หลี่ชื่อ

หลี่ชื่อ  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง"สามก๊ก" ("ซานกั๋วเหยี่ยนอี้") ซึ่งอิงจากเหตุการณ์ในยุคสามก๊ก หลี่ชื่อได้รับการระบุว่าเป็นภรรยาของม้าเชียว (馬邈 "หมา เหมี่ยว") เจ้าเมืองของเมืองอิวกั๋ง (江油 "เจียงโหยว"; ปัจจุบันคือนครเจียงโหยว มณฑลเสฉวน) ของรัฐจ๊กก๊ก หลี่ชื่อเป็นที่จดจำจากการวิงวอนสามีอย่างแรงกล้าไม่ให้ยอมมอบเมืองแก่ทัพของรัฐวุยก๊กที่บุกเข้ามาในช่วงเหตุการณ์ที่วุยก๊กพิชิตจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 หลี่ชื่อกัดนิ้วตัวเองเพื่อเขียนจดหมายเลือด จากนั้นจึงแขวนคอตายเพื่อแสดงออกถึงความจงรักภักดีต่อรัฐจ๊กก๊ก ภายหลังหลี่ชื่อได้รับการยกย่องจากเตงงายขุยพลของวุยก๊ก 
เรื่องราวของหลี่ชื่อได้ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อต้านโดยเฉิง เยี่ยนชิว (程硯秋) หนึ่งในนักแสดงงิ้วปักกิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและเป็นสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เฉิง เยี่ยนชิวสร้างละครเรื่อง "การพลีชีพของหลี่ชื่อ" โดยเน้นย้ำถึงความจงรักภักดีของหลี่ชื่อต่อประเทศชาติและความขี้ขลาดของม้าเชียว ใช้ในการสบประมาทรัฐบาลก๊กมินตั๋งซึ่งเป็นพวกปฏิกิริยาที่ยอมจำนนต่อจักรวรรดิญี่ปุ่น ละครเรื่องนี้ปลุกเร้าความรู้สึกรักชาติของชาวจีนส่วนใหญ่ ทำให้รัฐบาลจีนสั่งห้ามละครเรื่องนี้ในเวลาต่อมาไม่นาน
ในนิยาย"สามก๊ก".
หลี่ชื่อไม่ปรากฏในบันทึกทางประวัติศาสตร์ และไม่มีบันทึกถึงภรรยาของม้าเชียว โดยตัวม้าเชียวนั้นเป็นบุคคลจริงในประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นเจ้าเมืองของเมืองอิวกั๋งที่ยอมจำนนต่อวุยก๊ก หลี่ชื่อปรากฏในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง"สามก๊ก" ("ซานกั๋วเหยี่ยนอี้") ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊กของจีน 
นวนิยายเปิดตัวหลี่ชื่อในตอนที่ 117 สามีของหลี่ชื่อคือม้าเชียวเป็นเจ้าเมืองของเมืองอิวกั๋ง ในช่วงการพิชิตจ๊กก๊กโดยวุยก๊ก ม้าเชียวได้ยินว่าดินแดนตังฉวน (東川 "ตงชฺวาน") ตกเป็นของทัพวุยก๊ก แม้ว่าม้าเชียวเตรียมการป้องกันบางอย่าง แต่ให้สำคัญเฉพาะเส้นทางหลัก และม้าเชียวมั่นใจว่าเกียงอุยจะป้องกันด่านด่านเกียมโก๊ะ (劍閣 "เจี้ยนเก๋อ") ได้ ม้าเชียวจึงไม่ทำหน้าที่ทางทหารอย่างจริงจังและอยู่แต่กับบ้าน ในปี ค.ศ. 263 เมื่อเตงงายขุนพลวุยก๊กยกพลมายังอิวกั๋ง ม้าเชียวกลับไม่ดำเนินการป้องกัน
เมื่อหลี่ชื่อได้ยินเรื่องสถานการณ์ที่ชายแดน จึงพูดกับม้าเชียวว่า "มีภัยใหญ่หลวงที่ชายแดน เหตุใดท่านจึงไม่กังวล" ม้าเชียวตอบว่า "เรื่องนี้เกียงอุยดูแลอยู่ ไม่ใช่เรื่องที่ข้าต้องกังวล" หลี่ชื่อจึงตอบว่า "ถึงอย่างไรในท้ายที่สุดท่านก็ต้องคุ้มกันนครหลวง นี่เป็นความรับผิดชอบใหญ่หลวง"
ม้าเชียวตอบหลี่ชื่อโดยอ้างถึงความขี้ขลาดของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิจ๊กก๊กว่า "จักรพรรดิทรงไว้วางพระทัยฮุยโฮคนโปรดโดยสิ้นเชิง ทรงลุ่มหลงอยู่ในความสำเริงสำราญ หายนะใกล้เข้ามามากแล้ว หากทัพวุยมาถึงที่นี่ ข้าจะยอมแพ้ ไม่ควรเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้"
หลี่ชื่อพยายามจะสร้างขวัญกำลังใจให้กำลังทหารเพื่อป้องกันเมืองด้วยความเป็นห่วงรัฐจ๊กก๊ก หลี่ชื่อดูถูกความเนรคุณของม้าเชียวและประณามม้าเชียวที่ไม่ยอมป้องกันอิวกั๋งโดยกล่าวว่า: "ท่านเรียกตนว่าลูกผู้ชาย! ท่านมีหัวใจที่ไม่จงรักภักดีและเนรคุณเช่นนี้หรือ การได้ดำรงตำแหน่งและได้รับเบี้ยหวัดทุกปีไม่มีค่าอะไรเลยเชียวหรือ ข้าจะทนมองหน้าท่านได้อย่างไร" ม้าเชียวถูกดุด่าอย่างรุนแรงก็พูดไม่ออก ทันใดนั้นคนรับใช้ในบ้านของหลี่ชื่อก็มาแจ้งว่าเตงงายนำกำลังทหารสองพันนายยกมาตามทางสายหนึ่งและตีเมืองแตกแล้ว ม้าเชียวตกใจและรีบออกไปรับเตงงายเพื่อขอยอมจำนนอย่างเป็นทางการ ม้าเชียวมาที่ที่ว่าการเมืองและคำนับพร้อมร้องไห้ว่า "ข้าต้องการเข้าด้วยวุยมาช้านานแล้ว บัดนี้ข้าขอมอบเองและทหารรวมถึงทั้งเมืองให้"
เตงงายยอมรับการยอมจำนนของม้าเชียว และรวมกำลังทหารของม้าเชียวเข้ากับกำลังทหารของตน เตงงายตั้งให้ม้าเชียวทำหน้าที่คนนำทางในการรบกับจ๊กก๊ก ม้าเชียวนำแผนที่และชี้เส้นทางให้ทัพวุยก๊กยกเข้าเซงโต๋ ทันใดนั้นก็มีคนรับใช้มาแจ้งข่าวว่า "ท่านหญิงหลี่ชื่อแขวนคอตายเสียแล้ว!"
หลี่ชื่อตอบโต้การที่เตงงายและกำลังทหารบังคับม้าเชียวให้ยอมจำนน โดยหลี่ชื่อแขวนคอตัวเองตายเพื่อแสดงออกซึ่งความจงรักภักดีต่อจ๊กก๊ก หลังเตงงายทราบเหตุผลที่หลี่ชื่อกระทำเช่นนี้ เตงงายก็ยกย่องความซื่อสัตย์ของหลี่ชื่อและจัดงานศพให้ด้วยตนเอง การต่อต้านและการฆ่าตัวตายของหลี่ชื่อที่ผู้คนต่างไม่คาดคิดสร้างผลกระทบต่อกำลังทหารของทั้งสองฝ่าย เตงงายให้หยุดการเคลื่อนพลรุดหน้าและยกย่องหลี่ชื่อในฐานะวีรสตรีคนสุดท้ายของรัฐจ๊กก๊กก่อนที่นครหลวงเซงโต๋จะถูกพิชิตได้ มีการแต่งกวีนิพนธ์เพื่อยกย่องการกระทำอันมีเกียรติของหลี่ชื่อความว่า:
 เมื่อเจ้าแห่งจ๊กหลงเจิ่นไป
 ราชวงศ์ฮั่นตกต่ำลง
 ฟ้าส่งเตงงายเข้าโจมตีแผ่นดิน
 จากนั้นสตรีหนึ่งแสดงเกียรติสูงสุดของตน
 การกระทำอันสูงส่งนั้น
 ไม่มีผู้นำใดเทียบเทียม
หลังเมืองอิวกั๋งถูกตีแตก เซงโต๋นครหลวงของจ๊กก๊กก็ถูกทัพวุยก๊กเข้ายึดครอง เล่าเสี้ยนจักรพรรดิจ๊กก๊กจึงยอมจำนน เป็นการสิ้นสุดของรัฐจ๊กก๊ก
งิ้วปักกิ่ง: "การพลีชีพของหลี่ชื่อ".
งิ้วปักกิ่งเรื่อง "กระจกสะท้อนการล่มสลายของจ๊กก๊ก" (亡蜀鉴 "หวางฉู่เจี้ยน") หรือ "การพลีชีพของหลี่ชื่อ" (李氏殉節 "หลี่ชื่อซฺวิ่นเจี๋ย") อิงจากเหตุการณ์ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง"สามก๊ก" ดัดแปลงโดยเฉิง เยี่ยนชิว (程硯秋) ในปี ค.ศ. 1933 และนำไปแสดงในงิ้วในหลายรูปแบบตามภูมิภาค เช่น งิ้วเสฉวน งิ้วหูหนาน งิ้วฉ่านซี และงิ้วยูนนาน งิ้วเรื่องนี้แสดงครั้งแรกในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1935 ในสวนจงเหอ (中和園 "จงเหอ-ยฺเหวียน") ในกรุงปักกิ่ง บทละครของงิ้วมีเนื้อเรื่องเดียวกันกับในนวนิยาย"สามก๊ก" โดยมีการเพิ่มเติมรายละเอียดเพื่อทำให้งิ้วมีเนื้อหาที่ประณีตและเร้าอารมณ์มากขึ้น ในละครงิ้ว หลี่ชื่อมีบุตรสาวคนหนึ่งซึ่งหลี่ชื่อแสดงความกังวลเกี่ยวกับอนาคตของบุตรสาว
ละครงิ้วเรื่องนี้สร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมจิตวิญญาณแห่งความรักประเทศชาติ วิพากย์วิจารณ์การยอมจำนน และยกย่องการพลีชีพอย่างชอบธรรมกับความภักดีของหลี่ชื่อ เพื่อสร้างแรงบันดาลให้ทหารและพลเรือนในการต่อสู่กับจักรวรรดิญี่ปุ่นในระหว่างการบุกจีนของญี่ปุ่น เฉิง เยี่ยนชิวรับบทแสดงเป็นหลี่ชื่อ ละครงิ้วเรื่องนี้มีเพลงที่มีความสะเทือนอารมณ์ซึ่งสะท้อนถึงความมุ่งมั่นและความโศกเศร้าของหลี่ชื่อ แม้ว่าละครงิ้วจะได้แสดงเพียง 2 รอบ แต่เพลงนี้ก็ได้รับความนิยมในหมู่ผู้ชมเนื่องจากมีความลึกซึ้งทางอารมณ์และแสดงถึงความไม่พอใจของหลี่ชื่อ เพลงนี้มีความโดดเด่นด้วยจังหวะเพลงช้า แต่ละท่อนเพลงเชื่อมโยงกันอย่างแนบเนียน ถ่ายทอดการเดินทางทางอารมณ์ที่ต่อเนื่องและทรงพลัง การแสดงของเฉิง เยี่ยนชิวสามารถถ่ายทอดแก่นแท้ของความรู้สึกอันแรงกล้าของหลี่ชื่อได้ ผสมผสานความแข็งแกร่งเข้ากับความละเอียดอ่อน และส่งอิทธิพลที่ยั่งยืนต่อผู้ชม
การสั่งห้ามแสดง.
ในปี ค.ศ. 1933 กำลังทหารของจักรวรรดิญี่ปุ่นค่อย ๆ รุกรานทางตอนเหนือของจีน รัฐบาลก๊กมินตั๋งซึ่งเป็นพวกปฏิกิริยามีแนวทางจะไม่ต่อต้านและเตรียมจะยอมจำนน เฉิง เยี่ยนชิวใช้เรื่องราวในนวนิยาย"สามก๊ก"มาเขียนเป็นบทละครงิ้วเรื่องนี้เพื่อแสดงให้สาธารณชนเห็นถึงความโกรธแค้นของพวกตนต่อการยอมจำนนของจีนให้กับจักรวรรดิญี่ปุ่น เฉิง เยี่ยนชิวใช้การอุปมาด้วยกรณีของหลี่ชื่อที่เป็นผู้หญิงที่ต่อว่าเจ้าเมืองในเรื่องที่ยอมจำนนต่อข้าศึก ผู้หญิงที่โกรธและอับอายต่อการสูญเสียประเทศและฆ่าตัวตายในที่สุด บทละครงิ้วเรื่องนี้มีชื่อเสียงในฐานะการแสดงออกซึ่งการต่อต้านการตัดสินใจยอมจำนนของรัฐบาลจีน ซึ่งท้ายที่สุดก็นำไปสู่การห้ามแสดงละครงิ้วเรื่องนี้หลังจากแสดงไปแล้ว 2 รอบ ปัจจุบันบทละครของงิ้วเรื่องนี้เป็นสาธารณสมบัติที่สามารถเข้าถึงได้