การขนส่งสาธารณะในหุบเขากลัง

ระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง ประกอบด้วยระบบขนส่งมวลชนอันหนาแน่น (รถไฟ, รถโดยสารประจำทาง, รถแท็กซี่) ในกัวลาลัมเปอร์และปริมณฑล (ภูมิภาคหุบเขากลัง)
ประวัติ.
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19-20 ชาวกัวลาลัมเปอร์ส่วนมากยังคงใช้รถลาก หรือช้าง เป็นยานพาหนะในการเดินทาง ต่อมาช่วง ค.ศ. 1960-1990 ได้เริ่มมีการใช้รถโดยสารขนาดเล็ก (มินิบัส) เป็นครั้งแรก
ประเภทระบบขนส่งมวลชน.
รถโดยสารประจำทาง.
ผู้ให้บริการรถโดยสารประจำทางหลักในกัวลาลัมเปอร์และปริมณฑล คือ แรพิดบัส ซึ่งประกอบด้วยผู้ให้บริการย่อยอีกสองราย คือ "อินตราโกตา" และ "ซิตีลายเนอร์" ผู้ให้บริการอื่น ๆ อาทิเช่น เมโทรบัส, เซอลาโงร์อุมนิบัส, เลินเซิง, เคนเดอราน, ตริตัน, เปอมาร์ตาเกียรา
รถไฟฟ้า.
ระบบรถไฟฟ้าในหุบเขากลังประกอบด้วย รถไฟฟ้ารางเบา 2 สาย (ดำเนินการโดยรถไฟเร็วกัวลาลัมเปอร์), รถไฟฟ้าชานเมือง 2 สาย (ดำเนินการโดยรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม), เคแอลโมโนเรล และรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ซึ่งประกอบด้วยเคแอลไอเอ แทรนสิต และเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส
มีโครงการจะขยายเส้นทางเคแอลโมโนเรลไปยังสถานีซูไงบูโละฮ์ แต่โครงการยังไม่ได้รับอนุมัติ ส่วนส่วนต่อขยายของสายเกอลานาจายาและสายอัมปังได้รับอนุมัติแล้ว คาดว่าจะเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 2016 นอกจากนี้ยังมีโครงการก่อสร้างรถไฟฟ้าสายใหม่ คือ สายซูไงบูโละฮ์-กาจัง คาดว่าจะเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 2017 และรถไฟฟ้าสายใหม่อีกสาย คือ สายซูไงบูโละฮ์-เซอร์ดัง-ปูตราจายา จะเริ่มก่อสร้างในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015. ส่วนรถไฟฟ้ารางเบา สายชาห์อลัม กำลังอยู่ในขั้นอภิปรายหลังอนุมัติเสร็จ
รถแท็กซี่.
รถแท็กซี่มิเตอร์สามารถพบเห็บได้ทั่วไปในกัวลาลัมเปอร์ อย่างไรก็ตาม มีโอกาสยากมากที่จะสามารถใช้บริการรถแท็กซี่ในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน รถแท็กซี่ในกัวลาลัมเปอร์มีหลายสี ได้แก่ ขาว-แดง, แดง, เหลือง-น้ำเงิน, เขียว, เหลือง วิธีสังเกตรถแท็กซี่ที่ง่ายที่สุด คือ ด้านหน้ารถจะมีตัว H ติดอยู่ แต่ถ้าเป็นรถแท็กซี่ท่าอากาศยาน จะมีตัว LIMO ติดอยู่
ศูนย์รวมการขนส่ง.
สถานีขนส่งผู้โดยสาร.
สถานีขนส่งผู้โดยสารของแรพิดเคแอลที่สำคัญ ได้แก่ เคแอลเซ็นทรัล, ติติวังซา, เคแอลซีซี,มาลูรี และเมดานปาซาร์ ส่วนรถโดยสารของบริษัทเอกชนอื่น ๆ จะให้บริการที่ย่านจาลันตันเชิงลอก
สถานีปลายทาง.
รถโดยสารประจำทางส่วนใหญ่ จะตั้งต้นทางที่สถานีขนส่งผู้โดยสารจาลันเชิงล็อก ส่วนรถโดยสารที่มุ่งหน้าไปยังสิงคโปร์ จะตั้งต้นทางที่สถานีรถไฟกัวลาลัมเปอร์, สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์, บังซาร์ และเปอตาลิงจายา ส่วนรถไฟระหว่างเมืองทั้งหมด ได้ทำการย้ายต้นทางจากสถานีรถไฟกัวลาลัมเปอร์ มาที่สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ ในปี ค.ศ. 2001
การควบคุม.
ระบบขนส่งมวลชนแต่ละประเภท จะดำเนินการโดยองค์กรที่แตกต่างกัน รถโดยสารประจำทางควบคุมโดย แรพิดบัส รถไฟฟ้ารางเบาและรถไฟฟ้าโมโนเรล ควบคุมโดย แรพิดเรล รถไฟฟ้าชานเมืองควบคุมโดยเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007 ผู้โดยสารสามารถใช้ระบบตั๋วทอชอินโก เพื่อใช้งานระบบขนส่งทางรางได้
ส่วนต่อขยายในอนาคต.
รถไฟฟ้ารางเบา.
วันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2006 รองนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย ประกาศว่า จะใช้งบประมาณ 10 ล้านริงกิตในการก่อสร้างส่วนต่อขยายรถไฟฟ้า แผนนี้ประกอบไปด้วย สายรถไฟฟ้ารางเบาสายใหม่อีก 1 สาย และส่วนต่อขยายของสายเก่า (ซึ่งก็คือสายเกอลานาจายาและสายอัมปัง)
รถไฟฟ้าขนส่งมวลชนหุบเขากลัง.
มีโครงการรถไฟฟ้ารางหนัก ระยะทาง 156 กิโลเมตร จำนวน 3 เส้นทาง ใช้งบประมาณ 35 พันล้านริงกิต นับว่าเป็นโครงการก่อสร้างที่แพงที่สุดในประวัติศาสตร์มาเลเซีย
รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ.
โครงการรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ (BRT) โดยคณะกรรมการขนส่งมวลชนทางบก (SPAD) มีสายที่กำลังก่อสร้างในปัจจุบัน คือ สายซันเวย์ (เปิดใช้งานในปี ค.ศ. 2016) และสายที่ยังเป็นโครงการอยู่ คือ สายเคแอล-กลัง