pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ฝาง เสฺวียนหลิง

ฝาง เฉียว (ค.ศ. 579 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 648) ชื่อรอง เสฺวียนหลิง  เป็นที่รู้จักในชื่อ ฝาง เสฺวียนหลิง  และสมัญญนามว่า เหลียงเหวินเจากง  เป็นรัฐบุรุษและนักเขียนผู้ดำรงตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดีของจักรพรรดิถังไท่จงในช่วงต้นยุคราชวงศ์ถัง ฝาง เสฺวียนหลิงเป็นหัวหน้าบรรณาธิการของบันทึกประวัติศาสตร์"จิ้นชู" (晉書; มีเนื้อหาครอบคลุมประวัติศาสตร์ของราชวงศ์จิ้น) และเป็นหนึ่งในอัครมหาเสนาบดีของราชวงศ์ถังที่ได้รับการยกย่องมากที่สุด ฝาง เสฺวียนหลิงและตู้ หรูฮุ่ย (杜如晦) มักได้รับการยกย่องให้เป็นแบบอย่างของอัครมหาเสนาบดีในจีนสมัยราชวงศ์
ซังกะ

ซังกะ (; โรมาจิ: "Sanka") คือกลุ่มชนเร่ร่อนบนภูเขาและไม่มีหลักแหล่ง กลุ่มชนนี้เคยมีตัวตนและอาศัยอยู่ในประเทศญี่ปุ่น พวกเขาดำรงชีวิตเลื่อนลอย หาเก็บของป่าและล่าสัตว์เพื่อยังชีพ บางครั้งซังกะลงจากเขาเพื่อนำของป่าไปค้าขายกับชุมชนเมือง ไม่ปรากฏประวัติความเป็นมาของชาวซังกะอย่างชัดเจน คิตะ ซาดาคิจิ  เสนอว่าชาวซังกะคือลูกหลานของชาวนาหรือคนนอกรีตที่หนีสงครามกลางเมืองเข้าไปในเขตภูเขาเมื่อช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16
ยานางิตะ คูนิโอะ  เป็นบุคคลแรกทำการวิจัยชาวซังกะเมื่อช่วง ค.ศ. 1910 ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ทากาโนะ ยาซาบูโร  ระบุว่าชาวซังกะมีลักษณะเป็นอาชญากร และมองว่าเป็นภัยคุกคามของประเทศชาติ ซึ่งกรณีนี้ยานางิตะอธิบายว่า การลักขโมยฉวยทรัพย์สินผู้อื่นของชาวซังกะ เกิดจาก "พวกเขามีมุมมองเกี่ยวกับทรัพย์สินที่แตกต่างไปจากคนทั่วไป"
เชื้อสายเจ้าแก้วมงคล

เชื้อสายเจ้าแก้วมงคล เป็นกลุ่มผู้ปกครองในระบบอาญาสี่ของหัวเมืองลาวอีสานในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24–25 ที่สืบเชื้อสายมาจากเจ้าแก้วมงคล หลังจากการยกเลิกระบบอาญาสี่ ทายาทบางส่วนเข้ารับราชการต่อไปในระบบมณฑลเทศาภิบาล
ข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับบรรพบุรุษ.
การอธิบายที่มาของเจ้าแก้วมงคลมีอย่างน้อย 4 รูปแบบ ได้แก่
การปกครองบ้านเมือง.
เชื้อสายเจ้าแก้วมงคลได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองและกรมการเมืองจำนวนมาก ได้แก่ 
ภายหลังได้มีการยุบเมือง เป็น จังหวัด อำเภอ และตำบล ยังคงมีเชื้อสายเจ้าแก้วมงคลซึ่งได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งพ่อเมืองอยู่บางท่าน เช่น หลวงภูมิพิริยการ (สำอาง ประจันตเสน) บุตรหลานเจ้าเมืองชลบทวิบูลย์ได้เป็นนายอำเภอภูเวียงคนที่ 2 เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีทายาทที่กำเนิดแต่ลูกหลานฝ่ายหญิงที่ไปสมรสกับเจ้าเมืองอื่นๆและได้ปกครองเมือง เช่น 
ลำดับสายสกุลวงศ์.
พงศาวลีโดยสังเขป.
แผนผังต่อไปนี้แสดงพงศาวลีตามการเผยแพร่ในพงษาวดารหัวเมืองมณฑลอิสาณ พงศาวลีของทายาทของพระยาขัติยวงษา (สีลัง) และราชวงศ์ (หล้า) ยึดตามการเผยแพร่ในพงศาวดารภาคอีสาน ฉะบับของพระยาขัติยวงษา (เหลา ณร้อยเอ็จ)
<table style="border-spacing: 0px; border-collapse: separate; ">
</table>
ลำดับอย่างละเอียด.
เจ้าแก้วมงคลมีพระโอรสคือ
พระขัตติยะวงศา (เจ้าสุทนต์มณี) มีพระโอรสคือ 
พระยาขัตติยวงษา (สีลัง) มีบุตรธิดา 14 คนคือ
พระนครศรีบริรักษ์ (คำบัง) บ้างออกนามว่า ท้าวคำบ้งหรือท้าวคำบุ่ง เป็นเจ้าเมืองขอนแก่นและเป็นบุตรเขยเมืองแพนหรือพระนครศรีบริรักษ์ เจ้าเมืองขอนแก่นคนแรก มีบุตรคือ
พระนครศรีบริรักษ์ (คำยวง) เจ้าเมืองขอนแก่น เดิมเป็นราชบุตรเมืองขอนแก่น มีบุตรธิดาคือ
เขาทับควาย

เขาทับควาย บ้างเรียก เขาตับควาย เป็นเขาในตำบลห้วยโป่ง อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี เป็นเขาขนาดเล็กยาวประมาณ 600 เมตร กว้างประมาณ 400 เมตร สูงประมาณ 40 เมตรจากระดับพื้นดิน เป็นเขาเพียงลูกเดียวในบริเวณนี้ โดยรอบเป็นที่ราบ เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาวงทางทิศตะวันตก
เขาทับควายมีเรื่องเล่าตำนานเกี่ยวข้องกับควายป่าทรพี อันเป็นที่มาของสำนวนด่าว่า "ไอ้ลูกทรพี" โดยเป็นภูเขาที่มีแร่เหล็กมากจึงมีสีเลือดหมูปนดำ จึงโยงเข้ากับตำนานในเรื่องรามเกียรตินี้
ภูมิสันฐานปัจจุบันของเขาทับควายจึงเห็นเป็นภูเขาที่มีลานโล่งอยู่ตามเชิงเขา ด้านล่างสุดของลานโล่งนี้จะประกอบด้วยหินอ่อนและหินอัคนีประเภทแกรโนไดโอไรต์ประปราย แร่เหล็กพบทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือของเนินเขา
ในอดีตยังไม่มีผู้ใดทราบว่าเป็นแหล่งแร่เหล็กจนกระทั่งมีการตัดถนนผ่าน จึงได้มีการนำแร่เหล็กมาผลิตตะปู ลวด และวัสดุอื่น ๆ เพื่อนำมาใช้ภายในประเทศตั้งแต่ในยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงปี 2487 กรมโลหกิจ (กรมทรัพยากรธรณีในปัจจุบัน) ได้อนุญาตประทานบัตร (ใบอนุญาต) ทำเหมืองแร่เหล็ก ให้แก่บริษัท นวโลหะ จำกัด เพื่อเข้าทำเหมืองแร่เหล็กอย่างต่อเนื่อง กระทั่งประทานบัตรสิ้นสุดลงเมื่อปี 2553 ปัจจุบันอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของสำนักจัดการทรัพยากรป่าไม้ที่ 5 (สระบุรี) กรมป่าไม้ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ฮัทรา

ฮัทรา () เป็นนครอาหรับโบราณในเมโสโปเตเมียตอนบนในพื้นที่ทางตะวันออกของเขตผู้ว่าการนิเนเวห์ ประเทศอิรักในปัจจุบัน ซากของนครอยู่ทางตะวันตกเแียงเหนิอของแบกแดด และทางตะวันตกเฉียงใต้ของโมซุล ถือเป็นอหล่งโราณคดีจากจักรวรรดิพาร์เธียที่มีมากที่สุดเท่าที่ทราบจนถึงปัจจุบัน
ฮัทราเป็นเมืองกองคาราวานล้อมรอบด้วยป้อมแข็งแกร่ง และเมืองหลวงของอาณาจักรฮัทราขนาดเล็กของชาวอาหรับที่ตั้งอยู่ระหว่างจักรวรรดิโรมันกับพาร์เธีย/ซาเซเนียน ฮัทราเจริญรุ่งเรืองในคริสต์ศตวรรษที่ 2 และถูกทำลายกับถูกทิ้งร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ซากของนครถูกค้นพบในคริสต์ศตวรรษที่ 19
ชื่อ.
ในภาษาอาหรับ ฮัทราเป็นที่รู้จักกันในชื่อ  ปรากฎในจารึกภาษาแอราเมอิกฮัทราเป็น  อาจหมายถึง "ล้อมรอบ, รั้วกั้น, รั้วต้นไม้" ในภาษาซีรีแอกมักบันทึกในรูปพหุพจน์ "Ḥaṭrē" ในผลงานของชาวโรมันบันทึกตามภาษากรีกเป็น "Átra" และภาษาละตินว่า ' และ '
วิหารชามัช มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการตามจารึกภาษาแอราเมอิกฮัทราว่า "Beit ʾElāhāʾ" 𐣡𐣩𐣵 𐣠𐣫𐣤𐣠‎ "บ้านของพระเจ้า" นครนี้ได้รับการบันทึกบนเหรียญเป็น "ส่วนปิดล้อมแห่งชามัช" ("ḥtrʾ d-šmš" 𐣧𐣨𐣣𐣠 𐣣𐣴𐣬𐣴‎)
ภาษาเมชเชรา

เมชเชรา เป็นภาษายูรัลที่สูญหายแล้ว เคยมีผู้พูดบริเวณฝั่งซ้ายของแม่น้ำโอคาตอนกลาง ภาษาเมชเชราอาจอยู่ในกลุ่มภาษามอร์ดวินิกหรือเปอร์มิก Pauli Rahkonen เสนอแนะตามหลักฐานทางภูมินามวิทยาว่าภาษานี้อยู่ในกลุ่มภาษาเปอร์มิกหรือเป็นภาษาใกล้ชิด การคาดการณ์ของ Rahkonen ถูกวิพากษ์วิจารณ์จาก Vladimir Napolskikh ผู้พูดภาษาเมชเชราบางส่วนอาจถูกดูดกลืนเข้ากับชาวตาตาร์มิชาร์ (Meshcheryaki) อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีนี้ยังคงเป็นข้อพิพาท
เกนนาดี โดโบรโคตอฟ

เกนนาดี โดโบรโคตอฟ (24 กันยายน ค.ศ. 1948 – 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025) เป็นนักมวยชาวโซเวียต เขาเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 ประเภทไลต์เวตชาย โดโบรโคตอฟเสียชีวิตในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ด้วยอายุ 76 ปี
ลิโบโฮเวอ

ลิโบโฮเวอ (นามชี้เฉพาะ:) เป็นเมืองและเทศบาลในประเทศแอลเบเนีย มีทิวทัศน์ของปราสาทลิโบโฮเวอ และถนนสายหลักที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของหุบเขาดรีโน ลิโบโฮเวอตั้งอยู่ที่ตีนเขาบูเรโต ภูมิภาคนี้เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานธรรมชาติประจำภูมิภาคซาโกรี
เทศบาลก่อตั้งขึ้นตามการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 2015 ด้วยการผนวกอดีตเทศบาลลิโบโฮเวอ เชนเดอร์ลิโบโฮเวอ และซาโกรี ทำให้เป็นหน่วยเทศบาล เมืองหลักของเทศบาลคือเมืองลิโบโฮเวอ มีประชากรทั้งหมด 3,667 คน (สำมะโน ค.ศ. 2011) ในพื้นที่ทั้งหมด 248.42 ตารางกิโลเมตร ประชากรของอดีตเทศบาลตามสำมะโน ค.ศ. 2011 อยู่ที่ 1,992 คน
โกลด บัวโลว์

โกลด บัวโลว์ (2 ธันวาคม ค.ศ. 1933 – 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025) เป้นนักฮอกกีมืออาชีพชาวแคนาดาที่เล่นไป 656 เกมในอีสเทิร์นฮอกกีลีกกับนิวแฮเฟนเบลดส์และลองไอแลนด์ดั๊กส์ เขาเสียชีวิตในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ด้วยอายุ 91 ปี
ซากิ โอโนะ

ซากิ โอโนะ (; โรมาจิ: "Ono Saki", เกิด 26 พฤศจิกายน 1990) เป็นนักพากย์ชาวญี่ปุ่น เกิดที่เขตนากาโนะ โตเกียว สังกัดออฟฟิศอาเนโมเน เป็นสมาชิกวงนักพากย์ ไอไมมีไมน์ ของอาซาฮิโพรดักชัน
ฮัดสัน เทมส์

ฮัดสัน เทมส์ (เกิด 19 มีนาคม ค.ศ. 1994) เป็นนักแสดงและนักดนตรีชาวอเมริกัน เขาพากย์เสียงแทน ทอม ฮอลแลนด์ ในบทบาทของ ปีเตอร์ พาร์คเกอร์ / สไปเดอร์-แมน ในผลงานแอนิเมชันของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลหลายเรื่องโดยเฉพาะเรื่อง "ยัวร์เฟรนด์ลีเนเบอร์ฮูดสไปเดอร์-แมน" (ค.ศ. 2025)
อาชีพ.
ฮัดสัน เทมส์เดินตามรอยบิดา ไบรอน เทมส์ ได้เข้าสู่วงการทั้งด้านการแสดงและดนตรี เขาได้เซ็นสัญญากับรีพับลิกเรเคิดส์ในปี ค.ศ. 2015 และหลังจากออกซิงเกิลหลายเพลง เขาได้ออกอัลบั้มเปิดตัวชื่อว่า "Bambino" เมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 2025
ในปี ค.ศ. 2021 เขาได้รับเลือกให้ให้เสียงปีเตอร์ พาร์คเกอร์ / สไปเดอร์-แมนในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวลจากซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "สมมติว่า...?" โดยมาแทนทอม ฮอลแลนด์ ผู้รับบทในภาพยนตร์ฉบับคนแสดง เขาได้กลับมารับบทนี้อีกครั้งในซีรีส์แอนิเมชันปี ค.ศ. 2025 เรื่อง "ยัวร์เฟรนด์ลีเนเบอร์ฮูดสไปเดอร์-แมน"
คาซูมะ คาวามูระ

คาซุมะ คาวามูระ (; โรมาจิ: "Kazuma Kawamura") เป็นนักร้อง, นักเต้น และนักแสดงชาวญี่ปุ่น เขาเป็นสมาชิกวงเดอะแรมเพจ ในวันที่ 29 มกราคม 2025 เขาเปิดตัวเป็นศิลปินเดี่ยวครั้งแรกภายใต้ชื่อ L.E.I. (零) 
ชีวิตส่วนตัว.
คาซุมะ คาวามูระ เป็นลูกคนเดียว และเขาฝึกคาราเต้เป็นเวลา 11 ปี ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 
เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มเต้นครัมพ์ "Rag Pound" (แร็กพาวด์) ร่วมกับสมาชิกไคเซย์ ทาเคจิ และ มาโคโตะ ฮาเซกาวะ
ผลงานเพลง.
การจัดอันดับสูงสุดในการจัดอันดับรายสัปดาห์ของออริก้อน
มัสยิดบาบุลอิสลาม

มัสยิดบาบุลอิสลาม  เป็นมัสยิดในตักนา ประเทศเปรู ถือเป็นสถานที่สักการะแห่งเดียวในเปรูที่มีสถาปัตยกรรมอิสลาม แม้ว่าไม่ใช่แค่อาคารเดียวที่มีรูปแบบนี้ โดยถือเป็นสถานที่สักการะที่ใหญ่ที่สุดสำหรับมุสลิมในพื้นที่ตักนา โดยมีบริการทั้งภาษาสเปนและอาหรับ
ประวัติ.
มัสยิดนี้สร้างขึ้นโดยชาวปากีสถานที่มายังประเทศเปรูในฐานะพ่อค้าในคริสต์ทศวรรษ 1990 และนำเข้ารถใช้แล้วจากประเทศญี่ปุ่นและสหรัฐโดยได้รับอนุญาตจากอดีตประธานาธิบดีเปรู อัลเบร์โต ฟูฆีโมรี ชุมชนะปากีสถานในตักนาเติบโตขึ้นจาก 95 คนใน ค.ศ. 1995 เพิ่มขึ้นเป็น 500 คนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 มัสยิดนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 2000 และแล้วเสร็จใน ค.ศ. 2008 อิหม่าม โมฮัมมัด อุสมานเป็นผู้นำมัสยิดบาบุลอิสลามใน ค.ศ. 2015
ลูนิก

ลูนิก  เป็นหมู่บ้านและอดีตเทศบาลในเทศมณฑลเอลบาซัน ประเทศแอลเบเนีย ตามการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 2015 หมู่บ้านนี้กลายเป็นหน่วยย่อยของเทศบาลลิบรัฌด์ ประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2011 อยู่ที่ 2,621 คน หน่วยเทศบาลประกอบด้วยหมู่บ้านดราโนวิตเซ, โกโชริชต์, คอสเตนเยอ, เลเติม, ลูนิก, เปรวัลล์ และซโกชต์
ประวัติประชากร.
ลูนิก ("Lubnik") ปรากฏใน "defter" ของจักรวรรดิออตโตมันใน ค.ศ. 1467 ในฐานะหมู่บ้านในวีลาเยต Çermeniça โดยมี 30 ครัวเรือนที่ระบุเป็นหัวหน้าครัวเรือน ดังนี้: "Jovanec Porteviri", "Bogdo Milloshi", "Nikolla Marini", "Gjurevici" บุตร "Meçi", "Petër Karshuli", "Dimitri Hutina", "Rado" พี่/น้องชายของ "Dimitri", "Miho" บุตรของ "Rajko", "Petër Lonja", "Miho Gërdi", "Dragoi" บุตรของ "Lipa", "Stan Ivgjeçi" (อาจเป็น "Vgjeçi"), "Pop" "Shyti", "Miho Koleci", "Gjergji Varsaqi", "Nikolla Lopësi", "Lekë Shoku", "Gjergj Teraku", "Marko" บุตรของ "Papa Nikolla", "Niko Stani", "Kojo Bogdishi", "Gjergj Pazajiti", "Petko Vllahu", "Petko Martini", "Petko Krakoviqi", "Gjure Radeci", "Petko Disini", "Tutko Gërdi", "Petër Duldini", และ "Mihal Paniçeri"
แท ย็อง-โฮ

แท ย็อง-โฮ (เกาหลี:  ; เกิด 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1962) หรือรู้จักกันตามนามแฝงว่า แท กู-มิน  เป็นนักการเมืองชาวเกาหลีใต้ที่เกิดในเกาหลีเหนือและอดีตทูตที่ดำรงตำแหน่งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติประจำเขตคังนัมของกรุงโซล หลังศึกษาต่างประเทศที่ปักกิ่ง ประเทศจีนเป็นเวลา 10 ปี เขากลายเป็นรองเอกอัครราชทูตเกาหลีเหนือประจำสหราชอาณาจักร ก่อนแปรพักตร์ร่วมกับครอบครัวไปยังเกาหลีใต้ใน ค.ศ. 2016 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 รัฐบาลเกาหลีใต้ยืนยันว่าแทและครอบครัวได้รับการคุ้มกัน
แอลเลน กินส์เบิร์ก

เออร์วิน แอลเลน กินส์เบิร์ก (3 มิถุนายน ค.ศ. 1926 – 5 เมษายน ค.ศ. 1997) เป็นกวีและนักเขียนชาวอเมริกัน ในช่วงที่เป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ใน ค.ศ. 1940 เขาเริ่มคบเพื่อนอย่างลูเซียน คาร์, วิลเลียม เอส. เบอร์โรส์และแจ็ก เครูแอ็ก ซึ่งถือเป็นแกนหลักของคนรุ่นบีต เขาต่อต้านอย่างแข็งกร้าวกับแสนยนิยม วัตถุนิยมทางเศรษฐกิจ และการกดขี่ทางเพศและเขายังได้นำเอาแง่มุมต่าง ๆ ของวัฒนธรรมต่อต้านนี้มาใช้กับมุมมองของเขาเกี่ยวกับยาเสพติด เพศ พหุวัฒนธรรมนิยม ความเป็นปฏิปักษ์ต่ออำมาตยาธิปไตยและความเปิดกว้างต่อศาสนาตะวันออก
กินเบิร์กเป็นที่รู้จักจากบทกวีเรื่อง "Howl" โดยประณามสิ่งที่เขาเห็นว่าเป็นพลังทำลายล้างของระบบทุนนิยมและการคล้อยตามในสหรัฐอเมริกา ตำรวจซานฟรานซิสโกและศุลกากรของสหรัฐได้ยึดสำเนาของบทกวี "Howl" ในปี 1956 และการพิจารณาคดีอนาจารในปี 1957 ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางเนื่องจากภาษาของบทกวีและคำบรรยายเกี่ยวกับเซ็กส์ระหว่างชายหญิงและชายรักชายในช่วงเวลาที่กฎหมายการร่วมประเวณีทางทวารหนัก ทำให้การร่วมเพศระหว่างชายกับชายรักชายกลายเป็นอาชญากรรมในทุก ๆ รัฐ
มารุต โรจนาปิยาวงศ์

มารุต โรจนาปิยาวงศ์ (เกิด 4 กันยายน พ.ศ. 2485) อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดนครนายก อดีตประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครนายก
ประวัติ.
มารุต เกิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2485 ในจังหวัดนครนายก เป็นหนึ่งในบุตรเก้าคนของนายเต็กอี่และนางกิมฮวย แซ่โจว ด้านครอบครัวสมรสกับนางสุวิมล โรจนาปิยาวงศ์ หนึ่งในบุตรของเขาคือณรงค์ศักดิ์ โรจนาปิยาวงศ์ อดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครนายก
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศิลปศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์
การทำงาน.
มารุต รับราชการเป็นเจ้าหน้าที่กองทะเบียนจังหวัดนครนายก ในสังกัดกระทรวงมหาดไทย นอกจากนี้เขายังได้ทำธุรกิจขายวัสดุก่อสร้างในนามห้างหุ้นส่วนจำกัด โรจนาก่อสร้าง ซึ่งเป็นธุรกิจครอบครัว
มารุต เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาจังหวัดนครนายก และต่อมาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานสภาจังหวัดนครนายกและประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครนายก ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2543 เขาได้ลงสมัครและชนะการเลือกตั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้ลงสมัครอีกครั้งและได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 แต่สมาชิกวุฒิสภาชุดที่ 11 ดำรงตำแหน่งไปไม่นานก็ต้องพ้นจากตำแหน่งตามประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ 30/2557 จากนั้นมารุตได้กลับมาทำงานการเมืองในระดับจังหวัดอีกครั้งโดยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครนายก ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 เขาได้รับการสนับสนุนจากนายสัญญา บุญ-หลง (บุตรชายของนายเดช บุญ-หลง) นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครนายกในขณะนั้น ให้ลงสมัครแทนตนที่กำลังจะหมดวาระ มารุตจึงลงสมัครรับเลือกตั้งแต่ไม่ได้รับเลือก โดยได้คะแนนเป็นลำดับที่ 2 แพ้ให้กับนายจักรพันธ์ จินตนาพากานนท์
การคล้อยตาม

การคล้อยตาม  คือการที่บุคคลปรับทัศนคติ ความเชื่อ และพฤติกรรมของตนให้เข้ากับบรรทัดฐานของกลุ่มทางสังคม ด้านการเมืองหรือการมีความคิดเหมือนกัน บรรทัดฐาน คือกฎเฉพาะที่ไม่ได้เขียนไว้ แต่เป็นแนวทางที่กลุ่มคนใช้ร่วมกันเพื่อกำกับการมีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน ผู้คนมักคล้อยตามสังคม มากกว่าที่จะทำตามความต้องการส่วนตัว บางครั้งการเดินตามเส้นทางที่มีคนปูไว้แล้วนั้นง่ายกว่าการสร้างเส้นทางใหม่ขึ้นมาเอง ด้วยเหตุนี้ ความสอดคล้องกับกลุ่มจึงมักเกิดขึ้นจากการสื่อสารระหว่างกันในกลุ่ม แนวโน้มของการคล้อยตามนี้สามารถเกิดขึ้นได้ทั้งในกลุ่มเล็ก ๆ และในระดับสังคมโดยรวม ซึ่งอาจเป็นผลมาจากอิทธิพลที่แฝงอยู่โดยไม่รู้ตัว (เช่น สภาพจิตใจที่ถูกโน้มน้าวไว้ก่อนแล้ว) หรือจากแรงกดดันทางสังคมที่ชัดเจนและตรงไปตรงมา การคล้อยตามอาจเกิดขึ้นแม้ในเวลาที่มีผู้อื่นอยู่ร่วมด้วย หรือแม้แต่เมื่อตัวบุคคลอยู่คนเดียว เช่น คนเรามักจะปฏิบัติตามบรรทัดฐานทางสังคมเมื่อต้องกินอาหารหรือดูโทรทัศน์ แม้ในเวลาที่อยู่คนเดียวก็ตาม
พญาไชยกร

พญาไชยกร หรือ พระยาไชยกร สันนิษฐานว่าอาจเป็นนามของผู้สร้างหรือนามของประติมากรรมบุคคลรูปเหมือนเจ้าของปราสาทหรือผู้สร้างปราสาทเมืองสิงห์และน่าจะเป็นบุคคลในเมืองสิงห์ที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ปกครองหรือเจ้าเมืองปกครองกลุ่มชนที่อาศัยอยู่บริเวณปราสาทเมืองสิงห์รวมถึงกลุ่มชนที่ใช้ภาษาไทย โดยพิจารณาจากพระราโชบายการปกครองในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ซึ่งแผ่อิทธิพลจากอาณาจักรขอมเมืองพระนครเข้ามาถึงบริเวณดินแดนแห่งนี้อันเป็นที่ตั้งของประเทศไทยในปัจจุบัน
การค้นพบ.
นาม "พญาไชยกร" เป็นภาษาไทยสมัยพุทธศตวรรษที่ 18 ปรากฏที่ขอบแท่นฐานประติมากรรมบุคคล จารึกปราสาทเมืองสิงห์ (กจ.4) อายุพุทธศตวรรษที่ 18 อักษรขอม ภาษาไทย โดยระพีศักดิ์ ชัชวาลย์ หัวหน้าโครงการอุทยาทประวัติศาสตร์เมืองสิงห์ จังหวัดกาญจนบุรี เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ก่องแก้ว วีระประจักษ์ กรมศิลปากร ถอดคำจารึกได้ว่า "พฺรญาไชยกร" อ่านเป็นคำไทยว่า พญาไชยกร หรือพระยาไชยกร ปัจจุบันรูปประติมากรรมบุคคลพลัดหายไปจากฐานแล้ว
ติเลาราโกฏ

ติเลาราโกฏ (Tilaurakot) เป็นย่านและแหล่งโบราณคดีในเทศบาลกบิลพัสดุ์ อำเภอกบิลพัสดุ์ จังหวัดลุมพินี ทางตอนใต้ของประเทศเนปาล อดีตพื้นที่คณะกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน มีประชากรตามสำมะโนปี 1991 อยู่ที่ 5684 คน 944 หชังคาเรือน ติเลาราโกฏตั้งอยู่บนฝั่งของแม่น้ำพนาคงคา
เป็นที่ตั้งข้อสันนิษฐานว่าติเลาราโกฏอาจเป็นนครโบราณกบิลพัสดุ์ในสมัยศากยะ ที่ซึ่งมีความสำคัญในพุทธประวัติของพระโคตมพุทธเจ้า รัฐบาลเนปาลขึ้นทะเบียนแหล่งโบราณคดีที่ติเลาราโกฏเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นกับยูเนสโกในปี 1996 ในชื่อ ติเลาราโกฏ ซากโบราณคดีของอดีตอาณาจักรโบราณศกายะ
แหล่งโบราณคดีนี้ถือเป็นหนึ่งในซากนครโบราณยุคแรก ๆ ที่มีสภาพดีที่สุดในเอเชียใต้#เปลี่ยนทาง
อัน แจ-อุก

อัน แจ-อุก (เกิด 30 ตุลาคม ค.ศ. 1971) เป็นนักแสดงและนักร้องชายชาวเกาหลีใต้
อาชีพ.
อัน แจ-อุกใช้ชีวิตในวัยเด็กส่วนใหญ่ในบ้านเกิดของเขา ในเขตโดนัมดง ในกรุงโซล ก่อนที่จะสำเร็จการศึกษาจากสถาบันศิลปะโซล ซึ่งเขาเรียนเอกการละคร หลังจากสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1994 อันได้เข้าสู่วงการการแสดงครั้งแรกใน "Song of a Blind Bird" ซึ่งสร้างจากเรื่องจริง จากนั้นจึงได้แสดงบทสมทบในละครโทรทัศน์หลายเรื่องในช่วงปี 1995–96 เช่น "Hotel" และ "Their Embrace" ในปี ค.ศ. 1997 เขาและนักแสดงร่วมอย่างชเว จิน-ซิลโด่งดังจากละครยอดนิยมเรื่อง "ลิขิตแห่งดวงดาว" ซึ่งได้รับเรตติ้งมากกว่า 49% ไม่เพียงแต่จุดประกายเทรนด์ทรงผม แฟชั่น และผลิตภัณฑ์ที่นำเสนอในซีรีส์เท่านั้น อันกลายเป็นดาราชื่อดังของเกาหลีและความนิยมของเขาขยายไปยังจีน ญี่ปุ่น และประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
"ลิขิตแห่งดวงดาว" ยังเป็นจุดเริ่มต้นอาชีพนักร้องของอันเช่นกัน เพลง Forever ซึ่งนำเสนอในช่วงตอนจบของซีรีส์ระหว่างคอนเสิร์ตของตัวละครคัง มิน-ฮี กลายเป็นเพลงไตเติ้ลในอัลบั้มเปิดตัวของเขา และมียอดขายมากกว่า 700,000 ชุด เขาแต่งเพลงและร้องเพลงมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา โดยจัดคอนเสิร์ตมากมายในญี่ปุ่นและจีน และออกอัลบั้มเช่น "Memories" และ "Reds in Ahn Jae-wook"
ในปี ค.ศ. 1998 เขาได้แสดงนำในภาพยนตร์สามเรื่อง ได้แก่ Rub Love กับอี จี-อึน, Tie a Yellow Ribbon กับคิม ฮเย-ซู และ First Kiss กับชเว จี-อู แต่ไม่ประสบความสำเร็จในบ็อกซ์ออฟฟิศแม้ว่าเขาจะได้รับความนิยมในขณะนั้นก็ตาม เขายังแสดงใน Garden of Heaven ร่วมกับอี อึน-จู ในปี ค.ศ. 2003 และโปรเจ็กต์ภาพยนตร์เกาหลี-ญี่ปุ่นเรื่อง Triangle ในปี ค.ศ. 2009 อีกด้วย
ในทางกลับกัน อันมุ่งเน้นไปที่จอแก้วโดยปรากฏตัวในละครโทรทัศน์มากกว่า 10 เรื่องตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1990 จนถึงตลอดทศวรรษ 2000 ในจำนวนนี้ก็มี "Goodbye my love" ที่แสดงร่วมกับคิม ฮี-ซุน, "เชียร์สุดใจ นายกระจอก" ที่แสดงร่วมกับแช ริม และ "I Love You" (หรือที่รู้จักในชื่อ "Saranghae") ที่แสดงร่วมกับซอ จี-ฮเย
เมื่อเขาเข้าสู่วัยสี่สิบสถานะไอดอลของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเมื่อมีนักแสดงรุ่นน้องเข้ามาในวงการจำนวนมาก อันก็กลับสู่รากฐานของเขาในฐานะนักแสดงละครเวทีอีกครั้ง เขาเล่นเป็นแดเนียลใน Jack the Ripper (เวอร์ชันภาษาเกาหลีที่ดัดแปลงมาจากละครเพลง Jack Rozparovač ของเช็ก) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 ถึงปี ค.ศ. 2011 จากนั้นก็กลับมารับบทเดิมอีกครั้งในละครเพลงที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2012
เพื่อเป็นการฉลองครบรอบ 50 ปีของสถานีโทรทัศน์เอ็มบีซี อันได้แสดงนำในละครแนวย้อนยุคเรื่อง "Lights and Shadows" ในปี ค.ศ. 2011 ละครแนวดรามาที่เน้นเรื่องราวธุรกิจบันเทิงของเกาหลีในช่วงยุค 1960 ถึง 1980 ครองอันดับ 1 ในช่วงเวลาออกอากาศติดต่อกัน 20 สัปดาห์
ต่อมาอันก็ได้แสดงนำในละครเพลงเรื่อง Rudolf ที่เกาหลีเมื่อปี ค.ศ. 2012 ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับอุบัติการณ์ที่ Mayerling ในปี ค.ศ. 1889 ที่เกี่ยวข้องกับอาร์ชดยุกรูด็อล์ฟ มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการี
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 อันได้เข้ารับการผ่าตัดสมองที่สหรัฐอเมริกาเนื่องจากมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง หลังจากพักไปหนึ่งปี อันกลับมาทำงานในเดือนเมษายนปี ค.ศ. 2014 ด้วยละครเพลงเรื่อง "Le Roi Soleil" เขาเฉลิมฉลองครบรอบ 20 ปีในวงการบันเทิงโดยจัดคอนเสิร์ตชื่อ "One Fine Day" ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014
โอเดกาเกะ โคซาเมะ

โอเดกาเกะ โคซาเมะ (おでかけ子ザメ, "Little Shark's Outings") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนและวาดภาพโดย Penguin Box ตีพิมพ์ครั้งแรกในรูปแบบเว็บมังงะบนทวิตเตอร์ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 และต่อมาได้รับการนำไปตีพิมพ์โดยคาโดกาวะคอร์ปอเรชั่น และเอ็นเตอร์เบรน จากนั้นจึงเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร "อาโอกิชิ" ของตนในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน ซีรีส์นี้ได้รับการรวบรวมเป็นเล่มทังโกบง จำนวน 7 เล่มโดย Chukei Publishing เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2567 โดยออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน (โอเอ็นเอ) โดยสตูดิโอเอ็งงิ ได้รับการเผยแพร่บนยูทูบ ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 ภาพยนตร์อนิเมะที่มีชื่อว่า "เอกะ โอเดกาเกะ โคซาเมะ: โทไก โนะ โอโตโมดาจิ" ซึ่งผลิตโดยเอ็งงิ มีกำหนดออกฉายในญี่ปุ่นในวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2568
ให้เสียงโดย: คานะ ฮานาซาวะ
ให้เสียงโดย: เมงูมิ ฮัง
ให้เสียงโดย: มิซากิ คูโนะ
ให้เสียงโดย: ยูอิจิโร อูเมฮาระ
ให้เสียงโดย: นัตสึกิ ฮานาเอะ
ให้เสียงโดย: มานากะ อิวามิ
ให้เสียงโดย: ริน คูรุซุ
สื่อ.
มังงะ.
!width=4%|#
!width=48%|วันที่ออกจำหน่าย
!width=48%|ISBN
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol1" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">1</th></td><td> 19 มกราคม พ.ศ. 2565</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol2" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">2</th></td><td> 3 สิงหาคม พ.ศ. 2565</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol3" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">3</th></td><td> 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2566</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol4" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">4</th></td><td> 26 ตุลาคม พ.ศ. 2566</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol5" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">5</th></td><td> 21 มิถุนายน พ.ศ. 2567</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol6" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">6</th></td><td> 24 ธันวาคม พ.ศ. 2567</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol7" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">7</th></td><td> 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2568</td><td> (ฉบับพิเศษ)</td></tr>
</table>
อนิเมะ.
มีการประกาศสร้างเป็นอนิเมะเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์ออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน (โอเอ็นเอ) ผลิตโดยสตูดิโอเอ็งงิ และกำกับโดยมารินะ มากิ, เขียนบทและควบคุมดูแลโดยฮิโรอากิ นางาชิมะ ออกแบบตัวละครโดยอาริซะ โยชิอิ และแต่งเพลงประกอบที่คาโดกาวะคอร์ปอเรชั่นโดยโยชิอากิ ฟูจิซาวะ เริ่มเผยแพร่บนยูทูบ ตั้งแต่วันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ถึง 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 เพลงประกอบอนิเมะเรื่องนี้คือ "โยริมิจิ" โดย คานะ ฮานาซาวะ
มีการประกาศโปรเจ็กต์อนิเมะเรื่องใหม่หลังจากตอนจบของซีรีส์เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 ต่อมาได้มีการเปิดเผยว่าเป็นภาพยนตร์ที่ เอ็งงิ เป็นผู้ผลิตอีกครั้งและกำกับโดย จิฮิโระ คูมาโนะ โดยมีฮิโรอากิ นางาชิมะ กลับมาเขียนบทเช่นเดิม ออกแบบตัวละครโดย อายูมิ ทาเกอูจิ และโยชิอากิ ฟูจิซาวะ กลับมาแต่งเพลงประกอบ อีกครั้ง มีกำหนดเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ญี่ปุ่นในวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2568
ดาเรนิโมะฮาตาเซไนโยะ

ดาเรนิโมะฮาตาเซไนโยะ  เป็นซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นที่ 5 (นับเป็นที่ 4) โดยทูเอเอ็ม บอยแบนด์สัญชาติเกาหลีใต้ เผยแพร่ในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ในสามฉบับที่ต่างกัน
แทร็กนี้เป็นซิงเกิลญี่ปุ่นต้นฉบับที่สอง
ปุษปคิริวิหาร

ปุษปคิริ (โอริยา: ପୁଷ୍ପଗିରି) เป็นมหาวิหารพุทธโบราณตั้งอยู่บนเนินเขาลางคุริ ในอำเภอยาชปุระ รัฐโอฑิศา ประเทศอินเดีย ปรากฏหลักฐานการกล่าวถึงในบันทึกของภิกษุเสวียนจ้าง (ป. 602 –  664) และในเอกสารทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ แหล่งโบราณคดีที่ปุษปคิริประกอบด้วยสิ่งปลูกสร้างมากมาย ตลอดจนสถูป โบราณวัตถุ และประติมากรรม การขุดค้นบนเขาลางคุริระหว่างปี 1996-2006 นำไปสู่การค้นพบหลักฐานจารึกที่บรรยายแหล่งนี้ว่ามีชื่อ "ปุษฺป สภรฺ คิริย" จึงเชื่อว่าเป็นสถานที่เดียวกับปุษปคิริวิหารในบันทึกโบราณ ปัจจุบันแหล่งโบราณคดีที่ลางคุริเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยว และถือเป็นสถานที่ในการศึกษาค้นคว้าทางโบราณคดี
การที่ภิกษุเสียนจ้างเดินทางจาริกมาที่นี่ในอดีตบ่งบอกว่าปุษปคิริเป็นพุทธศาสนสถานสำคัญในอินเดียโบราณ และเชื่อว่าเป็นแหล่งศึกษาศาสนาพุทธที่สำคัญ เช่นเดียวกับทั้งนาลันทา, วิกรมศิลา, โอทันตปุรี, ตักษศิลา และ วัลลภี มียุคสมัยรุ่งเรืองระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 3-11 ในบันทึกของภิกษุเสวียนจ้าง บรรยายไว้ว่าได้เดินทางมายังสังฆารามนามว่า "Pu-se-p'o-k'i-li" ตั้งอยู่ทางใต้ของอินเดีย นักวิชาการเช่น สตานีสลัส ยูเลียน และ ซามูเอล บีล ฟื้นสภาพการจัดเรียงชื่อจาก "Pu-se-po-k'i-li" ว่าตรงกับ "ปุษปคิริ" ซึ่งตั้งอยู่ในดินแดน "โอตะ" หรือ "อุทระ" ซึ่งตรงกับอาณาจักรโอทระ ปัจจุบันคือรัฐโอริสาในประเทศอินเดีย
หินอัคนีมวลไพศาล

หินอัคนีมวลไพศาล (จาก grc " bathos" 'ลึก' และ " lithos" 'หิน') คือ หินอัคนีแทรกซอนขนาดใหญ่ (เรียกอีกอย่างว่า หินอัคนีระดับลึก) ที่มีพื้นที่ใหญ่กว่า 100 ตารางกิโลเมตร ที่เกิดขึ้นจากหินหนืดที่เย็นตัวลงในส่วนลึกของเปลือกโลก โดยทั่วไปแล้วหินอัคนีมวลไพศาลมักประกอบด้วยหินประเภทหินเฟลสิกหรือหินชนิดเป็นกลาง เช่น หินแกรนิต ควอตซ์มอนโซไนต์ หรือหินไดออไรต์
นกติ๊ดใหญ่

นกติ๊ดใหญ่ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Parus major") เป็นนกเกาะคอนชนิดหนึ่งในวงศ์นกติ๊ด (Paridae) พบได้อย่างแพร่หลายและทั่วไปในทวีปยุโรป ตะวันออกกลาง เอเชียกลาง และทางตะวันออกของเขตพาลีอาร์กติกจนถึงแม่น้ำอามูร์ รวมถึงทางใต้ของแอฟริกาเหนือ โดยทั่วไปชนิดนี้มักอาศัยอยู่ตามพื้นที่ป่าทุกประเภท และมักไม่อพยพย้ายถิ่น เว้นแต่ในฤดูหนาวที่รุนแรง กระทั่งปี 2005 นกชนิดนี้มีการจัดกลุ่มรวมกับนกชนิดย่อยอื่น ๆ หลายชนิด แต่จากการศึกษาทางดีเอ็นเอ พบว่านกชนิดย่อยเหล่านั้นมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนจากนกติ๊ดใหญ่ จึงมีการแยกออกเป็น 2 ชนิดใหม่ ได้แก่ นกติ๊ดหลังเทาหรือนกติ๊ดแก้มขาว ("Parus cinereus") พบในเอเชียใต้ และนกติ๊ดหลังสีไพล ("Parus minor") พบในเอเชียตะวันออก แต่นกติ๊ดใหญ่ยังคงเป็นชนิดที่พบได้อย่างแพร่หลายที่สุดในสกุล "Parus"
นกติ๊ดใหญ่เป็นนกที่มีลักษณะเด่นชัด โดยที่หัวและคอมีสีดำ แก้มสีขาวเด่นชัด ส่วนหลังมีสีเขียวมะกอก และส่วนท้องมีสีเหลือง ลักษณะเหล่านี้อาจมีความแตกต่างกันเล็กน้อยในแต่ละชนิดย่อย ในช่วงฤดูร้อน นกชนิดเป็นนกที่กินแมลงเป็นหลัก แต่ในช่วงฤดูหนาวจะกินอาหารหลากหลายมากขึ้น รวมถึงสัตว์อื่น เช่น ค้างคาวขนาดเล็กที่จำศีลอยู่ด้วย เช่นเดียวกับนกติ๊ดชนิดอื่น นกติ๊ดใหญ่เป็นนกที่ทำรังในโพรง โดยปกติจะทำรังในโพรงไม้ เพศเมียจะออกไข่ประมาณ 12 ฟอง และเป็นฝ่ายฟักไข่เพียงลำพัง อย่างไรก็ตาม พ่อและแม่นกจะช่วยกันเลี้ยงลูกนกทั้งคู่ ในแต่ละปี และมักจะเลี้ยงลูกได้สองครอก ซึ่งรังของนกอาจถูกล่าโดยนกหัวขวาน กระรอก หรือเพียงพอน และอาจถูกรบกวนโดยหมัด ส่วนพ่อและแม่นกอาจเป็นเหยื่อของเหยี่ยวนกเขา นกติ๊ดใหญ่สามารถปรับตัวได้ดีต่อการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมที่มนุษยสร้างขึ้น และเป็นนกที่พบเห็นได้บ่อยในสวนและสวนสาธารณะในเมือง นอกจากนี้ยังมีความสำคัญต่อการศึกษาชนิดในสาขาปักษีวิทยาอีกด้วย
อนุกรมวิธาน.
นกติ๊ดใหญ่ได้รับการบรรยายและตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ในชื่อปัจจุบันโดยคอล ลินเนียในปี 1758 ในหนังสือ "Systema Naturae" ฉบับตีพิมพ์ครั้งที่ 10 ชื่อวิทยาศาสตร์มาจากภาษาละติน "parus" หมายถึง "นกติ๊ด" และ "maior" หมายถึง "ใหญ่กว่า" ฟรานซิส วิลลัฟบี (Francis Willughby) เคยใช้ชื่อนี้มาแล้วในศตวรรษที่ 17
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
โอลิเวีย กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์

โอลิเวีย กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์ (นามเดิม: โอลิเวีย เกรซ เฮ็นสัน; เกิด 1 กันยายน พ.ศ. 2532) เป็นขุนนางอังกฤษ ในตำแหน่ง คนที่ 10
ประวัติ.
เธอเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2532 บิดาคือ รูเพิร์ต คอร์เนเลียส บรู๊ค เฮ็นสัน มารดาคือ แคโรไลน์ เบลินดา ฟริสบี โดยตระกูลของเธอ (ทั้งบิดาและมารดา) สืบเชื้อสายมาจากขุนางเก่าแก่ของอังกฤษมานาน โดยการศึกษาของเธอเริ่มในโรงเรียนเอกชนในออกซฟอร์ด ก่อนจะไปศึกษาใน ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำในวิลต์เชอร์ รุ่นเดียวกับเจ้าหญิงยูเชนี พระธิดาใน เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก และต่อมาสำเร็จการศึกษาในวิทยาลัยทรินิตี ดับลิน โดยได้รับปริญญาด้านการศึกษาด้านภาษาสเปนและภาษาอิตาลี 
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2562 เธอทำงานที่ Belazu ซึ่งเป็นบริษัทผลิตอาหารในลอนดอน และเคยทำงานให้กับบริษัทต่างๆ เช่น บริษัทน้ำผลไม้คั้น Daily Dose[
สมรส.
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2566 เธอได้หมั้นหมายกับ ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ โดยต่อมาท่านดยุกฯ ได้ขอเธอแต่งงานในที่ที่ดินของครอบครัวกรอสเวอร์เนอร์ หลังจากที่คบหาดูใจกับเฮนสันมาเกือบสองปี ท่านดยุกฯ มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชวงศ์อังกฤษ โดยท่านดยุกฯ มีพระราชบิดาทูลหัวคือ สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร และนอกจากนี้ ท่านยังเป็นพระบิดาทูลหัวให้แก่ เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ (พระโอรสใน เจ้าชาย และ เจ้าหญิงแห่งเวลส์) และ เจ้าชายอาร์ชีแห่งซัสเซกซ์ (พระโอรสใน ดยุก และ ดัชเชสแห่งซัสเซกส์)
งานสมรสถูกจัดขึ้น ณ เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2567 โดยเจ้าชายแห่งเวลส์ ทรงทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ต้อนรับระหว่างงานแต่งงานของพวกเขา แขกที่มาร่วมงาน ได้แก่ เจ้าหญิงยูเชนี และ ลีโอนอรา แอนสัน เคาน์เตสแห่งลิชฟิลด์ พิธีนี้ดำเนินไปโดยคณบดีแห่งเชสเตอร์ ในขณะที่บิชอปแห่งเชสเตอร์เป็นผู้เทศนา 
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2568 ท่านดยุกฯ ประกาศว่า ท่านดัชเชสฯ กำลังตั้งครรภ์บุตรคนแรก
รักนี้ให้นาย

รักนี้ให้นาย เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดรามาที่เป็นการสร้างใหม่จากละครชายรักชายของญี่ปุ่นเรื่อง "Ossan's Love" นำแสดงโดยพิรพัฒน์ วัฒนเศรษสิริ, สหภาพ วงศ์ราษฎร์ และชาคริต แย้มนาม ออกอากาศทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 ระหว่างวันที่ 6 มกราคม ถึง 24 มีนาคม พ.ศ. 2568
เรื่องย่อ.
เฮง (พิรพัฒน์ วัฒนเศรษสิริ) เป็นที่ปรึกษาด้านอสังหาริมทรัพย์ที่ชีวิตของเขาพลิกผันอย่างสิ้นเชิงเมื่อ ชิชา (พลอยนิรา หิรัญทวีศิลป์) เพื่อนสาวสมัยเด็กสารภาพรักกับเขา ขณะที่ คงเดช (ชาคริต แย้มนาม) เจ้านายกับ โมโม่ (สหภาพ วงศ์ราษฎร์) เพื่อนร่วมบ้านต่างก็ประกาศรักกับเขา ก่อให้เกิดความรักสามเส้าอันวุ่นวาย
สมเด็จพระอภิสิริสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี (บัวร์ กรี)

สมเด็จพระอภิสิริสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี (บัวร์ กรี) (เขมร: សម្តេចព្រះអភិសិរីសុគន្ធា មហាសង្ឃរាជាធិបតី បួរ គ្រី) (11 มกราคม พ.ศ.2488 - ปัจจุบัน) ทรงเป็นสมเด็จพระสังฆราช องค์ที่ 8 คณะธรรมยุติกนิกาย ในราชอาณาจักรกัมพูชา และทรงดำรงสมณศักดิ์อยู่ในปัจจุบัน
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ.
ประสูติในแขวงพระตะบอง และทรงอุปสมบทเป็นพระภิกษุในปี พ.ศ. 2506 ได้รับพระฉายานามทางธรรมในภาษาบาลีว่า จนฺทคิริโก ช่วงปฐมวัยในสมณเพศ ทรงอุทิศพระองค์ในการศึกษาพระไตรปิฎกภาษาบาลี ต่อมาได้ทรงดำรงตำแหน่งเลขานุการฝ่ายจิตวิญญาณแห่งแม่น้ำโขง และได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดแห่งหนึ่งบริเวณชายแดนไทย–กัมพูชา
การลี้ภัยประเทศฝรั่งเศส.
ภายหลังการเรืองอำนาจของเขมรแดงในปี พ.ศ. 2518 ประเทศกัมพูชาตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ยากและความรุนแรง การดำรงอยู่ของคณะสงฆ์กัมพูชาจึงตกอยู่ในภาวะวิกฤติ พระองค์ทรงสามารถลี้ภัยมายังประเทศฝรั่งเศสได้ในปี พ.ศ. 2519 และในปีถัดมา พ.ศ. 2520 ได้ทรงสถาปนาสมาคมพุทธศาสนิกชนเขมร (Association Bouddhique Khmer) ขึ้น พร้อมด้วยหมู่พระภิกษุและคฤหัสถ์ชาวเขมรผู้ลี้ภัย ต่อมาพระพุทธศาสนิกชนได้ขยายตัวขึ้น จนนำไปสู่การก่อตั้งวัดเขมราราม (Vatt Khémararam) ณ เมืองเกรเตย์ (Créteil) ชานกรุงปารีส ในปี พ.ศ. 2523 และในปี พ.ศ. 2525 ทรงสถาปนามูลนิธิ “ความช่วยเหลือพุทธสากล” (Secours Bouddhique International) ซึ่งเป็นองค์การการกุศลอิสระจากวัด เพื่อช่วยเหลือผู้ลี้ภัยจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การได้รับการสถาปนาเป็นสมเด็จพระสังฆราช.
สมเด็จพระนโรดม สีหนุ ทรงสถาปนาขึ้นดำรงสมณศักดิ์ “สมเด็จพระองค์ครู” (เขมร: សម្តេចព្រះអង្គគ្រូ) ในปี พ.ศ. 2530 และภายหลังการลงนามในความตกลงสันติภาพกรุงปารีส เมื่อปี พ.ศ. 2534 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ได้ทรงสถาปนาให้ทรงดำรงตำแหน่งประมุขคณะธรรมยุติกนิกายแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา พร้อมถวายพระสมณศักดิ์เป็นที่ “สมเด็จพระสุคนธาธิบดี” (เขมร: សម្តេចព្រះសុគន្ធាធិបតី)
พระกรณียกิจด้านสังคมและศาสนา.
ภายหลังจาก พ.ศ. 2534 เสด็จกลับสู่ราชอาณาจักรกัมพูชาโดยเสมอ เพื่อทรงมีพระกรณียกิจในการฟื้นฟูและพัฒนาสถานศึกษาและวัดในคณะธรรมยุติกนิกาย ซึ่งปัจจุบันมีวัดธรรมยุติกว่า 150 แห่งทั่วประเทศ ในปี พ.ศ. 2538 ทรงสถาปนา "สถาบันพุทธศาสนา พระสีหนุธรรมาธิราช" (Preah Sihanouk Dhammadhiraj Buddhist Institute) โดยมีพระราชประสงค์เพื่อให้การศึกษาและอบรมวิชาชีพแก่เยาวชนยากไร้ของกัมพูชา ฟื้นฟูพระธรรมวินัย และปลูกฝังวัฒนธรรมประเพณีเขมรแก่เยาวชนกัมพูชา ยังทรงมีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมบทบาทของพระสงฆ์ในการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับโรคเอดส์ ทรงเข้าร่วมอภิปรายในเวทีนานาชาติด้านสาธารณสุข และส่งเสริมให้วัดเป็นศูนย์กลางในการให้ความรู้แก่ประชาชน นอกจากนี้ ยังทรงมีพระกรณียกิจในการรณรงค์ป้องกันการติดยาเสพติดและบุหรี่ในประเทศกัมพูชาอีกด้วย
เฉลิมพระนาม.
ใน พ.ศ. 2550 ฐานะที่ทรงดำรงตำแหน่งเป็นสมเด็จพระสังฆราชแห่งคณะธรรมยุติกนิกาย พระสมณศักดิ์อย่างเป็นทางการของพระองค์คือ: สมเด็จพระอภิสิริสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี (บาลี: "Abhisirī Sugandhā Mahāsangharājādhipati") (เขมร: សម្តេចព្រះអភិសិរីសុគន្ធា មហាសង្ឃរាជាធិបតី) ซึ่งมีความหมายว่า “ผู้ทรงไว้ซึ่งบุญญาธิการอันสูงส่งและศีลาจารวัตรอันบริสุทธิ์ เป็นสังฆราชาธิบดีผู้เป็นใหญ่” ในการติดต่อเป็นลายพระหัตถ์กับสมเด็จพระนโรดม สีหนุ พระองค์ทรงใช้นามย่อในคำลงท้ายว่า: สมเด็จพระสังฆราช (เขมร: សម្តេចព្រះសង្ឃរាជ)
โอฮานา

โอฮานา  เป็นคำภาษาฮาวายที่มีความหมายว่า "ครอบครัว" (มีความหมายที่ครอบคลุมถึงการเป็นครอบครัวทางสายเลือด การรับเลี้ยง หรือการเป็นครอบครัวโดยสมัครใจ) คำนี้เป็นคำร่วมเชื้อสายกับคำในภาษามาวรีว่า ที่มีความหมายว่า "รัง" รากศัพท์ หมายถึงรากหรือหัวของ หรือเผือก (อาหารหลักในฮาวาย) ซึ่งชาวฮาวายพื้นเมืองถือว่าเป็นบรรพบุรุษทางจักรวาลวิทยา
ในภาษาเฉพาะวงการอสังหาริมทรัพย์ของฮาวายร่วมสมัย คำว่า " unit" เป็นห้องชุดรอง (secondary suite) ประเภทหนึ่ง เป็นส่วนหนึ่งของบ้านหรือโครงสร้างแยกบนพื้นที่เดียวกัน ซึ่งอาจเป็นที่อยู่ของเครือญาติ แต่ไม่สามารถให้เช่าแก่บุคคลทั่วไปได้ 
ในวัฒนธรรมประชานิยม.
คำว่า "โอฮานา" ถูกอ้างถึงในภาพยนตร์ของดิสนีย์เมื่อ ค.ศ. 2002 เรื่อง "ลีโล่ แอนด์ สติทช์ อะโลฮ่า..เพื่อนฮาข้ามจักรวาล" ("Lilo & Stitch") และถูกอ้างถึงตลอดแฟรนไชส์ ("โอฮานาแปลว่าครอบครัว ครอบครัวแปลว่าเราจะไม่ทอดทิ้งใครเด็ดขาด-หรือลืมกัน")
ผีใช้ได้ค่ะ

ผีใช้ได้ค่ะ  เป็นภาพยนตร์ แฟนตาซีสุขนาฏกรรมมืด ใน พ.ศ. 2568 กำกับและเขียนบทโดย รัชฏ์ภูมิ บุญบัญชาโชค นำแสดงโดย ดาวิกา โฮร์เน่, วิศรุต หิมรัตน์, อาภาศิริ นิติพน, วัลลภ รุ่งกำจัด และวิศรุต หอมหวน เป็นการร่วมผลิตระหว่างไทย ฝรั่งเศส สิงคโปร์ และเยอรมนี
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการฉายรอบปฐมทัศน์โลกที่เทศกาลภาพยนตร์กาน เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2568 โดยได้รับรางวัลกรังด์ปรีซ์ในสายการประกวดคริติกส์วีก นับเป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลดังกล่าว ต่อมาในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน สมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติ ได้เลือกภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นตัวแทนภาพยนตร์ไทยเข้าชิงรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 98 ในสาขาภาพยนตร์นานาชาติยอดเยี่ยม
บทนำ.
หลังจากเสียชีวิตด้วยโรคทางเดินหายใจ วิญญาณของภรรยาได้เข้าสิงเครื่องดูดฝุ่นเพื่อปกป้องสามีของเธอเมื่อเขาเริ่มแสดงอาการเดียวกัน
การผลิต.
โครงการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าร่วมในโครงการโอเพนดอส์ของเทศกาลภาพยนตร์โลกาโนใน พ.ศ. 2564 ซึ่งได้รับรางวัลสูงสุดและได้รับเงินสนับสนุนการผลิตจำนวน 35,000 ฟรังก์สวิส ในเดือนตุลาคมปีถัดมา โครงการนี้ได้รับการประกาศให้เป็นส่วนหนึ่งของแผนงานของบริษัทผลิตภาพยนตร์โมโมฟิล์มของสิงคโปร์ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566 มีรายงานว่าบริษัทผลิตภาพยนตร์ฝรั่งเศส Haut Les Mains จะร่วมผลิตภาพยนตร์เรื่องนี้ ในเดือนกรกฎาคมปีเดียวกันโครงการได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในผู้รับทุน Hubert Bals Fund +Europe: Minority Co-production Support ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติรอตเทอร์ดัม สี่เดือนถัดมาได้รับเงินสนับสนุนการผลิตจำนวน 35,000 ยูโรจากกองทุนภาพยนตร์โลกของเบอร์ลินาเล นอกจากนี้ยังได้รับทุนสนับสนุนในขั้นตอนหลังการถ่ายทำบางส่วนจาก กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม
การเผยแพร่.
"ผีใช้ได้ค่ะ" ฉายรอบปฐมทัศน์โลกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2568 ในเทศกาลภาพยนตร์กาน 2025 ส่วนของสัปดาห์นักวิจารณ์ หรือคริติกส์วีก ภาพยนตร์ชนะเลิศรางวัลกรังด์ปรีซ์ในกลุ่มภาพยนตร์ดังกล่าว ก่อนหน้านั้นในเดือนเมษายนปีเดียวกัน Best Friend Forever ได้ซื้อลิขสิทธิ์ภาพยนตร์นี้เพื่อออกฉายในระดับนานาชาติ
ภาพยนตร์มีกำหนดฉายในโรงภาพยนตร์ของประเทศไทยตั้งแต่วันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2568 โดยเอาท์ออฟเดอะบ็อกซ์ บาย จีดีเอช เป็นผู้จัดจำหน่าย
สมเด็จพระธรรมลิขิต (แก อุก)

สมเด็จพระธรรมลิขิต (แก อุก) (เขมร: សមេ្តចព្រះធម្មលិខិត) (พ.ศ. 2395 - พ.ศ. 2480) ดำรงสมณศักดิ์เป็นสมเด็จพระสังฆราชฝ่ายคณะมหานิกายแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา พระองค์ที่ 2
พระประวัติ.
ณ บ้านกรอว์เขียว อำเภอพญาเลอ จังหวัดกันดาล พระบิดาทรงพระนามว่า เก พระมารดาทรงพระนามว่า มา และทรงเป็นหลานของสมเด็จเจ้าฟ้าปก เมื่อทรงมีพระชนมายุ 10 พรรษา ในปีวอก ตรีศก พุทธศักราช 2404 พระบิดามารดาได้นำไปฝากเรียนหนังสือที่วัดรัมดูล อำเภออุดงค์ จังหวัดกำปงสปือ ภายใต้การอุปถัมภ์ของ สมเด็จพระโพธิวงศ์ เมื่อทรงมีพระชนมายุ 15 พรรษา ในปีฉลู สัปตศก พ.ศ. 2409 ทรงผนวชเป็นสามเณร ณ วัดรัมดูล อำเภออุดงค์ จังหวัดกำปงสปือ ต่อมาเมื่อพระชนมายุครบ 22 พรรษา ในปีวอก จัตวาศก พ.ศ. 2416 ได้ทรงอุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ วัดอุณาโลม โดยมี สมเด็จพระมหาสังฆราช นิล เตียง เป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่อมีพระชนมายุ 64 พรรษา ในปีขาล ฉศก พ.ศ. 2458 ได้รับการแต่งตั้งเป็น พระสังฆนายกสมัชชา (รักษาการ) ต่อมาเมื่อพระชนมายุ 75 พรรษา ในปีระกา สำเร็จศก พ.ศ. 2472 ทรงได้รับการสถาปนาเป็น สมเด็จพระธรรมลิขิต สังฆนายก สิริมหาสังฆกิจ แห่งคณะมหานิกาย และทรงดำรงตำแหน่งพระสังฆนายกเป็นเวลา 15 ปี
สิ้นพระชนม์.
เมื่อทรงมีพระชนมายุ 86 พรรษา ในปีจอ อัฐศก พ.ศ. 2480 (ค.ศ. 1936) สิ้นพระชนม์ เมื่อวันเสาร์ แรม 2 ค่ำ เดือนเจษฐ์ ปีจอ เวลา 20 นาฬิกา 30 นาที ณ วัดอุณาโลม กรุงพนมเปญ
Streptomyces narbonensis

Streptomyces narbonensis เป็นแบคทีเรียชนิดหนึ่งในสกุล "Streptomyces" ซึ่งพบแยกออกมาจากดินในประเทศฝรั่งเศส "Streptomyces narbonensis" ผลิตนาร์โบมัยซินและโจซามัยซิน
คิม โบ-ฮย็อน

คิม โบ-ฮย็อน (เกาหลี: ; ฮันจา: ; 3 ตุลาคม ค.ศ. 1871 – 2 กันยายน ค.ศ. 1955) เป็นเกษตรกรจากจังหวัดพย็องอันใต้ เขาเป็นปู่ฝั่งบิดาของคิม อิล-ซ็อง ผู้ก่อตั้งประเทศเกาหลีเหนือ เป็นทวดของคิม จ็อง-อิล และเป็นเทียดของคิม จ็อง-อึน ผู้นำเกาหลีเหนือคนปัจจุบัน
เขาถูกฝังอยู่ในสุสานผู้พลีชีพปฏิวัติในเกาหลีเหนือ
ชีวประวัติ.
คิม โบ-ฮย็อนเกิดเมื่อ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1871 เป็นบุตรชายคนเดียวของคิม อึง-อู เกษตรกรจากมันกย็องแด (17 มิถุนายน ค.ศ. 1848 – 4 ตุลาคม ค.ศ. 1878) คิม อึง-อูเสียชีวิตเมื่ออายุได้สามสิบปี หนึ่งวันหลังวันเกิดปีที่เจ็ดของคิม โบ-ฮย็อน เมื่อไม่มีบิดา คิมจึงไปอาศัยอยู่กับลุง
ในช่วงอายุยี่สิบต้น ๆ โบ-ฮย็อนแต่งงานกับหญิงชื่ออี โบ-อิก ซึ่งอายุน้อยกว่าเขาห้าปี พวกเขามีบุตรสามคนและบุตรีสามคน บุตรที่รู้จักกันดีที่สุดคือคิม ฮย็อง-จิก เพื่อเลี้ยงดูบุตรทั้งหกคน ว่ากันว่าคิมตื่นตั้งแต่รุ่งสางและเดินไปรอบหมู่บ้านเพื่อเก็บปุ๋ยคอก ส่วนในตอนกลางคืน ว่ากันว่าเขาจะบิดเชือกฟาง ทำรองเท้าฟาง และสานเสื่อฟางใต้แสงตะเกียง
คิม อิล-ซ็องอ้างว่าบรรพบุรุษของเขา รวมถึงคิม โบ-ฮย็อน ปู่ของเขาและคิม อึง-อู ทวดของเขา มีส่วนเกี่ยวข้องในอุบัติการณ์เรือเจเนรัลเชอร์แมน ทั้งที่ความจริงแล้วคิม โบ-ฮย็อนยังไม่เกิดจนกระทั่งอีกห้าปีต่อมา เรื่องเล่านี้ซึ่งไม่ถูกโต้แย้งในเกาหลีเหนือ ถูกตั้งคำถามโดยนักวิชาการอิสระในต่างประเทศ เขาดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าผู้ให้คำปรึกษาพิเศษอาวุโสของกรมการเกษตรสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี หลังเกษียณอย่างเป็นทางการจากตำแหน่งในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 เขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 83 ปีใน ค.ศ. 1955
สิ่งสืบทอด.
คิม โบ-ฮย็อนและอี โบ-อิกได้รับยกย่องเป็น "ผู้รักชาติ" โดยคณะกรรมาธิการบรรณาธิการสำหรับชีวประวัติฉบับย่อของคิม อิล-ซ็อง
รูปปั้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาตั้งอยู่ที่สุสานผู้พลีชีพปฏิวัติ
ใน ค.ศ. 1947 สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีก่อตั้งวิทยาลัยเกษตรศาตร์ชื่อ#เปลี่ยนทาง เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
เมื่อ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2013 พวงหรีดถูกส่งโดยองค์กรต่าง ๆ ของเกาหลีเหนือไปยังหลุมศพของคิม โบ-ฮย็อนและอี โบ-อิก
ที่พำนักของผู้นำเกาหลีเหนือ

มีที่พำนักของผู้นำมากกว่าหนึ่งโหลในเกาหลีเหนือ ตามคำบอกเล่าของอี ย็อง-กุก อดีตองครักษ์ของคิม จ็อง-อิล ที่พำนักหลายแห่งถูกระบุตำแหน่งจากภาพถ่ายดาวเทียม ในโครงการนอร์ทโคเรียอันคัฟเวอร์ด บ้านรยงซ็องเป็นที่พำนักหลักของคิม จ็อง-อึน ที่พำนักทุกแห่งถูกเก็บเป็นความลับโดยรัฐบาลเกาหลีเหนือและมีภาพถ่ายอยู่น้อยมาก
ทาดา เอ็นเทอร์เทนเมนท์

บริษัท ทาดา เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด เป็นบริษัทสื่อของไทย ประกอบธุรกิจด้านการบริหารจัดการศิลปิน โดยมีทรงยศ สุขมากอนันต์ เป็นผู้บริหาร โดยเปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2566 ผ่านการเปลี่ยนชื่อบริษัทจากนาดาวบางกอก มีค่ายเพลงย่อยสองค่าย คือ ไอลีแล็บ และ ซันเรย์ มิวสิค ซึ่งดูแลศิลปินกลุ่มไอดอลหญิงและชายตามลำดับ และบริษัทผลิตเนื้อหาชื่อ 5x6 เฮาส์
ประวัติ.
บริษัทก่อตั้งครั้งแรกในชื่อ บริษัท นาดาวบางกอก จำกัด เมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2552 และดำเนินกิจการเป็นบริษัทจัดการนักแสดงให้กับจีทีเอช (ต่อมาคือจีดีเอช) ทรงยศซึ่งเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ในสังกัดจีทีเอชเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดและดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ต่อมาบริษัทได้ขยายกิจการไปสู่การผลิตละครโทรทัศน์และเพลง แต่แล้วการดำเนินงานเกิดความขัดแย้ง และบริษัทได้ยุติกิจการในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2565 โดย จินา โอสถศิลป์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของจีดีเอช อ้างถึงคำร้องขอของทรงยศที่เป็นเหตุผลในการเปลี่ยนแปลง จึงเป็นสาเหตุให้จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ อนุมัติรายการจำหน่ายไปซึ่งสินทรัพย์ โดยให้จีดีเอชจำหน่ายหุ้นของนาดาวบางกอกให้แก่ทรงยศทั้งหมด
ต่อมานาดาวบางกอกได้จดทะเบียนเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น บริษัท ทาดา เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด ต่อกรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์ เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2565 ก่อนเปิดตัวบริษัทอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 โดยเปลี่ยนแนวทางการบริหารมาเป็นธุรกิจบริหารจัดการศิลปินไอดอล โดยมีค่ายย่อยคือ ไอลี แล็บ และ ซันเรย์ มิวสิค ซึ่งจะครอบคลุมศิลปินหญิงและชายตามลำดับ รวมทั้งโปรดักชันเฮาส์ "ห้าคูณหกเฮาส์" ซึ่งทั้งสามค่ายย่อยจะมีสิทธิ์ในการดำเนินธุรกิจอย่างอิสระ ตามที่ทรงยศตั้งใจไว้ พร้อมกันนี้บริษัทได้เปิดตัว มิกซ์ฟรุต (MXFruit) ซึ่งเป็นวงเกิร์ลกรุปที่มีสมาชิก 5 คน และรายการ 789 เซอร์ไววัล ซึ่งเป็นรายการเรียลลิตี้โชว์แนว "เอาตัวรอด" ที่ใช้ดนตรีประกอบ ซึ่งจะเป็นการกำหนดรายชื่อศิลปินบอยแบนด์วงแรก ก่อนที่ผู้เข้าร่วมรายการหรือเด็กฝึกเกือบทั้งหมดได้รวมตัวเป็นวงทีป๊อปอย่างเป็นทางการคือบัส (BUS: Because of You I Shine) และไดซ์ (DICE)
ต่อมาใน พ.ศ. 2567 ห้าคูณหกเฮาส์ ภายใต้การดูแลของ ปิง - เกรียงไกร วชิรธรรมพร ได้ร่วมมือกับช่องวัน 31 เปิดตัวซีรีส์เรื่องแรกของกลุ่มบริษัท ซึ่งเป็นผลงานต้นฉบับของวันดี คือ Taste เด็กเจนแซ่บ โดยปิงต้องการมองวัยรุ่นยุคปัจจุบันในมุมใหม่ที่ต่างออกไปจากครั้งที่ทำฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น จึงร่วมมือกับ เอิง - นฤกร นทกุล และ ตั๋ง - พนิช พงษ์พานิช ซุ่มพัฒนาโปรเจกต์เป็นเวลาถึง 2 ปี ก่อนเปิดตัวโปรเจกต์อย่างเป็นทางการ โดยกระบวนการแคสนักแสดงมีขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 จากนักแสดงที่สนใจกว่าพันราย ก่อนจะได้นักแสดงหลัก 8 คน ที่จะมาถ่ายทอดชีวิตวัยรุ่นยุคใหม่
ศิลปิน.
ปัจจุบันทาดา เอ็นเทอร์เทนเมนท์ มีศิลปินในสังกัดทั้งหมด 3 ราย เป็นศิลปินกลุ่มทั้งหมด ดังนี้
มิกซ์ฟรุต.
มิกซ์ฟรุต เป็นเกิร์ลกรุปที่มีสมาชิก 5 คน ได้แก่ มิเคลล่า โอลิเวีย เบเกอร์,อปป้าเพชร แพรวา รัตนา, สกาวเดือน ไซมอนส์, ขนมจีน ญาทิชาพัฒน์ หาญเบญจพงศ์ และโรเชล ลาเบรซ พวกเธอเดบิวต์เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2566 ด้วยซิงเกิล "Strawberry Ice Cream"
ไดซ์.
ไดซ์ เป็นบอยแบนด์ที่มีสมาชิก 10 คน ก่อตั้งขึ้นจากผู้เข้าแข่งขันที่เหลือจากรายการ "789 เซอร์ไววัล" ได้แก่ มิน ธนกฤต ยิ่งวัฒนกุล, อเล็กซ์ อเล็กซานเดอร์ บัคแลนด์, เจย์ กาญจน์โสภณ วิรุณนิติพนธ์, อาโป วชิรากร รักษาสุวรรณ,จีซัง อคิรา คิม, โอโย อภิณัฏฐ์ เปี่ยมกุลวนิช,ชีส ชยพล เขียวเอี่ยม, แมดดอค รีส์ เดวีส์,อ๊อตโต้ สิปปวิชญ์ พงษ์วชิรินทร์ และเฟรมธนันณัฐ สิทธิพันธุ์กุล พวกเขาเดบิวต์ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2567 ด้วยซิงเกิล "Mona Lisa"
วัดเจริญศรีสุข (จังหวัดชัยภูมิ)

วัดเจริญศรีสุข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกอก อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 1 งาน 14 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 182 
วัดเจริญศรีสุขสร้างขึ้นเมื่อใด ไม่มีประวัติ เมื่อมีการบวชชาวบ้านจะทำสิมไว้กลางน้ำ ชาวบ้านโนนทองเรียกว่าหนองสิม จนถึงปัจจุบัน แต่สิมในตอนนี้ก็ไม่มีแล้ว ต่อมาได้สร้างโบสถ์ขึ้นมาภายในวัด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2435 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6.20 เมตร ยาว 13 เมตร
อุโบสถหลังใหม่ของวัดสร้างขึ้นมาแทนอุโบสถหลังเดิมที่มีขนาดเล็กและเริ่มทรุมโทรม วางศิลาฤกษ์เมื่อ พ.ศ. 2543 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2560 ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2560 ฉลองอุโบสถเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ถึง 2 มกราคม พ.ศ. 2561
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 16.20 เมตร ยาว 13 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2435 เป็นอาคารคอนกรีต ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ 1 หลังเป็นอาคารไม้
อูรีมินจกกีรี

อูรีมินจกกีรี (เกาหลี: ; ฮันจา: ; แปล ในหมู่ชนชาติเรา) เป็นเว็บไซต์ข่าวที่รัฐบาลเกาหลีเหนือควบคุมดูแล เนื้อหาส่วนใหญ่มาจากสำนักข่าวอื่น ๆ ภายในประเทศ เช่น สำนักข่าวกลางเกาหลี (KCNA) นอกจากบนเว็บไซต์ของตนเองแล้ว อูรีมินจกกีรียังเผยแพร่ข้อมูลผ่านยูทูบ เฟซบุ๊ก ฟลิคเกอร์ ทวิตเตอร์ โยวคู่และอินสตาแกรมกระทั่งพวกเขาได้ลบบัญชีสื่อสังคมของตน เว็บไซต์ทางการของอูรีมินจกกีรีถูกบล็อกในเกาหลีใต้ และบัญชีเฟซบุ๊กและยูทูบของพวกเขาก็ถูกยกเลิกไปแล้วทั้งคู่
น้ำหนักรวมของอากาศยาน

น้ำหนักรวมของอากาศยาน  หรือย่อเป็น AUM คือน้ำหนักรวมของอากาศยาน ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง ทั้งขณะบินหรือขณะอยู่บนพื้น ซึ่งประกอบด้วยน้ำหนักตัวเปล่า บวกกับน้ำหนักสิ่งบรรทุกทั้งหมด ณ เวลานั้น (สิ่งของ, ลูกเรือ, ผู้โดยสาร, น้ำมันเชื้อเพลิง ฯลฯ) ด้วยเหตุนี้ น้ำหนักรวมจะมีค่าเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาในยามที่อากาศยานเคลื่อนที่ เนื่องจากปริมาณน้ำมันเชื้อเพลิงที่ลดลง
การควบคุมน้ำหนักรวมจะทำสองครั้งในแต่ละเที่ยวบิน ครั้งแรกคือก่อนขึ้นบิน จะต้องมีการควบคุมน้ำหนักรวมให้มีค่าไม่เกินพิกัด MTOW ครั้งที่สองคือก่อนลงจอด จะมีการควบคุมน้ำหนักรวมให้มีค่าไม่เกินพิกัด MTL
การยิงฉาก (ปืนใหญ่)

ในวิชาการทหาร การยิงฉาก  หมายถึง การยิงปืนใหญ่อย่างต่อเนื่องให้กระสุนตกที่จุดบนแนวเส้นที่กำหนด โดยมีเป้าหมายเพื่อทำลายข้าศึกที่อยู่ในเขตสังหาร และในขณะเดียวกัน ก็มีเพื่อยับยั้งการเคลื่อนไหวของข้าศึก และป้องกันไม่ให้ข้าศึกสามารถข้ามแนวฉาก (line of barrage) จุดยิงกระสุนแต่ละจุดบนเส้นแนวฉากอาจห่างกันประมาณ 20 ถึง 30 เมตร โดยความยาวรวมของแนวฉากอาจมีตั้งแต่หลายร้อยไปจนถึงหลายพันเมตร การยิงฉากอาจประกอบด้วยหลายแนวเส้น โดยทั่วไปมักเว้นระยะห่างกันประมาณ 100 เมตร โดยการยิงจะเคลื่อนไปทีละแนวตามลำดับเวลา หรืออาจยิงหลายแนวพร้อมกันก็ได้
การยิงฉากอาจดำเนินการโดยปืนใหญ่เพียงไม่กี่ระบบ หรือหลายสิบระบบก็ได้ (ในบางกรณีที่พบได้ยาก อาจมีปืนใหญ่เพียงระบบเดียว) โดยทั่วไปแล้ว ปืนใหญ่แต่ละระบบในการยิงฉากจะทำการยิงแบบอ้อม (indirect fire) ยิงต่อเนื่องด้วยความถี่คงที่ไปยังตำแหน่งที่ได้รับพิกัด และยิงตามระยะเวลาที่กำหนด ก่อนจะย้ายไปยังเป้าหมายถัดไปตามตารางเวลาของปฏิบัติการ การยิงฉากมักใช้กระสุนระเบิดแรงสูง แต่ก็อาจใช้กระสุนลูกแตก, กระสุนควัน, กระสุนส่องสว่าง หรืออื่นๆ ได้เช่นกัน
การยิงฉากมีความแตกต่างจากการรวมกำลังยิง (concentrated fire) ซึ่งมุ่งยิงเป้าหมายเดียวอย่างชัดเจน เช่น ตำแหน่งข้าศึกที่ตรวจพบ หรือสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ และแตกต่างจากการเล็งยิง (direct fire) ซึ่งเป็นการยิงเป้าหมายซึ่งมองเห็นได้โดยตรงจากปืน
การยิงฉากสามารถใช้ได้ทั้งในเชิงรับและเชิงรุก ทั้งยังมีรูปแบบหลากหลาย การยิงฉากเชิงรับมักเป็นแบบคงที่ (เช่น standing barrage) ขณะที่การยิงฉากเชิงรุกจะเคลื่อนไปพร้อมกับการรุกของกองกำลังฝ่ายมิตร (เช่น creeping, rolling, หรือ block barrages) โดยอาจยิงตามแนวหน้าหรือยิงลึกเข้าไปในพื้นที่หลังแนวรบของข้าศึกเพื่อแยกตำแหน่งบางจุดของข้่าศึกออกจากกัน (เช่น box barrage) ในหนึ่งยุทธการอาจมีการใช้รูปแบบการยิงฉากหลายประเภทต่อเนื่องกัน โดยการยิงแต่ละครั้งอาจกินเวลาหลายนาทีหรือหลายชั่วโมงก็ได้ การยิงฉากมักเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยหลายหน่วยรบ ตั้งแต่ระดับกองพลไปจนถึงกองทัพ ซึ่งต้องใช้การวางแผนล่วงหน้าอย่างแม่นยำเป็นเวลาหลายวันหรือหลายสัปดาห์
การยิงฉากเริ่มต้นขึ้นโดยกองทัพอังกฤษในสงครามบูร์ครั้งที่สอง และกลายเป็นยุทธวิธีสำคัญในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยเฉพาะกำลังรบนอกประเทศบริติช ตั้งแต่ปลายปี 1915 เป็นต้นมา เมื่ออังกฤษตระหนักว่าผลของการยิงปืนใหญ่เพื่อกดดันข้าศึกนั้นเป็นกุญแจสำคัญในการเจาะแนวป้องกันของข้าศึก ภายในปลายปี 1916 “การยิงฉากแบบคลาน” (Creeping Barrage) กลายเป็นมาตรฐานของการสนับสนุนการรุกของทหารราบ โดยทหารราบจะรุกคืบตามแนวกระสุนที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างใกล้ชิด วิธีนี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการยิงปืนใหญ่ในการ "กดดัน" หรือการ "พร่ากำลังข้าศึก" มากกว่าการทำลายข้าศึกโดยตรง และยังพบว่า การยิงฉากที่ตามด้วยการรุกของทหารราบทันทีให้ผลลัพธ์ดีกว่าการยิงถล่มเป็นเวลาหลายสัปดาห์ก่อนบุก
เอไอสล็อป

"เอไอสล็อป"  มักย่อเป็น "สล็อป" ้เป็นคำศัพท์ที่ดูถูกเหยียดหยามสำหรับสื่อคุณภาพต่ำ รวมถึงงานเขียนและภาพ ด้วยการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์แบบรู้สร้างที่มีลักษณะขาดความพยายาม ตรรกะ หรือจุดมุ่งหมายโดยธรรมชาติ คำนี้ประดิษฐ์ขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2020 และมีนัยเชิงลบคล้ายกับ "การสแปม"
มีการกำหนดนิยามไว้หลากหลาย เช่น "ความรกทางดิจิทัล", "เนื้อหาตัวเติมที่สร้างโดยเครื่องมือเอไอที่ให้ความสำคัญกับความเร็วและปริมาณมากกว่าสาระและคุณภาพ" และ "เนื้อหาเอไอที่ต่ำหรือไม่เป็นที่ต้องการในโซเชียลมีเดีย งานศิลปะ หนังสือ และยิ่งไปกว่านั้นคือ ในผลการค้นหา"
โจนาธาน กิลมอร์ ศาสตราจารย์ด้านปรัชญาที่ มหาวิทยาลัยเมืองแห่งนิวยอร์ก (City University of New York) อธิบายถึง "รูปแบบที่จำเจและสมจริงอย่างเหลือเชื่อ" ของเอไอสล็อปว่าเป็น "สิ่งที่ประมวลผลได้ง่ายมาก"
รอเบิร์ต บัคเกิล

รอเบิร์ต บัคเกิล (17 ตุลาคม ค.ศ. 1868 – เมษายน ค.ศ. 1959) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษผู้ก่อตั้งสโมสรฟุตบอลฮอตสเปอร์เมื่อสมัยเป็นเด็กนักเรียนในปี ค.ศ. 1882 ซึ่งต่อมากลายเป็นสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
อาชีพ.
บัคเกิลเกิดเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1868 ที่บ้านเลขที่ 5 ถนนเพนเชิร์สต์ (เดิมเรียกว่าถนนสแตนฟอร์ด) ใกล้ไวต์ฮาร์ตเลน ในย่านทอตนัม โดยมีพ่อแม่คือวิลเลียมและเอ็มมา เอเบเนเซอร์ ในปี ค.ศ. 1881 บัคเกิลเข้าเรียนที่ ซึ่งเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเมื่ออายุได้ 12 ปี เขาและเพื่อนๆ ในพื้นที่และในโรงเรียนได้ก่อตั้งสโมสรคริกเก็ตฮอตสเปอร์ขึ้นมา หลังจากฤดูกาลคริกเก็ตสิ้นสุดลง บัคเคิลพร้อมกับเพื่อน ๆ ก็ได้ก่อตั้งสโมสรฟุตบอลฮอตสเปอร์ขึ้นภายใต้เสาไฟบนถนนทอตนัมไฮโรด บัคเกิลยังได้รับเลือกให้เป็นกัปตันทีมคนแรกของสโมสรตั้งแต่เริ่มก่อตั้งอีกด้วย เพียงเจ็ดสัปดาห์ก่อนวันเกิดอายุครบ 14 ปีของเขา เขาได้ลงเล่นเป็นผู้เล่นตัวจริงชุดแรกของสโมสร และทำสถิติเป็นผู้เล่นที่ทำประตูแรกของทีมทอตนัมเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1883
เขาทำหน้าที่ในตำแหน่งต่าง ๆ และมีส่วนร่วมในกิจกรรมสำคัญต่าง ๆ มากมายในยุคแรกของสโมสร เขาดำรงตำแหน่งคณะกรรมการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1884 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเลขานุการกิตติมศักดิ์และเหรัญญิกของสโมสรในปี ค.ศ. 1890 และได้รับเลือกให้เป็นคณะกรรมการบริหารชุดแรกในปี ค.ศ. 1898 เพียงสองปีต่อมา ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษในปี ค.ศ. 1900 บัคเกิลได้ลาออกจากคณะกรรมการหลังจากทำหน้าที่กำกับดูแลการเปลี่ยนสถานะเป็นทีมมืออาชีพ การจัดตั้งบริษัทจำกัด และการย้ายสนามไปที่ไวต์ฮาร์ตเลน
ในช่วงค้าแข้งกับทีมทอตนัมระหว่างปี ค.ศ. 1882 ถึง ค.ศ. 1895 เขาทำประตูได้ 25 ประตูจากการลงสนาม 53 นัด แม้ว่าตัวเลขดังกล่าวอาจสูงกว่านี้หากรวมเกมที่ยังไม่ได้บันทึกสถิติเข้าไปด้วย
ขณะที่เริ่มต้นโครงการพัฒนานอร์ทัมเบอร์แลนด์เพื่อสร้างสนามใหม่ให้กับทอตนัมฮอตสเปอร์ในปี ค.ศ. 2017 กลุ่มแฟนบอลเริ่มรณรงค์เพื่อให้มีแผ่นโลหะสีน้ำเงินติดไว้ที่บ้านในย่านไวต์ฮาร์ตเลน ซึ่งเป็นที่ที่บัคเกิลอาศัยอยู่เมื่อเขาช่วยก่อตั้งสโมสรและกลายมาเป็นที่อยู่ทางไปรษณีย์แห่งแรกของสโมสร
โชโตกัน

โชโตกัน  เป็นรูปแบบหนึ่งของคาราเต้ซึ่งพัฒนาขึ้นจากศิลปะการต่อสู้หลากหลายชนิดโดยกิชิน ฟูนาโกชิ (1868–1957) และบุตรชายของเขา กิโก ฟูนาโกชิ (1906–1945) กิชินผู้เกิดที่โอกินาวะ และเป็นผู้ที่ได้รับเครดิตอย่างกว้างขวางว่าเป็นผู้ทำให้ "คาราเต้โด" มีชื่อเสียงผ่านทางการสาธิตต่อหน้าสาธารณะหลายครั้ง และจากการพัฒนาในสโมสรคาราเต้ในมหาวิทยาลัย อย่างที่มหาวิทยาลัยเคโอ, มหาวิทยาลัยวาเซดะ, มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ, มหาวิทยาลัยทากูโชกุ, มหาวิทยาลัยชูโอ, มหาวิทยาลัยกากูชูอิน และมหาวิทยาลัยโฮเซ
ฟูนาโกชิมีลูกศิษย์จำนวนมากจากชมรมมหาวิทยาลัยและโดโจภายนอก ซึ่งยังคงสอนคาราเต้ต่อไปแม้เขาเสียชีวิตในปี 1957 อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งภายใน (โดยเฉพาะแนวคิดที่ว่าการแข่งขันเป็นสิ่งที่ขัดกับแก่นแท้ของคาราเต้) นำไปสู่การสร้างองค์กรต่าง ๆ ขึ้น รวมทั้งการแตกแยกในช่วงแรกระหว่างสมาคมคาราเต้แห่งญี่ปุ่น (นำโดยมาซาโตชิ นากายามะ) และสมาคมโชโตไก (นำโดย โมโตโนบุ ฮิโรนิชิ และชิเงรุ เอกามิ) ตามมาด้วยองค์กรอื่น ๆ อีกมากมาย ทำให้ปัจจุบันไม่มี "โรงเรียนที่สอนเพียงแต่โชโตกัน" แม้ว่าทั้งหมดจะได้รับอิทธิพลจากฟูนาโกชิก็ตาม