สแกนเนีย

สกาเนีย ออเบีย ("SKAN--ə",) ซึ่งมีการใช้ชื่อ สแกนเนีย  บนผลิตภัณฑ์ เป็นผู้ผลิตยานยนต์รายใหญ่สัญชาติสวีเดน มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เซอเดอเท็ลเยอ เน้นผลิตรถเพื่อการพาณิชย์ โดยเฉพาะรถบรรทุกหนักและรถโดยสาร นอกจากนี้ยังผลิตเครื่องยนต์ดีเซลสำหรับยานยนต์หนัก รวมถึงการใช้งานในเรือและอุตสาหกรรมทั่วไป ปัจจุบันเป็นบริษัทย่อยของทราตอน (Traton)
สแกนเนียก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1911 จากการควบรวมกิจการของบริษัมวอบิส (Vabis) ซึ่งตั้งอยู่ในเซอเดอเท็ลเยอและบริษัทโรงงานเครื่องกลสกาเนีย ("Maskinfabriks-aktiebolaget Scania") ซึ่งตั้งอยู่ในงมัลเมอ หลังควบรวมกิจการ สำนักงานใหญ่ของบริษัทก็ย้ายมาตั้งอยู่ที่เซอเดอเท็ลเยอตั้งแต่ ค.ศ. 1912 ปัจจุบัน สแกนเนียมีโรงงานผลิตในประเทศสวีเดน ฝรั่งเศส เนเธอร์แลนด์ ไทย จีน, อินเดีย อาร์เจนตินา บราซิล โปแลนด์และฟินแลนด์ นอกจากนี้ยังมีโรงงานประกอบในสิบประเทศในทวีปแอฟริกา เอเชีย และยุโรป องค์กรฝ่ายขาย ฝ่ายบริการ และบริษัทการเงินของสแกนเนียครอบคลุมทั่วโลก ใน ค.ศ. 2022 บริษัทมีพนักงานทั่วโลกประมาณ 56,927 คน
สแกนเนียเคยจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ NASDAQ OMX Stockholm ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ถึง 2014 ปัจจุบันบริษัทเป็นบริษัทย่อยของทราตอน ส่วนหนึ่งของฟ็อลคส์วาเกินกรุป
ตราสัญลักษณ์ของสแกนเนียแสดงรูปกริฟฟอน จากตราอาร์มประจำจังหวัดสกัวเนอ 
ประวัติ.
วอบิสและโรงงานเครื่องกลสกาเนีย.
ออเบีย สกาเนีย-วอบิส ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1911 จากการควบรวมกิจการของบริษัทวอบิสซึ่งตั้งอยู่ในเซอเดอเท็ลเยอ กับบจ.โรงงานเครื่องกลสกาเนีย ซึ่งตั้งอยู่ในมัลเมอ โดยวอบิสก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1891 ในฐานะผู้ผลิตตู้รถไฟ ขณะที่สกาเนียก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1900 ในฐานะผู้ผลิตจักรยาน ทั้งสองบริษัทต่างเคยลองผลิตรถยนต์ รถบรรทุกและเครื่องยนต์ แต่ก็ประสบความสำเร็จแตกต่างกันไป ใน ค.ศ. 1910 สกาเนียประสบความสำเร็จในการสร้างยานพาหนะที่เชื่อถือได้ ขณะที่วอบิสกำลังจะปิดตัวลง ข้อเสนอจากแพร์ อัลเฟรด นอร์เดมัน กรรมการผู้จัดการของสกาเนีย ไปยังซูราฮัมมาช์ บรูก ผู้ผลิตเหล็กซึ่งเป็นเจ้าของวอบิส ได้นำไปสู่ข้อตกลงในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1910 และใน ค.ศ. 1911 การควบรวมกิจการก็เกิดขึ้นจริง
การพัฒนาและการผลิตเครื่องยนต์และยานยนต์ขนาดเล็กถูกกำหนดให้ทำที่เซอเดอเท็ลเยอ ขณะที่รถบรรทุกถูกผลิตที่งมัลเมอ ส่วนตราสัญลักษณ์ของบริษัทได้รับการออกแบบใหม่จากโลโก้ดั้งเดิมของสกาเนียโดยใช้หัวของกริฟฟิน ซึ่งเป็นตราอาร์มของภูมิภาคสกัวเนอ (Skåne) ของสวีเดน วางอยู่กึ่งกลางของเฟืองโซ่จักรยานแบบสามก้าน ในตอนแรกสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่มัลเมอ แต่ใน ค.ศ. 1912 ได้ย้ายไปที่เซอเดอเท็ลเยอ
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและทศวรรษ 1920.
เนื่องจากขณะนั้นมีรถยนต์นำเข้าที่ราคาไม่แพงจำนวนมากในสวีเดน สกาเนีย-วอบิสจึงตัดสินใจสร้างรถยนต์หรูระดับสูงขึ้นมาแทน เช่น ลิมูซีน Type III จาก ค.ศ. 1920 ที่มีที่เก็บหมวกทรงสูงอยู่บนหลังคา เจ้าชายคาร์ลแห่งสวีเดนทรงเป็นเจ้าของรถสกาเนีย-วอบิส 3S ปี 1913 ซึ่งเป็นรุ่นที่มีปุ่มภายในรถเพื่อให้ผู้โดยสารสามารถสื่อสารกับคนขับได้ สกาเนีย-วอบิสยังสร้างรถสปอร์ตแบบสองที่นั่ง (หรือ "sportautomobil")
ในช่วงสองสามปีถัดมา กำไรของบริษัทซบเซา โดยมีคำสั่งซื้อประมาณหนึ่งในสามมาจากต่างประเทศ อย่างไรก็ดี การอุบัติของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้เปลี่ยนโฉมหน้าของบริษัทไปโดยสิ้นเชิง เนื่องจากผลผลิตเกือบทั้งหมดถูกส่งไปให้กองทัพสวีเดนแทน และพอถึง ค.ศ. 1916 สกาเนีย-วอบิสก็ทำกำไรได้มากพอจะนำไปลงทุนเพื่อพัฒนาโรงงานผลิตทั้งสองแห่งของบริษัท
ในปี ค.ศ. 1919 หลังจบสงคราม สกาเนียตัดสินใจมุ่งเน้นการผลิตรถบรรทุกอย่างเต็มตัว โดยเลิกผลิตผลิตภัณฑ์อื่น ๆ รวมถึงรถยนต์นั่งและรถโดยสาร แต่บริษัทได้รับผลกระทบจากการที่ตลาดถูกท่วมท้นไปด้วยยานพาหนะทางทหารที่ปลดประจำการจากสงคราม และทำให้บริษัทล้มละลายใน ค.ศ. 1921
หลังเผชิญความลำบากทางเศรษฐกิจใน ค.ศ. 1921 เงินทุนใหม่ได้มาจากธนาคาร Stockholms Enskilda ซึ่งเป็นธนาคารของตระกูลวัลเลนแบร์ก ทำให้สกาเนีย-วอบิสกลายเป็นบริษัทที่มั่นคงและมีมาตรฐานทางเทคนิคสูง
ในช่วงปลาย ค.ศ. 1913 บริษัทได้ก่อตั้งบริษัทสาขาในประเทศเดนมาร์ก ปีถัดมา รถยนต์คันแรกที่ผลิตในเดนมาร์ก ซึ่งเป็นรถยนต์สี่ที่นั่ง Phaeton ได้ถูกสร้างขึ้นที่โรงงานของบริษัทใน Frederiksberg โคเปนเฮเกน ใน ค.ศ. 1914 โรงงานแห่งนี้ได้ผลิตรถบรรทุกสกาเนีย-วอบิสคันแรกของเดนมาร์ก และหลังจากนั้นได้พัฒนาเครื่องยนต์ V8 ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องยนต์ V8 รุ่นแรก ๆ ของโลก ใน ค.ศ. 1921 หลังขายรถบรรทุกได้ประมาณ 175 คัน และรถยนต์ 75 คัน การดำเนินงานในเดนมาร์กก็ต้องยุติลง
ใน ค.ศ. 1917 มีการทำข้อตกลงกับบริษัท Norwegian Automobile Factory A/S บริษัทที่เพิ่งก่อตั้งในนอร์เวย์เกี่ยวกับการผลิตรถยนต์และรถบรรทุกสกาเนีย-วอบิสภายใต้ใบอนุญาต การผลิตเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1919 แต่ได้สิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1921 หลังผลิตรถบรรทุกได้เพียง 77 คัน ส่วนใหญ่ประกอบจากชิ้นส่วนที่ผลิตในสวีเดน
ทศวรรษ 1930 และ 1940.
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สกาเนียผลิตยานพาหนะทางทหารหลากหลายชนิดให้กับกองทัพสวีเดน รวมถึงรถถังเบา Stridsvagn m/41 ที่ผลิตภายใต้ใบอนุญาต
ทศวรรษ 1950 และ 1960.
ในทศวรรษ 1950 บริษัทได้ขยายการดำเนินงานไปยังกลุ่มลูกค้าใหม่ โดยการเป็นตัวแทนจำหน่ายรถยนต์ Willys Jeep และฟ็อลคส์วาเกิน บีเทิล ซึ่งอย่างหลังทำกำไรให้กับสกาเนีย-วอบิสได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้ บริษัทยังเริ่มกลายเป็นคู่แข่งที่แท้จริงของวอลโว่ด้วยรถบรรทุกรุ่นใหม่ L71 Regent ที่เปิดตัวใน ค.ศ. 1954
ในช่วงเวลานี้ สกาเนีย-วอบิสได้ขยายเครือข่ายตัวแทนจำหน่ายและศูนย์บริการซ่อมบำรุงเฉพาะทางทั่วประเทศ เมื่อสิ้นสุดทศวรรษ 1950 ส่วนแบ่งการตลาดของพวกเขาในสวีเดนอยู่ระหว่าง 40 ถึง 50% และทำได้ถึง 70% ในกลุ่มรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นผลมาจากการดำเนินงานอย่างมีวิสัยทัศน์ของบรรดาตัวแทนจำหน่ายที่รุกเข้าสู่ตลาดผู้ประกอบการขนส่ง
ผลกระทบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาอาจอยู่ในตลาดส่งออก ก่อน ค.ศ. 1950 การส่งออกคิดเป็นเพียง 10% ของผลผลิตทั้งหมด แต่สิบปีต่อมา การส่งออกเพิ่มขึ้นเป็น 50% ของผลผลิต บริษัท Beers ในเนเธอร์แลนด์ได้กลายเป็นพันธมิตรที่สำคัญอย่างยิ่ง Beers ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้นำเข้าอย่างเป็นทางการของสกาเนีย-วอบิส ในเนเธอร์แลนด์ และได้สร้างเครือข่ายตัวแทนจำหน่าย พร้อมกับจัดทำโครงการการฝึกอบรมสำหรับทั้งช่างเครื่องและพนักงานขับรถ นอกจากนี้ Beers ยังเสนอบริการตรวจสภาพรถฟรีปีละสองครั้งสำหรับลูกค้า และมีบริการซ่อมบำรุงเคลื่อนที่ทั่วเนเธอร์แลนด์ด้วยรถบริการที่ติดตั้งอุปกรณ์พิเศษ ด้วยความพยายามอย่างจริงจังของ Beers ทำให้ส่วนแบ่งการตลาดของสกาเนีย-วอบิสในประเทศนี้คงที่อยู่ที่ 20% ตลอดช่วงเวลานั้น สกาเนีย-วอบิสได้นำรูปแบบธุรกิจของ Beers ไปปรับใช้กับการดำเนินงานด้านการขายในต่างประเทศของตนเองในเวลาต่อมา
ในทศวรรษ 1960 สกาเนีย-วอบิสได้ขยายการผลิตไปยังต่างประเทศ จนถึงขณะนั้น การผลิตทั้งหมดของสกาเนีย-วอบิสมีขึ้นที่เซอเดอเท็ลเยอเพียงแห่งเดียว แต่ในช่วงทศวรรษ 1960 มีความจำเป็นต้องขยายการผลิตไปต่างประเทศ ประเทศบราซิลกำลังกลายเป็นตลาดที่โดดเด่นสำหรับรถบรรทุกขนาดใหญ่ และยังเป็นตลาดที่มีความต้องการรถโดยสารระหว่างเมืองเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับถนนบนภูเขาของบราซิล ซึ่งในบางครั้งอาจแทบใช้การไม่ได้ วันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1957 บริษัทสาขาในบราซิล "Scania-Vabis do Brasil S.A." (ปัจจุบันรู้จักในชื่อ "Scania Latin America Ltda.") ได้ก่อตั้งขึ้นและเริ่มประกอบยานยนต์บางส่วนด้วยตนเองใน ค.ศ. 1958 ต่อมาในวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1959 โรงงานผลิตเครื่องยนต์แห่งใหม่ได้เปิดดำเนินการในเขตอีปีรังกาของเซาเปาลู และตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1960 Scania-Vabis do Brasil ก็ได้ประกอบยานยนต์ทั้งหมดด้วยตนเอง ยานยนต์ของสกาเนีย-วอบิสเคยถูกประกอบในบราซิลโดยบริษัทท้องถิ่น Vemag ("Veículos e Máquinas Agrícolas S.A.") มาแล้วหลายปี สกาเนีย-วอบิสได้ก่อตั้งโรงงานผลิตแห่งแรกนอกเซอเดอเท็ลเยอ โดยการสร้างโรงงานแห่งใหม่ในเซาเบร์นาร์ดูดูกัมโปใกล้กับเซาเปาลู ซึ่งเปิดทำการในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1962 และนี่เป็นสิ่งที่กำหนดมาตรฐานสำหรับการดำเนินงานระหว่างประเทศของสกาเนีย-วอบิส
ในส่วนของโอกาสที่ใกล้ตัวเข้ามานั้น การก่อตั้งประชาคมเศรษฐกิจยุโรป (EEC) ที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ได้มอบโอกาสเพิ่มเติมให้ จากการที่มีสถานะแข็งแกร่งในตลาดดัตช์แล้ว สกาเนีย-วอบิสจึงได้ก่อสร้างโรงงานแห่งใหม่ที่ซโวลเลอ ซึ่งแล้วเสร็จใน ค.ส. 1964 โรงงานแห่งใหม่ในเนเธอร์แลนด์นี้เป็นเหมือนก้าวแรกที่ช่วยให้สกาเนีย-วอบิสสามารถรุกเข้าสู่ประเทศสมาชิก EEC อีกห้าประเทศ โดยเฉพาะตลาดเยอรมนีและฝรั่งเศส
ใน ค.ศ. 1966 สกาเนีย-วอบิสได้เข้าซื้อกิจการบริษัท Be-Ge Karosserifabrik ซึ่งเป็นซัพพลายเออร์ที่มีความสำคัญในขณะนั้น โดย Be-Ge ตั้งอยู่ที่ออสการ์ชัมน์ Be-Ge เริ่มผลิตหัวเก๋งรถบรรทุกมาตั้งแต่ ค.ศ. 1946 และเป็นผู้จัดหาหัวเก๋งให้กับทั้งสกาเนีย-วอบิสและคู่แข่งในสวีเดนอย่างวอลโว่ การที่ผู้ผลิตรถบรรทุกจะจ้างบริษัทภายนอกผลิตหัวเก๋งถือเป็นเรื่องปกติในสมัยนั้น ดังนั้น การเข้าซื้อกิจการของสแาเนีย-วอบิสจึงดูเหมือนเป็นการตัดสินใจที่ดี บรู เกิทเทอ แพร์สชง เจ้าของ Be-Ge ยังได้ก่อตั้งโรงงานผลิตหัวเก๋งเพิ่มเติมที่เม็ปเปิลอีกด้วย
สกาเนีย-วอบิสยังคงขยายโรงงานผลิตผ่านการเข้าซื้อกิจการ ใน ค.ศ. 1967 พวกเขาได้เข้าซื้อกิจการบริษัททำตัวถังรถโคชที่คาทรีเนอโฮล์ม Svenska Karosseriverkstäderna (SKV) และได้ก่อตั้งบริษัทลูกแห่งใหม่ Scania-Bussar หนึ่งปีต่อมา การผลิตรถโดยสารทั้งหมดพร้อมกับการวิจัยและพัฒนาได้ย้ายไปที่คาทรีเนอโฮล์ม การเพิ่มสถานที่ผลิตอีกที่ซิบฮุลท์และฟอลุน และจำนวนพนักงานของสกาเนียก็เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะที่เซอเดอเท็ลเยอ ซึ่งช่วยให้จำนวนประชากรในเมืองเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
ในบางช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ สกาเนีย-วอบิสยังได้ผลิตรถบรรทุกในบอตสวานา บราซิล เกาหลีใต้ แทนซาเนีย เนเธอร์แลนด์ ซิมบับเวและสหรัฐ
นานมาแล้วที่ไดม์เลอร์-เบนซ์ทำสงครามตราสัญลักษณ์กับสกาเนีย-วอบิส โดยอ้างว่าอาจเกิดความสับสนระหว่างการออกแบบ "ข้อเหวี่ยงเหยียบ" ของสกาเนีย-วอบิสที่เคยปรากฏบนจักรยานของสกาเนียช่วงประมาณ ค.ศ. 1900 กับ "ดาวสามแฉก" ของเมอร์เซเดส ใน ค.ศ. 1968 ไดม์เลอร์-เบนซ์เป็นฝ่ายชนะและตราสัญลักษณ์ของสกาเนีย-วอบิสจึงเปลี่ยนไปเป็นรูปหัวกริฟฟินธรรมดาบนพื้นหลังสีขาว
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1968 มีการเปิดตัวรถบรรทุกรุ่นใหม่ และในขณะเดียวกันบริษัทก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นแค่สแกนเนีย นอกจากชื่อวอบิสที่หายไปจากชื่อบริษัทและตราสัญลักษณ์ใหม่แล้ว รุ่นปัจจุบันทั้งหมดก็ได้รับชื่อรุ่นใหม่ด้วย
ทศวรรษ 1970 และ 1980.
ใน ค.ศ. 1976 นิคมอุตสาหกรรมอาร์เจนตินาได้เปิดตัวขึ้น ไม่กี่เดือนต่อมา วันที่ 10 กันยายน เกียร์ตัวแรกที่ผลิตนอกประเทศสวีเดนก็ถูกสร้างขึ้น และในที่สุดในเดือนธันวาคม รถบรรทุก L111 คันแรกที่ผลิตในอาร์เจนตินาก็ได้ถูกสร้างขึ้นจากโรงงานสแกนเนียในอาร์เจนตินาในเวลาต่อมา โรงงานแห่งนี้มีความเชี่ยวชาญในการผลิตกระปุกเกียร์ เพลา และเฟืองท้ายที่ใช้ประกอบรถที่ผลิตทั้งในตูกูมันและบราซิล
ใน ค.ศ. 1982 ที่อาร์เจนตินา สแกนเนีย ซีรีส์ 2 ได้เปิดตัวในฐานะส่วนหนึ่งของ "โปรแกรมสแกนเนีย" ซึ่งประกอบด้วยรถบรรทุก T-112 และ R-112 พร้อมตัวเลือกห้องโดยสารสองแบบและตัวเลือกเครื่องยนต์กับความจุการบรรทุกที่หลากหลาย และใน ค.ศ. 1983 ก็ได้เปิดตัว K112 ซึ่งผลิตในตูกูมัน (เช่นเดียวกับรุ่นอื่น ๆ) เพื่อมาแทนที่รุ่น BR-116
ในกลาง ค.ศ. 1985 สแกนเนียได้เข้าสู่ตลาดสหรัฐเป็นครั้งแรก (นอกเหนือจากการเคยขายเครื่องยนต์ดีเซล 12,000 เครื่องที่ติดตั้งในรถบรรทุกแม็กระหว่าง ค.ศ. 1962 ถึง 1975) โดยเริ่มต้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปด้วยเป้าหมาย 200 คันตลอด ค.ศ. 1987 (มียอดขายรถบรรทุก 121 คันในช่วง ค.ศ. 1986) สแกนเนียจำกัดการทำตลาดไว้แค่ในนิวอิงแลนด์ ซึ่งมีสภาพแวดล้อมคล้ายกับในยุโรปมากกว่า
รภเพื่อการพาณิชย์และยานพาหนะทางทหารของสแกนเนีย, วอบิส และสกาเนีย-วอบิส มีตัวอย่างมากมายให้ชมได้ที่ Marcus Wallenberg-hallen (พิพิธภัณฑ์สแกนเนีย) ในเซอเดอเท็ลเยอ
เจ้าของ.
ซ้าบ-สกาเนีย ออเบีย (ค.ศ. 1969–1995).
วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1969 สแกนเนียได้ควบรวมกิจการกับซ้าบ ออเบีย และก่อตั้งเป็นซ้าบ-สกาเนีย ออเบีย เมื่อซ้าบ-สกาเนียแยกบริษัทกันใน ค.ศ. 1995 แผนกที่ดูแลรถบรรทุกและรถโดยสารได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สกาเนีย ออเบีย" และหนึ่งปีต่อมาได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ ทำให้มีการเปลี่ยนชื่อเล็กน้อยเป็น "สกาเนีย ออเบีย (จำกัดมหาชน)"
การเข้าซื้อกิจการโดยวอลโว่ที่ไม่สำเร็จ.
วันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1999 วอลโว่ประกาศว่าได้ตกลงจะเข้าซื้อหุ้นส่วนใหญ่ของสแกนเนีย โดยวอลโว่จะซื้อหุ้น 49.3% ของสแกนเนียที่ถือครองโดย Investor AB ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นหลักของสแกนเนียในขณะนั้น การเข้าซื้อกิจการมูลค่า 7.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (60.7 พันล้านโครนาสวีเดน) ครั้งนี้จะทำให้เกิดผู้ผลิตรถบรรทุกหนักรายใหญ่อันดับสองของโลก รองจากไดม์เลอร์ไครสเลอร์ (DaimlerChrysler) โดยเงินทุนสำหรับข้อตกลงนี้มาจากรายได้จากการขายแผนกรถยนต์นั่งของวอลโว่ให้กับฟอร์ดมอเตอร์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1999
การควบรวมกิจการครั้งนี้ไม่สำเร็จ หลังสหภาพยุโรปไม่เห็นชอบ โดยให้เหตุผลว่าบริษัทที่ควบรวมกันจะมีส่วนแบ่งตลาดเกือบ 100% ในตลาดนอร์ดิก
การเข้าซื้อกิจการโดยมันไม่สำเร็จ.
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 มัน อาเก ผู้ผลิตรถบรรทุกจากเยอรมนี ได้ยื่นข้อเสนอที่ไม่เป็นมิตรเพื่อขอเข้าซื้อกิจการของสกาเนีย ออเบียด้วยมูลค่า 10.3 พันล้านยูโร ไลฟ์ เอิสท์ลิง ซีอีโอของสแกนเนียถูกบังคับให้ต้องออกมาขอโทษ หลังจากที่ได้เปรียบเทียบการยื่นข้อเสนอของมันว่าเป็น "สงครามสายฟ้าแลบ" ต่อมามัน อาเกได้ถอนข้อเสนอที่ไม่เป็นมิตรนั้นออกไป แต่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 ทางมันได้เพิ่มสิทธิ์การออกเสียงในสแกนเนียขึ้นเป็น 17%
ยุคฟ็อลคส์วาเกินกรุ๊ป.
บริษัทรถยนต์สัญชาติเยอรมันอย่างฟ็อลคส์วาเกินกรุ๊ปเริ่มเข้ามาเป็นเจ้าของสแกนเนียด้วยการซื้อหุ้นของวอลโว่ใน ค.ศ. 2000 หลังวอลโว่พยายามเข้าซื้อกิจการแต่ไม่สำเร็จ หลังจากนั้นฟ็อลคส์วาเกินได้เพิ่มสัดส่วนการถือหุ้นเป็น 36.4% ในไตรมาสแรกของ ค.ศ. 2007 จากนั้นจึงเข้าซื้อหุ้นจาก Investor AB ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 ทำให้สัดส่วนการถือหุ้นเพิ่มขึ้นเป็น 68.60%
ข้อตกลงดังกล่าวได้รับการอนุมัติจากหน่วยงานกำกับดูแลในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2008 ทำให้สแกนเนียกลายเป็นแบรนด์ลำดับที่เก้าในฟ็อลคส์วาเกินกรุ๊ป ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2015 ฟ็อลคส์วาเกินกรุ๊ปก็เข้าควบคุมหุ้นทั้งหมด 100% ในสกาเนีย ออเบีย และใน ค.ศ. 2018 Volkswagen Truck & Bus ได้เปลี่ยนชื่อเป็นทราตอน
สแกนเนียในประเทศไทย.
รถบรรทุกสแกนเนียคันแรกได้ถูกนำเข้ามาในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2529 โดยบริษัท โฟฟร้อนท์ (ประเทศไทย) จำกัด จากนั้นในปี พ.ศ. 2543 Scania CV AB ประเทศสวีเดน ได้เข้ามาลงทุนและจัดตั้งบริษัท สแกนเนีย สยาม จำกัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ลงทุนสร้างโรงงานประกอบในจังหวัดฉะเชิงเทราโดยแบ่งสายการประกอบรถบรรทุกและรถโดยสารออกจากกัน ในปี พ.ศ. 2552 ได้สร้างสำนักงานใหญ่แห่งใหม่เป็นทั้งสำนักงานขายและศูนย์บริการที่ครบวงจร ณ จังหวัดสมุทรปราการ บนเนื้อที่ 16 ไร่ ริมถนนบางนา-ตราด
ข้อถกเถียง.
ค่าปรับจากการฮั้วราคา.
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2017 สแกนเนียถูกสหภาพยุโรปสั่งปรับเป็นเงิน 880 ล้านยูโร (ประมาณ 8.45 พันล้านครูนาสวีเดน) ฐานมีส่วนร่วมในการฮั้วราคาเป็นเวลานานถึง 14 ปี สมาชิกอีก 5 รายในกลุ่มฮั้วราคานี้ ได้แก่ ไดม์เลอร์, ดัฟ, มัน, อีเวโก และวอลโว่/เรโนลต์ ได้ตกลงระงับข้อพิพาทกับคณะกรรมการไปแล้วตั้งแต่ ค.ศ. 2016
การดำเนินธุรกิจในรัสเซีย.
หลังรัสเซียบุกยูเครนในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 สแกนเนียได้ประกาศยุติการดำเนินงานในรัสเซียตั้งแต่วันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 2022 เป็นต้นไป เนื่องจากมาตรการคว่ำบาตรและข้อจำกัดการส่งออกที่กำหนดต่อรัสเซีย ทำให้ธุรกิจไม่มีกำไร ในเดือนมีนาคม สแกนเนียได้หยุดการส่งมอบรถบรรทุกและอะไหล่ให้แก่รัสเซีย รวมถึงหยุดการผลิตทั้งหมดในประเทศด้วย สแกนเนียประกาศขายสินทรัพย์ของบริษัทในรัสเซียเป็นมูลค่า 560 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นการยุบสาขาในรัสเซีย และได้ขายสินทรัพย์เหล่านั้นให้กับหุ้นส่วนท้องถิ่น
ผลิตภัณฑ์.
รถบรรทุกและยานพาหนะพิเศษ.
สแกนเนียพัฒนา ผลิต และจำหน่ายรถบรรทุกที่มีพิกัดน้ำหนักรวมของยานพาหนะ (GVWR) มากกว่า 16 ตัน (คลาส 8) ซึ่งมีไว้สำหรับการขนส่งทางไกล การกระจายสินค้าในระดับภูมิภาคและระดับท้องถิ่น ตลอดจนการขนส่งในการก่อสร้าง
ในปี พ.ศ. 2506 สแกนเนีย LB76 ได้สร้างชื่อเสียงให้กับสแกนเนีย-เวบิส นอกประเทศสวีเดน โดยเป็นหนึ่งในห้องโดยสารรถบรรทุกรุ่นแรก ๆ ที่ได้รับการทดสอบการชนอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ปัจจุบัน.
รถบรรทุกทั้งหมดของสแกนเนียในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มผลิตภัณฑ์รถบรรทุกสแกนเนีย (PRT-range) วางตลาดเป็นซีรีส์ที่แตกต่างกันตามความสูงของห้องโดยสาร
ในอดีต.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
รถบัสและรถโคช.
กลุ่มผลิตภัณฑ์รถบัสและรถโคชของสแกนเนียมุ่งเน้นไปที่แชสซีมาโดยตลอด โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อใช้ร่วมกับรถบัสและรถโคช แต่ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา เมื่อบริษัทยังคงเป็นที่รู้จักในชื่อสแกนเนีย-วาบิส พวกเขาได้ผลิตรถบัสสำเร็จสำหรับตลาดในสวีเดนและส่วนอื่น ๆ ของสแกนดิเนเวีย และสำหรับภูมิภาคหลักของยุโรปตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา
เครื่องยนต์ดีเซล.
นอกเหนือจากเครื่องยนต์รถบัสและรถบรรทุกแล้ว เครื่องยนต์อุตสาหกรรมและเครื่องยนต์ทางทะเลของสแกนเนียยังใช้ในชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าและในเครื่องจักรขนย้ายดินและการเกษตร ตลอดจนบนเรือและงานฝีมือเพื่อความบันเทิง
การมีส่วนร่วมของสแกนเนียในการผลิตเครื่องยนต์สันดาปภายในเกิดขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2440 เมื่อวิศวกร กุสตาฟ เอริกสัน (Gustav Erickson) ได้ออกแบบเครื่องยนต์สำหรับรถยนต์คันแรกของบริษัท ในช่วงหลายปีต่อมา สแกนเนียได้เติบโตขึ้นจนกลายเป็นหนึ่งในผู้ผลิตเครื่องยนต์ที่มีประสบการณ์มากที่สุดในโลก โดยไม่เพียงแต่สร้างเครื่องยนต์สำหรับรถบรรทุกและรถโดยสารเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการใช้งานทางทะเลและอุตสาหกรรมทั่วไปด้วย ซึ่งมีการส่งออกไปทั่วโลก
ปัจจุบัน.
ปีในวงเล็บคือปีที่ใช้งานในยานพาหนะเป็นครั้งแรก
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ในอดีต.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ฐานการผลิต.
ตารางด้านล่างนี้แสดงสถานที่ตั้งของโรงงานผลิตในปัจจุบัน และในอดีตของสแกนเนีย เนื่องจากปัจจุบันสแกนเนียเป็นเจ้าของส่วนใหญ่โดยฟ็อลคส์วาเกิน ตารางนี้จึงรวมข้อมูลอ้างอิงของเครือฟ็อลคส์วาเกินไว้ด้วย
"หมายเหตุ:" ช่องที่สองของตาราง 'รหัส VIN โรงงาน' ระบุไว้ในหลักที่ 11 ของหมายเลขประจำตัวยานพาหนะ 17 หลักของยานพาหนะ และรหัสโรงงานนี้จะกำหนดให้กับโรงงานที่ผลิตยานพาหนะที่สมบูรณ์เท่านั้น โรงงานชิ้นส่วนที่ไม่ได้ผลิตรถยนต์ครบชุดจะไม่มีรหัสประจำตัวโรงงานนี้ 
ในปี พ.ศ. 2558 สแกนเนียได้เปิดโรงงานในเอเชียแห่งแรกในเมืองบังกาลอร์ รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย โรงงานแห่งนี้ผลิตรถบัสและรถโค้ช
ในเดือนพฤศจิกายน พ ศ. 2563 สแกนเนียได้ซื้อบริษัทรถบรรทุก Nantong Gaokai ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองรู่เกา ทางตะวันออกของจีน เพื่อเริ่มแผนการผลิตรถยนต์ที่นั่น