เสือโคร่งชวา

เสือโคร่งชวา  เป็นประชากรเสือที่อาศัยอยู่ในเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย ถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 มันถูกล่าจนสูญพันธุ์ และแหล่งที่อยู่ตามธรรมชาติถูกแปลงไปเป็นที่ดินทางเกษตรกรรมและโครงสร้างพื้นฐาน เป็นเสือโคร่ง 1 ใน 3 สายพันธุ์ในหมู่เกาะซุนดา
ในอดีตถือเป็นเสือชนิดย่อยคนละสายพันธุ์ ซึ่งระบุว่าสูญพันธุ์ตามบัญชีแดงไอยูซีเอ็นใน ค.ศ. 2008 ใน ค.ศ. 2017 มีการปรับปรุงอนุกรมวิธาน ทำให้เสือโคร่งชวาอยู่ในส่วนย่อยของ "P. t. sondaica" ร่วมกับเสือโคร่งสุมาตราและเสือโคร่งบาหลี
ผลจากการวิเคราะห์ตัวอย่างดีเอ็นเอของไมโทคอนเดรียเสือ 23 แบบจากชุดสะสมพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นว่า เสือชนิดนี้เคยอาศัยทั่วหมู่เกาะซุนดาในช่วงยุคน้ำแข็งสุดท้ายเมื่อ 11,000–12,000 ปีก่อน
อนุกรมวิธาน.
Coenraad Jacob Temminck เป็นผู้เสนอ "Felis tigris sondaicus" เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ของเสือโคร่งชวาใน ค.ศ. 1844
ใน ค.ศ. 1929 เรจินัลด์ อินเนส โพค็อก นักอนุกรมวิธานชาวอังกฤษ จัดให้เสือนี้อยู่ในสกุล "Panthera" และใช้ชื่อวิทยาศาสตร์เป็น "Panthera tigris"
ใน ค.ศ. 2017 ทาง Cat Classification Task Force of the Cat Specialist Group ได้ปรับปรุงอนุกรมวิธานและจัดให้ประชากรเสือทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่และสูญพันธุ์แล้วในประเทศอินโดนีเซียอยู่ใน "P. t. sondaica"
รูปลักษณ์.
เสือโคร่งชวาเป็นเสือโคร่งที่มีขนาดเล็ก เช่นเดียวกับเสือโคร่งสุมาตรา แต่ใหญ่กว่าเสือโคร่งบาหลี มักมีลายแถบยาวและบาง ซึ่งค่อนข้างมากกว่าเสือสุมาตรา มีจมูกยาวและแคบ กระดูกท้ายทอยแคบ และcarnassialยาว เมื่อเทียบกับความแตกต่างของกะโหลกศรีษะ เสือโคร่งชวาจึงเคยถูกจัดเป็นสายพันธุ์ที่แตกต่างกัน ซึ่งมีชื่ออนุกรมวิธานเป็น "Panthera sondaica".
เพศผู้มีความยาวร่างกายเฉลี่ย และน้ำหนักระหว่าง ส่วนเพศเมียมีขนาดเล็กกว่าเพศผู้และมีน้ำหนักระหว่าง 
ร่ายกายที่เล็กกว่าของเสือโคร่งชวาและขนาดของสายพันธุ์เหยื่อบนเกาะชวา ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าสายพันธุ์กวางและวงศ์วัวและควายบนเอเชียแผ่นดินใหญ่ เป็นไปตามกฎของเบิร์กมันน์ อย่างไรก็ตาม เส้นผ่านศูนย์กลางของร่องรอยมีขนาดใหญ่กว่าเสือโคร่งเบงกอลในประเทศบังกลาเทศ, อินเดีย และเนปาล
กล่าวกันว่าเสือโคร่งชวาแข็งแรงมากพอที่จะใช้อุ้งเท้าหักขาม้าหรือควายได้
แหล่งที่อยู่และนิเวศวิทยา.
เสือโคร่งชวาเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะชวา แต่ต้องอพยพไปยังพื้นที่ภูเขาและป่าไม้ห่างไกลใน ค.ศ. 1940 ในช่วง ค.ศ. 1970 บริเวณที่มีเสืออยู่เหลือแค่เมอรูเบอตีรี ภูเขาที่สูงที่สุดในเกาะชวาตะวันออกเฉียงใต้ ด้วยภูมิประเทศที่ชันทำให้ไม่มีใครอาศัยอยู่ พื้นที่ขนาด ถูกประกาศเป็นเขตอนุรักษ์สัตว์ป่าใน ค.ศ. 1972 มีผู้เห็นเสือครั้งสุดท้ายที่นี่ใน ค.ศ. 1976
เสือโคร่งชวาล่าเหยื่อที่เป็นกวางรูซาชวา ("Rusa timorensis"), วัวแดง ("Bos javanicus") และหมูป่า ("Sus scrofa") และไม่บ่อยครั้งที่จะล่านกน้ำและสัตว์เลี้อยคลาน ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับช่วงชีวิตและระยะเวลาตั้งครรภ์ของเสือทั้งในป่าหรือที่ถูกกักเก็บ เสือโคร่งชวาบางส่วนถูกเก็บในสวนสัตว์อินโดนีเซียบางแห่งที่ปิดในช่วงสงครามจนถึงสงครามโลกครั้งที่สองทำให้ถือครองเสือสุมาตราง่ายกว่าในช่วงหลังสงคราม
อ้างว่าพบเห็น.
ในบางครั้ง มีรายงานการเห็นเสือโคร่งชวาอย่างไม่เป็นทางการจากผู้ที่ชื่นชอบซึ่งเชื่อว่ายังมีเสือสายพันธุ์นี้ในเกาะชวา
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 มีผู้พบร่างนักปีนเขาหญิงไม่ทราบสัญชาติที่อุทยานแห่งชาติเขาเมอร์บาบู จังหวัดชวากลาง ซึ่งอ้างว่าเสียชีวิตจากการถูกเสือโจมตี ชาวบ้านที่พบร่างกายก็อ้างว่าเห็นเสือในบริเวณใกล้เคียง
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2009 ชาวบ้านบางส่วนอ้างว่าเห็นเสือเพศเมียกับลูกสองตัวใกล้เดินใกล้หมู่บ้านที่ติดกับเขาลาวู เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นพบร่องรอยสดในพื้นที่นี้ อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น สัตว์เหล่านี้ได้หายไปหมดแล้ว
หลังการปะทุของเขาเมอราปีในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010 ชาวบ้านในอินโดนีเซียสองคนอ้างว่าเห็นรอยเท่าแมวขนาดใหญ่บนเถ้าที่เหลือ ทำให้มีข่าวลือว่ามีเสือหรือเสือดาวในฟาร์มร้างเพื่อหาอาหาร พนักงานในอุทยานแห่งชาติใหล้เคียงไม่คิดว่ารอยเท้านี้เป็นของเสือ
ใน ค.ศ. 2016 มีภาพถ่ายที่อ้างว่าเป็นเสือโคร่งชวาในเขาอาร์จูโนในจังหวัดชวาตะวันออก
ใน ค.ศ. 2017 เจ้าหน้าที่พิทักษ์สัตว์ป่าที่ทำงานในอุทยานแห่งชาติอูจุงกูลนถ่ายภาพที่อ้างว่าเป็นเสือโคร่งชวาขณะกินวัวที่ตายแล้ว ในเวลาต่อมามีทีมนักวิจัยไปสำรวจเป็นเวลา 10 วันเพื่อยืนยันการมีตัวตนของเสือ ผู้เชี่ยวชาญที่ด้านเสือระบุสัตว์ชนิดนี้เป็นเสือดาวชวา