pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สวนรมณีนาถ

สวนรมณีนาถ หรือที่นิยมเรียกกันติดปากว่า คุกเก่า เป็นสวนชุมชนที่จัดสร้างขึ้นใหม่ เพื่อน้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวายแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงเนื่องในโอกาสทรงเจริญพระชนมพรรษา 60 พรรษา เมื่อ พ.ศ. 2535 และได้รับพระราชทานนามว่า "รมณีนาถ" ซึ่งมีความหมายว่า "นางผู้เป็นที่พึ่ง" ตั้งอยู่บริเวณเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครเดิม ถนนมหาไชย แขวงสำราญราษฏร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ทั้งหมด 29 ไร่ 3 งาน 72 ตารางวา
ประวัติ.
เรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร ก่อสร้างเมื่อ ร.ศ.109 (พ.ศ. 2433) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเห็นว่า ที่ต้องขังจองจำผู้กระทำความผิดต้องควบคู่ไปกับศาลสถิตยุติธรรม ทรงพระราชทานพระราชทรัพย์ให้จัดซื้อที่ดินตำบลตรอกคำ ทำการก่อสร้าง ทรงส่งพระยาไชยวิชิตสิทธิศาสตรา (นาค ณ ป้อมเพชร) ซึ่งเคยไปรับราชการสถานทูตไทย ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ไปดูรูปแบบที่สิงคโปร์ โดยนำแบบเรือนจำบริกซ์ตัน อันเป็นเรือนจำระดับความมั่นคงสูงสุดมาใช้ การก่อสร้างเสร็จสิ้นสามารถย้ายนักโทษเข้าไปอยู่ได้เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ร.ศ. 109 และได้รับการขนานนามว่า "คุกกองมหันต์โทษ" หรือเรียกกันว่า "คุกใหม่" มีอายุเก่าแก่ถึง 103 ปี และได้เปลี่ยนชื่อหลายครั้ง ครั้งสุดท้ายใช้ชื่อว่า "เรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร"
พ.ศ. 2534 คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติโครงการปรับปรุงทัณฑสถานวัยหนุ่มบางเขน หรือ "เรือนจำกลางคลองเปรม" และได้ย้ายผู้ต้องขังจากเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครมาควบคุมรวมกัน และให้ปรับปรุงพื้นที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครเป็นสวนสาธารณะ จากการที่สวนรมณีนาถได้ดัดแปลงมาจากเรือนจำ ภายในบริเวณสวนจึงยังคงอนุรักษ์แนวรั้วกำแพง ป้อมยาม ซุ้มประตูทางเข้าไว้เป็นสัญลักษณ์ และเป็นส่วนประกอบของสวน
พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมารได้เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดสวนรมณีนาถ และพิพิธภัณฑ์ราชทัณฑ์ อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2542
สิ่งที่น่าสนใจ.
พิพิธภัณฑ์ราชทัณฑ์ จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2482 รวบรวมวัตถุเกี่ยวกับการลงโทษและวัตถุโบราณจากเรือนจำต่าง ๆ ทั่วประเทศ จัดแสดงที่เรือนจำกลางบางขวาง เมื่อมีการจัดตั้งศูนย์ฝึกอบรมข้าราชการราชทัณฑ์ บริเวณตรงข้ามเรือนจำกลางบางขวาง จึงได้ขนย้ายมาจัดแสดงที่อาคารศูนย์ฝีกอบรมข้าราชการราชทัณฑ์เมื่อ พ.ศ. 2515 แล้วย้ายมาจัดแสดงในพื้นที่สวนรมณีนาถเมื่อปี พ.ศ. 2542 พร้อมการเปิดสวนสาธารณะ ก่อนย้ายไปที่ตั้งใหม่ในจังหวัดนนทบุรีและเปิดใหม่อีกครั้งในปี พ.ศ. 2566
อาคารพิพิธภัณฑ์ราชทัณฑ์ ได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่น จากสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์ พ.ศ. 2540
แยกเรือนจำ.
แยกเรือนจำ  เป็นสามแยกจุดตัดระหว่างถนนมหาไชย กับถนนหลวง ในท้องที่แขวงสำราญราษฎร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ด้านหน้าของสวนรมณีนาถ โดยบริเวณสามแยกเรือนจำนั้นถนนมหาไชยเป็นถนนประเภทไปกลับ 2 เลน ไม่มีเกาะกลาง และบริเวณถนนหลวงนั้นเป็นถนนประเภท 4 เลน ไปโดยไม่มีทางกลับ
ขั้วโลกเหนือ

ขั้วโลกเหนือ  หรือ ขั้วโลกเหนือภูมิศาสตร์  เป็นจุดบนผิวโลกในซีกโลกเหนือที่ตั้งฉากกับแกนหมุดของโลก บางครั้งเรียกว่าขั้วโลกเหนือจริง (True North) เพื่อแยกกับขั้วโลกเหนือแม่เหล็ก
ขั้วโลกเหนือเป็นจุดเหนือสุดของโลกและอยู่ตรงข้ามกับขั้วโลกใต้ตามแนวทะแยง มีการกำหนดให้ขั้วโลกเหนืออยู่ตรงกับละติจูด 90 องศาเหนือ ที่ขั้วโลกเหนือทุกทิศทางจะเป็นทิศใต้ การที่เส้นลองจิจูดทุกเส้นต้องผ่านขั้วโลกเหนือเราจึงสามารถกำหนดให้เป็นค่าลองจิจูดองศาใดก็ได้ ภายในวงกลมละติจูด 90° แคบ ๆ นั้นทวนเข็มนาฬิกาคือทิศตะวันออกส่วนตามเข็มนาฬิกาคือทิศตะวันตก ขั้วโลกเหนือเป็นจุดศูนย์กลางของซีกโลกเหนือ แผ่นดินที่ใกล้กับขั้วโลกเหนือที่สุดคือ เกาะคาเฟอคลูเปิน อันเป็นเกาะที่อยู่นอกชายฝั่งทางเหนือของเกาะกรีนแลนด์ เกาะครัฟเฟเคเบนนั้นห่างจากขั้วโลกเหนือราว 700 กม. ที่อยู่อาศัยถาวรที่อยู่ใกล้ที่สุดคืออะเลิร์ท นูนาวุต ประเทศแคนาดาซึ่งห่างจากขั้วโลกเหนือราว 817 กม.
ขั้วโลกใต้นั้นอยู่ในแผ่นดิน แต่ว่าขั้วโลกเหนือนั้นอยู่กลางมหาสมุทรอาร์กติกที่เป็นน่านน้ำปกคลุมด้วยน้ำแข็งทะเลเกือบถาวร ใน ค.ศ. 2007 "มีร์"เรือดำน้ำสัญชาติรัสเซียวัดความลึกของทะเลที่ขั้วโลกเหนือได้ที่ 4,261 ม. และวัดได้ 4,087 ม. จากเรือยูเอสเอส "นอติลุส"ใน ค.ศ. 1958 การที่มีลักษณะภูมิประเทศเช่นนี้ทำให้ไม่สามารถสร้างสถานีถาวรที่ขั้วโลกเหนือได้ อย่างไร้ก็ตามสหภาพโซเวียตหรือรัสเซียในเวลาต่อมา ได้สร้างสถานีลอยน้ำแข็งเป็นประจำเกือบทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1937 ซึ่งบางแห่งได้ลอยผ่านและใกล้กับขั้วโลกมาก ตั้งแต่ ค.ศ. 2002 เป็นต้นมารัสเซียได้สร้างแคมป์บาเนียวใกล้กับขั้วโลกเป็นประจำทุกปี
การพยายามพิชิตขั้วโลกเหนือเริ่มขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 โดยมีสถิติที่ถูกบันทึกไว้หลายครั้ง การเดินทางถึงขั้วโลกเหนือโดยไม่ประสบปัญหาเกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1926 การสำรวจครั้งนี้เดินทางโดยการใช้เรือเหาะ"นอร์ส" บินสำรวจ คณะเดินทางชุดนี้มีทั้งหมด 16 คนโดยนับรวมรูอาล อามึนเซินผู้เป็นหัวหน้าคณะสำรวจด้วย
เวียนนา

เวียนนา เป็นเมืองหลวง เมืองใหญ่สุด และเป็นหนึ่งในเก้ารัฐของประเทศออสเตรีย เวียนนาเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ โดยมีผู้อาศัยทั้งสิ้น 1.9 ล้านคน (2.6 ล้านคนถ้านับรวมปริมณฑล คิดเป็นหนึ่งในสามของประชากรทั้งประเทศ) และยังเป็นศูนย์กลางทางด้านวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และการเมือง เวียนนาเป็นนครที่มีประชากรในเขตเมืองมากที่สุดเป็นอันดับที่ 6 ของสหภาพยุโรป
ในช่วงก่อนเริ่มคริสต์ศตวรรษที่ 20 เวียนนาเป็นเมืองที่มีประชากรพูดภาษาเยอรมันมากที่สุดในโลก และในช่วงก่อนการแบ่งแยกของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี นครมีประชากรมากถึง 2 ล้านคน ในปัจจุบัน เวียนนาเป็นเมืองที่มีประชากรพูดภาษาเยอรมันมากเป็นอันดับที่สองรองจากเบอร์ลิน เวียนนาเป็นที่ตั้งขององค์การระหว่างประเทศหลายแห่ง อาทิ สหประชาชาติ โอเปก และโอเอสซีอี ตัวนครตั้งอยู่ในภาคตะวันออกของออสเตรีย และอยู่ใกล้กับพรมแดนเช็กเกีย สโลวาเกีย และฮังการี โดยกลุ่มประเทศนี้ดำเนินงานร่วมกันในภูมิภาคยุโรปกลาง เวียนนามีประชากรในเขตปริมณฑลทั้งสิ้น 3 ล้านคน ซึ่งใกล้เคียงกับบราติสลาวา ใน ค.ศ. 2001 ย่านใจกลางเมืองได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลก แต่ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 ย่านใจกลางเมืองถูกนำใส่รายชื่อแหล่งมรดกโลกที่อยู่ในอันตราย นอกจากนี้ เวียนนายังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "นครแห่งดนตรี" อันเนื่องจากมรดกทางดนตรีที่สำคัญ เวียนนายังถูกกล่าวขานว่าเป็น "นครแห่งความฝัน" เพราะเป็นบ้านเกิดของนักจิตวิเคราะห์คนแรกของโลกอย่างซีคมุนท์ ฟร็อยท์ บรรพบุรุษของชาวเวียนนาเป็นชาวเคลต์และชาวโรมัน ซึ่งได้อพยพมาในช่วงสมัยกลางและสมัยบารอก เวียนนาเป็นที่รู้จักในด้านแหล่งดนตรีแนวหน้าของยุโรป โดยมีดนตรีคลาสสิกแบบเวียนนามาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 พื้นที่ใจกลางทางประวัติศาสตร์ของเวียนนาเต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมที่งดงาม ซึ่งรวมไปถึงพระราชวังและสวนแบบบารอก และถนนวงแหวนเวียนนา ซึ่งสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 รายล้อมไปด้วยอาคารใหญ่ อนุสรณ์ และสวนสาธารณะ
เวียนนามีคุณภาพชีวิตที่ดีมาก จากการสำรวจนครของโลก 127 แห่งใน ค.ศ. 2005 หน่วยอินเทลลิเจนซ์ของนักเศรษฐศาสตร์จัดอันดับให้เวียนนาเป็นนครที่น่าอยู่ที่สุดในโลก (ร่วมกับแวนคูเวอร์และซานฟรานซิสโก) ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 2011–2015 เวียนนาตกไปอยู่อันดับที่สอง โดยเป็นรองเพียงเมลเบิร์น และใน ค.ศ. 2018 เวียนนากลับไปอยู่อันดับที่หนึ่งอีกครั้ง ซึ่งต่อเนื่องมาจนถึง ค.ศ. 2019 ในช่วงเวลาสิบปี (2009–2019) บริษัทคุณภาพชีวิตอย่างเมอร์เซอร์จัดอันดับให้เวียนนาได้อันดับหนึ่งในด้าน "คุณภาพความเป็นอยู่" จากการสำรวจนครรอบโลกกว่า 100 แห่ง โมโนเซิลจัดอันดับให้เวียนนาอยู่อันดับที่สองในด้านคุณภาพชีวิตประจำปี 2015 จากรายชื่อนครทั้ง 25 แห่งของโลก ยูเอ็น-ฮาบิแท็ต ประกาศให้เวียนนาเป็นนครที่รุ่งเรืองที่สุดในโลกประจำปี 2012–2013 ตัวนครเป็นอันดับที่หนึ่งของโลกในด้านวัฒนธรรมแห่งนวัตกรรมประจำปี 2007 และ 2008 และอยู่อันดับที่ 6 (จากนคร 256 แห่ง) จากดัชนีนครนวัตกรรมประจำปี 2014 ที่ใช้เกณฑ์ 162 ข้อจากสามประเด็น ได้แก่ วัฒนธรรม โครงสร้างพื้นฐาน และการค้า เวียนนาเป็นเจ้าภาพจัดงานประชุมผังเมืองอยู่บ่อยครั้ง และผังเมืองเวียนนาก็ถูกใช้เป็นตัวอย่างของนักผังเมืองด้วยเช่นกัน ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 2005–2010 เวียนนาเป็นจุดหมายปลายทางอันดับหนึ่งในด้านการประชุมระดับโลก และมีนักท่องเที่ยว 6.8 ล้านต่อปี
การปกครอง.
กรุงเวียนนาแบ่งการปกครองออกเป็น 23 เขต
ระเบียงภาพ.
<br>
สถาบันเทคโนโลยีจอร์เจีย

สถาบันเทคโนโลยีจอร์เจีย  หรือรู้จักในชื่อ จอร์เจียเทค (Georgia Tech) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย จอร์เจียเทคจัดเป็นมหาวิทยาลัยประเภทเน้นการวิจัย (research university) โดยเป็นส่วนหนึ่งในเครือมหาวิทยาลัยแห่งรัฐจอร์เจีย (University System of Georgia) จอร์เจียเทคมีวิทยาเขตหลายแห่งทั่วโลก ได้แก่ ที่เมือง Savannah รัฐจอร์เจีย, เมือง Metz ประเทศฝรั่งเศส, เมือง Athlone ประเทศไอร์แลนด์, เมือง Shanghai ประเทศจีน และประเทศสิงคโปร์
จอร์เจียเทคก่อตั้งเมื่อ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2428 มีนักศึกษา ประมาณ 20,000 คน และมีคณาจารย์มากกว่า 1,000 ท่าน จอร์เจียเทคมีชื่อเสียงทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ โดยได้รับการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกาโดยนิตยสารยูเอสนิวส์ให้อยู่ในสิบอันดับแรกทางด้านวิศวกรรมเสมอในช่วงสิบปีที่ผ่านมา โดยมีชื่อเสียงที่สุดในด้านวิศวกรรมอุตสาหการซึ่งได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในอันดับ 1 มาเป็นเวลา 20 ปีติดต่อกันถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2553)
การวิจัย.
ปัจจุบันจอร์เจียเทคจัดเป็นมหาวิทยาลัยที่มุ่งเน้นการวิจัยเป็นอย่างมากตามการจัดของ The Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching งานวิจัยต่าง ๆ ได้รับการสนับสนุนทั้งจากภาครัฐและภาคเอกชน โดยงานวิจัยส่วนหนึ่งมาจากห้องทดลองภายในภาควิชาต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย และอีกส่วนหนึ่งก็มาจากสถาบันวิจัยของมหาวิทยาลัยเอง ได้แก่ สถาบันวิจัยจอร์เจียเทค (GTRI) ซึ่ง GTRI มุ่งเน้นการวิจัยทางเทคโนโลยีที่หลากหลาย เช่น เรดาร์, electro-optics, และวิศวกรรมวัสดุศาสตร์ เป็นต้น นอกจากนี้จอร์เจียเทคยังเป็นเจ้าของศูนย์วิจัยนาโนเทคโนโลยีที่ถือได้ว่ามี clean room ที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา
ในส่วนการทำวิจัยด้านหุ่นยนต์ จอร์เจียเทคได้ก่อตั้ง Center for Robotics and Intelligent Machines (RIM@GT) ขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2006 โดยถือเป็นหน่วยวิจัยสหวิชาที่เป็นการร่วมมือระหว่างนักวิจัยจากคณะต่าง ๆ ภายในมหาวิทยาลัย ได้แก่ College of Computing, College of Engineering และ GTRI ในปัจจุบัน RIM@GT เปิดหลักสูตรระดับปริญญาเอกทางด้านหุ่นยนต์ โดยถือเป็นหลักสูตรสหวิชาทางด้านหุ่นยนต์เป็นรายที่สองต่อจากมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน
การจัดอันดับ.
การจัดอันดับโดยนิตยสารยูเอสนิวส์ ปี 2011 ในระดับบัณฑิตศึกษา เป็นดังนี้
การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลก โดย Times Higher Education - QS World University Rankings
อะนาล็อกเทเลโฟนนีอะแด็ปเตอร์

อะนาล็อกเทเลโฟนนีอะแด็ปเตอร์  หรือ เอทีเอ เป็นอุปกรณ์ที่ใช้แทนคอมพิวเตอร์ในการเชื่อมต่อโทรศัพท์อะนาล็อก (โทรศัพท์ปกติทั่วไป) เพื่อการใช้งานวีโอไอพี
ปกติ เอทีเอ จะเป็นกล่องขนาดฝ่ามือ มีช่องต่อแลนหรืออีเทอร์เน็ต ช่องต่อเครื่องโทรศัพท์ หรือ FXS และมีช่องเสียบไฟฟ้ากระแสตรงสำหรับป้อนอุปกรณ์
การใช้งาน.
โดยปกติเอทีเอจะถูกตั้งค่าให้ใช้งานกับบริการวีโอไอพีรายใดรายหนึ่งไว้ล่วงหน้าแล้ว ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้น เมื่อเชื่อต่อสายต่าง ๆ และเปิดเครื่อง เอทีเอก็จะรายงานตัวต่อโครงข่าย ภายในไม่เกิน 5 นาทีก็สามารถใช้งานโทรศัพท์ผ่านวีโอไอพีได้ แต่ถ้ายังไม่มีการตั้งค่าล่วงหน้า ผู้ใช้งานจะต้องขอข้อมูลการตั้งค่าจากผู้ให้บริการวีโอไอพี และเข้าไปตั้งค่าเอง ซึ่งทำได้ 2 ทางคือโดยป้อนค่าผ่านปุ่มโทรศัพท์ หรือโดยผ่านเว็บอินเทอร์เฟสกับเอทีเอ
อนึ่ง เอทีเอทั่วไปจะได้รับไอพีแอดเดรสแบบไดนามิคจากเราเทอร์หรืออุปกรณ์ที่ใช้เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ก็อาจจะจำเป็นต้องมีการกำหนดไอพีแอดเดรสให้ในแบบคงที่
เรือนจำกลางบางขวาง

เรือนจำกลางบางขวาง หรือ เรือนจำมหันตโทษ เป็นเรือนจำที่ใช้คุมขังนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ อยู่ในความดูแลของกรมราชทัณฑ์ กระทรวงยุติธรรม ที่มีอัตราโทษจำคุกตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป จนถึงโทษประหารชีวิต ตั้งอยู่เลขที่ 117 หมู่ 3 ถนนนนทบุรี 1 ตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี อยู่ติดกับวัดบางแพรกใต้
ประวัติ.
เรือนจำกลางบางขวาง ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2476 บนเนื้อที่ 136 ไร่ ล้อมกำแพงสูง 6 เมตร มีรั้วไฟฟ้าแรงสูง มีหอคอยพร้อมพลแม่นปืนเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมง โดยเรือนจำเเห่งนี้มีชื่อเดิมว่าเรือนจำกองมหันตโทษแต่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเรือนจำกลางบางขวางเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2484 โดยเรือนจำเเห่งนี้ก่อตั้งจากรัชกาลที่ 5 มีพระราชประสงค์ให้ย้ายเรือนจำกองมหันตโทษออกจากเขตพระนคร เมื่อมีการเปลี่ยนโทษการประหารชีวิตจากการตัดคอเป็นการยิงเป้า เมื่อ พ.ศ. 2478 ก็ใช้สถานที่นี้เป็นสถานที่ประหารตลอดมา แต่ในบางครั้งการประหารชีวิตเกิดขึ้นนอกเรือนจำกลางบางขวาง เช่นการประหารชีวิตนายสมศักดิ์ ขวัญแก้วที่เชิงเขาตะเเบก อำเภอสัตหีบ หรือการประหารชีวิตครอง จันดาวงศ์และทองพันธ์ สุทธิมาศ ที่อำเภอสว่างแดนดิน จนถึงปัจจุบัน มีนักโทษเด็ดขาดถูกประหารชีวิตโดยเพชรฆาตของเรือนจำไปแล้ว 326 ราย เป็นนักโทษชาย 323 ราย และนักโทษหญิง 3 ราย ปัจจุบันการประหารชีวิตเปลี่ยนมาใช้วิธีฉีดยาพิษเข้าสู่ร่างกาย ตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 19 และมีผลบังคับใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2546
การประหารชีวิต.
การประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าส่วนใหญ่จะดำเนินการประหารชีวิตภายในห้องประหารของเรือนจำกลางบางขวาง โดยการประหารชีวิตภายในเรือนจำเเห่งนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ.2480 โดยเป็นการประหารชีวิตนายเขียน บุญกันสอน ในความผิดฐานสมคบคิดกันฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา ซึ่งการประหารชีวิตด้วยการฉีดยาพิษทั้งหมดจะต้องดำเนินการประหารชีวิตภายในเรือนจำกลางบางขวาง โดยได้มีการสร้างห้องฉีดยาพิษไว้ตั้งเเต่ปี พ.ศ.2546 หลังจากที่ได้เปลี่ยนกฏหมายการยิงเป้ามาเป็นการฉีดสารพิษ โดยในห้องประหารมีเตียงประหาร 2 เตียง ซึ่งจะใช้เตียงทั้งสองพร้อมกันหากมีการประหารชีวิตพร้อมกัน 
ซึ่งหลังจากการประหารชีวิตศพนักโทษประหารจะถูกใส่ในช่องเก็บศพเเล้วนำร่างออกจากประตูเเดงหรือประตูผีของวัดบางแพรกใต้ในวันรุ่งขึ้น โดยในการประหารชีวิตด้วยการฉีดสารพิษครั้งแรกของประเทศไทยได้ใช้ห้องยิงเป้าเดิมในการประหารชีวิต โดยห้องประหารชีวิตด้วยการฉีดสารพิษถูกสร้างขึ้นหลังจากนั้น โดยแบบของห้องประหารชีวิตด้วยการฉีดสารพิษห้องใหม่ถูกจำลองมาจากห้องประหารของหน่วยฮันต์สวิลล์ รัฐเท็กซัส ซึ่งห้องประหารชีวิตห้องนี้ถูกใช้ในการประหารชีวิตบัณฑิต เจริญวานิชและจิรวัฒน์ พุ่มพฤกษ์เป็นครั้งแรก
มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย

มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย  เป็นระบบของกลุ่มมหาวิทยาลัย 10 แห่งในรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งมีนักศึกษาทั้งหมด 191,000 คน และศิษย์เก่าในปัจจุบันมากกว่า 1,340,000 คน โดยมหาวิทยาลัยที่ตั้งแห่งแรกคือ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2411 และล่าสุดคือ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เมอร์เซด ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548 ในปัจจุบันมีอยู่ 10 มหาวิทยาลัย ได้แก่
กลุ่มมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียทั้งสิบแห่งนี้ มีผู้ได้รับรางวัลโนเบลรวมทั้งหมด 32 คน (2552)
พุทธศาสนสถาน

พุทธศาสนสถาน แปลโดยตรงได้ความว่า สถานที่ หรือสิ่งก่อสร้าง ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อใช้ในกิจการ หรือเกี่ยวข้องกับ พระพุทธศาสนา ได้แก่ สำนักสงฆ์ วัดวาอาราม โบสถ์ วิหาร เจดีย์ และสถูป เป็นต้น เป็นสถานที่ซึ่งใช้ประกอบพิธีทางศาสนา เป็นที่พำนักของพระภิกษุ และเป็นอนุสรณ์ให้ระลึกถึงคุณพระรัตนตรัย ซึ่งพุทธศาสนิกชนนิยมไปกราบไหว้บูชา และร่วมกิจกรรมต่าง ๆ
มหาวิทยาลัยเพอร์ดู

มหาวิทยาลัยเพอร์ดู  เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลโดยมีพื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเมือง เวสต์ลาเฟียตต์ ในรัฐอินดีแอนา ซึ่งอยู่เหนือแม่น้ำวอแบช เพอร์ดูมีชื่อเสียงในด้าน วิศวกรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์ บริหารธุรกิจ ภูมิสถาปัตยกรรม และการจัดการโรงแรม ในปี 2551 คณะวิศวกรรมศาสตร์ได้ถูกจัดอันดับที่ 10 ของประเทศ โดยวิศวกรรมอวกาศอยู่อันดับ 5 ขณะที่ด้านวิศวกรรมโยธาและวิศวกรรมเครื่องกล อยู่ที่อันดับ 7 ของประเทศ และในคณะวิทยาศาสตร์ เคมีวิเคราะห์คงอยู่ที่อันดับ 2 ในขณะที่ด้านสถิติศาสตร์ขึ้นมาเป็นอันดับ 10 และด้านระบบคอมพิวเตอร์ ภาษาโปรแกรม วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ และด้านคณิตศาสตร์ประยุกต์ได้ถูกจัดอันดับอยู่ที่ 16, 18, 19, และ 19 ของประเทศตามลำดับ
นักศึกษาในเพอร์ดูมีประมาณ 38,000 คน (ปี พ.ศ. 2551)
มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม

มหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม (Texas A&M University) หรือย่อว่า TAMU เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลตั้งอยู่ในเมือง คอลเลจสเตชัน ในรัฐเท็กซัส ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2419 (ค.ศ. 1876) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งแรกของรัฐเท็กซัส ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2562) มีนักศึกษาประมาณ 59,000 คน
อันดับมหาวิทยาลัย.
เท็กซัสเอแอนด์เอ็ม มีชื่อเสียงในด้าน วิศวกรรมศาสตร์ และเกษตรศาสตร์ โดยมีอันดับที่จัดตามยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต ในปี พ.ศ. 2548 วิศวกรรมศาสตร์ อันดับที่ 14 โดยแบ่งเป็นสาขาย่อยดังนี้
อุทยานแห่งชาติสาละวิน

อุทยานแห่งชาติสาละวิน เป็นอุทยานแห่งชาติ มีสภาพป่าไม้สมบูรณ์ ทิวทัศน์และลักษณะทางธรรมชาติที่สวยงาม ซึ่งแต่เดิมเป็นป่าสงวนแห่งชาติ "ป่าสาละวิน" ตั้งอยู่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในเขตอำเภอสบเมย และ อำเภอแม่สะเรียง มีพื้นทีทั้งหมด 450,950 ไร่ (721.25 ตารางกิโลเมตร) มีพื้นที่ติดชายแดนระหว่างประเทศไทย และ ประเทศพม่า หลังจากรัฐบาลได้ยกเลิกสัมปทานป่าไม้แล้ว ได้ประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติสาละวิน เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537
ภูมิประเทศ.
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาถนนธงชัย กับที่ราบริมฝั่งน้ำ มีความสูงจากระดับน้ำทะเล สูงสุด 1,027 เมตร ต่ำสุด 200 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุด อยู่ทางทิศเหนือ บริเวณอุทยาน ปกคลุมไปด้วยสภาพป่าที่อุดมของป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง ป่าดิบแล้ง และยังเป็นแหล่งต้นน้ำลำธารของแม่น้ำยวม แม่น้ำสาละวิน แม่น้ำกองคา แม่น้ำแม่แงะ และแม่น้ำหาร มีแหล่งน้ำอุปโภคบริโภคตามธรรมชาติ ได้แก่ แม่น้ำสาละวิน น้ำแม่ก๋อน น้ำแม่กองคา น้ำแม่แง น้ำแม่ปอ น้ำแม่เวน น้ำแม่สามแลบ แม่น้ำยวม ห้วยกองก๊าด ห้วยแม่สะเกิบ ห้วยแม่ละมอง ห้วยแม่สะลาบ ห้วยวอก ห้วยบง ห้วยอีนวล ห้วยโผ ห้วยแม่แต๊ะ ห้วยแม่อมลอง และ ห้วยแม่สามบาก
ภูมิอากาศ.
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีภูมิอากาศ แบ่งออกเป็น 3 ฤดู คือ
พืชพรรณและสัตว์ป่า.
สภาพป่าในอุทยานแห่งชาติสาละวิน เป็นป่าที่มีความสมบูรณ์เป็นอย่างมาก ทำให้มีทั้ง ป่าดิบแล้ง ป่าเต็งรัง และป่าเบญจพรรณ พันธุ์ไม้ส่วนใหญ่ที่พบ ได้แก่ สัก แดง ประดู่ ชิงชัน มะค่าโมง รัง ตะเคียนหนู ตะเคียนทอง เต็ง เหียง พลวง เป็นต้น
สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่ 
สถานที่ท่องเที่ยว.
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เช่น หาดแท่นแก้ว, หมู่บ้านท่าตาฝั่ง, แม่น้ำกองคา, บ้านโพซอ-เสาหิน, วนอุทยานแห่งชาติถ้ำแก้วโกมล, ทุ่งดอกบัวตองดอยแม่เหาะ, วัดกิตติวงศ์, วัดจองสูง, วัดจอมทอง, 
บ้านกะเหรี่ยงพะมอลอ, พระธาตุจอมมอญ และ ถ้ำเงา เป็นต้น
วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร

วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร ตั้งอยู่ริมป้อมเพชร อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระชนกในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดให้สร้างวัดนี้ขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ให้ชื่อว่าวัดทอง เป็นวัดของฝ่ายวังหน้า ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ก็โปรดเกล้าให้บูรณะวัดนี้ทั้งหมด เป็นวัดของสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนกต้นพระบรมราชวงศ์จักรี#เปลี่ยนทาง 
ลักษณะสถาปัตยกรรมของวัด ตัวโบสถ์จะตกท้องช้าง ทำให้คล้ายท้องเรือสำเภา ซึ่งเป็นการเปรียบพระพุทธศาสนาดั่งนาวาธรรม อันเป็นเอกลักษณ์ของโบสถ์สมัยอยุธยา
จิตรกรรมฝาผนัง.
ภายในวัดมีจิตรกรรมฝาผนังรูปยุทธหัตถีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ต้นฉบับที่เคยเห็นกันในหนังสือเรียน วาดโดยพระยาอนุศาสน์จิตรกร จิตรกรเอกของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ด้านบนของผนังภายในพระอุโบสถรายล้อมไปด้วยภาพเทพพนมนับร้อยองค์ลอยอยู่ในวิมาน ที่มีขนาดลดหลั่นกันตามระยะใกล้-ไกล ตามลักษณะของทัศนียภาพแบบตะวันตก ที่เคยมีการวาดขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทยสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ส่วนด้านล่างของผนังเป็นภาพเรื่องราวของมหาเวสสันดรชาดกและสุวรรณสามชาดก
ลำดับเจ้าอาวาส.
วัดสุวรรณดารารามมีเจ้าอาวาสตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันทั้งหมด 14 รูป โดยส่วนใหญ่อดีตเจ้าอาวาสได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญพระนามว่า พระสุวรรณวิมลศีล
พิธีไหว้ครู

พิธีไหว้ครู เป็นพิธีกรรมที่เป็นประเพณีของไทยที่นิยมปฏิบัติมาแต่สมัยโบราณ แสดงถึงความระลึกถึงบุญคุณของครู การไหว้ครูเป็นการแสดงตนว่าขอเป็นศิษย์ของท่านโดยตรง
การไหว้ครูมีใช้ในหลายกิจกรรม เช่น การไหว้ครูในโรงเรียน พิธีกรรมของโรงเรียนในวันครู การไหว้ครูมวย เป็นการไหว้ครูด้วยลีลาของศิลปะมวยไทย เช่นเดียวกับกระบี่กระบอง การไหว้ครู ก่อนการแสดงศิลปะดนตรี เช่น หนังตะลุง และการไหว้ครูในงานประพันธ์ เรียกว่า บทไหว้ครู หรือ อาเศียรวาท (อาเศียรพาท ก็ว่า) เป็นการกล่าวระลึกถึงบุญคุณครู และขอความเป็นมงคล
พิธีไหว้ครูในโรงเรียน.
โดยปกติสถานศึกษามักจัดพิธีไหว้ครูขึ้นในวันพฤหัสบดีที่สองของเดือนมิถุนายน
ดอกไม้ที่ใช้ในการไหว้ครู.
ในพิธีไหว้ครูนับตั้งแต่สมัยก่อน จะใช้ดอกไม้หลัก 4 อย่างในการทำพาน ซึ่งดอกไม้ ความหมายในการระลึกคุณครู ได้แก่
วันครู.
สำหรับในวันครู (วันที่ 16 มกราคม ของทุกปี) เป็นวันที่มีการจัดพิธีไหว้ครูอีกอย่างหนึ่ง ผู้ร่วมงานคือบรรดาครูบาอาจารย์ที่สอนนักเรียนในปัจจุบัน มาร่วมไหว้ครูเพื่อรำลึกถึงบูรพาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาการให้ และมีการท่องบทไหว้ครูเป็นภาษาบาลี อาจมีครูอาวุโส เป็นประธานในงานด้วย
พิจิตร กุลละวณิชย์

พลเอก พิจิตร กุลละวณิชย์ (6 กรกฎาคม พ.ศ. 2475) นายกสภาวิทยาลัยสันตพล อดีตองคมนตรี ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก และรองผู้บัญชาการทหารสูงสุด มีศักดิ์เป็นน้าของชัชชาติ สิทธิพันธุ์
ประวัติ.
ชีวิตส่วนตัว.
พล.อ. พิจิตร เกิดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 ที่อำเภอแปดริ้ว (ปัจจุบันคือ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา) เป็นบุตรคนโตในจำนวน 7 คนของจวน กุลละวณิชย์ ที่เป็นลูกของ นายปลื้ม กุลละวณิชย์ และเป็นหลานลุงของ พล.ต.อ. พิชัย กุลละวณิชย์ 
การศึกษา.
เมื่อจบการศึกษาจากโรงเรียนไตรมิตรวิทยาลัย และโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย จึงสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รุ่นที่ 2
ขณะที่เรียนอยู่ปีที่ 2 นั้นมีผลการเรียนดีเด่นมาก จึงถูกส่งไปศึกษาต่อที่โรงเรียนนายร้อยเวสต์ปอยต์ สหรัฐอเมริกา สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยเวสต์ปอยต์เท่อปีที่ พ.ศ. 2501 จากนั้นศึกษาต่อที่โรงเรียนทหารราบกองทัพบกสหรัฐฯ ค่ายเบนนิ่ง รัฐจอร์เจียในหลักสูตรผู้บังคับหมวด, หลักสูตรจู่โจม และหลักสูตรพลร่ม ระหว่าง พ.ศ. 2504 – พ.ศ. 2505 ศึกษาหลักสูตร ผู้บังคับกองพัน ที่ค่ายเบนนิ่ง และในปี พ.ศ. 2508 – พ.ศ. 2509 เข้าศึกษาในโรงเรียนเสนาธิการทหารบก 
การทำงาน.
ราชการทหาร.
หลังจบการศึกษาก็ได้เริ่มรับราชการครั้งแรกเป็นครูอยู่แผนกวิชาการรบพิเศษและส่งทางอากาศ โรงเรียนทหารราบ ศูนย์การทหารราบ จังหวัดลพบุรี ทำหน้าที่ฝึกสอนนายทหารและนายสิบในหลักสูตรจู่โจมและโดดร่มหลายรุ่น ในการสอนนักเรียนจู่โจม ระหว่างการฝึกเข้าตี แทงดาบ หรือ เลิกแถว จะกำหนดให้นักเรียนทหาร ร้องคำว่า "เอีย" เป็นสัญลักษณ์การคำรามของเสือก่อนการจู่โจม ทำให้ได้รับสมญานามว่า "เสือใหญ่" เช่นเดียวกับสัญลักษณ์ของหน่วยจู่โจม มาตั้งแต่นั้น จึงทำให้ในปัจจุบัน สื่อมวลชนจึงนิยมเรียกชื่อเขาเล่น ๆ ว่า "บิ๊กเสือ"
หลังจบการศึกษาที่ค่ายเบนนิ่ง แล้วกลับมาเป็นนายทหารยุทธการและการฝึกของกองพันทางอากาศที่ 1 (ปัจจุบันคือกองพันทหารราบที่ 3 กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์) ซึ่งเป็นกองพันส่งทางอากาศกองพันแรกของกองทัพบกซึ่งอยู่ที่ลพบุรี
หลังจบโรงเรียนเสนาธิการทหารบก ก็ได้ย้ายไปรับตำแหน่งเป็นหัวหน้ายุทธการและการฝึกศูนย์สงครามพิเศษ จังหวัดลพบุรี จากนั้นได้เดินทางไปราชการสงครามในสงครามเวียดนาม ต่อมาได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นรองผู้บังคับการหัวหน้ายุทธการในเวียดนามใต้ (ปฏิบัติการร่วมกับ พ.ท. ชวลิต ยงใจยุทธ (ยศในขณะนั้น)) จากนั้นไปปฏิบัติราชการพิเศษในพระราชอาณาจักรลาว ตำแหน่งรองผู้บังคับการหน่วยรบพิเศษเฉพาะกิจราทิกุลอยู่ 1 ปี คือระหว่าง พ.ศ. 2514 – พ.ศ. 2515 และเป็นผู้บังคับการหน่วยเดียวกันนี้จนถึงปี พ.ศ. 2517 หลังจากกลับจากราชการพิเศษ ได้เข้ารับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยหัวหน้ากองยุทธการ กรมยุทธการทหารบก
ในเหตุการณ์กบฏ 9 กันยา พล.อ. พิจิตร ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งแม่ทัพภาคที่ 1 ในยศ"พลโท" เป็นผู้ประสานจัดเครื่องบินให้แก่ พล.ต. มนูญ รูปขจร แกนนำก่อการกบฏ เพื่อเดินทางออกนอกประเทศ
หลังเกษียณอายุราชการแล้ว ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นองคมนตรีเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
ชีวิตส่วนตัว.
พล.อ. พิจิตร เคยสมรสกับอรุณี กุลละวณิชย์ มีบุตร 3 คน คนแรกคือ 
ต่อมาสมรสกับ พ.อ.หญิง คุณหญิงวิมล กุลละวณิชย์ ไม่มีบุตรด้วยกัน
แฮร์มัน เฮ็สเซอ

แฮร์มัน คาร์ล เฮ็สเซอ (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1877 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1962) เป็นกวี นักเขียน และจิตรกรชาวเยอรมัน-สวิส เกิดที่เมืองคัล์ฟในจักรวรรดิเยอรมัน ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 1945 ผลงานที่มีชื่อเสียงคือ "สิทธารถะ" และ "เกมลูกแก้ว"
เฮ็สเซอเริ่มสร้างสรรค์งานประพันธ์ทั้งร้อยแก้วและร้อยกรองเมื่อมีอายุได้ 21 ปี จนเมื่อมีอายุได้ 26 ปี จึงเริ่มเป็นที่รู้จักแพร่หลาย นอกจากความสามารถทางด้านการประพันธ์แล้ว เฮ็สเซอยังมีความสามารถทางจิตรกรรมสีน้ำอีกด้วย เฮ็สเซอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1962 ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เจ้าชายน้อย

เจ้าชายน้อย  เป็นนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี นักเขียนชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1943 อ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี เขียนงานเขียนชิ้นนี้ขณะพำนักอยู่ที่นิวยอร์ก เจ้าชายน้อยถือได้ว่าเป็นหนังสือขายดีติดอันดับโลก นวนิยายชุดนี้ได้รับการแปลกว่า 255 (ภาษาและภาษาถิ่น) ภาษาและมียอดจำหน่ายกว่า 80 ล้านเล่มทั่วโลก ในหลายประเทศได้มีการนำเอาเนื้อเรื่องจากหนังสือไปสร้างเป็นการ์ตูน ภาพยนตร์ ละครเวที อุปรากร และการแสดงรูปแบบอื่น ๆ
รูปแบบวรรณกรรม.
แรกเริ่มเดิมที แซ็งแตกซูว์เปรี ผู้ประพันธ์ มีจุดประสงค์เขียนเพื่อเสียดสีสังคมเท่านั้น ทว่าเนื้อหาที่มีแง่คิดดี ๆ เหล่านี้ได้ถูกนักวิจัยจัดให้งานเขียนชิ้นนี้อยู่ในกลุ่มของวรรณกรรมเยาวชนแทนในเวลาต่อมา
เทือกเขาแอลป์

เทือกเขาแอลป์ สโลวีเนีย: Alpe) เป็นเทือกเขาที่ใหญ่สุดของทวีปยุโรปโดยครอบคลุมตั้งแต่ออสเตรีย, อิตาลี และสโลวีเนียทางด้านตะวันออก ไปจนถึงสวิตเซอร์แลนด์, ลีชเทินชไตน์, เยอรมนี และฝรั่งเศสทางด้านตะวันตก
เทือกเขาแอลป์เป็นเทือกเขาอายุน้อย เกิดขึ้นเมื่อแผ่นทวีปแอฟริกามุดใต้แผ่นทวีปยูเรเชีย (อนุทวีปสเปนและอิตาลีชนกับแผ่นดินใหญ่) ภูเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาแอลป์คือ มงบล็อง ที่ความสูง 4,807 เมตร บริเวณชายแดนฝรั่งเศสกับอิตาลี
นิรุกติศาสตร์.
คำว่า "แอลป์" (Alps) ซึ่งเป็นคำในภาษาอังกฤษ นำมาจากคำว่าแอลป์ในภาษาฝรั่งเศสและภาษาละตินจากคำว่า "Albus" ที่แปลว่า "สีขาว" อันหมายถึง "เทือกเขาสีขาวที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ"
รสนา โตสิตระกูล

รสนา โตสิตระกูล (เกิด 27 กันยายน พ.ศ. 2496) เป็นนักการเมืองและนักรณรงค์ด้านสุขภาพและสิทธิผู้บริโภค มีบทบาทสำคัญในการเปิดโปงขบวนการทุจริต กรณีการจัดซื้อยาและเวชภัณฑ์ในกระทรวงสาธารณสุข เมื่อ พ.ศ. 2541 ยับยั้งการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย เมื่อ พ.ศ. 2548
ใน พ.ศ. 2549 น.ส.รสนา ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา กรุงเทพมหานคร โดยได้รับคะแนนเป็นอันดับ 4 (แต่ไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ เพราะเกิดรัฐประหาร 19 กันยา เสียก่อน) จากนั้นใน พ.ศ. 2551 เธอได้ลงรับสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา กรุงเทพมหานคร หมายเลข 5 โดยได้รับคะแนนเป็นอันดับที่ 1 ซึ่งมีคะแนนนำอันดับที่ 2 นายนิติพงษ์ ห่อนาค นักแต่งเพลงชื่อดังอย่างขาดลอย (น.ส.รสนา โตสิตระกูล ได้คะแนนทั้งหมด 743,397 คะแนน ส่วนนายนิติพงษ์ ห่อนาค ได้คะแนนประมาณ 200,000 คะแนน) ได้รับรองจาก กกต. แล้ว
ในปี พ.ศ. 2565 น.ส.รสนา ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ในนามผู้สมัครอิสระ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
การศึกษา.
น.ส.รสนาจบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีมหาพฤฒาราม และจบปริญญาตรีจากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2517 เธอได้สมรสและมีบุตรแล้วกับนายสันติสุข โสภณสิริ แต่มิได้จดทะเบียนสมรสจึงยังใช้คำนำหน้านามว่า "นางสาว" อยู่
การทำงาน.
บทบาทการทำงานที่ผ่านมา ส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับเรื่องสิทธิผู้โภคและการมีส่วนร่วมของผู้บริโภค หรือเป็นกรรมการในฐานะตัวแทนผู้บริโภค
มุมมองศาสนา.
รสนากล่าวว่าเธอไม่มีความเอนเอียงทางการเมือง แต่เธอสนับสนุนสิ่งที่เรียกว่า การสนับสนุนคตินิยมสิทธิสตรีของชาวพุทธ
คริสตัล เคย์

คริสตัล เคย์ วิลเลียมส์  เป็น นักร้องญี่ปุ่น แนว เจ-ป็อป สังกัดในค่าย โซนี มิวสิก เกิดวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 เป็นที่รู้จักกันในชื่อ คริสตัล เคย์ (Crystal-K)
ประวัติ.
คริสตัล เคย์ เกิดและโตในเมืองโยโกฮาม่า ประเทศญี่ปุ่น โดยที่พ่อของเธอเป็นชาวอเมริกา เชื้อสายแอฟริกัน และแม่ของเธอเป็นนักร้องเชื้อสายเกาหลีโดยกำเนิด และเนื่องจากทั้งพ่อและแม่เป็นนักดนตรีที่มีความสามารถ คริสตัล เคย์จึงกลายเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ทางด้านดนตรีโดยปริยาย เธอได้เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมคินนิคซึ่งพ่อของเธอทำงานอยู่ และศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยโซเฟียซึ่งที่นั่นเธอได้พบกับ
เบนิ อาราชิโร่ ซึ่งปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในฐานะนักร้องเจ-ป็อปอีกคนหนึ่ง ทั้ง 2 เป็นเพื่อนกัน
คริสตัลสามารถพูดภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นได้อย่างคล่องแคล่ว นอกจากนั้นเธอยังสามารถพูดภาษาฝรั่งเศสได้อีกด้วย แต่ถึงแม้เธอจะมีเชื้อสายเกาหลีแต่เธอไม่สามารถพูดภาษาเกาหลีได้เลย
คริสตัล เคย์ แสดงพลังเสียงของเธอครั้งแรกเมื่ออายุ เพียง 6 ขวบเท่านั้นโดยการช่วยเหลือจากแม่ของเธอ
หลังจากที่ร่วมงานกับ วงฮิพฮ็อพที่มีชื่อเสียงอย่าง เอม-โฟล์ ในปี พ.ศ. 2546 เธอจึงเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น และเพลง "มาเธอร์แลนด์" เป็นเพลงที่ทำให้เธอก้าวเข้าสู่ชาร์ทท็อปเท็นเป็นครั้งแรก นอกจากนั้นเพลงนี้ยังกลายเป็นเพลงประกอบตอนจบของการ์ตูนเรื่อง แขนกล คนแปรธาตุ (Full Metal Alchemist) อีกด้วย
ในปี 2548 เพลง "โคอิ นิ โอจิตาระ" ซึ่งเป็นเพลงประกอบละครชื่อ โคอิ นิ โอจิตาระ~โบคุ โนะ เซอิโค โนะ ฮิมิทซึ และได้ขึ้นสูงถึงลำดับ 2 ในชาร์ทประจำสัปดาห์
กลุ่มดูโอที่เพิ่งแสดงผลงานร่วมกับเธอคือ วง เคมิสทรีย์ ในเพลง "ทู แอส วัน" (Two as One) ซึ่งออกมาเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2548
ผลงานชิ้นล่าสุดของเธอคืออัลบั้มที่จะออกมาในชื่อ "คอล์ มี มิส..." (Call me Miss...)ซึ่งเพลงที่ออกมาเพลงแรกในซิงเกิลใหม่ของเธอคือ "คิระคุนิ/ทูเกเธอร์" ซึ่งเป็นเพลงต้นฉบับเพลงแรกที่เธอร้องเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด
สี่ยอดพธู

สี่ยอดพธู  
เป็นคำเรียกสตรีสี่คนที่ได้ชื่อว่างดงามที่สุดในประวัติศาสตร์จีนโบราณ โดยทั้งสี่คนนี้มีบทบาทสำคัญที่ทำให้สถานการณ์บ้านเมืองพลิกผันถึงขั้นล่มสลายของอาณาจักรหรือเป็นจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์ คำโคลงจีนที่ใช้เรียกสตรีทั้งสี่นี้ได้แก่ "沉鱼落雁，闭月羞花" แปลเป็นไทยว่า 
รายชื่อนามสตรีทั้งสี่ เรียงตามช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ดังนี้
ไซซี

ไซซี ตามสำเนียงแต้จิ๋ว หรือ ซี ซือ ตามสำเนียงกลาง  ชื่อเดิมคือ อี๋กวง  เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน เกิดประมาณ 456 ปีก่อนคริสตกาล หรือ พ.ศ. 87 ซึ่งตรงกับยุคชุนชิว ที่มณฑลเจ้อเจียง ในแคว้นเยว่ (State of Yue)
ไซซีได้รับฉายานามว่า "มัจฉาจมวารี" (จีน: 沉魚 พินอิน: chén yú) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงปลายังต้องจมลงสู่ใต้น้ำ" (so beautiful as to make swimming fish sink)
ในยุคเลียดก๊กที่แต่ละแคว้นรบกันนั้น แคว้นอู๋ (State of Wu) เป็นแคว้นที่มีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งจึงสามารถรบชนะแคว้นเยว่และจับตัวเยว่อ๋องโกวเจี้ยน และเสนาธิการฟ่านหลีไปเป็นตัวประกันที่แคว้นอู๋ด้วย เยว่อ๋องโกวเจี้ยนต้องการที่จะแก้แค้นเพื่อกู้ชาติแต่จำต้องยอมจงรักภักดีเพื่อให้อู๋อ๋องไว้ใจ 
ครั้งหนึ่งอู๋อ๋องเกิดมีอาการปวดท้อง บรรดาหมอหลวงทั้งหลายไม่สามารถให้การรักษาได้ เยว่อ๋องโกวเจี้ยนได้ชิมอุจจาระของอู๋อ๋องต่อหน้าเสนาธิการทั้งปวง และบอกว่าอู๋อ๋องเพียงแค่มีพระวรกายที่เย็นเกินไป หากได้ดื่มสุราและทำร่างกายให้อบอุ่นขึ้นก็จะมีอาการดีขึ้นเอง และเมื่ออู๋อ๋องได้ทำตามก็หายประชวร อู๋อ๋องเห็นว่าเยว่อ๋องโกวเจี้ยนมีความจงรักภักดีจึงปล่อยตัวกลับคืนสู่แคว้นเยว่
เมื่อกลับสู่แคว้นเยว่ เยว่อ๋องโกวเจี๋ยนก็วางแผนที่จะกู้ชาติทันที โดยมีฟ่านหลีเป็นเสนาธิการคอยให้คำปรึกษา ฟ่านหลีได้เสนอแผนการสามอย่าง คือ ฝึกฝนกองกำลังทหาร พัฒนาด้านกสิกรรม และ ส่งสาวงามไปเป็นเครื่องบรรณาการ พร้อมกับเป็นสายคอยส่งข่าวภายในให้
ไซซีเป็นหญิงสาวชาวบ้าน ลูกสาวคนตัดฟืนที่เขาจู้หลัวซาน (ภาษาแต้จิ๋ว กิวล่อซัว) นางถูกพบครั้งแรกขณะซักผ้าริมลำธาร นางมีหน้าตางดงามมาก พร้อมกับนางเจิ้งต้าน (แต้ตั๋น) ซึ่งมีความงามไม่แพ้กัน ฟ่านหลี (เถาจูกง) เสนาบดีแคว้นเยว่เป็นผู้ดูแลอบรมนางทั้ง 2 ให้มีอุดมการณ์เพื่อบ้านเมือง เป็นเวลานานถึง 3 ปี เพื่อที่จะไปเป็นบรรณาการให้กับแคว้นอู๋ เพื่อมอมเมาให้อู๋อ๋องฟูไช เจ้านครแคว้นอู๋ ลุ่มหลงอยู่กับเสน่ห์ของนาง จนไม่บริหารบ้านเมือง ซึ่งอู๋อ๋องฟูไชหลงใหลนางไซซีมากกว่านางเจิ้งต้าน ทำให้นางเจิ้งต้านน้อยใจจนผูกคอตาย ขณะที่มาอยู่ได้เพียงปีเศษเท่านั้น ผ่านไป 13 ปี เมื่อแคว้นอู่อ่อนแอลง แคว้นเยว่ก็สามารถเอาชนะได้สำเร็จในที่สุด 
ภายหลังจากที่อู่อ๋องฟูไชฆ่าตัวตายไปแล้ว นางกับฟ่านหลีที่ว่ากันว่า ได้ผูกสัมพันธ์ทางใจไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว ก็ได้หายตัวไปพร้อมกันหลังเหตุการณ์นี้ บ้างก็ว่าทั้งคู่ได้เดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ และไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่ทะเลสาบไซ้โอว (ทะเลสาบซีหู) เป็นต้น
หวัง เจาจฺวิน

หวัง เจาจฺวิน (王昭君) ชื่อจริงคือ หวัง เฉียง (王牆, 王檣, 王嬙) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน 
หวัง เจาจฺวิน ได้รับฉายานามว่า "ปักษีตกนภา" (จีน: 落雁 พินอิน: luò yàn) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงนกยังต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า" (so beautiful as to make flying geese fall)
หวัง เจาจฺวิน เดิมเป็นนางกำนัลในวังหลวง ที่ฮ่องเต้ราชวงศ์ฮั่นส่งไปให้แก่ข่านของเผ่าซงหนู เพื่อกระชับสัมพันธ์ไมตรี
หวัง เจาจฺวิน ในประวัติศาสตร์.
หวัง เจาจฺวิน เกิดในตระกูลผู้มั่งคัง ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เธอถูกส่งเข้าเป็นนางกำนัลในจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ ก่อน พ.ศ. 504หรือ 39ปีก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตาม พระจักรพรรดิไม่ทรงได้เคยพบเห็นหวัง เจาจฺวิน เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้ในยามที่พระจักรพรรดิทรงเลือกนางสนมใหม่จากภาพนางกำนัลที่ทรงมี และมีศักดิ์สูงพอที่จะเป็นพระสนม ภาพวาดของหวัง เจาจฺวิน ก็ไม่ใช้ภาพที่นำเสนอความงามที่แท้จริงของนาง ดังนั้นพระจักรพรรดิจึงทรงมองข้ามนางไป
พ.ศ. 511หรือ 32ปีก่อนคริสตกาล หู ฮันเซีย ผู้นำเผ่าซงหนูเดินทางมาเยือนฉางอันตามธรรมเนียมระหว่างฮั่นและซงหนู เขาก็ถือโอกาสขอพระราชทานธิดาจากพระจักรพรรดิเพื่อที่จะผูกสัมพันธ์เป็นราชบุตรเขยของพระจักรพรรดิ แต่แทนที่พระจักรพรรดิจะทรงส่งพระธิดาให้หู ฮันเซียตามที่ขอมา กลับทรงเลือกนางกำนัล 5 นางมาให้ผู้นำเผ่าซงหนูเลือกเอาเอง และหนึ่งในนั้นก็คือ หวัง เจาจฺวิน 
ใน Book of the Later Han กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน อาสาที่จะไปเชื่อมสัมพันธ์กับเผ่าซงหนูด้วยตัวเอง เมื่อนางได้ไปปรากฏตัวในท้องพระโรง ความงามของนางถึงกับสะกดขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรง รวมทั้งพระจักรพรรดิด้วย จนพระองค์ถึงกับทบทวนแนวพระราชดำริที่จะส่งนางไปยังซงหนู
หวัง เจาจฺวิน กลายมาเป็นภริยาคนโปรดของหู ฮันเซีย มีลูกชายด้วยกัน 2คน คนหนึ่งดูเหมือนว่าจะมีชีวิตรอดมาได้ และมีลูกสาวอีกอย่างน้อย 1 คน พ.ศ. 513 หู ฮันเซียถึงแก่กรรม นางยื่นฎีกาถึงจักรพรรดิฮั่นเฉิง ขอเดินทางกลับฉางอัน แต่ทรงปฏิเสธและสั่งให้นางทำตามธรรมเนียมของชาวซงหนู คือตกเป็นภริยาของผู้นำคนใหม่ของเผ่าซงหนู ซึ่งก็คือพี่ชายคนโตของหู ฮันเซีย หลังการแต่งงานใหม่ เธอมีลูกสาวอีก 2คน
หวัง เจาจฺวิน ในตำนาน.
ยังมีตำนานอื่นที่กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน ตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับลูกชายตัวเอง
เรื่องราวของเธอกลายมาเป็นตำนาน "การเดินทางของหวัง เจาจฺวิน สู่นอกด่าน" (昭君出塞) และทำให้สันติภาพระหว่างซุงหนู กับจีนดำเนินมาได้ถึง 60 ปี อย่างไรก็ตาม ในที่สุดทางจีนก็ขาดการติดต่อกับเชื้อสายของเธอ
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 เป็นต้นมา เรื่องราวของเธอได้ถูกตบแต่งขึ้นมา และเธอถูกเล่าขานในลักษณะของวีรสตรีที่น่าสงสาร พรรคคอมมิวนิสต์จีน ใช้เรื่องราวของเธอเป็นสัญลักษณ์แห่งสายสัมพันธ์ระหว่างชาวฮั่นและชนชาติอื่น ๆ ในจีน ปัจจุบันสุสานของเธอยังคงปรากฏในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน
หยางกุ้ยเฟย์

หยางกุ้ยเฟย์ ตามสำเนียงกลาง หรือ เอียกุยฮุย ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (#เปลี่ยนทาง , "กุ้ยเฟย์/กุยฮุย" เป็นพระยศสูงที่สุดของระบบพระมเหสีในขณะนั้น; ค.ศ. 719 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 756) ชื่อตัวว่า หยาง อฺวี้-หฺวัน  และชื่อเมื่อบวชเป็นนักพรตเต๋าว่า ไท่เจิน  เป็นพระมเหสีเอกของจักรพรรดิเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง และเป็นหนึ่งในสี่ยอดพธู
ในปลายรัชกาลจักรพรรดิเสฺวียนจง แม่ทัพอาน ลู่ชาน (安祿山) ก่อกบฏ จักรพรรดิและข้าราชการหนีจากเมืองฉางอานไปเมืองเฉิงตู บรรดาทหารขอให้จักรพรรดิประหารพระมเหสีหยางเสีย เพราะเชื่อว่า หยาง กั๋วจง (楊國忠) ญาติของพระมเหสีหยาง เป็นตัวการกบฏ จักรพรรดิจึงสั่งให้ขันทีเกา ลี่ชื่อ (高力士) รัดคอพระมเหสีหยางจนสิ้นชีวิต
ภูมิหลัง.
หยางประสูติใน ค.ศ. 719 ในช่วงต้นรัชสมัยจักรพรรดิเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง หยาง วัง  พ่อทวดของพระนาง เป็นขุนนางคนสำคัญในรัชสมัยจักรพรรดิสุยหยาง และหลังราชวงศ์สุยหล่มสลาย เขาจึงรับใช้หวัง ชื่อชง หนึ่งในผู้เข้าชิงราชบัลลังก์สุย หยาง วังถูกสังหารเมื่อกองทัพถังเข้าปราบหวัง ชื่อชงใน ค.ศ. 621 หยาง วังมาจากหฺวายิน (ปัจจุบันคือเว่ย์หนาน มณฑลฉ่านซี) แต่ตระกูลของเขาภายหลังย้ายไปที่หย่งเล่อ (ปัจจุบันคือยฺวิ่นเฉิง มณฑลฉ่านซี)
หยาง เสฺวียนเหยี่ยน  พระบิดาของหยางกุ้ยเฟย์ ดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่สำรวจสำมะโนแห่งฉู่ชู (ปัจจุบันคือเฉิงตู มณฑลเสฉวน) และครอบครัวของเขาย้ายไปที่นั่น เขาไม่มีบุตรชายแต่มีบุตรสาว 4 คนเท่าที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ นั่นคือ หยาง อฺวี้-หฺวันกับพี่สาว 3 คน หยาง เสฺวียนเหยี่ยนเสียชีวิตตอนที่หยาง อฺวี้-หฺวันยังเป็นเด็ก ดังนั้นพระนางจึงได้รับการเลี้ยงดูจากหยาง เสฺวียนเจี่ยว  ลุงของพระนางที่เป็นขุนนางชั้นล่างแห่งเหอหนานฝู่ (ปัจจุบันคือลั่วหยาง)
เจ้าหญิงและนักพรตเต๋า.
ณ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 736 หยาง อฺวี้-หฺวันตอนอายุ 17 ปีสมรสกับหลี่ เม่า โช่ว์อ๋องและพระราชโอรสในจักรพรรดิถังเสฺวียนจงกับพระมเหสีอู๋
สงคราม

สงคราม  หรือในกฎหมายระหว่างประเทศใช้คำว่า การขัดกันทางอาวุธ (armed conflict) คือสถานะความขัดแย้งด้วยอาวุธระหว่างหน่วยทางการเมืองที่ดำรงอยู่เป็นอิสระ (เช่น รัฐชาติ รัฐบาลและตัวแสดงที่มิใช่รัฐ) หรือแนวร่วมขององค์การดังกล่าว โดยทั่วไปมีลักษณะเป็นการรุกรานที่มีการใช้ความรุนแรง การทำลายล้างและมีอัตราเสียชีวิตในระดับสูงหรือในระดับอุกฉกรรจ์ กำลังทหารที่ใช้มีทั้งในเครื่องแบบและนอกเครื่องแบบ
นักวิชาการบางส่วนมองว่าการสงครามเป็นสากลและเป็นส่วนที่สืบมาแต่บรรพชนของธรรมชาติมนุษย์ แต่บางส่วนก็แย้งว่าสงครามเป็นเพียงผลลัพธ์แห่งกรณีแวดล้อมทางสังคม-วัฒนธรรมหรือระบบนิเวศเฉพาะ
ในปี 2003 ริชาร์ด สมอลลีย์ (Richard Smalley) ระบุว่าสงครามเป็นปัญหาใหญ่สุดอันดับหก (จากสิบ) ที่มนุษยชาติจะเผชิญในอีกห้าสิบปีข้างหน้า ปกติสงครามส่งผลให้โครงสร้างพื้นฐานและระบบนิเวศเสื่อมลงอย่างมีนัยสำคัญ รายจ่ายสังคม (social spending) ลดลง ทุพภิกขภัย การอพยพออกขนานใหญ่จากพื้นที่สงคราม และมีการทารุณกรรมพลเรือนบ่อยครั้ง
ประวัติศาสตร์.
ก่อนหน้าที่จะมีความเจริญก้าวหน้าของมนุษย์ สงครามประกอบไปด้วยการจู่โจมอย่างรวดเร็วขนาดเล็ก ๆ เท่านั้น พบว่าชาวนูเบียประมาณ 12,000 ปีที่แล้ว ครึ่งหนึ่งเสียชีวิตเพราะความรุนแรง จนกระทั่งเมื่อถึงยุคการปกครองแบบรัฐเมื่อ 5,000 ปีที่แล้ว กิจการทหารได้แพร่ขยายไปทั่วโลก การคิดค้นดินปืนและความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้นำไปสู่การรบสมัยใหม่ในที่สุด
ในหนังสือเรื่อง "Why Nations Go to War" โดย จอห์น จี. สโทสซิงเกอร์ ได้กล่าวว่า ฝ่ายคู่สงครามทั้งสองฝ่ายจะกล่าวอ้างว่าตนเป็นฝ่ายที่ต่อสู้เพื่อคุณธรรม เขายังกล่าวอีกว่าสาเหตุเพื่อจะจุดชนวนสงครามขึ้นอยู่กับการประเมินในแง่ดีที่คาดว่าจะเป็นผลที่ได้รับจากความเป็นปรปักษ์นั้น (อันได้แก่มูลค่าและความสูญเสีย)
ทฤษฎีแรงจูงใจ.
ไม่มีข้อตกลงทางวิชาการว่าอะไรเป็นแรงจูงใจสำหรับสงครามที่พบมากที่สุด แรงจูงใจอาจต่างกันระหว่างของผู้สั่งสงครามกับผู้เข้าร่วมสงคราม ตัวอย่างเช่น ในสงครามพิวนิกครั้งที่สาม ผู้นำกรุงโรมอาจปรารถนาก่อสงครามกับคาร์เธจโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อกำจัดปรปักษ์ซึ่งฟื้นกำลังใหม่ ขณะทหารแต่ละนายอาจถูกจูงใจด้วยความปรารถนาทำเงิน เนื่องจากมีผู้เกี่ยวข้องจำนวนมาก สงครามจึงอาจมีขึ้นได้จากการรวมแรงจูงใจต่าง ๆ กันจำนวนมาก การตีความการต่อสู้ระหว่างคาอินกับอะเบล (Cain and Abel) ในปฐมกาล 4 (Parashot BeReshit XXII:7) ของคำวิจารณ์ยิวโบราณ (BeReshit Rabbah) ระบุว่า มีเหตุผลสากลสำหรับสงครามสามอย่าง คือ เศรษฐศาสตร์ อำนาจ และศาสนา
เจนนา ลิวอิส

เจนนา แอน ลิวอิส  เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว ถูกโหวตออกคนที่ 9 เป็นสมาชิกลูกขุนคนที่ 2 เจนนาเป็นผู้เข้าขันที่อายุน้อยที่สุดในฤดูกาลนั้น เธอเป็นที่รู้จักเนื่องจาก เธอเป็นผู้เข้าแข่งขันคนเดียวที่ไม่ได้ดูวิดีโอที่ถูกส่งจากลูกสาวฝาแฝดของเธอ และทำให้เธอร้องไห้ฟูมฟาย
เจนนาได้รับโอกาสให้เข้าแข่งขันอีกครั้งใน เซอร์ไวเวอร์ รวมดารา อีกครั้งหนึ่งซึ่งครั้งนี้เธอไปได้ไกลถึงลูกขุนคนสุดท้าย เป็นคนที่ถูกโหวตออก เป็นคนที่16 หลังจากการแข่งขันเรื่องอื้อฉาวก็เกิดขึ้น วิดีโอสวาทระหว่างเธอกับนายแบบชื่อดัง ทราวิส วูฟว์ ซึ่งถ่ายในวันฮันนี มูน ในโรงแรมแห่งหนึ่งถูกแพร่กระจายออกมาตามอินเทอร์เน็ต นอกจากนั้นเธอยังเป็นผู้เข้าแข่งขันอีกคนหนึ่งที่เป็นผู้บุกเบิกให้ ผู้เข้าแข่งขันอื่นๆในฤดูกาลถัดหน้าหันมาทำงานทางด้านวงการบังเทิงมากขึ้น เจนนาปัจจุบันอายุ 29 ปี (เธอเข้าแข่งขันเมื่ออายุ 23 ปี โดยใช้นามสกุลเดิม คือ วิทนีย์ ตอนที่เป็นนักศึกษา ในฤดูกาลแรก และอีกครั้งเมื่ออายุ 27 ปี)
ดินสอ

ดินสอ เป็นอุปกรณ์ในการเขียน หรือสื่อทางศิลปะ มักทำจากเนื้อรงควัตถุแข็งและแคบอยู่ภายในเปลือกที่ปกป้องเนื้อดินสอไม่ให้หักหรือทิ้งรอยไว้บนมือขณะใช้งาน
ดินสอสร้างรอยโดยการขีดเขียน ทิ้งรอยวัสดุเนื้อดินสอแข็ง ๆ ติดกับกระดาษ หรือพื้นผิวอื่น ๆ ไว้ ดินสอแตกต่างจากปากกา ที่จะกระจายรอยของของเหลวหรือหมึกเจลติดลงบนกระดาษ
เนื้อดินสอส่วนมากจะทำจากแกรไฟต์ผสมกับดินเหนียวที่จะทิ้งรอยสีเทาหรือดำไว้และทำให้ลบออกง่าย ดินสอที่ทำจากแกรไฟต์ใช้สำหรับเขียนและวาดเส้น และทำให้เกิดรอยที่ทนทาน แม้ว่ามันจะใช่ยางลบลบออกง่าย แต่ดินสอจะทนต่อความชื้น สารเคมี รังสีอัลตราไวโอเลต และอายุการใช้งาน ดินสอที่เนื้อทำจากวัสดุอื่นนั้นมีใช้กันน้อยกว่า เช่น ดินสอที่ทำจากถ่านไม้ ที่ส่วนมากจิตรกรจะใช้วาดภาพและร่างภาพ ดินสอสีบางครั้งมีไว้สำหรับครูหรือบรรณาธิใช้แก้ไขข้อความ แต่ก็จัดว่าเป็นอุปกรณ์ศิลปะเช่นกัน โดยเฉพาะชนิดที่มีเนื้อทำจากขี้ผึ้งที่จะติดลงบนกระดาษแทนที่จะลบออก ดินสอน้ำมันจะนุ่มกว่า มีเนื้อดินสอทำจากขี้ผึ้งคล้ายสีเทียนที่ทิ้งรอยบนผิวราบเรียบ เช่น กระจก หรือเครื่องลายคราม
เปลือกดินสอโดยทั่วไปทำจากไม้ขนาดบาง ปกติเป็นทรงหกเหลี่ยมด้านเท่าแต่บางครั้งก็เป็นทรงกระบอก พันรอบเนื้อดินสอถาวร เปลือกดินสออาจทำจากวัสดุอื่น เช่น พลาสติก หรือกระดาษ ก็ได้ ในการใช้ดินสอ เปลือกจะต้องถูกสลักหรือปอกออกเพื่อให้ส่วนปลายของดินสอแหลมคม ดินสอกดมีเปลือกที่ละเอียดอ่อนมากกว่าซึ่งช่วยประคองชิ้นส่วนของเนื้อสีให้สามารถขยายหรือหดผ่านปลายแท่งหรือเปลือกดินสอตามที่ต้องการ
ประวัติ.
ในสมัยอดีต การเขียนเรื่องต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นแบบแผนทางวัฒนธรรม ตำรา หรือการวาดรูป มนุษย์ในสมัยก่อนใช้อุปกรณ์ที่เป็นแปรงหรือกิ่งไม้เล็ก ๆ และเหล็กที่มีปลายแหลม นำไปเผาไฟจุ่มลงในน้ำหมึกเพื่อใช้ในการขีดเขียน (ภาษาโรมันเรียกแปรงหรือเหล็กแหลมนี้ว่า "Pencillus" หรือ "Little tail" ซึ่งต่อมากลายเป็นคำว่า "Pencil" มีความหมายว่า "หางน้อย") ส่วน "ปากไก่ หรือ ปากกาขนห่าน" เริ่มมีการประดิษฐ์ขึ้นใช้ในทวีปยุโรปเมื่อศตวรรษที่ 6
การผลิต.
ในปัจจุบัน ดินสอผลิตโดยการใส่แกรไฟต์กับผงถ่าน เติมน้ำลงไป ผสมแล้วทำให้เป็นแท่งยาวคล้ายของที่มีลักษณะแหลม เผาในเตาให้แข็ง จากนั้นจุ่มในน้ำมันหรือขี้ผึ้ง เพื่อให้เขียนได้ง่ายขึ้น จากนั้นประกอบเข้ากับไม้ที่เจาะรูไว้ให้เป็นแท่งดินสอ
ดินสอส่วนใหญ่ โดยเฉพาะดินสอที่ใช้ในงานศิลปะ จะระบุความเข้มของดินสอเอาไว้ด้วยตามระบบยุโรป โดยใช้อักษร "H" (hardness - ความแข็ง) "B" (blackness - ความดำ) และ "F" (fine point - เนื้อละเอียด) ดินสอสำหรับศิลปะจะมีความเข้มหลายขนาดให้เลือกใช้ เพื่อให้มีความเข้ม ความสวยงาม และให้ความรู้สึกที่แตกต่างกัน มีตั้งแต่ดินสอที่แข็งและสีอ่อน ไปจนถึงสีเข้มมาก โดยมักเรียงตามลำดับต่อไปนี้
ในคริสต์ศักราช 1970 STAEDTLER ได้กำหนดใช้สัญลักษณ์ตัวอักษร EB และ EE ในผลิตภัณฑ์ของตน
ในปัจจุบันนี้ได้ยกเลิกการใช้สัญลักษณ์ตัวอักษร EB และ EE แต่ถูกแทนที่ด้วย 7B และ 8B โดยEE นั้นย่อมาจาก Extra Extra
อย่างไรก็ตามสัญลักษณ์ตัวอักษร EE ยังคงปรากฏในผลิตภัณฑ์ชื่อ STAEDTLER Mars Lumograph ของ STAEDTLER ในประเทศไทย
นอกจากนี้แล้วยังมีระบบอเมริกันที่ใช้ตัวเลขเพียงอย่างเดียว โดยสามารถเทียบประมาณกับระบบยุโรปได้ดังนี้
ดินสอที่เขียนกันโดยทั่วไป มีความเข้มระดับ HB และดินสอสำหรับระบายกระดาษคอมพิวเตอร์ ต้องใช้ความเข้มระดับ 2B ขึ้นไป
รูปร่างของดินสอ.
ดินสอส่วนใหญ่จะมีหน้าตัดเป็นรูปหกเหลี่ยม เนื่องจากสามารถจับได้ถนัด สบายมือ และเมื่อกลิ้งจะสามารถหยุดได้ (หากกลมจะมีโอกาสกลิ้งตกโต๊ะไปมากกว่า) ดินสอสำหรับช่างไม้จะเป็นรูปร่างแบน ซึ่งไม่กลิ้งเช่นกัน และสามารถกะระยะของเส้นได้เที่ยงตรงกว่า
สนามศุภชลาศัย

สนามศุภชลาศัย  เป็นสนามกีฬาแห่งสำคัญในกรุงเทพมหานคร เป็นสนามกีฬาหลักของกลุ่มอาคารกรีฑาสถานแห่งชาติ ใช้สำหรับจัดการแข่งขันกีฬาหลากหลายประเภท เช่น ฟุตบอล กรีฑา รวมถึงใช้จัดคอนเสิร์ตและกิจกรรมอื่น ๆ เป็นบางครั้ง
ประวัติ.
การก่อสร้างสนามกีฬาเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2480 ในพื้นที่เดิมของวังวินด์เซอร์ที่ถูกรื้อถอนในเมื่อสองปีก่อนหน้า โดยกรมพลศึกษาได้ทำสัญญาเช่าพื้นที่กับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นระยะเวลา 29 ปี การใช้สนามกีฬาครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเปิดการแข่งขันกรีฑาชาย พ.ศ. 2481 โดยเปลี่ยนสถานที่จัดการแข่งขันจากท้องสนามหลวง
สนามกีฬาแห่งนี้ได้รับการตั้งชื่อตามหลวงศุภชลาศัย (บุง ศุภชลาศัย) ซึ่งเป็นบิดาแห่งกีฬาไทย และอธิบดีกรมพลศึกษาคนแรก
สนามศุภชลาศัยถูกใช้เพื่อการจัดการแข่งขันฟุตบอลเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยถูกใช้เป็นสนามเหย้าของทีมฟุตบอลทีมชาติไทยมาโดยตลอดก่อนจะย้ายไปใช้สนามราชมังคลากีฬาสถานที่มีความจุมากกว่าตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 รวมถึงสโมสรในไทยลีกบางทีมที่สนามเหย้าของตนไม่ผ่านมาตรฐานของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ก็มักใช้สนามศุภชลาศัยในรายการแข่งขันระดับเอเชียเช่นกัน นอกจากนี้ สนามศุภชลาศัยยังถูกใช้เป็นสนามกีฬาหลักในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ใน 3 ครั้งแรกที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ ได้แก่ปี 1966, 1970 และ 1978 รวมถึงถูกใช้เป็นสนามแข่งขันในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2007 และซีเกมส์ 2025 และยังถูกใช้สำหรับการแข่งขันเอเชียนคัพ 2007 อีกด้วย แต่ใช้สำหรับเกมเดียวเท่านั้น (คือ โอมาน พบ อิรัก ในกลุ่ม เอ) นอกจากนี้สนามศุภชลาศัยยังใช้จัดงานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์ ตั้งแต่การแข่งขันครั้งที่ 5 พ.ศ. 2481 จนถึงปัจจุบัน รวมถึงใช้จัดงานฟุตบอลจตุรมิตรสามัคคี อีกด้วย
สนามกีฬาเป็นโครงสร้างชั้นเดียวซึ่งเปิดโล่งทั้งสามด้าน หลังคาเรียบง่ายแต่ทรงประสิทธิภาพครอบคลุมด้านอัฒจันทร์หลัก ถึงแม้จะมีลู่วิ่ง แต่อัฒจันทร์ก็อยู่ติดกัน ทำให้ผู้ชมอยู่ไม่ห่างจากสนามแข่งขันมากเท่ากับราชมังคลากีฬาสถาน และยังสามารถเดินทางมาได้สะดวกสำหรับผู้ชม เนื่องจากมีรถไฟฟ้าบีทีเอส จอดที่สถานีสนามกีฬาแห่งชาติซึ่งอยู่ติดกัน ถึงแม้จะมิได้มีทางเชื่อมตรงก็ตาม
ในปี พ.ศ. 2550 มีการปรับปรุงสนามศุภชลาศัยด้วยการเพิ่มที่นั่งสีแดงบนขั้นบันไดคอนกรีตเปล่าทั้งสามด้าน
รูปแบบสถาปัตยกรรม.
สนามศุภชลาศัยมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบอาร์ตเดโค หรือ "อลังการศิลป์" ที่เน้นการออกแบบเล่นกับเส้นสายแนวตั้งที่ชัดเจน กันสาดแผ่นบาง ๆ
หน้าต่างเข้ามุมอาคาร หรือการออกแบบแนวเสาอิงให้แสดงออกถึงเส้นแนวตั้ง เป็นต้น มีซุ้มประตูทางเข้าใหญ่ที่มีอาคาร เป็นรูปทรงเรขาคณิตหนักแน่นเป็นมวลทึบ มีการตกแต่งอาคารด้วยองค์ประกอบของแท่งตั้งของซุ้มประตูทางเข้าใหญ่ที่มีการซอยเส้นเหมือนการย่อมุมทำให้เกิดเส้นทางตั้งถี่ ๆ และปลายของแท่งทางตั้งที่โค้งน้อย ๆ ตรงปลายที่มีการซอยเส้นตามเส้นกรอบของแต่งตั้งเป็นลักษณะของอาคาร และการใช้องค์ประกอบที่หนักแน่นแต่แฝงรายละเอียดของเส้นลดหลั่นเป็นจังหวะ
มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน

มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน  เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลตั้งอยู่ที่เมืองออสติน ใน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) เป็นหนึ่งในระบบของมหาวิทยาลัยเท็กซัสที่มีด้วยกันทั้งหมด 9 วิทยาลัย มหาวิทยาลัยเท็กซัสได้ชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกาที่มีนักศึกษามากที่สุด ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2548) มีนักศึกษามากกว่า 50,000 คน และอาจารย์และเจ้าหน้าที่มากกว่า 20,000 คน
มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน ในปี พ.ศ. 2548 อันดับของคณะวิศวกรรมศาสตร์ อยู่อันดับที่ 12 ตามอันดับของ ยูเอสนิวส์ ซึ่งภาควิชา วิศวกรรมโยธาถูกจัดอยู่ในอันดับ 3 ของสหรัฐอเมริกา
มหาวิทยาลัยคอร์เนล

มหาวิทยาลัยคอร์เนล  เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในไอวีลีก ตั้งอยู่ที่เมืองอิทาคา รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2408 (ค.ศ. 1865) โดยเอซรา คอร์เนล และแอนดรูว์ ดิกสัน ไวต์ เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำของโลกที่มีชื่อเสียงในหลากหลายสาขาวิชา
คอร์เนลมีนักศึกษาประมาณ 20,000 คน (ข้อมูลเมื่อปี พ.ศ. 2548 / ค.ศ. 2005) และมีวิทยาลัยหลักในระดับปริญญาตรีที่สำคัญได้แก่ College of Arts and Sciences และ College of Agriculture and Life Sciences นอกจากนี้ ระดับบัณฑิตศึกษาของมหาวิทยาลัยยังมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก อาทิ Johnson Graduate School of Management, College of Engineering, Law School, และ Weill Cornell Medical College
คณะเด่นอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียงในระดับประเทศและนานาชาติ ได้แก่ College of Veterinary Medicine ซึ่งได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง และ School of Hotel Administration ซึ่งโดดเด่นด้านการจัดการโรงแรมและบริการ
ในด้านสังคม มหาวิทยาลัยคอร์เนลมีชื่อเล่นว่า “Big Red” เนื่องจากดินบริเวณมหาวิทยาลัยมีสีแดง โดยมีหมี “Cornell Big Red Bear” เป็นมาสคอตประจำสถาบัน
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง.
ศิษย์เก่าคอร์เนลจะรู้จักในชื่อ "คอร์เนลเลียน" (Cornellians) 
ผู้ได้รับรางวัลโนเบล.
รายชื่อผู้ได้รับรางวัลรวมถึงอาจารย์และศิษย์เก่าจากคอร์เนล
ชาวไทย.
พระบรมวงศานุวงศ์
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ประวัติศาสตร์ รัฐศาสตร์ และสังคมศาสตร์
สถาปัตยกรรม ศิลปะ และวรรณกรรม
ศิษย์เก่ารุ่นเก่า
กฎหมาย การเมือง และราชการ
วรรณกรรมและสื่อ
การบริหารการศึกษา
มหาวิทยาลัยแซมฮิวสตันสเตต

มหาวิทยาลัยแซมฮิวสตันสเตต  เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมือง ฮันตส์วิลล์ ใน รัฐเท็กซัส ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2422 ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2548) มีนักศึกษาประมาณ 15,300 คน 
มหาวิทยาลัยแซมฮิวสตันสเตต มีชื่อเสียงในสาขาครุศาสตร์ดนตรี และประวัติศาสตร์ดนตรี โดยในปัจจุบัน แซมฮิวสตันสเตต เปิดสอนในระดับปริญญาตรี 84 ภาควิชา ระดับปริญญาโท 47 ภาควิชา และ ปริญญาเอก 4 ภาควิชา
ฌอน เคนนิฟฟ์

ฌอน อัลเฟรด เคนนิฟฟ์  เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว ถูกโหวตออกคนที่ 12 เป็นลูกขุนคนที่ 5 ถึงแม้เขาโหวตตามกลุ่มพันธมิตรทากิดั้งเดิม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมอยู่ในกลุ่มพันธมิตรนั้น เขาจึงกลายเป็นคนแรกที่ถูกโหวตออกหลังจากสมาชิกปากองคนสุดท้ายออกไป เขาเป็นที่รู้จักในฉายา "ดร.ตัวอักษร" เพราะเขาใช้ตัวอักษรตัวหน้าในการโหวตผู้เข้าแข่งขันบางคนแทนการเขียนชื่อ ปัจจุบันฌอนอายุ 37 ปี เป็นแพทย์รักษาโรคทางด้านระบบประสาท(เขาเข้าแข่งขันเมื่ออายุ 31 ปี)
คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นคณะนิเทศศาสตร์แห่งแรกของประเทศไทย และเป็นคณะที่ 14 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รับผิดชอบเป็นหน่วยงานระดับอุดมศึกษาและบัณฑิตศึกษาของรัฐ ที่ส่งเสริมดำเนินงานด้านการวิจัยและวิรัชกิจที่มีคุณภาพสูง ในแขนงด้านการสื่อสารมวลชน
ประวัติ.
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้เปิดสอนวิชาการหนังสือพิมพ์ขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2482 ซึ่งเป็นหลักสูตรในระดับอนุปริญญา สังกัดในคณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2497 ได้มีการโอนการศึกษาวิชาการหนังสือพิมพ์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ไปทำการสอนที่มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง โดยได้เปิดสอนในระดับปริญญาตรี ซึ่งเป็นการสิ้นสุดการสอนในสาขานิเทศศาสตร์ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยตั้งแต่นั้นมา
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้จัดการเรียนการสอนในสาขาวิชานิเทศศาสตร์อีกครั้งในแผนกวิชาสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์ สังกัดอยู่กับคณะรัฐศาสตร์ เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ดังนั้น จึงถือเอาวันที่ 5 กรกฎาคมของทุกปี เป็นวันคล้ายวันสถาปนาคณะนิเทศศาสตร์ หลักจากนั้น ในปี พ.ศ. 2509 ได้พระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง "แผนกสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์" ซึ่งเป็นแผนกอิสระ มีฐานะเทียบเท่าคณะหนึ่งในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมีสีน้ำเงิน (Royal Blue) เป็นสีประจำแผนกอิสระฯ เนื่องจากสีน้ำเงินเป็นสีแทนน้ำหมึก และมีสัญลักษณ์เป็นสังข์แตร
ในเวลาต่อมาจึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "คณะนิเทศศาสตร์" เมื่อปี พ.ศ. 2517 นับเป็นคณะที่ 14 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมี ศาสตราจารย์ บำรุงสุข สีหอำไพ เป็นคณบดีคนแรก
ปัจจุบันคณะนิเทศศาสตร์ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของถนนพญาไท (ตรงข้ามกับคณะวิทยาศาสตร์) ในพื้นที่บริเวณเดียวกับคณะนิติศาสตร์ โดยมีอาคารทำการของคณะฯ 3 อาคาร คือ อาคารนิเทศศาสตร์ 1 อาคารนิเทศศาสตร์ 2 และอาคารมงกุฎสมมติวงศ์ เป็นอาคารสูง 12 ชั้น เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์ทางการสื่อสารมวลชนที่ทันสมัย และอาคารพินิตประชานาถ ซึ่งเป็นอาคารเรียนส่วนกลางของมหาวิทยาลัยซึ่งใช้ร่วมกับคณะนิติศาสตร์
เพลงประจำคณะ.
เพลงนี้ ครูแก้ว อัจฉริยะกุล และครูเอื้อ สุนทรสนาน ร่วมกันประพันธ์ให้นิสิตสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อเป็นเพลงประจำคณะ ตลอดจนประจำนักสื่อสารมวลชนและนักประชาสัมพันธ์โดยทั่วไปด้วย สองครูเพลงผู้เลื่องชื่อท่านนี้มิได้ประพันธ์เพลงร่วมกันตามลำพังมาเป็นระยะเวลานาน เพลงนี้จึงนับว่าเป็นผลงานการประพันธ์เพลงร่วมกันครั้งสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง ซึ่งประพันธ์เสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2509
คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คณะพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  จัดตั้งขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2531 เป็นคณะที่ 16 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปัจจุบันทำการสอนในระดับบัณฑิตศึกษาเท่านั้น
ดูเพิ่ม.
สถาบันสมทบของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่เปิดการเรียนการสอนระดับปริญญาตรีในสาขาวิชาชีพพยาบาลศาสตร์ ในขณะนี้ มี 1 สถาบัน คือ
คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะศิลปกรรมศาสตร์ขึ้นในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2527 นับเป็นคณะที่ 15 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นอกจากด้านการสอนแล้ว คณะศิลปกรรมศาสตร์ยังทำหน้าที่วิจัย บุกเบิก และพัฒนาวิชาการด้านศิลปกรรม รวมทั้งทะนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรมตามนโยบายของมหาวิทยาลัย
คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับ 1 ของไทยในสาขาศิลปะและการออกแบบ (อันดับที่ 151–200 ของโลก และเป็นแห่งเดียวที่ติดอันดับ) จากการจัดอันดับของ QS world university ranking by Subject
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง.
สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา: พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว, นักออกแบบเครื่องแต่งกาย, นักกีฬาขี่ม้า, อดีตพระอาจารย์ฝึกสอนขี่ม้าและหัวหน้าแผนกในโรงเรียนทหารม้า ศูนย์การทหารม้า