pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อนิเมะและมังงะเด็ก

อนิเมะและมังงะเด็ก(; โรมาจิ: "Kodomo Muke/Kodomo Manga") หมายถึง อนิเมะและมังงะที่มีเด็กและเยาวชนที่มีอายุระหว่าง 1- 2 ปี เป็นกลุ่มเป้าหมายหลัก การ์ตูนเหล่านี้จึงไม่มีความรุนแรง หรือความลามกอนาจารอยู่เลย โดยอาจสร้างขึ้นมาเพื่อการศึกษา เพื่อให้ความบันเทิง หรือเพื่อเป็นการโฆษณาของเล่นทางอ้อม และอาจแบ่งย่อยออกได้เป็นการ์ตูนสำหรับเด็กผู้ชาย และการ์ตูนสำหรับเด็กผู้หญิง
การ์ตูนสำหรับเด็กผู้ชายในปัจจุบันส่วนมากมีตัวละครหลักเป็นเด็กอายุประมาณ 2-3 ปี และมักมีเนื้อหาเกี่ยวกับการผจญภัยหรือการแข่งขัน "กีฬา" ด้วยของเล่น เช่น รถแข่ง ลูกข่าง เป็นต้น หุ่นยนต์ยักษ์และสัตว์ประหลาดเป็นสิ่งที่พบได้ทั่วไปในการ์ตูนประเภทนี้ เนื้อเรื่องส่วนมากจะเป็นไปในทำนองว่า เด็กธรรมดากลุ่มหนึ่งได้รับหุ่นยนต์ สัตว์ประหลาดผู้ช่วย หรืออุปกรณ์วิเศษอย่างหนึ่งมา และต้องใช้สิ่งนั้นต่อสู้เพื่อพิทักษ์ความสงบสุขของโลกหรือดินแดนวิเศษอีกดินแดนหนึ่ง
การ์ตูนสำหรับเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่มักอยู่ในแนวสาวน้อยเวทมนตร์ กล่าวคือเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งหรือกลุ่มหนึ่งซึ่งมักอยู่ ป.4-ม.3 ได้รับพลังวิเศษอย่างหนึ่งมาและต้องใช้พลังนั้นต่อสู้กับผู้ร้าย หรือไม่ก็ช่วยเหลือเพื่อนและคนที่อยู่รอบข้าง สาวน้อยเวทมนตร์ทุกคนมักจะมีคฑาหรือตลับวิเศษใช้สำหรับแปลงร่างและเสกคาภา และผู้ช่วยเป็นสัตว์ประหลาดตัวเล็กน่ารัก
ธนาคารศรีนคร

ธนาคารศรีนคร เป็นธนาคารพาณิชย์ เปิดดำเนินกิจการเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2493 ในอดีตใช้ชื่อว่า "ธนาคารสิงขร" โดยมีจอมพล ป.พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น เป็นประธานในพิธีเปิด ณ อาคารเลขที่ 84 ถนนยุคล 2 ตำบลจักรวรรดิ อำเภอสัมพันธวงศ์ จังหวัดพระนคร
คณะผู้ก่อตั้งประกอบด้วย พระยาโทณวณิกมนตรี (วิสุทธิ์ โทณวณิก) นายอื้อจือเหลียง นายอุเทน เตชะไพบูลย์ พระยาจินดารักษ์ (จำลอง สวัสดิ์-ชูโต) นายเกียรติ ศรีเฟื่องฟุ้ง และสำนักงานรัฐมนตรี โดยมีวัตถุประสงค์เบื้องต้น เพื่อส่งเสริมการออมทรัพย์ของประชาชนให้เป็นปึกแผ่น และนำเงินออมเหล่านั้นมาพัฒนาให้เกิดประโยชน์สร้างสรรค์ เป็นต้นว่า ให้กู้ยืมแก่กิจการอุตสาหกรรม, พาณิชยกรรมทั้งในและต่างประเทศ, ภาคเกษตรกรรม และวิสาหกิจอื่น ๆ
การดำเนินกิจการ.
แรกเริ่มดำเนินการ ธนาคารศรีนคร เป็นอาคารพาณิชย์ 4 ชั้น 4 คูหา มีพนักงาน 58 คน มีบริการเงินฝาก 2 ประเภท คือ ประเภทกระแสรายวัน และประเภทฝากประจำ มีทุนจดทะเบียน 10 ล้านบาท
กิจการของธนาคารรุ่งเรืองขึ้นเป็นลำดับ ธนาคารจึงได้ดำเนินการขยายกิจการสาขา โดยเปิดสาขาสามแยกขึ้นเป็นแห่งแรก เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 และในเดือนธันวาคมปีนั้น ก็ได้เปิดสาขาอีก 3 แห่งคือ สาขาบางลำภู, สาขาบางรัก และสาขาประตูน้ำ ในปีต่อ ๆ มาได้เปิดเพิ่มอีกหลายสาขาทั่วกรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ 2512 ธนาคารได้ขยายกิจการสาขาไปยังส่วนภูมิภาคเป็นครั้งแรก โดยได้เริ่มเปิดสาขาหาดใหญ่ เป็นสาขาแรกในส่วนภูมิภาค และได้ขยายกิจการสาขาตามจังหวัดต่าง ๆ อีกมากกว่า 177 สาขาทั่วประเทศ
ในปี พ.ศ. 2513 คณะกรรมการธนาคารได้เริ่มโครงการขยายกิจการธนาคารให้กว้างขวางขึ้น โดยได้จัดซื้อที่ดินบริเวณสวนมะลิ จำนวน 3 ไร่ เพื่อสร้างอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ และได้ทำพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2513 ซึ่งธนาคารได้กระทำพิธีเปิดอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่อย่างเป็นทางการ ณ อาคารเลขที่ 2 ถนนเฉลิมเขตร์ 4 สวนมะลิ แขวงวัดเทพศิรินทร์ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2519 โดยสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสน์) เป็นองค์ประธานในพิธี สำนักงานใหญ่ของธนาคารเป็นอาคารสูง 16 ชั้น
ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2545 ธนาคารศรีนคร ได้ยุบรวมกิจการเข้ากับธนาคารนครหลวงไทย (ปัจจุบันคือธนาคารทหารไทยธนชาต) ตามประกาศกระทรวงการคลัง เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2545
สัญลักษณ์ของธนาคาร.
ตั้งแต่เริ่มกิจการ ธนาคารศรีนครได้ใช้ตราสัญลักษณ์เป็นภาพประตูสวัสดิโสภามีวงกลมล้อมรอบ มีชื่อธนาคารเป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ภายหลังเปลี่ยนเป็นรูปสามเหลี่ยมครอบตรามีรูปประตูเป็นรูปคล้ายบ้าน ด้านล่างมีคำว่า ธนาคารศรีนคร เป็นสีฟ้า ซึ่งเริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2530
คำขวัญเดิมของธนาคารคือ "เมียคือศรีบ้าน ธนาคารคือศรีนคร" และคำขวัญสุดท้ายก่อนควบรวมกิจการคือ "บริการเพื่อท่าน สร้างสรรค์เพื่อสังคม"
เภาเจ๋ง

เภาเจ๋ง  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นหลวงจีนอาศัยอยู่ในวัดที่ด่านกิสุยก๋วน เมื่อครั้งที่กวนอูฝ่าด่านทั้งห้า พาพี่สะใภ้ไปหาเล่าปี่ เมื่อถึงด่านกิสุยก๋วนที่มี[เปี๋ยนฮี]รักษาการอยู่ ได้เชิญกวนอูไปพัก เภาเจ๋งได้ยื่นดาบให้กวนอูดูว่ามีมือสังหารอยู่ กวนอูจึงสังหารเปี๋ยนฮี แล้วลาเภาเจ๋งไป เมื่อกวนอูถูกประหารชีวิตโดยซุนกวน ได้เจอกับเภาเจ๋ง เภาเจ๋งบอกกับกวนอูว่าแม่ทัพที่ท่านสังหารไป จะไปเอาหัวกับใคร กวนอูทราบแล้วลาจากไป
ร็อคแมน

ร็อคแมน (; โรมาจิ: "Rokkuman"; : รกกุมัง) หรือ เมกะแมน  เป็นแฟรนไชส์วิดีโอเกมของแคปคอม ซึ่งมีตัวละครหลักคือ ร็อคแมน และตัวละครอื่น ๆ วิดีโอเกมร็อคแมนที่ออกจำหน่ายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2530 เป็นเกมสำหรับเครื่องแฟมิคอม และหลังจากนั้นก็มีเกมต่าง ๆ ออกจำหน่ายมากกว่า 50 เกม สำหรับเครื่องเล่นเกมหลากหลายประเภท จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2553 แคปคอมได้จำหน่ายวิดีโอเกมร็อคแมนไปแล้วกว่า 29 ล้านชุด ทำให้เป็นแฟรนไชส์ที่ออกดอกออกผลมากที่สุดของบริษัท
วิดีโอเกมร็อคแมนชุดดั้งเดิมประกอบด้วยเกมหลัก 10 เกม ตั้งแต่ ร็อคแมน จนถึง ร็อคแมน 10 และเกมเสริมอื่น ๆ ทั้งบนพีซีและบนเครื่องเล่นเกมพกพาอย่างเกมบอย โดยเกมชุดนี้ถือเป็นจุดกำเนิดเรื่องราวของร็อคแมนที่เป็นตัวละครแบบดั้งเดิม แต่ในขณะเดียวกันแคปคอมก็ออกเกมชุดอื่น ๆ ที่แสดงเรื่องราวในเวลาถัด ๆ มา ไม่ว่าจะเป็นเกมชุดร็อคแมน X เกมชุดร็อคแมนซีโร่ เกมชุดร็อคแมน ZX และเกมชุดร็อคแมนแดช เกมชุดเหล่านี้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวละครต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นบนเส้นเวลาเดียวกัน นอกจากนี้แล้วยังมีเกมชุดร็อคแมนเอ็กเซ่ และเกมชุดริวเซย์ โนะ ร็อคแมน ที่เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนอีกเส้นเวลาหนึ่งบนโลกที่ต่างออกไป โดยเรื่องราวในริวเซย์ โนะ ร็อคแมน เกิดขึ้นสองศตวรรษหลังเรื่องราวในร็อคแมนเอ็กเซ่
เส้นเวลา.
เนื้อเรื่องทั้งหมด ของร็อคแมนนั้นได้รับการเปิดเผยว่าอยู่บนโลกใบเดียวกัน ยกเว้นภาคร็อคแมนเอ็กเซ่และริวเซย์โนะร็อคแมน ซึ่งแยกออกมาเป็นอีกโลกหนึ่ง
ส่วนร็อคแมนเอ็กเซ่ ก็ดำเนินเรื่องในอีกโลกหนึ่ง โดยริวเซย์โนะร็อคแมนดำเนินเรื่องต่อมาในอีก 200 ปี
รายชื่อเกมในซีรีส์ต่างๆ.
ร็อคแมนนั้นเป็นเกมที่ได้รับความนิยมอย่างสูงทั่วโลก โดยเฉพาะจากแนวคิดที่ใช้อาวุธของบอสตัวหนึ่งโจมตีบอสอีกตัวหนึ่ง จนทำให้ร็อคแมนได้แตกเนื้อเรื่องออกเป็นเกมชุดหลายเกม อันได้แก่
อนินทิตา อาขุบุตร

คุณหญิงอนินทิตา อาขุบุตร นามเดิม เสงี่ยม นาวีเสถียร (27 กรกฎาคม พ.ศ. 2448 — 15 สิงหาคม พ.ศ. 2507) เป็นนางละครและนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงหญิงคนแรกของสยามจากภาพยนตร์เรื่อง "นางสาวสุวรรณ" (2466) ภายหลังเธอได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า "อนินทิตา"
ประวัติ.
ประวัติตอนต้น.
คุณหญิงอนินทิตา เกิดเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2448 มีนามเดิมว่า เสงี่ยม นาวีเสถียร เป็นบุตรคนที่สองของเสวกโท พระยานาวีวราสา (ยืน นาวีเสถียร) กับคุณหญิงแดง นาวีวราสา มีพี่น้องร่วมบิดามารดาอีก 7 คน หนึ่งในนั้นคือพลเอกจิตติ นาวีเสถียร ในวัยเด็กได้เข้าศึกษากับครูชื่อนายเปลี่ยนและนายนาก ซึ่งเป็นน้า ต่อมาบิดาจึงฝากตัวเธอเรียนรำละครกับพระนมทัต พึ่งบุญ ณ อยุธยา จากนั้นจึงเข้าไปอยู่ในวังและฝึกรำละครกับท้าวศรีสุนทรนาฏ (แก้ว พนมวัน ณ อยุธยา)
ในปี พ.ศ. 2457 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งละครหลวงฝ่ายหญิงขึ้นในราชสำนัก และทรงพระกรุณาให้บรรดาข้าราชการชั้นผู้ใหญ่นำธิดาของตนมาถวายตัวเข้าอยุ่ในสังกัดละครหลวงดังกล่าว ในเวลานั้นพระยานาวีวราสานำนางสาวเสงี่ยมไปเฝ้าฯ ถวายตัวอยู่ในละครหลวง และได้รับเงินเดือนพระราชทาน เดือนละ 6 บาท, 8 บาท และ 15 บาท ตามลำดับ
การแสดงภาพยนตร์.
อนินทิตาได้รับการคัดเลือกให้แสดงภาพยนตร์ เรื่อง "นางสาวสุวรรณ" ซึ่งเป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกของไทย อำนวยการสร้าง เขียนบท และกำกับโดยเฮนรี แมคเร ชาวสหรัฐอเมริกา เข้ามาถ่ายทำในประเทศไทย โดยได้รับพระบรมราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้กรมรถไฟหลวง และกรมมหรสพหลวงอำนวยความสะดวกในการถ่ายทำ โดยภาพยนตร์เข้าฉายที่สหรัฐก่อนแล้วหลังจากนั้นจึงเข้าฉายในประเทศไทย แต่เมื่อฉายไปได้ 3 วันฟิล์มก็ได้สูญหายไป
พ.ศ. 2467 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนเสงี่ยมเป็นที่นางพระกำนัล และได้รับพระราชทานนามใหม่จาก "เสงี่ยม" เป็น "อนินทิตา" และอนินทิตาก็สนองพระเดชพระคุณต่อจนสิ้นรัชกาล
หลังการสวรรคตของรัชกาลที่ 6 อนินทิตาเป็นหนึ่งในพระพี่เลี้ยงที่ทำหน้าที่ในการอภิบาลสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี พระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และอนินทิตายังได้รับพระราชทานเงินเลี้ยงชีพตามที่มีรายชื่ออยู่ในพระราชพินัยกรรมของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เดือนละ 120 บาท ตลอดมา จนกระทั่งออกจากวังเพื่อทำการสมรสกับพลตำรวจตรี เนื่อง อาขุบุตร เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 จึงได้งดจ่ายเงินดังกล่าว
ชีวิตส่วนตัว.
อนินทิตาสมรสกับพลตำรวจตรี เนื่อง อาขุบุตร บุตรของรองอำมาตย์โท หลวงประชากรบริรักษ์ (เจิม อาขุบุตร) และเผื่อน ประชากรบริรักษ์ เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 โดยมีสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงประกอบพิธีสมรสประทานที่วังวรดิศ ทั้งสองมีบุตร-ธิดาด้วยกันทั้งหมด 7 คน ได้แก่
การสงครามเคมี

สงครามเคมี หรือ อาวุธเคมี  คือการใช้คุณสมบัติอันเป็นพิษของสารเคมีในการเป็นอาวุธเพื่อการสังหาร, สร้างความบาดเจ็บ หรือ สร้างความพิการให้แก่ศัตรู
ประเภทของสงครามนี้แตกต่างจากการใช้อาวุธสามัญ (conventional weapons) หรือ อาวุธนิวเคลียร์ เพราะการทำลายโดยสารเคมีมิได้เกิดจากแรงระเบิด
อาวุธเคมีจัดอยู่ในประเภทอาวุธเพื่อการทำลายล้างสูงโดยสหประชาชาติและการผลิตก็เป็นการผิดกฎอนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมี (Chemical Weapons Convention) ของปี ค.ศ. 1993 แต่การใช้พิษของสิ่งมีชีวิต (organism) เป็นอาวุธไม่ถือว่าเป็นอาวุธเคมีแต่เป็นอาวุธชีวภาพ
ความหมาย.
สงครามเคมีแตกต่างจากการใช้อาวุธสามัญ หรือ อาวุธนิวเคลียร์ เพราะเป็นการทำลายที่เกิดจากคุณสมบัติของสารเคมี ที่มิได้เกิดจากแรงระเบิด หรือการใช้พิษของสิ่งมีชีวิตเป็นอาวุธเช่นการใช้เชื้อแอนแทรกซ์ก็ไม่ถือว่าเป็นอาวุธเคมีแต่เป็นอาวุธชีวภาพ แต่การใช้พิษที่ผลิตจากสิ่งมีชีวิต เช่น botulinum toxin, ricin, and saxitoxin ถือว่าเป็นอาวุธเคมีภายใต้คำนิยามของอนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมี ตามข้อตกลงในอนุสัญญาสารเคมีไม่ว่าจะมีที่มาอย่างใดก็ถือว่าเป็นอาวุธเคมีทั้งสิ้น นอกจากว่าจะเป็นการใช้โดยวัตถุประสงค์ที่มิได้ห้ามตามรายละเอียดที่ระบุไว้ใน General Purpose Criterion
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้มีการสะสมอาวุธเคมีด้วยกันทั้งสิ้น 70 ชนิด ตามอนุสัญญาสารเคมีที่มีพิษพอที่จะใช้เป็นอาวุธหรืออาจจะใช้ในการผลิตอาวุธเคมี แบ่งออกเป็นสามประเภทตามวัตถุประสงค์ของอาวุธ:
* อาวุธเคมีประเภท 1 (CWC Schedule 1) – คือประเภทของอาวุธเคมีที่แทบจะไม่มีการใช้ที่ถูกต้อง อาวุธเคมีประเภทนี้สามารถใช้ได้เฉพาะในการผลิตหรือใช้ในการค้นคว้า, การแพทย์, การเภสัชกรรม หรือ การป้องกัน (ในการทดลองเครื่องตรวจอาวุธเคมี หรือเครื่องแต่งกายที่ใช้ในการป้องกันจากอาวุธ) ตัวอย่างของอาวุธเคมีในกลุ่มนี้ก็ได้แก่ nerve agents, ricin, lewisite and แก๊สมัสตาร์ด ผู้ผลิตมากกว่า 100 กรัมต้องยื่นคำร้องขออนุญาตจากองค์การเพื่อการห้ามอาวุธเคมี (Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons (OPCW)) และแต่ละประเทศสามารถสะสมอาวุธเคมีได้ไม่เกินประเทศละหนึ่งตัน
* อาวุธเคมีประเภท 2 (CWC Schedule 2) – คือประเภทของอาวุธเคมีที่ไม่มีประโยชน์ในการใช้สอยทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่แต่อาจจะมีประโยชน์สำหรับการใช้สอยจำนวนน้อย ตัวอย่างของอาวุธเคมีในกลุ่มนี้ก็ได้แก่ ไดเม็ทธิล เม็ทธิลฟอสโฟเนท (dimethyl methylphosphonate) หรือ ไธโอไดกลิคอล (Thiodiglycol) ซึ่งเป็นสารเคมีที่ใช้ในการทำแก๊สมัสตาร์ด แต่ก็ใช้ในการเป็นสารละลายสำหรับทำหมึกด้วย
* อาวุธเคมีประเภท 3 (CWC Schedule 3) – คือประเภทของอาวุธเคมีที่มีประโยชน์ต่อการใช้สอยทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ตัวอย่างของอาวุธเคมีในกลุ่มนี้ก็ได้แก่ ฟอสจีน (phosgene) และ คลอโรพิคริน (chloropicrin) สารเคมีทั้งสองต่างก็ได้รับการใช้ในการผลิตอาวุธเคมี แต่ฟอสจีนเป็นสารเคมีที่มีความสำคัญในการผลิตพลาสติก และ คลอโรพิครินในการใช้เป็นตัวฉีดรม (fumigant) ในกรณีนี้ผู้ผลิตต้องแจ้งองค์การเพื่อการห้ามอาวุธเคมี และทางองค์การมีสิทธิที่จะตรวจสอบโรงงานที่ผลิตมากกว่า 30 ตันต่อปี
คอสแซ็ก

คอสแซ็ก (;) เดิมเป็นสมาชิกของกลุ่มทหารในยูเครนและทางตอนใต้ของรัสเซีย แต่ที่มาของคอสแซ็กยังคงเป็นหัวข้อที่ถกเถียงกันในบรรดานักวิชาการอยู่
ในตอนปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 15 กลุ่มคอสแซ็กซาปอริฌเฌีย (Zaporozhian Cossacks) ก็ได้ก่อตั้งกองทหารคอสแซ็ก (Cossack host) ขึ้นในทุ่งหญ้าสเตปป์ในยูเครน  ในบริเวณแม่น้ำนีเปอร์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 กลุ่มคอสแซ็กดอน (Don Cossacks) ก็ได้ก่อตั้งกองทหารคอสแซ็กขึ้นอีกกองหนึ่งในบริเวณลุ่มแม่น้ำดอน กองทหารคอสแซ็กกองอื่น ๆ ก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นต่อมาทางตอนใต้ของเทือกเขายูราล, ไซบีเรีย และคอเคซัส
คอสแซ็กนีเปอร์แห่งยูเครนมีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณหมู่เกาะนีเปอร์ที่มีการสร้างเสริมการป้องกันทางทหาร เดิมคอสแซ็กเป็นอาณาจักรบริวารของเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย แต่ความกดดันทางสังคมและศาสนาจากเครือจักรภพทำให้คอสแซ็กประกาศตนเป็นรัฐเฮตม่านคอสแซ็ก (Cossack Hetmanate) อิสระจากโปแลนด์-ลิทัวเนีย โดยการริเริ่มการลุกฮือคแมลนึตสกึย (Khmelnytskyi Uprising) ภายใต้การนำของบอห์ดัน คแมลนึตสกึย ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในปี ค.ศ. 1654 คอสแซ็กก็ลงนามในสนธิสัญญาเพเรยาสลาฟและอาณาจักรซาร์แห่งรัสเซียที่เป็นผลให้รัฐต่าง ๆ ในเครือรัฐเฮตม่านคอสแซ็กตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของรัสเซียต่อมาอีกสามร้อยปี
คอสแซ็กดอนผู้ตกลงเป็นพันธมิตรกับอาณาจักรซาร์แห่งรัสเซียเริ่มรุกรานและยึดดินแดนต่าง ๆ ในบริเวณแม่น้ำวอลกา, ไซบีเรียทั้งหมด, แม่น้ำยูราล และ แม่น้ำเทอเร็คมาเป็นอาณานิคม
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 นโยบายการขยายดินแดนของจักรวรรดิรัสเซียก็หันมาพึ่งความภักดีของคอสแซ็ก ที่สร้างความกดดันให้แก่คอสแซ็กผู้ที่นิยมการดำรงชีวิตอย่างอิสระ ซึ่งในที่สุดก็ทำให้เกิดการปฏิวัติที่นำโดย สเตงคา ราซิน, คอนดราตี บุลาวิน และ เยเมลิยัน พูกาเชฟ เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 คอสแซ็กก็เปลี่ยนไปมีฐานะพิเศษ ที่ทำหน้าที่เป็นทหารประจำการชายแดนทั้งชายแดนระดับชาติและชายแดนระหว่างชนเผ่าต่าง ๆ และเป็นผู้ส่งกองกำลังในการสนับสนุนปัญหาขัดแย้งทางทหารต่าง ๆ เช่นในสงครามรัสเซีย-ตุรกี เป็นการแลกเปลี่ยนกับความเป็นอิสระทางสังคมในการปกครองตนเอง ที่ทำให้เกิดการสร้างสามัญทัศน์ที่เกี่ยวกับคอสแซ็กกันไปต่าง ๆ นานาในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทั้งในจักรวรรดิรัสเซีย และในรัฐบาลภาพในของตนเอง
ระหว่างสงครามกลางเมืองรัสเซีย ภูมิภาคต่าง ๆ ของคอสแซ็กกลายเป็นศูนย์กลางของขบวนการขาว (White movement) ในการต่อต้านพรรคบอลเชวิค คอสแซ็กดอนและคอสแซ็กคูบันถึงกับก่อตั้งรัฐอิสระขึ้นอยู่พักหนึ่ง เมื่อกองทัพแดงได้รับชัยชนะ คอสแซ็กก็ตกอยู่ในสภาวะอดอยาก และ ได้รับการกดขี่จากผู้เป็นปฏิปักษ์
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองคอสแซ็กก็ต่อสู้ให้กับทั้งฝ่ายสหภาพโซเวียต และฝ่ายนาซีเยอรมนี ที่เป็นผลให้เกิด 'กรณีทรยศต่อคอสแซ็ก' (Betrayal of Cossacks) ขึ้นโดยฝ่ายพันธมิตรหลังสงคราม เมื่อสหภาพโซเวียตทำการสังหารคอสแซ็กที่ถูกส่งกลับมารัสเซียโดยฝ่ายพันธมิตรตามนโยบายการกดขี่คอสแซ็ก แต่หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตเป็นต้นมา ชีวิตและปรัชญาของความเป็นคอสแซ็กก็กลับมาเป็นที่นิยมกันในรัสเซียขึ้นอีกครั้ง ในกองทัพรัสเซียถึงกับมีกองทหารพิเศษของคอสแซ็ก คอสแซ็กกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของสังคมร่วมสมัย และมีองค์การของตนเองในรัสเซีย คาซัคสถาน ยูเครน และในประเทศอื่น ๆ 
ที่มาของคำว่าคอสแซ็ก.
คำว่า "Cossack" เข้ามาในภาษาอังกฤษจากคำว่า "Cosaque" ในภาษาฝรั่งเศส ที่แผลงมาจากภาษาเตอร์กิกเดิมว่า "qazaq" ที่แปลว่า "นักผจญภัย" หรือ "คนอิสระ" นอกจากนั้นคอสแซ็ก (Qazaqlar) ก็ยังเป็นผู้พิทักษ์ชายแดนในอาณาจักรข่านคาซาน (Khanate of Kazan)
สนธิสัญญาฮาเดียช

สนธิสัญญาฮาเดียช  เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามที่เมืองฮาเดียชเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1658 ระหว่างตัวแทนฝ่ายเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียกับฝ่ายคอสแซค กำหนดให้ยกสถานะชาวคอสแซคและชาวรูเทเนียนให้มีสถานะเท่าเทียมกับชาวโปแลนด์และลิทัวเนียในสหภาพโปแลนด์-ลิทัวเนีย และเปลี่ยนสถานะเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย เป็นเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย-รูเทเนีย
อิสราเฮล ฟาน เม็คเคอเน็ม

อิสราเฮล ฟาน เม็คเคอเน็ม  (ราว ค.ศ. 1445 - ค.ศ. 1503) เป็นช่างแกะพิมพ์ชาวเยอรมันผู้มีผลงานจำนวนมากในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการพิมพ์ภาพพิมพ์ของจิตรกรชั้นครู ฟาน เม็คเคอเน็มเริ่มงานอาชีพตั้งแต่ปี ค.ศ. 1465 และดำเนินงานต่อมาจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1503
แกลมร็อก

แกลมร็อก  เป็นดนตรีร็อกประเภทหนึ่งที่พัฒนาในสหราชอาณาจักรในต้นทศวรรษที่ 1970s 
ซึ่งนักร้องและวงดนตรีมักจะนิยมในการ "แต่งหน้า" "ทำผม" และแต่งตัวด้วยชุดที่ดูแปลกประลาด แกลมร็อกที่เป็นที่รู้จักและมีชื่อดังอย่างเช่น เดวิด โบวี,
ฌ็อง-บาติสต์-ซีเมอง ชาร์แด็ง

ฌ็อง-บาติสต์-ซีเมอง ชาร์แด็ง (2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1699 - 6 ธันวาคม ค.ศ. 1779) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพนิ่ง
ชาร์แด็งผู้เกิดและใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในในปารีสเป็นบุตรของช่างทำตู้ ชาร์แด็งพำนักอยู่ที่เลฟต์แบงก์จนกระทั่งปี ค.ศ. 1757 เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสพระราชทานห้องเขียนภาพในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ชาร์แด็งทำสัญญาสมรสกับมาร์เกอริต แซ็งตาร์ในปี ค.ศ. 1723 แต่ไม่ได้ทำการสมรสจนกระทั่งในปี ค.ศ. 1731 ชาร์แด็งฝึกงานกับจิตรกรประวัติศาสตร์ปีแยร์-ฌัก กาแซ็ส และนอแอล-นีกอลา กัวแปล และในปี ค.ศ. 1724 ก็ได้เป็นมาสเตอร์ของสถาบันแซ็ง-ลุก
หลังจากการเสนอภาพ "The Ray" ในปี ค.ศ. 1728 ชาร์แด็งก็ได้รับเข้าเป็นสมาชิกของราชสถาบันจิตรกรรมและประติมากรรม ปีต่อมาชาร์แด็งก็ลาออกจากสถาบันแซ็ง-ลุก
เอดัวร์ วุยยาร์

เอดัวร์ วุยยาร์ (11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1868 - 21 มิถุนายน ค.ศ. 1940) เป็นจิตรกรและช่างพิมพ์ชาวฝรั่งเศสในกลุ่มกลุ่มนาบีส์ซึ่งเป็นกลุ่มศิลปินอาวองการ์ดของอิมเพรสชันนิสม์สมัยหลัง
โยฮันน์ โซฟฟานี

โยฮันน์ โซฟฟานี  (13 มีนาคม ค.ศ. 1733 - 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1810) เป็นจิตรกรชาวเยอรมันของสมัยฟื้นฟูคลาสสิกของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ที่ทำงานเป็นจิตรกรในอังกฤษ และมีงานเขียนในสถาบันศิลปะหลายสถาบันในอังกฤษเช่นที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน และ หอศิลป์เทท
โซฟฟานีเกิดที่ฟรังเฟิร์ตแต่มาทำงานในอังกฤษ และกลายเป็นช่างเขียนที่เป็นที่นิยมในราชสำนักอังกฤษ โดยเฉพาะการได้รับการโปรดปรานจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักรและสมเด็จพระราชินีชาร์ลอตต์ โซฟฟานีเขียนภาพเหมือนของทั้งสองพระองค์อย่างมีเสน่ในบรรยากาศที่ไม่เป็นทางการ — รวมทั้งภาพ “สมเด็จพระราชินีชาร์ลอตต์และพระราชโอรสธิดาองค์โตสองพระองค์” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1764 ที่เป็นภาพในห้องแต่งพระองค์ โซฟฟานีมีชื่อเสียงว่าเป็นผู้มีความยโสในงานเขียนของตนเอง และกล่าวกันว่ามีปากมีเสียงอย่างรุนแรงกับศิลปินหลายคน และมักจะวาดภาพล้อของจิตรกรที่ไม่ชอบหน้าที่ "เป็นงานออกแบบที่ดีที่สุดของงานของโซฟฟานี และเลียนแบบธรรมชาติอย่างละเอียดละออ..."
โซฟฟานีมีชื่อเสียงในการเขียนภาพเหมือนของนักแสดงผู้มีชื่อเสียงในบทที่เล่น เช่นภาพของเดวิด การ์ริคในภาพ "การ์ริคในบทแฮมเล็ท" และ "การ์ริคในบทคิงเลียร์" ภาพเขียนประเภทนี้บางครั้งก็เรียกว่า "ภาพเหมือนสังสรรค์ในโรงละคร" ซึ่งเป็นประเภทย่อยของ "ภาพเหมือนสังสรรค์" (Conversation piece) ซึ่งเป็นภาพเขียนประเภทที่นิยมกันเมื่อชนชั้นกลางเลื่อนฐานะกันขึ้นมาในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เพราะภาพเหมือนสังสรรค์มักจะมีขนาดเล็ก ฉะนั้นจึงมีราคาไม่สูงนัก และมักจะเป็นภาพเหมือนหมู่อย่างไม่เป็นทางการของครอบครัว หรือ กลุ่มคนที่รู้จักกัน ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนที่เริ่มขึ้นในเนเธอร์แลนด์และฝรั่งเศส และมานิยมกันในอังกฤษหลังจาก ค.ศ. 1720 โซฟฟานีได้รับการบรรยายว่าเป็นผู้มีความสามารถในการเขียนภาพประเภทนี้ ขณะเดียวกันกับที่เป็นจิตรกรที่ไม่มีฝีมือเท่าใดนัก ที่หมายความว่าภาพเหมือนสังสรรค์เป็นจิตรกรรมที่มีคุณค่าต่ำ
ในบั้นปลายของชีวิตโซฟฟานีมีชื่อเสียงในการเขียนภาพขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนในภาพ และ งานศิลปะที่เป็นที่รู้จักกัน ภาพ "ห้องทริบิวนาในหอศิลป์อุฟฟิซิ" เป็นภาพที่แน่นไปด้วยรายละเอียด - แม้ว่าห้องทริบิวนาในหอศิลป์อุฟฟิซิเองที่แสดงงานศิลปะในคริสต์ศตวรรษที่ 18 จะเต็มไปด้วยงานศิลปะ แต่โซฟฟานีก็ไปนำภาพเขียนจากส่วนอื่นของหอศิลป์อุฟฟิซิเข้ามาเพิ่มเติมในภาพเข้าไปอีก
มอริส ก็องแต็ง เดอ ลา ตูร์

มอริส ก็องแต็ง เดอ ลา ตูร์ (5 กันยายน ค.ศ. 1704 - 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1788) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของสมัยโรโคโคของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือนผู้เขียนงานส่วนใหญ่ด้วยสีเทียน งานเขียนชิ้นสำคัญก็ได้แก่ภาพเหมือนของวอลแตร์, พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส และมาดาม เดอ ปงปาดูร์
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
สงครามโปแลนด์-ออตโตมัน (ค.ศ. 1620-1621)

สงครามโปแลนด์-ออตโตมัน (ค.ศ. 1620-1621) หรือ สงครามโปแลนด์-ออตโตมันครั้งที่ 1  เป็นสงครามที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1620 จนถึงปี ค.ศ. 1621 ระหว่าง เครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียฝ่ายหนึ่งและ จักรวรรดิออตโตมันอีกฝ่ายหนึ่งในการยึดครองมอลดาเวีย ผลของสงครามไม่มีฝ่ายใดแพ้ฝ่ายใดชนะ สงครามยุติลงโดยเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียยุติการอ้างสิทธิในมอลดาเวีย
โทมัส มึลเลอร์

โทมัส มึลเลอร์ (เกิด 13 กันยายน ค.ศ. 1989) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเยอรมันที่เล่นให้กับทีมแวนคูเวอร์ไวต์แคปส์ในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ เขาเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกหรือกองหน้าตัวต่ำเป็นหลัก ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มึลเลอร์ได้รับการยกย่องในเรื่องของการยืนตำแหน่ง การจบสกอร์ การทำเกม ความขยัน และความสม่ำเสมอทั้งในการทำประตูและการสร้างสรรค์ประตู
มึลเลอร์ซึ่งเป็นผลิตผลจากระบบเยาวชนของไบเอิร์นมิวนิก ได้เล่นให้กับ กับไบเอิร์น เขาทำสถิติคว้าแชมป์บุนเดิสลีกา 12 สมัย, เดเอฟเบโพคาล 6 สมัย, เดเอฟแอลซูเปอร์คัพ 8 สมัย, ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 2 สมัย, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2 สมัย และฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ 2 สมัย
ระดับสโมสร.
เริ่มต้นอาชีพ.
มึลเลอร์เล่นให้กับ TSV Pähl เมื่อครั้งยังเป็นเยาวชน และเมื่ออายุได้ 10 ขวบ เขาได้เดินทางไกล 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) เพื่อร่วมทีมไบเอิร์นมิวนิกในปี ค.ศ. 2000 เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่ได้รองแชมป์บุนเดิสลีการุ่นอายุต่ำกว่า 19 ปี เมื่อปี ค.ศ. 2007 ในวัยเด็ก นักเตะที่เขาชื่นชอบคือโจวันนี เอลแบร์
โทมัส มึลเลอร์ เข้าร่วมสโมสรไบเอิร์นมิวนิกเมื่อปี ค.ศ. 2000 ขณะอายุได้เพียง 11 ปีและทำผลงานได้ดีขึ้นเรื่อยๆ จนในปี ค.ศ. 2008 เขาจึงได้เลื่อนจากระดับเด็กฝึกหัดและนักเตะระดับเยาวชนขึ้นมาอยู่ในระดับทีมสำรองและทำผลงานได้ดีมากขึ้นตามลำดับจนได้เป็นดาวซัลโวของลีกทีมสำรอง และเพราะฝีเท้าที่ดีของเขา ลูวี ฟัน คาล (กุนซือในขณะนั้น) จึงดึงเขาขึ้นมาเล่นให้กับทีมชุดใหญ่และประเดิมสนามในนามทีมชุดใหญ่นัดแรกในศึกบุนเดิสลีกาที่พบกับทีมฮัมบัวร์เกอร์ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2008
ผลงานในฟุตบอลโลก 2014.
ฟุตบอลโลก 2014 ในรอบแรกที่เยอรมนีพบกับโปรตุเกส มึลเลอร์สามารถทำแฮตทริกหรือ 3 ประตูได้ นับเป็นนักฟุตบอลคนแรกในการแข่งขันครั้งนี้ที่ทำแฮตทริกได้ ในนาทีที่ 10 (จุดโทษ), นาทีที่ 45 และนาทีที่ 78 และยังมีจังหวะที่ปะทะกับเปเป กองหลังของโปรตุเกส ทำให้เปเปโดนใบแดงไล่ออกจากสนามอีกด้วย
 "ณ วันที่ 19 พฤษภาคม 2018"
ธนาคารรัตนสิน

ธนาคารรัตนสิน เป็นธนาคารของรัฐบาล ก่อตั้งขึ้นในช่วงวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 มีชื่อเดิมคือ "ธนาคารรัตนสิน (1998) จำกัด (มหาชน)" แต่เนื่องจากธนาคารรัตนสิน จำกัด (มหาชน) ไม่มีเครือข่ายสาขารองรับการบริหารงานเพียงพอ จึงมีการควบรวมกิจการธนาคารแหลมทอง กับธนาคารรัตนสิน เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541
การจำหน่ายกิจการ.
กระทรวงการคลัง จำหน่ายกิจการธนาคารรัตนสิน จำกัด (มหาชน) เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 โดยคณะกรรมการเพื่อพิจารณาคัดเลือกผู้ร่วมลงทุนในธนาคารรัตนสินฯ ซึ่งมีผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย เป็นประธานกรรมการ ได้พิจารณาคัดเลือกธนาคารยูไนเต็ด โอเวอร์ซีส์ เป็นผู้ร่วมลงทุน ในธนาคารรัตนสินฯ ซึ่งกองทุนเพื่อการฟื้นฟูและพัฒนาระบบสถาบันการเงินได้ขายหุ้นธนาคารรัตนสินฯ จำนวน 1,484,998 ล้านหุ้น ให้แก่ธนาคารยูไนเต็ดฯ ในราคา 15,089,524,030 บาท และเปลี่ยนชื่อเป็น "ธนาคารยูโอบีรัตนสิน" และต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ได้ควบรวมกับธนาคารเอเชีย กลายเป็นธนาคารยูโอบี
โทนี่ เวห์มเบ้

โทนี่ เวห์เบ  นักมวยสากล ชาวออสเตรเลีย เกิดเมื่อ 24 เมษายน พ.ศ. 2514 ที่ ซิดนีย์ ออสเตรเลีย สถิติการชก 41 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 23) เสมอ 1 แพ้ 10
เฮ็งกี กุน

เฮ็งกี กุน  นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดที่เมืองมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก สถิติการชก 15 ครั้ง ชนะ 11 (น็อก 9) เสมอ 1 แพ้ 3 
ประวัติ.
กุนเริ่มชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 ชนะน็อก โยฮันนิส มาตาเฮเลมวล ยก 2 และชกเพียง 3 ครั้งก็ได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์เฟเทอร์เวตเมื่อชนะน็อก ดาร์โซ ซูกรีโว แค่ยกแรกเมื่อ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2530 แต่พอขึ้นชกครั้งต่อมากลับเป็นฝ่ายแพ้คะแนนศรีคูณ ณ ราชวัตร ที่อินโดนีเซีย
ถัดจากนั้น กุนขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์เฟเทอร์เวต WBCเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2531 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนน ช่อ ห้าพลัง ที่อินโดนีเซีย ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้น็อก รอเบิร์ต ดิกกี ยก 5 ที่ อังกฤษ เสียแชมป์ไปในปีเดียวกัน หลังจากนั้น กุนหันไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเทอร์เวตเมื่อ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2531 ชนะน็อก เฮร์รอน ปอร์รัส ยก 12 ที่อินโดนีเซีย ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ชกป้องกันตำแหน่งได้ 5 ครั้ง รวมทั้งชนะน็อก มาซาฮิโร ทากากิ ยก 10 ถึงถิ่นที่กรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่นด้วย กุนเสียแชมป์ OPBF ไปเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2533 เมื่อเป็นฝ่ายแพ้คะแนนรูดี คาบีเลส ที่อินโดนีเซีย จากนั้น กุนได้แขวนนวมไป
อุปซอลา

อุปซอลา (ดั้งเดิมสะกดว่า "Upsala") เป็นศูนย์กลางของเทศมณฑลอุปซอลาและเมืองใหญ่สุดลำดับที่สี่ของประเทศสวีเดน รองจากสต็อกโฮล์ม, กอเทนเบิร์ก และมัลเมอ ด้วยประชากร 177,074 คนในปี 2019
เมืองอุปซอลาห่างจากกรุงสต็อกโฮล์มไปทางเหนือ และเป็นเมืองศูนย์กลางทางสังฆาวาสของสวีเดนมาตลอด อุปซอลาเป็นที่ตั้งอาสนะของอัครมุขนายกแห่งคริสตจักรสวีเดนที่อาสนวิหารอุปซอลา อาสนวิหารที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคสแกนดิเนเวีย มหาวิทยาลัยอุปซอลาซึ่งก่อตั้งในปี 1477 เป็นศูนย์กลางการศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในภูมิภาคและเป็นที่ต้นคิดและต้นกำเนิดของสิ่งประดิษฐ์และการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ เช่น มาตรอุณหภูมิเซลเซียส
ในทางเศรษฐกิจ อุปซอลาเป็นเมืองที่ขึ้นชื่อด้านธุรกิจเทคโนโลยีชีวภาพ เป็นที่ตั้งของสำนักงานไฟเซอร์, ฟาเดีย และเฟรเซนีอุส เป็นต้น
แลร์รี คาร์ลตัน

ลอว์เรนซ์ "แลร์รี" ยูยีน คาร์ลตัน  นักกีตาร์ฟิวชั่นแจ๊ส ร็อก และป็อปชาวอเมริกัน เจ้าของรางวัลแกรมมีสามรางวัล ในฐานะนักดนตรี และนักแต่งเพลง จากการเสนอชื่อเข้าชิงสิบแปดครั้ง 
ประวัติ.
แลร์รี คาร์ลตันเริ่มหัดเล่นกีตาร์ตั้งแต่อายุหกปี และเริ่มมีความสนใจในแนวดนตรีแจ๊ส โดยได้รับอิทธิพลการเล่นมาจากผลงานของโจ พาสส์ เวส มอนต์โกเมอร์รี บาร์นี แคซเซล และบี. บี. คิง เริ่มงานเป็นนักดนตรีอาชีพให้กับห้องบันทึกเสียงในลอสแอนเจลิส โดยมีผลงานบันทึกเสียงให้ศิลปินมีชื่อ เช่น สตีลลี แดน โจนี มิตเชล บิลลี โจล ไมเคิล แจ็กสัน ควินซี โจนส์ 
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 ถึง 1976 แลร์รี คาร์ลตันเป็นสมาชิกของวงเดอะครูเซเดอร์ส วงดนตรีแจ๊ส-ฟังก์ที่นำโดยโจ แซมเปิล (เปียโน) และวิลตัน เฟลเดอร์ (แซกโซโฟน) จากนั้นได้เซ็นสัญญาเป็นศิลปินเดี่ยวกับวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ มีผลงาน 6 ชุด ระหว่างปี 1977 ถึง 1984
แลร์รี คาร์ลตันเริ่มประสบความสำเร็จในวงกว้าง จากผลงานในปี 1985 ชุด "Alone/But Never Alone" ตามด้วยอัลบัมบันทึกการแสดงสด "Last Nite" และอัลบัม "Discovery" ในปี 1986 จากนั้นได้หยุดเล่นดนตรีไประยะหนึ่ง ช่วงปี 1988 เนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัสจกาการถูกทำร้ายด้วยอาวุธปืน ระหว่างบันทึกเสียงอัลบัม "On Solid Ground" ทำให้อัลบัมนี้ต้องเลื่อนการจำหน่ายเป็นปี 1989
ในประเทศไทย.
แลร์รี คาร์ลตันเคยเป็นนักดนตรีรับเชิญให้กับมาลีวัลย์ เจมีน่า และชรัส เฟื่องอารมย์ ในเพลงเพราะมีเธอ จากอัลบั้มมาลีวัลย์และชรัสในปี พ.ศ. 2528 (ค.ศ. 1985)
ในปี พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) แลร์รี คาร์ลตันออกผลงานชื่อชุด "The Jazz King" เป็นผลงานเพลงพระราชนิพนธ์ที่จัดทำขึ้นเพื่อเทิดพระเกียรติแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี และเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา อัลบัมนี้เป็นผลงานร่วมกับ เอิร์ล คลูจ์ (กีตาร์) ทอม สก็อตต์ (แซกโซโฟน) เพื่อนร่วมวงโฟร์เพลย์ คือนาธาน อีสต์ (เบส) และฮาร์วี เมสัน (กลอง) ขับร้องโดยมิเชล พิลลาร์ ภรรยาของแลร์รีเอง
เฟิสต์เนชันส์

เฟิสต์เนชันส์  แปลตรงตัวว่า ชาติแรก หรือ ปฐมชาติ เป็นกลุ่มชาวพื้นเมืองในประเทศแคนาดาซึ่งได้รับการจัดว่าเป็นคนละกลุ่มกับอินยูอิต (Inuit) และเมทิส (Métis) เฟิสต์เนชันส์อาศัยในตอนใต้ของทรีไลน์ (tree line) มาแต่ดั้งเดิม โดยส่วนใหญ่อยู่ตอนใต้ของพื้นที่วงกลมอาร์กติก (Arctic Circle) คณะการปกครอง (band government) ของเฟิสต์เนชันส์ ซึ่งเป็นที่ยอมรับทั่วประเทศแคนาดานั้น มีอยู่ 634 คณะ ราวครึ่งหนึ่งตั้งอยู่ในรัฐออนแทริโอกับรัฐบริติชโคลัมเบีย
เฟิสต์เนชันส์ ตลอดจนสตรี ชนกลุ่มน้อย และผู้พิการ ถือเป็น "กลุ่มที่ระบุไว้" (designated group) ตามกฎบัตรสิทธิและเสรีภาพแคนาดา (Canadian Charter of Rights and Freedoms) แต่เฟิสต์เนชันส์ไม่ถือเป็น "ชนกลุ่มน้อยซึ่งเป็นที่รับรู้" (visible minority) ตามหลักเกณฑ์ของสำนักงานสถิติแคนาดา (Statistics Canada)
ชนพื้นเมืองอเมริกาเหนือมีวัฒนธรรมของตนซึ่งกินเวลาหลายพันปีมาแล้ว ประเพณีมุขปาฐะบางประเพณีของชนเหล่านี้พรรณาถึงเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ไว้อย่างแม่นยำ เช่น กรณีแผ่นดินไหวในแคสเคเดีย (Cascadia) เมื่อ ค.ศ. 1700 และภูเขาไฟระเบิดที่กรวยซีแอกซ์ (Tseax Cone) ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ส่วนประเพณีที่เป็นลายลักษณ์อักษรนั้นเริ่มพร้อมกับการมาของนักสำรวจและนักล่าอาณานิคมจากยุโรปในยุคแห่งการค้นพบช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 หลักฐานที่สำคัญเกี่ยวกับการเข้าติดต่อสัมพันธ์กับชนเหล่านี้ในสมัยแรก ๆ ได้แก่บันทึกของนักล่าสัตว์ พ่อค้า นักสำรวจ และนักบวชจากยุโรป นอกจากนี้ งานวิจัยทางโบราณคดี มานุษยวิทยา และภาษาศาสตร์ ยังเอื้ออำนวยให้นักวิชาการสามารถปะติดปะต่อความเข้าใจในชนชาติและวัฒนธรรมโบราณเหล่านี้
โฟร์เพลย์

โฟร์เพลย์  เป็นกลุ่มดนตรีแจ๊สอเมริกัน รวมวงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991 มีสมาชิกเริ่มแรกประกอบด้วยบ็อบ เจมส์ (คีย์บอร์ด) นาธาน อีสต์ (เบส) ฮาร์วี เมสัน (กลอง) และลี ไรต์นอร์ (กีตาร์) ต่อมาลี ริทนาวร์ได้ลาออกจากวงในปี ค.ศ. 1997 แลร์รี คาร์ลตันมาร่วมวงแทน จนกระทั่งหลังจากชุด "Energy" ตำแหน่งมือกีต้าร์ก็ตกเป็นของ ชัค โลฟ ต่อมาในปี ค.ศ. 2017 ชัค โลฟเสียชีวิต ทำให้วงโฟร์เพลย์เหลือสมาชิก 3 คน
วงโฟร์เพลย์มีผลงานทั้งสิ้น 14 อัลบั้ม ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงทั้งในอันดับบนชาร์ตอาร์แอนด์บี ป็อป และคอนเทมโพรารีแจ๊ส และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี
ลี สตราสเบิร์ก

ลี สตราสเบิร์ก (17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1901 - 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดง ผู้กำกับภาพยนตร์ และครูสอนการแสดงชาวอเมริกัน เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มละครเวที The Group Theatre ร่วมกับแฮโรลด์ เคลอร์แมน ในปี ค.ศ. 1931 สตราสเบิร์กเป็นผู้นำเทคนิคการแสดงที่เรียกว่า "Method acting" (หรือ The Method) มาใช้ โดยให้นักแสดงศึกษาสภาพจิตใจของตัวละครที่ต้องเล่น เพื่อสร้างความรู้สึกร่วมกับเหตุการณ์ที่แสดงจริง ๆ เพื่อให้การเล่นมีความสมจริง 
สตราสเบิร์กเกิดในครอบครัวชาวยิว ที่เมือง Budzanów ในจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี (ปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน) มีชื่อเดิมว่า อิสราเอล สตราสเบิร์ก ครอบครัวของเขาย้ายมาอยู่ในแมนฮัตตันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1909 สตราสเบิร์กลาออกจากชั้นเรียนไฮสกูล เพื่อทำงานเป็นเสมียนในบริษัท จากนั้นได้เข้าศึกษาในโรงเรียนการแสดง เริ่มงานนักแสดงอาชีพ และเริ่มเรียนรู้เทคนิค "The Method" จากหนังสือชื่อ "An Actor Prepares" ของคอนสแตนติน สตานิสลาฟสกี (Constantin Stanislavski) ผู้กำกับชาวรัสเซีย
สตราสเบิร์กเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนสอนการแสดง The Actors Studio ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1951 จนกระทั่งเสียชีวิต ในปี ค.ศ. 1969 สตราสเบิร์กก่อตั้งสถาบันละครเวทีและภาพยนตร์ลี สตราสเบิร์ก (The Lee Strasberg Theatre and Film Institute) ขึ้นที่นิวยอร์กและฮอลลีวูด มีลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงเช่น มาร์ลอน แบรนโด แอนน์ แบนครอฟต์ ดัสติน ฮอฟแมน เจมส์ ดีน มาริลิน มอนโร พอล นิวแมน อัล ปาชิโน เจน ฟอนดา 
ผลงานแสดงของลี สตราสเบิร์ก ที่เป็นที่จดจำ คือบท "ไฮแมน ร็อธ" ในภาพยนตร์ "เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2"
ถั่วดาล

ดาล ("Dāl", "Daal", "Dāl", "Bēḷe", #เปลี่ยนทาง , "Dāl", "Parippu", "Ḍāḷ", "Daali", "Paruppu", "Pappu", "Dāl", "Dạl", "Dāḷa", "Parippu") เป็นคำที่ชาวอินเดียใช้เรียกถั่วกระเทาะซีก ซึ่งเป็นส่วนประกอบที่สำคัญในอาหารอินเดีย คำว่าดาล มาจากภาษาสันสกฤตแปลว่าแยกออก 
ดาลเป็นการเตรียมอาหารจากถั่วแห้งซึ่งเอาเปลือกชั้นนอกออก และยังหมายถึงแกงเนื้อสัตว์ที่ใช้ดาลเป็นส่วนประกอบสำคัญ พบในอาหารอินเดีย อาหารเนปาล อาหารปากีสถาน อาหารศรีลังกา และอาหารบังคลาเทศ นิยมกินกับข้าวและผักในภาคใต้ของประเทศอินเดียและนิยมกินกับข้าว โรตี และจปาตี ทางภาคเหนือของอินเดียและปากีสถาน ดาลเป็นแหล่งของโปรตีนสำหรับอาหารที่มีเนื้อน้อยหรือไม่มีเลย ดาลในอาหารศรีลังกาคล้ายกับอาหารอินเดียใต้
ในอินเดียใต้ นิยมใช้ดาลทำอาหารที่เรียกว่า Sambar dal ซึ่งเป็นต้มยำของเม็ดถั่วแดงกับมะขามและผักบางชนิด กินกับข้าว
ชนิดของดาล.
ดาลมีหลายชนิด ได้แก่
รัฐฉิน

ฉิน  เป็นรัฐจีนโบราณในช่วงราชวงศ์โจว ถือกำเนิดจากการยึดดินแดนฟากตะวันตกที่เคยเสียให้แก่ชาวซีหรง (西戎) ด้วยความที่ตั้งอยู่ชายขอบด้านตะวันตกของอารยธรรมจีนนี้เอง ทำให้รัฐฉินสามารถขยายพื้นที่และพัฒนาได้อย่างที่รัฐคู่แข่งอื่นๆ ในที่ราบจีนเหนือไม่สามารถทำได้มาก่อน 
ครั้นเมื่อมีปฏิรูปกฎหมายขนานใหญ่ในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล รัฐฉินก็ได้กลายเป็นหนึ่งในผู้ทรงอำนาจที่โดดเด่นของกลุ่มเจ็ดรณรัฐ (戰國七雄) และได้ผนวกแผ่นดินจีนทั้งหมดได้ในปีที่ 221 ก่อนคริสตกาลภายใต้การนำของฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝; "ปฐมจักรพรรดิฉิน") ก่อตั้งเป็นจักรวรรดิฉิน (秦朝) ซึ่งแม้จะดำรงอยู่ไม่นาน แต่ก็มีอิทธิพลมากยิ่งในประวัติศาสตร์จีนยุคหลัง ดังนั้น รัฐฉินก่อนการสถาปนาราชวงศ์ฉินจึงเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "ฉินก่อนราชวงศ์" หรือ "ฉินดั้งเดิม"
รายนามผู้ปกครองรัฐฉิน.
รายนามและรายพระนามของผู้ปกครองรัฐฉินนั้นอ้างอิงมาจากบันทึกสื่อจี้ซึ่งได้รับการแก้ไขโดยหานจาวฉี
ตราสินค้า

ตราสินค้า หรือ ยี่ห้อ  เป็นรูปแบบของภาพพจน์และแนวความคิด ในรูปอัตลักษณ์ คำขวัญ และผลงานออกแบบ ของสินค้าและผลิตภัณฑ์ ทั้งยังเป็นข้อมูลเชิงมโนธรรม ที่แสดงออกทางรูปธรรมด้วยสัญลักษณ์ ที่สื่อถึงบริษัท สินค้า บริการ หรือกลุ่มผู้ขาย ที่แตกต่างจากคู่แข่งขัน การสร้างตราสินค้า ให้เป็นที่จดจำของลูกค้า เกิดขึ้นได้จากการโฆษณา การบอกต่อ การออกแบบที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น ในปัจจุบัน การสร้างตราสินค้า กลายมาเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรม และปรัชญาการออกแบบ
ตราสินค้าประกอบด้วย "ชื่อตราสินค้า" (Brand name) หรือ "ชื่อยี่ห้อ" (#เปลี่ยนทาง , แต้จิ๋ว: หยี่ห่อ) คือส่วนที่สามารถอ่านออกเสียงได้ และ "เครื่องหมายตราสินค้า" (Brandmark) คือส่วนที่ไม่สามารถอ่านออกเสียงได้ แต่สามารถจดจำได้ อาทิสัญลักษณ์ รูปแบบ สีสัน ตัวอักษรประดิษฐ์ เสียง หรือรูปทรงที่จดจำได้ง่ายอย่างรองเท้าบูตแฟชั่น เป็นต้น หากเป็นภาพสัญลักษณ์อย่างเดียว ส่วนนี้อาจเรียกว่าเป็นตราเครื่องหมาย (logo) ได้เช่นกัน
เดอะแมนฮัตตันทรานสเฟอร์

เดอะแมนฮัตตันทรานสเฟอร์  เป็นกลุ่มดนตรีร้องประสานเสียงจากนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ชื่อวงมาจากชื่อหนังสือนวนิยาย "Manhattan Transfer" ของจอห์น ดอส พาซโซ ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1925 เกี่ยวกับชีวิตของชาวเมืองนิวยอร์กในยุคเฟื่องฟูของดนตรีแจ๊ส ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เดอะแมนฮัตตันทรานสเฟอร์ รวมวงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1969 ประกอบด้วยเอริน ดิกเคนส์, มาร์ตี เนลสัน, ยีน พิสทิลลี, แพท โรซาเลีย และทิม เฮาเซอร์ ออกอัลบัมแรกในปี 1971 ในสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ แล้วจึงแยกวงเนื่องจากสองสมาชิกหลัก คือ ยีน พิสทิลลี ต้องการทำดนตรีในแนวคันทรี ตะวันตก และอาร์แอนด์บี ในขณะที่ทิม เฮาเซอร์ ต้องการมุ่งไปทางดนตรีแจ๊ส และสวิง 
ทิม เฮาเซอร์ ได้รวบรวมทีมนักร้องขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1972 ประกอบด้วยตัวเขาเอง, แอลัน พอล, แจนิส ซีเกล และลอเรล แมซซี ได้เซ็นสัญญากับค่ายแอตแลนติกเรเคิดส์ และออกผลงานชุด "The Manhattan Transfer" ในปี ค.ศ. 1975 และประสบความสำเร็จทั้งในสหรัฐอเมริกาและในยุโรป
ในปี ค.ศ. 1978 ลอเรล แมซซีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และต้องออกจากวงไป โดยได้ เชอริล เบนทิล มาร่วมวงแทน สมาชิกวงชุดนี้ยังคงรวมกลุ่มกันจนถึงปัจจุบัน
สะพานลอย

สะพานลอย คือสะพานที่ใช้ในการข้ามถนนเพื่อความปลอดภัยของผู้สัญจรทางถนน เช่น ผู้เดินเท้า ผู้ขี่จักรยาน ผู้ขี่ม้าและสัตว์อื่น ๆ มากกว่าการสัญจรโดยยานพาหนะอื่น ๆ จึงมีน้ำหนักเบากว่าสะพานสำหรับยานพาหนะ แต่ก็มีจุดบอดหลายเรื่องคือแสงสว่างไม่เพียงพอและเสี่ยงต่ออาชญกรรม และอาจมีข้อจำกัดการใช้งานสำหรับกลุ่มผู้สูงอายุ , ผู้ทุลลภาพ ในประเทศแถบยุโรปและอเมริกามักไม่ค่อยเห็นสะพานลอยเท่าไร ส่วนใหญ่จะติดตั้งสะพานลอยเฉพาะทางด่วนหรือถนนที่ใช้ความเร็วสูง
สโมสรฟุตบอลพานทอง

สโมสรฟุตบอลพานทอง เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทยโดยเป็นทีมจากอำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี 
ปัจจุบันแข่งขันอยู่ใน ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก โซนภาคตะวันออก
เฮอร์บี แฮนค็อก

เฮอร์เบิร์ต "เฮอร์บี" เจฟฟรีย์ แฮนค็อก นักแต่งเพลงและนักเปียโนแจ๊สชาวอเมริกัน เป็นนักดนตรีที่ผสมผสานดนตรีแบบฟังก์และโซล เข้ากับวิธีการเล่นด้นสดแบบดนตรีแจ๊ส และบลูส์
เฮอร์บี แฮนค็อกเคยเป็นสมาชิกวงควินเท็ทชุดที่สองของไมล์ส เดวิส เป็นนักดนตรีคนแรกๆ ที่นำเครื่องซินธีไซเซอร์มาใช้กับดนตรีแจ๊ส โดยเฉพาะในแนวโพสต์บ็อพ ในปี 1972 แฮนค็อกตั้งวงดนตรีแนวฟังก์เป็นของตัวเอง ชื่อวง "The Headhunters" ต่อมายังมีผลงานร่วมกับอดีตสมาชิกของวงควินเท็ทของไมล์ส คือ เฟรดดี ฮับบาร์ด (ทรัมเปต) เวย์น ชอตเตอร์ (แซกโซโฟน) รอน คาร์เตอร์ (เบส) และโทนี วิลเลียมส์ (กลอง) ผลิตผลงานออกมาอีกสองชุดในปี 1976 และ 1977 ใช้ชื่อวงว่า "V.S.O.P. Quintet" 
ปัจจุบันแฮนค็อกยังมีผลงานร่วมกับศิลปินรุ่นหลังเป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็น คานยี เวสต์ จอช โกรแบน นอราห์ โจนส์
ศาสนา.
ในชีวิตส่วนตัว เฮอร์บี นับถือพระพุทธศาสนา แบบมหายาน เป็นสมาชิกของสมาคมโซคา งัคไก สากล
อัล จาร์โร

อัลวิน โลเปซ "อัล" จาร์โร (12 มีนาคม ค.ศ. 1940 – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017) นักร้องชาวอเมริกัน เจ้าของรางวัลแกรมมี 7 ครั้งในฐานะนักร้อง และนักแต่งเพลง ทั้งในแนวแจ๊ส อาร์แอนด์บี และป็อป
จาร์โรเกิดที่เมืองมิลวอกี รัฐวิสคอนซิน จบการศึกษาปริญาตรีด้านจิตวิทยา และปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยไอโอวา เริ่มเป็นนักร้องอาชีพขณะทำงานอยู่ในซานฟรานซิสโก ร่วมวงกับจอร์จ ดุค ในแนวแจ๊ส ต่อมาได้เป็นศิลปินดูโอคู่กับฮูลิโอ มาร์ติเนซ นักกีตาร์ และเริ่มเขียนเพลงด้วยตัวเอง
ผลงานที่ประสบความสำเร็จที่สุดของจาร์โร คืออัลบัม "Breakin' Away" ในปี 1981 มีเพลงฮิตชื่อเพลง "We're in This Love Together" จาร์โรยังได้เป็นหนึ่งใน 45 ศิลปินที่ร่วมร้องบันทึกเสียงเพลง "วีอาร์เดอะเวิลด์" เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยแล้งในแอฟริกา ในปี ค.ศ. 1985
อัล จาร์โรมีชื่อเสียงในการร้องสแคท และการทำเสียงเลียนแบบเครื่องดนตรี ทั้งเสียงกีตาร์ เบส และเพอร์คัสชั่น
โรงเรียนบางระจันวิทยา

โรงเรียนบางระจันวิทยา เป็นสถานศึกษาระดับมัธยม ของอำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี ปัจจุบันจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง ในรูปแบบสหศึกษา ทำการเรียนการสอนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน ระดับช่วงชั้นที่ 3 และช่วงชั้นที่ 4 มีจำนวนนักเรียนกว่า1,000 คน และบุคลากรทางการศึกษาอีกกว่า 60 คน โดยมีเนื้อที่ 36 ไร่ 84 ตารางวา
ประวัติ.
โรงเรียนบางระจันวิทยา ตั้งขึ้นครั้งแรกเมื่อ วันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 ณ ตำบลไม้ดัด อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี โดยการริเริ่มของ นายเพียรศักดิ์ นิสสัยสุข ผู้แทนราษฎรจังหวัดสิงห์บุรีในสมัยนั้น ร่วมกับพระมหาเยื้อน กิติคุโณ (หลวงพ่อพระครูรัตนาธาร) เจ้าอาวาสวัดม่วงชุม เปิดสอนในระดับชั้น มัธยมศึกษาตอนต้น ในชื่อ โรงเรียนบางระจัน (วัดม่วงชุม) อักษรย่อ ส.ห.๑๐ และเปลี่ยนเป็น บ.ว. ในปี 2515
วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2519 ได้รับโอนโรงเรียนบางระจัน (ประถมปลาย) มารวมเป็นโรงเรียนเดียวกัน
ปีการศึกษา 2522 โรงเรียนได้รับอนุญาตให้เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
ปีการศึกษา 2528 -2532 ได้เปิดหน่วยการเรียนเคลื่อนที่ ณ ต.สระแจง อ.บางระจัน จ.สิงห์บุรี
ปีการศึกษา 2533 ได้ย้ายโรงเรียนจากบริเวณวัดม่วงชุมมารวมเป็นสถานที่เดียวกันในปัจจุบัน คือ หมู่ 3 ต.สิงห์ อ.บางระจัน จ.สิงห์บุรี บนเนื้อที่
ี36 ไร่ 84 ตารางวา 
ปีการศึกษา 2539 ได้ยุบรวมหน่วยการเรียนเคลื่อนที่ มารวมและเปิดการเรียนการสอนทีเดียวคือ หมู่ 3 ต.สิงห์ อ.บางระจัน จ.สิงห์บุรี 
ปัจจุบันเปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึง มัธยมศึกษาปีที่ 6 เป็นโรงเรียนสหศึกษา รับนักเรียนทั้งชายและหญิง งาน โรงเรียนมีครู-อาจารย์ จำนวน 67 คน เปิดสอนในระดับชั้น ม.1-ม.6 แบ่งแผนชั้นเรียนเป็น 7-7-6/4-3-4 (แผนชั้นเรียนเต็มรูปแบบ 8-8-8/6-6-6) รวม 31 ห้อง นักเรียน 1,297 คน เป็นนักเรียนชาย 632 คน นักเรียนหญิง 665 คน นักการภารโรง 7 คน ยาม 1 คน
สัญลักษณ์ของโรงเรียน.
รูปอนุสาวรีย์วีระชนชาวบ้านบางระจัน
จอร์จ เบนสัน

จอร์จ เบนสัน นักกีตาร์แจ๊สชาวอเมริกันจากเมืองพิตสเบิร์ก เพนซิลเวเนีย มีผลงานทั้งในแนวแจ๊ส ฟังก์ ป็อป และอาร์แอนด์บี และยังมีความสามารถในการร้องเพลง และสแคท 
จอร์จ เบนสันเริ่มเป็นนักดนตรีอาชีพตั้งแต่อายุ 21 ปี ในปี ค.ศ. 1964 และมีชื่อเสียงในปี ค.ศ. 1966 จากผลงานชุดที่ 23 ชุด "ฺBreezin"' อัลบัมนี้ติดชาร์ตท็อป 200 ของนิตยสารบิลบอร์ด และได้รับการรับรองแผ่นเสียงทองคำขาวสามแผ่นโดย RIAA โดยเบนสันเป็นผู้ขับร้องเพลง "This Masquerade" เพลงเก่าของลีออน รัสเซลล์ ที่เคยขับร้องโดยเดอะคาร์เพนเทอส์ ซิงเกิลเพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 10 บนชาร์ตท็อป 100 ของนิตยสารบิลบอร์ด
อีกเพลงหนึ่งที่มีชื่อเสียงของเบนสัน คือเพลง "Nothing's Gonna Change My Love for You" จากอัลบัม "20/20" ในปี ค.ศ. 1984 เพลงนี้ถูกนำมาขับร้องใหม่ในปี 1988 โดย Glenn Medeiros นักร้องชาวฮาวาย และกลายเป็นเพลงฮิตในหลายประเทศ
เซร์ชีอู เมงจิส

เซร์ชีอู ซังตูส เมงจิส  นักเปียโนชาวบราซิล มีผลงานมากกว่า 35 ชุดในแนวบอสซาโนวา ผสมผสานกับแจ๊สและฟังก์
เซร์ชีอู เมงจิสเกิดในครอบครัวแพทย์ชาวบราซิล เข้าโรงเรียนดนตรีโดยหัดเล่นเปียโนเพื่อเป็นนักดนตรีคลาสสิก ต่อมาเริ่มมีความสนใจในดนตรีแจ๊ส เริ่มเล่นดนตรีอาชีพตั้งแต่ช่วงกลางทศวรรษ 1950 โดยได้ร่วมงานกับอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง เริ่มตั้งวงดนตรีของตัวเองในปี 1961 ชื่อวง "Sexteto Bossa Rio" และ "Brazil'66" ทั้งยังเคยร่วมงานบันทึกเสียงกับแคนนอนบอล แอดเดอร์ลีย์
งานเซร์ชีอู เมงจิสเป็นที่นิยมในบราซิล ยุโรป และญี่ปุ่น เพลงที่มีชื่อเสียงคือเพลง "มัสกีนาดา" งานคัฟเวอร์เพลงของจอร์จ เบน เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 47 ชาร์ตเพลงป็อป และอันดับ 4 เพลงอีซีลิสตนิงของนิตยสารบิลบอร์ด เพลงนี้กลับมาเป็นเพลงฮิตอีกครั้งในปี ค.ศ. 2006 เมื่อถูกนำมาบันทึกเสียงใหม่ในแบบฮิปฮอป โดยแบล็กอายด์พีส์ ร่วมเล่นโดยเซร์ชีอู เมงจิส และมี Gracinha Leporace ภรรยาของเมงจิสร่วมขับร้องด้วย
วงศ์ปลาสตาร์เกเซอร์

ปลาสตาร์เกเซอร์  เป็นปลาทะเลน้ำลึกในวงศ์ Uranoscopidae ในอันดับปลากะพง (Perciformes) แบ่งออกเป็นประมาณ 50 ชนิด 8 สกุล พบอยู่ตามร่องน้ำลึกทั่วโลก
มีรูปร่างโดยรวม คือ ลำตัวยาว กลมหรือแบนลงเล็กน้อย ส่วนหัวแบนลง มองคล้ายเป็นสี่เหลี่ยม ส่วนหางแบนข้าง ตามีขนาดเล็กอยู่ทางด้านบนของส่วนหัว ปากเชิดอยู่ในแนวดิ่ง ฟันมีขนาดเล็กปลายแหลม บนขากรรไกร เกล็ดเป็นแบบขอบบางเรียบ ขนาดเล็กฝังอยู่ใต้ผิวหนัง ครีบหลังมีก้านครีบแข็งสั้น แต่แข็งแรง ส่วนฐานของก้านครีบอ่อนของครีบหลัง และครีบก้นยาว ครีบอกกว้างฐานครีบท้องอยู่ชิดกัน และอยู่หน้าครีบอกตำแหน่งจูกูลาร์ ส่วนหัวไม่มีเกล็ดแต่มี โบนี่ แพลท ปกคลุม ครีบหางตัดตรงหรือมนเล็กน้อย 
ปลาสตาร์เกเซอร์มีลักษณะพิเศษคือ มีดวงตาอยู่บนส่วนยอดของหัว ปากขนาดใหญ่ มีครีบที่มีพิษใช้ป้องกันตัว และอาจป้องกันตัวเองด้วยกระแสไฟฟ้า มักฝังตัวอยู่ใต้พื้นทรายเพื่อคอยดักจับเหยื่อ ในบางชนิดจะมีระยางค์รูปร่างคล้ายหนอนยื่นออกมาจากปากเพื่อล่อเหยื่อ มีขนาดลำตัวยาวตั้งแต่ 18 เซนติเมตร ถึง 90 เซนติเมตร
อุ๋ยซี

อุ๋ยซี มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หฺวางชื่อ  หรืออาจเรียกว่า หวางฟูเหริน  นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักด้วยชื่อในคติชาวบ้านว่า หฺวาง เยฺว่อิง  เป็นภรรยาของจูกัดเหลียง อัครมหาเสนาบดีและผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อตัวของอุ๋ยซีไม่มีบันทึกในประวัติศาสตร์ ในขณะที่ "หฺวาง เยฺว่อิง" เป็นเพียงชื่อสมมุติ ในคติชาวบ้าน อุ๋ยซีเป็นสตรีที่มีความรอบรู้ เรียนรู้ทั้งในด้านกลยุทธ์ ภูมิศาสตร์ ดาราศาสตร์ และการทำนายโชคชะตา จูกัดเหลียงได้ยินเรื่องความเฉลียวฉลาดของอุ๋ยซีจึงเกี้ยวและสมรสกับอุ๋ยซี
ในบันทึกประวัติศาสตร์.
มีการกล่าวถึงอุ๋ยซีเพียงครั้งเดียวในแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์คือใน"เซียงหยางจี้" (襄陽記; "บันทึกเมืองซงหยง") ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 บันทึกใน"เซียงหยางจี้"ถูกแทรกในฐานะอรรถาธิบายโดยเผย์ ซงจือ (裴松之) ในบทชีวประวัติจูกัดเหลียงในตำราประวัติศาสตร์"สามก๊กจี่" ("ซานกั๋วจื้อ") ที่เขียนโดยตันซิ่ว (陳壽 "เฉิน โช่ว") ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 
บันทึกใน"เซียงหยางจี้"ระบุว่าครั้งหนึ่งอุยสิง่าน (黃承彥 "หฺวาง เฉิงเยี่ยน") พูดกับจูกัดเหลียงว่า "ข้าได้ยินว่าท่านกำลังหาภรรยา ข้ามีบุตรสาวอัปลักษณ์ที่มีผมเหลืองและผิวคล้ำ แต่ความสามารถเทียบเท่ากับท่าน" จูกัดเหลียงจึงสมรสกับบุตรสาวของอุยสิง่าน ในเวลานั้น มีคำกล่าวในหมู่บ้านว่า "อย่าเอาเยี่ยงอย่างขงเบ้งในการเลือกภรรยา หาไม่จะได้ลงเอยบุตรสาวอัปลักษณ์ของอาเฉิง"
ในคติชาวบ้าน.
มีเรื่องเล่าว่าอุ๋ยซี (หฺวาง เยว่อิง) ท้าทายผู้มาสู่ขอตนโดยอ้างว่าตนนั้นอัปลักษณ์ เมื่อผู้สู่ขอมาเยี่ยม อุ๋ยซีก็จะซ่อนหน้าอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้าเพื่อทดสอบผู้สู่ขอ เมื่อจูกัดเหลียงมาหาอุ๋ยซี แสงจันทร์ส่องบนร่างของอุ๋ยซี ศีรษะของอุ๋ยซีคลุมด้วยผ้าคลุม 2 ผืน จูกัดเหลียงแตกต่างจากชายคนอื่น ๆ คือเข้าไปในห้องโดยลำพังและไม่ลังเลที่จะถอดผ้าคลุมออก เมื่อถอดผ้าคลุมผืนแรกจากใบหน้า ก็กล่าวอย่างสงบว่าความอัปลักษณ์ของอุ๋ยซีเป็นการพูดให้เข้าใจผิดของบิดาอุ๋ยซี จูกัดเหลียงจึงได้รับรางวัลเป็นใบหน้าที่มีเปี่ยมสุขและพึงพอใจของอุ๋ยซี
คติชาวบ้านเล่าว่าอุ๋ยซีไม่เพียงแต่เป็นผู้สร้างโคยนตร์ของจูกัดเหลียง แต่ยังสร้างสิ่งประดิษฐ์อันน่าอัศจรรย์อื่น ๆ เช่น หุ่นกลไกทำอหาร อุ๋ยซีมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหลังจูกัดเหลียงผู้เป็นสามีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 234 ขณะนอนป่วยใกล้เสียชีวิต อุ๋ยซีสอนจูกัดเจี๋ยมบุตรชายให้ "จงรักภักดีและกตัญญูกตเวที"
มีอนุสรณ์สถานของอุ๋ยซีในบริเวณที่สันนิษฐานว่าเป็นบ้านเกิดของอุ๋ยซีที่หฺวางเจียวาน  ในหมู่บ้านเหยาอาน ("เหยาอานชุน") นอกนครเซียงหยาง
ในวัฒนธรรมประชานิยม.
อุ๋ยซี (หฺวาง เยฺว่อิง) ปรากฏในฐานะตัวละครที่เล่นได้ในซีรีส์วิดีโอเกม"ไดนาสตีวอริเออร์"และ"วอริเออร์โอโรจิ"ของโคเอ อุ๋ยซีถูกกล่าวถึงด้วยชื่อ "เยฺว่ อิง" (Yue Ying) จนถึง "ไดนาสตีวอริเออร์ 7" และตั้งแต่ "ไดนาสตีวอริเออร์ เน็กซ์" (บนเพลย์สเตชัน วิตา) และ "วอริเออร์โอโรจิ 3" อุ๋ยซีถูกกล่าวถึงด้วยชื่อ "เยฺว่อิง" (Yueying) แทน อุ๋ยซียังปรากฏในเกมอื่น ๆ ที่ผลิตโดยโคเอ เช่น "เค็ซเซ็ง II" และทุกภาคของซีรีส์เกมกลยุทธ์ "โรแมนซ์ออฟเดอะทรีคิงดัมส์"
อุ๋ยซียังปรากฏในวิดีโอเกมอื่น ๆ เช่น "Hou Feng San Guo Online", "Zong Heng San Guo Online", "Meng Jiang Zhuan Online" และ "Qun Ying Fu Online"
อุ๋ยซีปรากฏในมังงะเรื่อง "มหาสงคราม 32 แม่มด"
อุ๋ยซีรับบทแสดงโดยกุ่ย กุ่ยในละครโทรทัศน์ไต้หวัน "เด็กพันธุ์แสบ 3 แสบสามก๊ก" ซึ่งเป็นการล้อเลียนนวนิยายอิงประวัติศาสตร์"สามก๊ก" โดยมีฉากเป็นโรงเรียนมัธยมปลายในยุคปัจจุบัน
หนองหานหลวง

หนองหานหลวง เป็นหัวเมืองหลักทางเหนือของอาณาจักรขอมในสมัยนั้น สันนิษฐานน่าจะเป็นเมืองประเทศราชเช่นเดียวกับ พิมาย หรือละโว้ ของอาณาจักรขอม ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองที่เมืองพระนคร (นครธม) เมืองหนองหานหลวงมีเขียนบันทึกไว้ใน ตำนานอุรังคธาตุ ในตอนที่สร้างองค์พระธาตุพนม จังหวัดนครพนมตอนหนึ่งว่า
""...เมื่อพระพุทธองค์เสด็จปรินิพพานแล้ว มัลลกษัตริย์ทั้งหลายได้ถวายพระเพลิงพระสรีระ แต่ไม่สำเร็จ จนเมื่อพระมหากัสสปะมาถึงได้อธิษฐานว่า พระธาตุองค์ใดที่จะอัญเชิญไปประดิษฐานที่ภูกำพร้า ขอพระธาตุองค์นั้นเสด็จมาอยู่บนฝ่ามือ ดังนี้แล้ว พระอุรังคธาตุ ก็เสด็จมาอยู่บนฝ่ามือขวาของพระมหากัสสปะ ขณะนั้นไฟธาตุก็ลุกขึ้นโชติช่วง เผาพระสรีระได้เองเป็นอัศจรรย์ เมื่อถวายพระเพลิงและแจกพระบรมสารีริกธาตุเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระมหากัสสปะพร้อมด้วยพระอรหันต์ 500 องค์ ก็ได้อัญเชิญพระอุรังคธาตุ มาทางอากาศ แล้วมาลงที่ดอยแท่น (ภูเพ็กในปัจจุบัน) จากนั้นได้ไปบิณฑบาตที่ "เมืองหนองหานหลวง" เพื่อบอกกล่าวแก่พญาสุวรรณพิงคาระ ตำนานตอนนี้ตรงกับตำนานพระธาตุเชิงชุม และพระธาตุนารายณ์เจงเวง ซึ่งมีรายละเอียดอยู่แล้ว"
"เมื่อพญาทั้ง 5 ซึ่งอยู่ ณ เมืองต่าง ๆ อันได้แก่ พญานันทเสน แห่งเมืองศรีโคตบูร พญาจุลณีพรหมทัต พญาอินทปัตถนคร พญาคำแดง แห่งเมืองหนองหานน้อย และพญาสุวรรณพิงคาระ แห่งเมืองหนองหานหลวง ได้พากันปั้นดินดิบก่อแล้วเผาไฟ ตามคำแนะนำของพระมหากัสสปะ แบบพิมพ์ดินกว้างยาวเท่ากับฝ่ามือพระมหากัสสปะ"
"ครั้นปั้นดินเสร็จแล้วก็พากันขุดหลุมกว้าง 2 วา ลึก 2 ศอก เท่ากันทั้ง 4 ด้าน เมื่อก่อดินขึ้นเป็นรูปเตา 4 เหลี่ยม สูง 1 วา โดยพญาทั้ง 4 แล้ว พญาสุวรรณภิงคาระก็ได้ก่อส่วนบน โดยรวมยอดเข้าเป็นรูปฝาปารมีสูง 1 วา รวมความสูงทั้งสิ้น 2 วา แล้วทำประตูเตาไฟทั้ง 4 ด้าน เอาไม้จวง จันทน์ กฤษณา กระลำพัก คันธรส ชมพู นิโครธ และไม้รัง มาเป็นพื้น ทำการเผาอยู่ 3 วัน 3 คืน เมื่อสุกแล้วจึงเอาหินหมากคอยกลางโคก มาถมหลุม เมื่อสร้างอุโมงค์ดังกล่าวเสร็จแล้ว พญาทั้ง 5 ก็ได้บริจาคของมีค่าบรรจุไว้ในอุโมงค์เป็นพุทธบูชา"
"จากนั้น พระมหากัสสปะ ก็ได้อัญเชิญพระอุรังคธาตุ เข้าบรรจุภายในที่อันสมควร แล้วให้ปิดประตูอุโมงค์ไว้ทั้ง 4 ด้าน โดยสร้างประตูด้วยไม้ประดู่ ใส่ดาลปิดไว้ทั้ง 4 ด้าน แล้วให้คนไปนำเอาเสาศิลาจากเมืองกุสินารา 1 ต้น มาฝังไว้ที่มุมเหนือตะวันออก แปลงรูปอัศมุขี (ยักษิณีหน้าเป็นม้า) ไว้โคนต้นเพื่อเป็นหลักชัยมงคลแก่บ้านเมืองในชมพูทวีป นำเอาเสาศิลาจากเมืองพาราณสี 1 ต้น ฝังไว้มุมใต้ตะวันออก แปลงรูปอัศมุขีไว้โคนต้น เพื่อหมายมงคลแก่โลก นำเอาเสาศิลาจากเมืองตักศิลา 1 ต้น ฝังไว้มุมเหนือตะวันตก พญาสุวรรณพิงคาระให้สร้างรูปม้าอาชาไนยไว้ตัวหนึ่ง หันหน้าไปทางทิศเหนือ เพื่อแสดงว่าพระบรมธาตุเสด็จออกมาทางทิศทางนั้น และพระพุทธศาสนาจักเจริญรุ่งเรืองจากเหนือเจือมาใต้ พระมหากัสสปะให้สร้างม้าพลาหกไว้ตัวหนึ่ง คู่กัน หันหน้าไปทางทิศเหนือ เพื่อเป็นปริศนาว่า พญาศรีโคตบูรจักได้สถาปนาพระอุรังคธาตุไว้ตราบเท่า 5,000 พระวัสสา เกิดทางใต้และขึ้นไปทางเหนือ เสาอินทขีล ศิลาทั้ง 4 ต้น ยังปรากฏอยู่ 2 ต้น ทางทิศตะวันออก ส่วนอีก 2 ต้น ได้ก่อหอระฆังหุ้มไว้ ส่วนม้าศิลาทั้ง 2 ตัว ก็ยังปรากฏอยู่ถึงปัจจุบัน...""
จากตำนานอุรังคธาตุ พอหมดสมัยของพระยาสุวรรณภิงคาระ กษัตริย์องค์ต่อมาคงปกครองเรื่อยมา แต่ไม่มีบทบาทเท่าพระยาสุวรรณภิงคาระ ไม่ก็เกิดสงคราม หรือก็อาจเกิดภัยธรรมชาติจนทำให้ต้องอพยพไปที่อื่น อาจจะเป็นเพราะสาเหตุใดสาเหตุหนึ่งก็เป็นได้ จึงทำให้เมืองหนองหานหลวงร้าง และขาดหายไปจากประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่ง เหลือเพียงชุมชนเล็ก ๆ ที่ไม่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์เท่านั้น
กลุ่มภาษาตามาง

กลุ่มภาษาตามาง  เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าที่ใช้พูดในเขตเทือกเขาหิมาลัยของเนปาล ภาษาในกลุ่มนี้ได้แก่ภาษาตามาง (มีสองสำเนียง ผู้พูดราวล้านคน) ภาษากูรุง (มีสามสำเนียง ที่เข้าใจกันได้น้อยมาก ภาษาทากาลี (รวมสำเนียงเซเกของชาวตามาง) และภาษาที่ใกล้เคียงอย่างภาษามานัง ภาษากยาซัมโด และภาษานัรพู
ภาษาฆาเลที่พูดโดยชาวฆาเล ใกล้เคียงกับกลุ่มภาษานี้ แต่การจัดจำแนกยังไม่แน่นอน
การจัดจำแนก.
กลุ่มภาษาตามางเป็นกลุ่มเดียวกับกลุ่มภาษาโบดิชหรือหิมาลัยตะวันตกตามการจัดจำแนกของ Bradley (1997) และกลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารีของ Van Driem (2001)
โมโมโกะ สึงูนางะ

โมโมโกะ สึกุนากะ (; โรมาจิ: "Tsugunaga Momoko", เกิดวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2535) เป็นอดีตนักร้องหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเคยเป็นสมาชิกของเบอร์รีซ์โคโบและโบโน่!
หลังจากที่เบอร์รีซ์โคโบได้ยุบวงเมื่อปี พ.ศ. 2558 ซึ่งสมาชิกคนอื่นในเบอร์รีซ์โคโซได้สำเร็จการศึกษายกเว้นเพียงสึกุนากะเท่านั้นที่ยังอยู่กับเฮลโล! โปรเจกต์จนถึงปี พ.ศ. 2560
พระองค์แสน

หลวงพ่อพระองค์แสน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน ประดิษฐานภายในพระวิหารวัดพระธาตุเชิงชุมวรวิหาร อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร 
หลวงพ่อพระองค์แสน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน ขัดสมาธิราบ ก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทองหน้าตักกว้าง ๒ เมตร สูงจากฐานถึงพระเมาลี ๓.๒๐ เมตรประทับนั่งบนแท่นสูง๑.๓๕ เมตร หันพระพักตร์ไปทางทิศ ตะวันออก หันพระปฤศฎางค์เข้าหาองค์ หลวงพ่อพระองค์แสนเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของชาวสกลนครคู่มากับพระ ธาตุเชิงชุม ประดิษฐานเป็นพระประธานอยู่ภายในพระวิหาร เป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์มากอีกองค์หนึ่งของประเทศ 
จากตำนาน หลวงพ่อพระองค์แสนสร้างขึ้นราวพุทธศักราช ๑๘๐๐ เพื่อแทนหลวงพ่อสุวรรณแสนองค์จริงที่เป็นทองคำทั้งองค์ (สร้างโดยพระเจ้า ชัยวรมันที่ ๓)คือในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ เกิดศึกสงครามหลายครั้ง จึงย้ายเมืองไปอยู่ที่นครธม ก่อนย้ายได้นำพระสุวรรณแสน ทองคำไปซ่อนไว้ในน้ำ ไม่สามารถนำไปได้ด้วยเหตุว่ากลัวข้าศึกจะมาแย่งชิงในระหว่างทาง พระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ ได้สร้างหลวงพ่อ พระองค์แสน(องค์ปัจจุบัน)แทนไว้ให้ ทำด้วยหินเหล็กเส้นชนิดสี่เหลี่ยมเป็นโครง(ผูกลวด) แล้วฉาบด้วยทรายผสมปูนขาวแช่น้ำเปลือก ไม้(ยางบง) น้ำแช่หนัง - มะขาม - น้ำอ้อย และเถา ฝักกรูด ลงรักปิดทอง มีพุทธลักษณะเท่าเดิม ภายในก็บรรจุเครื่องราง ของขลังสมัยก่อนไว้มาก ให้นามว่า "หลวงพ่อพระองค์แสน" เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ต่อมามีการบูรณะซ่อมแซมหลายครั้ง
ในอดีต เมื่อมีการเฉลิมฉลองสมโพธิ์ราชธานีครบ ๒๐๐ ปีตามประกาศรัฐบาล จะมีการบูรณะปฏิสังขรณ์ขยายโบสถ์ โดยตรงทุบองค์หลวงพ่อออก แล้วสร้างองค์ใหม่ไว้ข้างหลังแทน เมื่อการบูรณะเริ่มขึ้นช่างชาวญวน(เวียดนาม) พยามทุบองค์พระ และพยามลอกทองที่หุ้มออกแต่พอทุบไปครั้งใด ก็ได้ยินแต่เสียงหัวเราะดังกังวานออกมา จนภายหลังถึงกลับต้องล้มป่วยไป ด้วยเหตุนี้จึงต้องล้มเลิกการบูรณะเอาหลวงพ่อออก จากเหตุดังกล่าวเมื่อท่านมาสักการะหลวงพ่อพระองค์แสน จะเห็นมีหลวงพ่อซ้อนกันอยู่ ๒ องค์ องค์หน้าคือหลวงพ่อองค์เดิม ส่วนองค์หลังเป็นองค์ใหม่ที่จะสร้างขึ้นมาแทน 
จากประวัติหลวงพ่อหลายอย่าง ในสมัยก่อนเคยมีพระมอญ ที่เคยมาบำเพ็ญศีลภาวนาที่วัด แล้วพอจะกลับก็บอกพระที่วัดไว้ว่า หลวงพ่อองค์นี้เป็นองค์ปลอม แต่เป็นองค์ปลอมที่ศักดิ์มาก ปู่ย่าตายายชาวสกลนครและหลายๆคน คงเคยได้ยินตำนานเล่าต่อกันมาว่า บริเวณกลางหนองหานนั้น จะมีจุดที่ลึกมากกว่าปกติ อยู่หลายแห่ง ซึ่งชาวประมงหนองหานจะเรียกว่า ขุม หรือหลุมนั้นเอง และจะมีชื่อเรียกต่างๆกัน เช่น ขุมใหญ่ ขุมเต่าฮาง ขุมก้านเหลือง ซึ่งขุมนี้จะลึกประมาณ ๑๕-๒๐ เมตรทีเดียวเชื่อกันว่าในสมัยก่อนเมื่อพระยาขอม จะย้ายเมืองอพยพผู้คนไปอยู่เขมรนั้น พระองค์ได้เอา หลวงพ่อพระสุวรรณแสน องค์เดิมมาซ่อนไว้ที่ขุมลึกกลางหนองหารชาวประมงจะเรียกจุดนี้ว่า ขุมใหญ่ ซึ่งเป็นขุมที่ลึกที่สุด ในอดีตสมัยรุ่นตา ยาย อาชีพหลักๆของชาวสกลนครก็คือ จับปลา มีอยู่วันหนึ่งมีคนออกทอดแหหาปลา แต่แหกลับติดอะไรบางอย่างใต้น้ำ จึงดำน้ำลงไปดึงออก เมื่อดำลงไปกำลังดึงแหออกนั้นก็เห็นว่าตนเหยียบอยู่บนบ่าพระพุทธรูปองค์ใหญ่อยู่ จากเหตุการณ์นี้ทำให้คนทั้งสกลนครเล่าลือกัน และมีคนพบเห็นเรื่อยมา แต่ในปัจจุบันเวลาผ่านมาหลายปี อาจจะเป็นเพราะ สาหร่าย วัชพืชน้ำ ตะกอนต่างๆทับถมกันสูงขึ้นทุกวัน จึงไม่มีคนพบเห็นอีก ด้วยเหตุนี้ชาวสกลนครจึงถือว่าหนองหาน เป็นหนองน้ำที่ศักดิ์สิทธิ์ประจำจังหวัดด้วย