เสือโคร่งมลายู

เสือโคร่งมลายู (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Panthera tigris jacksoni") เป็นประชากรเสือโคร่งของชนิดย่อย "Panthera tigris tigris" ที่มีถิ่นกำเนิดในมาเลเซียตะวันตก ประชากรของเสือโคร่งชนิดนี้อาศัยอยู่ในคาบสมุทรมลายูทางตอนใต้ถึงตอนกลาง และในบัญชีแดงไอยูซีเอ็นจัดให้เป็นสิ่งมีชีวิตที่เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์มาตั้งแต่ ค.ศ. 2015 ข้อมูลเมื่อ เมษายน 2014[ [update]] มีประชากรเสือโคร่งวัยผู้ใหญ่ชนิดที่ประมาณ 80 ถึง 120 ตัวที่มีโอกาสลดลงเรื่อย ๆ
เสือโคร่งชนิดนี้ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่าเสือโคร่งอินโดจีนตอนใต้ เพื่อแยกมันจากประชากรเสือโคร่งทางตอนเหนือของอินโดจีนที่มีความแตกต่างทางพันธุกรรมกับประชากรกลุ่มนี้
อนุกรมวิธาน.
"Felis tigris" เป็นชื่อวิทยาศาสตร์สำหรับเสือโคร่งที่ตั้งโดยคาร์ล ลินเนียสใน ค.ศ. 1758
มีการเสนอชื่อ "Panthera tigris corbetti" ใน ค.ศ. 1968 โดย Vratislav Mazák สำหรับชนิดย่อยของเสือโคร่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จากนั้นจึงมีการเสนอชื่อ "Panthera tigris jacksoni" ใน ค.ศ. 2004 ในฐานะชนิดย่อยจากการวิเคราะห์ทางพันธุกรรมที่ระบุความแตกต่างในดีเอ็นเอของไมโทคอนเดรียกับลำดับดีเอ็นเอของ "P. t. corbetti" นับตั้งแต่การปรับปรุงศาสตร์ด้านอนุกรมวิธานใน ค.ศ. 2017 เสือโคร่งมลายูถูกจัดให้เป็นประชากร "P. t. tigris" อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาทางพันธุกรรมที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2018 สนับสนุนเคลดชาติพันธุ์เดียว 6 ชนิดจากการวิเคราะห์การตรวจวิเคราะห์รหัสพันธุกรรมชนิดตัวอย่าง 32 ชนิด เสือโคร่งมลายูมีลักษณะแตกต่างจากขนิดตัวอย่างของเสือโคร่งเอเชียแผ่นดินใหญ่ชนิดอื่น ๆ ทำให้มีการสนับสนุนแนวคิด 6 ชนิดย่อย
ชื่อ.
เมื่อมีการยอมรับประชากรเสือในคาบสมุทรมลายูเป็นชนิดย่อยต่างหากใน ค.ศ. 2004 ประธาน "Malaysian Association of Zoos, Parks and Aquaria" โต้แย้งว่าเสือชนิดย่อยใหม่นี้ควรมีชื่อว่า "Panthera tigris malayensis" เพื่อสะท้อนถึงภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ในขอบเขตนี้ เพื่อเป็นการประนีประนอม ทำให้มีการตั้งชื่อทั่วไปว่า "เสือโคร่งมลายู" และชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "jacksoni" ซึ่งยกย่องปีเตอร์ แจ็กสัน นักอนุรักษ์เสือโคร่ง ถึงกระนั้น ผู้เขียนคนอื่น ๆ ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ของเสือโคร่งชนิดย่อยนี้ว่า "P. t. malayensis"
รูปลักษณ์.
ไม่มีความแตกต่างที่เห็นได้ชัดระหว่างเสือโคร่งมลายูกับเสือโคร่งอินโดจีนที่มีการเปรียบเทียบชนิดตัวอย่างในสองภูมิภาคที่กระโหลกศีรษะหรือขนสัตว์ ทำให้ไม่มีการจัดชนิดต้นแบบ เสือโคร่งมลายูมีขนาดเล็กกว่าเสือโคร่งเบงกอล โดยวัดจากขนาดเพศผู้ 11 ตัวและเพศเมีย 8 ตัว ความยาวเฉลี่ยของเสือชนิดนี้คือ ส่วนเพศเมียอยู่ที่ 
ความยาวของร่างกายเสือเพศเมีย 16 ตัวในรัฐตรังกานูอยู่ในขอบเขต และเฉลี่ยที่ ความสูงของเสืออยู่ที่ และมีน้ำหนักร่างกายที่ ส่วนข้อมูลของเสือเพศผู้ 21 ตัว ระบุความยาวที่ ซึ่งเฉลี่ยที่ ความสูงของเสืออยู่ที่ และมีน้ำหนักร่างกายที่ 
ที่อยู่อาศัย.
ขอบเขตทางภูมิศาสตร์ระหว่างเสือโคร่งมลายูกับเสือโคร่งอินโดจีนยังไม่เป็นที่กระจ่าง เนื่องจากประชากรเสือโคร่งในมาเลเซียตอนบนมีความใกล้ชิดกับเสือโคร่งในภาคใต้ของประเทศไทย
เสือโคร่งเคยมีชุกชุมบนเกาะสิงคโปร์ในคริสต์ทศวรรษ 1830 โดยอาศัยอยู่ในป่าทึบและมีผู้พบเห็นมันข้ามช่องแคบยะโฮร์ มีรายงานการโจมตีมนุษย์ของเสือโคร่งอย่างร้ายแรงครั้งแรกใน ค.ศ. 1831 ในช่วงนั้นการล่าเสือถือเป็นกีฬาชนิดหนึ่ง การขยายพื้นที่เพาะปลูกบนเกาะสิงคโปร์นำไปสู่การเผชิญหน้าระหว่างมนุษย์และเสือโคร่งมากขึ้น มีรายงานการโจมตีของเสือโคร่งเป็นรายวันในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1840 หน่วยงานท้องถิ่นจัดตั้งค่าหัวเสือโคร่ง และประชากรเสือโคร่งในสิงคโปร์จึงลดลงอย่างมาก เสือโคร่งถูกกำจัดจากเกาะสิงคโปร์ในคริสต์ทศวรรษ 1950 และเสือตัวสุดท้ายถูกยิงใน ค.ศ. 1932
ในประเทศมาเลเซีย มีรายงานสัญญาณเสือโคร่งในทุ่งพืชพันธุ์ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1991 ถึง 2003 พื้นที่เกษตรกรรมนอกป่าในรัฐกลันตัน, รัฐตรังกานู, รัฐปะหัง และรัฐยะโฮร์ กับที่อยู่อาศัยริมชายฝั่งหลายแห่งนอกป่าในรัฐปะหัง, รัฐเปรัก, รัฐกลันตัน, รัฐตรังกานู และรัฐยะโฮร์ แม่น้ำสายหลักส่วนใหญ่ที่ไหลลลงทะเลจีนใต้มีหลักฐานของเสือโคร่ง ในทางตรงกันข้าม แม่น้ำที่ไหลลงช่องแคบมะละกาทางตะวันตกกลับไม่พบหลักฐานนี้ ขนาดแหล่งที่อยู่อาศัยของเสือทั้งหมดคือ ซึ่งประกอบด้วยที่อยู่อาศัยที่ยืนยันได้ บริเวณที่คาดว่าเป็นที่อยู่อาศัย และบริเวณที่มีความเป็นไปได้ พื้นที่คุ้มครองทั้งหมดที่มีขนาดใหญ่กว่า มีเสือโคร่งในนั้น
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2014 องค์กรอนุรักษ์สองแห่งประกาศว่า ในการสำรวจด้วยกล้องดักถ่ายภาพสัตว์ป่า 7 กล้องในสถานที่ที่แยกต่างหาก 3 แห่งใน ค.ศ. 2010 ถึง 2013 ได้สร้างจำนวนประมาณการของประชากรที่หลงเหลืออยู่ที่ 250–340 ตัว การลดลงหมายถึงประชากรอาจเลื่อนไปอยู่ในระดับ "เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์" ในบัญชีแดงไอยูซีเอ็น ณ ค.ศ. 2019 การรุกล้ำและการล่าเหยื่อทำให้ประชากรเสือโคร่งในป่าสงวนเบอลุม-เตอเมอโงร์ลดลงประมาณ 60% ภายในเวลา 7–8 ปี จากประมาณ 60 ตัว เหลือเพียง 23 ตัว
ภัยคุกคาม.
การกระจัดกระจายของถิ่นที่อาศัยจากโครงการพัฒนาและการเกษตรเป็นภัยคุกคามร้ายแรง ในช่วง ค.ศ. 1988 ถึง 2012 พื้นที่ป่าตามธรรมชาติในมาเลเซียตะวันตกประมาณ ถูกทำลาย โดยพื้นที่เกือบ ถูกแปลงเป็นสวนอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ โดยหลักผลิตต้นปาล์มน้ำมัน มีพื้นที่ประมาณ เป็นที่อยู่อาศัยของเสือโคร่ง
การล่าสัตว์ทางการค้าเกิดขึ้นในระดับที่แตกต่างกันไปตามรัฐ ในประเทศมาเลเซียเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีตลาดภายในประเทศจำนวนมากที่ขายเนื้อเสือและยาที่ผลิตจากกระดูกเสือ ในช่วง ค.ศ. 2001 ถึง 2012 มีการตรวจยึดส่วนร่างกายของเสือโคร่งอย่างน้อย 100 ตัวในประเทศมาเลเซีย ใน ค.ศ. 2008 ตำรวจพบลูกเสือโคร่งแช่แข็ง 19 ตัวในสวนสัตว์ ใน ค.ศ. 2012 มีการยึดหนังและกระดูกเสือโคร่ง 22 ตัว ความต้องการส่วนร่างกายของเสือโคร่งที่ใช้ในแพทย์แผนจีนดึงดูดผู้ลอบล่าสัตว์จากเวียดนาม ไทย และกัมพูชา ในช่วง ค.ศ. 2014 ถึง 2019 หน่วยต่อต้านการล่าสัตว์ถอนกับดักประมาณ 1,400 อันในพื้นที่คุ้มครอง
วัฒนธรรม.
เสืองโคร่งมลายูเป็นสัตว์ประจำชาติของประเทศมาเลเซีย
ส่วนในซันโดกัน วรรณกรรมโจรสลัดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของ Emilio Salgari ตัวละครเอกมีฉายาว่า "The Tiger of Malaysia"