pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
โยเซพุส

โยเซฟ เบน มาติตยาฮู (ค.ศ. 37 – ราว ค.ศ. 100) เปลี่ยนชื่อเป็น โยเซฟพุส  หลังจากที่ได้เป็นพลเมืองโรมัน เป็นนักประวัติศาสตร์และนักเขียนพิทักษ์ปรัชญา (apologist) ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 
โยเซพุสมาจากครอบครัวที่เป็นนักบวชและราชวงศ์ ผู้รอดมาได้จากการทำลายเมืองเยรูซาเลมโดยโรมันในปี ค.ศ. 70 และมาบันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น งานของโยเซพุสเป็นงานสำคัญที่ทำให้เข้าใจถึงเบื้องหลังของศาสนายูดาห์ในคริสต์ศตวรรษที่ 1
โยเซพุสเป็นคนสำคัญของโลกของจักรวรรดิโรมันในด้านความรู้ที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมของชาวยิวและชาวยิว โดยเฉพาะในสมัยที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความตึงเครียดระหว่างสองฝ่าย โยเซพุสเป็นผู้ที่เคร่งครัดในการปฏิบัติตามประเพณีของชาวยิวอย่างสม่ำเสมอตลอดมา และทั้งสรรเสริญศาสนายูดาห์และพยายามให้การศึกษาและความเข้าใจแก่ผู้มิใช่ชาวยิว โยเซพุสมีความเชื่อมั่นในความคล้ายคลึงระหว่างศาสนายูดาห์กับปรัชญาของวัฒนธรรมกรีก-โรมัน และพยายามให้การศึกษาต่อบุคคลทั่วไปว่าศาสนายูดาห์เป็นศาสนาที่มีรากฐานมานานและเป็นศาสนาที่มีวัฒนธรรม หลักปรัชญา และความศรัทธา โยเซพุสคงจะต้องเป็นผู้ที่มีความสำคัญพอตัวเพราะยูซีเบียสกล่าวว่าโยเซพุสมีอนุสาวรีย์อยู่ในกรุงโรม
งานชิ้นสำคัญสองชิ้นของโยเซพุสคือ "สงครามยิว" ที่เขียนราวปี ค.ศ. 75 และ "ประวัติศาสตร์ของชาวยิว" ที่เขียนราวปี ค.ศ. 94 "สงครามยิว" เป็นหนังสือที่เกี่ยวกับการปฏิวัติของชาวยิวระหว่างปี ค.ศ. 66 ถึงปี ค.ศ. 70 ในการต่อต้านอำนาจของจักรวรรดิโรมัน ส่วน "ประวัติศาสตร์ของชาวยิว" เป็นหนังสือที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ที่เขียนจากทัศนคติของชาวยิว งานเขียนทั้งสองชิ้นเป็นงานเขียนที่มีค่าที่ทำให้เข้าใจถึงศาสนายูดาห์ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 และเบื้องหลังของศาสนาคริสต์ยุคแรก
ซุเอโตนิอุส

กาอิอุส ซุเอโตนิอุส ตรังกวิลลุส (ราว ค.ศ. 69/ค.ศ. 75 – หลัง ค.ศ. 130) เป็นขุนนางโรมัน (eques) และนักประวัติศาสตร์ระหว่างสมัยจักรวรรดิโรมัน งานชิ้นสำคัญของซุเอโตนิอุสคือ "ว่าด้วยชีวิตของเหล่าไกซาร์" (De Vita Caesarvm) ซึ่งเป็นงานเขียนเกี่ยวกับชีวประวัติในยุทธการของประมุขโรมัน 12 พระองค์ตั้งแต่จูเลียส ซีซาร์ ไปจนถึงจักรพรรดิดอมิติอานุส งานเขียนอื่นเป็นงานเขียนเกี่ยวกับชีวิตประจำวันในกรุงโรม, การเมือง, สุนทรพจน์ และชีวิตของนักเขียนที่มีชื่อเสียงที่รวมทั้งกวี นักประวัติศาสตร์ และนักภาษาศาสตร์ บางส่วนของหนังสือเหล่านี้ยังคงตกทอดมาจนถึงปัจจุบันนี้ แต่อีกหลายเล่มก็สูญหายไป
แอร์เรียน

แอร์เรียนแห่งนิโคเมเดีย , ลูกิอุส ฟลาวิอุส อาร์ริอานุส  หรือ อาร์เรียโนส (ราว ค.ศ. 86 – หลังจาก ค.ศ. 146) เป็นนักประวัติศาสตร์ ข้าราชการ นักการทหาร นักปรัชญาชาวโรมันเชื้อสายกรีกของกรีกในสมัยโรมันและไบแซนไทน์ แอร์เรียนก็เช่นเดียวกับนักเขียนอื่นในสมัยโซฟิสติกที่ 2 (Second Sophistic) ที่เขียนโดยใช้ภาษากรีกแอตทิกา (Attic Greek) งานเขียนของแอร์เรียนเป็นงานเขียนตามปรัชญาของเอพิกทีทัส (Epictetus) ที่รวมทั้ง "การเดินทัพของอเล็กซานเดอร์" (Anabasis Alexandri) ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับรายละเอียดในการการรณรงค์ของอเล็กซานเดอร์มหาราช และ "อินดิกา" (Indica) ที่บรรยายการเดินทางของเนอาร์คัส (Nearchus) จากอินเดียติดตามการพิชิตของอเล็กซานเดอร์ และงานเขียนสั้น ๆ อื่น ๆ งานเขียนของแอร์เรียนถือกันว่าเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับรายละเอียดการรณรงค์ของอเล็กซานเดอร์มหาราชและเป็นผู้ริเริ่มการเขียนประวัติศาสตร์จากมุมมองของการยุทธการคนแรกคนหนึ่ง
แอร์เรียนเป็นคนละคนกับผู้นำทางการทหารและนักเขียนชาวเอเธนส์ชื่อคเซโนพอน  จากคริสต์ศตวรรษที่ 4 ที่เขียนหนังสือชื่อเดียวกันคือ "การเดินทัพ" (Anabasis)
ปลูตาร์โคส

ปลูตาร์โคส (ราว ค.ศ. 46 – ราว ค.ศ. 120) หรือรู้จักในชื่อภาษาอังกฤษว่า พลูทาร์ก  และในชื่อภาษาโรมันซึ่งเขาได้ใช้เมื่อกลายมาเป็นพลเมืองโรมันคือ ลูกิอุส เม็สตริอุส ปลูตาร์คุส (;) เป็นนักประวัติศาสตร์ นักเขียนชีวประวัติ นักเขียนบทความ และนักปรัชญาเพลโตชาวชาวโรมันเชื้อสายกรีกผู้เป็นผู้เชี่ยวชาญในการเขียนชีวประวัติและสาขาวิชาต่าง ๆ
งานเขียนที่สำคัญของปลูตาร์โคสก็คือ "ชีวิตของชาวกรีกและโรมันชนชั้นขุนนาง" (Parallel Lives) และ "โมราเลีย" (Moralia) ปลูตาร์โคสเกิดในครอบครัวจากตระกูลสูงในเคโรเนียที่อยู่ทางตะวันออกของเดลฟีราว 20 ไมล์
ชีวิตเบื้องต้น.
ปลูตาร์โคสเกิดราวปี ค.ศ. 46 ในเมืองเล็ก ๆ ชื่อไครอเนอา  ในบริเวณที่เรียกว่าโบยอตีอา  ในกรีซ ชื่อของพ่ออาจจะเป็นนีการ์คุสที่สันนิษฐานจากการตั้งชื่อตามธรรมเนียมกรีกที่ตั้งชื่อข้ามชั่วคน ครอบครัวมีฐานะดี ปู่ของปลูตาร์โคสชื่อลัมปรีอัสตามที่บันทึกใน "โมราเลีย" ปลูตาร์โคสกล่าวถึงพี่น้องชายตีมอนและลัมปรีอัสหลายครั้งในบทความที่เขียน และเมื่อกล่าวถึงตีมอนก็เป็นกล่าวถึงด้วยความรัก ในปี ค.ศ. 1624 รุอาลดุส (Rualdus) กล่าวในงานเขียน "ชีวิตของปลูตาร์โคส" ว่ามีภรรยาชื่อตีมอกเซนาจากหลักฐานงานเขียนของปลูตาร์โคสเอง ที่เป็นจดหมายที่เขียนถึงภรรยาขอร้องไม่ให้เศร้าโศกจนเกินควรจากการสูญเสียลูกสาวคนโตสองคนที่คนหนึ่งชื่อตีมอกเซนาเช่นเดียวกับแม่ สิ่งที่น่าสนใจในจดหมายฉบับนี้คือนัยยะที่ปลูตาร์โคสกล่าวถึงความเชื่อในเรื่องการกลับชาติมาเกิด (reincarnation)
จำนวนลูกชายของปลูตาร์โคสไม่เป็นที่ทราบ แต่ลูกชายสองคนในจำนวนนั้น คือ เอาโตบูลุสและปลูตาร์โคส (ชื่อเดียวกับพ่อ) ได้รับการกล่าวถึงบ่อยครั้ง ปลูตาร์โคสเขียนอุทิศให้ลูกสองคนนี้ในศาสตรนิพนธ์เกี่ยวกับบทสนทนาไทมีอัสของเพลโต เมื่อเอาโตบูลุสแต่งงาน ปลูตาร์โคสก็กล่าวถึงในบทเขียน "เทเบิลทอล์ก" อีกบุคคลหนึ่งที่ได้รับการกล่าวถึงคือโซกลารุสซึ่งกล่าวถึงที่เป็นนัยยะว่าเป็นลูก แต่ก็ระบุเป็นที่แน่นอนไม่ได้ ศาสตรนิพนธ์ที่เกี่ยวกับปัญหาเกี่ยวกับการแต่งงานซึ่งกล่าวถึงยูริดิซี (Eurydice) และป็อลลิอานุส (Pollianus) ก็ดูเหมือนจะพูดว่าเป็นผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัว แต่ก็สรุปไม่ได้ว่าเป็นลูกสาวหรือไม่
ปลูตาร์โคสศึกษาคณิตศาสตร์และปรัชญาที่สถาบันเพลโต (Platonic Academy) แห่งเอเธนส์ภายใต้การดูแลของแอมโมเนียสแห่งเอเธนส์ (Ammonius of Athens) ระหว่างปี ค.ศ. 66 ถึงปี ค.ศ. 67 เขามีเพื่อนผู้มีอิทธิพลหลายคนที่รวมทั้งกวินตุส ซอซิอุส แซแนกิโอ (Qvintvs Sosivs Senecio) และกาอิอุส มินิกิอุส ฟุนดานุส (Gaivs Minicivs Fvndanvs) ทั้งสองเป็นสมาชิกวุฒิสภาคนสำคัญที่ปลูตาร์โคสอุทิศงานบางชิ้นให้ต่อมา ปลูตาร์โคสเดินทางอย่างกว้างไกลในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนที่รวมทั้งกรีซตอนกลาง, สปาร์ตา, คอรินท์, เปตรา, ซาร์ดีส, อเล็กซานเดรีย และไปยังโรมสองครั้ง
เมื่อได้เป็นพลเมืองโรมันปลูตาร์โคสก็เปลี่ยนชื่อเป็น "ลูกิอุส แม็สตริอุส ปลูตาร์คุส" โดยมีกงสุลลูกิอุส แม็สตริอุส โฟลรุส (Lvcivs Mestrivs Florvs) เป็นผู้รับรองที่ปลูตาร์โคสใช้เป็นแหล่งข้อมูลในหนังสือ "ชีวิตของออโท"
ไมเซิน

ไมเซิน (อังกฤษ: Meissen, Sorbian: Mišno; Latin: Misena, Misnia, Misnensium) เป็นเมืองหนึ่ง ใกล้นครเดรสเดิน ในรัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี 
เมืองไมเซิน ตั้งอยู่ห่างออกไป 25 กิโลเมตร ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเดรสเดนซึ่งเมืองหลวงของสหพันธรัฐแซกโซนี มีประชากรประมาณ 30,000 คน เมืองไมเซนในปัจจุบันเป็นเมืองขนาดเล็ก แต่มีความสำคัญ เนื่องจากเป็นที่ตั้งของโรงงานผลิตภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน ปราสาทอัลเบรชท์สบูร์ก วิหารโกธิคไมเซน และโบสถ์เฟราเอนไมเซน
ประวัติ.
เมืองไมเซิน เป็นที่รู้จักกันในฐานะจุดเริ่มต้นของรัฐซัคเซิน มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ถึงการตั้งรกรากของกลุ่มมิสนีกลุ่มแรกในบริเวณนี้ที่เมืองไมเซนตั้งแต่ยุคสลาวิก ต่อมาในปี ค.ศ. 929จึงได้ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ์เยอรมนี ซึ่งตรงกับยุคของกษัตริย์เฮนรี นักล่า เป็นผู้ปกครองจักรวรรดิ์เยอรมนีในขณะนั้น
ต่อมาในปี ค.ศ. 968 ได้มีการจัดตั้งมุขมณฑลไมเซินขึ้น มีมุขนายกเป็นประมุขฝ่ายศาสนจักร และศาสนจักรมีบทบาทสำคัญต่อเมืองจนกระทั่งในปี ค.ศ. 1559 ได้เกิดการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ โดยความสนับสนุนของเจ้าผู้ครองสหพันธรัฐแซกโซนี (Elector) เป็นเหตุให้มุขมณฑลไมเซินถูกยกเลิกไปเมือปี ค.ศ. 1581 แต่กระนั้นระบบมุขมณฑลของโรมันคาทอลิกในรัฐซัคเซิน ได้จัดตั้งขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1921 ณ เมืองเดรสเดิน และคงอยู่มาจนปัจจุบัน
การปกครองโดยระบบขุนนางในไมเซิน ได้เริ่มในปี ค.ศ 968 เช่นกัน โดยเมืองไมเซน มีฐานะเป็นเมืองหลวง มีประชนชนกว่า 1,000 ครัวเรือนตั้งรกรากอยู่ในเขตใจกลางเมือง ต่อมาในปี ค.ศ. 1018เมืองไมเซนถูกมอบให้เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโปแลนด์ และได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนีอีกครั้งในปี ค.ศ. 1332
วิหารไมเซิน เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1260 บนเนินเขาเดียวกันกับปราสาทอัลเบรชท์สบูร์ก และด้วยข้อจำกัดเรือ่งสถานที่ ทำให้วิหารไมเซิน เป็นหนึ่งในวิหารที่เล็กที่สุดในยุโรป
ในยุคสมัยฮิตเลอร์ปกครองเยอรมัน ไมเซน เป็นอีกเมืองที่มีค่ายกักกันเชลยศึกที่นี่ โดยมีชื่อว่าค่ายกักกันโฟลสเซนเบอรก
ภูมิประเทศ.
เมืองไมเซิน ตั้งอยู่บนริมฝั่งแม่น้ำเอลเบ อยู่ห่างจากเดรสเดิน เมืองหลวงของรัฐซัคเซิน ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 25 กิโลเมตร และห่างจากเมืองไลพ์ซิกไปทางทิศตะวันออก ประมาณ 100 กิโลเมตร เมืองไมเซนตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 95 เมตร
เมืองไมเซน ประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังนี้ เมืองเก่า โพลสเซน เคิลลน์ เควสเทนเบอรก ทรีบิซทาลและบุซบาด โบห์นิทซ์ สปาร์ ทซาเซนดอร์ฟ เลอร์คา นีเดอร์แฟห์เร่ ไทซ-ลา โคลสเทอร์เฮาเซอร์ วิงวิทซ์ โปรซวิทซ์ และ ร๊อตเทวิทซ์
มุฮัมมัด มุตะวัลลี อัชชะอ์รอวี

มุฮัมมัด มุตะวัลลี อัชชะอ์รอวี  หรือที่รู้จักกันในชื่อ เชคชะอ์รอวี มีชีวิตในช่วงปี พ.ศ. 2464-2541 เป็นนักอธิบายกุรอานที่มีชื่อเสียงในยุคใหม่ มีความสามารถอธิบายกุรอานโดยใช้สำนวนที่เข้าใจง่าย และเป็นผู้มีความอุตสาหะยิ่งยวดในการเผยแผ่ศาสนาอิสลาม เกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2464 ณ หมู่บ้านดากอดูส เมืองมิตฆ็อม จังหวัดดากอลียะฮ์ ประเทศอียิปต์ จบการศึกษาคณะอักษรศาสตร์อาหรับจากมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร เมื่อปี พ.ศ. 2484
ท่านได้รับยกย่องให้เป็น "นักเทศนาแห่งศตวรรษ" อีกทั้งเป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่ไม่ใช่ชาวซาอุดีอาระเบีย ที่ได้รับเกียรติให้ให้โอวาท (คุตบะฮ์) ณ ทุ่งอารอฟัต ระหว่างพิธีฮัจญ์
ยุทธการที่เอลส์บรี

ยุทธการที่เอลส์บรี  เป็นยุทธการในสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 1 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1642 ที่โฮลแมนสบริดจ์ใกล้เมืองเอลส์บรีในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายนิยมกษัตริย์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ที่นำโดยเจ้าชายรูเพิร์ตแห่งไรน์ กับกองทัพฝ่ายรัฐสภา ฝ่ายหลังเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะแม้ว่าจะมีกำลังทหารน้อยกว่าอีกฝ่ายหนึ่งเป็นจำนวนมาก
อีซาแบล อาจานี

อีซาแบล ยัสมีน อาจานี  นักร้องและนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงในคริสต์ทศวรรษ 1980 เคยได้รับรางวัลซีซาร์ 4 ครั้ง จากเรื่อง "Possession" (ค.ศ. 1981), "L'Été meutrier" (ค.ศ. 1983), "Camille Claudel" (ค.ศ. 1989) และ "La Reine Margot" (ค.ศ. 1995) และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 2 ครั้งจากเรื่อง "The Story of Adèle H." (ค.ศ. 1975) และ "Camille Claudel" (ค.ศ. 1988) นอกจากนี้ยังเคยได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองกาน เทศกาลภาพยนตร์นิวยอร์ก และเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน
อีซาแบล อาจานี เกิดในย่านเฌินวีลีเย (Gennevilliers) ใกล้กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส บิดามีเชื้อสายตุรกีและแอลจีเรีย ส่วนมารดาเป็นชาวเยอรมัน เธอสามารถพูดได้ทั้งภาษาเยอรมัน ฝรั่งเศส และอังกฤษ เธอเริ่มเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 14 ปี จากภาพยนตร์เรื่อง "Le Petit bougnat " ในปี ค.ศ. 1970 และเริ่มมีชื่อเสียงจากบทนำในภาพยนตร์ "The Story of Adèle H." ของฟร็องซัว ทรูว์โฟ ในปี ค.ศ. 1975 ที่ทำให้เธอได้เข้าชิงรางวัลออสการ์
ในปี ค.ศ. 1989 เธอได้รับการคัดเลือกจากนิตยสารพีเพิล ให้เป็นหนึ่งใน 50 ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก
ราชอาณาจักรไซปรัส

ราชอาณาจักรไซปรัส  เป็นอาณาจักรครูเสด (Crusader kingdom) ที่ตั้งอยู่บนเกาะไซปรัสที่รุ่งเรืองในสมัยกลางและปลายสมัยกลางระหว่าง ค.ศ. 1192 จนถึง ค.ศ. 1489 โดยการปกครองโดยราชวงศ์ลูซีย็อง (House of Lusignan)
ประวัติ.
ไซปรัสถูกพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ พิชิตในปี ค.ศ. 1191 ในสงครามครูเสดครั้งที่ 3 จากไอแซ็ค คอมเนนัสแห่งไซปรัสผู้เป็นข้าหลวงท้องถิ่นที่ประกาศตนเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ หลังจากทรงได้ไซปรัสมาแล้วพระเจ้าริชาร์ดก็ทรงขายให้แก่อัศวินเทมพลาร์ผู้ขายต่อให้กับกีแห่งลูซีย็อง พระมหากษัตริย์เยรูซาเลมในปี ค.ศ. 1192 เมื่อพระเจ้าริชาร์ดทรงประสบความล้มเหลวในการทำสงครามครูเสดและกีแห่งลูซิยอง (Guy of Lusignan) ถูกปลดจากการเป็นกษัตริย์ของราชอาณาจักรของพระมเหสีผู้สิ้นพระชนม์ไปแล้ว อัลมาริคที่ 1 แห่งไซปรัส (Amalric I of Cyprus) ขึ้นครองไซปรัสต่อมา 
ประชากรกลุ่มน้อยที่เป็นโรมันคาทอลิกส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานตามเมืองชายฝั่งทะเลเช่นฟามากัสตัส และในแผ่นดินลึกเข้าไปเช่นนิโคเซียที่ถือกันว่าเป็นเมืองหลวง โรมันคาทอลิกเป็นฝ่ายมีอำนาจ ขณะที่ชาวกรีกตั้งถิ่นฐานตามชนบทซึ่งคล้ายกับสภาวะในราชอาณาจักรเยรูซาเลม อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และไซปรัสออร์ทอดอกซ์ที่มีอัครมุขนายกอิสระที่ไม่ขึ้นต่อผู้ใดได้รับอนุญาตให้อยู่บนเกาะแต่ก็ได้รับการกีดกันจากโรมันคาทอลิกเช่นในการเป็นเจ้าของทรัพย์สิน
จักรพรรดิก็อมมอดุส

จักรพรรดิก็อมมอดุส (;31 สิงหาคม ค.ศ. 161 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 192) เป็นจักรพรรดิโรมันที่ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 176 ถึง ค.ศ. 192 พระองค์ทรงครองราชย์ร่วมกับจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส พระราชบิดาของพระองค์ตั้งแต่ ค.ศ. 176 จนจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 180 และหลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงครองราชย์เพียงลำพังจนกระทั่งพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ รัชสมัยของพระองค์มักถูกมองว่าเป็นจุดสิ้นสุดของยุคทองแห่งสันติภาพในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิโรมันที่เรียกว่า สันติภาพโรมัน
จักรพรรดิมักซิมิอานุส

จักรพรรดิมักซิมิอานุส ประสูติเมื่อค.ศ. 250 ครองราชย์ร่วมกับจักรพรรดิดิออเกลติอานุสแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออกเมื่อปี ค.ศ. 305 ขณะพระชนม์ได้ 55 พรรษา หลังจากครองราชย์ร่วมกันได้เพียง 2 ปี จักรพรรดิไดโอคลีเชียนก็สวรรคตในปีค.ศ. 308 จักรพรรดิแม็กซิเมียนจึงทรงครองราชย์แต่เพียงพระองค์เดียวแต่ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปีก็สวรรคตในปีค.ศ. 310 ขณะพระชนม์ได้ 60 พรรษา ที่มาร์แซย์ ประเทศฝรั่งเศส
อาทิตย์ ตั้งสวัสดิ์รัตน์

อาทิตย์ ตั้งสวัสดิ์รัตน์ (เกิด 15 ตุลาคม พ.ศ. 2521) ชื่อเล่น ริว มีชื่อจริงว่า รัฐตะ อัศวรัฐ หรือที่รู้จักกันในชื่อ อาทิตย์ ริว เป็นนักแสดง นักร้อง และนายแบบชาวไทย มีผลงานที่สร้างชื่อเช่น วัยร้ายไฮสคูล และ วัยร้ายเฟรชชี่ เป็นต้น
ประวัติ.
อาทิตย์ ตั้งสวัสดิ์รัตน์ เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2521 เป็นบุตรของกมลรัตน์ รองเมือง สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต อาทิตย์มีบุตรทั้งหมด 3 คนโดยไม่ได้จดทะเบียนสมรส โดยมีลูกชาย 2 คนกับภรรยาคนแรก คือภีม (เกิด พ.ศ. 2546) และเภา (เกิด พ.ศ. 2547) หลังจากเลิกร้างกันไปจึงมาอยู่กับภรรยาคนที่สอง มีลูกสาวชื่อลิงก์ (เกิด พ.ศ. 2551) ปลายปี พ.ศ. 2556 เขาออกมาให้ข่าว ว่าเตรียมที่จะสมรสกับภรรยาคนที่สาม
ประสบอุบัติเหตุ.
เมื่อเวลาประมาณ 01.00 นาฬิกา ของวันที่ 12 ตุลาคม 2554 นายรัฐตะ อัศวรัฐ หรือ ริว อาทิตย์ ตั้งสวัสดิ์รัตน์ อดีตนักแสดง 
ประสบอุบัติเหตุขับรถยนต์บีเอ็มดับบลิวพลิกคว่ำพุ่งชนต้นไม้จนหมดสติ บริเวณถนนริมทะเล หมู่ 5 ต.ขนอม อ.ขนอม จ.นครศรีธรรมราช โชคดีชาวบ้านละแวกนั้นเข้ามาช่วยเหลือ และนำตัวออกจากรถได้ทันก่อนไฟจะลุกลามทั่วรถยนต์ และนำส่งโรงพยาบาลสิชลได้ทัน
ทั้งนี้ ริว อาทิตย์ มีอาการบวมช้ำทั้งร่างกาย กระดูกไหปลาร้าด้านขวา ไหล่หลุด แพทย์สามารถช่วยเหลือจนพ้นขีดอันตราย
ริว อาทิตย์ ได้เดินทางมาพบแม่ที่อยู่ อ.ขนอม จ.นครศรีธรรมราช เพื่อจะฉลองวันเกิดของตนเองในวันที่ 15 ตุลาคม 2554 โดยในช่วงก่อนเกิดเหตุ ริว อาทิตย์ได้ขับรถยนต์ออกจากบ้านของแม่ เพื่อกลับที่พักในรีสอร์ทแห่งหนึ่ง แต่ระหว่างทางมาประสบอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำ
ผลงาน.
มิวสิกวิดีโอ.
 ออนไลน์
จักรพรรดิคอนสตันไทน์ที่ 2

จักรพรรดิคอนสตันไทน์ที่ 2 เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราช และ พระนางฟาอัสตา ประสูติเมื่อปีค.ศ. 316 ปีค.ศ. 317พระชนม์เพียง 1 พรรษาก็ทรงครองจักรวรรดิโรมันร่วมกับพระราชบิดาทรงครองราชย์ร่วม
กับพระราชบิดานานถึง 20 ปีก่อนที่จักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราช จะสวรรคตในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 337และทรงครองจักรวรรดิร่วม
กับจักรพรรดิคอนสแตนเชียสที่ 2พระราชอนุชา และ จักรพรรดิคอนสแตนส์ ก่อนจะสวรคตในปีค.ศ. 340 ขณะพระชนม์เพียง 24 พรรษา
หวังเจาจวิน หญิงงามผู้พลิกแผ่นดิน

หวังเจาจวิน หญิงงามผู้พลิกแผ่นดิน  เป็นภาพยนตร์จีนชุดที่ออกอากาศเมื่อปี ค.ศ. 2005และในประเทศไทยออกอากาศทางโมเดิร์นไนน์ ทีวี ทุกวันจันทร์-พุธ เวลา 15.30-16.30น.เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ถึงวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 และ STG Multimedia ได้รับลิขสิทธิ์ให้จัดจำหน่ายแต่เพียงผู้เดียวใน ประเทศไทยโดยเนื้อเรื่องของภาพยนตร์จีนชุดนี้เล่าถึงประวัติและวีรกรรมความกล้าหาญในการไปเป็นมเหสีของกษัตริย์ซ่งหนูของหวังเจาจวิน(หยาง มี่) 1 ใน 4 หญิงงามของจีน
แขวงสี่แยกมหานาค

สี่แยกมหานาค เป็นเขตการปกครองระดับแขวงหนึ่งในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีถนนพิษณุโลกเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองกับแขวงสวนจิตรลดา มีชื่อเสียงเป็นย่านการค้าทางเรือที่สำคัญมาแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องจากมีการขุดคลองผดุงกรุงเกษมขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2394 เพื่อขยับขยายพระนคร
ประวัติศาสตร์.
แขวงสี่แยกมหานาคเป็นแขวงที่ตั้งของคลองมหานาค ซึ่งเป็นคลองขุดคลองมหานาคเป็นคลองขุดที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โปรดเกล้าฯ ให้ขุดขึ้นใน พ.ศ. 2326 ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดสงครามอานัมสยามยุทธ โปรดเกล้าฯ ให้ขุดตัดผ่านกับคลองแสนแสบที่เพิ่งขุดขึ้น จึงมีลักษณะเหมือนสี่แยก
และยังมีเรื่องเล่าอีกว่าชื่อสี่แยกมหานาค มีที่มาจากการที่แม่นาคพระโขนงอาละวาดขยายตัวให้ใหญ่ และพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็ยังเคยเสด็จทอดพระเนตรด้วย
แขวงสี่แยกมหานาค ยังเป็นที่ตั้งของตลาดมหานาค ตลาดค้าส่งผลไม้ขนาดใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณทางเดินทางเข้าคลองมหานาค เปิดขายทุกวันโดยไม่มีวันหยุด และมีความคึกคักอย่างยิ่งโดยเฉพาะช่วงเวลากลางคืน นอกจากนี้ยังเคยเป็นที่ตั้งของโรงภาพยนตร์ปารีสและแอมบาสเดอร์อีกด้วย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
แขวงสี่แยกมหานาคตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเขตดุสิต มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
บ่วงหงส์

บ่วงหงส์ เป็นนวนิยายของ กิ่งฉัตร หรือ ปาริฉัตร ศาลิคุปต์ ซึ่งเป็นภาคต่อจาก ตามรักคืนใจ ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์มาแล้วถึง 3 ครั้ง ด้วยกัน
การสร้างเป็นละครโทรทัศน์.
ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2541 สุรางค์ เปรมปรีดิ์ ผู้ถือลิขสิทธิ์นวนิยาย มอบทีมผลิตดาราวิดีโอ บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล กำกับการแสดงโดย จรูญ ธรรมศิลป์ นำแสดงโดย จอห์น รัตนเวโรจน์, บุษกร พรวรรณะศิริเวช, ลิขิต เอกมงคล, วีรยุทธ รสโอชา, สรารัตน์ หรุ่มเรืองวงศ์ เริ่มออกอากาศปี พ.ศ. 2541 ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ครั้งที่สองปี พ.ศ. 2552 โดยบริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด บทโทรทัศน์โดย ภาวิต กำกับการแสดงโดย วัชรา สังข์สุวรรณ นำแสดงโดย วีรภาพ สุภาพไพบูลย์, เขมนิจ จามิกรณ์, กุลณัฐ กุลปรียาวัฒน์, เอกรัตน์ สารสุข, อานัส ฬาพานิช โดยเริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 20 พฤษภาคม - 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
และนำกลับมาสร้างใหม่อีกครั้งในปี พ.ศ. 2560 ผลิตโดยบริษัท ถนัดละคร จำกัด บทโทรทัศน์ ศุภวรรณ ทองขลิบ, เหมือนฝัน ขาวเหนือ, ศันสนีย์ ดุลยธนบดี กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์ นำแสดงโดย จิรายุ ตั้งศรีสุข, คิมเบอร์ลี่ แอน เทียมศิริ, น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์ โดยฉบับนี้เป็นภาคต่อของ ตามรักคืนใจ เมื่อปี พ.ศ. 2558 เนื่องจากมีตัวละครหลัก สีหนาท (นายสิงห์) ณเดชน์ คูกิมิยะ, นารา (หนูนา) นิษฐา จิรยั่งยืน, ราม (น้าราม) ธนากร โปษยานนท์ และขนิษฐา (คุณน้อง) เดียร์น่า ฟลีโป ปรากฏตัวในเรื่อง โดยเริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2560 - 24 เมษายน พ.ศ. 2560 ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
แสงระวี อัศวรักษ์

แสงระวี อัศวรักษ์ หรือ แสงระวี กรศรี (ชื่อเล่น: จุ๋ม) เป็นมิสไทยแลนด์เวิลด์ประจำปี พ.ศ. 2529 ซึ่งเป็นปีที่มีการกระชากมงกุฎกลางเวที จากนั้นได้เป็นศิลปินและได้ทำเพลงภายใต้สังกัด คีตา เรคคอร์ดส
ประวัติ.
แสงระวี อัศวรักษ์ (จุ๋ม) เกิดวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2511 ที่ โรงพยาบาลราชวีถี เป็นมิสไทยแลนด์เวิลด์ประจำปี พ.ศ. 2529 ซึ่งเป็นปีที่มีการกระชากมงกุฎกลางเวที และได้เป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดมิสเวิลด์ ปี 1986 ที่ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ตกรอบแรกหลังจากนั้น แสงระวี ได้รับการติดต่อจากค่ายเพลงคีตา เรคคอร์ดส ให้มาร้องเพลงออกอัลบั้ม
ซึ่งการออกอัลบั้มชุดแรกนั้น ประสบความสำเร็จอย่างมากโดยมีเพลงดังอย่าง แมงมุม, แม่มด ฯลฯ โดยช่วงก่อนและระหว่างเป็นนักร้องเธอได้มีโฆษณาและงานละครออกมามากมาย
แสงระวี อัศวรักษ์ ตัดสินใจหยุดรับงานแสดงในทุก ๆ ด้านและอำลาวงการบันเทิงไปในช่วงปลายปี พ.ศ. 2536 หลังจากประสบความสำเร็จ ในฐานะนักแสดง และนักร้อง
ด้านชีวิตส่วนตัว แสงระวีสมรสแล้ว ปัจจุบันมีบุตรชาย 1 คน ปัจจุบันกำลังศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยที่ประเทศสหรัฐอเมริกา
ซาร์อะเลคเซย์ที่ 1 แห่งรัสเซีย

ซาร์อะเลคเซย์ มีไฮล์โลวิช (19 มีนาคม [ตามปฎิทินเก่า: 9 มีนาคม] ค.ศ. 1676 – 8 กุมภาพันธ์ [ตามปฎิทินเก่า: 29 มกราคม] ค.ศ. 1676) เป็นซาร์แห่งรัสเซีย ตั้งแต่ปี 1645 จนกระทั่งสวรรคตในปี 1676 สมัยนี้มีสงครามกับโปแลนด์และสวีเดน, ความแยกของคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ และการจราจลคอสแซค ที่มีการนำโดยสเตนฟา ราซิน อย่างไรก็ตามในช่วงเวลาที่พระองค์สวรรคต รัสเซียครอบครุมพื้นที่เกือบ สองพันล้านเอเคอร์ (8.1 ล้านกม.)
พระราชประวัติ.
ซาร์อะเลคเซยที่ 1 พระราชสมภพที่มอสโก เมื่อวันที่ 19 มีนาคม [ตามปฎิทินเก่า: 9 มีนาคม] 1676 เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าไมเคิลที่ 1 ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โรมานอฟเสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1645 ขณะพระชนม์เพียง 16 พรรษา สวรรคตเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1676 ขณะพระชนม์เพียง 47 พรรษา
กาทรีน เดอเนิฟว์

กาทรีน เดอเนิฟว์  นักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศสผู้เคยได้รับรางวัลซีซาร์ 2 สมัย และเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ และรางวัลบาฟตา มีชื่อเสียงจากบทบาทในภาพยนตร์ของรอเฌ วาดีม, ลุยส์ บูญวยล์, โรมัน โปลันสกี, ฌัก เดอมี และฟร็องซัว ทรูว์โฟ
กาทรีน เดอเนิฟว์ มีชื่อจริงว่า กาทรีน ฟาเบียน ดอร์เลอัก  เป็นบุตรคนที่สามของสามีภรรยานักแสดง มอริส ดอร์เลอัก และเรอเน เดอเนิฟว์ มีพี่สาวที่เป็นนักแสดงเช่นกัน ชื่อ ฟร็องซวซ ดอร์เลอัก ส่วนเธอใช้นามสกุลของมารดาในการแสดง
กาทรีน เดอเนิฟว์ เริ่มเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 13 ปี โดยรับบทนักแสดงประกอบเล็ก ๆ เริ่มมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์หลาย ๆ เรื่องของรอเฌ วาดีม และโด่งดังจากภาพยนตร์เพลงของฌัก เดอมีในปี 1964 เรื่อง "Les Parapluies de Cherbourg" (Umbrellas of Cherbourg) ต่อมาในปี 1967 เธอได้แสดงภาพยนตร์เพลงอีกเรื่องหนึ่งของเดอมี ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาดนตรีประกอบยอดเยี่ยม คือ "Les Demoiselles de Rochefort" (The Young Girls of Rochefort) โดยแสดงนำคู่กับฟร็องซวซ ดอร์เลอัก พี่สาว ก่อนพี่สาวของเธอจะเสียชีวิตเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ 
ผลงานอื่นของกาทรีน เดอเนิฟว์ ที่ได้รับคำชื่นชมได้แก่ "Repulsion" (1965) ของโรมัน โปลันสกี, "Belle de Jour" (1967) และ "Tristana" (1970) ของลุยส์ บูญวยล์, "Le Dernier métro" (1980) ของฟร็องซัว ทรูว์โฟ ซึ่งได้รับรางวัลซีซาร์ และ "The Hunger" (1983) ของโทนีย์ สก็อตต์ ที่มีบทเลสเบียนที่อื้อฉาวกับซูซาน ซาแรนดอน 
ผลงานในระยะหลัง ที่สำคัญได้แก่ บทนำใน "อินโดจีน" (1992) ได้รับรางวัลซีซาร์ และเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในฐานะนักแสดงนำ ส่วนตัวภาพยนตร์ได้รับรางวัลในสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม ทั้งรางวัลออสการ์ และรางวัลลูกโลกทองคำ ในปี 2000 เธอรับบทสมทบใน "Dancer in the Dark" กำกับโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์ นำแสดงโดยปีเยิร์ก ซึ่งได้รับรางวัลปาล์มทองคำจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์
กาทรีน เดอเนิฟว์ ยังมีผลงานในฐานะนางแบบ เธอเคยเป็นนางแบบให้กับสินค้าน้ำหอมชาแนล เสื้อผ้าอีฟว์ แซ็ง โลร็อง, กระเป๋าหลุยส์ วิตตอง, ลอรีอัล ใบหน้าของเธอถูกใช้เป็นต้นแบบของมารียาน  สัญลักษณ์ของประเทศฝรั่งเศส ระหว่างปี 1985 ถึง 1989 ต่อจากบรีฌิต บาร์โด
มาฮิแคน

มาฮิแคน (Mahican) หรือ โมฮิแคน (Mohican) เป็นชนเผ่าพื้นเมืองอเมริกันที่มีถิ่นฐานอยู่แถบหุบเขาแม่น้ำฮัดสัน (ปัจจุบันคือ ออลบานี รัฐนิวยอร์ก) ชนพื้นเมืองเผ่านี้ บางส่วนย้ายไปอยู่ที่สต็อกบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์เมื่อราว ค.ศ. 1780 และส่วนที่เหลือย้ายไปอยู่รัฐวิสคอนซิน ในช่วงทศวรรษ 1820-1830 
ชาวมาฮิแคน จะเรียกตัวเองว่า Muhhekunneuw ("People of the River")
คนทั่วไปมักจะสับสนระหว่างชนเผ่ามาฮิแคน กับ โมฮีแกน (Mohegan) ที่มีถิ่นฐานอยู่แถบหุบเขาทางตะวันออกของรัฐคอนเนตทิคัต
ผิวหนังอักเสบเหตุแสงเรื้อรัง

ผิวหนังอักเสบเหตุแสงเรื้อรัง  เป็นการแพ้แสงทั้งยูวีเอและยูวีบีสองช่วงครึ่งถือเป็นโรคเรื้อรัง โรคนี้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของระบบภูมิต้านทานร่างกาย เพราะแสงแดดเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาภูมิแพ้เมื่อระบบต้านทานของร่างกายแปรปรวน
อาการ.
เริ่มแรกคันบริเวณที่โดนแสงแดด เมื่อเป็นหนักขึ้นจะขึ้นเป็นผื่นนูนคันตั้งแต่ศีรษะจนไปถึงข้อเท้า มีลักษณะคล้ายผิวคางคกและบางทีมีน้ำเหลืองด้วย ซึ่งร่างกายจะแสดงอาการเมื่อมีการสะสมพลังงานพอสมควร
การตรวจวินิจฉัย.
ต้องตรวจวิเคราะห์ยืนยันจากหน่วยรังสีวิทยาว่าเกิดจากการแพ้แสงแดดหรือไม่ และแพ้แสงทั้งยูวีเอและยูวีบีแล้วจึงรักษาให้ตรงจุด
การป้องกันและรักษา.
หลีกเลี่ยงแสงแดด หรือสวมเสื้อผ้าปกปิดอย่างมิดชิด ถุงเท้า หมวก ทาครีม และที่สำคัญหากอยู่ในบ้านหรืออาคารควรอยู่บริเวณที่มีแสงน้อย เพราะรังสียูวีเอสามารถทะลุผ่านกระจกได้
เนื่องจากโรคนี้ไม่แสดงอาการขณะที่สัมผัสกับแดดผู้ป่วยควรสังเกตตัวเอง หากรักษาควรรักษาอย่างต่อเนื่องเพราะเป็นโรคเรื้อรัง
ซาดะฮารุ

ซาดะฮารุ (; โรมาจิ: "Sadaharu") เป็นตัวละครหลักในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ 
ข้อมูลตัวละคร.
ซาดะฮารุเป็นอินุงามิ มีลักษณะหมาขนาดใหญ่และมีขนสีขาว เดิมมีมิโกะสองพี่น้องคือโมเนะและอาเนะเป็นเจ้าของ แต่เนื่องจากความที่ตัวมันมีขนาดใหญ่ทำให้สิ้นเปลืองค่าอาหารและค่าเลี้ยงดู อาเนะและโมเนะจึงได้ตัดสินใจนำซาดะฮารุไปทิ้งไว้ใต้บันไดทางขึ้นร้านกินจังรับจ้างสารพัด เพื่อให้คนของร้านรับจ้างสารพัดนำไปเลี้ยงดู คางุระซึ่งกำลังจะเข้าร้านได้พบซาดะฮารุที่ใต้บันไดจึงเกิดถูกใจจึงรับเลี้ยงดูในร้านรับจ้างสารพัด ตอนแรกกินโทกิไม่พอใจที่คางุระนำซาดะฮารุมาเลี้ยง แต่ภายหลังก็ยอมรับซาดะฮารุให้อาศัยในร้านรับจ้างสารพัดได้
พลังของอินุงามิในตัวซาดะฮารุจะตื่นขึ้น เมื่อซาดะฮารุกินนมสดกับสตรอเบอรี่และได้ยินบทสวดปลุกพลังอินุงามิ ครั้งหนึ่งซาดะฮารุได้กินนมรสสตรอเบอร์รี่ที่คางุระนำมาให้กิน ทำให้ซาดะฮารุโตขึ้นจนทะลุหลังคาร้านรับจ้างสารพัด ชาวบ้านเชื่อว่าซาดะฮารุเป็นปีศาจจึงนำสิ่งของมาเขวี้ยงปาใส่มัน คางุระพยายามปกป้องจนได้รับบาดเจ็บ ซาดะฮารุโกรธจนพลังแห่งอินุงามิได้ตื่นขึ้น และบ้าคลั่งอาละวาดทั้งเอโดะ โมเนะและอาเนะมิโกะสองพี่น้องเจ้าของเดิมของซาดะฮารุได้มาหากินโทกิและเสนอวิธีปราบพยศให้ซาดะฮารุ จนสามารถทำให้ซาดะฮารุกลับคืนสู่ร่างปกติได้
ซาดะฮารุเป็นสุนัขที่ฉลาดแสนรู้ แต่มีนิสัยเสียคือชอบกัดศีรษะคนเล่นจนเลือดออก โดยเฉพาะกินโทกิ ยังไรก็ตามซาดะฮารุก็ได้ร่วมมือกับสมาชิกร้านรับจ้างสารพัดในการกอบกู้ภัยอันตรายของเอโดะหลายครั้ง
ซาดะฮารุเคยออกโทรทัศน์ในรายการประกวดสัตว์เลี้ยงทางโอเอโดะทีวี โดยเหล่านักรับจ้างสารพัดได้พามันไปประกวดเพื่อหวังเงินรางวัลไปจ่ายค่าเช่าบ้าน โดยซาดะฮารุจะต้องแข่งขันความสามารถกับอลิซาเบท สิ่งมีชีวิตต่างดาวซึ่งเป็นสัตว์เลียงของคาซึระ แต่ผลการแข่งขันกลับไม่ปรากฏในเนื่อเรื่อง เนื่องจากรายการประกวดสัตว์เลี้ยงได้งดออกอากาศกะทันหัน เนื่องจากการปรากฏตัวของมนุษย์ที่กำลังสวมชุดเป็นอลิซาเบท 
ชื่อของซาดะฮารุ.
ชื่อของซาดะฮารุนั้น เป็นชื่อที่คางุระตั้งให้ เดิมเป็นชื่อที่คางุระใช้เป็นชื่อของกระต่ายที่เธอเลี้ยงก่อนหน้านี้ โดยใช้ชื่อว่า "ซาดะฮารุหมายเลข 1" คืนหนึ่ง คางุระนำกระต่ายไปในห้องนอนของเธอ คางุระเกิดฝันร้ายแล้วเผลอกอดกระต่ายจนตาย เพราะพลังมหาศาลของคางุระที่เป็นชาวยาโตะ นอกจากนี้ ชื่อของซาดะฮารุยังนำไปใช้ตั้งเป็นชื่อด้วงขี้ควายที่เธอนำไปร่วมแข่งซูโม่ แต่มันก็ตายตอนนำไปใช้แข่งชนด้วงกับด้วงของโอคิตะ โซโกะ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่ามาก
การปรากฏตัวบนปก.
ซาดะฮารุปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 4 โดยในปากคาบถุงสินค้าและมีโอทาเอะนั่งอยู่บนหลัง และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มเดียวกัน
โมฮีแกน

โมฮีแกน (Mohegan) เป็นชนเผ่าพื้นเมืองอเมริกันที่มีถิ่นฐานอยู่แถบฝั่งตะวันออกของหุบเขาแม่น้ำเทมส์ ในรัฐคอนเนตทิคัต ชนเผ่านี้ได้รับการรับรองสถานภาพจากรัฐบาลกลางสหรัฐในปี 1994 ปัจจุบันมีถิ่นฐานอยู่ที่เมืองอันคาสวิลล์ รัฐคอนเนตทิคัต
คนทั่วไปมักจะสับสนระหว่างชนเผ่าโมฮีแกน กับ มาฮิแคน (Mahican) ที่เคยตั้งถิ่นฐานอยู่แถบหุบเขาแม่น้ำฮัดสัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ปัจจุบันอาศัยอยู่แถบเมืองสต็อกบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ และรัฐวิสคอนซิน 
ในช่วงเวลาของการติดต่อกับยุโรป โมฮีแกนและเปโควทเป็นหน่วยชนเผ่าที่รวมกันอาศัยอยู่ในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐคอนเนตทิคัต แต่โมฮีแกนค่อยๆ แยกตัวเป็นอิสระเมื่อเปโควท ซึ่งมีอำนาจเหนือกว่า สูญเสียการควบคุมอาณาจักรการค้าและกลุ่มบรรณาการของพวกเขา ชื่อเปโควทถูกตั้งให้กับโมฮีแกนโดยชนเผ่าอื่นๆ ทั่วภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และในที่สุดก็ได้รับการยอมรับโดยพวกเขาเอง 
ในปี 1637 ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอังกฤษที่นับถือศาสนาเพียวริตันได้ทำลายหมู่บ้านป้อมปราการหลักที่มิสติค ด้วยความช่วยเหลือของอันคัส ผู้นำของชาวโมฮีแกน ซึ่งเป็นคริสเตียนที่เปลี่ยนมานับถือศาสนา และซากามอร์ วีควอช คุก รวมถึงชาวนารากันเซ็ทในช่วงสงครามเปโควท สิ่งนี้สิ้นสุดลงด้วยการเสียชีวิตของแซสซาคัส ลูกพี่ลูกน้องของอันคัส ใกล้เมืองออลบานี รัฐนิวยอร์ก ซึ่งเขาหลบหนีไป โดยมือของชาวโมฮอว์ค ซึ่งเป็นชาติในสมาพันธรัฐอิโรควอยจากทางตะวันตกของแม่น้ำฮัดสัน หลังจากนั้นโมฮีแกนก็กลายเป็นชาติชนเผ่าแยกภายใต้การนำของอันคัส
อันคัสเป็นรูปแบบการสะกดแบบอังกฤษของชื่อวอนคัสในภาษาแอลกอนควิน ซึ่งแปลว่า สุนัขจิ้งจอก ในภาษาอังกฤษ คำว่าโมฮีแกน (ออกเสียง /ˈmoʊhiːɡæn/) แปลในภาษาถิ่นแอลกอนควิน (ภาษาโมฮีแกน-เปโควท) ว่า ผู้คนแห่งหมาป่า
แมเดลีน สโตว์

แมเดลีน มอรา สโตว์  นักแสดงหญิงชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เกี่ยวกับชาวอเมริกันอินเดียนเรื่อง "The Last of the Mohicans" ในปี 1992 และเคยได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์ "Twelve Monkeys"
แมเดลีน สโตว์ เกิดที่อีเกิลร็อก ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นลูกครึ่งอเมริกัน-คอสตาริกา เข้าศึกษาวิชาภาพยนตร์และวารสารศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย และเริ่มเป็นนักแสดงโทรทัศน์ และตัวประกอบในภาพยนตร์หลายเรื่อง
แมเดลีน สโตว์ รับบทเล็กๆ ในภาพยนตร์อยู่เป็นเวลาหลายปี จึงเริ่มมีชื่อเสียงจากบทนำเป็นครั้งแรกในปี 1992 จากบท "คอรา มุนโร" ในภาพยนตร์ "The Last of the Mohicans" ดัดแปลงจากนวนิยายของเจมส์ เฟนิมอร์ คูเปอร์ นำแสดงโดยแดเนียล เดย์ ลูอิสและรัสเซล มีนส์
ภาพยนตร์เรื่องอื่นที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอ ได้แก่เรื่อง "Short Cuts" (1993) กำกับโดยโรเบิร์ต อัลต์แมน, รับบทนักดนตรีตาบอดใน "Blink" (1994) และรับบทในภาพยนตร์ไซไฟ "Twelve Monkeys" (1995) คู่กับบรูซ วิลลิส แบรด พิตต์ และคริสโตเฟอร์ พลัมเบอร์
ลานประชาคมโรมัน

ลานประชาคมโรมัน  หรือ ฟอรูงโรมานูง  ตั้งอยู่ระหว่างเนินพาเลติเน (Palatine hill) กับเนินแคปิโตลิเน (Capitoline hill) ในกรุงโรมในประเทศอิตาลี บริเวณนี้เป็นบริเวณศูนย์กลางของการวิวัฒนาการของวัฒนธรรมโรมันมาแต่โบราณ ประชาชนมักจะเรียกบริเวณนี้ว่า "ฟอรูงมังนูง" หรือเพียง ว่า "ฟอรูง"
โครงสร้างที่เก่าและสำคัญที่สุดต่าง ๆ ของเมืองเก่าต่างก็ตั้งอยู่ในบริเวณนี้ที่รวมทั้งที่ประทับเดิมที่เรียกว่า "เรกิอา" (Regia) และกลุ่มสิ่งก่อสร้างรอบ ๆ สำหรับ "เทพีพรหมจารีย์" (Vestal virgins) สาธารณรัฐโรมันมีตึกรัฐสภา (Comitivm) ที่เป็นที่ประชุมของวุฒิสมาชิกในบริเวณนี้ด้วย ลานประชาคมเป็นเหมือนจัตุรัสศูนย์กลางของเมืองที่ประชาชนใช้เป็นที่ชุมนุมในกิจการต่าง ๆ ของรัฐ และยังเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและถือกันว่าเป็นศูนย์กลางของสาธารณรัฐและจักรวรรดิต่อมา
สิ่งก่อสร้างในบริเวณลานประชาคมก็มีด้วยกันหลายอย่างที่รวมทั้งเทวสถาน เช่น เทวสถานแห่งอันโตนินัสและฟาอัสตินา, ประตูชัยเช่นประตูชัยเซ็พติมิอัส เซเวอรัส และอื่นๆ
วิหารแพนธีอัน

วิหารแพนธีอัน (หรือ ; , มาจาก ที่แปลว่า “พระเจ้าทั้งหมด”) เป็นสิ่งก่อสร้างที่ตั้งอยู่ในกรุงโรม เดิมสร้างโดยมาร์คัส วิพซานิอัส อกริพพา (Marcus Vipsanius Agrippa) สำหรับเป็นเทวสถาน (Roman temple) สำหรับเทพต่างๆ ของโรมันโบราณ โรมันโบราณ ต่อมาก็ได้รับการสร้างใหม่ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 
แต่ตัวสิ่งก่อสร้างจะอุทิศให้แก่เทพเท่าใดนั้นก็ยังคงเป็นเรื่องที่โต้แย้งกันอยู่ คำว่า “แพนธีอัน” โดยทั่วไปในปัจจุบันหมายถึงอนุสาวรีย์ที่เป็นที่เก็บศพของคนสำคัญ แพนธีอันเป็นสิ่งก่อสร้างจากสมัยโรมันที่ยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุดสิ่งหนึ่ง และได้รับการใช้สอยตลอดมาในประวัติศาสตร์ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 ก็ใช้เป็นคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิก ที่อุทิศให้ “พระแม่มารีและผู้พลีชีพเพื่อศาสนา” ตัวตึกเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีโดมขนาดใหญ่ที่เก่าที่สุดในกรุงโรม ความสูงของช่องตา (oculus) บนเพดานและเส้นผ่าศูนย์กลางของช่องวัดจากด้านในเท่ากับ 43.3 เมตรเท่ากัน
สาธารณรัฐเวนิส

สาธารณรัฐอันสงบสุขเป็นที่สุดแห่งเวนิส หรือ สาธารณรัฐเวนิส  เป็นรัฐที่เริ่มขึ้นในเมืองเวนิสที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี สาธารณรัฐเวนิสรุ่งเรืองอยู่กว่าหนึ่งพันปีตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 7 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1797 และมักจะได้การขนานนามว่า “La Serenissima” ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชื่อของรัฐว่า “สาธารณรัฐอันสงบสุขเป็นที่สุด” (Most Serene Republic)
ประวัติ.
เมืองเวนิสเดิมเป็นชุมชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณลากูนที่รวมตัวเข้าด้วยกันเพื่อต่อต้านอันตรายจากชนลอมบาร์ด, ชนฮั่น และกลุ่มชนอื่นที่เริ่มเข้ามารุกรานหลังจากอำนาจของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเริ่มลดถอยลงในบริเวณทางตอนเหนือของอิตาลี ในเวลาระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 ชุมชนในบริเวณลากูนก็เลือกตั้งผู้นำคนแรกออร์โซ อิพาโต (Orso Ipato) ที่ได้รับการอนุมัติจากไบแซนเทียมและได้รับตำแหน่ง “Hypatos” ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ใช้ในจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่เทียบเท่ากับ “กงสุล” และ “Dux” ที่ต่อมาแผลงมาเป็น “โดเจ” ออร์โซ อิพาโตเป็นบุคคลแรกที่ได้รับการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่าเป็นดยุกแห่งเวนิส (Doge of Venice) คนแรก แต่ในหลักฐานจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 กล่าวว่าชาวเวนิสประกาศให้เพาโล ลูชิโอ อนาเฟสโต (Paolo Lucio Anafesto) เป็นดยุกในปี ค.ศ. 697 แต่หลักฐานนี้ก็เป็นเพียงบันทึกของจอห์นผู้เป็นดีคอนของเวนิส แต่จะอย่างไรก็ตามดยุกแห่งเวนิสก็มีอำนาจอยู่ที่เอราเคลีย
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (10 มีนาคม ค.ศ. 1503 - 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่างวันที่ ค.ศ. 1558 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1564 นอกจากจะทรงเป็นประมุขของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แล้ว จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 ก็ยังเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมียและพระมหากษัตริย์แห่งฮังการีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1526 และทรงเป็นอาร์ชดยุกแห่งออสเตรียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1521 จนเสด็จสวรรคต
หลังจากที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฮังการีผู้ทรงพระอนุชาเขยของพระองค์เสด็จสวรรคต แฟร์ดีนันท์ก็ทรงปกครองเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมียและฮังการี และเมื่อจักรพรรดิคาร์ลสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1556 แฟร์ดีนันท์ก็กลายเป็นผู้สืบตำแหน่งจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ต่อในปี ค.ศ. 1558 ขณะที่จักรวรรดิสเปน ราชอาณาจักรเนเปิลส์ ราชอาณาจักรซิซิลี ดัชชีมิลาน, เนเธอร์แลนด์ของฮับส์บูรก์ และแคว้นฟรองช์-กงเตตกไปเป็นของ พระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปนพระราชโอรสในจักรพรรดิคาร์ล
เฮนรี สจวต ลอร์ดดาร์นลีย์

เฮนรี สจวต พระมหากษัตริย์พระราชสวามีแห่งชาวสกอต หรือ เฮนรี สจวต ลอร์ดดาร์นลีย์  (7 ธันวาคม ค.ศ. 1545 - 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1567) เฮนรี สจวต เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1545 ที่ลีดสในมณฑลเวสต์ยอร์คเชอร์ในอังกฤษ เป็นบุตรของแม็ทธิว สจวต ดยุคแห่งเล็นน็อกซที่ 4และมาร์กาเร็ต ดักกลาส ลอร์ดดาร์นลีย์เป็นพระราชสวามีองค์ที่สองในสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ระหว่างวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1565 ถึงวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1567 และเป็นพระบิดาของสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ เฮนรีเสด็จสวรรคตเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1567 ที่เอดินบะระห์ในสกอตแลนด์
เทวสถานเวสตา

เทวสถานแห่งเวสตา  เป็นเทวสถานโรมัน (Roman temple) ที่ตั้งอยู่ภายในบริเวณจตุรัสโรมันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี เทวสถานแห่งเวสตาตั้งอยู่ระหว่างเทวสถานแห่งคาสเตอร์และโพลลักซ์, เทวสถานแห่งซีซาร์, เรเจีย และ ที่พำนักเทพีพรหมจารีย์ (House of the Vestals) สิ่งที่เด่นที่สุดในเทวสถานคือ รอยเท้ากลมที่อาจจะเป็นสิ่งที่หลงเหลือมาจากสถานที่สักการะของละตินหรืออีทรัสคัน สิ่งก่อสร้างเป็นแบบสถาปัตยกรรมกรีกโบราณ โดยมีการใช้คอลัมน์โครินเธียน, หินอ่อน และครรภมณฑล (cella) โครงสร้างที่ยังมองเห็นอยู่บ้างทำให้ทราบว่าเป็นคอลัมน์โครินเธียนยี่สิบคอลัมน์ที่สร้างบนฐานที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางสิบห้าเมตร หลังคาของสิ่งก่อสร้างอาจจะมีปล่องด้านบนเพื่อให้มีการถ่ายเทควันอากาศจากภายในตัวอาคาร
กวินตรา โพธิจักร

กวินตรา โพธิจักร (เกิด 24 ธันวาคม พ.ศ. 2529) ชื่อเล่น แก้ม เป็นนักแสดง นางงาม พิธีกรชาวไทย ซึ่งเธอได้รับตำแหน่งชนะเลิศในการประกวดมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2551 ณ โรงละครอักษรา คิง เพาเวอร์ คอมเพล็กซ์ กรุงเทพมหานคร โดยสุรางค์ เปรมปรีดิ์
กวินตราได้เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมการประกวดมิสยูนิเวิร์ส 2008 ณ ญาจาง เวียดนาม และได้รางวัลรางวัลชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
ประวัติ.
ก่อนเข้าวงการบันเทิง กวินตราเคยเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลประจำจังหวัด และเธอเคยประกวดนางงามธิดาพญานาค 2551 โดยได้รับรางวัลชนะเลิศ
ปัจจุบัน กวินตราเป็นนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 และใน พ.ศ. 2557 เธอได้เป็นนักวอลเลย์บอลของทีมไอเดีย-ขอนแก่น
สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ครอบครัว.
กวินตรา ได้สมรสกับ รชต ธนภรณ์มงคล เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 
มีบุตรชายด้วยกัน 2 คนชื่อ กรกรณ์ ธนภรณ์มงคล ชื่อเล่น กรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 และ กรรณกัน ธนภรณ์มงคล ชื่อเล่น กรรณ เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567
ซาร์ฟิโอดอร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย

ซาร์ฟิโอดอร์ที่ 3 อะเลคเซเยวิช (9 มิถุนายน ค.ศ. 1661 – 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1682) เป็นซาร์แห่งรัสเซีย ระหว่างปี 1676 ถึงปี 1682
พระราชประวัติ.
ซาร์ฟิโอดอร์ที่ 3 เป็นพระราชโอรสในซาร์อะเลคเซย์ที่ 1 แห่งรัสเซีย ที่พระราชสมภพจากพระมเหสีองค์แรกเสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระราชบิดาเมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1676 ขณะพระชนม์เพียง 14 พรรษาแต่เนื่องจากพระพลานามัยไม่แข็งแรงและทรงพิการมาแต่ทรงพระเยาว์จึงทำให้ทรงบริหารราชการแผ่นดินได้ไม่สะดวกและในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1681 พระมเหสีองค์แรกมีพระประสูติกาลพระราชโอรสองค์แรกและองค์เดียวแต่หลังจากนั้น 3 วัน พระมเหสีก็สวรรคตและในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1681 พระราชโอรสพระองค์เดียวของพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ตามกันไปอีก พระองค์สวรรคตในวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1682 ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาสวรรคตโดยไร้รัชทายาท ราชสมบัติจึงตกแก่พระราชอนุชา 2 พระองค์คือ เจ้าชายอีวาน และ เจ้าชายปีเตอร์
เซฺว ไข่ฉี

เซฺว ไข่ฉี (, 11 สิงหาคม ค.ศ. 1981-) เป็นนักร้องและนักแสดงสาวชาวฮ่องกงเธอเรียนจบด้านบริหาร เป็นนักร้องในสังกัด วอร์เนอร์ มิวสิก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004
เหมียว เข่อซิ่ว

เหมียว เข่อซิ่ว (#เปลี่ยนทาง เกิด 8 กุมภาพันธ์ 1952) เป็นนักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวฮ่องกง เธอเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากการปรากฏตัวใน ภาพยนตร์กังฟู หลายเรื่องในช่วงทศวรรษ 1970 ประกบกับนักแสดงแอ็คชั่นชาวฮ่องกงอาทิ บรู๊ซ ลี และ เฉินหลง
ลาบราบ็องซอน

ลาบราบ็องซอน  หรือ เพลงแห่งบราบ็อง คือเพลงชาติของประเทศเบลเยียม ประพันธ์ขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1830 คำร้องโดยหลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ เดอเช (Louis-Alexandre Dechet) ในนามแฝง "แฌนวาล" ("Jenneval") ทำนองโดย ฟร็องซัว ฟาน กอมเปนฮูต (François Van Campenhout) เพลงนี้ได้มีการรับรองเป็นเพลงชาติเบลเยียมอย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1860 โดยมีคำร้องเป็นภาษาราชการของเบลเยียมทั้ง 3 ภาษา ได้แก่ ภาษาดัตช์ ภาษาฝรั่งเศส และภาษาเยอรมัน
ประวัติ.
เมื่อเกิดการปฏิวัติเบลเยียมเพื่อปลดแอกเบลเยียมจากเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเริ่มต้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1830 ชาวเบลเยียมได้ใช้เพลงลามาร์แซแยส และเพลง "ลาปารีเซียน" (La Parisienne) (ทั้งสองเพลงร้องเฉพาะท่อนประสานเสียง) เป็นเพลงในการปฏิวัติครั้งนั้น นักปฏิวัติหนุ่มผู้ใช้นามแฝงว่า "แฌนวาล" (ชื่อจริงคือ หลุยส์-อาแล็กซ็องดร์ เดอเช ต่อมาเสียชีวิตระหว่างการปฏิวัติ) นักแสดงชาวฝรั่งเศสจากเมืองลียงซึ่งทำงานอยู่ในเบลเยียม และฟร็องซัว ฟาน กอมเปนฮูต นักร้องโอเปราชาวเบลเยียมเชื้อสายเนเธอร์แลนด์ จึงได้ร่วมกันแต่งเพลงเพื่อใช้ในการปฏิวัติดังกล่าว โดยในชั้นแรกได้ให้ชื่อเพลงนี้ว่า "ลาบรุกแซลวซ" ("La Bruxelloise" - เพลงแห่งบรัสเซลส์) ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อเพลงเป็น "ลาบราบ็องซอน" อันเป็นชื่อที่รู้จักกันดีในปัจจุบัน เล่ากันว่าทั้งสองได้ร่วมกันแต่งเพลงนี้ขึ้นที่คาเฟ่ชื่อ "แอกล์ดอร์" (Aigle d'Or - ร้านอินทรีทอง) ระหว่างการประชุมครั้งหนึ่งของคณะปฏิวัติ เพลงนี้เมื่อแต่งสำเร็จแล้วก็ได้มีการบรรเลงครั้งแรกในเดือนกันยายนปีเดียวกันนั้นเอง
ต่อมาในปี ค.ศ. 1860 รัฐบาลเบลเยียมได้มีการแก้ไขคำร้องของเพลงลาบราบ็องซอนเสียใหม่ พร้อมทั้งประกาศรับรองให้เพลงนี้เป็นเพลงชาติเบลเยียมอย่างเป็นทางการ ตามคำสั่งของชาร์ล รอฌีเย (Charles Rogier) นายกรัฐมนตรีของเบลเยียมในขณะนั้น ซึ่งเนื้อร้องดังกล่าวมีเนื้อหามุ่งโจมตีประเทศเนเธอร์แลนด์ผู้เป็นเจ้าอาณานิคมเก่าอย่างชัดเจน ภายหลังกระทรวงมหาดไทยแห่งเบลเยียมจึงได้มีหนังสือเวียนลงวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1921 ให้ใช้คำร้องบทที่ 4 ของฉบับที่มีการแก้ใขใน ค.ศ. 1860 เป็นคำร้องเพลงชาติฉบับทางการ
เกรก้าEXE

เกรก้า อสูรไซเบอร์ในโลก อันเดอร์กลาว (Underground) ที่เมื่อ 10 กว่าปีก่อนได้กำเนิดมาจากบั๊กคอมพิวเตอร์ จากการหลาย ๆ ที่มารวมตัวกัน จนกำเนิดเกรก้า ขึ้นมา และได้ทำลายระบบไซเบอร์ทุกอย่าง จนได้โปรแกรมในตำนานกักขังไว้ในอันเดอร์กลาวมากว่า 10 ปี...
อาศัยอยู่ในอันเดอร์กลาวกับอสูรฟาร์เซอร์ถูกปลุกโดยเชอร์คลาวแมนแล้วถูกร็อคแมนดูดพลังงานไปใช้เป็น บีสเอาท์ ตอนหลังได้ปรากฏตัวอีกที่ห้องทดลองโรบอตแล้วต่อสู้กับร็อคแมนจนเข้ารวมกับร็อคแมน แต่ถูกคาเนลกับไอริสดึงออกมาจากตัวร็อคแมน...
อาศัยอยู่ในอันเดอร์กลาวถูกร็อคแมนขโมยพลังงานจนร่างกลายเป็นเงา ตามหาพลังงานเพื่อเอาคืนจากร็อคแมน แต่พอรวมร่างกับฟาร์เซอร์ที่อาศัยอยู่ในโลกเซเบอร์จนกลายเป็น เกรเซอร์ ดูดพลังงานจากโลกไซเบอร์ไปโผลที่โลกมนุษย์ โลกมนุษย์กลายเป็นโลกดึกดำบรรณแล้วดูดพลังงานและวัตถุไปเป็น เบล็กโฮ ขนาดใหญ่ ถูกจัดการโดย ร็อคแมนกับฟอร์เต้...
พระอภัยมณี (ตัวละคร)

พระอภัยมณี เป็นตัวละครเอกจากวรรณคดีของพระสุนทรโวหาร (ภู่) เรื่อง พระอภัยมณี เจ้าชายแห่งกรุงรัตนา เป็นพระราชโอรสองค์ของท้าวสุทัศน์และพระนางประทุมเกสร 
เมื่อพระอภัยมณีอายุได้ 15 ชันษา ท้าวสุทัศน์ได้ให้พระอภัยมณีและศรีสุวรรณ ผู้เป็นอนุชา ไปเสาะหาอาจารย์เพื่อเรียนวิชา ทั้งสองไปเรียนวิชาที่หมู่บ้านจันตคาม พระอภัยมณีเรียนวิชาเป่าปี่ ส่วนศรีสุวรรณเรียนวิชากระบี่กระบอง ท้าวสุทัศน์เมื่อทรงทราบว่าโอรสทั้งสองเรียนวิชาเป่าปี่และกระบี่กระบองจึงทรงกริ้ว เนื่องจากทรงเห็นว่าไม่สมควรกับกษัตริย์ สั่งให้ขับไล่ทั้งสองออกจากเมือง พระอภัยมณีและศรีสุวรรณได้เดินทางรอมแรมผ่านป่าเขาจนถึงชายทะเล ได้พบกับพราหมณ์สามคนคือวิเชียร โมรา สานนท์ พราหมณ์ทั้งสามได้แสดงวิชาที่ถนัดของตนให้พระอภัยมณีและศรีสุวรรณชม พระอภัยมณีจึงแสดงวิชาของตนบ้างโดยการเป่าปี่ให้ฟังจนสามพราหมณืและศรีสุวรรณเคลิ้มหลับไป ฝ่ายนางยักษ์ผีเสื้อสมุทรซึ่งกำลังหาอาหารในทะเล ได้เห็นพระอภัยมณีกำลังเป่าปี่ก็ตกหลุมรักจึงลักพาตัวพระอภัยมณีไปอยู่ที่ถ้ำของนาง อยู่กินด้วยกันจนมีบุตรชื่อ สินสมุทร
ต่อมา พระอภัยมณีและสินสมุทรได้หลบหนีจากถ้ำนางผีเสื้อสมุทรโดยการหลอกให้นางไปถือศีลที่อื่น ขณะนั้นก็หนีออกมาด้วยความช่วยเหลือของเงือกสามพ่อแม่ลูก ฝ่ายนางผีเสื้อสมุทรเมื่อรู้ว่าถูกหลอกจึงออกตามล่าพระอภัยมณี จับเงือกเฒ่าผัวเมียจับกินเป็นอาหาร ส่วนเงือกสาวก็พาพระอภัยมณีและสินสมุทรหนีมาจนถึงเกาะแก้วพิสดาร พระฤๅษีแห่งเกาะแก้วพิสดารได้ลงอาคมขับไล่นางผีเสื้อสมุทรไม่ให้เข้ามาใกล้เกาะ นางผีเสื้อสมุทรจึงถอยกลับถ้ำไป พระอภัยมณีและสินสมุทรจึงได้พักอาศัยอยู่กับพระฤๅษีที่เกาะแก้วพิสดารแห่งนี้
ต่อมา ท้าวสิลราชเจ้าเมืองผลึกได้เสด็จประพาสทางทะเลจนมาถึงเกาะแก้วพิสดาร พระอภัยมณีและสินสมุทรจึงขอโดยสารเรือของท้าวสิลราชเพื่อเดินทางกลับเมือง ระหว่างเดินทางกลับ นางผีเสื้อสมุทรได้โผล่ออกมาทำลายเรือของท้าวสิลราช ท้าวสิลราชจมน้ำสิ้นพระชนม์ สินสมุทรพานางสุวรรณมาลีธิดาท้าวสิลราชว่ายน้ำหนีไป ส่วนพระอภัยมณีได้ว่ายน้ำขึ้นไปที่เกาะแห่งหนึ่งและตัดสินใจเป่าปี่เพื่อสังหารนางผีเสื้อสมุทร
ต่อมา อุศเรน โอรสเจ้าเมืองลังกา คู่หมั้นของนางสุวรรณมาลี ได้เดินทางทางทะเลเพื่อตามหานางสุวรรณมาลีที่หายสาบสูญจนมาพบพระอภัยมณีที่เกาะแห่งนี้
ซาร์อีวานที่ 5 แห่งรัสเซีย

ซาร์อีวานที่ 5 อะเลคเซเยวิช (6 กันยายน [ตามปฎิทินเก่า: 27 สิงหาคม] ค.ศ. 1666 - 8 กุมภาพันธ์ [ตามปฎิทินเก่า: 29 มกราคม] ค.ศ. 1696) เป็นซาร์แห่งรัสเซียร่วมกับพระอนุชาของพระองค์ซาร์ปิออตร์ที่ 1ซึ่งครองราชย์ร่วมกันระหว่างปี 1682 ถึง 1696 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องในซาร์อะเลคเซย์ที่ 1กับมาเรีย มิโลสลาฟสกายา ในขณะที่ซาร์ปีเตอร์ เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวในซาร์อะเลคเซย์กับนาตาลียา นาริชคินา รัชกาลของอีวานเป็นเพียงตำแหน่งเพราะพระองค์มีปัญหาทางพระวรกายและทางพระทัยที่ร้ายแรง
พระราชประวัติ.
ซาร์อีวานที่ 5 เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 11 ในซาร์อะเลคเซย์ที่ 1 แห่งรัสเซีย พระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1666 ทรงขึ้นครองราชย์แทนพระเชษฐาคือ ซาร์ฟิโอดอร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1682 ขณะพระชนม์เพียง 15 พรรษา ตลอด 14 ปีในรัชกาลทรงบริหารราชการแผ่นดินร่วมกับ จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาสวรรคตเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1696 ขณะพระชนม์เพียง 29 พรรษา
คาร์ดินัลเพลซ

คาร์ดินัลเพลซ (Cardinal Place) เป็นศูนย์การค้าปลีกและสำนักงานใน London SW1 ใกล้กับสถานีรถไฟวิกตอเรีย และตั้งอยู่ตรงข้ามกับมหาวิหารเวสต์มินสเตอร์ (Westminster Cathedral) ประกอบด้วยอาคารสามหลัง ครอบคลุมพื้นที่กว่าหนึ่งล้านตารางฟุตบนถนนวิกตอเรียถัดจาก Portland House ออกแบบโดย EPR Architects และก่อสร้างโดย Robert McAlpine
การก่อสร้างมีมูลค่า 200 ล้านปอนด์สเตอริง สร้างขึ้นเหนืออุโมงค์รถไฟใต้ดินสาย District และ Circle ซึ่งผ่านที่ชั้นใต้ดินของอาคาร อาคารทั้งสามหลังสร้างขึ้นบนอุปกรณ์กันสะเทือนแบบยางเพื่อป้องกันการสั่นจากรถไฟใต้ดิน โครงการประกอบด้วยพื้นที่สำนักงาน 51,000 ตร.ม. และพื้นที่ศูนย์การค้าปลีก 9,300 ตร.ม. ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของ Marks & Spencer
ปัจจุบันชั้นที่ 1 เป็นของ Microsoft UK ชั้นที่ 6 เป็นของ Experian ชั้นที่ 7 เป็นของบริษัท Kazakhmys จากคาซัคสถาน
ร็อคแมนเอ็กเซ่ (มังงะ)

ร็อคแมนเอ็กเซ่ (; โรมาจิ: "Rokkuman Eguze"; : Rockman EXE) เป็นการ์ตูนมังงะญี่ปุ่นที่แต่งเรื่องและวาดเขียนโดย ทาคามิซากิ เรียว มีพื้นฐานมาจากเกมร็อคแมนเอ็กเซ่ซีรีส์ ตีพิมพ์ทางนิตยสารรายเดือนโคโระโคโระคอมมิกในเครือโชงะกุกัง เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2001 จนถึง เดือนกันยายนปี 2006 และมีแบบรวมเล่มวางขายทั้งหมด 13 เล่ม
; ร็อคแมน (ロックマン)
; บลูส์ (ブルース)
; โรล (ロール)
 เน็ตนาวิของเมล
 เน็ตนาวิของเดคาโอะ
; กัตซ์แมน (ガッツマン)
; ไกลด์ (グライド)
 เน็ตนาวิของไยโตะ
;ไฟเออร์แมน (ファイアマン)
 เน็ตนาวิของฮิโนะเคน
;นัมเบอร์แมน (ナンバーマン)
 เน็ตนาวิของฮิงุเระ
;คาลาร์ดแมน (カラードマン)
เน็ตนาวิของมาโดอิ รูปร่างคล้ายตัวตลก
;อิเล็คแมน (エレキマン)
 เน็ตนาวิของแจ็ค
; แอร์แมน (エアマン)
เน็ตนาวิของอาราชิ มีความสามารถในการสร้างลมพายุภายในตัว
; ควิกแมน (クイックマン)
เน็ตนาวิของไดสุเกะ
เน็ตนาวิอิสระ
; ไนท์แมน (ナイトマン)
เน็ตนาวิของไพรด์
; แม็กเน็ตแมน (マグネットマン)
เน็ตนาวิของเก๊าส์
เน็ตนาวิอิสระ มีพลังในการแช่แข็งเป็นหลัก
 ตัวจริงชือ เคย์ ยูกิ (ケイ・ユウキ)
; แฟลชแมน (フラッシュマン)
เน็ตนาวิของเรย์
; บีสต์แมน (ビーストマン)
เน็ตนาวิของทาเคโอะ
; คาเนล (カーネル)
; โทมาฮอว์กแมน (トマホークマン)
; ไจโรแมน (ジャイロマン)
 เน็ตนาวิของชาลี
; เชอร์คัสแมน (サーカスマン)
; ชาร์คแมน (シャークマン)
; สกัลแมน (スカルマン)
; คิงแมน (キングマン)
; พั๊งค์ (パンク)
; ธันเดอร์แมน (サンダーマン)
 เน็ตนาวิของราอูล
; เซิร์ซแมน (サーチマン)
 เน็ตนาวิของไรกะ
เบรกคิงเบนจามิน

เบรกคิงเบนจามิน  เป็นวงดนตรีร็อกอเมริกันก่อตั้งใน ค.ศ. 1998 โดยเบนจามิน เบิร์นลีย์ ในวิลก์สแบรี รัฐเพนซิลเวเนีย หลังจากเปลี่ยนแปลงสมาชิกวงบ่อยครั้ง เบิร์นลีย์เป็นสมาชิกคนเดียวที่อยู่มาตั้งแต่ก่อตั้ง และทำหน้าที่เป็นคนเขียนเพลง นักร้องนำ และมือกีตาร์ ล่าสุดเขาเล่นควบคู่กับแอรอน บรัช มือเบสและนักร้องเบื้องหลัง คีธ วอลเลน มือกีตาร์และนักร้องเบื้องหลัง เจเซน รอช มือกีตาร์ และชอน ฟอยส์ วงออกอัลบั้มมาแล้ว 4 อัลบั้มได้แก่ "แซตทูเรต" (2002) "วีอาร์น็อตอะโลน" (2004) "โฟเบีย" (2006) และ"เดียร์แอโกนี" (2009) ทั้งหมดขายได้มากกว่า 7 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกาแห่งเดียว อัลบั้มรวมเพลงอัลบั้มหนึ่งออกจำหน่ายใน ค.ศ. 2011 และวงจะออกสตูดิโออัลบั้มที่ห้าในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2015 ชื่อ "ดาร์กบีฟอร์ดอว์น" หลังจากพักงานดนตรีเป็นเวลาสี่ปี
ตั้งแต่เซ็นสัญญากับสังกัดฮอลลิวูดเรเคิดส์ใน ค.ศ. 2002 เบรกคิงเบนจามินผลิตอัลบั้มระดับแพลตินัม 2 อัลบั้ม ระดับทองคำ 1 อัลบั้ม และซิงเกิลระดับทองคำอีก 1 งานในสหรัฐอเมริกา ในบรรดาอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จสูงสุด อัลบั้ม"โฟเบีย" ขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตท็อปดิจิทัลอัลบั้ม และท็อปร็อกอัลบั้ม และ"เดียร์แอโกนี" ขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตท็อปออลเทอร์นาทีฟอัลบั้ม และท็อปฮาร์ดร็อกอัลบั้ม อัลบั้มแชลโลว์เบย์: เดอะเบสต์ออฟเบรกคิงเบนจามิน ก็ขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตท็อปฮาร์ดร็อกอัลบั้มยาวนาน 3 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 2011 ถึง 2013 อัลบั้มเหล่านี้ยังมีซิงเกิลที่ขึ้นชาร์ตสูงหลายเพลง เช่น "บรีด" ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตฮอตเมนสตรีมร็อกแทร็กส์ ใน ค.ศ. 2007 และ "ไอวิลน็อตบาว" ขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตฮอตเมนสตรีมร็อกแทร็กส์ และท็อปร็อกซองส์ ใน ค.ศ. 2009
สถานีเซนต์เจมส์พาร์ก

St. James's Park เป็นสถานีรถไฟใต้ดินในลอนดอน ใกล้กับสวนสาธารณะเซนต์เจมส์ ใน City of Westminster ให้บริการสำหรับรถไฟใต้ดินสาย District และ Circle ตั้งอยู่ระหว่างสถานีวิคตอเรียและเวสต์มินสเตอร์ ใน Travelcard Zone 1
อาคารสถานีเป็นส่วนหนึ่งของ 55 Broadway ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของรถไฟใต้ดินในลอนดอน มีทางเข้าจาก Broadway, Petty France และ Palmer Street ตั้งอยู่ติดกับ Home Office และ New Scotland Yard
ประวัติ.
สถานีนี้เปิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2411 โดย Metropolitan District Railway (MDR)
แอริน ยุกตะทัต

อาฒยา เบญจรงคกุล (เกิด 22 มิถุนายน พ.ศ. 2532) ชื่อเล่น แอริน เป็นที่รู้จักในชื่อ แอริน ยุกตะทัต เป็นนักแสดง นางแบบ และพิธีกรชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงจากบทนางร้ายในละครเรื่องแรกที่เธอแสดงเรื่อง "แก้วล้อมเพชร" จากบทบาทนี้ทำให้เธอมีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จัก
ประวัติ.
แอรินเกิดเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2532 เป็นบุตรคนที่สองจากทั้งหมดสามคนของศิรวีย์ ยุกตะทัต ซึ่งเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวหลังการหย่าร้างกับสามี ส่วนบิดาของเธอชื่อนันทพล ขจรบุญ เสียชีวิตเมื่อเธออายุได้ 17 ปี แอรินมีพี่ชายต่างบิดาชื่อณพวัชร คชาชีวะ เป็นนักดนตรีวงเรโทรสเปกต์ และน้องชายร่วมบิดามารดาชื่อนนทพันธ์ ขจรบุญ เป็นนักบินของการบินไทย จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาคภาษาอังกฤษ และจบhigh school จาก ISB หรือ International School Bangkok 
ปี พ.ศ. 2549 แอรินเป็นศิลปินเกิร์ลกรุป ภายใต้ชื่อวง FOXY ออกอัลบั้มจำนวน 1 ชุด ในชื่อ “FOXY LOOK@ME” สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีเพลงเปิดตัว ได้แก่เพลง Foxy Ladies , พลังดึงดูด
ใน พ.ศ. 2551 แอรินมีผลงานสร้างชื่อจากการรับบทร้ายในละครเรื่องแรกของเธอ เรื่อง "แก้วล้อมเพชร" ทางช่อง 5
แอรินสมรสกับเบญจ เบญจรงคกุล เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2565 กระทั่งวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2567 แอรินได้ออกมาประกาศผ่านทางอินสตาแกรมส่วนตัวว่า กำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรก มีกำหนดคลอดภายในเดือนกันยายนปีเดียวกัน 
ในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2567 แอรินได้ให้กำเนิดลูกชายชื่อ น้องคิณ ด.ช. อคิณ เบญจรงคกุล
โถงทางเข้าโบสถ์คริสต์

โถงทางเข้าโบสถ์คริสต์  คือ บริเวณทางเข้าของโบสถ์คริสต์ เป็นบริเวณรับรองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตก ตอนปลายสุดของบริเวณกลางโบสถ์ที่ตรงกันข้ามกับบริเวณที่ตั้งของแท่นบูชาเอก ตามปกติแล้วโถงทางเข้าโบสถ์เป็นส่วนหนึ่งของคริสต์ศาสนสถาน แต่ไม่ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของตัวสิ่งก่อสร้างหลัก ตัวโถงทางเข้าโบสถ์อาจจะตั้งอยู่ภายในตัวอาคารและแยกจากบริเวณกลางโบสถ์ด้วยฉากหรือราว หรืออาจจะสร้างเป็นองค์ประกอบภายนอกเช่นมุขทางเข้า จุดประสงค์ของการมีโถงทางเข้าโบสถ์ก็เพื่อให้เป็นบริเวณสำหรับผู้ไม่มีสิทธิเข้าร่วมพิธี เช่น ผู้ยังไม่ได้รับศีลล้างบาป หรือผู้ที่มีความผิดอย่างใดอย่างหนึ่ง ในการมีโอกาสเข้าร่วมพิธีในบริเวณที่จัดให้เฉพาะ บริเวณนี้มักจะเป็นที่ตั้งของอ่างล้างบาปเพื่อให้เด็กหรือผู้ใหญ่สามารถทำรับศีลล้างบาปก่อนที่จะเข้าไปในบริเวณหลักของโบสถ์ ฉะนั้นตามปกติแล้วบริเวณนี้จึงเป็นสถานที่สำหรับผู้มีทำบาป ในศาสนาคริสต์ตะวันออก บางครั้งก็จะใช้เป็นที่ทำพิธีแก้บาปเช่นพิธีระหว่างสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ รัสเซียนออร์ทอดอกซ์มักจะทำพิธีศพในบริเวณนี้
หินตา หินยาย

หินตาหินยาย เป็นโขดหินขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างแปลก ตั้งโดดเด่นอยู่ริมหาดละไม อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของเกาะสมุย ถือได้ว่าเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ บวกกับจินตนาการของมนุษย์ จนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง
ความมหัศจรรย์ตามธรรมชาติแห่งนี้ ดึงดูดให้นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติได้แวะเวียนมาชม นอกจากนี้ บริเวณลานหินตาหินยาย ยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ตกที่สวยงามแห่งหนึ่งบนเกาะสมุย
ตำนานหินตาหินยาย
ยังมีตำนานท้องถิ่นเล่ากันมาว่า? นานมาแล้ว มีตายายคู่หนึ่ง ชื่อ ตาเครง และ ยายเรียม เป็นชาวปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช เดินทางโดยเรือใบเพื่อไปสู่ขอลูกสาวของตาม่องล่ายที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ให้กับลูกชาย ครั้นเรือแล่นมาถึงบริเวณแหลมละไม เกิดพายุใหญ่ทำให้เรือล่ม ทั้งตาและยายได้อธิษฐานว่าขอให้เกิดเป็นสัญลักษณ์ให้ตาม่องล่ายได้ทราบว่าตน ได้เดินทางมาแล้ว มิได้ผิดคำสัญญาแต่ประการใด แล้วทั้งตาและยายก็เสียชีวิตลงและคลื่นได้ซัดร่างขึ้นมาเกยชายหาด กลายเป็นหินตาและหินยายอย่างที่เห็นในปัจจุบัน
นอกจากเดินเล่นรอบๆหินตาหินยายแล้ว บริเวณนี้ยังมีร้านสินค้าที่ระลึก ของฝากนานาชนิด รวมไปถึงร้านอาหาร ร้านกาแฟต่างๆ ให้คุณได้นั่งพักผ่อน ส่วนของฝากที่ขึ้นชื่อที่สุดในบริเวณนี้ ก็คือกาละแม ที่มีหลายร้านให้ได้เลือกซื้อเลือกชิมตามความพอใจ ซึ่งมันเป็นของฝากที่ขึ้นชื่อที่สุดอีกอย่างหนึ่งของเกาะสมุย ที่ทุกคนจะต้องซื้อติดไม้ติดมือ เพราะกาละแมที่ขายอยู่บริเวณหินตาหินยายอร่อยไม่เหมือนที่ไหน
ดยุกแห่งบูร์กอญ

ดยุคแห่งบูร์กอญ  เป็นตำแหน่งของประมุขผู้ปกครองดัชชีบูร์กอญที่เป็นดินแดนบริเวณไม่ใหญ่นักของชาวบูร์กอญที่ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของแม่น้ำโซน (Saône) ที่ชาร์ลส์เดอะบอลด์ ดยุคแห่งบูร์กอญได้รับมาในปี ค.ศ. 843
การทำสงครามเพื่ออิสรภาพในรอบแรก.
เมื่อ ดยุคแห่งบูร์กอญ (อังกฤษ: Duke of Burgundy) ได้เสด็จดำเนินเพื่อสานต่อพื้นที่ใหญ่ในประเทศที่ด้อยการพัฒนา ดูเหมือนว่าพื้นที่นี้เป็นหนึ่งในรูปแบบของ กัลเลียเบลกีกา (อังกฤษ, ละติน: Gallia Belgica) ยังคงอยู่ทางการเมืองของรัฐ สิ่งแรกที่ไปได้ดีโดยเฉพาะประเทศอิตาลี มีจำนวนเมืองมากกว่าและเจริญมากกว่าประเทศด้อยพัฒนา ในเวลาต่อมาผู้มีสกุลสูงในประเทศก็ได้เริ่มจัดข้อตกลงทางการเมืองที่ชัดเจน ในเวลานั้นอย่างไรก็ตามยังคงมีผู้คัดค้านการพัฒนาในประเทศเยอรมัน และมี ฟลานเดอร์ ซึ่งใช้ภาษาดัตช์ ในทางประวัติศาสตร์ อาจจะเหมือนไม่ใช่ปัญหาใหญ่ในตอนแรก แต่หลังจากนั้นเมื่อจักรวรรดิแห่งสเปนได้สืบทอดสานต่อพื้นที่แห่งนั้นและทำการสืบสวนนั้นหมายความว่า พระสงฆ์บางองค์ได้ถูกส่งออกไปและถูกลงโทษ ถูกฆ่า ผู้คนใครก็ตามที่กลายเป็นผู้นับถือลัทธิโปรเตสแตนต์ นี้จึงเป็นเหตุผลหลักว่าทำไมพื้นที่นี้เกิดการปะทุของสงครามตลอด 80 ปี (เรียกว่า สงครามแปดสิบปี) พยายามดิ้นรนต่อสู้ทุกทางที่จะเรียกอิสรภาพให่แก่ประเทศ ประเทศที่ออกมาจากสงครามครั้งนั้นคือ เนเธอแลนด์ ส่วนประเทศเบลเยี่ยมยังคงถูกครอบครองภาคใต้อำนาจจักรวรรดิแห่งสเปน กองทหารที่รับใช้ประเทศจะต้องเปลี่ยนการทำงานไม่ให้เหมือนกับพวกกฏบที่ทรยศอย่างประเทศเพื่อนบ้านทางตอนเหนือ จักรวรรดิสเปนได้กล่าวไว้