แบร์รี่ ลินดอน ขอฝันจนวันสุดท้าย

แบร์รี่ ลินดอน ขอฝันจนวันสุดท้าย (อังกฤษ: Barry Lyndon) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายเมื่อ ค.ศ. 1975 ว่าด้วยเรื่องราวชีวิตของชายเจ้าเล่ห์ชาวไอริชที่ได้แต่งงานกับแม่ม่ายสาวผู้มั่งคั่ง ทำให้เขาได้ถือครองทรัพย์สินที่ตกทอดมาจากสามีของนาง และได้เข้าไปคลุกคลีอยู่ท่ามกลางแวดวงขุนนางชั้นสูงในคริสต์ศตวรรษที่ 18
"กำกับและเขียนบทโดยสแตนลีย์ คูบริก โดยอิงเค้าโครงจากนวนิยายเรื่องเดอะลัคออฟแบร์รี ลินดอนของวิลเลียม เมคพีซ ทัคเคอร์เรย์ ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากชีวประวัติของแอนดรูว์ โรบินสัน สโตนนี" 
กรรมการ: ท่านสุภาพบรุษ เชิญขึ้นนกปืนของท่าน! ท่านสุภาพบรุษ...
ผู้บรรยาย: บิดาของแบร์รี่...
กรรมการ: ...เล็งปืนของท่าน!
ผู้บรรยาย: ...ถูกเลี้ยงดูมาเหมือนกับบุตรชายของตระกูลผู้ดีทั้งหลาย หวังจะให้ยึดอาชีพทางกฎหมาย
กรรมการ: หนึ่ง!
ผู้บรรยาย: ไม่ต้องสงสัยเลยว่า...
กรรมการ: สอง!
ผู้บรรยาย: ...การงานของเขาคงจะดำเนินไปได้ด้วยดีเป็นแน่...
กรรมการ: สาม!
"[นักดวลทั้งสองยิงปืนใส่กัน มีคนหนึ่งล้มลงกับพื้น]"
ผู้บรรยาย: ...หากไม่ด่วนตายไปเสียก่อน จากเหตุดวลปืนที่เกิดขึ้นจากการซื้อขายม้า
"[แบร์รี่พบนอรา ญาติสาวที่เขามีใจให้กำลังเกี้ยวพาราสีอยู่กับผู้กองควินน์ นายทหารชาวอังกฤษ จึงหยิบริบบิ้นที่เธอให้ออกมาคืน]"
 นอรา เบรดี้: ผู้กองควินน์ค่ะ นี้เรดมอนด์ แบร์รี่ ญาติฉันค่ะ
ผู้กองควินน์: คุณเบรดี้ ดูเหมือนคุณจะมีเรื่องที่อยากคุยเป็นการส่วนตัวกับพ่อหนุ่มคนนี้นะ บางทีมันคงจะดีกว่าถ้าผมขอตัวกลับ
นอรา เบรดี้: ผู้กองควินน์ค่ะ ฉันไม่มีอะไรที่ต้องคุยเป็นการส่วนตัวกับญาติฉันหรอกค่ะ
ผู้กองควินน์: คุณเบรดี้ ดูเหมือนคุณจะมีเรื่องที่ต้องคุยเป็นการส่วนตัวเยอะทีเดียวละครับ
นอรา เบรดี้: คุณพระช่วยเถอะ ผู้กองควินน์ค่ะ เขาเป็นแค่เด็ก ไม่ได้สลักสำคัญกับฉันเท่าไหร่หรอก เหมือนนกแก้วกับลูกสุนัขนั้นแหละ
ผู้กองควินน์: อ๋อ แน่ละ คุณคงมีนิสัยชอบเอาของส่วนตัวให้นกแก้วกับลูกสุนัขคุณด้วยใช่ไหม?
"[แบร์รี่ท้าดวลปืนกับผู้กองควินน์ มีรางวัลเดิมพันคือตัวนอรา ญาติของเขา]"
ผู้กองโกรแกน: ฟังลุงนะ เรดมอนด์ นี้มันเรื่องไร้สาระสิ้นดี นอราต้องแต่งกับควินน์แน่ เชื่อลุงสิ พอเธอออกเรือนไปแล้ว หลานก็ลืมเธอเอง หลานยังเด็กนัก ควินน์ไม่ถือสาหรอก ใช่ไหม ควินน์?
ผู้กองควินน์: "[พูดพลางพยักหน้างึกงัก]" ใช่ครับ
ผู้กองโกรแกน: "[พูดกับแบร์รี่]" นี้ เมืองดับลินก็สวยดีนะ หลานลองไปเที่ยวอยู่ที่นั้นสักเดือนไหม ลุงให้เธอ 10 เหรียญกินีเลยเอ้า "[หันไปพูดกับผู้กองควินน์]" พอใจไหมครับ ผู้กอง?
ผู้กองควินน์: ใช่ ถ้าคุณแบร์รี่ยอมขอโทษ แล้วออกเดินทางไปดับลิน ผมจะถือว่าเรื่องนี้ยุติลงแต่เพียงเท่านี้
มิค เบรดี้: ขอโทษสิ เรดมอนด์ พูดสิว่านายขอโทษ แค่นั้นไม่ยากเลยนะ
เรดมอนด์ แบร์รี่: ผมไม่ผิด และจะไม่ขอโทษด้วย จะให้ไปดับลินนะ ขอไปลงนรกก่อนเถอะ
"[ผู้กองโกรแกนกับมิคมองหน้ากัน แล้วส่ายหน้าอย่างระอา]"
มิค เบรดี้: งั้นคงไม่มีทางอื่นแล้วละ ขอพระเจ้าคุ้มครองนะ ไอ้น้อง
"[ผู้กองโกรแกนยื่นปืนพกให้แบร์รี่]"
เรดมอนด์ แบร์รี่: นี้ไม่ใช่ปืนของผมนี้
มิค เบรดี้: ไม่เป็นไร นี้ปืนของพี่เอง ปืนของแกเก็บไว้เผื่อใช้รอบหน้านะ
ผู้กองโกรแกน: โชคดีนะ เรดมอนด์
"[เรดมอนด์ แบร์รี่เห็นชายผู้หนึ่งยืนหันหลังให้อยู่กลางถนน]"
เรดมอนด์ แบร์รี่: ขออภัยครับท่าน
"[ชายผู้นั้นหันหน้ามาพร้อมถือปืนพกคู่หนึ่งเล็งมาที่แบร์รี่]"
กัปตันฟีนี: สวัสดีอีกครั้งนะ คุณชายน้อย
"[ชายอีกคนขี่ม้ามาข้างหลังแบร์รี่ แล้วร่วมจี้ชิงทรัพย์เขาด้วย]"
กัปตันฟีนี: อย่าแม้แต่จะคิดเลย ลงม้าซะดี ๆ กรุณาชูมือขึ้นเหนือหัวด้วยครับ แล้วเดินมาข้างหน้า...หยุด สวัสดี ผมคือกัปตันฟีนี 
เรดมอนด์ แบร์รี่: กัปตันฟีนี?
กัปตันฟีนี: กัปตันฟีนี ยินดีรับใช้ครับ
เรดมอนด์ แบร์รี่: กัปตันฟีนี"ท่านนั้น"นะหรีอ?
กัปตันฟีนี: ตัวจริงเสียงจริง ขออนุญาตแนะนำให้ท่านรู้จักกับเซมัส ลูกชายผมนะครับ
เซมัส: สบายดีไหมครับ?
เรดมอนด์ แบร์รี่: สบายดีไหมครับ?
กัปตันฟีนี: ได้โปรดแนะนำตัวด้วยจะได้ไหมครับ?
เรดมอนด์ แบร์รี่: ผมชื่อเรดมอนด์ แบร์รี่
กัปตันฟีนี: สบายดีไหมครับคุณแบร์รี่? ตอนนี้ผมเกรงว่าเราจะต้องเข้าสู่ขั้นตอนอันน่าเศร้าในการพบปะของพวกเราแล้วละครับ กรุณาหันหลัง คงมือของท่านไว้เหนือหัวด้วยครับ
"[เซมัสค้นตัวแบร์รี่ พบถุงเงินจำนวนหนึ่ง]"
เซมัส: มีเงินประมาณ 20 เหรียญกินีทองครับ ท่านพ่อ!
กัปตันฟีนี: แหม่ แหม่ แหม่ ดูเหมือนท่านจะเป็นคนมีฐานะนะครับนี้!
เรดมอนด์ แบร์รี่: กัปตันฟีนีครับ นั้นคือเงินก้อนสุดท้ายของแม่ผม ขอผมเถอะนะ ผมก็กำลังหนีทางการอยู่ ผมฆ่านายทหารอังกฤษตายในการดวลปืน นี้ก็กำลังเดินทางหนีไปดับลิน รอให้เรื่องซาแล้วค่อยกลับ
กัปตันฟีนี: คุณแบร์รี่ ในสายอาชีพของผม เราได้ยินเรื่องราวมามากมาย เรื่องของท่านนับว่าน่าสนใจและน่าเศร้าเป็นที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาในรอบหลายสัปดาห์ทีเดียว ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่สามารถทำตามที่ท่านขอได้ครับ แต่ผมจะบอกอะไรให้นะครับ กระผมจะละเว้น ไม่เอารองเท้าหนังอย่างดีของท่าน ซึ่งปรกติแล้วผมจะริบไปด้วยกัน เมืองต่อไปอยู่ห่างออกไปเพียง 5 ไมล์ ผมขอแนะนำให้คุณเริ่มเดินได้แล้วนะครับ
เรดมอนด์ แบร์รี่: ผมขอเก็บม้าไว้ก็ไม่ได้หรือครับ?
กัปตันฟีนี: ผมก็อยากสงเคราะห์ท่านนะ แต่อาชีพอย่างเราจำต้องเดินทางให้ไวกว่าลูกค้า ลาก่อนครับ คุณชายน้อย
"[แบร์รี่เดินห่างออกมาจากโจรทั้งสองไปไม่กี่ย่าง]"
กัปตันฟีนี: เอามือลงได้แล้วครับ คุณแบร์รี่!
"[แบร์รี่ถูกทหารปรัสเซียจับข้อหาปลอมตัวเป็นนายทหารอังกฤษ]"
เรดมอนด์ แบร์รี่: จับผม? ผู้กองพอตสดอร์ฟครับ! ผมเป็นนายทหารอังกฤษนะ
ผู้กองพอตสดอร์ฟ: แกมันไอ้โกหก! ไอ้คนหลอกลวง แกมันพวกหนีทหาร ฉันสงสัยแกมาตั้งแต่เช้าแล้ว คำโกหกฉ้อฉ้ลของแกทำให้ฉันแน่ใจว่าคิดถูกแล้ว แกอ้างว่ามีสารต้องส่งให้กับนายทหารอังกฤษที่ตายไปแล้วตั้งแต่ 10 เดือนก่อน แกอ้างว่าราชทูตอังกฤษประจำกรุงเบอร์ลินที่มีนามสกุลน่าขันว่าโอเกรดีเป็นลุงของแก เอาล่ะ ทีนี้แกจะมาเป็นทหารให้เรา หรือจะให้เราส่งตัวแกกลับไปรับโทษ?
เรดมอนด์ แบร์รี่: กระผมขออาสารับราชการครับ
เรดมอนด์ แบร์รี่: ท่านครับ... กระผมมีเรื่องจะสารภาพครับ ผมเป็นชาวไอริช ชื่อเรดมอนด์ แบร์รี่ ผมถูกบังคับให้รับราชการในกองทัพปรัสเซียเมื่อสองปีก่อน และตอนนี้ผมถูกส่งมาเป็นคนรับใช้ของท่าน ตามคำสั่งของผู้กองพอตสดอร์ฟ นายทหารประจำกรมของผม และลุงเขาที่เป็นรัฐมนตรีประจำทบวงตำรวจ... เพื่อสอดแนมท่าน...และกลับไปรายงานเขาครับ
ผู้บรรยาย: ท่าน[เชวาเลียร์ เดอ บาลิบารี่]ก็หวันไหวที่พบเพื่อนร่วมชาติ เพราะท่านก็ถูกเนรเทศมาเช่นกัน ด้วยเสียงแห่งไมตรีและแววตานั้นเอง ทำให้ถิ่นเกิดแต่เก่าก่อนห้วนกลับมาในความทรงจำ
เซอร์ชาลส์ ลินดอน: พอใจกับเมียกูหรือยัง?
เรดมอนด์ แบร์รี่: ขอประทานอภัยครับ?
เซอร์ชาลส์ ลินดอน: นี่ กูยอมโดนสวมเขาดีกว่าเป็นคนโง่นะ
เซอร์ชาลส์ ลินดอน: "[หัวเราะ]" ไอ้หน้าด้านนี้! มันอยากเข้ามาแทนที่ผม มันอยากเข้ามาแทนที่ "ผม "! ช่างน่าดีใจอะไรอย่างนี้ ท่านสุภาพบรุษทั้งหลาย ที่ผมกำลังจะได้สิ่งที่ปราถนา - ครอบครัวผมจะได้มีความสุขเสียทีนะ - ดูซี เมียผมคงรักผมมาก ถึงขนาดเตรียมหาสามีใหม่ไว้รอแล้ว? น่าสบายใจเสียจริงที่เห็นนางเป็นแม่บ้านผู้เพียบพร้อมอย่างนี้ - เตรียมการทุกอย่างไว้คอยวันที่สามีอย่างผมจะลาโลก?
เรดมอนด์ แบร์รี่: กระผมหวังว่าท่านคงจะไม่ด่วนจากพวกเราไปเร็วนักหรอก ใช่ไหมครับเซอร์ชาลส์?
เซอร์ชาลส์ ลินดอน: อาจจะไม่เร็วอย่างที่ใจแกต้องการหรอกเจ้าหนุ่ม ฉันป่วยเกือบตายมาหลายครั้งในรอบสี่ปีมานี้ ก็มีหนุ่มสักคนสองคนนี้แหละ - ที่รอจังหวะเสียบเสมอ ขอโทษทีนะคุณแบร์รี่ ที่ทำให้คุณกับสุภาพบรุษทั้งหลายต้องรอ ไม่ลองไปคุยกับหมอประจำตัวผมดูล่ะ หรือจะให้พ่อครัวผสมสารหนูในออมเล็ตผมก็ได้นะ หึ? เป็นไปได้ไหม ท่านสุภาพบรุษทั้งหลาย ว่ากระผมจะมีโอกาสได้มีชีวิตอยู่ทันเห็นคุณแบร์รี่ถูกแขวนคอน่ะ?
เรดมอนด์ แบร์รี่: ท่านครับ หัวเราะทีหลังดังกว่าเสมอนะ
ลอร์ดบูลลิงดอน: น้องเหมาะกับรองเท้าของลูกไหมครับ ท่านแม่? "[ลอร์ดบูลลิงดอนคุกเข่าลงแล้วพูดกับน้องชายต่างบิดา]" น้องรัก น่าเสียดายจริงที่พี่ยังไม่ตาย เจ้าจะได้สุขสบาย ตระกูลลินดอนจะได้มีประมุขอันควรค่าแก่การเคารพ และได้รับสินทรัพย์ทั้งมวลจากสายตระกูลแบร์รีส์แห่งแบร์รีวิลล์อันสูงศักดิ์ ใช่ไหมครับ คุณเรดมอนด์ แบร์รี่?
เลดีลินดอน: ดูจากความรักที่แม่มีให้แก่น้องแล้ว ลูกเอ๋ย ลูกน่าจะรู้ว่าแม่จะมอบความรักให้มากเพียงไร...หากลูกจะทำตัวให้สมควรเอ็นดูเสียบ้าง!
ลอร์ดบูลลิงดอน: ท่านแม่! ลูกได้อดทนอดกลั้นมานานเท่าที่มนุษย์ผู้หนึ่งจะสามารถกระทำได้ การกระทำอันต่ำช้าของเจ้าคนถ่อยไอริชอวดดีนี้ ซึ่งท่านเอามาร่วมหลับนอน มิใช่เพียงกำพืดอันต่ำตมและความกักขฬะของมันเท่านั้นที่ทำให้ลูกสะอิดสะเอียดนักหนา แต่การอันน่าละอายซึ่งมันปฎิบัติต่อท่าน อุปนิสัยของมันซึ่งหาสมบัติผู้ดีมิได้ ทั้งคบชู้อย่างโจ่งแจ้ง ปอกลอกและถลุงสินทรัพย์ของลูก...และของท่าน ดังนี้แล้ว -- ในเมื่อลูกมิสามารถว่าอันใดไอ้สถุลต่ำศักดิ์นี้ได้ ทั้งมิอาจทนเห็นมันทำร้ายท่านอีก และรังเกียจการอยู่ร่วมชายคากับมัน ประหนึ่งคนพบเชื้อโรคน่าน่าขยะแขยง -- ลูกได้ตัดสินใจที่จะออกจากบ้านและไม่กลับมาอีก อย่างน้อยก็ตลอดชีวิตอันเน่าเฟะของมัน หรือชั่วชีวิตของลูก "[เลดีลินดอนวิ่งออกจากห้องทั้งน้ำตา พลางฉุดไบรอัน บุตรชายคนรองไปด้วยกัน แบร์รี่ลุกจากเก้าอี้และโผเข้าไปชกลอร์ดบูลลิงดอน ลูกเลี้ยง ทั้งยังบีบคอและฟาดซ้ำด้วย ทำให้แขกตกใจเป็นอันมาก]"