ระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้า

ระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้า  เป็นระบบของมาตรความเร่ง เครื่องวัดแผ่นดินไหว การสื่อสาร คอมพิวเตอร์ และการเตือนภัยซึ่งออกแบบมาเพื่อแจ้งเตือนบริเวณติดต่อกันอย่างรวดเร็วเมื่อแผ่นดินไหวสำคัญเกิดขึ้น โดยแตกต่างกับการทำนายแผ่นดินไหว ซึ่งในปัจจุบันยังไม่สามารถสร้างคำเตือนสำหรับเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่แน่นอนได้
ช่วงรอและการคาดการณ์คลื่น.
แผ่นดินไหวเกิดจากการปล่อยพลังงานความเครียดยืดหยุ่นที่ถูกเก็บเอาไว้ระหว่างการเลื่อนอย่างรวดเร็วไปตามรอยเลื่อนหนึ่ง การเลื่อนนี้จะเริ่มต้นที่ตำแหน่งหนึ่งและเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องออกไปจากจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวในแต่ละทิศทางไปตามพื้นผิวรอยเลื่อน ความเร็วในการเกิดการฉีกของรอยเลื่อนนี้ช้ากว่าและแตกต่างจากความเร็วของคลื่นปฐมภูมิ  หรือคลื่นความดัน  และคลื่นทุติยภูมิ  หรือคลื่นเฉือน  ที่เกิดขึ้น โดยที่คลื่นความดันจะเคลื่อนที่ไวกว่าและมีแอมพลิจูดที่ต่ำกว่าคลื่นเฉือนที่สร้างความเสียหายและเป็นอันตรายต่อสิ่งปลูกสร้างที่สุด โดยเฉพาะอาคารที่มีคาบสั่นพ้องใกล้เคียงกับคลื่นที่ปล่อยออกมา ซึ่งปกติแล้วอาคารเหล่านี้มีความสูงราว 8 ชั้น คลื่นเหล่านี้จะมีความรุนแรงที่สุดที่ตำแหน่งปลายการเลื่อนไถลและอาจปล่อยคลื่นที่ก่อให้เกิดความเสียหายได้ในบริเวณห่างออกไปจากจุดที่เกิดการฉีกตัวของรอยเลื่อน โดยความรุนแรงของอิทธิพลที่เกิดขึ้นห่างไกลเช่นนี้นั้นขึ้นอยู่กับสภาพดินของบริเวณนั้น ๆ เป็นอย่างมาก และอิทธิพลเหล่านี้ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ได้รับการพิจารณาเมื่อสร้างตัวแบบของบริเวณดังกล่าวเพื่อพิจารณาการตอบสนองที่เหมาะสมต่อเหตุการณ์เฉพาะต่าง ๆ
ความปลอดภัยด้านการขนส่ง.
ปัจจุบันมีการใช้ระบบลักษณะนี้เพื่อพิจารณาการตอบสนองในเวลาจริงที่เหมาะสมต่อเหตุการณ์ต่าง ๆ โดยผู้ควบคุมรถไฟในระบบรางในเมืองอย่างระบบขนส่งมวลชนอ่าวซานฟรานซิสโก  และแอลเอเมโทร  การตอบสนองที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับเวลาเตือน เงื่อนไขเขตทางของท้องถิ่น และความเร็วปัจจุบันของรถไฟ
การใช้งาน.
นับถึง พ.ศ. 2567 (ค.ศ. 2024) ประเทศจีน ญี่ปุ่น ไต้หวัน เกาหลีใต้ และอิสราเอล มีระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้าที่ครอบคลุมทั่วประเทศและแจ้งเตือนผู้คนในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบผ่านเซลล์บรอดคาสต์  การเตือนทางโทรทัศน์ การประกาศทางวิทยุ หรือเครื่องส่งสัญญาณเตือนภัยป้องกันภัยฝ่ายพลเรือน
ประเทศอย่างเม็กซิโก สหรัฐอเมริกา และแคนาดา มีระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวระดับท้องถิ่น ซึ่งแจ้งเตือนผู้คนด้วยเทคโนโลยีเดียวกันกับที่กล่าวไปข้างต้น กล่าวคือระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวเม็กซิโก ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ภาคกลางและภาคใต้ของเม็กซิโก รวมไปถึงเม็กซิโกซิตีและวาฮากา ใช้เครื่องส่งสัญญาณเตือนภัยป้องกันภัยฝ่ายพลเรือน ในขณะที่ระบบเชกอเลิร์ต  ซึ่งครอบคลุมแคลิฟอร์เนีย ออริกอน และวอชิงตันในสหรัฐอเมริกา และบริติชโคลัมเบียในแคนาดา ใช้การเตือนภัยฉุกเฉินแบบไร้สาย 
ประเทศอย่างกัวเตมาลา เอลซัลวาดอร์ นิการากัว คอสตาริกา และโรมาเนีย ใช้งานระบบที่เตือนเฉพาะผู้ใช้จำเพาะผ่านแอปที่จะต้องติดตั้งบนอุปกรณ์อัจฉริยะ  ของแต่ละบุคคล ในขณะที่ระบบต่าง ๆ กำลังได้รับการพัฒนาและทดสอบในประเทศอิตาลี ฝรั่งเศส ตุรกี สวิตเซอร์แลนด์ ชิลี เปรู และอินโดนีเซีย
ระบบตรวจจับแผ่นดินไหวก่อนอัตโนมัติระบบแรก ๆ ได้รับการติดตั้งในช่วงพุทธทศวรรษ 2530 (คริสต์ทศวรรษ 1990) ตัวอย่างเช่นระบบของสถานีดับเพลิงแคลิสโทกาในแคลิฟอร์เนียที่ส่งสัญญาณให้เครื่องส่งสัญญาณเตือนภัยทั่วเมืองเตือนผู้ที่อยู่อาศัยในพื้นที่ว่ามีแผ่นดินไหวโดยอัตโนมัติ แผนกดับเพลิงในแคลิฟอร์เนียบางแห่งใช้ระบบเตือนภัยของพวกเขาในการเปิดประตูเหนือหัวของสถานีดับเพลิงโดยอัตโนมัติก่อนที่แผ่นดินไหวจะทำให้เปิดไม่ได้ ถึงแม้ความพยายามเหล่านี้ส่วนมากเป็นของภาครัฐ บริษัทเอกชนหลายแห่งก็ผลิตระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้าเพื่อป้องกันโครงสร้างพื้นฐานอย่างลิฟต์ ท่อแก๊ส และสถานีดับเพลิงด้วยเช่นเดียวกัน
แคนาดา.
เมื่อปี พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) เมืองแวนคูเวอร์ได้มีการจัดหาและติดตั้งระบบเตือนภัยล่วงหน้าชื่อว่าเชกอลาร์ม  เพื่อป้องกันโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคมชิ้นสำคัญที่มีชื่อว่าอุโมงค์จอร์จ แมสซีย์  ซึ่งเชื่อมฝั่งเหนือและใต้ของแม่น้ำเฟรเซอร์  โดยระบบจะปิดประตูบริเวณทางเข้าสองฝั่งของอุโมงค์หากมีเหตุการณ์แผ่นดินไหวอันตรายกำลังมา ความสำเร็จและเชื่อถือได้ของระบบนี้นำไปสู่การติดตั้งเพิ่มเติมบริเวณชายฝั่งตะวันตกของแคนาดาและสหรัฐอเมริกา นับถึง พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015) และยังมีที่อยู่ในแผนอีกด้วย
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2567 (ค.ศ. 2024) กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติแคนาดา (, ย่อ: "RNCan") เริ่มใช้ระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้าแคนาดาในบริติชโคลัมเบีย และคาดว่าจะขยายให้ครอบคลุมเกแบ็กตอนใต้และออนแทรีโอฝั่งตะวันออกในปีเดียวกัน คำเตือนที่ก่อกำเนิดโดยระบบนี้จะได้รับการส่งไปสู่สาธารณะผ่านระบบเตือนภัยสาธารณะแห่งชาติของแคนาดา (, ย่อ: "SNAP") หรือ อเลิร์ตเรดี/อ็องนาแลร์ต  ระบบเตือนภัยล่วงหน้านี้ได้รับการพัฒนาพร้อมความร่วมมือจากสำนักงานสำรวจทางธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกา  และมีพื้นฐานเป็นระบบเชกอเลิร์ต  ของสำนักงานดังกล่าว และถึงแม้ว่าทั้งสองระบบจะแยกจากกัน สำนักงานสำรวจทางธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกาและกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติแคนาดาใช้ส่วนชุดคำสั่งประมวลผล ชุดขั้นตอนวิธี และข้อมูลเวลาจริงร่วมกัน
จีน.
ระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวแรกสุดในประเทศจีนสร้างขึ้นเมื่อช่วงพุทธทศวรรษ 2530 (คริสต์ทศวรรษ 1990) การทำลายล้างของแผ่นดินไหวในมณฑลเสฉวน พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008) กระตุ้นการลงทุนของประเทศจีนในระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้าทั่วประเทศ นำไปสู่การติดตั้งสถานีเฝ้าสังเกต อุปกรณ์รับรู้ และระบบวิเคราะห์จำนวนมากเพื่อเพิ่มความแม่น ความไวในการตอบสนอง และความครอบคลุมของข้อมูลแผ่นดินไหว ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019) สถาบันลดทอนภัยพิบัติด้วยเทคโนโลยีขั้นสูงแห่งเฉิงตู (ราชบัณฑิตยสถาน: เฉิงตูเกาซินเจี่ยนไจหยันจิวสั่ว) หรือ สถาบันแห่งการดูแลชีวิต  ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้า ประสบความสำเร็จในการเตือนภัยตำบลต่าง ๆ ต่อแผ่นดินไหวขนาด 6.0 ในเวลา 10 ถึง 27 วินาทีก่อนที่คลื่นกระแทกจะมาถึง เมื่อปี พ.ศ. 2566 (ค.ศ. 2023) กรมแผ่นดินไหวจีน (ราชบัณฑิตยสถาน: จงกั๋วตี้เจิ้นจู๋) ประกาศว่าระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้าเสร็จสมบูรณ์แล้ว โดยมีสถานีเฝ้าสังเกต 150,000 แห่งที่บริหารจัดการโดยศูนย์ควบคุมระดับชาติ 3 แห่ง ระดับมณฑล 31 แห่ง และระดับมณฑลกับนครกับ 173 แห่ง นับว่าเป็นโครงข่ายแผ่นดินไหวในรูปแบบนี้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
ญี่ปุ่น.
ระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้าของประเทศญี่ปุ่นได้รับการนำมาใช้ในเชิงปฏิบัติเมื่อ พ.ศ. 2549 (พ.ศ. 2006) และระบบที่นำมาเตือนภัยสาธารณชนได้รับการติดตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) โดยระบบดังกล่าวมีต้นแบบส่วนหนึ่งมาจากระบบตรวจจับและเตือนแผ่นดินไหวเร่งด่วน (; โรมาจิ: "Sōki Jishin Kenchi Keihō Shisutemu"; : โซกิ จิชิน เคนจิ เคโฮ ชิซูเตมุ) หรือ"ยูเรดาซุ" (; โรมาจิ: "Yuredasu",) ของบริษัทรถไฟญี่ปุ่น หรือเจอาร์  ซึ่งออกแบบมาเพื่อกระตุ้นให้ระบบห้ามล้ออัตโนมัติทำงานบนรถไฟความเร็วสูง
ข้อมูลโดยน้ำหนักจากแผ่นดินไหวในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011) ถูกนำมาใช้สร้างตัวแบบในการเพิ่มเวลาเตือนที่ไวกว่าตับแบบแผ่นดินไหว เนื่องจากสนามโน้มถ่วงเคลื่อนที่ที่อัตราเร็วของแสง ซึ่งไวกว่าคลื่นไหวสะเทือนมาก
เม็กซิโก.
ระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวเม็กซิโก (ย่อ: "SASMEX") เริ่มดำเนินการในปี พ.ศ. 2534 (ค.ศ. 1991) และเริ่มออกคำเตือนสาธารณะในปี พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993) โดยได้รับทุนจากรัฐบาลกรุงเม็กซิโกซิตีและเงินร่วมลงทุนจากรัฐต่าง ๆ ที่ได้รับคำเตือน แรกเริ่มทั้งระบบมีอุปกรณ์รับรู้ 12 ตัวและใช้งานแค่ในเม็กซิโกซิตี ปัจจุบันระบบมีอุปกรณ์รับรู้ 97 ตัว และออกแบบมาเพื่อปกป้องชีวิตและทรัพย์สินในหลายรัฐในภาคกลางและภาคใต้ของเม็กซิโก
สหรัฐอเมริกา.
สำนักงานสำรวจทางธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกา  เริ่มต้นการวิจัยและพัฒนาระบบเตือนภัยล่วงหน้าสำหรับชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) และทำการสาธิตระบบได้ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) และหลังจากขั้นตอนพัฒนาอีกหลายขั้น รุ่น 2.0 ของระบบก็เปิดใช้งานในช่วงฤดูใบไม้ร่วงของ พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018) ทำให้ระบบที่ "ได้รับการทดสอบและใช้งานได้อย่างเพียงพอ" นี้เข้าสู่เฟสแรกของการเตือนแคลิฟอร์เนีย ออริกอน และวอชิงตัน
ถึงแม้ระบบเชกอเลิร์ต  จะสามารถเริ่มเตือนสาธารณชนได้เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018) ตัวข้อความเองไม่สามารถกระจายออกไปได้จนกว่าตัวแทนกระจายข้อมูลต่าง ๆ ทั้งภาครัฐและเอกชนจะสร้างแอปมือถือของตนเสร็จสิ้นและแก้ไขเปลี่ยนแปลงระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินต่าง ๆ โดยระบบแจ้งเตือนแรกที่พร้อมใช้ต่อสาธารณะคือแอป เชกอเลิร์ตแอลเอ  ซึ่งปล่อยตัวเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018) (ซึ่งแจ้งเตือนการสั่นสะเทือนเฉพาะพื้นที่ลอสแอนเจลิส) เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019) สำนักงานบริการฉุกเฉินแห่งผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย  ประกาศการเริ่มทยอยใช้ระบบการกระจายคำเตือนทั่วมลรัฐในแคลิฟอร์เนียโดยการใช้แอปมือถือและระบบการเตือนภัยฉุกเฉินแบบไร้สาย  โดยแคลิฟอร์เนียเรียกระบบของตัวเองว่าระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้าแคลิฟอร์เนีย  หลังจากนั้นได้มีการเริ่มทยอยใช้ระบบการกระจายคำเตือนทั่วมลรัฐในออริกอนเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2564 (ค.ศ. 2021) และในวอชิงตันเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 (ค.ศ. 2021) เป็นอันเสร็จสิ้นของระบบการเตือนสำหรับชายฝั่งตะวันตก
ระบบทั่วโลก.
เอิร์ทเควกเน็ตเวิร์ก (Earthquake Network).
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2556 (ค.ศ. 2013) ฟรันเชสโก ฟีนัซซี  แห่งมหาวิทยาลัยแบร์กาโมริเริ่มโครงการวิจัยเอิร์ทเควกเน็ตเวิร์ก  ซึ่งมีมุ่งหมายที่จะพัฒนาและบำรุงรักษาระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวผ่านคราวด์ซอร์สซิงบนพื้นฐานของโครงข่ายสมาร์ตโฟน โดยใช้สมาร์ตโฟนเพื่อตรวจจับการสั่นของพื้นดินที่เกิดจากแผ่นดินไหวและส่งคำเตือนทันทีที่ตรวจจับแผ่นดินไหวได้ ผู้คนที่อาศัยอยู่ห่างออกไปจากจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวและจุดที่ตรวจจับแผ่นดินไหวได้อาจได้รับคำเตือนก่อนที่คลื่นที่สร้างความเสียหายของแผ่นดินไหวนั้นจะมาถึง ผู้คนสามารถเป็นส่วนหนึ่งของโครงการนี้ได้โดยการติดตั้งแอป "Earthquake Network" บนสมาร์ทโฟนระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ โดยแอปต้องการตัวโทรศัพท์เพื่อรับคำเตือน
มายเชก (MyShake).
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 (ค.ศ. 2016) ห้องปฏิบัติการแผ่นดินไหวเบิร์กลีย์  ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ได้ปล่อยตัวแอปมือถือมายเชก  โดยตัวแอปใช้มาตรความเร่งในโทรศัพท์ที่อยู่นิ่งและเชื่อมต่ออยู่กับแหล่งจ่ายกำลังในการบันทึกการสั่นและส่งต่อข้อมูลนั้นกลับไปยังห้องปฏิบัติการ โดยระบบจะส่งคำเตือนอัตโนมัติสำหรับแผ่นดินไหวที่มีขนาด 4.5 หรือใหญ่กว่า มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ปล่อยตัวแอปฉบับภาษาญี่ปุ่นออกมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2559 (ค.ศ. 2016) และนับถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 (ค.ศ. 2016) แอปนี้ตรวจจับแผ่นดินไหวได้กว่า 400 ครั้งทั่วโลก
ระบบการแจ้งเตือนแผ่นดินไหวแอนดรอยด์.
เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2563 (ค.ศ. 2020) กูเกิลประกาศว่าระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์จะเริ่มใช้มาตรความเร่งในอุปกรณ์ต่าง ๆ เพื่อตรวจจับแผ่นดินไหว (และส่งข้อมูงดังกล่าวไปยัง "เซิร์ฟเวอร์ตรวจจับแผ่นดินไหว" ของบริษัท) และเนื่องจากโทรศัพท์จำนวนหลายล้านเครื่องใช้ระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์ จึงอาจทำให้ระบบดังกล่าวกลายเป็นโครงข่ายตรวจจับแผ่นดินไหวที่ใหญ่ที่สุดในโลก
โดยแรกเริ่มตัวระบบเก็บข้อมูลแผ่นดินไหวอย่างเดียวแต่ไม่ได้ส่งคำแจ้งเตือน (ยกเว้นสำหรับชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกา ซึ่งส่งคำเตือนที่ได้รับมาจากระบบเชกอเลิร์ตของสำนักงานสำรวจทางธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกา และไม่ได้ส่งมาจากระบบตรวจจับแผ่นดินไหวของกูเกิลเอง) ในระยะเบื้องต้นนี้ ข้อมูลที่เก็บมาจากอุปกรณ์ที่ใช้แอนดรอยด์ใช้เพื่อให้จข้อมูลเกี่ยวกับแผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นใกล้เคียงโดยเร็วผ่านกูเกิล เสิร์ช แต่ก็เป็นที่วางแผนไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าจะมีการส่งคำเตือนบนพื้นฐานของความสามารถในการตรวจจับแผ่นดินไหวของกูเกิลในอนาคต
เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2565 (ค.ศ. 2021) กูเกิลประกาศการเริ่มทยอยใช้ระบบเตือนในประเทศกรีซและนิวซีแลนด์ ทำให้ทั้งสองประเทศกลายเป็นประเทศแรกที่ได้รับคำเตือนตามความสามารถในการตรวจจับแผ่นดินไหวของกูเกิลเอง ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 (ค.ศ. 2021) การเตือนของกูเกิลขยายไปสู่ประเทศตุรกี ฟิลิปปินส์ คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน ทาจิกิสถาน เติร์กเมนิสถาน และอุซเบกิสถาน และในเดือนกันยายน พ.ศ. 2567 (ค.ศ. 2024) กูเกิลประกาศว่าการแจ้งเตือนของกูเกิลจะครอบคลุมทั้งสหรัฐอเมริกา (รวมไปถึงพื้นที่ที่ไม่ได้อยู่ในการเฝ้าระวังของระบบเชกอเลิร์ตของสำนักงานสำรวจทางธรณีวิทยาแห่งสหรัฐอเมริกาด้วย) ซึ่งในเวลานั้นกูเกิลสามารถส่งคำเตือนแผ่นดินไหวไปยังประเทศอื่นได้อีก 97 ประเทศ
โอเพนอีอีดับเบิลยู (OpenEEW).
เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2563 (ค.ศ. 2020) มูลนิธิลินุกซ์  ไอบีเอ็ม  และกริลโล  ประกาศเปิดตัวระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้าแบบโอเพนซอร์สเต็มรูปแบบระบบแรก พร้อมทั้งคู่มือสำหรับเครื่องวัดความไหวสะเทือนค่าใช้จ่ายต่ำ ระบบตรวจจับที่มีแม่ข่ายแบบกลุ่มเมฆ แผงหน้าปัด และแอปมือถือ โดยโครงการนี้ได้รับการสนับสนุนโดยหน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ หรือยูเอสเอด  มูลนิธิคลินตัน  และแอร์โรว์อิเล็กทรอนิกส์  ระบบเตือนภัยแผ่นดินไหวล่วงหน้าที่มีพื้นฐานเป็นสมารต์โฟนนั้นขึ้นอยู่กับโครงข่ายของผู้ใช้ที่หนาแน่นใกล้บริเวณรอยเลื่อนฉีกตัวของแผ่นดินไหว ในขณะที่ระบบโอเพนอีอีดับเบิลยู  ให้ความสำคัญกับการจัดหาอุปกรณ์ที่เข้าถึงได้และนำไปใช้งานได้ในพื้นที่ห่างไกลที่ใกล้กับตำแหน่งที่สามารถเกิดแผ่นดินไหวได้ โดยทุกส่วนประกอบของระบบนี้นั้นเป็นแบบโอเพนซอร์สและนำไปใช้ได้บนที่เก็บข้อมูลในกิตฮับของโครงการ