สมัยรีเจนซี

สมัยรีเจนซี  ของประวัติศาสตร์อังกฤษ มักจะหมายถึงช่วงระหว่างปี 1795 ถึง 1837 แม้ว่าตามหลักฐานของคำว่า ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ จะปรากฏให้เห็นในช่วงปี 1811 ถึง 1820. พระเจ้าจอร์จที่ 3 ได้ป่วยเป็นครั้งแรกในช่วงปลายปี 1780 และกลับมาป่วยทางจิตสุดท้ายในปี 1810 โดยกฎหมายการปกครอง 1811 ลูกชายคนโตของเขา จอร์จ เจ้าชายแห่งเวลส์ ถูกแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชายผู้สำเร็จราชการ เมื่อพระเจ้าจอร์จที่ 3 เสด็จสวรรคต ในปี 1820 เจ้าชายผู้ปกครองก็ขึ้นครองบัลลังก์เป็นพระเจ้าจอร์จที่ 4 ในส่วนของระยะเวลาที่ยาวนานกว่านั้น ประมาณเป็นสามของยุคจอร์เจียน (1714-1837) รวมถึง 25 ปีที่ผ่านมาของการปกครองของพระเจ้าจอร์จที่ 3 รวมถึงการปกครองอย่างเป็นทางการของพระเจ้าจอร์ชที่ 4 และการปกครองทั้งสองของพระเจ้าจอร์จที่ 4 และพี่ชายของเขา และผู้สืบทอด พระเจ้าวิลเลียมที่ 4 จบลงด้วยการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ในเดือนมิถุนายน 1837 ซึ่งเป็นการเปลี่ยนรัชสมัยเข้าสู่ สมัยวิกตอเรีย (1837-1901).
แม้ว่ายุคผู้สำเร็จราชการจะถูกจดจำว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความประณีตและวัฒนธรรม แต่นั่นเป็นการเอื้อประโยชน์ให้ผู้มั่งคั่งไม่กี่คน โดยเฉพาะคนที่อยู่ในวงสังคมของเจ้าชายผู้สำเร็จราชการเอง สำหรับมวลชน ความยากจนแพร่ระบาดในขณะที่ประชากรเริ่มกระจุกตัว เนื่องจากการอพยพย้ายถิ่นฐานของแรงงานอุตสาหกรรม ชาวเมืองอาศัยอยู่ใน สลัม ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ สถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรุนแรงจากผลกระทบจากสงคราม การล่มสลายทางเศรษฐกิจ การว่างงานจำนวนมาก การเก็บเกี่ยวที่ย่ำแย่ในปี 1816 ("ปีที่ไร้ฤดูร้อน") และ จำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้น อย่างต่อเนื่อง การตอบสนองทางการเมืองต่อวิกฤติดังกล่าว ได้แก่ กฎหมายข้าวโพด การสังหารหมู่ที่ปีเตอร์ลู และ พระราชบัญญัติตัวแทนของประชาชน ค.ศ. 1832 นำโดย วิลเลียม วิลเบอร์ฟอร์ซ มีการสนับสนุนเพิ่มมากขึ้นสำหรับ สาเหตุของการเลิกทาส ในสมัยรีเจ็นซี ซึ่งปิดท้ายด้วย พระราชบัญญัติการค้าทาส ค.ศ. 1807 และ พระราชบัญญัติการเลิกทาส ค.ศ. 1833
นานวันเข้าสมัยรีเจ็นซีก็ยิ่งมีแง่มุมทางสังคมและวัฒนธรรมกว้างขึ้นออกไป ซึ่งโดดเด่นด้วย แฟชั่น สถาปัตยกรรม และสไตล์ที่โดดเด่นของยุคนั้น ช่วง 20 ปีแรกจนถึงปี ค.ศ. 1815 ถูกบดบังด้วย สงครามนโปเลียน ตลอดระยะเวลาทั้งหมด การปฏิวัติอุตสาหกรรม ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและบรรลุความก้าวหน้าที่สำคัญจากการเกิดขึ้นของ ทางรถไฟ และการเติบโตของ ระบบโรงงาน ยุคผู้สำเร็จราชการฯซ้อนทับกับ ลัทธิจินตนิยม และศิลปิน นักดนตรี นักประพันธ์ และกวีหลักๆ หลายคนในขบวนการโรแมนติกก็เป็นบุคคลสำคัญของยุคผู้สำเร็จราชการฯ เช่น เจน ออสเตน, วิลเลียม เบลก, ลอร์ดไบรอน, จอห์น คอนสตาเบิล, จอห์น คีตส์, จอห์น แนช, แอน แรดคลิฟฟ์, วอลเตอร์ สก็อตต์, แมรี่ เชลลีย์, เพอร์ซีย์ บายส์เช เชลลีย์, เจเอ็มดับบลิว เทิร์นเนอร์ และ วิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ
ภูมิหลังด้านกฎหมาย.
พระเจ้าจอร์จที่ 3 (ค.ศ. 1738–1820) ขึ้นครองราชย์เป็น กษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1760 เมื่อพระองค์มีพระชนมายุ 22 พรรษา สืบราชสมบัติต่อจากพระเจ้าจอร์จที่ 2 พระอัยกาของพระองค์ พระเจ้าจอร์จที่ 3 ทรงเป็นผู้ตรากฎหมายเพื่อจัดให้มี ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เมื่อรัฐสภาผ่าน พระราชบัญญัติผู้สืบทอดราชบัลลังก์ส่วนน้อย ค.ศ. 1751 หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระราชบิดา เฟรดเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์ เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1751 พระเจ้าจอร์จกลายเป็น รัชทายาท เมื่อพระชนมายุ 12 พรรษา และเขาจะประสบความสำเร็จในฐานะผู้เยาว์หากพระอัยกาของเขาเสด็จสวรรคตก่อนวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1756 ซึ่งเป็นวันพระราชสมภพปีที่ 18 ของจอร์จ พระราชบัญญัตินี้กำหนดให้พระมารดา เอากุสทา เจ้าหญิงจอมพันปีแห่งเวลส์ ของพระองค์ได้รับการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และปลดประจำการส่วนใหญ่เป็นการฉุกเฉิน แต่ไม่ใช่ทุกพระราชกรณียกิจ
ในปี ค.ศ. 1761 พระเจ้าจอร์จที่ 3 อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิง ชาร์ลอตต์แห่งเมคเลนบูร์ก-สเตรลิทซ์ และในช่วงหลายปีต่อมาทั้งคู่มีพระราชโอรสและพระราชธิดาถึง 15 พระองค์ (พระราชโอรส 9 พระองค์ และพระราชธิดา 6 พระองค์) พระองค์โตคือ เจ้าชายจอร์จ ประสูติเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1762 ในฐานะรัชทายาท พระองค์ทรงได้รับการขนานนามว่าเป็น เจ้าชายแห่งเวลส์ ภายหลังประสูติไม่นาน เมื่อถึงปี ค.ศ. 1765 เด็กทารกสามคนได้เป็นผู้นำในการสืบทอดตำแหน่ง และรัฐสภาได้ผ่านกฎหมายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อีกครั้งเป็นกรณีฉุกเฉิน พระราชบัญญัติชนกลุ่มน้อยแห่งรัชทายาทในปี ค.ศ. 1765 กำหนดว่าหากมีความจำเป็น ให้สมเด็จพระราชินีชาร์ล็อตต์ หรือเจ้าหญิงเอากุสทาทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระเจ้าจอร์จที่ 3 มีอาการป่วยทางจิตเป็นเวลานานในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1788 รัฐสภาเสนอร่าง กฎหมายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ค.ศ. 1789 ซึ่งผ่าน สภาสามัญชน ก่อนที่ สภาขุนนาง จะอภิปรายเรื่องนี้ กษัตริย์ก็ทรงฟื้นคืนพระทัยและร่างพระราชบัญญัติก็ถูกถอนออก หากมีการผ่านกฎหมาย เจ้าชายแห่งเวลส์ก็จะได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในปี ค.ศ. 1789
สุขภาพจิตของกษัตริย์ยังคงเป็นประเด็นที่น่ากังวล แต่เมื่อใดก็ตามที่พระองค์ทรงมีสติดี พระองค์จะทรงคัดค้านการดำเนินการใด ๆ ที่จะบังคับใช้พระราชบัญญัติผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ต่อไป ในที่สุด หลังจากการสิ้นพระชนม์ในวันที่ 2 ค.ศ.ิกายน ค.ศ. 1810 ลูกสาวคนเล็กของเขา เจ้าหญิงอเมเลีย เขาก็กลายเป็นวิกลจริตอย่างถาวร รัฐสภาผ่าน พระราชบัญญัติการดูแลของกษัตริย์ในระหว่างที่ทรงประชวร ฯลฯ ค.ศ. 1811 หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า พระราชบัญญัติผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ค.ศ. 1811 พระมหากษัตริย์ทรงถูกพักงานในฐานะประมุขแห่งรัฐ และเจ้าชายแห่งเวลส์เข้ารับตำแหน่งเป็นเจ้าชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1811 ในตอนแรก รัฐสภาจำกัดอำนาจบางส่วนของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่ข้อจำกัดดังกล่าวหมดลงหนึ่งปีหลังจากการผ่านพระราชบัญญัตินี้ ผู้สำเร็จราชการสิ้นสุดลงเมื่อพระเจ้าจอร์จที่ 3 สิ้นพระชนม์ในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1820 และเจ้าชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เถลิงถวัลยราชสมบัติในฐานะพระเจ้าจอร์จที่ 4
หลังจากที่พระเจ้าจอร์จที่ 4 สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1830 รัฐสภาก็ได้ผ่าน พระราชบัญญัติผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ อีกฉบับหนึ่ง พระเจ้าจอร์จที่ 4 สืบทอดต่อจาก พระเจ้าวิลเลียมที่ 4 น้องชายของเขา ราชินีอาเดิลไฮท์ ภรรยาของเขา มีอายุ 37 ปี และไม่มีบุตรที่ชอบด้วยกฎหมายที่ยังมีชีวิตอยู่ ทำให้รัชทายาทโดยสันนิษฐาน เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งเคนต์ ซึ่งมีอายุ 17 ปี พระราชบัญญัติใหม่กำหนดให้พระราชมารดา วิกตอเรีย ดัชเชสแห่งเคนต์ เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในกรณีที่พระเจ้าวิลเลียมสิ้นพระชนม์ก่อนวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1837 ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดปีที่ 18 ของวิกตอเรียในวัยเยาว์ พระราชบัญญัตินี้อนุญาตให้อาเดิลไฮท์มีลูกอีก 1 คน ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังการเสียชีวิตของวิลเลียม หากสถานการณ์หลังเกิดขึ้น วิกตอเรียก็จะกลายเป็นราชินีชั่วคราวจนกว่ากษัตริย์องค์ใหม่จะประสูติ อาเดิลไฮท์ไม่มีลูกอีกต่อไป แม้กระทั่ง วิลเลียมเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1837 เพียง 4 สัปดาห์หลังจากวิกตอเรียอายุ 18 ปี
การรับรู้.
คำศัพท์เฉพาะช่วง.
มีหลักฐานว่า การสำเร็จราชการแทนฯ เกิดขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1811 และสิ้นสุดในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1820 แต่ "สมัยรีเจ็นซี" นี้ โดยทั่วไปแล้วถือว่ายาวนานกว่ามาก โดยทั่วไปยุคนี้จะใช้กับช่วงเวลาตั้งแต่ ป. 1795 จนกระทั่งทรงขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จ พระราชินีนาถวิกตอเรีย เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1837 ยุคผู้สำเร็จราชการฯเป็นช่วงย่อยของ ยุคจอร์เจียน ที่ยาวกว่า (ค.ศ. 1714–1837) ซึ่งทั้งสองยุคตามมาด้วย ยุควิกตอเรียน (ค.ศ. 1837–1901) แบบหลังมีการใช้งานโดยทั่วไป แต่นักประวัติศาสตร์บางคนกำหนดจุดเริ่มต้นไว้เร็วกว่านั้น คือวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1832 ที่มีการตรา พระราชบัญญัติการปฏิรูปครั้งใหญ่
ความแตกต่างทางสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง.
เจ้าชายผู้สำเร็จราชการเองทรงเป็นหนึ่งในผู้อุปถัมภ์ ศิลปะ และ สถาปัตยกรรม ชั้นนำ เขาได้สั่งให้สร้างและปรับปรุง ศาลาไบรตัน ที่แปลกตา บ้านคาร์ลตัน ที่หรูหรา และงานสาธารณะและสถาปัตยกรรมอื่นๆ อีกมากมายซึ่งมีราคาแพง ทั้งหมดนี้ต้องใช้ค่าใช้จ่ายจำนวนมากซึ่งทั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เองและ กระทรวงการคลังของสหราชอาณาจักร ก็ไม่สามารถจ่ายได้ ความฟุ่มเฟือยของผู้สำเร็จราชการถูกแบกโดยค่าใช้จ่ายประชาชนทั่วไป
แม้ว่ายุคนี้จะมีชื่อเสียงในด้านความสง่างามและความสำเร็จในด้านวิจิตรศิลป์และสถาปัตยกรรม แต่ก็มีความต้องการการเปลี่ยนแปลงทางสังคม การเมือง และเศรษฐกิจไปพร้อม ๆ กัน ประเทศนี้ถูกห่อหุ้มด้วย สงครามนโปเลียน จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1815 และความขัดแย้งดังกล่าวส่งผลกระทบอย่างหนักต่อการค้าทั้งในประเทศและต่างประเทศ มี การว่างงาน จำนวนมาก และ ในปี ค.ศ. 1816 การเก็บเกี่ยว ก็ย่ำแย่เป็นพิเศษ นอกจากนี้ ประเทศยังมี จำนวนประชากรเพิ่มขึ้น และปัจจัยเหล่านี้รวมกันส่งผลให้เกิดความยากจน กันไปทั่ว นอกเหนือจาก รัฐบาลเอกภาพแห่งชาติ ที่นำโดย วิลเลียม เกรนวิลล์ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1806 ถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1807 แล้ว รัฐบาลทั้งหมดตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1783 ถึงค.ศ.ิกายน ค.ศ. 1830 ได้รับการจัดตั้งและนำโดยพรรคทอรีส์ แล้ว การตอบสนองต่อวิกฤติระดับชาติของพวกเขารวมถึง การสังหารหมู่ที่ปีเตอร์ลู ในปี ค.ศ. 1819 และ กฎหมายข้าวโพด ต่าง ๆ ด้วยการนำรัฐบาล วิก ของ เอิร์ลเกรย์ ผ่าน กฎหมายการปฏิรูปครั้งใหญ่ ในปี ค.ศ. 1832
โดยพื้นฐานแล้ว อังกฤษในยุคผู้สำเร็จราชการฯ เป็นสังคมแบ่งชั้นซึ่งอำนาจทางการเมืองและอิทธิพลตกไปอยู่ในมือของชนชั้นขุนนาง สถานที่ทันสมัยของพวกเขาเป็นอีกโลกหนึ่งที่แตกต่างจาก สลัม ที่คนส่วนใหญ่อาศัยอยู่ ย่านสลัมเป็นที่รู้จักในชื่อ รุกเกอรีส์ ตัวอย่างที่โด่งดังคือ เซนต์ไจล์ส ในลอนดอน สถานที่เหล่านี้เป็นที่ซึ่งเต็มไปด้วย โรคพิษสุราเรื้อรัง การพนัน การค้าประเวณี การโจรกรรม และความรุนแรง จำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้น ซึ่งเพิ่มขึ้นจากไม่ถึงหนึ่งล้านในปี ค.ศ. 1801 เป็น 1.25 ล้าน ในปี ค.ศ. 1820 ทำให้เกิดวิกฤติมากขึ้น โรเบิร์ต เซาธ์เดย์ เปรียบเทียบระหว่างความสกปรกในสลัม กับความเย้ายวนใจของแวดวงผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไว้ดังนี้:แวววาวอันเลือนลอยของสังคมผู้สำเร็จราชการฯ ปกปิดความสกปรกโสมมไว้เบื้องหลัง ซึ่งเป็นภาพตัดกันอย่างรุนแรงกับแวดวงสังคมของเจ้าชายผู้สำเร็จราชการฯ ปัญหาความยากจนได้รับการแก้ไขเพียงเล็กน้อยเท่านั้น การแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการฯ หลังจากการสละราชสมบัติของ พระเจ้าจอร์จที่ 3 ยุติความเคร่งศาสนาและความสงวนไว้  เปิดทางให้กับสังคมที่ฟุ่มเฟือยและโอ้อวดมากขึ้น การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากเจ้าชายผู้สำเร็จราชการฯ เอง  ผู้ถูกกีดกันไม่ให้มีส่วนร่วมในกลไกทางการเมืองและวีรกรรมทางทหาร ซึ่งไม่สามารถชักนำพลังงานของพระองค์ไปในทางที่ดีได้  ส่งผลให้การแสวงหาความสำราญกลายเป็นทางออกเดียว  รวมทั้งเป็นรูปแบบเดียวของการกบฏต่อสิ่งที่พระองค์มองว่าเป็นการไม่เห็นด้วย และการตำหนิพระราชบิดา
ศิลปะ.
สถาปัตยกรรม.
สวนของผู้สำเร็จราชการฯ และสวนสัตว์ลอนดอน.
ในช่วงทศวรรษ 1810 เจ้าชายผู้สำเร็จราชการฯ เสนอให้เปลี่ยนที่ดิน Crown ใน แมรี่ลีโบน และ เซนต์แพนครัส ให้เป็นสวนแห่งความสุข งานออกแบบในตอนแรกได้รับมอบหมายให้เป็นสถาปนิก จอห์น แนช แต่เป็นหุ้นส่วนพ่อและลูกชายของ เจมส์ และ เดซิมัส เบอร์ตัน ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบโครงการเป็นส่วนใหญ่ การจัดสวนดำเนินไปอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงทศวรรษที่ 1820 และในที่สุด สวนรีเจนท์ ก็เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมได้ในปี ค.ศ. 1841
สมาคมสัตววิทยาแห่งลอนดอน (ZSL) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1826 โดย เซอร์สแตมฟอร์ด ราฟเฟิลส์ และ เซอร์ฮัมฟรีย์ เดวี พวกเขาได้ที่ดินข้างเส้นทาง คลองรีเจนท์ ผ่านขอบด้านเหนือของสวนรีเจนท์ ระหว่าง นครเวสต์มินสเตอร์ และ เขตเลือกตั้งลอนดอนแห่งแคมเดน หลังจากการเสียชีวิตของ Raffles หลังจากนั้นไม่นาน มาร์ควิสที่ 3 แห่งแลนส์ดาวน์ ก็เข้ามารับผิดชอบโครงการนี้และควบคุมดูแลการก่อสร้างบ้านสัตว์หลังแรก ในตอนแรก สวนสัตว์แห่งนี้ถูกใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น โดยอนุญาตให้เข้าได้เฉพาะกลุ่ม สมาคมสัตววิทยาแห่งลอนดอน เท่านั้น ซึ่งในปี ค.ศ. 1892 ได้รับ การพระราชทานตราตั้ง โดยพระเจ้าจอร์จที่ 4 สวนสัตว์แห่งนี้ไม่ได้เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมจนกระทั่งปี ค.ศ. 1847 หลังจากที่จำเป็นต้องระดมทุน
วรรณกรรม.
เจน ออสเตน, ลอร์ดไบรอน, วอลเตอร์ สก็อตต์ และคนอื่น ๆ เป็นนักเขียนที่โดดเด่นที่สุดในยุคผู้สำเร็จราชการฯ อย่างไรก็ตาม ช่วงเวลาดังกล่าวยังก่อให้เกิดนักเขียนที่มีผลงานมากที่สุดในศตวรรษที่ 19 เช่น ชาลส์ ดิกคินส์, ชาร์ล็อตต์ บรอนเต และ เบนจามิน ดิสราเอลี รูปแบบวรรณกรรมที่ได้รับความนิยมเป็นพิเศษในเวลานี้คือนวนิยายและบทกวี เช่น "The Regent's Bomb" ของลอร์ดไบรอน
ดนตรี.
ครัวเรือนที่ร่ำรวยจัดงานดนตรีของตนเองโดยอาศัยสมาชิกในครอบครัวที่สามารถร้องเพลงหรือเล่นเครื่องดนตรีได้ สำหรับคนส่วนใหญ่ นักแสดงข้างถนนเปิดให้เข้าถึงดนตรีทุกประเภท อย่างไรก็ตาม ชนชั้นสูงเพลิดเพลินกับดนตรี เช่น Piano Sonata No. 30 ของ ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน, Violin Sonata in F Major ของ เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน, MWV Q 7 และอื่นๆ อีกมากมาย นักประพันธ์เพลงยอดนิยมในยุคนั้น ได้แก่ เบทโฮเฟิน, รอสชินี, ลิสท์ และ เม็นเดิลส์โซน
จิตรกรรม.
จิตรกรภูมิทัศน์ที่โดดเด่นที่สุดคือ จอห์น คอนสตาเบิล และ วิลเลียม เทอร์เนอร์ จิตรกรรมภาพบุคคล ที่มีชื่อเสียงได้แก่ โธมัส ลอว์เรนซ์ และ มาร์ติน อาร์เชอร์ ชี ซึ่งทั้งคู่เป็นประธานาธิบดีของ ราชวิทยาลัยศิลปกรรม ส่วนหอศิลป์แห่งชาติ ก่อตั้งขึ้นในลอนดอนในปี ค.ศ. 1824
โรงภาพยนตร์.
บทละครของวิลเลียม เชกสเปียร์ ได้รับความนิยมอย่างมากตลอดช่วงเวลาดังกล่าว อย่างไรก็ตาม นักแสดงจะสวมชุดสมัยใหม่มากกว่าเครื่องแต่งกายในศตวรรษที่ 16
ลอนดอนมี โรงภาพยนตร์สิทธิบัตร 3 แห่งที่ โคเวนท์การ์เดน ดรูรีเลน และ เฮย์มาร์เก็ต โรงละครที่โดดเด่นอื่นๆ ได้แก่ โรงละครรอยัล บาท และ โรงละครถนนโคร์ว ใน ดับลิน นักเขียนบทละครและนักการเมือง ริชาร์ด บรินสลีย์ เชอริแดน ควบคุมโรงละครดรูรีเลน จนกระทั่งถูกไฟไหม้ในปี 1809
สื่อ.
หนังสือพิมพ์ แผ่นพับ และสิ่งพิมพ์อื่นๆ ที่ได้รับความนิยมในยุคนั้นได้แก่:
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
ในปี ค.ศ. 1814 "เดอะไทมส์" ได้นำการพิมพ์ด้วยไอน้ำมาใช้ เมื่อใช้วิธีนี้ สามารถพิมพ์ได้ 1,100 แผ่นต่อชั่วโมง ห้าเท่าครึ่งของอัตราก่อนหน้าที่ 200 แผ่นต่อชั่วโมง ความเร็วในการพิมพ์ที่เร็วขึ้นทำให้เกิด " นวนิยายส้อมเงิน" (silver fork novels) ซึ่งบรรยายภาพชีวิตของคนรวยและชนชั้นสูง ผู้จัดพิมพ์ใช้สิ่งเหล่านี้เพื่อเผยแพร่ ข่าวซุบซิบ และ เรื่องอื้อฉาว ซึ่งมักจะบอกเป็นนัยถึงตัวตนอย่างชัดเจน นวนิยายลักษณะนี้ได้รับความนิยมในช่วงปีต่อ ๆ ไปของยุคผู้สำเร็จราชการฯ
กีฬาและสันทนาการ.
กิจกรรมของผู้หญิง.
ระหว่างยุคผู้สำเร็จราชการฯและเข้าสู่ยุควิกตอเรียนต่อจากนี้ ผู้หญิงในสังคมท้อแท้จากความพยายาม แม้ว่าหลายคนจะถือโอกาสทำกิจกรรมต่าง ๆ เช่น การเต้นรำ การขี่ม้า และการเดินเล่น ซึ่งเป็นกิจกรรมสันทนาการมากกว่าการแข่งขัน เธออาจถูกคาดหวังให้มีความเชี่ยวชาญในการอ่านและการเขียน คณิตศาสตร์ การเต้นรำ ดนตรี การตัดเย็บ และการเย็บปักถักร้อย ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับอันดับของผู้หญิง ใน "สาวทรงเสน่ห์" พี่สาวน้องสาว เบนเน็ต จะออกไปเดินเล่นบ่อยครั้ง และอยู่ในงานลีลาศ ที่เอลิซาเบธ พบกับคุณดาร์ซี่ มีความเชื่อร่วมสมัยว่าผู้คนมีระดับพลังงานที่จำกัดกับผู้หญิง ซึ่งเป็น "เพศที่อ่อนแอกว่า" ซึ่งมีความเสี่ยงที่จะออกแรงมากเกินไปเพราะการมีประจำเดือนทำให้พลังงานลดลงเป็นระยะ ๆ
งานลีลาศ.
กิจกรรมที่พบบ่อยที่สุดอย่างหนึ่งในหมู่ชนชั้นสูงคือการเข้าร่วมและเป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงสังสรรค์ งานปาร์ตี้ในบ้าน และอื่น ๆ อีกมากมาย สิ่งเหล่านี้มักรวมถึงการเต้นรำ อาหาร และการนินทา อาหารที่เสิร์ฟโดยทั่วไป ได้แก่ ซุปขาวที่ทำจากน้ำสต็อกเนื้อลูกวัว อัลมอนด์และครีม เนื้อเย็น สลัด ฯลฯ
มวยมือเปล่า.
การชกมวยมือเปล่า หรือที่เรียกว่า การต่อสู้เพื่อชิงรางวัล เป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมตลอดศตวรรษที่ 18 และ 19 ยุคผู้สำเร็จราชการฯถูกเรียกว่า "จุดสูงสุดของการชกมวยของอังกฤษ" เพราะแชมป์มวยในอังกฤษก็เป็นแชมป์โลกเช่นกัน คู่แข่งที่มีศักยภาพเพียงรายเดียวของอังกฤษคือสหรัฐอเมริกา ซึ่งการจัดมวยเริ่มขึ้น ป. 1800 แท้จริงแล้วการชกมวยเป็นสิ่งผิดกฎหมาย แต่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นซึ่งมักเกี่ยวข้องกับการพนันกีฬากลับเมินเฉย ไม่ว่าในกรณีใด ฝูงชนจำนวนมากที่เข้าร่วมการแข่งขันชิงแชมป์แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับตำรวจ เช่นเดียวกับ คริกเก็ต และ การแข่งม้า การชกมวยดึงดูด นักพนัน กีฬาดังกล่าวต้องการการลงทุนจากการพนัน แต่ด้านมืดของเรื่องนี้คือหลาย ๆ ครั้ง การต่อสู้ถูกกำหนดมาแล้ว
ย้อนกลับไปในยุคแรก การต่อสู้เพื่อชิงรางวัลเป็นแบบ "ยังไงก็ได้" แต่ แจ็ค บรอจตัน ผู้เป็นแชมป์มวยเสนอกฎชุดหนึ่งในปี ค.ศ. 1743 ซึ่งถูกนำมาใช้ตลอดช่วงยุคผู้สำเร็จราชการฯ จนกระทั่งถูกแทนที่โดย กฎกติกาเวทีมวยลอนดอน ในปี ค.ศ. 1838 กติกาของบรอจตัน เกิดขึ้นมาเพื่อเป็นการยกระดับจากการ "ตีกันเละเทะในบาร์"  โดยเน้นย้ำให้ใช้หมัดเปล่า ๆ เท่านั้น  ยกจะจบลงเมื่อนักมวยคนใดล้มลง และห้ามทำร้ายคู่ต่อสู้ที่ล้มไป  ผู้แพ้จะได้รับการประคองไปยังมุมของตัวเอง จากนั้นจะมีเวลา 30 วินาทีในการ "ก้าวขึ้นมาสู้ต่อ"  ซึ่งจะมีการขีดเส้นไว้เป็นจุดประจำ เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันห่างกันไม่ถึงหนึ่งหลา  ยกต่อไปจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น  นักมวยคนใดที่ไม่สามารถก้าวขึ้นมาและเผชิญหน้ากันได้จะถือว่าเป็นฝ่ายแพ้  การแข่งขันจะดำเนินต่อไปจนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่สามารถก้าวขึ้นมาสู้ต่อได้
ในยุคนั้นไม่มีการแบ่งประเภทตามน้ำหนัก  นักมวยเฮฟวี่เวท มีข้อได้เปรียบตามธรรมชาติเหนือนักมวยที่มีน้ำหนักตัวน้อยกว่า ถึงกระนั้นแชมป์ชาวอังกฤษคนแรกในยุคผู้สำเร็จราชการฯก็คือ แดเนียล เมนโดซา นักชก นักมวยรุ่นมิดเดิ้ลเวท เขาคว้าแชมป์ที่ว่างอยู่มาครองได้สำเร็จในปี 1792 และครองตำแหน่งแชมป์จนกระทั่งพ่ายแพ้ต่อ สุภาพบุรุษจอห์น แจ็คสัน นักมวยรุ่นเฮฟวี่เวทในเดือนเมษายน ค.ศ. 1795 นักมวยที่มีชื่อเสียงคนอื่นๆ ในยุคผู้สำเร็จราชการฯ ได้แก่ เจม เบลเชอร์, เฮน เพียร์ซ, จอห์น กัลลี, ทอม คริบบ์, ทอม สปริง, เจม วอร์ด และ เจมส์ เบิร์ค กัลลีผันตัวมาเป็นเจ้าของม้าแข่งที่ประสบความสำเร็จ และในฐานะตัวแทนเขตเลือกตั้งพอนเตฟรักต์ (Pontefract) เขายังดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในรัฐสภาชุดแรกหลังการปฏิรูป ตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1832 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1837 คริบบ์เป็นนักมวยคนแรกที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นแชมป์โลก หลังจากเอาชนะนักมวยชาวอเมริกัน ทอม โมลีโนซ์ สองครั้งในปี ค.ศ. 1811 
คริกเก็ต.
สโมสรคริกเกตแมรีลโบน (Marylebone Cricket Club) หรือ MCC  ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1787 และกลายเป็นองค์กรกำกับดูแลกีฬาคริกเก็ต ในปี ค.ศ. 1788 สโมสรได้ร่างและเผยแพร่กฎกติกาฉบับปรับปรุงใหม่ของกีฬาชนิดนี้ MCC มีอิทธิพลอย่างมากในช่วงยุคผู้สำเร็จราชการฯ  สนามของสโมสรลอร์ดส์ (Lord's) กลายเป็นสถานที่จัดการแข่งขันคริกเกตที่โด่งดังที่สุด ลอร์ดส์ จริงๆ แล้วมีถึงสามสนาม สนามแรกเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1787  เมื่อก่อตั้งสโมสร  ตั้งอยู่ที่บริเวณจัตุรัสดอร์เซต ใน แมรีลโบน ซึ่งเป็นที่มาของชื่อสโมสร สัญญาเช่าที่ดินสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1811  เนื่องจากข้อพิพาทเรื่องค่าเช่า  สโมสรจึงเช่าที่ดินแห่งที่สองใน เซนต์จอห์นวูด (St John's Wood) เป็นการชั่วคราว สนามแห่งนี้ใช้งานได้เพียงสามฤดูกาลเท่านั้น เนื่องจากที่ดินถูกยึดเพื่อใช้เป็นเส้นทางก่อสร้างคลองรีเจนท์ (Regent's Canal) จึงย้ายไปยังพื้นที่ใกล้เคียง  ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสนามลอร์ดส์ในปัจจุบัน
ลอร์ดไบรอน ลงเล่นให้กับโรงเรียนแฮร์โรว์ ในการแข่งขันระหว่างโรงเรียนอีตัน v โรงเรียนแฮร์โรว์ ครั้งแรกที่สนามลอร์ดส์ ในปี ค.ศ. 1805 การแข่งขันกลายเป็นงานประจำปีในปฏิทินของสังคม
สนามลอร์ดส์ ยังเป็นเจ้าภาพการแข่งขันระหว่าง สุภาพบุรุษ v ผู้เล่น (Gentlemen v Players) เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1806 การแข่งขันนี้สะท้อนถึงความแตกต่างทางชนชั้นในสังคมยุคผู้สำเร็จราชการฯ  โดยเป็นการนำทีมนักกีฬาสมัครเล่นที่ร่ำรวย (สุภาพบุรุษ) มาแข่งกับทีมนักกีฬาอาชีพชนชั้นแรงงาน (ผู้เล่น) การแข่งขันครั้งแรกมีนักกีฬาเด่น ๆ อย่าง บิลลี่ เบลดแฮม (Billy Beldham) และ วิลเลียม แลมเบิร์ต (William Lambert) ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นนักกีฬาอาชีพชั้นแนวหน้าในยุคนั้น ส่วนฝั่งสุภาพบุรุษมี ลอร์ด เฟรเดอริค โบคล็อก (Lord Frederick Beauclerk) เป็นนักกีฬาเด่น</link>[ "" ] การแข่งขันในปี ค.ศ. 1821 จบลงอย่างกะทันหัน เนื่องจากทีมเจนเทิลแมนตามหลังเป็นอย่างมาก จึงยอมแพ้ การแข่งขันครั้งนี้ถูกขนานนามว่า "การแข่งขันพิธีราชาภิเษก (Coronation Match)" เนื่องจากมีการเฉลิมฉลองการขึ้นครองราชย์ของเจ้าชายผู้สำเร็จราชการฯ เป็นกษัตริย์จอร์จที่ 4 ผลลัพธ์ของการแข่งขันนี้ได้รับการอธิบายโดยนักประวัติศาสตร์การกีฬา เซอร์ เดเร็ก เบอร์ลีย์ ว่าเป็น "เหตุการณ์ที่คลุมเครืออย่างเหมาะสม"</link>
ฟุตบอล.
ฟุตบอล ในบริเตนใหญ่ มีมานานในฐานะกิจกรรมยามว่างแบบ "ได้หมด"  โดยไม่มีการจำกัดจำนวนผู้เล่นในแต่ละทีม  ซึ่งอาจประกอบด้วยคนทั้งตำบลหรือหมู่บ้าน สนามแข่งขัน เป็นพื้นที่ว่างระหว่างสองหมู่บ้านที่ไม่ได้มีการกำหนดขอบเขตชัดเจน ลูกบอลมักจะเป็นกระเพาะปัสสาวะของหมูที่ถูกเป่าลม เป้าหมายของการแข่งขันคือการเคลื่อนลูกบอลไปยังจุดหมายปลายทางที่อยู่ไกลออกไป เช่น โบสถ์ในหมู่บ้านฝ่ายตรงข้าม การแข่งขันมักจะจัดขึ้นในวันสำคัญทางศาสนา เช่น วันอังคารสารภาพบาป (Shrove Tuesday) เมื่อเข้าสู่ช่วงต้นศตวรรษที่ 19 โรงเรียนประจำของอังกฤษ (English public schools) เริ่มมีการริเริ่มปรับเปลี่ยน ฟุตบอลม็อบ ให้กลายเป็นกีฬาทีมที่มีการจัดระเบียบ  กฎกติกาฟุตบอลฉบับแรกๆ ที่มีการบันทึกไว้ ถูกเขียนขึ้นที่ วิทยาลัยอีตัน ในปี ค.ศ. 1815  และ โรงเรียนอัลเดนแฮม ในปี ค.ศ. 1825
การแข่งม้า.
การแข่งม้า ได้รับความนิยมอย่างมากในอังกฤษ นับตั้งแต่ยุคหลังการฟื้นฟูราชวงศ์ โดย พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 มักเสด็จไปทรงชมการแข่งม้าที่สนามแข่งม้านิวมาร์เก็ต (Newmarket Racecourse) อยู่บ่อยครั้ง ในยุคผู้สำเร็จราชการฯ การแข่งม้าทั้งห้ารายการคลาสสิก (Classic Races) ได้ถูกริเริ่มจัดขึ้นและแข่งขันต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1814  จนถึงปัจจุบัน  การแข่งม้าทั้งห้ารายการนี้ ได้แก่ เลเจอร์ สเตคส์ (St Leger Stakes) (แข่งขันครั้งแรกในปี 1776), เดอะ โอ๊คส์ (The Oaks) (1779), เอปซัม ดาร์บี้ (Epsom Derby) (1780), 2,000 กินีส์ สเตคส์ (2,000 Guineas Stakes) (1809) และ 1,000 กินีส์ สเตคส์ (1,000 Guineas Stakes) (1814) 
การแข่งขัน National Hunt กำเนิดขึ้นในไอร์แลนด์ช่วงศตวรรษที่ 18 และได้รับความนิยมในอังกฤษในช่วงยุคผู้สำเร็จราชการฯ มีการบันทึกการแข่งม้าประเภทนี้ไว้บ้างประปรายระหว่างปี ค.ศ. 1792 ถึง 1810 การแข่งม้าประเภทกระโดดข้ามรั้ว (Hurdle Race) อย่างเป็นทางการครั้งแรก เกิดขึ้นที่ เดอร์ดัม ดาวน์ (Durdham Down) ใกล้เมืองบริสตอล ในปี ค.ศ. 1821 การแข่งม้าประเภท Steeplechase อย่างเป็นทางการครั้งแรก เกิดขึ้นบนเส้นทางข้ามทุ่งในเบดฟอร์ดเชอร์ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1830
สนามแข่งม้าเอนทรี จัดการแข่งขันครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1829 ต่อมาในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1836 มีการจัดการแข่งขันวิ่งข้ามรั้ว (Steeplechase) ชื่อว่า แกรนด์ ลิเวอร์พูล สตีพเพิลเชส (Grand Liverpool Steeplechase) โดยกัปตัน มาร์ติน เบเคอร์ (Captain Martin Becher) เป็นหนึ่งในผู้จัดงานและควบม้าชื่อ เดอะ ดยุค (The Duke) คว้าชัยชนะในครั้งนั้น รั้วกีดขวางอันโด่งดังเป็นอันดับที่ 6 ของสนาม Aintree ถูกตั้งชื่อตามเขาว่า เบเคอร์ส บรู๊ค (Becher's Brook) แม้การแข่งขันในปี ค.ศ. 1836 จะกลายเป็นการแข่งขันประจำปี  แต่บางแหล่งข้อมูลก็มองว่าเป็นการแข่งขัน แกรนด์ เนชั่นแนล (Grand National) ครั้งแรก อย่างไรก็ตาม ยังมีข้อกังขาทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับการแข่งขัน 3 ครั้ง ระหว่างปี ค.ศ. 1836 ถึง 1838  จึงได้รับการจัดอันดับอย่างเป็นทางการว่าเป็น "เบื้องต้นของการแข่งขันแกรนด์ เนชั่นแนล" (precursors to the Grand National) บางแหล่งข้อมูลระบุว่าการแข่งขันเหล่านี้จัดขึ้นที่ "ฟาร์มออลด์เรซคอร์ส" (Old Racecourse Farm) ใน แมคฮอล (Maghull) ซึ่งเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากสนามแข่งขันนั้นปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1835 การแข่งขันแกรนด์ เนชั่นแนลอย่างเป็นทางการครั้งแรกคือ การแข่งขันในปี 1839
พายเรือและล่องเรือ.
การพายเรือ และ แล่นเรือใบ เป็นกิจกรรมยามว่างที่ได้รับความนิยมในหมู่พลเมืองที่ร่ำรวย การแข่งขันพายเรือ เป็นการแข่งขันเรือพายระหว่าง สโมสรเรือมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (Cambridge University Boat Club) และ สโมสรเรือมหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ด (Oxford University Boat Club) จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1829  โดยริเริ่มโดย ชาร์ลส์ เมอริเวล (Charles Merivale) นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์  และ ชาร์ลส์ เวิร์ดสเวิร์ธ (Charles Wordsworth) หลานชายของกวีชื่อดัง วิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ ซึ่งเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ด การแข่งขันครั้งแรกจัดขึ้นที่ เฮนลีย์ออนเทมส์ (Henley-on-Thames) และต่อมาได้กลายเป็นการแข่งขันประจำปีบนแม่น้ำเทมส์ในกรุงลอนดอน สำหรับการแข่งขันเรือใบ การแข่งขันเรือใบคาวส์วีค (Cowes Week regatta) จัดขึ้นครั้งแรกใน ช่องแคบโซเลนต์ (Solent) ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1826
กรีฑาประเภทลู่และสนาม.
การแข่งขันกรีฑาประเภท ลู่และสนาม ในรูปแบบสมัยใหม่ เริ่มมีการบันทึกเป็นครั้งแรกในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 โดยมักจัดขึ้นโดยโรงเรียน  วิทยาลัย  ฐานทัพทหาร  ฐานทัพเรือ  สโมสรสังคม  และอื่นๆ   โดยมักใช้เป็นการท้าทายระหว่างสถาบันคู่แข่ง ในโรงเรียนรัฐบาล  การแข่งขันกรีฑาถูกคิดขึ้นมาเพื่อเป็นกิจกรรมที่มนุษย์ทำได้เทียบเท่ากับการแข่งม้าหรือการล่าสุนัขจิ้งจอก โดยนักวิ่งจะถูกเรียกว่า "สุนัขล่าสัตว์" (hounds)  และตั้งชื่อเหมือนกับม้าแข่ง การล่าสุนัขของโรงเรียนรอยัล ชรูว์สบิวรี (Royal Shrewsbury School Hunt) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1819  ถือเป็นสโมสรวิ่งที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ทางโรงเรียนจัดการแข่งขัน ไล่ล่ากระดาษ (Paper Chase) โดย "สุนัขล่าสัตว์" จะต้องติดตามร่องรอยของเศษกระดาษที่ "สุนัขจิ้งจอก" สองตัวทิ้งไว้ สองตัวทิ้งไว้  การแข่งขันวิ่งที่เก่าแก่ที่สุดในยุคสมัยใหม่ คือ การแข่งขัน วิ่งข้ามทุ่ง (Steeplechase) ประจำปีของโรงเรียนรอยัล ชรูว์สบิวรี  ซึ่งมีการบันทึกอย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1834
 George Augustus Frederick, Prince of Wales, began his nine-year tenure as regent and became known as "The Prince Regent". This sub-period of the Georgian era began the formal Regency. The Duke of Wellington held off the French at Fuentes de Oñoro and Albuhera in the Peninsular War. The Prince Regent held the Carlton House Fête at 9:00 p.m. 19 June 1811, at Carlton House in celebration of his assumption of the Regency. Luddite uprisings. Glasgow weavers riot.
 Prime Minister Spencer Perceval was assassinated in the House of Commons. The final shipment of the Elgin Marbles arrived in England. Sarah Siddons retired from the stage. Shipping and territory disputes started the War of 1812 between the United Kingdom and the United States. The British were victorious over French armies at the Battle of Salamanca. Gas company (Gas Light and Coke Company) founded. Charles Dickens, English writer and social critic of the Victorian era, was born on 7 February 1812.
 "Pride and Prejudice" by Jane Austen was published. William Hedley's Puffing Billy, an early steam locomotive, ran on smooth rails. Quaker prison reformer Elizabeth Fry started her ministry at Newgate Prison. Robert Southey became Poet Laureate.
 Invasion of France by allies led to the Treaty of Paris, ended one of the Napoleonic Wars. Napoleon abdicated and was exiled to Elba. The Duke of Wellington was honoured at Burlington House in London. British soldiers burn the White House. Last River Thames Frost Fair was held, which was the last time the river froze. Gas lighting introduced in London streets.
 Napoleon I of France defeated by the Seventh Coalition at the Battle of Waterloo. Napoleon was exiled to St. Helena. The English Corn Laws restricted corn imports. Sir Humphry Davy patented the miners' safety lamp. John Loudon Macadam's road construction method adopted.
 Income tax abolished. A "year without a summer" followed a volcanic eruption in Indonesia. Mary Shelley wrote "Frankenstein". William Cobbett published his newspaper as a pamphlet. The British returned Indonesia to the Dutch. Regent's Canal, London, phase one of construction. Beau Brummell escaped his creditors by fleeing to France.
 Antonin Carême created a spectacular feast for the Prince Regent at the Royal Pavilion in Brighton. The death of Princess Charlotte, the Prince Regent's daughter, from complications of childbirth changed obstetrical practices. Elgin Marbles shown at the British Museum. Captain Bligh died.
 Queen Charlotte died at Kew. Manchester cotton spinners went on strike. Riot in Stanhope, County Durham between lead miners and the Bishop of Durham's men over Weardale game rights. Piccadilly Circus constructed in London. "Frankenstein" published. Emily Brontë born.
 Peterloo Massacre. Princess Alexandrina Victoria (future Queen Victoria) was christened in Kensington Palace. "Ivanhoe" by Walter Scott was published. Sir Stamford Raffles, a British administrator, founded Singapore. First steam-propelled vessel (the SS Savannah) crossed the Atlantic and arrived in Liverpool from Savannah, Georgia.
 Death of George III and the accession of "The Prince Regent" as George IV. The House of Lords passed a bill to grant George IV a divorce from Queen Caroline, but because of public pressure, the bill was dropped. John Constable began work on "The Hay Wain". Cato Street Conspiracy failed. Royal Astronomical Society founded. "Venus de Milo" discovered.
สถานที่.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับยุคผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน: 
คนมีชื่อเสียง.
สำหรับชื่อเพิ่มเติมโปรดดูที่ นิวแมน (1997)