จักรวรรดิเยอรมัน (ค.ศ. 1848–1849)

จักรวรรดิเยอรมัน  เป็นความพยายามรวมรัฐเยอรมันภายในสมาพันธรัฐเยอรมันให้เป็นหนึ่งเดียว เพื่อสร้างรัฐชาติเยอรมนีแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ จักรวรรดิก่อตั้งขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1848 ในระหว่างการปฏิวัติเยอรมันโดยรัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ต โดยรัฐสภาได้เลือกอาร์ชดยุกโยฮันแห่งออสเตรียเป็นประมุขแห่งรัฐชั่วคราวในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต่อมาเมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1849 มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญและรัฐสภาได้เลือกพระมหากษัตริย์ปรัสเซีย พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 4 เป็นพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญของจักรวรรดิ ภายใต้พระอิสริยยศ ‘จักรพรรดิแห่งชาวเยอรมัน’ อย่างไรก็ตาม จักรวรรดิยุติลงในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1849 เมื่อรัฐบาลกลางเยอรมันถูกคณะกรรมาธิการกลางสหพันธรัฐแทนที่
รัฐสภาแห่งชาติเยอรมัน (รัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ต) มองตนเองในฐานะรัฐสภาของจักรวรรดิใหม่และออกกฎหมายหลวงจำนวนมาก รัฐสภาได้จัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวและก่อตั้งกองเรือแรกของเยอรมนีทั้งหมด ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1849 บรรดารัฐเยอรมันใหญ่อย่างออสเตรียและปรัสเซียบีบบังคับให้สมาชิกรัฐสภาลาออก รัฐบาลชั่วคราวดำรงอยู่จนถึงเดือนธันวาคมของปีนั้น ในฤดูร้อน ค.ศ. 1851 มีการฟื้นฟูบุนเดิสทาคแห่งสมาพันธรัฐเยอรมัน ส่งผลให้กฎหมายที่ผ่านในช่วงจักรวรรดิเป็นโมฆะ อย่างไรก็ตาม ในบุนเดิสทาคหรือบรรดารัฐต่าง ๆ ก็ไม่เคยมีมุมมองต่อรัฐบาลชั่วคราวว่ากระทำอย่างผิดกฎหมาย 
ความเป็นมา.
รัฐนี้ก่อตั้งขึ้นโดยรัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ตในฤดูใบไม้ผลิปี 1848 หลังการปฏิวัติเดือนมีนาคม จักรวรรดิสิ้นสุดลงในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1849 เมื่อรัฐบาลกลางเยอรมันถูกแทนที่ด้วยคณะกรรมาธิการกลางสหพันธรัฐ โดยจักรวรรดิพยายามดิ้นรนเพื่อให้ได้รับการยอมรับจากทั้งรัฐเยอรมันและรัฐต่างประเทศ รัฐเยอรมันซึ่งเป็นตัวแทนโดยการประชุมสหพันธรัฐแห่งสมาพันธรัฐเยอรมัน เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1848 ยอมรับกลางรัฐบาลเยอรมัน อย่างไรก็ตาม ในเดือนต่อๆ มา รัฐเยอรมันที่ใหญ่กว่าไม่ยอมรับกฤษฎีกาและกฎหมายของรัฐบาลกลางเยอรมันและรัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ตเสมอไป
คำสั่งรัฐธรรมนูญลำดับแรกของจักรวรรดิคือกฎหมายจักรวรรดิเกี่ยวกับการริเริ่มอำนาจกลางชั่วคราวสำหรับเยอรมนี เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1848 ตามคำสั่งนี้ รัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ตได้จัดตั้งสำนักไรช์สเวอร์เวเซอร์ (ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในฐานะพระมหากษัตริย์ชั่วคราว) และรัฐมนตรีของจักรวรรดิ คำสั่งตามรัฐธรรมนูญฉบับที่สอง คือ รัฐธรรมนูญแฟรงก์เฟิร์ต เมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1849 โดยได้รับการยอมรับจากรัฐในเยอรมนี 28 รัฐ แต่ไม่ใช่กับรัฐที่ใหญ่กว่า อย่างปรัสเซียพร้อมด้วยรัฐอื่นๆในเยอรมนีซึ่งบีบให้รัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ตต้องยุบสภา
อำนาจรัฐ ดินแดน และประชาชน.
รัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ตมองว่าตัวเองเป็นสภานิติบัญญัติแห่งชาติของเยอรมนี ดังที่ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนในกฎหมายจักรวรรดิที่เกี่ยวข้องกับการประกาศกฎหมายจักรวรรดิและกฤษฎีกาของอำนาจกลางชั่วคราว ตั้งแต่วันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1848 และที่ได้ออกกฎหมายก่อนหน้านี้ เช่น กฎหมายวันที่ 14 มิถุนายน ที่มีการสถาปนากองทัพเรือแห่งจักรวรรดิ และกฎหมายที่โดดเด่นที่ได้รับการยกย่องอย่างสูงคือ ประกาศสิทธิขั้นพื้นฐานของชาวเยอรมัน เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1848
อำนาจกลางหรือรัฐบาลกลางประกอบด้วย อาร์ชดยุกโยฮัน ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค และรัฐมนตรีที่พระองค์แต่งตั้ง โดยปกติพระองค์จะแต่งตั้งนักการเมืองที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ต อย่างน้อยจนถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1849 เมื่อรัฐมนตรีรายหนึ่งคือนายพลเอดูอาร์ด ฟอน พิคเกอร์แห่งปรัสเซีย ถูกเรียกเก็บเงินกับกองกำลังรัฐบาลกลางและป้อมปราการของรัฐบาลกลางของสมาพันธรัฐเยอรมัน รัฐบาลกลางไม่มีอำนาจในการปกครองมากนัก เนื่องจากฝ่ายบริหารยังคงอยู่ในมือของรัฐเดี่ยว ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1849 พยว่ามี 105 คนทำงานให้กับรัฐบาลกลาง (เทียบกับ 10 คนในการประชุมของรัฐบาลกลาง)
รัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ตสันนิษฐานโดยทั่วไปว่าอาณาเขตของสมาพันธรัฐเยอรมันเป็นอาณาเขตของรัฐใหม่นี้ด้วย บุคคลนั้นจะเป็นชาวเยอรมันหากเขาอยู่ภายใต้รัฐหนึ่งรัฐหนึ่งในจักรวรรดิเยอรมัน (มาตรา 131 รัฐธรรมนูญแฟรงก์เฟิร์ต) นอกจากนี้ยังหารือถึงอนาคตของดินแดนอื่นๆ ที่ชาวเยอรมันอาศัยอยู่ สมาชิกรัฐสภาบางครั้งอ้างถึงดินแดนอื่นที่มีการพูดภาษาเยอรมันเป็นส่วนใหญ่ บางครั้งก็อ้างถึงสิทธิทางประวัติศาสตร์ บางครั้งก็อ้างถึงการพิจารณาทางทหาร (ตัวอย่างเช่น หนึ่งในข้อโต้แย้งที่คัดค้านการเป็นรัฐเอกราชของโปแลนด์เพราะกลัวว่าจะอ่อนแอเกินไปที่จะทำหน้าที่เป็นรัฐกันชนกับรัสเซีย) โดยดินแดนที่มีการโต้แย้งมากที่สุดแห่งหนึ่งคือชเลสวิช