pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ประเทศไทย)

ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นผู้บริหารราชการแผ่นดินในพระปรมาภิไธยหรือพระนามาภิไธยพระมหากษัตริย์ไทย เนื่องจากพระมหากษัตริย์ดำรงอยู่ในสถานะพิเศษ หรือทรงพระประชวรก็ดี ทรงไม่อาจบริหารพระราชกิจได้ก็ดี หรือไม่ทรงอยู่ในประเทศไทยก็ดี
ข้อกำหนดตามรัฐธรรมนูญ.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 กำหนดให้มีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ภายใต้วิธีการและเงื่อนไขดังต่อไปนี้
มาตรา 16
ในเมื่อพระมหากษัตริย์จะไม่ประทับอยู่ในราชอาณาจักร หรือจะทรงบริหารพระราชภาระไม่ได้ด้วยเหตุใดก็ตาม จะทรงแต่งตั้งบุคคลคนหนึ่งหรือหลายคนเป็นคณะขึ้น ให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หรือไม่ก็ได้ และในกรณีที่ทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ให้ประธานรัฐสภาเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
มาตรา 17
ในกรณีที่พระมหากษัตริย์มิได้ทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ตามมาตรา 16 หรือในกรณีที่พระมหากษัตริย์ไม่สามารถทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพราะยังไม่ทรงบรรลุนิติภาวะหรือเพราะเหตุอื่น แต่ต่อมาคณะองคมนตรีพิจารณาเห็นว่ามีความจำเป็นสมควรแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และไม่อาจกราบบังคมทูลให้ทรงแต่งตั้งได้ทันการ ให้คณะองคมนตรีเสนอชื่อบุคคลคนหนึ่งหรือหลายคนเป็นคณะ ตามลำดับที่โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมกำหนดไว้ก่อนแล้วให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แล้วแจ้งประธานรัฐสภาเพื่อประกาศในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์ แต่งตั้งผู้นั้นขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ 
มาตรา 18
ในระหว่างที่ไม่มีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามมาตรา 16 หรือ มาตรา 17 ให้ประธานองคมนตรีเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นการชั่วคราวไปพลางก่อน
ในกรณีที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซึ่งได้รับการแต่งตั้งตามมาตรา 16 หรือ มาตรา 17 ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ ให้ประธานองคมนตรีทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นการชั่วคราวไปพลางก่อน
ในระหว่างที่ประธานองคมนตรีเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามวรรคหนึ่งหรือในระหว่างที่ประธานองคมนตรีทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามวรรคสอง ประธานองคมนตรีจะปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเป็นประธานองคมนตรีมิได้ ในกรณีเช่นว่านี้ ให้คณะองคมนตรีเลือกองคมนตรีคนหนึ่งขึ้นทำหน้าที่ประธานองคมนตรีเป็นการชั่วคราวไปพลางก่อน
ธงประจำตำแหน่ง.
ธงประจำตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์กำหนดให้มีขึ้นครั้งแรกในพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2479 สำหรับใช้เป็นเกียรติยศของผู้ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ธงนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส พื้นธงสีขาว ตรงกลางของผืนธงมีอาร์มสีเหลือง กว้าง 1 ใน 3 ส่วนของความกว้างของผืนธง ภายในอาร์มสีเหลืองมีอาร์มสีธงชาติกว้าง 3 ใน 5 ส่วนของความกว้างของอาร์มสีเหลือง เหนืออาร์มมีครุฑพ่าห์สีแดงขนาดเท่าอาร์มสีเหลือง
รายพระนามและรายนามผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของไทย.
รัชกาลที่ 8.
เนื่องจากพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทรยังทรงพระเยาว์ ไม่สามารถปฏิบัติพระราชภารกิจได้ สภาผู้แทนราษฎรจึงได้ตั้งคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ขึ้น ประกอบด้วย
ราชวงศ์จาลุกยะ

ราชวงศ์จาลุกยะ (กันนาดา: ಚಾಲುಕ್ಯರು,) คือราชวงศ์อินเดียผู้ปกครองดินแดนอันกว้างใหญ่ในอินเดียใต้และอินเดียกลางระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 6 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12
แม้ว่าความเห็นในเรื่องต้นกำเนิดของราชวงศ์จาลุกยะจะมีด้วยกันหลายทฤษฎีแต่โดยทั่วไปแล้วต่างก็เห็นพ้องกันว่าผู้ก่อตั้งจักรวรรดิที่บาดามีเป็นผู้ที่มาจากบริเวณรัฐกรณาฏกะ ในช่วงที่มีอำนาจจาลุกยะปกครองแบ่งการปกครองเป็นสามราชวงศ์ที่ต่างกันแต่มีความสัมพันธ์กัน ราชวงศ์แรกที่สุดมีชื่อว่า “บาดามีจาลุกยะ” (Badami Chalukyas) ปกครองจากเมืองหลวงวาตาปี (บาดามีปัจจุบัน) ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 บาดามีจาลุกยะเริ่มแสดงตัวเป็นอิสระเมื่อราชอาณาจักรพานาวสี  ของราชวงศ์กทัมพะ  เริ่มเสื่อมโทรมลง และมารุ่งโรจน์ในรัชสมัยของปุละเกศีที่ 2  หลังจากที่ปุละเกศีที่ 2 เสด็จสวรรคต จาลุกยะตะวันออก  ก็แยกตัวเป็นราชอาณาจักรอิสระในเด็คคาน (Deccan) จาลุกยะตะวันออกปกครองจากเมืองหลวง เวงคิ จนกระทั่งถึงจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ทางตะวันตกของเด็คคานการเรืองอำนาจของราษฏฺรกูฏ (Rashtrakutas) ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 8 ก็ลบอำนาจของบาดามีจาลุกยะก่อนที่จะได้รับการฟื้นฟูโดยจาลุกยะตะวันตก (Western Chalukyas) ผู้เป็นผู้สืบเชื้อสายในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 จาลุกยะตะวันตกปกครองจากกัลยานี (ปัจจบีนคือเมืองพสภะกัลยาณ) จนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12
การปกครองของราชวงศ์จาลุกยะเป็นการปกครองในยุคที่สำคัญของประวัติศาสตร์ของอินเดียใต้และเป็นยุคทองของรัฐกรณาฏกะ แนวโน้มทางการเมืองทางตอนใต้ของอินเดียเปลี่ยนจากราชอาณาจักรขนาดเล็กมาเป็นการก่อตั้งจักรวรรดิที่มีขนาดใหญ่ที่เริ่มโดยบาดามีจาลุกยะ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่อินเดียใต้เริ่มรวมดินแดนทั้งภูมิภาคตั้งแต่แม่น้ำกาเวรี (Kaveri) ไปจนถึง แม่น้ำนัมมทา (Narmada) ความรุ่งเรืองของจักรวรรดินำมาซึ่งระบบบริหารที่มีประสิทธิภาพ การค้าขายกับต่างประเทศ และการวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมที่เรียกว่า "สถาปัตยกรรมจาลุกยะ" วรรณคดีกันนาดาที่ได้รับการอุปถัมภ์จากราชสำนักมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 ก็ได้รับการต้อนรับโดยจาลุกยะตะวันตกตามแบบฉบับของเชนและวีรไศวะ (Veerashaiva) เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ก็เป็นการกำเนิดของวรรณคดีเตลูกู (Telugu literature) ภายใต้การอุปถัมภ์ของจาลุกยะตะวันออก
นูนาวุต

<ns>10</ns>
 <id>966791</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล เขตปกครองแคนาดา" />
 <revision>
 <id>7795330</id>
 <timestamp>2018-08-21T17:49:27Z</timestamp>
 <contributor>
 <ip>171.5.244.42</ip>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางหน้าไปยัง </comment>
 <origin>7795330</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
นูนาวุต  เป็นดินแดนที่ใหญ่ที่สุดและใหม่ที่สุดของสหพันธรัฐของแคนาดา แยกออกมาอย่างเป็นทางการจากนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ เมื่อวันที่ 1 เมษายนน ค.ศ. 1999 ผ่านกฎหมายนูนาวุต และกฎหมายยินยอมอ้างสิทธิ์ดินแดนนูนาวุต (Nunavut Land Claims Agreement Act) กับพื้นที่จริงที่เกิดขึ้นในปี 1993
นูนาวุตประกอบด้วยพื้นที่ใหญ่ 2 ส่วนของแคนาดาเหนือ ส่วนมากอยู่ในพื้นที่หมู่เกาะอาร์กติก นูนาวุตยังเป็นรัฐหรือดินแดนของแคนาดาที่ใหญ่ที่สุด แต่มีประชากรน้อยที่สุด มีราว 29,474 คน
สโมกีย์ โรบินสัน

วิลเลียม "สโมกีย์" โรบินสัน จูเนียร์  เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง ในแนวเพลงอาร์แอนด์บีและโซลชาวอเมริกัน เป็นโปรดิวเซอร์เพลง โรบินสันเป็นคนสำคัญของค่ายโมทาวน์ เป็นรองเพียงผู้ก่อตั้ง เบอร์รี กอร์ดี เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกวงร้องเพลง เดอะมิราเคิลส์ และยังเป็นศิลปินเดี่ยว เขามีเพลงติดท็อป 40 อยู่ 37 เพลงสำหรับค่ายโมทาวน์ ระหว่างปี 1960 ถึง 1987 เขายังมีตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัทตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1988
ดาวน์ทาวน์ (เพลงเพทูลา คลาร์ก)

"ดาวน์ทาวน์"  เป็นเพลงป็อปที่แต่งโดยโทนี แฮตช์ สำหรับการเดินทางมาครั้งแรกยังนิวยอร์กซิตี เพลงนี้เดิมแฮตช์ตั้งใจจะแต่งให้กับวงเดอะดริฟเตอร์ส แต่เมื่อนักร้องสาวชาวอังกฤษ เพทูลา คลาร์ก ได้ยินเพลงนี้เมื่อยังไม่เสร็จ เธอก็ขอให้เขาช่วงเขียนเนื้อเพลงให้มีคุณภาพเหมาะกับเมโลดี้
"ดาวน์ทาวน์" ออกขายปลายปี 1964 และกลายเป็นเพลงที่ขายดีที่สุดในเวอร์ชันของประเทศอังกฤษ ฝรั่งเศส อิตาลี เยอรมนี ติดอันดับ 1 บนชาร์ตทั่วโลก (ขายได้ 3 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐอเมริกา)และได้แนะนำใหคลาร์กเป็นที่รู้จัก และเป็นศิลปินนักร้องและนักแสดงในยุโรปร่วม 20 ปี "ดาวน์ทาวน์" ติดอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100ติดอันดับ 2 บนยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต และยังได้รับรางวัลแกรมมี่ในสาขาเพลงร็อกแอนด์โรลยอดเยี่ยม และยังมีชื่ออยู่ในแกรมมีฮอลออฟเฟมในปี 2004
ศิลปินอื่นที่เคยนำเพลงนี้มาทำใหม่ เช่นดอลลี พาร์ตัน (ปี 1983) และเอมมา บันตัน (ปี 2006)
จักรวรรดิซองไฮ

จักรวรรดิซองไฮ หรือ จักรวรรดิซองเฮย์  เป็นจักรวรรดิที่ตั้งอยู่ในบริเวณแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ ตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 จักรวรรดิซองไฮก็เป็นจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาจักรวรรดิของแอฟริกาโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่กาว ชื่อจักรวรรดิเป็นชื่อเดียวกับกลุ่มชาติพันธุ์ชาวซองไฮ ที่เดิมเป็นรัฐเล็กๆ มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 บริเวณที่มีอำนาจอยู่ตรงโค้งแม่น้ำไนเจอร์ที่ปัจจุบันคือประเทศไนเจอร์และบูร์กินาฟาโซ
โฮลด์ออน (เพลงวิลสันฟิลลิปส์)

"โฮลด์ออน"  เป็นซิงเกิลเปิดตัวของวงวิลสันฟิลลิปส์ ออกเมื่อปี 1990 เพลงนี้ได้รับรางวัลบิลบอร์ดมิวสิกอวอร์ดส ในสาขาฮอต 100 ซิงเกิลประจำปี 1990 และยังเคยได้รับการเสนอชื่อรางวัลแกรมมี่สาขาเพลงแห่งปีประจำปี 1991 แต่แพ้ให้เพลง "From a Distance" โดยจูลีย์ โกลด์ ขับร้องโดยเบตต์ มิดเลอร์
"โฮลด์ออน" ถือเป็นซิงเกิลอันดับ 1 เพลงแรกของวิลสันฟิลลิปส์ ติดอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1990 นาน 1 สัปดาห์ ส่วนในสหราชอาณาจักรเพลงนี้สูงสุดอันดับ 6 บนยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต
ช่องแคบ

ช่องแคบ  คือส่วนที่แคบซึ่งลึกและกว้างพอสำหรับการเดินเรือได้ที่เชื่อมติดต่อกับผืนน้ำที่ใหญ่กว่า 2 ผืน มักจะหมายถึงช่องทางน้ำที่อยู่ระหว่างดินแดนพื้นดิน 2 ผืน
แอร์เอเชียเอกซ์

แอร์เอเชีย เอกซ์ เป็นสายการบินต้นทุนต่ำ ซึ่งดำเนินการโดยบริษัท แอร์เอเชีย เอกซ์ จำกัด โดยเริ่มมีการให้บริการครั้งแรกในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 จากท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ซึ่งได้ใช้เป็นฐานการบินไปยังโกลด์โคสต์ ประเทศออสเตรเลีย โดยใช้เว็บไซต์การจองตั๋วออนไลน์ เครื่องแบบ และรูปแบบการบริหารจัดการเหมือนกับแอร์เอเชีย สายการบินต้นทุนต่ำที่ใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย
เส้นทางการบิน.
วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 สายการบินแอร์เอเชีย เอกซ์ เริ่มเปิดเส้นทางการบินจากอาคารผู้โดยสารสายการบินต้นทุนต่ำ ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ไปยังโกลด์โคสต์ ประเทศออสเตรเลีย โดยให้บริการสัปดาห์ละ 4 เที่ยวบิน โดยเที่ยวบินปฐมฤกษ์มีแขกประมาณ 300 คน และมีการขยายเส้นทางบินเพิ่มอีกมากาย
เส้นทางการบินในอดีต.
สายการบิน AirAsia X (มาเลเซีย) ได้ร่วมมือกับสายการบิน Thai AirAsia เพื่อจัดตั้งสายการบินระยะไกล Thai AirAsia X โดยมีฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานดอนเมือง เพื่อให้บริการในเที่ยวบินต้นทุนต่ำในเส้นทางระยะไกล จากกรุงเทพฯไปยังเกาหลีใต้และญี่ปุ่น โดยในช่วงแรกสายการบินได้ให้บริการแบบเช่าเหมาลำ ต่อมาจึงเริ่มทำการบินแบบเที่ยวบินมีตารางเวลาประจำเหมือนแอร์เอเชียปกติ
ฝูงบิน.
ฝูงบินของสายการบินแอร์เอเชีย เอกซ์ วันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2557 
กลุ่มแอร์เอเชีย เป็นกลุ่มสายการบินต้นทุนต่ำรายใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียที่ดำเนินการโดยฝูงบินแอร์บัสทั้งหมด โดยสายการบินยังเป็นลูกค้าเครื่องบินตระกูล เอ320 รายใหญ่ที่สุดด้วยคำสั่งซื้อเครื่องบินทั้งหมด 475 ลำ แบ่งออกเป็น เอ320 นีโอ จำนวน 264 ลำ และเอ320 ซีโอ จำนวน 211 ลำ แอร์เอเชียเอ็กซ์ สั่งซื้อเครื่องบินลำตัวกว้าง เอ330-300 จำนวน 26 ลำ และ เอ350 เอ็กซ์ดับเบิลยูบีอีกจำนวน 10 ลำ ปัจจุบันเครื่องบินแอร์บัสทั้งสิ้น 141 ลำกำลังให้บริการจาก 16 ฐานการบินของกลุ่มแอร์เอเชีย (ไทยแอร์เอเชีย FD, แอร์เอเชียมาเลเซีย AK, อินโดนีเซียแอร์เอเชีย QZ, แอร์เอเชียเจแปน JW, แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ PQ, แอร์เอเชียเซสต์ Z2, แอร์เอเชีย เอกซ์ D7, ไทยแอร์เอเชียเอกซ์ XJ)
ซารุโทบิ อายาเมะ

ซารุโทบิ อายาเมะ (; โรมาจิ: "Sarutobi Ayame") หรือ ซัทจัง เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ 
ข้อมูลตัวละคร.
ซารุโทบิ อายาเมะ มีชื่อเล่นว่า"ซัทจัง" เป็นอดีตนินจาหญิงนักกวาดล้างจากกลุ่มโอนิวะบังซู เคยเรียนกับพ่อของฮัตโทริ เซ็นโซซึ่งเป็นเพื่อนร่วมสำนัก ปัจจุบันทำงานเป็นมือสังหาร มักจะทำงานลอบสังหารให้กับรุฐบาลบาคุฟุ ซัทจังมีสายตาที่สั้นผิดปกติ เวลาไม่มีแว่นตาก็จะมองอะไรผิดไปหมด แล้วเธอก็มักทำแว่นตาตกเป็นประจำ จนทำให้คนรอบข้างเดือดร้อนกับอาการสายตาสั้นของเธอ
ในการลอบสังหารครั้งหนึ่ง ซัทจังได้รับมอบหมายให้ไปลอบสังหารพ่อค้าชาวสวรรค์แต่ทำงานผิดพลาดจึงหนีไปตามหลังคาบ้านแล้วจึงตกทะลุหลังคาของร้านรับจ้างสารพัดไปอยู่ในห้องนอนของกินโทกิ เธอจึงหลอกใช้กินโทกิเพื่อประโยชน์ในการปฏิบัติภารกิจลอบสังหาร โดยหลอกกินโทกิว่าเธอกับเขาเป็นสามีภรรยากันเป็นที่เรียบร้อยแล้วให้กินโทกิไปร่วมจัดการกับพ่อค้าชาวสวรรค์ที่ได้รับมอบหมายให้สังหาร แม้ว่าภายหลังกินโทกิจะรู้จากปากซัทจังว่าเธอหลอกใช้เขา กินโทกิก็ไม่ถือโทษ 
ในเวลาต่อมา ซัทจังได้ตกหลุกรักกินโทกิหัวปักหัวปำ และพยายามเอาอกเอาใจขอ แต่กินโทกิกลับไม่เล่นด้วย พร้อมตวาดและใช้กำลังเพื่อให้เธอห่างจากเขา แต่ซัทจังกลับมีความสุขเวลาโดนกินโทกิตวาดหรือใช้กำลัง เนื่องจากเธอเป็นคนที่นิยมความเจ็บปวดและความรุนแรงหรือมาโซคิสม์
ซัทจังมีอาวุธประจำตัวคือถั่วหมัก(นัตโตะ) ซึ่งมักใช้ในการสาดใส่คนอื่นเพื่อทำให้ผู้นั้นเสียทีด้วยความเหม็นของถั่วหมัก
ชื่อของซัทจัง.
ชื่อ "ซารุโทบิ อายาเมะ" มีที่มาจากชื่อของ ซารุโทบิ ซาสึเกะ นินจาในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น 
ซารุโทบิใช้ชื่อเล่นว่า ซัทจัง ซึ่งย่อมาจากซารุโทบิ สาเหตุที่เธอไม่ชอบให้คนอื่นเรียกตนด้วยนามสกุลจริง เพราะนามสกุลจะสามารถพูดย่อได้ว่า ซารุ ที่แปลว่าลิง
การปรากฏตัวบนปก.
ซัทจังปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 11 และได้ปรากฏตัวอีกครั้งบนปกหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ คิวเบ ซัทจัง และซึคุโยะ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 12
ทากาสุงิ ชินสุเกะ

ทากาสุงิ ชินสุเกะ(; โรมาจิ: "Takasugi Shinsuke, 高杉晋助") เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เป็นตัวละครร้ายตัวหลักของเรื่อง
ข้อมูลตัวละคร.
ทากาสุงิ ชินสุเกะ เป็นอดีตเด็กสำนักเรียนของ "โยชิดะ โชโย" ร่วมกับซากาตะ กินโทกิและคาซึระ โคทาโร่ ทั้งสามคนได้ร่วมต่อสู้ด้วยกันในสงครามขับไล่ชาวสวรรค์ โดยทากาสุงิเป็นหัวหน้าของกลุ่มขับไล่ต่างแดนที่มีชื่อว่า กองทหารอสุรา (; โรมาจิ: "Kiheitai") หลังจากการขับไล่ชาวสรรค์ไม่ประสบความสำเร็จ ทากาสุงิยังคงซ่องสุมกำลังเพื่อการกอบกู้ญี่ปุ่นอีกครั้ง
ทากาสุงิเป็นนักรบขับไล่ต่างแดนที่หัวรุนแรงที่สุด เป็นคนที่ชินเซ็นงุมิต้องการตัวมากที่สุดเช่นกัน เขาเคยสังหารข้าราชการบาคุฟุมาแล้วนับสิบรายในงานเลี้ยง แล้ววิธีการในการกอบกู้ญี่ปุ่นของเขาคือการทำลายเอโดะให้ย่อยยับไป แล้วจึงสร้างประเทศขึ้นใหม่ ซึ่งแม้แต่คาซึระที่เป็นหัวหน้ากลุ่มขับไล่ต่างแดนอีกกลุ่มก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีของทากาสุงิ เพราะวิธีการของคาซึระจะเน้นความสันติมากกว่า
ทากาสุงิมีบุคลิกคือมีผ้าพันปิดไว้ที่ตาข้างซ้าย ใส่กิโมโนลายผีเสื้อ มีสายตาที่น่ากลัว และมีสีหน้าเจ้าเล่ห์แบบฉลาดแกมโกงอยู่เสมอ ชอบสูบยาด้วยกล้องยาสูบอันยาว ในกองทหารอสุราของทากาสุงิมีบุคลากรสำคัญได้แก่ คาวาคามิ บันไซ นักดาบมือหนึ่งที่ชอบฟังเพลง, โอคาดะ นิโช นักดาบตาบอด, คิจิมะ มาทาโกะ สาวแม่นปืน และทาเคจิ เฮนเพตะ เสนาธิการนักวางแผน ในบางครั้ง เขาเรียกกินโทกิว่า"ชิโร่ยาฉะ(ปีศาจสีขาว)"ตามฉายาเก่าของกินโทกิ และแอบเรียกคาซึระด้วยชื่อ"ซึระ(วิกผม)"อยู่เนืองๆ 
เขาเคยเข้าไป"ทักทาย"กินโทกิในงานเทศกาลที่ทากาสุงิวางแผนให้ช่างหุ่นยนต์สังหารโชกุนที่มาเข้าร่วมงาน แต่ก็เจอกับกินโทกิที่เหนือกว่าในเชิงการข่มขวัญ จึงล่าถอยกลับไปสักพัก และกลับมาอีกครั้งในภาคเบนิซากุระ ซึ่งเป็นตอนในเล่ม11-12 ที่ทากาสุงิเริ่มดำเนินแผนล้างเอโดะเต็มรูปแบบ แต่ก็ถูกกลุ่มร้านสารพัดรับจ้าง ชินเซ็นงุมิ และกลุ่มของคาซึระมาขัดขวางไว้ได้ จากนั้นเขาจึงหายตัวไป ตอนที่ 310 ทากาสุงิพบกับคามุอิ พี่ชายคางุระบนยานสลัดอวกาศฮารุซาเมะโดยบังเอิญ ตอนหลังก็ได้ร่วมมือกันกำจัดพลเอกของฮารุซาเมะในที่สุด
ทากาสุงินั้นเลื่อมใสในตัวของ "โยชิดะ โชโย" ผู้เป็นอาจารย์ของตนมากเพราะเป็นคนที่สอนวิถีซามูไรที่แท้จริงและจุดหมายการมีชีวิตให้กับเขา หลังจากที่อาจารย์ถูกทางรัฐบาลที่ร่วมมือกับเท็นโดชูจับกุมตัวไป เขาก็ได้เข้าร่วมสงครามขับไล่ต่างแดนพร้อมกับกินโทกิและคาสึระ โดยมีจุดประสงค์หลักคือทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยโชโยอาจารย์ของพวกเขาออกจากพวก "นาราคุ" อีการับใช้ของเท็นโดชู แต่วันหนึ่งพวกเขาเกิดพลาดท่าเสียทีโดนเหล่านาราคุจับตัวได้ และบังคับให้กินโทกิสังหารโชโยอาจารย์ของตัวเองแลกกับชีวิตของพวกเขาทั้งสามคน ซึ่งกินโทกิได้เลือกที่จะสังหารอาจารย์ตัวเองเพื่อช่วยเหล่าเพื่อนพ้องตามที่เขาได้ให้สัญญากับอาจารย์ไว้ในอดีต แต่นั้นกลับสร้างความเคียดแค้นให้กับทากาสุงิและกลายเป็นชนวนเหตุให้มิตรภาพระหว่างพวกเขาทั้งสองต้องขาดสะบั้นลงนับแต่นั้น และกลายเป็นศัตรูที่เคียดแค้นที่กินกันไม่ลงจนถึงทุกวันนี้
ชื่อของทากาสุงิ.
ชื่อ "ทากาสุงิ ชินสุเกะ" มีที่มาจากชื่อของ ทากาสุงิ ชินซากุ ผู้ก่อตั้งกองทหารอสุราในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ตัวละครส่วนใหญ่ในเรื่องเรียกทากาสุงิด้วยชื่อสกุล ส่วนคาวาคามิ บันไซและคิจิมะ มาทาโกะ เรียกทากาสุงิด้วยชื่อจริง
การปรากฏตัวบนปก.
ทากาสุงิปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 12 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 13
ทะเลสาบอาบาชิริ

ทะเลสาบอาบาชิริ (; โรมาจิ: "Abashiri-ko") เป็นทะเลสาบในเมืองอาบาชิริ บนเกาะฮกไกโด ญี่ปุ่น อยู่ในเขต Abashiri Quasi-National Park มีแม่น้ำเมมัมเบ็ตสึไหลลงสู่ทะเลสาบ และแม่น้ำอาบาชิริไหลผ่านทะเลสาบแล้วไหลออกไปอีก 7 กิโลเมตรจนออกสู่ทะเลโอค็อตสค์
ประวัติและการเกิด.
จากตัวอย่างชั้นดินที่เก็บจากก้นทะเลสาบ ทำให้ทราบว่าแอ่งทะเลสาบเกิดขึ้นเมื่อราว 20,000 ปีก่อนในช่วงสุดท้ายของการเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็ง จนเมื่อราว 6,000 ปีก่อน แม่น้ำอาบาชิริได้ไหลกัดเซาะพื้นก้นทะเลสาบ ในบริเวณรอบแม่น้ำเมมัมเบ็ตสึยังพบเครื่องมือโบราณตั้งแต่ยุคโจมง ในปัจจุบันแม่น้ำอาบาชิริถูกปรับให้ไหลตรงมากขึ้นเพื่อการชลประทาน ซึ่งทำให้เกิดปัญหาทะเลสาบเต็มไปด้วยโคลนตะกอนอย่างหนัก
การแข็งตัวและความเค็ม.
น้ำในทะเลสาบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งหนาเป็นเมตรตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเมษายน ในฤดูหนาวจะมีน้ำจากแม่น้ำไหลเข้าสู่ทะเลสาบน้อยลง ทำให้น้ำเค็มจากทะเลโอค็อตสค์ไหลทวนขึ้นมาในทะเลสาบ น้ำเค็มที่ไหลเอ่อเข้ามานี้ทำให้เกิดชั้นของน้ำที่มีคลอรีน 10,000 ppm อยู่ใต้ผิวทะเลสาบลงไป 10 เมตร
สัตว์ประจำถิ่น.
Delta smelt, Chum salmon และ Seema เป็นปลาที่นิยมในการตกปลา ใน พ.ศ. 2523 มีการจับปลาในทะเลสาบได้ 650 ตัน และยังมี Ice goby ("Leucopsarion petersi") ที่พบได้ในทะเลสาบเช่นกัน
คริสต์ทศวรรษ 1990

คริสต์ทศวรรษ 1990  เป็นทศวรรษที่เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 ถึง 31 ธันวาคม ค.ศ. 1999 เป็นทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 20 เป็นทศวรรษแรกที่ตามมาด้วยผลกระทบของการสิ้นสุดสงครามเย็น
แผ่นดินไหวในจังหวัดชวาตะวันตก พ.ศ. 2552

แผ่นดินไหวในจังหวัดชวาตะวันตก พ.ศ. 2552 เป็นแผ่นดินไหวขนาด 7.0 ตามมาตราขนาดโมเมนต์ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2552 เมื่อเวลา 14:55 น. ตามเวลาท้องถิ่น ในจังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 81 ราย บาดเจ็บมากกว่า 1,297 ราย และไร้ที่อยู่อาศัยกว่า 210,000 คน (รวมผู้ที่อาศัยในตาซิกมาลายามากกว่า 140,000 ราย) แผ่นดินไหวยังส่งผลถึงจาการ์ตา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ แต่ทำให้เกิดความเสียหายเพียงเล็กน้อย และถือเป็นแผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดตั้งแต่เหตุการณ์แผ่นดินไหวและสึนามิที่ปางันดารัน พ.ศ. 2549
สาเหตุ.
จุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวครั้งนี้ ตั้งอยู่บนรอยเลื่อนขนาดใหญ่ ระหว่างแผ่นเปลือกโลกอินโด-ออสเตรเลียซ้อนทับด้านล่างของแผ่นยูเรเชีย
แผ่นดินไหวอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นใกล้เคียงกัน เกิดหลังจากแผ่นดินไหวครั้งนี้ 5 วัน ในทะเลทางตอนใต้ของยกยาการ์ตา วัดแรงสั่นสะเทือนได้ 6.2 ริกเตอร์ ซึ่งถือว่าเป็นแผ่นดินไหวที่เกี่ยวเนื่องจากแผ่นดินไหวที่ชวาตะวันตกในครั้งนี้
ความเสียหาย.
อาคารสิ่งปลูกสร้างในเมืองบันดุงและตาซิกมาลายา เมืองที่อยู่ใกล้จุดเหนือศูนย์กลางแผ่นดินไหวมากที่สุด เกิดความเสียหาย และมีผู้บาดเจ็บมากกว่าร้อยคน บ้านเรือนและอาคารประมาณ 18,300 หลังมีความเสียหายเล็กน้อย และต่อมาก็ได้เพิ่มเป็นมากกว่า 87,000 หลัง
แรงสั่นสะเทือนยังไปไกลถึงจาการ์ตา เมืองหลวงของอินโดนีเซีย ทำให้มีการอพยพผู้คนออกจากอาคารสำนักงานและโรงแรมหลายแห่ง
และยังมีบ้านอย่างน้อย 11 หลังถูกดินถล่มทับในเมืองจีอันจูร์
พลเมืองประมาณ 37 คน ซึ่งรวมเด็ก 13 คนในจีกังกาเริง ได้รับผลกระทบจากดินถล่มที่เกิดจากแผ่นดินไหว และคาดว่าถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง พื้นที่ดังกล่าวกลายเป็นแหล่งพวกถ้ำมองที่แห่กันเข้ามาในพื้นที่เพื่อถ่ายรูปการทำลายล้างและเหยื่อ
นอกจากนี้มีโรงพยาบาลอย่างน้อย 1 แห่งถูกทำลายจากแรงสั่นสะเทือน
ผู้เสียชีวิต.
รายงานผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการจาก"เดอะจาการ์ตาโพสต์"เมื่อวันที่ 4 กันยายน
แผ่นดินไหวตาม.
ผู้อยู่อาศัยจำนวนมากไม่ยอมกลับเข้าที่อยู่อาศัยเนื่องจากกลัวว่าจะเกิดแผ่นดินไหวอีก
ความช่วยเหลือ.
ถนนบางสายได้รับการซ่อมแซมและปรับปรุงเรียบร้อยในวันที่ 4 กันยายน. ความช่วยเหลือก็มาถึงพื้นที่ประสบภัยเช่นเดียวกัน
หน่วยงานสุขภาพของบันดุงกล่าวว่าผู้ประสบภัยจากเหตุการณ์ครั้งนี้มีสิทธิในการเข้ารักษาพยาบาลฟรีอย่างน้อย 1 เดือน มีการส่งแพทย์เข้าประจำการเพื่อทำการรักษา 34 คนและนักศึกษาแพทย์อีก 52 คนใน 12 อำเภอของจังหวัด
ประชาชนที่ได้รับผลกระทบมากกว่า 25,000 คนได้อาศัยอยู่ในเต้นท์ที่พักชั่วคราว
จักรพรรดิสันตะปาปานิยม

จักรพรรดิสันตะปาปานิยม  คือแนวคิดที่ต้องการรวมอำนาจฝ่ายอาณาจักรให้เข้ากับ (หรือเหนือกว่า) อำนาจฝ่ายศาสนจักร โดยเฉพาะในแบบของการเชื่อมคริสตจักรกับฝ่ายรัฐบาล
“จักรพรรดิสันตะปาปานิยม” เป็นระบบการปกครองที่ตรงกันข้ามกับ “เทวาธิปไตย” ที่หมายถึงระบบการปกครองทางโลกและทางศาสนาที่มีนักบวชถืออำนาจเป็นประมุข
ประเทศที่ใช้ระบบจักรพรรดิสันตะปาปานิยมในปัจจุบันก็ได้แก่สหราชอาณาจักรที่พระมหากษัตริย์อังกฤษเป็นทั้งประมุขทางการปกครองบ้านเมืองและเป็นประมุขสูงสุดของคริสตจักรแห่งอังกฤษด้วยในขณะเดียวกัน
กางเขนไขว้

กางเขนไขว้ หรือ กางเขนนักบุญแอนดรูว์  เป็นภาษามุทราศาสตร์และธัชวิทยาที่เป็นเครื่องหมายกางเขนที่มีลักษณะคล้ายอักษร “X” ซึ่งเป็นลักษณะของกางเขนที่เชื่อกันว่าใช้ในการตรึงนักบุญแอนดรูว์
กางเขนไขว้ปรากฏบนธงชาติสกอตแลนด์, ธงชาติจาเมกา และในธง, ตราอาร์ม และ ตราประทับ และใช้ในเครื่องหมายจราจร
นอกจากนั้นแล้วทรงของกางเขนไขว้ก็ยังประยุกต์ไปต่างๆ เช่นที่ใช้บนธงกางเขนแห่งเบอร์กันดีที่ใช้โดยสเปนระหว่าง ค.ศ. 1506 จนถึง ค.ศ. 1701 สำหรับราชนาวี และจนกระทั่ง ค.ศ. 1843 สำหรับกองทัพบก
สัญลักษณ์ในคริสต์ศาสนา.
กางเขนไขว้ปรากฏบน “ธงนำกอง” (vexillum) ที่มักจะปรากฏเสมอบนเหรียญของจักรพรรดิคริสเตียนของจักรวรรดิโรมันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 แอนน์ โรส์พบบนเหรียญของจักรพรรดิคอนแสตนติอัสที่ 2, จักรพรรดิวาเล็นส, จักรพรรดิโจเวียน, จักรพรรดิกราชิอานัส, จักรพรรดิอาร์เคดิอัส และ จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 3 เป็นต้น ซึ่งเป็นเพียงเหรียญในที่สะสมโดยพิพิธภัณฑ์บริติชเท่านั้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และ 10 การใช้กางเขนไขว้ก็เริ่มนิยมกันอีกในคอนสแตนติโนเปิลเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของทวิโลกาธิปไตยหรืออำนาจการเป็นประมุขของทั้งทางโลกและทางศาสนา
สัญลักษณ์ในมุทราศาสตร์.
“กางเขนไขว้” ในมุทราศาสตร์เป็นเครื่องหมายที่มีลักษณะคล้ายอักษร “X”
แถบวาย (มุทราศาสตร์)

แถบวาย  เป็นภาษามุทราศาสตร์และธัชวิทยาที่เป็นเครื่องหมายเรขลักษณ์ที่มีลักษณะเหมือนอักษร “Y” เช่นในแถบขวางวายของธงชาติแอฟริกาใต้ 
นอกจากแถบวายมาตรฐานแล้วก็ยังมีแถบวายที่ประยุกต์เป็นรูปทรงต่างๆ ที่ได้แก่
จักรวรรดิคุปตะ

จักรวรรดิคุปตะ  เป็นจักรวรรดิอินเดียโบราณที่รุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 280 จนกระทั่งปี ค.ศ. 550 โดยมีอาณาบริเวณที่ครอบคลุมตางตอนเหนือและตอนกลางของอินเดียทั้งหมด และบังคลาเทศปัจจุบัน จักรวรรดิก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้าศรีคุปต์ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ปาฏลีบุตรที่ปัจจุบันคือปัฏนาทางตอนเหนือของรัฐพิหาร
ความรุ่งเรืองของจักรวรรดิภายใต้การนำของพระมหากษัตริย์ราชวงศ์คุปตะทำให้มีความเจริญในด้านวิทยาศาสตร์และศิลปะ ในด้านความเจริญทางด้านวัฒนธรรมนักประวัติศาสตร์จัดราชวงศ์คุปตะในระดับเดียวกับราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์ถัง และจักรวรรดิโรมัน สมัยจักรวรรดิคุปตะถือกันโดยนักวิชาการบางคนว่าเป็นยุคทองของอินเดียในด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี วิศวกรรม ศิลปะ วรรณคดี ตรรกศาสตร์ คณิตศาสตร์ ดาราศาสตร์ ศาสนา และปรัชญา
จักรวรรดิศุงคะ

จักรวรรดิศุงคะ  เป็นราชวงศ์มคธที่ปกครองทางตอนกลางเหนือและตะวันออกของอินเดีย และบางส่วนของทางตะวันตกเฉียงเหนือที่ปัจจุบันคือปากีสถานตั้งแต่ราว 185 ปีก่อนคริสต์ศักราชมาจนถึง 73 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิศุงคะก่อตั้งขึ้นหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโมริยะ เมืองหลวงตั้งอยู่ที่ปาตลีบุตร ต่อมาพระมหากษัตริย์เช่นพระเจ้าภคภัทระ (Bhagabhadra) ก็ทรงตั้งราชสำนักที่วิทิศา ระหว่างสมัยของจักรวรรดิศุงคะเป็นสมัยของการสงครามทั้งกับต่างประเทศและกับศัตรูภายในท้องถิ่น
เอลาม

เอลาม หรือ จักรวรรดิเอลาไมท์ (ลิเนียร์อีลาไมต์: "hatamti"; อักษรรูปลิ่มเอลาไมต์: #เปลี่ยนทาง haltamti; ซูเมอร์: #เปลี่ยนทาง elam; แอกแคด: #เปลี่ยนทาง elamtu; "ʿēlām"; "hūja") เป็นอารยธรรมโบราณที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบัน เอลามเป็นศูนย์กลางทางตะวันตกสุดและทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบันที่ครอบคลุมตั้งแต่ที่ลุ่มคูเซสสถาน (Khuzestan) และ จังหวัดอิลาม (Ilam Province) ที่เป็นต้นกำเนิดของคำว่า “เอลาม” ไปจนถึงจิรอฟท์ในจังหวัดเคอร์มาน (Kerman province) และเบอร์เนดในซาโบล (Zabol) และรวมทั้งบางส่วนเล็กน้อยของทางใต้ของอิรัก จักรวรรดิเอลาไมท์รุ่งเรืองอยู่ระหว่าง 2800 ปีจนถึง 550 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมโสโปเตเมียเอลามเป็นส่วนหนึ่งของเมืองในตะวันออกโบราณระหว่างยุคทองแดง (Chalcolithic) การเริ่มใช้บันทึกโดยตัวอักษรจากตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสต์ศักราชประจวบกับประวัติศาสตร์ของเมโสโปเตเมีย ในสมัยเอลาไมท์โบราณ (ยุคสัมริดตอนกลาง) เอลามประกอบด้วยกลุ่มราชอาณาจักรบนที่ราบสูงอิหร่านที่มีศูนย์กลางอยู่ที่อันชาน และจากราวศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราชศูนย์กลางก็ย้ายไปอยู่ที่ซูซา (Susa) บนที่ราบต่ำคูเซสสถาน วัฒนธรรมของเอลามมีบทบาทสำคัญในหมู่ชนกูเทียน (Gutian people) โดยเฉพาะในสมัยที่จักรวรรดิอคีเมนียะห์เข้ามาแทนที่และภาษาเอลาไมท์ยังคงใช้เป็นภาษาราชการ
ภาษาเอลาไมท์ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลภาษาใดๆ และดูเหมือนจะเป็นภาษาอิสระเช่นภาษาสุเมเรียน แต่นักค้นคว้าบางคนเชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งของภาษาเอลาโม-ดราวิเดียน (Elamo-Dravidian)
บิล อีแวนส์

วิลเลียม "บิล" จอห์น อีแวนส์ หรือ บิล อีแวนส์ นักเปียโนแจ๊สชาวอเมริกัน เป็นนักดนตรีแจ๊สคนสำคัญคนหนึ่งที่ได้รับการจารึกชื่อลงในหอเกียรติยศของนิตยสารดาวน์บีท แนวการเล่นของเขามีอิทธิพลต่อนักดนตรีแจ๊สรุ่นหลังเป็นจำนวนมาก 
บิล อีแวนส์ เคยเป็นสมาชิกของวงเซกซ์เท็ท (วงดนตรี 6 ชิ้น) ของไมล์ส เดวิสในช่วงที่ได้รับความนิยม โดยเป็นชาวผิวขาวเพียงคนเดียวในวง และร่วมบันทึกเสียงในอัลบั้ม "Kind of Blue" ที่มีชื่อเสียงในปี ค.ศ. 1959 เขาเป็นนักดนตรีแนวหน้าที่พัฒนาการเล่นในสไตล์โมดัลแจ๊ส เช่นเดียวกับไมล์ เดวิส
ในปี 1960 อีแวนส์ตั้งวงทริโอที่ประกอบด้วยเปียโน กลอง และดับเบิลเบส ใช้ชื่อว่า "บิล อีแวนส์ ทริโอ" มีสมาชิกผลัดเปลี่ยนกันหลายชุดจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี 1980
บิล อีแวนส์มีปัญหาเรื่องสุขภาพ เนื่องการใช้ยาเสพติด เขาเสพทั้งเฮโรอีนและโคเคน จนทำให้ร่างกายเสื่อมโทรมอย่างรวดเร็ว เขาเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 51 ปี ที่นิวยอร์ก ด้วยโรคไต โรคตับอักเสบ และอาการปอดบวม
ดอริส เลสซิง

ดอริส เมย์ เลสซิง  (22 ตุลาคม ค.ศ. 1919 – 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013) ดอริส เลสซิงเป็นนักเขียนคนสำคัญชาวอังกฤษผู้เกิดในเปอร์เชียผู้เขียนนวนิยายเช่น "The Grass is Singing" และ "The Golden Notebook".
ในปี ค.ศ. 2007 เลสซิงได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ราชสถาบันสวีเดน (Swedish Academy) บรรยายเลสซิงว่า “that epicist of the female experience, who with scepticism, fire and visionary power has subjected a divided civilisation to scrutiny” เลสซิงเป็นสตรีคนที่สิบเอ็ดที่ได้รับรางวัลโนเบลในประวัติศาสตร์ของรางวัลในรอบ 106 ปี และเป็นผู้มีอายุสูงสุดที่ได้รับรางวัลในสาขาวรรณกรรม
ประวัติ.
เลสซิงเกิดในเปอร์เซีย (อิหร่าน) เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1919 บิดาชื่อกัปตันอัลเฟรด เทย์เลอร์ และเอ็มมิลี มอด เทย์เลอร์ (สกุลเดิม แม็คเวห์) บิดาผู้เสียขาข้างหนึ่งระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งพบเอ็มมิลีผู้เป็นพยาบาลที่ Royal Free Hospital ที่ไปรักษาตัวจากการถูกตัดขาอยู่
อัลเฟรดและเอ็มมิลีย้ายไปเคร์มอนชอฮ์ (Kermanshah) ในอิหร่าน เพื่อไปรับหน้าที่เป็นเสมียนกับธนาคารหลวงแห่งเปอร์เซีย (Imperial Bank of Persia) เลสซิงถือกำเนิดที่นั่นในปี ค.ศ. 1919 หลังจากนั้นครอบครัวก็ย้ายไปยังอาณานิคมอังกฤษ โรดีเชียใต้ (Southern Rhodesia) (ซิมบับเวปัจจุบัน) ในปี ค.ศ. 1925 เพื่อไปทำฟาร์มข้าวโพด อัลเฟรดซื้อที่ดินราวหนึ่งพันเอเคอร์ เอ็มมิลีพยายามดำเนินชีวีตแบบเอ็ดเวิร์ดท่ามกลางสิ่งแวดล้อมในอาณานิคม ซึ่งก็ไม่ควรจะเป็นปัญหาถ้าเป็นครอบครัวที่มีฐานะดี แต่ครอบครัวเทย์เลอร์ไม่อยู่ในฐานะเช่นนั้น ฟาร์มที่ทำก็ไม่ประสบความสำเร็จและมิได้สร้างฐานะให้แก่ตามที่เทย์เลอร์หวัง
เลสซิงได้รับการศึกษาที่โรงเรียนคอนแวนต์โดมินิคันสำหรับสตรีที่ซอลสบรี (ปัจจุบันคือ กรุงฮาราเร) และออกจากโรงเรียนเมื่อมีอายุ 14 ปี หลังจากนั้นก็ทำการศึกษาด้วยตนเอง เลสซิงออกจากบ้านเมื่ออายุ 15 ปีไปทำงานเป็นผู้ช่วยพยาบาล ในช่วงเวลานี้เลสซิงก็เริ่มอ่านงานที่เกี่ยวกับการเมืองและสังคมวิทยาที่นายจ้างมอบให้อ่าน และเริ่มการเขียนในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ในปี ค.ศ. 1937 เลสซิงก็ย้ายกลับไปซอลสบรีเพื่อไปทำงานเป็นพนักงานโทรศัพท์ และไม่นานหลังจากนั้นก็สมรสกับแฟรงค์ วิสดอม และมีลูกด้วยกันสองคนก่อนที่จะหย่ากันในปี ค.ศ. 1943
หลังจากการหย่าร้างแล้วเลสซิงก็หันไปสนใจกับสมาคมหนังสือเล็ฟต์ (Left Book Club) ซึ่งเป็นสมาคมผู้ขายหนังสือเกี่ยวกับคอมมิวนิสต์ เลสซิงพบสามีคนต่อมาที่นั่น ก็อตต์ฟรีด เลสซิง (Gottfried Lessing) ไม่นานทั้งสองคนก็สมรสกันและมีลูกด้วยกันคนหนึ่ง แต่การแต่งงานก็มาสิ้นสุดด้วยการหย่าร้างในปี ค.ศ. 1949 ก็อตต์ฟรีด เลสซิงต่อมาเป็นทูตเยอรมนีตะวันออกประจำยูกันดา และถูกฆาตกรรมในปี ค.ศ. 1979 ระหว่างการปฏิวัติต่อต้านอีดี อามิน (Idi Amin)
เลสซิงเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ที่บ้านพักในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ขณะมีอายุได้ 94 ปี
กิล อีแวนส์

เอียน เออร์เนสต์ กิลมอร์ "กิล" อีแวนส์ หรือ กิล อีแวนส์ นักเปียโนแจ๊ส นักเรียบเรียงเสียงประสาน นักแต่งเพลง และหัวหน้าวงดนตรีชาวอเมริกัน เป็นนักดนตรีที่เคยร่วมงานกับไมล์ส เดวิส และร่วมพัฒนาดนตรีสไตล์คูลแจ๊ส โมดัลแจ๊ส ฟรีแจ๊ส และแจ๊สร็อก 
อีแวนส์เดิมชื่อ เอียน เออร์เนสต์ กิลมอร์ กรีน เกิดที่โทรอนโท ประเทศแคนาดา ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นอีแวนส์ ตามพ่อเลี้ยง และย้ายตามครอบครัวมาอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา แล้วย้ายไปทำงานที่นิวยอร์ก เป็นนักเรียบเรียงเสียงประสาน และได้ร่วมวงกับไมล์ เดวิส และเจอร์รี มัลลิแกน และทำงานอยู่เบื้องหลังผลงานชุดต่างๆ ของเดวิส รวมทั้งผลงานในนามของตัวเอง
กิล อีแวนส์ ได้รับคัดเลือกอยู่ในรายชื่อหอเกียรติยศของนิตยสารดาวน์บิทในปี ค.ศ. 1986 สองปีก่อนจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1988
วัดเสาธงหิน

วัดเสาธงหิน ตั้งอยู่ริมคลองอ้อมนนท์ ใกล้ท่าน้ำบางใหญ่เก่า ในท้องที่หมู่ที่ 1 บ้านคลองอ้อม ตำบลเสาธงหิน อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มีเนื้อที่ประมาณ 9 ไร่เศษ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย 
ประวัติ.
วัดเสาธงหิน เป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่ง มีมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี แต่เดิมเรียกว่า "วัดสัก" อาจเนื่องมาจากสถานที่ตั้งของวัดเดิมมีต้นสักและต้นยางอยู่มากในสมัยก่อน หลักฐานรายละเอียดของวัดสักยังหาไม่พบ เพียงแต่สันนิษฐานและคาดคะเนจากวัสดุก่อสร้างที่ยังพอมีเหลืออยู่ในขณะนี้และคำบอกเล่าจากผู้สูงอายุ เช่น พระประธานในพระอุโบสถหลังเก่าที่หล่อด้วยเนื้อชินเงินหมดทั้งองค์ พร้อมด้วยพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรก็หล่อแบบอย่างสมัยกรุงศรีอยุธยา ส่วนอุโบสถหลังเก่าก็เป็นเครื่องยืนยันอีกอย่างหนึ่งว่าเป็นวัดเก่าแก่จริง ๆ วัสดุต่าง ๆ ที่ใช้ในการก่อสร้าง เช่น อิฐก่อผนัง ชุกชี (ฐานพระประธาน) ก็ทำมาจากอิฐก้อนใหญ่เหมือนกันกับอิฐที่ใช้สร้างวัดวาอารามในสมัยกรุงศรีอยุธยา ส่วนผสมปูนที่ก่อสร้างหรือปูนที่ใช้ฉาบนั้นก็คงใช้ส่วนผสมต่าง ๆ ตามแบบช่างในสมัยกรุงศรีอยุธยา เครื่องประดับตกแต่งอุโบสถก็ใช้เครื่องใช้ถ้วยชามสมัยเก่าเป็นเครื่องประดับทั้งหน้าบรรณด้านหน้าและด้านหลัง
ตามคำบอกเล่าจากผู้เฒ่าผู้แก่สืบต่อกันมาจนกระทั่งถึงคุณยายยวง พินรอด อายุ 80 ปีเศษ ซึ่งตั้งบ้านเรือนอยู่ข้างวัด ได้มาทำบุญเป็นประจำ และผู้ใหญ่นวล บุญมี อายุ 80 ปีเศษ ชาวบ้านคลองศรีราษฏร์ อีกคนหนึ่งได้เล่าประวัติของวัดเสาธงหินว่า
ในขณะที่พระเจ้าตากได้เสด็จกรีธาทัพเพื่อกู้ชาติไทยจากพม่าข้าศึก ได้เสด็จนำทัพผ่านมาทางวัดสัก เมื่อทอดพระเนตรเห็นต้นสักจำนวนมากเป็นที่ร่มรื่น จึงรับสั่งให้หยุดทัพพักพลรบที่วัดสักแห่งนี้ เพื่อพักเอาแรงและรวบรวมกำลังพลจากที่ต่าง ๆ เพื่อออกรบ ไม่ว่าจะเป็นทัพของผู้ใดย่อมมีธงชัยประจำทัพหรือธงประจำตัวของแม่ทัพคนนั้น พระเจ้าตากก็เช่นเดียวกัน ได้รับสั่งให้ปักธงประจำทัพของพระองค์ลงบนกองทราย ณ ตำบลนั้น โดยให้หัวหมู่ทหารนำพลพรรคไปหาเอาหินก้อนใหญ่ ๆ มากองทัพเสาธงและล้อมรอบธงไว้มิให้ธงล้ม เพื่อเป็นเอกลักษณ์ของทัพและเป็นสัญลักษณ์จุดนัดหมายของทหาร แม่ทัพนายกองและไพร่พลทั้งหลายจึงพากันเรียกขานจุดนัดหมายนี้ว่า "เสาธงหิน" จากปากต่อปากเรียกกันมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงทุกวันนี้ ขณะที่ประทับอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้ทรงสังเกตเห็นว่าวัดสักนั้นมีสภาพชำรุดทรุดโทรมมาก องค์พระประธานก็ชำรุดจนแทบจะไม่เป็นองค์พระ เมื่อทรงเสร็จสิ้นการรบจึงคิดที่จะบูรณะซ่อมแซมเพื่อเป็นพุทธบูชา จึงมีรับสั่งให้ทหารเอกคู่พระทัยนามว่า อำดำดิ่ง เดินทางไปที่ตำบลกระจิว (ปัจจุบันอยู่ที่อำเภอภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) ซึ่งเป็นภูมิลำเนาภริยาของท่านมีนามว่า อำแดงสุก ให้รวบรวมกำลังคนและกำลังทรัพย์เท่าที่จะหาได้มาก่อสร้างวัดที่ชำรุดทรุดโทรมให้เป็นวัดใหม่ที่สมบูรณ์ พร้อมกับให้สร้างพระประธานและพระสาวกคือพระสารีบุตรและพระโมคคัลลานะขึ้นใหม่ด้วย เพื่อพระภิกษุสงฆ์จะได้ใช้ในกิจพระพุทธศาสนามาจนกระทั่งทุกวันนี้
ชาวบ้านที่อยู่แถววัดสักที่ร่วมอาสาออกรบไปในครั้งนั้น เมื่อเสร็จงานทัพกลับมาถึงบ้านแล้วก็ได้มาร่วมช่วยสร้างวัดและอุโบสถด้วยเพื่อเป็นอนุสรณ์ว่าครั้งหนึ่งที่แห่งนี้เคยเป็นจุดนัดหมายของกองทัพของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช หรือที่เรียกกันว่า "จุดหมายเสาธงหิน" รวมถึงชาวบ้านละแวกนั้นก็ได้มีส่วนร่วมสร้างและบูรณะ เรียกกันติดปากว่า "วัดเสาธงหิน" จนกระทั่งมีการจัดระบบปกครองทางการเมืองก็ให้ชื่อว่า "ตำบลเสาธงหิน" ส่วนวัดก็คงเรียกว่า "วัดเสาธงหิน" จากนั้นจนถึงปัจจุบัน
ผู้ที่ทราบประวัติของวัดสักหรือวัดเสาธงหินทั้งสองท่านที่กล่าวถึงข้างต้นนี้ได้ถึงแก่กรรมไปแล้วในราว พ.ศ. 2510
มาร์ธา เจฟเฟอร์สัน แรนโดล์ฟ

มาร์ธา เจฟเฟอร์สัน แรนโดล์ฟ  เป็นบุตรสาวของ โธมัส เจฟเฟอร์สัน ประธานาธิบดี คนที่ 3 ของ สหรัฐ เกิดเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1772 ที่ เมืองมอนติเซลโล เวอร์จิเนีย
ได้ขึ้นเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งเมื่อปี ค.ศ. 1801 แทนมารดาที่เสียชีวิตไปแล้วโดยเธอทำหน้าที่นี้ถึง 2 สมัยก่อนจะลงจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1809 และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1836 ขณะอายุได้ 64 ปี
ค่อม ชวนชื่น

ค่อม ชวนชื่น เป็นชื่อในวงการแสดงของ อาคม ปรีดากุล (5 มกราคม พ.ศ. 2501 – 30 เมษายน พ.ศ. 2564) เป็นนักแสดงตลกชาวไทย เริ่มเป็นที่รู้จักจากการเล่นตลกคาเฟ่ในคณะชวนชื่น และต่อมาได้แสดงภาพยนตร์ เช่น 7 ประจัญบานและแสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า เป็นต้น มักมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวคือการสบถคำด่า
ประวัติและครอบครัว.
อาคม ปรีดากุล เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2501 ที่ตำบลสวนกล้วย อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรนายวิทย์ ปรีดากุล บิดาเป็นลิเกและเป็นพี่ชายของนายชนะ ปรีดากุล (พ่อของ ยุ้ย ญาติเยอะ) อาคมเป็นนักแสดงตลกชาวไทย อดีตเคยเล่นลิเกในคณะพงศ์ศักดิ์ สวนศรี และเป็นอดีตสมาชิกตลกคณะชวนชื่น วงการบันเทิงมักจะเรียกติดปากว่า "น้าค่อม" ทั้งนี้ อาคมจบการศึกษาเพียงชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โดยไม่รู้หนังสือเลย แต่เขากลับเป็นคนที่มีความสามารถพิเศษเรื่องการจำบทได้อย่างแม่นยำ จากนั้นเขาประกอบอาชีพนักแสดงตลก
อาคม สมรสกับประภาศรี ปรีดากุล (ชื่อเล่น : เอ๋) เมื่อปลายปี พ.ศ. 2528 มีบุตร-ธิดา 3 คน คือ
สุขภาพและการเสียชีวิต.
เขาได้รับการวินิจฉัยเป็นโรคเบาหวาน ความดันโลหิตสูงและโรคหลอดเลือดสมอง เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2564 เขาตรวจพบว่าติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) หลังจากที่เมื่อวันที่ 7 เมษายน ถ่ายทำรายการ ฮอลลีวูดเกมไนท์ไทยแลนด์ ซูเปอร์แชมป์ ที่มี บอล เชิญยิ้ม และ แจ๊ส ชวนชื่น ร่วมถ่ายทำรายการด้วย และทั้งคู่เปิดเผยเมื่อวันที่ 10 เมษายนว่า จากนั้นเขาจึงพาสมาชิกครอบครัวไปตรวจหาเชื้อ ปรากฏว่าพบเขาติดเชื้อคนเดียว เขาจึงเข้ารักษาทันทีที่โรงพยาบาลวิภาราม ก่อนย้ายไปสถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ภายหลังจากที่อาการเริ่มทรุดลงหนักตั้งแต่วันที่ 18 เมษายน ซึ่งจากการย้ายโรงพยาบาลครั้งนี้ก่อให้เกิดกระแสในโลกออนไลน์ หลังมีคนใกล้ตัวออกมาโพสต์แสดงความเห็นใจและต้องการเปลี่ยนแพทย์ ทำให้เกิดข้อครหาเรื่องการเลือกปฏิบัติและอภิสิทธิ์ของผู้มีชื่อเสียง ภายหลังจากย้ายมาที่สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ อาการของเขาก็ยังไม่ดีขึ้น ต้องให้ออกซิเจนตลอดเวลา ฟอกไตเอาของเสียออกตลอด 24 ชั่วโมง และยังตรวจพบค่าเหลืองในตับพุ่งสูงมากกว่าคนปกติ และในวันที่ 20 เมษายน เชื้อไวรัสลงปอด จนกระทั่งวันที่ 29 เมษายน ณพัชรินทร์เผยว่า อาการของเขาทรุดหนักมากแม้แพทย์ทำการรักษาอย่างเต็มที่ และพบว่าอวัยวะร่างกายหลายอย่างล้มเหลว อาคมได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2564 เวลาประมาณ 07.28 น. ที่สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ ด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวซึ่งมาจากภาวะแทรกซ้อนของโรคโควิด-19 โดยญาติได้นำร่างกลับมาประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและฌาปนกิจศพทันทีในเวลา 15.00 น. ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร
ผลงานการแสดง.
ละครโทรทัศน์.
แบ่งตามปี 
พ.ศ. 2542
พ.ศ. 2544
พ.ศ. 2545
พ.ศ. 2546
พ.ศ. 2547
พ.ศ. 2548
พ.ศ. 2549
พ.ศ. 2550
พ.ศ. 2551
พ.ศ. 2552
พ.ศ. 2553
พ.ศ. 2554
พ.ศ. 2555
พ.ศ. 2556
พ.ศ. 2557
พ.ศ. 2558
พ.ศ. 2559
พ.ศ. 2560
พ.ศ. 2561
พ.ศ. 2562
พ.ศ. 2563
ผลงานอื่น.
ภายหลังการเสียชีวิตก็ได้คว้ารางวัล Cannes Lions Bronze Award ในหมวด Entertainment จากคานส์ ประเทศฝรั่งเศส
มนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

มนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  คือขบวนการทางปัญญาของยุโรปซึ่งเป็นตัวจักรสำคัญตัวหนึ่งของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่เริ่มขึ้นที่ฟลอเรนซ์ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ขบวนการมนุษยนิยมเริ่มขึ้นเมื่อผู้คงแก่เรียนชาวยุโรปเริ่มพบวรรณกรรมภาษาลาตินและกรีกกันขึ้นมาใหม่ ในระยะแรกนักมนุษยนิยมก็เพียงแต่เป็นปัญญาชนหรือครูที่สอนวรรณกรรมภาษาลาติน แต่เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 มนุษยนิยมก็พัฒนาขึ้นมาเป็นหลักสูตรการศึกษา — “หลักสูตรการศึกษามนุษยนิยม” (studia humanitatis) — ที่ประกอบด้วยการศึกษาไวยากรณ์, วาทศาสตร์, ปรัชญาจริยธรรม, กวีนิพนธ์ และประวัติศาสตร์ จากงานที่เขียนโดยผู้ประพันธ์เป็นภาษาลาตินและกรีก
นักมนุษยนิยมมักจะเป็นปฏิปักษ์ต่อขบวนการปรัชญาที่นิยมกันก่อนหน้านั้นที่เรียกว่าอัสสมาจารย์นิยม (Scholasticism) ซึ่งเป็น “ผู้ร่ำเรียน” (schoolmen) ของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในอิตาลี, ปารีส, ออกซฟอร์ด และอื่น ๆ การศึกษาของกลุ่มอัสสมาจารย์นิยมพัฒนามาจากความสัมพันธ์กับวิทยาศาสตร์และปรัชญาของกรีกโบราณและอาหรับยุคกลาง ตัวอย่างของผู้นำในกลุ่มนี้ก็ได้แก่ทอมัส อควีนาสผู้ที่พยายามสังเคราะห์ปรัชญาของอริสโตเติลในบริบทของลัทธิคาทอลิก แต่แตกต่างจากหลักของมนุษยนิยมเรอเนสซองซ์ก็ตรงที่นักอัสสมาจารย์นิยมมิได้พึ่งวรรณกรรม หรือ ตำราประวัติศาสตร์จากสมัยกรีกโรมันเท่ากันกับเมื่อมาถึงสมัยมนุษยนิยมเรอเนสซองซ์ การกลับมาพบและกลับมาให้ความสนใจกับวรรณกรรม และ ตำราประวัติศาสตร์, วาทศิลป์ และ เทวปรัชญาที่ยังไม่ได้รับการศึกษาโดยนักปรัชญาอัสสมาจารย์นิยม ทำให้มนุษยนิยมเรอเนสซองซ์เปลี่ยนแนวทางทางวัฒนธรรมและทางปรัชญาของยุโรปอย่างสิ้นเชิง ทางด้านปรัชญานักมนุษยนิยมเรอเนสซองซ์มักจะเน้นบทเขียนของเพลโต ที่บางชิ้นนำกลับมาจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่เริ่มเสื่อมโทรมลงเป็นครั้งแรก และให้ความสนใจน้อยกว่าในปรัชญาของอริสโตเติลที่ได้รับการศึกษาอย่างลึกซึ้งแล้วโดยนักอัสสมาจารย์นิยมในระหว่างยุคกลางตอนกลางแล้ว
กีฬาเกียร์สัมพันธ์

กีฬาเกียร์สัมพันธ์ หรือ เกียร์เกมส์ เป็นการจัดการแข่งขันกีฬาของนิสิต นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์จากทุกสถาบันทั่วประเทศไทย ซึ่งจัดโดยสหพันธ์นิสิตนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์แห่งประเทศไทย (สนวท.) และมีสถาบันต่างๆหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพจัดงาน
ประวัติและความเป็นมา.
การแข่งขันกีฬาในหมู่คณะวิศวกรรมศาสตร์นั้นแต่เดิมเรียกว่า "กีฬา 8 เกียร์" (8 Gear) หมายถึงการแข่งขันกีฬาระหว่างสถาบันการศึกษาที่ทำการสอนในสาขาวิศวกรรมศาสตร์ มีอยู่ด้วยกัน 8 สถาบันโดยมีวัตถุประสงค์คือ ต้องการเสริมสร้างความสัมพันธ์กันระหว่างนิสิตนักศึกษา ในสาขาวิศวกรรมศาสตร์จากทุกสถาบัน ซึ่งก่อให้เกิดผลคือ
ดังนั้นพอจะกล่าวได้ว่า กีฬา 8 เกียร์ กำเนิดขึ้นเพื่อก่อให้เกิดความสามัคคีในหมู่วิชาการของชาติตั้งแต่ยังศึกษาอยู่นั้นเอง และก่อให้เกิดการรู้จัก เข้าใจกันของวิศวกรต่างสถาบัน ซึ่งเป็นผลดีในอนาคตในการร่วมมือกันทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ เริ่มแรกของการแข่งขันกีฬานี้ สมาชิกที่เข้าร่วมการแข่งขันมีไม่ครบ 8 สถาบันจึงยังไม่เรียกว่าเกียร์ 8 สถาบัน ซึ่งในระยะบุกเบิกนั้นมีเพียง 4 สถาบันเท่านั้น อันได้แก่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น และมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
และในระยะต่อมาก็มีสถาบันการศึกษาที่เปิดสอนสาขาวิศวกรรมศาสตร์เพิ่มอีก 4 แห่งและส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันด้วย ทำให้การแข่งขันกีฬา8เกียร์สมบูรณ์ขึ้นและเรียกว่า กีฬา 8 เกียร์ มาโดยตลอด ซึ่งสถาบันการศึกษาที่เปิดสอนสาขาวิศวกรรมศาสตร์เพิ่มอีก 4 แห่งได้แก่ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า ทั้ง 3 วิทยาเขต คือวิทยาเขตธนบุรี วิทยาเขตลาดกระบัง และวิทยาเขตพระนครเหนือ(ในสมัยนั้นยังคงเป็นสถาบันเดียวกันอยู่) จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการแข่งขันกีฬา 8 เกียร์อย่างสมบูรณ์
โดยสรุปแล้วสถาบันการศึกษาที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬา 8 เกียร์ ทั้ง 8 สถาบันมีดังนี้
ในระยะต่อมาเมื่อมีความต้องการทางด้านวิศวกรรมศาสตร์เพิ่มมากขึ้น จึงทำให้สถาบันอื่นๆ ได้เริ่มเปิดทำการสอนในสาขาวิศวกรรมศาสตร์ ทำให้ในระยะเวลาต่อมาก็มีสถาบันเพิ่มมากขึ้น ยังผลให้มีเกียร์เพิ่มมากขึ้น และมีความต้องการจะเข้าร่วมในการแข่งขันกีฬาดังกล่าว ทำให้รูปแบบของกีฬา 8 เกียร์ เปลี่ยนไปกลายเป็น”กีฬาเกียร์สัมพันธ์” โดยมีสถาบันทีมีอยู่เดิมซึ่งอาจเปลี่ยนแปลงชื่อไปบ้างและสถาบันใหม่ที่เข้ามาใหม่ ปัจจุบัน มีมหาวิทยาลัยที่เข้าร่วมทั้งหมด 31 มหาวิทยาลัย
สถาบันที่เข้าร่วม.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
การจัดการแข่งขัน.
สำหรับการแข่งขันกีฬา 8 เกียร์ (8 Gear) นั้น จัดมาทั้งหมด 14 ครั้ง ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นชื่อกีฬาเกียร์สัมพันธ์ เนื่องจากมีสถาบันเข้าร่วมมากยิ่งขึ้น โดยที่ผ่านมาได้มีสถาบันต่างๆเป็นเจ้าภาพจัดงาน ดังนี้
ไอยวริญท์ โอสถานนท์

ฌาร์ม โอสถานนท์ ชื่อเล่น ฌาร์ม (เกิดวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2530) เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย ก้าวสู่วงการบันเทิงด้วยตำแหน่ง มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2549 และ 2 รางวัลพิเศษ ได้แก่ ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน และ รักษ์ความเป็นไทย นอกจากนี้ฌาร์มเคยเป็นนักกีฬากระโดดไกลของโรงเรียน และนักกอล์ฟเยาวชนของสมาคมกอล์ฟแห่งประเทศไทยที่ถูกจัดอันดับนักกอล์ฟเยาวชนเป็นลำดับที่ 9 จากสมาคมกอล์ฟแห่งประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2545 อีกด้วย 
ในการประกวดนางงามจักรวาล ฌาร์ม โอสถานนท์ สามารถผ่านเข้ารอบ 20 คนสุดท้ายในการประกวด มิสยูนิเวิร์ส 2006 ที่จัดขึ้น ณ ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา
เสาแบบคลาสสิก

เสาแบบคลาสสิก  เป็นลักษณะเสาโบราณของสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก แต่ละแบบแยกจากกันได้โดยรูปทรง ลักษณะสัดส่วน และรายละเอียดของลักษณะของเสาที่ใช้ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นต้นมา นักทฤษฎีสถาปัตยกรรมแบ่งแยกเสาแบบคลาสสิกออกเป็นห้ากลุ่ม แต่ละกลุ่มก็จะมีลักษณะของเสาที่แตกต่างกันที่ประกอบด้วยหน้ากระดานทับหลัง (architrave), แถบตกแต่ง (frieze) และบัวคอร์นิซ 
การสร้างเสาแต่ละแบบก็ต่างกันออไปตั้งแต่เสาที่มีลักษณะอ้วนตันและปราศจากการตกแต่ง ไปจนเสาที่เพรียวและเต็มไปด้วยการตกแต่งอย่างงดงาม ที่แบ่งออกเป็น: เสาแบบทัสกัน (โรมัน), เสาแบบดอริก (กรีกและโรมัน), เสาแบบไอออนิก (กรีกและโรมัน), เสาแบบคอรินเทียน (กรีกและโรมัน) และเสาแบบคอมโพซิต (โรมัน) ในสมัยโบราณจะมีเพียงสามแบบ คือ ดอริก ไอออนิก และคอรินเทียนที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยชาวกรีก ต่อมาชาวโรมันก็เพิ่มเสาทัสกันซึ่งเป็นแบบที่เรียบง่ายกว่าดอริก และแบบคอมโพซิตซึ่งมีการตกแต่งมากกว่าคอรินเทียน
คอลัมน์แบ่งออกเป็นสามส่วน: ลำตัวเสา (shaft) ฐานล่าง และ หัวเสา สิ่งก่อสร้างคลาสสิกจะมีองค์ประกอบตามแนวนอนที่รองรับด้วยเสาที่เป็นคานที่เรียกว่า เอนทาเบลเชอร์ (entablature) ซึ่งแบ่งออกเป็นสามส่วน: หน้ากระดานทับหลัง (architrave), แถบลายตกแต่ง (frieze) และบัวคอร์นิซ ความแตกต่างของเสาแบบคลาสสิกทราบได้จากลักษณะของหัวเสาที่ใช้ที่จะมีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันออกไป
เสาทั้งต้นและคานประกอบด้วยองค์ประกอบต่าง ๆ ตั้งแต่ฐานใต้เสา (stylobate) ซึ่งเป็นแป้นแบนที่เป็นที่ตั้งของเสาบนฐานพลินท์ (plinth) ซึ่งอาจจะเป็นสี่เหลี่ยมหรือวงกลมก็ได้ เป็นส่วนล่างสุดของฐาน ส่วนที่เหลือก็อาจจะตกแต่งด้วยบัว เช่นบัวมน (torus) หรือบัวเว้า (scotia) ที่แยกจากกันด้วยสันร่องเว้า (fillet หรือ band)
บนฐานก็จะเป็นลำต้นเสา (shaft) ที่ตั้งตามแนวดิ่ง ที่จะมีลักษณะเป็นแท่งกลมทั้งยาวและเพรียว ลำเสาบางทีก็จะมีการบากตกแต่งเป็นร่องตามแนวดิ่ง (fluting) ลำเสาตอนล่างจะใหญ่กว่าตอนบน ความแคบลงจะเริ่มตั้งแต่ขึ้นไปได้ราวหนึ่งในสามของเสา ที่ทำให้เสาดูเพรียวขึ้นกว่าความเป็นจริง
หัวเสา (capital) จะตั้งอยู่บนลำต้นเสาที่มีหน้าที่รับน้ำหนักที่กระจายลงมาบนคานลงมายังลำเสา แต่โดยทั่วไปแล้วหัวเสาจะเป็นสิ่งตกแต่งเพื่อความงดงาม หัวเสาที่ง่ายที่สุดคือหัวเสาแบบดอริกที่แบ่งออกเป็นสามส่วน คอเสา (necking) คือส่วนที่ต่อจากลำต้นเสา แต่แยกด้วยบัวหงายหัวเสา (echinus) อยู่เหนือคอเสาที่เป็นแป้นกลมที่โป่งออกมาไปเพื่อไปรับกับแป้นหัวเสา (abacus) ที่อาจจะเป็นสี่เหลี่ยมหรือวงกลมก็ได้ที่รองรับคาน
เฉิน เหม่ย์หลิง

เฉิน เหม่ย์หลิง (#เปลี่ยนทาง , "ฉั่น เหมย์เหล่ง" ; ; โรมาจิ: "かねこ チャンメイリン") หรือชื่อในการแสดง ; อังกฤษ: Agnes Chan ; ทับศัพท์: "แอกเนส ชาน" นักร้อง, นักเขียนความเรียง ชาวฮ่องกง มีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยการร้องเพลงและเล่นกีตาร์สไตล์โฟล์ก โดยเฉพาะเพลงของโจนี มิตเชล และมีชื่อเสียงโด่งดังทั้งในฮ่องกง ญี่ปุ่น และหลายประเทศในเอเชีย รวมทั้งประเทศไทย
เฉิน เหม่ย์หลิง สมรสกับผู้จัดการส่วนตัวชาวญี่ปุ่นและเดินทางไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด จนจบปริญญาเอกด้านการศึกษา ปัจจุบันเธอเป็นอาจารย์อาคันตุกะของมหาวิทยาลัยเมจิโระ (目白大学) ประเทศญี่ปุ่น และมหาวิทยาลัยฮ่องกงแบบติสต์ (香港浸會大學) เธอได้รับเลือกเป็นทูตขององค์การยูนิเซฟ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 และร่วมทำงานกับคณะกรรมการยูนิเซฟญี่ปุ่น
ลูกครึ่ง

ลูกครึ่ง หมายถึงลูกที่เกิดจากพ่อแม่ที่เป็นคนต่างชาติกัน คำว่าลูกครึ่งในประเทศไทย ไม่แน่ชัดว่าใช้ครั้งแรกเมื่อไหร่ ไม่พบในกฎหมายตราสามดวง และคาดว่าคงเริ่มใช้หลังรัชกาลที่ 4 ในสมัยอยุธยา ลูกครึ่งเกิดจากพ่อค้าฝรั่งในเมืองไทย และที่อพยพมาจากต่างประเทศ มีลูกหลานที่เป็นไพร่ในกรม เช่น กรมฝรั่งแม่นปืน เป็นต้น คนไทยสมัยนั้นไม่รู้สึกว่าลูกครึ่งแตกต่างจากไพร่ฟ้าทั่วไป จึงยังไม่เรียกคนเหล่านั้นว่าลูกครึ่ง จนเมื่อลูกครึ่งฝรั่งมีความแตกต่างขึ้นมา คือไม่ถูกเกณฑ์แรงงาน หรือไม่ใช่ไพร่เพราะมีกฎหมายฝรั่งคุ้มครองตามสิทธิสภาพนอกอาณาเขต อีกทั้งยังแต่งกายและมีวิถีชีวิตแบบฝรั่ง แต่จำนวนลูกครึ่งก็ยังมีไม่มากนัก ส่วนลูกครึ่งไทยจีนจะเรียกเป็นลูกชิ้นเสียมากกว่า
ในยุคใหม่ ลูกครึ่งโดยมากเกิดจากพ่อหรือแม่ชาวต่างชาติที่เข้ามาอยู่อาศัยหรือทำงานในประเทศไทย หรือเมื่อพวกเขาไปศึกษาต่อในต่างประเทศ มีรายงานว่าในปี พ.ศ. 2528 มีจำนวนลูกครึ่งในประเทศไทยประมาณ 7,000 คน คนรุ่นหลังนี้เป็นที่นิยมมากขึ้นในสังคม จนลูกครึ่งกลับมาเป็นที่นิยม เพราะอุตสาหกรรมบันเทิง ที่พวกเขาสามารถพูดภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว กับหน้าตาที่มีส่วนผสมแบบตะวันตก เช่น สีผิวอ่อน/ขาว ตาใหญ่และมีสีแตกต่าง รูปร่างสูง โดยเป็นที่สนใจสำหรับสังคมไทย โดยเฉพาะในสังคมวัยรุ่นที่เป็นที่นิยม ศิลปินลูกครึ่ง ที่โด่งดังอาทิเช่น วิโอเลต วอเทียร์, นาตาลี เดวิส, มาช่า วัฒนพานิช, ทาทา ยัง, คัทลียา แมคอินทอช, แอน ทองประสม, อารยา เอ ฮาร์เก็ต, ศรีริต้า เจนเซ่น, พอลล่า เทเลอร์, มาริโอ้ เมาเร่อ, อุรัสยา เสปอร์บันด์, ณเดชน์ คูกิมิยะ, อเล็กซ์ เรนเดลล์, ราณี แคมเปน เป็นต้น
สโรชา วิริยะเมตตากุล

สโรชา วิริยะเมตตากุล (นามสกุลเดิม : ตันจรารักษ์) ชื่อเล่น บัว เกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2530 เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นบุตรของนายวีระศักดิ์ และ นางเกตน์นิภา ตันจรารักษ์ เป็นน้องสาวของกวี ตันจรารักษ์ นักร้องและนักแสดงชาวไทย เธอมีเชื้อสายจีน มอญ ไทย นับถือศาสนาพุทธ
ประวัติ.
เธอมีพี่ชาย 3 คน เธอเป็นน้องสาวของ กวี ตันจรารักษ์ หรือ บีม D2B หรือที่รู้จักเธอจากบทบาท จูน ในภาพยนตร์เรื่อง ม.3 ปี 4 เรารักนาย รวมถึงผลงานละครและซิทคอมอีกมากมาย นอกจากนี้เธอก็ยังผ่านการประกวด BB&GG Contest 2003 จนได้ที่ 1 ระดับประเทศ
การศึกษาประถมการศึกษาปีที่ 1 - มัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนเซนต์โยเซฟบางนา มัธยมศึกษาปีที่ 4-6 โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว จบการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่คณะศิลปศาสตร์ เอกจิตวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และมีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่อง ม.3 ปี 4 เรารักนาย รับบท จูน 
ปัจจุบันเธอได้ผันตัวเป็นบิวตี้บล็อกเกอร์ในยูทูบในชื่อ Updo By Buablink ซึ่งมียอดคนติดตามถึง 6 แสนผู้ใช้ในปัจจุบัน (ข้อมูล ณ วันที่ 15 ธันวาคม 2564)
ชีวิตส่วนตัว.
เธอสมรสกับ นายพิพัทธ์ วิริยะเมตตากุล ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลวิภาวดี เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2555 ที่โรงแรมพลาซ่า แอทธินี มีบุตรชายด้วยกัน 2 คน ได้แก่ น้องวายุและน้องวาตะ เกิดเมื่อวันที่ 12 พ.ศ. 2561 ( ปี) เป็นฝาแฝดชายที่เกิดจากวิธีการทำเด็กหลอดแก้ว หรือ IVF
โคราชรายวัน คนอีสาน

โคราชรายวัน คนอีสาน เป็นหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นราย 3 วัน เสนอข่าวทั่วไปในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ของ บริษัท ยืนหยัดชัดเจน จำกัด มี สุนทร จันทร์รังสี เป็นผู้บุกเบิก และมี รังสิต จันทร์รังสี บรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา ออกวางตลาดทุกวันอังคารและวันศุกร์
ในอดีตใช้ชื่อ โคราชรายวัน เป็นหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นที่ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2517 นำเสนอข่าวการเมือง เศรษฐกิจ สังคม โดยเน้นกลุ่มเป้าหมายเป็นชาวจังหวัดนครราชสีมาเป็นหลัก และวางแผงจำหน่ายในจังหวัดนครราชสีมา ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นรายสัปดาห์ในเวลาต่อมา 
ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2550 โคราชรายวันได้รายงานข่าวและขยายตลาดออกมายังจังหวัดต่างๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ อุดรธานี, ขอนแก่น, ชัยภูมิ, บุรีรัมย์, สุรินทร์, ศรีสะเกษ, อุบลราชธานี และอำนาจเจริญ ภายใต้ชื่อ “โคราชรายวัน ฉบับเลือกตั้งอีสาน 50”
หลังจากนั้น เมื่อมีการเลือกตั้งขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น(อปท.) ในจังหวัดต่างๆ จึงปรับชื่อใหม่เป็น “โคราชรายวัน คนอีสาน” เป็นหนังสือพิมพ์ราย 3 วัน นำเสนอข่าวการเมืองการปกครอง เศรษฐกิจ สิ่งแวดล้อม สุขภาพ กีฬา ภาพยนตร์ บันเทิง และท่องเที่ยว โดยเริ่มตั้งแต่ฉบับวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2551 จนถึงปัจจุบัน 
โคราชรายวัน คนอีสาน เป็นสมาชิกสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ และ เครือข่ายบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้รับรางวัลชมเชย หนังสือพิมพ์ส่งเสริมจริยธรรมวิชาชีพดีเด่น พ.ศ. 2551 ประเภทหนังสือพิมพ์ราย 3 วัน จากสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ
เนื้อหา.
มีจำนวนหน้าทั้งสิ้น 12 หน้า โดยมีรายละเอียดดังนี้ (สำรวจในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552)
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา (สกศ.)  เป็นส่วนราชการระดับกรม สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ มีหน้าที่ในการเสนอนโยบาย แผน และมาตรฐานการศึกษาของชาติที่บูรณาการศาสนา ศิลปะ วัฒนธรรมและการกีฬากับการศึกษาทุกระดับ การเสนอนโบายและแผนสนับสนุนทรัพยากรเพื่อการศึกษา และการประเมินผลการจัดการศึกษา
ประวัติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา ก่อตั้งแรกในชื่อ สำนักงานสภาการศึกษาแห่งชาติ มีจุดเริ่มต้นมาจากแนวความคิดการจัดตั้ง สำนักงานสภามหาวิทยาลัยแห่งชาติเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 ในรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม โดยมีความมุ่งหวังที่จะพัฒนามหาวิทยาลัยให้เป็นสถาบันผลิตบัณฑิตให้ความรู้ความสามารถในวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง ต่อมาในปี พ.ศ. 2501 ในรัฐบาลของจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้จัดตั้ง สภาการศึกษาแห่งชาติ ขึ้นแทน โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นประธานสภาการศึกษาแห่งชาติ 
ในปี พ.ศ. 2515 คณะปฏิวัติได้จัดตั้งทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐและสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนขึ้น จึงมีการกำหนดหน้าที่และแบ่งส่วนราชการที่เกี่ยวข้องใหม่ และได้เปลี่ยนชื่อ สำนักงานสภาการศึกษาแห่งชาติ เป็น สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ ในสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี โดยให้มีหน้าที่สำคัญในงานด้านนโยบายและแผนการศึกษาทุกระดับ
ต่อมามีการปฏิรูประบบราชการในปี พ.ศ. 2545 ส่งผลให้มีการปรับโครงสร้างและอำนาจหน้าที่ของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ โดยมีการเปลี่ยนชื่อเป็น สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา แล้วโอนมาสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ มาจนถึงปัจจุบัน
หน่วยงานในสังกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา มีหน่วยงานในสังกัด 10 หน่วยงาน ได้แก่
หน่วยงานตามกฏกระทรวง
หน่วยงานภายในสำนักงาน
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน หรือ สพฐ. (OBEC) เป็นสำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน มีเลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานเป็นหัวหน้าส่วนราชการและขึ้นตรงต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ โดยมีหน้าที่รับผิดชอบการจัดการศึกษาในระดับพื้นฐานตั้งแต่ระดับปฐมวัย จนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยแบ่งออกเป็น 3 ระดับ
ประวัติ.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 43 ได้บัญญัติสิทธิและเสรีภาพด้านการศึกษาของปวงชนชาวไทยไว้ว่า "บุคคลย่อมมีสิทธิเสมอกันในการรับการศึกษาขั้นพื้นฐานไม่น้อยกว่าสิบสองปีที่รัฐจะต้องจัดให้อย่างทั่วถึงและมีคุณภาพโดยไม่เก็บค่าใช้จ่าย" และในบทเฉพาะกาลมาตรา 335 (3) ได้กำหนดให้รัฐธรรมนูญประกาศใช้ ดังนั้น รัฐจะต้องดำเนินการตามที่รัฐธรรมนูญบัญญัติไว้และต้องเตรียมการให้พร้อมที่จะจัดการศึกษาขั้นพื้นฐาน 12 ปี อย่างทั่วถึง มีคุณภาพ โดยไม่เก็บค่าใช้จ่าย
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 ซึ่งถือเป็นกฎหมายการศึกษาฉบับแรกของไทยที่กำหนดแนวทางการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานให้แก่ประชาชนชาวไทยให้สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญกล่าวคือ มาตรา 10 ระบุว่า " การจัดการศึกษาต้องจัดให้บุคคลมีสิทธิและโอกาสเสมอกันในการรับการศึกษาขั้นพื้นฐานไม่น้อยกว่า 12 ปี ต้องจัดให้ทั่วถึงและมีคุณภาพโดยไม่เก็บค่าใช้จ่าย"
เพื่อเป็นการตอบสนองตามเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 และพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ กรมสามัญศึกษา และกรมวิชาการ จึงเป็นหน่วยงานที่จะต้องมารวมกันเป็นสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน มีหน้าที่จัดการศึกษาขั้นพื้นฐาน 12 ปี
หน่วยงานในสังกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน มีหน่วยงานส่วนกลางประจำภูมิภาคต่าง ๆ ทั่วประเทศ ได้แก่ เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา จำนวน 183 เขตพื้นที่การศึกษา เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา จำนวน 62 เขตพื้นที่การศึกษา และหน่วยงานส่วนกลาง จำนวน 20 หน่วยงาน
ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออิตาลีตอนใต้

ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออิตาลีตอนใต้  การพิชิตอิตาลีตอนใต้ของนอร์มันเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ที่เป็นการต่อสู้ที่เกิดขึ้นหลายครั้งโดยผู้เข้าร่วมหลายฝ่าย ที่ต่างก็ได้ดินแตนมาเป็นของตน จนกระทั่งต่อมาเท่านั้นบริเวณนี้จึงได้รวมตัวกันเป็นราชอาณาจักรซิซิลีที่ไม่แต่จะประกอบด้วยเกาะซิซิลีแต่รวมทั้งดินแดนหนึ่งในสามของทางตอนใต้ของคาบสมุทรอิตาลี (ยกเว้นเบเนเวนโตที่ยึดได้สองครั้ง) และกลุ่มเกาะมอลตา และบางส่วนของแอฟริกาเหนือ
ภายในห้าสิบปีหลังจากที่นอร์มันได้รับชัยชนะ ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวนอร์มันก็ตามมาตั้งเมืองตั้งกลุ่มการปกครองขึ้นทางตอนใต้ของคาบสมุทรอิตาลี
การพิชิตดินแดนอิตาลีแตกต่างจากการพิชิตอังกฤษในปี ค.ศ. 1066 ที่ใช้เวลาเพียงสองสามปีในยุทธการที่รู้แพ้รู้ชนะกันอย่างเด็ดขาด แต่การพิชิตอิตาลีเป็นกระบวนการที่ใช้เวลาหลายสิบปี ในยุทธการที่เกิดขึ้นหลายครั้ง และในจำนวนนั้นก็มีเพียงสองสามครั้งเท่านั้นที่การแพ้การชนะเป็นไปอย่างเด็ดขาด นอกจากนั้นแล้วดินแดนต่างๆ ที่ได้มาในอิตาลีก็เป็นดินแดนที่เป็นอิสระต่อกัน ที่ต่อมาจึงได้มารวมกันเป็นปึกเป็นแผ่น เมื่อเทียบการพิชิตอังกฤษก็จะเป็นการพิชิตที่ปราศจากการวางแผนล่วงหน้า และเป็นไปอย่างไม่มีระบบ แต่ผลสุดท้ายก็เป็นการพิชิตที่ถาวรเช่นกัน