ไพก์

ไพก์  เป็นอาวุธหอกยาวที่ออกแบบมาสำหรับใช้แทงและดันเป็นหลัก พบการใช้งานในการสงครามของทวีปยุโรปตั้งแต่สมัยกลางตอนปลาย ไปจนถึงช่วงเวลาส่วนมากของสมัยใหม่ตอนต้น เป็นอาวุธประจำกายทหารราบ เวลาใช้จะจัดกระบวนเป็นจัตุรัสหอก หอกไพก์ถูกแทนที่เป็นส่วนมากโดยปืนคาบศิลาติดดาบปลายปืน ไพก์ถือเป็นอาวุธหลักและสัญลักษณ์ของทหารรับจ้างสวิส หน่วยทหารรับจ้างลันทซ์เนกของกลุ่มประเทศผู้พูดภาษาเยอรมัน และกลุ่มประชาชนติดอาวุธซ็อง-กูว์ล็อตของฝรั่งเศส ซาริซา อาวุธที่มีลักษณะคล้ายหอกไพก์ได้มีการใช้งานมาก่อนแล้วตั้งแต่สมัยโบราณ โดยกองทหารแฟแลงซ์ชองชาวมาซิโดเนียโบราณในยุคของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช
ลักษณะ.
หอกไพก์เป็นอาวุธที่มีความยาวแตกต่างคละกันไป ไล่ตั้งแต่ หลักในการจำแนกหอกออกจากไพก์โดยทั่วไปจะถือเอาเกณฑ์ความยาวเป็นหลัก หากหอกนั้นมีความยาวเกินกว่าที่จะสามารถถือได้ด้วยมือเดียวได้ หอกนั้นถือเป็นไพก์ ไพก์มีน้ำหนักประมาณ เซอร์จอหน์ สมิธ นักเขียนตำราทางทหารในคริสต์ศตวรรษที่ 16 แนะนำว่าหอกไพก์ที่มีน้ำหนักเบาใช้งานได้ดีกว่าไพก์ที่มีน้ำหนักมาก ตัวลำของของไพก์ทำจากไม้ หัวหอกทำจากโลหะหรือเหล็กกล้าติดเข้ากับลำหอก ส่วนของปลายลำไม้ใกล้หัวหอกมักถูกเสริมด้วยเหล็กแผ่น เรียกว่า "แก้ม" หรือ แลนเก็ตส์ เมื่อกองกำลังของกองทัพฝ่ายตรงข้ามทั้งสองถือไพก์ มันมักจะเติบโตในรูปแบบ การแข่งขันทางอาวุธ โดยมีความยาวทั้งด้ามและส่วนหัวเพื่อให้พลทหารของฝ่ายหนึ่งได้เปรียบในการต่อสู้[ "" ] ความยาวสุดของอาวุธดังกล่าวต้องใช้ไม้ที่แข็งแรง เช่น ขี้เถ้า ปรุงรสอย่างดีสำหรับเสา ซึ่งเรียวเข้าหาจุดเพื่อป้องกันไม่ให้ไพก์หย่อนคล้อยที่ปลาย แม้ว่าด้ามจะหย่อนหรืองอเล็กน้อยก็ตาม ปัญหาในการจัดการไพก์ มันเป็นข้อผิดพลาดทั่วไปที่จะเรียกว่าเสามีดของไพก์ อาวุธดังกล่าวเรียกโดยทั่วไปว่า ง้าว ดาบ ยาว แรนเซอร์ ตั๋วเงิน หรือ โวลจ์
ไพก์ที่ยาวมากทำให้สามารถตั้งหัวไพก์จำนวนมากให้กับศัตรูได้ โดยผู้ถือไพก์จะอยู่ในระยะไกลกว่า แต่ยังทำให้ไพก์เทอะทะในการต่อสู้ระยะประชิดด้วย นั่นหมายความว่าคนไพก์จะต้องติดตั้งอาวุธเพิ่มเติมที่สั้นกว่า เช่น มีดสั้น หรือ ดาบ เพื่อป้องกันตัวเองหากการต่อสู้ลดระดับลงจนกลายเป็นการต่อสู้ ระยะประชิด อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว ทหารไพก์พยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ไม่เป็นระเบียบ ซึ่งทำให้พวกเขาเสียเปรียบ เพื่อรวมความยากลำบากเข้าด้วยกันในระยะประชิด นักไพก์แมนมักจะไม่มีโล่หรือมีเพียงโล่ขนาดเล็กเท่านั้น ซึ่งจะจำกัดการใช้งานในการต่อสู้ระยะประชิด
กลยุทธ์.
ไพก์มีขนาดเทอะทะมักถูกใช้ในลักษณะจงใจและป้องกัน มักใช้ร่วมกับ อาวุธปล่อยนำวิถี และอาวุธระยะประชิด อื่นๆ อย่างไรก็ตาม กองทหารที่ได้รับการฝึกฝนมาดีกว่านั้นสามารถใช้ไพก์ในการโจมตีเชิงรุกได้ โดยทหารไพก์แต่ละระดับจะได้รับการฝึกฝนให้ถือไพก์ของตน เพื่อที่พวกเขาจะได้มอบหัวไพก์สี่หรือห้าชั้นที่พุ่งออกมาจากด้านหน้าของขบวนทหารราบของศัตรู[ "" ]
ตราบเท่าที่มันรักษาความสงบเรียบร้อย ขบวนดังกล่าวสามารถเคลื่อนตัวไปเหนือทหารราบของศัตรูได้ แต่ก็มีจุดอ่อนอยู่ คนทั้งหมดเคลื่อนไปข้างหน้าโดยหันหน้าไปในทิศทางเดียวและไม่สามารถหมุนได้อย่างรวดเร็วหรือมีประสิทธิภาพเพื่อปกป้องสีข้างหรือด้านหลังของขบวนรถที่เปราะบาง และไม่สามารถรักษาความสามัคคีบนพื้นที่ไม่เรียบได้ ดังที่ชาวสก็อตพบว่าต้องเสียค่าใช้จ่ายใน ยุทธการที่ภูมิฟลอดเดน กลุ่มคนจำนวนมากที่ถือไพก์เทอะทะเช่นนั้นอาจเป็นเรื่องยากที่จะหลบหลีกด้วยวิธีอื่นใดนอกจากการเคลื่อนไหวตรงไปตรงมา
ผลที่ตามมาก็คือรูปแบบไพก์เคลื่อนที่ดังกล่าวพยายามที่จะให้กองทหารสนับสนุนปกป้องสีข้างของตนหรือจะหลบหลีกเพื่อโจมตีศัตรูก่อนที่จะถูกขนาบข้างได้ นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงที่ขบวนจะไม่เป็นระเบียบ นำไปสู่การต่อสู้ระยะประชิดที่สับสนซึ่งนักไพก์มีช่องโหว่ตามที่กล่าวข้างต้น[ "" ]
ตามที่เซอร์จอห์น สมิธกล่าวไว้ มีสองวิธีที่รูปแบบไพก์ที่เป็นปฏิปักษ์จะเผชิญหน้ากันซึ่งต้องระมัดระวังหรือการร้าว แนวทางที่ระมัดระวังเกี่ยวข้องกับการฟันดาบที่ความยาวของไพก์ ในขณะที่แนวทางเชิงรุกเกี่ยวข้องกับการปิดอย่างรวดเร็ว โดยแต่ละห้าอันดับแรกจะให้แรงผลักดันอันทรงพลังเพียงครั้งเดียว ในแนวทางที่ดุดัน อันดับแรกจะหันไปใช้ดาบและมีดสั้นทันที หากการแทงจากห้าอันดับแรกล้มเหลวในการทำลายรูปแบบไพก์ของฝ่ายตรงข้าม สมิตถือว่าวิธีการระมัดระวังนั้นน่าหัวเราะ แม้ว่าโดยพื้นฐานแล้วจะเป็นอาวุธทางทหาร แต่ไพก์อาจมีประสิทธิผลอย่างน่าประหลาดใจในการรบเดี่ยว และแหล่งข้อมูลหลายแห่งในศตวรรษที่ 16 อธิบายว่าจะใช้อย่างไรในสถานการณ์การดวล นักฟันดาบในสมัยนั้นมักจะฝึกฝน และแข่งขันกันโดยใช้ไม้เท้ายาวแทนไพก์ จอร์จ ซิลเวอร์ ถือว่าระยะ ไพก์เป็นหนึ่งในอาวุธที่ได้เปรียบมากกว่าสำหรับการต่อสู้เดี่ยวในที่โล่ง ทำให้มีโอกาสเหนืออาวุธทั้งหมดที่สั้นกว่า หรือดาบ และกริช/โล่รวมกัน
การสงครามหอกและปืนไฟ.
หลังสงครามอิตาลี ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 15 จนถึงปลายศตวรรษที่ 16 กองทัพยุโรปส่วนใหญ่ใช้ไพก์ ซึ่งมักจะใช้ร่วมกับอาวุธปืนดึกดำบรรพ์ เช่น อาร์เควบัส และ คาลิเวอร์ [ "" ]
ตัวอย่างที่สำคัญของการพัฒนานี้คือ เทอร์ซิโอ ของสเปน ซึ่งประกอบด้วยจตุรัสขนาดใหญ่ของนักเล่นพิเกเมน พร้อมด้วยฝูงบินอาร์เกบูซีเยร์ขนาดเล็กที่เคลื่อนตัวได้เคลื่อนตัวไปตามแนวเส้นรอบวง เช่นเดียวกับผู้ชายที่ติดอาวุธแบบดั้งเดิม องค์ประกอบทั้งสามนี้ก่อให้เกิดการผสมผสานบทบาททางยุทธวิธีที่สนับสนุนซึ่งกันและกัน ได้แก่ พวกนักเก็บอาวุธที่บุกโจมตีแนวข้าศึก พวกนักเก็บเพลิงปกป้องพวกนักเก็บปืนจากการโจมตีของทหารม้าของศัตรู และทหารที่ติดอาวุธซึ่งโดยทั่วไปจะติดอาวุธด้วย ดาบ และ ไพก์ ต่อสู้กับพวกนักเก็บปืนของศัตรูเมื่อสองคน สี่เหลี่ยมฝ่ายตรงข้ามได้สัมผัสกัน เทอร์ซิโอ ส่งทหารไพก์จำนวนน้อยกว่าเสาสวิส และลันด์สเนชท์ ขนาดใหญ่และการจัดขบวนของพวกมันก็ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีความยืดหยุ่นมากกว่าในสนามรบในที่สุด[ "" ]
รูปแบบผสมของบรรทัดฐานสำหรับทหารราบชาวยุโรป โดยมีหลายคน แต่ไม่ใช่ทั้งหมดที่ต้องการเลียนแบบ เทอร์ซิโอในอังกฤษ การรวมกันของ นักบิลแมน นักธนู และทหารถืออาวุธยังคงเป็นบรรทัดฐาน แม้ว่าสิ่งนี้จะเปลี่ยนไปเมื่ออุปทานของ ต้นยู บนเกาะลดน้อยลง[ "" ]
เปอร์เซ็นต์ของผู้คนที่ติดอาวุธปืนในรูปแบบคล้าย เทอร์ซิโอ เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่ออาวุธปืนมีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ความก้าวหน้านี้เชื่อกันว่าเป็นจุดจบของทหารม้าเมื่อในความเป็นจริงมันฟื้นขึ้นมา ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 16 จนถึงศตวรรษที่ 17 มีการใช้รูปแบบไพก์ขนาดเล็ก เพื่อป้องกันทหารเสือที่ติดอยู่อย่างสม่ำเสมอ ซึ่งมักจะเป็นบล็อกกลางที่มีหน่วยยิงปืนสองหน่วยย่อย เรียกว่า "ปลอกกระสุน" ทั้งสองข้างของไพก์ แม้ว่าทหารราบที่ถูกกว่าและมีความสามารถรอบด้านจะหันมาใช้อาวุธปืนมากขึ้น แต่สัดส่วนของทหารม้าในกองทัพยังคงสูงอยู่[ "" ]
ในช่วง สงครามกลางเมืองอังกฤษ (ค.ศ. 1642–1651) กองทัพรุ่นใหม่ (ค.ศ. 1646–1660) ในตอนแรกมีทหารราบ 2 นายสำหรับพลทหารแต่ละคน ทหารถือปืนคาบศิลาสองคนแต่สำหรับนักไพก์แมนแต่ละคนไม่ใช่ส่วนที่ตกลงกันซึ่งใช้ทั่วยุโรป และเมื่อในปี ค.ศ. 1658 โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ซึ่งในขณะนั้นคือ ลอร์ดผู้พิทักษ์ ได้ส่งกองกำลังของกองทัพต้นแบบใหม่ไปยังแฟลนเดอร์สเพื่อสนับสนุนพันธมิตรฝรั่งเศสของเขาภายใต้เงื่อนไขของสนธิสัญญาปารีส ค.ศ. 1657 เขาได้จัดหาทหารถือปืนคาบศิลาและทหารไพก์ในจำนวนเท่ากัน ในสนามรบทหารราบขาดการป้องกันจากทหารม้าของศัตรู และทหารราบทั้งสองประเภทก็สนับสนุนซึ่งกันและกัน
หลังการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ กองทัพอังกฤษ ใช้พลทหารไพก์ และในปี ค.ศ. 1697 (ปีสุดท้ายของ สงครามเก้าปี) กองพันทหารราบอังกฤษที่สู้รบในประเทศต่ำยังคงมีทหารราบสองคนต่อทหารไพก์ทุกคน และต่อสู้ในรูปแบบดั้งเดิมของทหารไพก์ห้าระดับที่อยู่ลึกลงไป โดยมีทหารราบหกอันดับในแต่ละด้าน ตามข้อมูลของ จอห์น เคอร์ซีย์ ในปี 1706 โดยทั่วไปไพก์จะอยู่ที่ ความยาว
หมดยุคการใช้ไพก์.
ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ถึงต้นศตวรรษที่ 18 กองทัพยุโรปส่วนใหญ่เริ่มเสื่อมถอยลง สิ่งนี้เริ่มต้นด้วยลักษณะของปืนคาบศิลา และ หินเหล็กไฟ ซึ่งทำให้ทหารถือปืนคาบศิลามีอัตราการยิงที่เร็วกว่าทำให้เกิดอัตราส่วนการยิงต่อไพก์ที่สูงขึ้นในสนามรบ โดยยังคงพัฒนาดาบปลายปืนแบบปลั๊ก ตามด้วยดาบปลายปืนแบบเบ้าเสียบในช่วงทศวรรษที่ 1680 และ 1690 ดาบปลายปืนปลั๊กไม่ได้แทนที่ไพก์เนื่องจากต้องใช้ทหารยอมจำนนความสามารถในการยิงหรือบรรจุกระสุนใหม่เพื่อแก้ไข แต่ดาบปลายปืนเบ้าสามารถแก้ไขปัญหานั้นได้ ซึ่งดาบปลายปืนเพิ่มใบมีดยาวได้ถึง จนถึงปลายปืนคาบศิลา ทำให้ปืนคาบศิลาทำหน้าที่เป็นอาวุธคล้ายไพก์เมื่อถือด้วยมือทั้งสองข้าง แม้ว่าพวกเขาจะเข้าถึงไพก์ได้ไม่เต็มที่ แต่ดาบปลายปืนก็มีประสิทธิภาพในการปะทะของทหารม้า ซึ่งเคยเป็นจุดอ่อนหลักของขบวนทหารราบ และอนุญาตให้กองทัพขยายอำนาจโดยมอบอาวุธปืนให้ทหารราบทุกคน ไม่จำเป็นต้องปกป้องทหารม้าถือปืนคาบศิลาอีกต่อไป นอกจากนี้ การปรับปรุงปืนใหญ่ยังทำให้กองทัพยุโรปส่วนใหญ่ละทิ้งแนวรบขนาดใหญ่และใช้แนวที่เซหลายแนว ทั้งเพื่อลดการบาดเจ็บล้มตายและเพื่อสร้างแนวรบขึ้นสำหรับการยิง เพื่อป้องกันรั้วด้วยดาบปลายปืนหนาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นวิธีแก้ปัญหาต่อต้านทหารม้าที่มีประสิทธิภาพ และ อำนาจการยิงของ ปืนคาบศิลาที่ได้รับการปรับปรุงในเวลานี้ทำให้เป็นอันตรายถึงชีวิตมากจน มักตัดสินใจการต่อสู้ด้วยการยิงเพียงลำพัง
วันสิ้นสุดการใช้ไพก์โดยขบวนทหารราบ และส่วนใหญ่คือปี 1700 เช่น กองทัพปรัสเซียและออสเตรีย กองทัพอื่นๆ รวมถึงกองทัพสวีเดนและรัสเซีย ยังคงใช้ไพก์เป็นอาวุธที่มีประสิทธิภาพต่อไปอีกหลายทศวรรษ จนกระทั่งถึงทศวรรษที่ 1720 และ 1730 (โดยเฉพาะชาวสวีเดนในสมัยพระเจ้าคาร์ลที่ 12 แห่งสวีเดนทรงใช้ไพก์อย่างมีประสิทธิภาพจนถึงปี 1721)ในช่วงเริ่มต้นของ มหาสงครามทางเหนือในปี ค.ศ. 1700 กองร้อยทหารราบของรัสเซียมี ทหาร 5 นาย ทหารเสือ 84 นาย และทหารไพก์ 18 นาย ในตอนแรกทหารเสือได้รับการติดตั้งดาบปลายปืนที่มีลักษณะคล้ายดาบ พวกเขาไม่ได้เปลี่ยนไปใช้ดาบปลายปืนแบบซ็อกเก็ตจนหมดจนถึงปี 1709 กองร้อยของสวีเดนประกอบด้วยทหาร 82 นาย ทหารพลไพก์ 48 นาย และทหารราบ 16 นาย กองทัพแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ รักษาอัตราส่วนปืนคาบศิลา 2 กระบอกต่อไพก์ 1 กระบอกในช่วงกลางถึงปลายศตวรรษที่ 17 และละทิ้งไพก์อย่างเป็นทางการในปี 1699 ในขณะเดียวกัน ชาวฝรั่งเศสมีอัตราส่วนปืนคาบศิลา 3-4 ต่อ 1 ไพก์ภายในปี 1689 ทั้งสองฝ่ายของ สงครามสามก๊ก ในช่วงทศวรรษที่ 1640 และ 1650 ต้องการอัตราส่วนปืนคาบศิลา 2 กระบอกต่อไพก์ 1 กระบอก แต่ก็ไม่สามารถทำได้เสมอไป 
ระหว่างการปฏิวัติอเมริกา (พ.ศ. 2318-2326)ไพก์ถูกเรียกว่า "ไพก์ร่องลึก" ซึ่งทำโดยช่างตีเหล็กในท้องถิ่นมีการใช้งานอย่างจำกัด จนกระทั่งสามารถจัดหาดาบปลายปืนได้เพียงพอสำหรับการใช้งานทั่วไปโดยทั้ง กองทัพภาคพื้นทวีป และหน่วยทหารอาสา
ตลอดยุคจักรพรรดินโปเลียนที่ 1ซึ่งเป็นไพก์แบบสั้นที่ปกติจะมีใบมีดหรือตัวดึงติดอยู่ที่ศีรษะ ยังคงไว้เป็นสัญลักษณ์โดย ทหารบางส่วน ในทางปฏิบัติมันอาจมีประโยชน์ในการแสดงท่าทางและการส่งสัญญาณมากกว่าการใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้
ในช่วงการจลาจลที่คอชูช์โกของโปแลนด์ในปี 1794 ไพก์ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในฐานะลูกของความจำเป็น ซึ่งกลายเป็นอาวุธที่มีประสิทธิภาพอย่างน่าประหลาดใจในสนามรบในช่วงเวลาสั้นๆ ในกรณีนี้ นายพลแธดเดียส คอสซิอุสโก เผชิญกับปัญหาการขาดแคลนอาวุธปืนและดาบปลายปืน สำหรับติดอาวุธให้กับ พลพรรคทาสติดที่ดินที่ไม่มีที่ดินซึ่งคัดเลือกโดยตรงจากทุ่งข้าวสาลี โดยให้ เคียว และ เคียว ของพวกเขาถูกทำให้ร้อนและยืดออกจนกลายเป็นสิ่งที่คล้าย" เคียวสงคราม"ที่หยาบกร้าน อุปกรณ์การเกษตรติดอาวุธเหล่านี้ถูกนำมาใช้ในการต่อสู้ทั้งเป็นอาวุธตัดและไพก์ชั่วคราวโดยชาวนา"นักไพก์"ที่ติดอาวุธด้วยเครื่องมือหยาบมีบทบาทสำคัญในการรักษาชัยชนะที่แทบเป็นไปไม่ได้เลยกับกองทัพรัสเซียที่ใหญ่กว่าและมีอุปกรณ์ครบครันกว่ามากในยุทธการที่ ราคลาวิซซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2337
นักไพก์แมนพลเรือนมีบทบาทคล้าย ๆ กัน แม้ว่าจะมีจำนวนมากกว่าและมีอาวุธมากกว่าก็ตาม ใน ปี พ.ศ. 2341 ที่เพิ่มขึ้นในไอร์แลนด์ สี่ปีต่อมา ที่นี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกบฏเว็กซ์ฟอร์ดและใน ดับลิน ไพก์มีประโยชน์ส่วนใหญ่เป็นอาวุธโดยชายและหญิงต่อสู้ด้วยการเดินเท้าต่อสู้กับ ทหารม้าที่ติดอาวุธด้วยปืน
ไพก์ชั่วคราวซึ่งทำจาก ดาบปลายปืนบนเสา ถูกใช้โดยนักโทษที่หลบหนีในช่วงกบฏคาสเซิลฮิลล์ ในปี 1804
ในช่วงท้ายของสงครามนโปเลียน ในตอนต้นของศตวรรษที่ 19 แม้แต่ ทหารอาสา รัสเซีย (ส่วนใหญ่เป็นชาวนาที่ไม่มีที่ดิน เช่นเดียวกับพลพรรคชาวโปแลนด์ที่อยู่ก่อนหน้าพวกเขา)ก็สามารถพบว่าถือไพก์สั้นลงในการรบ เมื่อศตวรรษที่ 19 ดำเนินไป ไพก์ที่ล้าสมัยก็ยังคงมีการใช้งานในประเทศต่างๆ เช่น ไอร์แลนด์ รัสเซีย จีน และ ออสเตรเลีย โดยทั่วไปแล้วอยู่ในมือของ กลุ่มกบฏ ชาวนาผู้สิ้นหวังที่ไม่สามารถเข้าถึงอาวุธปืนได้ จอห์น บราวน์ ซื้อไพก์จำนวนมากและนำไพก์มาบุก โจมตีฮาร์เพอร์สเฟอร์รี
ความพยายามที่จะฟื้นคืนชีพไพก์ในฐานะอาวุธทหารราบหลักเกิดขึ้นในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา (พ.ศ. 2404-2408) เมื่อ สหพันธรัฐอเมริกา วางแผนที่จะรับสมัครกองทหารทหารราบ 20 นายในปี พ.ศ. 2405 ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2405 ได้มีการมอบอำนาจให้กองทหารราบของสมาพันธรัฐทุกหน่วยจะรวมกองทหารไพก์สองกองด้วย ซึ่งเป็นแผนที่ได้รับการสนับสนุนจากโรเบิร์ต อี. ลี มีการผลิตไพก์จำนวนมากแต่ไม่เคยใช้ในการต่อสู้ และแผนการที่จะรวมคนไพก์เข้ากองทัพก็ถูกละทิ้ง
ไพก์แบบสั้นกว่าเรียกว่า "ไพก์ขึ้นเรือ"ก็ใช้กับเรือรบเช่นกัน โดยทั่วไปใช้เพื่อการบุกขึ้นเรือ ไล่กลุ่มขึ้นเครื่อง จนถึงปลายศตวรรษที่ 19
กษัตริย์นักรบ ชาวฮาวาย คาเมฮาเมฮาที่ 1 มีกองกำลังทหารชั้นยอดที่ติดอาวุธด้วยไพก์ยาวมาก ซึ่งดูเหมือนจะต่อสู้ในลักษณะเดียวกับนักไพก์ชาวยุโรป แม้ว่าจะมีแนวคิดทั่วไปเกี่ยวกับทัศนคติทั่วไปของประชาชนในการดวลแบบปัจเจกบุคคลซึ่งเป็นวิธีการต่อสู้ระยะประชิดก็ตาม ไม่มีใครรู้ว่าคาเมฮาเมฮาเองได้แนะนำกลยุทธ์นี้หรือไม่หรือนำมาจากการใช้อาวุธฮาวายแบบดั้งเดิม
ไพก์ดังกล่าวถูกใช้เป็นอาวุธ ของหน่วยพิทักษ์บ้านของอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2485 หลังจากที่ สำนักงานสงคราม ได้ดำเนินการตามจดหมายจากวินสตัน เชอร์ชิลล์ โดยระบุว่า "มนุษย์ทุกคนต้องมีอาวุธบางชนิด ไม่ว่าจะเป็นกระบองหรือไพก์เท่านั้น" อย่างไรก็ตาม อาวุธมือถือเหล่านี้ไม่เคยออกจากร้านหลังจากที่ไพก์ "สร้างความรู้สึกโกรธและความรังเกียจเกือบเป็นสากลจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำบ้าน ทำให้ชายขวัญเสียขวัญเสีย และนำไปสู่การถามคำถามในทั้งสองสภา" ไพก์ซึ่งทำจาก ดาบปลายปืน ปืน ไรเฟิลลี–เอนฟิลด์ ที่ล้าสมัยเชื่อมกับท่อเหล็ก ได้ชื่อว่า "ไพก์ของครอฟต์" ตามชื่อ เฮนรี เพจ ครอฟต์ ปลัดกระทรวงการต่างประเทศ ที่พยายามปกป้องความล้มเหลวโดยระบุว่า "อาวุธที่เงียบและมีประสิทธิภาพ" 
ในสเปนเริ่มในปี 1715 และสิ้นสุดในปี 1977 มีหน่วยลาดตระเวนกลางคืนในเมืองต่างๆ ที่เรียกว่า "เซเรโนส" ซึ่งถือไพก์สั้น เรียกว่า "ชูโซ" 
ไพก์มีชีวิตอยู่ในปัจจุบันเฉพาะในบทบาทพิธีการเท่านั้น ถูกใช้เป็นเครื่องประจำสีของกรมทหารราบ และกับกองร้อยของไพก์เมน และทหารเสือ ของ กองร้อยปืนใหญ่อันทรงเกียรติ หรือโดยหน่วยทหารราบบางส่วนที่ปฏิบัติหน้าที่ในระหว่างการหมุนเวียนเป็นผู้พิทักษ์ ให้กับ ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอิตาลี ณ พระราชวังควิรินาล กรุงโรม ประเทศอิตาลี