vieux Lyon) บริเวณด้านล่างของเนินเขาฟูร์วิแยร์ (Fourvière hill) ซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก โดยเป็นที่ตั้งของวิหารน็อทร์-ดาม เดอ ฟูร์วิแยร์ รวมถึงอารามนางชีและหอคอยเหล็กซึ่งเป็นหอคอยเหล็กที่จำลองการสร้างหอไอเฟลในขั้นตอนสุดท้ายเอาไว้ ทางตอนเหนือของเมือง คือบริเวณเนินเขาครัวซ์ รูสส์ (Criox-Rousse) ซึ่งเป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยโรงงานทอผ้าไหมแบบดั้งเดิมที่ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเสียงของเมืองลียง 
จตุรัสแบลเลอกูร์ (Place Bellecour) เป็นจตุรัสที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนเกาะกลางระหว่างสองแม่น้ำ ทางทิศเหนือของจตุรัสติดกับถนนเรปูบลิค (Rue de la République) ซึ่งเป็นถนนทางเท้าสำหรับคนเดินเท่านั้น ในบริเวณเขต 2 ของเมืองลียงเป็นศูนย์รวมอาคารสวยงาม เก่าแก่มากมาย และเป็นบริเวณที่ชาวคาทอลิกเก่า (Old Catholic) อาศัยอยู่ โดยเฉพาะในย่าน Ainay ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโรห์น เป็นบริเวณที่ราบอันกว้างขวางอันเป็นที่ตั้งของอาคารบ้านเรือนสมัยใหม่มากมายและเป็นที่อยู่ของประชากรส่วนใหญ่ของเมือง ทางเหนือของเขตนี้เป็นที่ตั้งของสวนสาธารณะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป Parc de la Tête d'Or ภายในจัดให้เป็นสวนสัตว์เข้าชมฟรี ทางทิศใต้ของสวนสาธารณะเป็นที่ตั้งของโรงเรียนชื่อดัง Lycée du Parc และยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ Interpol ทางทิศตะวันตก
ลียงมีสโมสรกีฬาอาชีพที่มีชื่อเสียง คือ สโมสรฟุตบอลออแล็งปิกลียอแน (โอลิมปิก ลียง)
อารามเอียร์เซ

อารามเอียร์เซ  เป็นอารามคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่เมืองเอียร์เซในบาวาเรียในประเทศเยอรมนี ในปัจจุบันอารามเอียร์เซใช้เป็นสถานที่สำหรับการประชุมสัมมนา และศูนย์ฝึกหัดของเขตบริหารชวาเบีย
ประวัติ.
แอบบีย์.
อารามเอียร์เซที่อุทิศให้แก่พระแม่มารีย์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1186 โดยมาร์เกรฟเฮนรีแห่งรอนส์แบร์กเพื่อเป็นสักการสถานสำหรับประชาคมนักบวชที่ขยายตัวขึ้นรอบๆ ที่พำนักของนักพรตในท้องถิ่น อารามเอียร์เซแทบจะมาสิ้นสุดลงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อเหลือนักบวชอยู่องค์เดียว แต่ได้รับการช่วยเหลือให้รอดพ้นจากการถูกปิดในปี ค.ศ. 1373 โดยอันนาแห่งเอลเลอร์บาคผู้เป็นน้องสาวของบิชอปแห่งเอาก์สบูร์กและผู้ที่เธอแต่งตั้งให้ช่วยเหลือ อธิการคอนราดที่ 3 ที่มีชื่อเสียงว่าเป็นผู้ที่มีความมัธยัสถ์มาก หลังจากการพ่ายแพ้อย่างหนักระหว่างทั้งสงครามชาวนาในปี ค.ศ. 1525 และในสงครามสามสิบปีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แล้วที่รวมไปถึงการทำลายห้องสมุดทั้งสองครั้ง และครั้งที่สองในการทำลายหอเก็บเอกสารไปด้วย อารามเอียร์เซมาฟื้นตัวอย่างมั่นคงอีกครั้งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในปี ค.ศ. 1694 ก็ได้รับ “อิมพีเรียลอิมมีเดียซี” ขึ้นเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1802 แอบบีย์ก็ถูกยุบเลิกจากการเป็นอารามระหว่างการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีกลายเป็นส่วนหนึ่งของบาวาเรีย หนังสือส่วนใหญ่ที่เป็นของหอสมุดถูกย้ายไปเก็บรักษาไว้ที่อารามเมทเทิน
ในปี ค.ศ. 1812 ก็ได้มีการจัดตั้งที่พักให้กับนักบวชและเจ้าหน้าที่ประจำท้องถิ่นในตึกรามที่เคยเป็นอารามมาก่อน
โรงพยาบาล.
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1849 อารามเอียร์เซก็ใช้เป็นโรงพยาบาลและสถานบำบัดผู้ป่วยด้วยโรคจิต ระหว่างปี ค.ศ. 1939 จนถึงปี ค.ศ. 1945 ผู้ป่วยกว่า 2,000 คนจากเอียร์เซและคอฟบวยเรนทั้งผู้ใหญ่และเด็กถูกส่งตัวไปยังค่ายมรณะ
ศูนย์กลางสำหรับการสัมมนา.
ในปี ค.ศ. 1972 โรงพยาบาลก็ปิดลง เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของดิสตริคท์ชวาเบียก็เริ่มทำการบูรณปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างในปี ค.ศ. 1974 และเปิดขึ้นเป็น “ศูนย์สัมมนาและฝึกหัดแอบบีเออร์เซแห่งชวาเบีย” (Schwäbische Tagungs- und Bildungszentrum Kloster Irsee) ในปี ค.ศ. 1984.
นกกินปลีหางยาวเขียว

นกกินปลีหางยาวเขียว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Aethopyga nipalensis") เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae) 
พบในประเทศบังกลาเทศ, ภูฏาน, จีน, อินเดีย, ลาว, พม่า, เนปาล, ไทย, และ เวียดนาม อาศัยในป่าเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนและป่าเมฆ
นกเพศผู้ หัวและหางเป็นสีเขียวเหลือบ หลังแดง อกและท้องเป็นสีเหลือง มีแถบแดงที่อก หางยาว ชนิดย่อย "australis" ไม่มีแถบที่อก เพศเมียขนส่วนบนสีเขียว ส่วนล่างสีเหลือง
อารามเมลค์

แอบบีเมลค์  เป็นสำนักสงฆ์ของลัทธิเบ็นนาดิคตินของนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือแม่น้ำดานูบเหนือเมืองเมลค์ในประเทศออสเตรีย แอบบีเมลค์เป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลเมลค์
แอบบีเมลค์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1089 เมื่อลีโอโพลด์ที่ 2 มากราฟแห่งออสเตรียถวายปราสาทหลังหนึ่งของตนเองให้แก่นักบวชเบ็นนาดิคตินจากแอบบีแลมบาค ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ก็ได้มีการก่อตั้งสถานศึกษา และห้องสมุดของแอบบีไม่นานก็กลายมามีชื่อเสียงในด้านงานสะสมหนังสือวิจิตรเป็นจำนวนมาก โรงเขียนหนังสือของแอบบีก็เป็นสถานที่สำคัญในการผลิตหนังสือ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แอบบีกลายเป็นศูนย์กลางของขบวนการ “การปฏิรูปเมลค์” ซึ่งเป็นขบวนการที่พยายามฟื้นฟูการดำรงชีวิตแบบระบบสำนักสงฆ์ในออสเตรียและเยอรมนีตอนใต้
ในปัจจุบันตัวอาคารแบบบาโรกอันสง่างามที่เห็นสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1736 ตามแบบที่ออกโดยยาคอป พรันด์เทาเออร์ สิ่งที่น่าสนใจของแอบบีโดยเฉพาะคืองานจิตรกรรมฝาผนังโดยโยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์ และห้องสมุดที่มีหนังสือวิจิตรของยุคกลางจำนวนมากมาย ที่รวมทั้งงานสะสมต้นฉบับดนตรีอันมีชื่อเสียง และจิตรกรรมฝาผนังโดยพอล โทรเกอร์
ความมีชื่อเสียงและความสำคัญทางด้านการให้การศึกษาของแอบบีทำให้เมลค์รอดจากการถูกยุบภายใต้สมเด็จพระจักรพรรดิโจเซฟที่ 2 เมื่อแอบบีออสเตรียอื่นๆ ต่างก็ถูกยึดและยุบกันไปตามๆ กันระหว่างปี ค.ศ. 1780 ถึงปี ค.ศ. 1790 และก็สามารถรอดมาได้จากการถูกทำลายอีกหลายครั้งต่อมา ที่รวมทั้งระหว่างสงครามนโปเลียน และระหว่างช่วงเวลาหลังจาก “การผนวกออสเตรีย” โดยนาซีที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1938 เมื่อสถานศึกษาและส่วนใหญ่ของแอบบีถูกยึดครองโดยรัฐ แอบบีได้รับสถานศึกษาคืนหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง และในปัจจุบันสถานศึกษาของแอบบีรับนักเรียนได้เกือบ 900 คนทั้งชายและหญิง
โตมัส เฟอร์มาเลิน

โตมัส เฟอร์มาเลิน  เกิดวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1985 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวเบลเยียมในตำแหน่งกองหลัง
อายักซ์.
โตมัส เฟอร์มาเลินเป็นอดีตกัปตันทีมอาเอฟเซ อายักซ์ ต่อจากกลาส-ยัน ฮึนเตอลาร์ ที่ย้ายไปเรอัลมาดริด ลงเล่นให้อายักซ์ 94 นัด ทำไป 8 ประตู
อาร์เซนอล.
อาร์เซนอลได้ซื้อตัวมาในราคา 10 ล้านปอนด์ หลายคนสงสัยถึงความสามารถในตัวของเฟอร์มาเลินที่สูงเพียง 182 เซนติเมตร แต่นัดพบเอฟเวอร์ตัน ที่เอาชนะไป 6-1 เฟอร์มาเลินสามารถทำประตูได้เลย และตามประกบกองหน้าของเอฟเวอร์ตันจนเล่นไม่ออก และทำ 2 ประตูในนัดพบวีกันซึ่งมาจากการปั่นบอลไซด์โป้งและโหม่ง และนัดพบแบล็กเบิร์นก็ยิงประตูอย่างเต็มแรง จนขนาดตีแยรี อ็องรี ปรบมือให้ จบฤดูกาลลงเล่นในลีกไป 34 นัด ทำไป 8 ประตู และต่อมากลายเป็นกัปตันทีมของอาร์เซนอล
บาร์เซโลนา.
ในฤดูกาล 2014–15 เฟอร์มาเลินได้ย้ายไปสู่บาร์เซโลนา ในลาลิกาของสเปน เนื่องจากในฤดูกาลที่ผ่านมา เฟอร์มาเลินได้รับบาดเจ็บและไม่ค่อยได้มีโอกาสลงเล่น และทำให้สูญเสียตำแหน่งตัวจริงไป จึงมีหลายสโมสรให้ความสนใจ เช่น แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, บาร์เซโลนา และในที่สุดทางอาร์เซนอลตัดสินใจที่จะให้ย้ายไปยังบาร์เซโลนา ด้วยค่าตัว 15 ล้านปอนด์
งานฝังประดับวัสดุ

งานฝังประดับวัสดุ  เป็นกรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะที่เป็นที่นิยมกันในกรุงโรม โดยการตัดวัสดุแล้วฝังประดับเข้าไปในผนังหรือพื้นเพื่อสร้างเป็นภาพหรือลวดลาย วัสดุที่ใช้กันโดยทั่วไปก็ได้แก่หินอ่อน, มุก และ แก้ว วัสดุที่ใช้จะถูกตัดเป็นชิ้นบางๆ, ขัดเงา และ ตัดแบ่งออกไปอีกตามแบบที่ต้องการ งานฝังประดับวัสดุต่างจากงานโมเสกตรงที่งานโมเสกจะเป็นการเรียงชิ้นส่วนที่มีขนาดไร่เรียงกันเพื่อสร้างเป็นลวดลาย ส่วนชิ้นวัสดุที่ตัดขึ้นเพื่อใช้ในการสร้างงานฝังประดับวัสดุจะเป็นชิ้นวัสดุที่มีขนาดใหญ่กว่า และรูปทรงของชิ้นก็จะขึ้นอยู่กับรูปแบบของแบบที่ออก
ที่มา.
การใช้สมัยแรกๆ พบในอียิปต์ และ อานาโตเลีย แต่ตัวอย่างงานที่สำคัญเป็นงานของโรมที่ทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 งานชิ้นใหญ่ที่ยังมีเหลืออยู่ให้เห็นคืองานที่บาซิลิกาจูเนียส บาสซัสในกรุงโรมที่เป็นภาพรถม้าขับโดยองค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม ความนิยมใช้กรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะประเภทนี้นิยมกันมาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 6 และมีอิทธิพลไกลไปจนถึงคอนสแตนติโนเปิล
การใช้ต่อมา.
แม้ว่าจะหมดความนิยมกันไปในกรุงโรมพร้อมกับการล่มสลายของจักรวรรดิ แต่กรรมวิธีนี้ก็ยังคงใช้กันอยู่มาในคริสต์ศาสนสถานของไบแซนไทน์โดยเฉพาะในการออกแบบพื้น จากไบแซนไทน์กรรมวิธีนี้ก็หวนกลับมาใช้กันอีกครั้งในอิตาลี และ ซิซิลีในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในรูปแบบของลายคอสมาติที่เน้นการใช้ลวดลายเรขาคณิต ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของการฟื้นฟูของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีในรูปแบบของงานฝังประดับเพียทราดูรา แต่งานเพียทราดูรามักจะใช้ในการสร้างงานที่มีขนาดเล็ก และใช้ในการสร้างเฟอร์นิเจอร์ ส่วนงานสถาปัตยกรรมอื่นที่ใช้กรรมวิธีดังกล่าวในสมัยต่อมามักจะเรียกกันว่า “งานฝังประดับอินทาร์เซีย”
ในอังกฤษกรรมวิธีดังกล่าวรื้อฟื้นขึ้นมาทำกันอีกในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยกลุ่มขบวนการศิลปะและงานฝีมือ งานของชาร์ลส์ ฮาร์ดเกรฟเป็นนักออกแบบคนสำคัญคนหนึ่งของการใช้กรรมวิธีฝังประดับวัสดุ