pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ไดแซ็กคาไรด์

ไดแซ็กคาไรด์ หรือ น้ำตาลโมเลกุลคู่  หรือ ไบโอส  เป็นน้ำตาลที่เป็นสารประกอบประเภทคาร์โบไฮเดรต ไดแซ็กคาไรด์ สร้างขึ้นจากโมเลกุลของโมโนแซ็กคาไรด์ 2 โมเลกุล รวมกันด้วยพันธะไกลโคซิดิก โดยได้ผลลัพธ์เป็น ไดแซ็กคาไรด์ และน้ำ อย่างละ 1 โมเลกุล
คุณสมบัติทางเคมี.
โมเลกุลของโมโนแซ็กคาไรด์ 2 โมเลกุล มีพันธะต่อกันโดยปฏิกิริยาการควบแน่น (condensation reaction) พันธะนี้สามารถเกิดขึ้นได้ที่ตำแหน่งระหว่าง 1–4 หรือ 6 คาร์บอน ในแต่ละโมเลกุลของโมโนแซ็กคาไรด์ ดังนั้นถ้าโมโนแซ็กคาไรด์ทั้งสองเป็นโมเลกุลชนิดเดียวกัน เช่น กลูโคส การเชื่อมต่อด้วยพันธะที่แตกต่างกันจะทำให้คุณสมบัติทั้งทางฟิสิกส์และเคมีแตกต่างกันด้วย 
ไดแซ็กคาไรด์ จะมีลักษณะเป็นผลึกของแข็งละลายน้ำได้ดีมีรสหวานเช่นเดียวกับโมโนแซ็กคาไรด์
เครื่องดนตรี

เครื่องดนตรี คือ อุปกรณ์ที่สร้างขึ้นมา หรือดัดแปลงจากอุปกรณ์อื่น ๆ เพื่อการผลิตเสียงดนตรี หรือสร้างเสียงสำหรับใช้ประกอบในการร้องรำทำเพลง โดยหลักการแล้ว อุปกรณ์ใดก็ตามที่สามารถนำมาใช้ผลิตเสียงดนตรี ย่อมเรียกว่า เครื่องดนตรี ได้ทั้งสิ้น ผู้ที่ใช้เครื่องดนตรีนั้น เรียกว่านักดนตรี
การจำแนก.
เครื่องดนตรีสามารถแบ่งได้ตามหลาย ๆ เกณฑ์ดังนี้
ปฏิกิริยาการควบแน่น

ปฏิกิริยาการควบแน่น (มีความหมายว่ากำจัดน้ำออกไป) เป็นปฏิกิริยาเคมีที่ซึ่งสองโมเลกุลหรือกึ่งหนึ่ง (moiety) ทำปฏิกิริยากันและกลายเป็นการเชื่อมต่อแบบพันธะโควาเลนต์ซึ่งกันและกันร่วมกับการสูญเสียโมเลกุลของน้ำ เมทานอล หรือบางตัวของไฮโดรเจนฮาไลด์ เช่น HCl มันอาจถูกพิจารณาว่าเป็นปฏิกิริยาที่ตรงข้ามกับปฏิกิริยาไฮโดรไลซิส (คือการแยกสลายโมเลกุลใหญ่ให้กลายเป็นโมเลกุลเล็กพร้อมทั้งปล่อยน้ำออกมา)
ไฮโดรเจนคลอไรด์

ไฮโดรเจนคลอไรด์  สูตรโมเลกุลว่า เป็นก๊าซมีพิษ ไม่มีสี มีฤทธิ์กัดกร่อน เมื่อสัมผัสความชื้นจะเกิดควันสีขาว ควันนี้จะประกอบด้วย กรดไฮโดรคลอริกซึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไฮโดรเจนคลอไรด์ละลายในน้ำ ก๊าซไฮโดรเจนคลอไรด์และกรดไฮโดรคลอริกเป็นสารเคมีที่มีความสำคัญในทาง เคมี วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และ อุตสาหกรรมมาก
เขตสาทร

สาทร เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร มีอาคารสำนักงานที่ตั้งธุรกิจและสถานทูตจำนวนมาก
ที่ตั้งและอาณาเขต.
เขตสาทรตั้งอยู่บริเวณทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาหรือฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ประวัติศาสตร์.
พื้นที่เขตสาทรเดิมขึ้นอยู่กับอำเภอบ้านทะวาย จังหวัดพระนคร ต่อมาอำเภอนี้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอยานนาวาและเขตยานนาวา กรุงเทพมหานครในสมัยต่อมา 
ภายหลังพื้นที่เขตยานนาวามีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น พื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขต กรุงเทพมหานครจึงได้รวมแขวงยานนาวา แขวงทุ่งวัดดอน และแขวงทุ่งมหาเมฆให้อยู่ในการดูแลของสำนักงานเขตยานนาวา สาขา 1 (แขวงยานนาวา) และท้องที่ดังกล่าวได้ยกฐานะเป็น เขตสาธร ในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตยานนาวา ตั้งเขตสาธรและเขตบางคอแหลม โดยนำชื่อคลองและถนนสาธรมาตั้งเป็นชื่อของเขตโดยอนุโลม
ต่อมาในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2542 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเปลี่ยนแปลงชื่อเขตสาธรเป็น เขตสาทร เนื่องจากคำว่า "สาธร" ไม่มีความหมายในพจนานุกรม ส่วนคำว่า "สาทร" มีความหมายว่า "เอื้อเฟื้อ, เอาใจใส่" และเพื่อเป็นการให้เกียรติแก่หลวงสาทรราชายุตก์ (ยม) ขุนนางและคหบดีในสมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งเป็นผู้ขุดคลองอันเป็นที่มาของชื่อเขต ดังนั้นชื่อเขตสาธร คลองสาธร ถนนสาธรเหนือ ถนนสาธรใต้ และซอยย่อยของถนนสาธร จึงต้องสะกดเป็น "สาทร" ทั้งหมด
การแบ่งเขตการปกครอง.
เขตสาทรแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 แขวง ได้แก่
การคมนาคม.
ในพื้นที่เขตสาทรมีทางสายหลัก ได้แก่
ส่วนทางสายรอง ได้แก่
และยังมีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 1 แห่ง คือ สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน
เขตยานนาวา

ยานนาวา เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปเป็นแหล่งการค้า การบริการ และแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่นมาก
ที่ตั้งและอาณาเขต.
เขตยานนาวาตั้งอยู่บริเวณทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาหรือฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ประวัติศาสตร์.
แต่เดิมบริเวณยานนาวา (รวมสาทรและบางคอแหลม) มีชื่อเรียกว่า "บ้านทะวาย" เนื่องจากมีชาวเมืองทวายอาศัยอยู่จำนวนมาก เมื่อมีการปรับปรุงการปกครองในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บริเวณนี้จึงได้รับการจัดตั้งเป็น อำเภอบ้านทะวาย ขึ้นอยู่กับจังหวัดพระประแดง ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ย้ายมาขึ้นกับจังหวัดพระนคร ส่วนการเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอยานนาวานั้นเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2482 ในสมัยรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้มีนโยบายชาตินิยม แต่เนื่องจากชื่อบ้านทะวายมีสำเนียงเป็นภาษาต่างด้าว จึงได้มีการเปลี่ยนชื่ออำเภอนี้เป็น อำเภอยานนาวา ตามชื่อวัดในพื้นที่แทน 
ภายหลังได้มีการรวมจังหวัดธนบุรีและจังหวัดพระนครเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรีและเปลี่ยนเป็นกรุงเทพมหานคร แบ่งเป็นเขตและแขวงแทนอำเภอและตำบล อำเภอยานนาวาจึงเปลี่ยนฐานะเป็น เขตยานนาวา มีพื้นที่การปกครอง 8 แขวง ได้แก่ แขวงยานนาวา แขวงทุ่งวัดดอน แขวงทุ่งมหาเมฆ (ปัจจุบันอยู่ในเขตสาทร) แขวงช่องนนทรี แขวงบางโพงพาง (ปัจจุบันอยู่ในเขตยานนาวา) แขวงบางโคล่ แขวงบางคอแหลม และแขวงวัดพระยาไกร (ปัจจุบันอยู่ในเขตบางคอแหลม)
ต่อมาพื้นที่เขตยานนาวามีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้นมาก พื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขต กรุงเทพมหานครจึงจัดตั้งสำนักงานเขตยานนาวา สาขา 1 (แขวงยานนาวา) และสำนักงานเขตยานนาวา สาขา 2 (แขวงบางคอแหลม) ขึ้นดูแลพื้นที่บางส่วนใน พ.ศ. 2532 และได้ยกฐานะเป็นสำนักงานเขตสาทรและสำนักงานเขตบางคอแหลมในปีเดียวกัน ส่วนวัดยานนาวาและแขวงยานนาวาซึ่งเป็นที่มาของชื่อเขตนั้น ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่เขตสาทร
การแบ่งเขตการปกครอง.
เขตยานนาวาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 2 แขวง ได้แก่
หมายเลขที่หายไปปัจจุบันคือแขวงในเขตสาทรและเขตบางคอแหลม
สารละลาย

ทางเคมี สารละลาย  คือสารผสมที่เป็นเนื้อเดียวกัน ซึ่งมีสสารหนึ่งชนิดหรือมากกว่าเป็นตัวละลาย ละลายอยู่ในสารอีกชนิดหนึ่งซึ่งเป็นตัวทำละลาย ไม่เพียงแต่ของแข็งที่สามารถละลายในของเหลว เหมือนเกลือหรือน้ำตาลที่ละลายในน้ำ (หรือแม้แต่ทองคำที่ละลายในปรอทแล้วเกิดเป็นอะมัลกัม (amalgam)) แต่ก๊าซก็สามารถละลายในของเหลวได้ เช่น คาร์บอนไดออกไซด์หรือออกซิเจนสามารถละลายในน้ำได้
แต่โดยทั่วไปสารที่มีปริมาณมากกว่าจะถูกกำหนดให้เป็นตัวทำละลาย
สารละลายแบ่งออกเป็นหลายประเภทดังนี้:
<table class="wikitable"><tr><th rowspan=2 colspan=2>ตัวอย่างของสารละลาย</th><th colspan=3>ตัวถูกละลาย</th></tr>
<tr><th>ก๊าซ</th><th>ของเหลว</th><th>ของแข็ง</th></tr>
<tr><th rowspan=3>ตัวทำละลาย</th><th>ก๊าซ</th><td>ออกซิเจน และ ก๊าซอื่นใน ไนโตรเจน (อากาศ) </td><td>ไอน้ำ ใน อากาศ (ความชื้น) </td><td>กลิ่น ของของแข็งเป็นผลมาจากโมเลกุลของของแข็งกระจายตัวในอากาศ</td></tr>
<tr><th>ของเหลว</th><td>คาร์บอนไดออกไซด์ ในน้ำ (น้ำคาร์บอเนต) </td><td>เอทานอล (แอลกอฮอล์) ในน้ำ; ไฮโดรคาร์บอน หลายชนิดใน (ปิโตรเลียม) </td><td>ซูโครส (น้ำตาลทราย) ในน้ำ; โซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) ในน้ำ</td></tr>
<tr><th>ของแข็ง</th><td>ไฮโดรคาร์บอน ละลายในโลหะ; แพลทินัม ถูกศึกษาให้เป็นตัวกลางในการเก็บ</td><td>น้ำ ใน ถ่านกัมมันต์(activated charcoal) ; ความชื้นใน ไม้</td><td>เหล็กกล้า, ดูราลูมิน(duralumin) โลหะอื่น โลหะผสม</td></tr></table>
ถ่านกัมมันต์

ถ่านกัมมันต์ (หรือ activated charcoal) โดยทั่วไปมันเป็นวัสดุที่ประกอบด้วย คาร์บอน ที่ได้จาก ถ่าน ถูกระบุว่าเป็นวัสดุที่มีพื้นที่ผิว สูงมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสามารถใน การดูดซับไนโตรเจนมีสูงมาก เพราะว่ามันมีรูเล็กๆ (microporosity) จำนวนมาก และสามารถเพิ่มพลังการดูดซับได้อีกโดยใช้สารเคมีปรับสภาพ
การผลิต.
โดยทั่วไปมีกระบวนการผลิตที่แตกต่างกัน 2 วิธีคือ:
ถ่านกัมมันต์ ทำให้ใช้ได้ใหม่ (regeneration) โดยการใช้ความร้อน
การใช้ประโยชน์.
ถ่านกัมมันต์ ใช้ใน
สมบัติทางเคมี

"สมบัติทางเคมี" (Chemical property) คือ ลักษณะหรือพฤติกรรมของสารที่สังเกตเห็นได้ในระหว่างการเกิดปฏิกิริยาเคมี เนื่องจากการจัดเรียงอะตอมภายในสารตั้งต้นเปลี่ยนไป ทำให้คุณสมบัติของสารเปลี่ยนไป อีกทั้งยังไม่สามารถเปลี่ยนกลับได้อีกด้วย สิ่งนี้แตกต่างจากคุณสมบัติทางกายภาพอย่างสิ้นเชิง คือ สารที่ได้จะเป็นสารใหม่ เช่น การเผาไหม้ การเกิดสนิม การเกิดตะกอน ในขณะที่คุณสมบัติทางกายภาพโดยสารต้องไม่เปลี่ยนสมบัติทางเคมี เช่น การละลาย หรือการหลอมเหลว การเปลี่ยนสถานะของสาร เป็นต้น
ซึ่งตัวอย่างสมบัติทางเคมี มีดังนี้
การใช้คุณสมบัติทางเคมี.
คุณสมบัติทางเคมีเป็นที่สนใจอย่างมากของวัสดุศาสตร์ สมบัติเหล่านี้ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์จำแนกประเภทตัวอย่าง ระบุวัสดุที่ไม่รู้จัก และทำให้สารบริสุทธิ์ การรู้คุณสมบัติช่วยให้นักเคมีคาดการณ์เกี่ยวกับประเภทของปฏิกิริยาที่คาดหวังได้
ตัวทำละลาย

ตัวทำละลาย  เป็นสารที่สามารถละลาย ตัวถูกละลาย ที่เป็นของแข็ง ของเหลว หรือก๊าซได้เป็น สารละลาย ตัวทำละลายที่คุ้นเคยมากที่สุดและใช้ในชีวิตประจำวันคือน้ำ สำหรับคำจำกัดความที่อ้างถึง ตัวทำละลายอินทรีย์ (organic solvent) จะหมายถึงตัวทำละลายอีกชนิดที่เป็น สารประกอบอินทรีย์ (organic compound) และมี คาร์บอน อะตอมอยู่ด้วย โดยปกติตัวทำละลายจะมี จุดเดือด สูง และระเหยง่าย
หรือสามารถกำจัดโดย การกลั่นได้ โดยทั่วไปแล้วตัวทำละลายไม่ควรทำปฏิกิริยากับตัวถูกละลาย คือ มันจะต้องมีคุณสมบัติ เฉื่อย ทางเคมี ตัวทำละลายสามารถใช้ สกัด (extract) สารประกอบที่ละลายในมันจากของผสมได้ตัวอย่างที่คุ้นเคยได้แก่ การต้ม กาแฟ หรือ ชา ด้วยน้ำร้อน ปกติตัวทำละลายจะเป็นของเหลวใสไม่มีสีและส่วนใหญ่จะมีกลิ่นเฉพาะตัว ความเข้มข้นของสารละลายคือจำนวนสารประกอบที่ละลายในตัวทำละลายในปริมาตรที่กำหนด การละลาย (solubility) คือจำนวนสูงสุดของสารประกอบที่ละลายได้ในตัวทำละลาย
ตามปริมาตรที่กำหนดที่ อุณหภูมิ เฉพาะ
ตัวทำละลายอินทรีย์ใช้ประโยชน์ทั่วไปดังนี้
ตารางแสดงคุณสมบัติของตัวทำละลายสามัญ.
ตัวทำละลายแบ่งออกเป็นกลุ่มต่างๆ เช่น นอน-โพลาร์ โพลาร์ อะโพรติก และโพลารโพรติก
ทาเกฮิโกะ อิโนอูเอะ

ทาเกฮิโกะ อิโนอูเอะ (; โรมาจิ: "Inoue Takehiko") เกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2510 ที่จังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น เขาเริ่มเป็นนักวาดการ์ตูนและได้รับรางวัล "Tezuka Prize" จากผลงานเรื่อง "Kaede Purple" ในปี 1988 จากนั้นในปี 1989 "คาเมเลียนเจล" ผลงานเรื่องยาวเรื่องแรกซึ่งเป็นแนวสืบสวนเบาสมองของเขาก็ได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นรายสัปดาห์ ทว่าตีพิมพ์ได้เพียง 12 สัปดาห์ก็ถูกตัดจบ 
ผลงานที่ทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักจนเริ่มโด่งดังคือการ์ตูนเกี่ยวกับกีฬาบาสเกตบอลเรื่อง "สแลมดังก์" ที่จำหน่ายได้กว่า 100 ล้านเล่มทั่วโลก ต่อมาจึงออกผลงานชิ้นเอกตามมาอีกคือ "วากาบอนด์" เป็นเรื่องราวชีวิตของซามูไรผู้เลื่องชื่อระดับตำนานของญี่ปุ่น "มิยาโมโตะ มุซาชิ" และ "ซาซากิ โคจิโร่" และการ์ตูนเกี่ยวกับบาสเกตบอลอีกเรื่องของเขา "เรียล" แต่เรื่องนี้ไม่ใช่บาสเกตบอลธรรมดาแต่เป็นเรื่องของ วีลแชร์บาสเกตบอล ซึ่งจะเป็นการ์ตูนออกไปแนวชีวิตที่ค่อนข้างหนักสักหน่อย เพราะตัวเอก 3 คน ที่ต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับวงการกีฬาวีลแชร์บาสเกตบอลนั้น 2 ใน 3 เป็นคน "พิการ" แต่ไม่ได้เป็นความพิการที่มีมาแต่กำเนิด คนหนึ่งพิการเพราะโรคร้ายแต่อีกคนหนึ่งพิการจากอุบัติเหตุ ซึ่งต้องผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากกว่าจะยอมรับสภาพของตนได้ ส่วนตัวเอกอีกคนถึงแม้จะไม่ได้พิการแต่ก็เป็นสาเหตุให้คนใกล้ตัวต้องพิการจนเกือบจะไม่สามารถอภัยให้ตัวเองได้ โดยทั้ง 2 เรื่องหลังนี้ปัจจุบันยังเขียนไม่จบ ทำให้แฟนๆ ที่ติดตามผลงานของเขายังคงเฝ้ารอตอนต่อไปที่จะยังคงตามออกมารวมถึงผลงานเรื่องต่อไปของเขาด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>1464432</id>
 <revision>
 <id>12496796</id>
 <parentid>12421029</parentid>
 <timestamp>2025-08-25T08:44:03Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Narutzy</username>
 <id>179988</id>
 </contributor>
 <origin>12496796</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
น้ำมัน

น้ำมัน เป็นคำสามัญที่ใช้เรียกสารอินทรีย์ของเหลวที่ผสมเข้ากันไม่ได้ (immiscible) กับน้ำ เนื่องจากน้ำมันเป็นโมเลกุลไม่มีขั้ว คำว่า "น้ำมัน" ในภาษาอังกฤษ  มาจากภาษาละติน ซึ่งหมายถึงน้ำมันมะกอก
บ่อยครั้งที่คำว่า "น้ำมัน" ใช้หมายถึง น้ำมันปิโตรเลียม (น้ำมันดิบ) ซึ่งน้ำมันชนิดนี้จะถูกสูบขึ้นมาจากพื้นดิน ปัจจุบันน้ำมันปิโตรเลียมเป็นแหล่งพลังงานหลักและเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจโลก
ประเภทของน้ำมัน.
น้ำมันประกอบอาหาร.
น้ำมันจากพืช (ส่วนใหญ่นำมาประกอบอาหาร เรียกสั้น ๆ ว่าน้ำมันพืช)
น้ำมันจากไขมันสัตว์
น้ำมันเชื้อเพลิง.
ของเหลวที่สกัดออกจากซากพืช ซากสัตว์แร่ธาตุบางชนิด เช่น ถ่านหิน ซึ่งทับถมกันมานานหลายร้อยพันปีจนกลายเป็นของเหลวที่อยู่ใต้พื้นพิภพ ซึ่งมนุษย์ได้ขุดเจาะขึ้นมาจากแหล่งกำเนิดแล้วผ่านกระบวนการกลั่นกรองจนกลายเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดต่างๆ
สภาพผสมเข้ากันได้

สภาพผสมเข้ากันได้ เป็นคำที่ใช้ในทางเคมี เพื่ออธิบายสมบัติของของเหลวที่ผสมกันในทุกอัตราส่วน ทำให้เกิดสารละลายเนื้อเดียว ตามหลักการแล้ว สภาพผสมเข้ากันได้สามารถหมายถึงสารในสถานะอื่นก็ได้ (ของแข็งและแก๊ส) แต่จุดสนใจหลักอยู่ที่สภาพละลายได้ของของเหลวชนิดหนึ่ง ในของเหลวอีกชนิดหนึ่ง น้ำและเอทานอลเป็นตัวอย่างของสารที่สามารถผสมเข้ากันได้ในทุกอัตราส่วน
ในทางตรงข้าม สสารสองชนิดจะกล่าวว่าไม่สามารถผสมเข้ากันได้ ถ้าหากเมื่อผสมสารทั้งสองด้วยอัตราส่วนบางค่าแล้วไม่เกิดสารละลาย ตัวอย่างเช่น ไดเอทิลอีเทอร์เป็นสารที่ละลายได้ในน้ำพอสมควร แต่ตัวทำละลายทั้งสองไม่สามารถผสมเข้ากันได้ เนื่องจากไม่สามารถละลายได้ในทุกอัตราส่วน
ตะเกียบ

ตะเกียบ คืออุปกรณ์ในการรับประทานอาหารมีลักษณะเป็นแท่งสองแท่งมีขนาดใกล้เคียงกัน ใช้เป็นอุปกรณ์หลักในการกินอาหาร ในประเทศจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม ในประเทศไทยใช้สำหรับอาหารประเภทก๋วยเตี๋ยว ตะเกียบนิยมทำมาจาก ไม้ ไม้ไผ่ โลหะ และพลาสติก บางชนิดทำมาจากงาช้าง
ในประเทศจีนสมัยโบราณกษัตริย์มีการใช้ตะเกียบที่ทำจากเงินเพื่อใช้ในการตรวจสอบยาพิษ (ประเภทออกไซด์ของโลหะ) โดยเชื่อว่าถ้ามียาพิษในอาหารตะเกียบจะเปลี่ยนจากสีเงินเป็นสีดำ
เปโซ

เปโซ  เป็นหน่วยเงินตราในหลายประเทศในทวีปอเมริกาและฟิลิปปินส์ โดยมีต้นกำเนิดในประเทศสเปน โดยในภาษาสเปน "เปโซ" มีความหมายว่าน้ำหนัก และใช้เครื่องหมายเปโซ ("$"; "₱" ในประเทศฟิลิปปินส์)
เดเบียน

เดเบียน  เป็นชุดของซอฟต์แวร์เสรีที่พัฒนาโดยอาสาสมัครภายใต้โครงการเดเบียน ภายใต้โครงการนี้มีเดเบียนลินุกซ์ (Debian GNU/Linux) ที่ใช้ลินุกซ์เป็นเคอร์เนล และใช้เครื่องมือต่าง ๆ ในโครงการ GNU ประกอบกันเป็นระบบปฏิบัติการ
เดเบียนมีชื่อเสียงในฐานะที่เป็นลินุกซ์ดิสทริบิวชันแรกที่ประสบความสำเร็จในการพัฒนาด้วยชุมชนล้วน ๆ โดยไม่มีเอกชนอยู่เบื้องหลัง มีการสร้างสัญญาประชาคม บทนิยามซอฟต์แวร์เสรี และแนวนโยบายที่ชัดเจนทั้งทางเทคนิคและการบริหารงาน กลายเป็นต้นแบบให้กับชุมชนอื่น ๆ ต่อมา รวมถึงปริมาณแพกเกจในโครงการมากกว่า 37,000 แพกเกจ และรองรับสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์มากกว่า 11 ชนิด ซึ่งครอบคลุมตั้งแต่ระบบฝังตัว ไปจนถึงเมนเฟรม มีลินุกซ์ดิสทริบิวชันจำนวนมากที่นำเดเบียนไปพัฒนาต่อ อย่างเช่น อูบุนตู หรือ Knoppix เป็นต้น
ประวัติ.
โครงการเดเบียนก่อตั้งโดย Ian Murdock อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1993 ในระหว่างที่ Ian เป็นนักศึกษาปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยเปอร์ดู ซึ่งในขณะนั้นแนวคิดของลินุกซ์ดิสทริบิวชันยังเป็นเรื่องใหม่อยู่ โดยจุดมุ่งหมายของ Ian คือต้องการให้เดเบียนพัฒนาแบบเปิดเหมือนอย่าง GNU และ ลินุกซ์ โดยได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิซอฟต์แวร์เสรีเป็นเวลาหนึ่งปี คือตั้งแต่พฤศจิกายน ค.ศ. 1994 ถึงพฤศจิกายน ค.ศ. 1995
เดเบียนเป็นดิสโทรที่พัฒนาสิ่งแปลกใหม่ให้เกิดขึ้นในวงการลินุกซ์เป็นอย่างมาก เช่น มีระบบจัดการแพกเกจ ระบบติดตั้งจากคลัง และยูทิลิตี้สำคัญๆ เป็นเทคโนโลยีของตนเอง จนกลายเป็นรูปแบบการใช้งานที่เป็นอีกหนึ่งบรรทัดฐานของการใช้งานลินุกซ์เช่นเดียวกับที่กลุ่ม Red Hat ได้สร้างไว้
เดเบียนรุ่นต่าง ๆ.
รุ่นของเดเบียนนับรุ่น "stable" เป็นหลัก ปัจจุบันรุ่น stable ล่าสุดคือ 12 หรือ "Bullseye"
รายชื่อรุ่นของเดเบียน รวมโค้ดเนมและวันที่ออก
โค้ดเนมของเดเบียนนั้นนำมาจากตัวละครในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องทอยสตอรี่
รายการสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ที่เดเบียนรองรับ.
สำหรับรุ่น "stable" ปัจจุบันคือ 11 รองรับสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์อย่างเป็นทางการ 10 รายการต่อไปนี้
เกริกเกียรติ พิพัฒนเสรีธรรม

ศาสตราจารย์เกียรติคุณ เกริกเกียรติ พิพัฒน์เสรีธรรม (11 กันยายน พ.ศ. 2480 – 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566) อดีตข้าราชการชาวไทย อดีตนายกสภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย อดีตคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญ
เกริกเกียรติ ได้ชื่อว่าเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่มีเบื้องหน้าเบื้องหลัง ทั้งยังยึดมั่นในความเป็นนักวิชาการ ไม่รับตำแหน่งทางการเมืองใดๆ เช่นเดียวกับศาสตราจารย์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ ผู้เป็นที่เคารพ ในอดีตได้เคยปฏิเสธการดำรงตำแหน่งในคณะรัฐมนตรี อาทิรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย รวมทั้งคำชักชวนร่วมงานการเมืองอื่น ๆ
เกริกเกียรติถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 สิริอายุได้ 86 ปี โดยได้ตั้งศพบำเพ็ญกุศลที่วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร และจะมีพิธีพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 26 พฤศจิกายน
สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ

สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ  เป็นสำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ เป็นหน่วยงานที่เป็นอิสระ มีฐานะเทียบเท่ากรมตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน มีเลขาธิการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติเป็นผู้บังคับบัญชาขึ้นตรงต่อประธานกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ
สำนักงานประจำจังหวัด.
สำนักงาน ป.ป.ช. มีสำนักงานประจำจังหวัดครบทั้ง 76 จังหวัด
รายนามเลขาธิการ.
การแต่งตั้งเลขาธิการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ ต้องได้รับความเห็นชอบของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ และวุฒิสภาไทย
ข้าราชการสำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ.
บุคคลผู้ปฏิบัติงานในสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ ซึ่งได้รับเงินเดือนประจำเรียกว่า "ข้าราชการสำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ" เป็นข้าราชการซึ่งได้รับบรรจุ และแต่งตั้งให้เป็นข้าราชการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และแก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 2 พ.ศ. 2554 โดยการกำหนดตำแหน่งและการให้ได้รับเงินเดือนและเงินประจำ ตำแหน่งของข้าราชการสำนักงาน ป.ป.ช. ให้นำกฎหมายว่าด้วยระเบียบ ข้าราชการพลเรือนในส่วนที่เกี่ยวกับข้าราชการพลเรือนสามัญมาใช้บังคับ โดยอนุโลม ทั้งนี้ คำว่า "ก.พ." ให้หมายถึง คณะกรรมการ ป.ป.ช. และ คำว่า "ส่วนราชการที่มีฐานะเป็นกรมและมีหัวหน้าส่วนราชการรับผิดชอบในการปฏิบัติราชการขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี" ให้หมายถึงสำนักงาน ป.ป.ช.
ข้าราชการสำนักงาน ป.ป.ช. แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ข้าราชการในสายกระบวนการยุติธรรม ได้แก่ ข้าราชการซึ่งปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวข้องกับการบังคับใช้กฎหมาย และข้าราชการทั่วไป ซึ่งแบ่งเป็น ประเภทวิชาการ และประเภททั่วไป 
ในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2565 พลตำรวจเอก วัชรพล ประสารราชกิจ ประธานคณะกรรมการ ป.ป.ช. ในขณะนั้น ได้มีคำสั่งไล่ออกจากราชการ ประหยัด พวงจำปา รองเลขาธิการ ป.ป.ช. ปีต่อมาศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองพิพากษาจำคุกประหยัด 4 เดือน ปรับ 1 หมื่นบาท ในข้อหายื่นบัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินด้วยข้อความอันเป็นเท็จ หรือปกปิดข้อเท็จจริงที่ควรแจ้งให้ทราบ และมีพฤติการณ์อันควรเชื่อได้ว่ามีเจตนาไม่แสดงที่มาแห่งทรัพย์สินหรือหนี้สิน แต่ให้รอลงอาญาไว้ 1 ปี
พันธะโลหะ

พันธะโลหะ  เป็นพันธะภายในโลหะซึ่งเกี่ยวข้องกับ การเคลื่อนย้าย อิเล็กตรอน อิสระระหว่างแลตทิซของอะตอมโลหะ ดังนั้นพันธะโลหะจึงอาจเปรียบได้กับเกลือที่หลอมเหลวอะตอมของโลหะมีอิเล็กตรอนพิเศษเฉพาะในวงโคจรชั้นนอกของมันเทียบกับคาบ (period) หรือระดับพลังงานของพวกมัน อิเล็กตรอนที่เคลื่อนย้ายเหล่านี้เปรียบได้กับทะเลอิเล็กตรอน("Sea of Electrons") ล้อมรอบแลตทิชขนาดใหญ่ของไอออนบวก ยังไม่สามารถเขียนเป็นสูตรทางเคมีได้ เพราะไม่ทราบจำนวนอะตอมที่แท้จริง พันธะโลหะอาจจะมีเป็นล้าน ๆ อะตอมก็ได้ 
พันธะโลหะเทียบได้กับพันธะโควาเลนต์ที่เป็น นอน-โพลาร์ ที่จะไม่มีในธาตุโลหะบริสุทธ์ หรือมีน้อยมากในโลหะผสม ความแตกต่าง อิเล็กโตรเนกาทิวิตีระหว่างอะตอม ซึ่งมีส่วนในปฏิกิริยาพันธะ และอิเล็กตรอนที่เกี่ยวข้องในปฏิกิริยาจะเคลื่อนย้ายข้ามระหว่างโครงสร้างผลึกของโลหะ
พันธะโลหะเป็นแรงดึงดูดไฟฟ้าสถิต (electrostatic attraction) ระหว่างอะตอม หรือไอออนของโลหะ และอิเล็กตรอนอิสระ (delocalised electrons) นี่คือเหตุว่าทำไมอะตอมหรือชั้นของมันยอมให้มีการเลื่อนไถลไปมาระหว่างกันและกันได้ เป็นผลให้โลหะมีคุณสมบัติที่สามารถตีเป็นแผ่นหรือดึงเป็นเส้นได้
ความสำคัญ.
มีความสำคัญต่อคุณสมบัติทางฟิสิกส์หลายอย่างของโลหะ เช่น
แป้ง (สารอาหาร)

แป้ง เป็นพอลิแซคคาไรด์ที่เกิดจากกลูโคสจำนวนหลายพันโมเลกุลมาต่อกัน มีโครงสร้างเป็นทั้งแบบสายยาวและกิ่งก้านสาขา แป้งมีมากในพืชประเภทเมล็ดและหัว เมื่อแป้งถูกความร้อนจะกลายเป็นเด็กซ์ตริน ซึ่งเป็นสารที่มีรสหวานเล็กน้อยและมีสมบัติเหนียวแบบกาว ถ้ากินมากเกินไปจะทำให้อ้วนได้ และเป็นโรคติดแป้ง ซึ่งทำให้แก่เร็ว
โครงสร้างของแป้งประกอบด้วยพอลิเมอร์ของกลูโคสสองชนิดคือ แอมิโลส ไม่แตกกิ่ง ต่อกันด้วยพันธะไกลโคซิดิกแบบ α1→4 พบประมาณร้อยละ 15–20 กับอะไมโลเพกทิน เป็นสายพอลิแซคคาไรด์ที่แตกกิ่ง โดยส่วนที่เป็นเส้นตรงต่อกันด้วยพันธะไกลโคซิดิกแบบ α1→4 และส่วนที่แตกกิ่งต่อกันด้วยพันธะไกลโคซิดิกแบบ (α1→6) พบประมาณร้อยละ 80–85
เซลลูโลส

เซลลูโลส (C6H10O5) n เป็นสารประกอบอินทรีย์ที่เกิดจากกลูโคสประมาณ 50,000 โมเลกุลมาเชื่อมต่อกันเป็นสายยาว แต่ละสายของสายของเซลลูโลสเรียงขนานกันไป มีแรงยึดเหนี่ยวระหว่างสาย ทำให้มีลักษณะเป็นเส้นใย สะสมไว้ในพืช ไม่พบในเซลล์สัตว์ เซลลูโลสไม่ละลายน้ำและร่างกายของมนุษย์ไม่สามารถย่อยสลายได้ แต่ในกระเพาะของวัว ควาย ม้า และสัตว์ที่เท้ามีกีบ มีแบคทีเรียที่สามารถย่อยสลายเซลลูโลสให้เป็นกลูโคสได้ ถึงแม้ว่าร่างกายของมนุษย์จะย่อยเซลลูโลสไม่ได้ แต่เซลลูโลสจะช่วยในการกระตุ้นลำไส้ใหญ่ให้เคลื่อนไหว เส้นใยบางชนิดสามารถดูดซับน้ำได้ดี จึงทำให้อุจจาระอ่อนนุ่ม ขับถ่ายง่าย ท้องไม่ผูก ลดโอกาสการการเกิดโรคริดสีดวงทวาร เซลลูโลสเมื่อถูกย่อยจะแตกตัวออก ให้น้ำตาลกลูโคสจำนวนมาก
ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์

ระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์  เป็นระบบการจัดกลุ่มยา ซึ่งควบคุมโดย องค์การอนามัยโลก Collaborating Centre for Drug Statistics Methodology พิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1976
ระบบจำแนกนี้แบ่งยาออกเป็นกลุ่มต่างๆ ตามอวัยวะหรือระบบอวัยวะที่ยาออกฤทธิ์ และ/หรือตามลักษณะเฉพาะทางการรักษาหรือทางเคมี
การแบ่งกลุ่ม.
ในระบบนี้ ยาจะถูกแบ่งออกเป็น 5 ระดับแตกต่างกันดังนี้
ระดับที่ 1.
รหัสระดับที่ 1 ระบุกลุ่มหลักตามกายวิภาคศาสตร์ ประกอบด้วยตัวอักษร 1 ตัว มี 14 หมู่หลักดังนี้
ระดับที่ 2.
รหัสระดับที่ 2 ระบุกลุ่มหลักตามการรักษา ประกอบด้วยตัวเลข 2 ตัว
"ตัวอย่าง": N02 ยาระงับปวด (Analgesics)
ระดับที่ 3.
รหัสระดับที่ 3 ระบุกลุ่มย่อยตามการรักษา/เภสัชวิทยา ประกอบด้วยตัวอักษร 1 ตัว
"ตัวอย่าง": N02B ยาระงับปวดและลดไข้อื่น ๆ (Other analgesics and antipyretics)
ระดับที่ 4.
รหัสระดับที่ 4 ระบุกลุ่มย่อยตามเคมี/การรักษา/เภสัชวิทยา ประกอบด้วยตัวอักษร 1 ตัว
"ตัวอย่าง": N02BE อะนิไลด์ (Anilides)
ระดับที่ 5.
รหัสระดับที่ 5 ระบุชื่อสารเคมี ประกอบด้วยตัวเลข 2 ตัว
"ตัวอย่าง": N02BE01 พาราเซตามอล (Paracetamol)
ATCvet.
ระบบ ATCvet ใช้ในการจำแนกยาทางสัตวแพทยศาสตร์ โดยใช้ตัวอักษร Q เป็นรหัสระดับที่ 1 นำหน้ารหัส ATC ในยาของมนุษย์ ตัวอย่างเช่น พาราเซตามอลในทางสัตวแพทยศาสตร์มีรหัสเป็น QN02BE01
ในบางรหัสจะใช้เฉพาะยาในทางสัตวแพทยศาสตร์ เช่น "QI ยาในระบบภูมิคุ้มกัน (Immunologicals) " หรือ "QJ51 ยาต้านแบคทีเรียสำหรับใช้ในเต้านม (Antibacterials for intramammary use) "
แบร์นาร์ท บ็อลท์ซาโน

แบร์นาร์ท บ็อลท์ซาโน  มีชื่อเกิดว่า แบร์นาร์ดุส พลาทซีดุส โยฮัน เนโพมุค บ็อลท์ซาโน (5 ตุลาคม ค.ศ. 1781 – 18 ธันวาคม ค.ศ. 1848) เป็นนักคณิตศาสตร์ นักปรัชญา นักเทววิทยา และนักตรรกวิทยาชาวโบฮีเมียเชื้อสายอิตาลี
บ็อลท์ซาโนเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยปรากเมื่อ ค.ศ. 1796 โดยได้ศึกษาคณิตศาสตร์ ปรัชญา และฟิสิกส์ และนับแต่ ค.ศ. 1800 เขาได้เริ่มต้นศึกษาเทววิทยา และได้รับตำแหน่งในทางศาสนา เมื่อ ค.ศ. 1805 เขาทำงานเป็นครู และมีชื่อเสียงรู้จักกันดีไม่เฉพาะแต่วิชาศาสนาเท่านั้น แต่ยังมีชื่อเสียงในด้านปรัชญาด้วย และได้รับเลือกเป็นหัวหน้าภาควิชาปรัชญาเมื่อ ค.ศ. 1818
บ็อลท์ซาโนเขียนงานเป็นภาษาเยอรมันซึ่งเป็นภาษาแม่ของเขา ผลงานของเขาส่วนใหญ่มีชื่อเสียงหลังจากที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว
โคลงนิราศพระยาตรัง

โคลงนิราศพระยาตรัง หรือ โคลงนิราศถลาง เป็นนิราศคำโคลง แต่งโดยพระยาตรังคภูมาภิบาล (พระยาตรัง) ซึ่งเป็นเจ้าเมืองตรังในสมัยกรุงธนบุรีและช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ นิราศเรื่องนี้ไม่ปรากฏชื่อเรื่อง แต่เรียกกันโดยทั่วไปว่า นิราศพระยาตรัง โคลงนิราศพระยาตรัง นิราศตรัง หรือโคลงนิราศถลาง 
โคลงนิราศพระยาตรังนับเป็นโคลงนิราศเรื่องหนึ่งที่ได้รับยกย่องว่าแต่งดี โดยมีอายุร่วมสมัยกัยโคลงนิราศของนายนรินทรธิเบศร์ (นิราศนรินทร์) ซึ่งจะว่าเป็นยอดของโคลงนิราศเช่นกัน
ประวัติ.
เข้าใจว่าพระยาตรังคงจะแต่งขึ้นเมื่อคราวออกศึกถลางครั้งที่ 2 ในต้นรัชกาลที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2352 เมื่อทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกทัพไปรับมือกับพม่า ที่ส่งกองทัพบุกมายังเมืองถลาง (ภูเก็ต) 
เหตุการณ์ในครั้งนั้นเกิดขึ้นเมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยเสด็จขึ้นครองราชย์ได้เพียง 2 เดือน ก็มีการเกณฑ์ทัพลงไปทางหัวเมืองปักษ์ใต้ฝั่งตะวันตก จำนวนนับ 2 พันนาย โดยมีสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ เป็นจอมทัพ เสด็จออกจากกรุงเทพฯ เมื่อวันอังคาร เดือนอ้าย ขึ้น 13 ค่ำ ทั้งนี้ยังมีการรวบรวมพลในหัวเมืองทางใต้อย่างนครศรีธรรมราชเพิ่มเติมด้วย
นิราศเรืองนี้ตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรก ในหนังสือวชิรญาณ พร้อมด้วยนิราศตามเสด็จทัพลำน้ำน้อย เมื่อ ร.ศ. 121 (พ.ศ. 2445) 
ต้นฉบับในหอสมุดแห่งชาติ มีสมุดไทย 7 เล่ม ด้วยกัน มีเนื้อหาแตกต่างกันไปบ้างเล็กน้อย แต่มี 3 เล่ม ที่มีเนื้อหาครบถ้วน 126 บท ในการชำระและจัดพิมพ์ขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2547 กรรมการชำระได้ทำหมายเหตุระบุเนื้อหาที่แตกต่างในแต่ละฉบับเอาไว้โดยละเอียด
เส้นทาง.
พระยาตรังซึ่งรับราชการในกรุงเทพฯ เวลานั้นตามทัพไปในคราวนี้ด้วย แต่ไม่ได้ร่วมไปในทัพหลวง เพราะใช้เส้นทางเดินทัพต่างจากของนายนรินทรธิเบศร์ (อิน) โดยทัพของพระยาตรังเคลื่อนเข้าคลองลัด ไปทางเมืองสมุทรปราการ จนถึงปากน้ำ แล่นเรือเลียบชายฝั่งทะเลตะวันออก แล้วตัดข้ามทะเลไปตามชายฝั่งภาคใต้ จนถึงเมืองชุมพร แล้วเดินทางต่อไปถึงไชยา จากนั้นก็ย้อนกลับมาที่หลังสวน
คำประพันธ์.
นิราศพระยาตรังแต่งด้วยโคลงสี่สุภาพเป็นหลัก โดยมีร่ายสุภาพนำเพียง 15 วรรค และยังนับเป็นวรรรณกรรมเพียงเรื่องเดียวของพระยาตรัง ที่แต่งเป็นโคลงสี่สุภาพ นอกจากนี้ล้วนแต่งด้วยโคลงสี่ดั้น และเพลงยาว
เนื้อหา.
ช้วงต้นเป็นบทชมพระนคร และไว้ครูตามธรรมเนียมการประพันธ์ จากนั้นเป็นการพร่ำพรรณาความรู้สึกถึงหญิงที่รัก บรรยายสถานที่ระหว่างเส้นทาง โดยมักสอดแทรกความรู้สึกและเล่นคำพ้องเสียงที่เชื่อมโยงไปถึงอารมณ์ผูกพันที่มีต่อคนรักของตน โดยเล่าถึงสถานที่จาก วัดสามปลื้ม ฉางเกลือ วัดทอง วัดราชบุรณะ วัดดอกไม้ พระประแดง จนถึงปากน้ำ แล้วผ่านเกาะต่าง ๆ ถึงสามร้อยยอด สุดท้ายพรรณนาถึงเกาะทะลุ และแหลมไทร จากนั้นไม้ได้บรรยายสถานที่อีก
ไตรโอด

ไตรโอด เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชนิดหลอดสุญญากาศ มีองค์ประกอบ 3 ส่วน ได้แก่ ไส้ หรือ คาโทด, กริด และเพลต หรือ แอโนด หลอดสุญญากาศแบบไตรโอดนี้นับเป็นอุปกรณ์ขยายสัญญาณทางไฟฟ้าชนิดแรก
ปัจจุบันแทบไม่มีการใช้ไตรโอด เนื่องจากถูกแทนที่ด้วยทรานซิสเตอร์ แต่ก็ยังพบได้บ้างในการใช้งานที่ไม่ต้องการกำลังสูง และไม่ต้องการขนาดที่กะทัดรัด นอกจากนี้ยังมีใช้ในงานด้านเครื่องเสียง ซึ่งมักจะเป็นที่นิยมว่าให้การถ่ายทอดสัญญาณเสียงได้ที่มีสภาพเชิงเส้นสูงกว่า
เอมิ ชิโนฮาระ

เอมิ ชิโนฮาระ (#เปลี่ยนทาง , ชื่อเดิม เอมิโกะ ชิโนฮาระ #เปลี่ยนทาง , 8 สิงหาคม 1963 – 8 กันยายน 2024) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นที่รู้จักในการพากย์เป็น "คิโนะ มาโกโตะ" หรือ "เซเลอร์จูปิเตอร์" ในอนิเมะเรื่อง เซเลอร์มูน
ชิโนฮาระเป็นเพื่อนสนิทที่เกิดวันเดือนปีเดียวกับ ริกะ ฟูกามิ ผู้พากย์เสียงเป็นเซเลอร์วีนัส
ประวัติ.
ชื่อจริง : เอมิโกะ วาตานาเบะ (นามสกุลเดิม : ชิโนฮาระ) 
วันเกิด : 8 สิงหาคม พ.ศ. 2506
บ้านเกิด : จังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น 
สังกัด : 81 Produce
เฟื่องฟ้า

เฟื่องฟ้า (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Bougainvillea") เป็นไม้ยืนต้นประเภทพุ่มกึ่งเลื้อย ขนาดตั้งแต่พุ่มเล็กถึงพุ่มใหญ่ มีหนามขึ้นตามลำต้นอยู่ ใบเดี่ยว แตกออก สลับกับกิ่ง หรือเยื้องกัน มีขนขึ้นปกคลุมเล็กน้อย มีสีเขียวหรือใบด่าง รูปร่างรีแหลมยาว 3–6 ซม. กว้าง 2–3 ซม. ใบประดับลักษณะคล้ายรูปหัวใจหรือรูปไข่มี 3–5 ใบ มีหลายสี เช่น ม่วง แดง ชมพู ส้ม ฟ้า เหลืองและอื่น ๆ มีทั้งดอกสมบูรณ์เพศและไม่สมบูรณ์เพศ ออกเป็นช่อ ตามซอก ใบหรือปลายกิ่ง แต่ละช่อมี 3 ดอก เป็นหลอดยาว 1–2 ซม.
ต้องการแสงแดดจัดในสภาพกลางแจ้ง ได้รับแสงแดดตลอดวัน ถ้าได้รับแสงแดดไม่เพียงพอจะทำ ให้สีของใบไม่เข้มออกดอกน้อย ต้องการอุณหภูมิ ปานกลางหรือร้อนชื้น เมื่อโตขึ้น ต้องการน้ำปานกลาง ถึงค่อนข้างต่ำ ถ้ารดน้ำมากเกินไปจะไม่ออกดอก ขยายพันธุ์ด้วยการปักชำกิ่ง, ตอนกิ่ง, เสียบยอด
เฟื่องฟ้าถูกค้นพบครั้งแรกในประเทศบราซิลโดยนักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศสราว ค.ศ. 1766–1769 และได้ถูกนำไปปลูกยังส่วนต่าง ๆ ของโลก เริ่มจากยุโรป อเมริกาเหนือ และเอเชีย สำหรับในประเทศไทย มีการนำพันธุ์เฟื่องฟ้าเข้ามาจากสิงคโปร์ครั้งแรกราว ค.ศ. 1880 ในสมัยรัชกาลที่ 5 พันธุ์เฟื่องฟ้าในประเทศไทยมีไม่น้อยกว่าต่างประเทศ เนื่องจากเฟื่องฟ้าเจริญเติบโตได้ดีในประเทศไทย และกลายพันธุ์เกิดเป็นพันธุ์ใหม่ขึ้นมากมาย
ความเป็นพิษ.
น้ำเลี้ยงของเฟื้องฟ้าสามารถก่อให้เกิดผื่นแพ้สัมผัสขั้นรุนแรง คล้ายกับพืชชนิด "Toxicodendron"
อนุกรมวิธานและวิวัฒนาการชาติพันธุ์.
ณ ค.ศ. 2010 "Bougainvillea" โดยทั่วไปจัดอยู่ในเผ่าย่อย "Bougainvilleeae" (มี 3 สกุล) ในเผ่า "Nyctaginaceae" โดยมี "Pisonieae" เป็นเผ่าย่อยพี่น้อง (มี 4 สกุล):
ชนิด.
Catalogue of Life รายงานว่ามีพืชที่อยู่ในสกุล "Bougainvillea" ถึง 16 ชนิด
ยานเสินโจว 6

ยานเสินโจว 6  เป็นยานลำที่สองของสาธารณรัฐประชาชนจีน ที่มีนักบินปฏิบัติภารกิจบนยาน ทะยานขึ้นฟ้า เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ด้วยยานขนส่งลองมาร์ช 2 เอฟ (Long March 2F) จากฐานยิงจรวดจิ่วเฉวียน ซึ่งยานเสินโจวขณะนี้ได้ โคจรรอบโลก โดยมีลูกเรือคือ นายเฟ่ยจวิ้นหลง (费俊龙) และ นายเนี่ยไห่เซิ่ง (聂海胜) ซึ่งตอนนี้ ลูกเรือได้ เปลี่ยนชุดนักบินอวกาศ เป็น ชุดนักบินอวกาศแบบบาง, ทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ และตอนที่พวกเขาได้เข้าสู่ โมดูลควบคุมวิถีการโคจรเป็นครั้งแรก เขาสามารถทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำได้ โดยมีการรายงานว่า ยานเสินโจว 6 จะบินอยู่ในวงโคจร 5 วัน โดยจะร่อนลงเวลาประมาณ 22.00 UTC ในวันที่ 15 ตุลาคม
ลูกเรือ.
ลูกเรือสำรอง.
นี่ถือว่าเป็นการทะยานขึ้นฟ้าครั้งแรกของนักบินอวกาศทั้ง 2 คน ซึ่งลูกเรือทั้ง 2 ได้ เกริ่นนำกับชาวจีน และ สื่อมวลชนนานาชาติ ก่อนที่จะเริ่มภารกิจส่งยานประมาณ 5 ชั่วโมง ว่า เนี่ยไห่เซิ่งจะฉลองวันเกิดครบรอบ 41 ปีบนอวกาศ
หวงชุนผิง หัวหน้าผู้ออกแบบ ยานขนส่งลองมาร์ช 2 เอฟ ได้กล่าวเอาไว้ว่า นักบินที่จะขึ้นบินในภารกิจนี้ จะถูกคัดเลือก จาก 1 ใน 3 คู่ ซึ่งมีจากเดิมมีนักบินอวกาศ 5 คู่ที่ถูกฝึกมา แต่เมื่อ 1 เดือนก่อนที่จะมีภารกิจ คู่ที่ทำการทดสอบได้ผลแย่ที่สุด 2 คู่ ได้ถูกคัดตัวออกไปก่อนหน้านี้ ซึ่งในหนังสือพิมพ์ Ta Kung Pao มีรายงานไว้ว่า คู่ของนายเฟ่ยจวิ้นหลง กับ นายเนี่ยไห่เซิ่ง เป็น คู่ที่มีคะแนนนำ และเคยเป็นผู้ที่ถูกคัดเลือกใน 3 กลุ่มสุดท้ายในภารกิจ ยานเสินโจว 5 อีกด้วย
พอดกอรีตซา

พอดกอรีตซา  เป็นเมืองหลวงของประเทศมอนเตเนโกร มีพิกัดภูมิศาสตร์ตั้งอยู่ที่ละติจูด 42.47 องศาเหนือ และลองจิจูด 19.28 องศาตะวันออก มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 44 เมตร จากการสำรวจพบว่าในปี พ.ศ. 2561 เมืองนี้มีประชากร 199,715 คน 
พอดกอรีตซามีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่ดี คือ ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำริบนิตซาและแม่น้ำมอราชา ทางทิศเหนืออยู่ห่างจากศูนย์สกีฤดูหนาวเพียงไม่กี่กิโลเมตร ทางทิศใต้ก็เกือบจะติดกับทะเลเอเดรียติก ทำให้เมืองนี้มีสภาพที่เอื้ออำนวยต่อการตั้งถิ่นฐาน
ชื่อพอดกอรีตซาในภาษามอนเตเนโกร เมื่อแปลตามตัวอักษรจะมีความหมายว่า "ใต้กอรีตซา" กอรีตซา (หมายถึง ภูเขาลูกเล็ก ๆ) เป็นชื่อของเขาลูกหนึ่งซึ่งสามารถมองลงไปเห็นเมืองนี้ได้ บริเวณเมืองเก่าของเมืองนี้มีชื่อว่า โดเกลอา (Doclea) ในสมัยก่อนโรมันและสมัยโรมัน ต่อมาในสมัยกลางเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ริบนิตซา (Ribnica) และในระหว่างปี พ.ศ. 2488–2535 (ค.ศ. 1945–1992) เรียกว่า ติตอกราด (Titograd) พอดกอรีตซาเป็นที่ตั้งของโรงละครและห้องสมุดหลายแห่ง รวมทั้งมหาวิทยาลัยอีกหนึ่งแห่ง
ฮัจญ์

การประกอบพิธีฮัจญ์ หรือ การทำฮัจญ์ ภาษามลายูปัตตานีเรียก บูวะฮายี คือการเดินทางไปปฏิบัติศาสนกิจที่มักกะฮ์ ในเดือนซุลฮิจญะฮ์ ตามวันเวลา และสถานที่ต่าง ๆ ที่ทางศาสนาอิสลามกำหนดไว้ ซึ่งศาสนกิจข้อนี้เป็นหน้าที่สำหรับมุสลิมทั้งชายและหญิง ทุกคนที่มีความสามารถในด้านร่างกาย ทรัพย์สิน และการเดินทาง ที่จะต้องปฏิบัติ
ในช่วงฮัจญ์ ชาวมุสลิมทั่วโลกจะเดินทางเข้าสู่อาระเบีย โดยก่อนอื่นจะมีการทำ อิหฺรอม นั่นคือการตั้งใจว่าจะทำพิธีฮัจญ์ ก่อนการเข้าไปในแผ่นดินฮะรอม (แผ่นดินต้องห้าม) โดยจะปฏิบัติตามกฎของหัจญ์ อาทิเช่น การไม่สมสู่ การไม่ล่าสัตว์ในแผ่นดินหะรอม การไม่ตัดเล็บหรือผม การไม่เสริมสวยหรือใช้น้ำหอม ผู้ชายจะเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย มาสวมผ้าเพียงสองผืน แล้วต่างก็จะมาชุมนุมกันที่ ทุ่งอะร็อฟะหฺ ในตอนเช้าตรู่ของวันที่เก้าของเดือนซุลฮิจญะฮ์
แล้วพอตกค่ำ ซึ่งตามปฏิทินฮิจญ์เราะหฺจะเป็นคืนที่สิบ เหล่านักแสวงบุญจะเดินทางผ่าน ทุ่งมุซดะลิฟะฮ์ พักชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะมุ่งหน้าสู่ ทุ่งมินา ก่อนเที่ยงของวันต่อไป
ส่วนชาวมุสลิมทั่วโลกที่ไม่ได้ไปประกอบพิธีฮัจญ์ก็จะเฉลิมฉลองทำบุญเลี้ยงอาหารที่บ้าน เรียกวันนี้ว่าวันอีดิลอัฎฮา ทีเรียกว่าอัฎฮาเพราะมีการเชือดสัตว์พลีให้ผู้คนรับประทานในยามดุฮา คือยามสายหลังตะวันขึ้น แต่ก่อนเที่ยง หรือชาวไทยเชื้อสายมลายูในห้าจังหวัดภาคใต้เรียกว่าวันรายอ (รายาฮาญี) ซึ่งแปลเป็นไทยตามตรงก็คือ วันใหญ่ นั่นเอง
นักแสวงบุญจะพักอยู่ที่ ทุ่งมีนา เป็นเวลาสามวัน เพื่อขอพรและบำเพ็ญตนตามพิธีฮัจญ์ หลังจากนั้นจึงเดินทางเข้ากรุงมักกะหฺ เพื่อฏอวาฟเวียนรอบ กะอฺบะฮฺ หรือที่เรียกว่า บัยตุลลอฮ์ อันเป็นเสมือนเสาหลักของชุมทิศ ซึ่งตั้งอยู่ใน มัสยิดอัลฮะรอม (มัสยิดต้องห้าม) หลังจากนั้นผู้แสวงบุญก็จะเดินจากเนินเขาศอฟา สู่เนินเขามัรวะหฺ ซึ่งมีระยะทาง 450 เมตร ไปมาจนครบเจ็ดเที่ยว ระหว่างที่เดินก็จะกล่าวคำขอพรและคำวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า เมื่อเสร็จพิธีนี้แล้วก็จะขริบผมหรือโกนหัว และผู้แสวงบุญก็จะหลุดพ้นจากภาวะ อิฮฺรอม
การทำฮัจญ์เป็นพิธีกรรม ทางศาสนาที่เก่าแก่ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยศาสดาอิบรอฮีม การทำฮัจญ์เริ่มต้นขึ้นเมื่ออัลลอฮได้บัญชาให้ศาสดาอิบรอฮีม และศาสดาอิสมาอีล ผู้เป็นลูกชายร่วมกันทำนุบำรุง บัยตุลลอฮฺ ขึ้นมาเพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับการเคารพบูชาอัลลอฮ เมื่อซ่อมแซมเสร็จแล้ว พระองค์ก็ทรงบัญชาให้ศาสดาอิบรอฮีม เรียกร้องให้มนุษย์ชาติมาร่วมกันแสดงความจงรักภักดีต่อพระองค์ เมื่อกาลเวลาผ่านไป ชนรุ่นหลังได้อุตริรูปแบบการทำฮัจญ์ จนมันได้เปลี่ยนแปลงไปจากรูปแบบเดิมที่อัลลอหฺได้ทรงกำหนดไว้ เช่น มีการนำ เทวรูปต่าง ๆ มาตั้งรอบ ๆ กะอฺบะหฺ เพื่อบูชาในระหว่างการทำหัจญ์และมีการเปลือยกายในยามทำพิธีฏอวาฟ พร้อมกับกู่ร้องและปรบมือ
จนกระทั่ง มาถึงสมัยของศาสดามุฮัมมัด สิ่งแรกที่ท่านปฏิบัติก็คือการทุบทำลายเทวรูปและเจว็ดรอบข้างกะอฺบะหฺจนหมดสิ้น และท่านก็ได้แสดงแบบอย่างของการทำฮัจย์ที่ถูกต้องให้บรรดาผู้ศรัทธาได้ปฏิบัติสืบทอดกันมาจนถึงวันนี้
กฎของพิธีฮัจญ์ ชาวมุสลิมจะไม่สมสู่ ไม่ล่าสัตว์ในแผ่นดินหะรอม การไม่ตัดเล็บหรือผม ฯลฯ โดยจะปฏิบัติอย่างเคร่งครัด
มัสยิด

มัสยิด ("มัสญิด") หรือ สุเหร่า  เป็นศาสนสถานของชาวมุสลิม คำว่า มัสยิด เป็นคำภาษาอาหรับแปลว่า สถานที่กราบ ชาวมุสลิมในแต่ละชุมชนจะสร้างมัสยิดขึ้นเพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติพิธีกรรมทางศาสนา อันได้แก่การนมาซ และการวิงวอน การปลีกตนเพื่อบำเพ็ญตบะ หาความสันโดษ (อิอการติกาฟ และ คอลวะหฺ) 
นอกจากนี้มัสยิดยังเป็นโรงเรียนสอนอัลกุรอาน และศาสนา สถานที่ชุมนุมพบปะ ประชุม เฉลิมฉลอง ทำบุญเลี้ยง สถานที่ทำพิธีสมรส และสถานที่พักพิงของผู้สัญจรผู้ไร้ที่พำนัก โดยที่จะต้องรักษามารยาทของมัสยิด เช่นการไม่คละเคล้าระหว่างเพศชายและหญิง การกระทำที่ขัดกับบทบัญญัติห้ามของอิสลาม (ฮะรอม) ทั้งมวล
ชื่อ.
ในไทยมีการเรียกมัสยิดหลายอย่าง เช่น
นอกจากนี้ยังปรากฏในเอกสารและบันทึกโบราณอีกหลายฉบับเรียกศาสนสถานในศาสนาอิสลามไว้หลากหลาย อาทิ เสร่า, บาแล และโรงสวดแขก เป็นต้น
องค์ประกอบของมัสยิด.
ในคัมภีร์อัลกุรอานและบันทึกอัลฮะดีษมิได้มีการระบุกฎเกณฑ์อันตายตัวที่เกี่ยวข้องกับมัสยิดไว้ การจัดองค์ประกอบต่าง ๆ ล้วนแต่เกิดจากความจำเป็นด้านประโยชน์ใช้สอยและความเรียบร้อยสวยงาม โดยใช้มัสยิดของพระศาสดาเป็นต้นแบบ บ้างก็พัฒนาให้สอดคล้องกับยุคสมัยจนเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะเฉพาะ ซึ่งมีองค์ประกอบดังต่อไปนี้
อิบาดะฮ์

อิบาดะฮ์  เป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับที่หมายถึงบริการหรือภาระจำยอม ในศาสนาอิสลาม "อิบาดะฮ์" มักแปลเป็น "การสักการะ" และ "อิบาดาต"—รูปพหุพจน์ของ "อิบาดะฮ์"—อิงถึงนิติศาสตร์อิสลาม ("ฟิกฮ์") ที่เกี่ยวกับพิธีทางศาสนาของชาวมุสลิม
อิบาดะฮ์.
ในภาษาอาหรับ "อิบาดะฮ์" เชื่อมกับคำศัพท์ใกล้เคียง เช่น "อุบูดียะฮ์" ("ทาส") ตัวคำในทางภาษาศาสตร์หมายถึง "การเชื่อฟังด้วยความอ่อนน้อม"
ในศาสนาอิสลาม "อิบาดะฮ์" มักแปลเป็น "การสักการะ" และหมายถึงการเชื่อฟัง, อ่อนน้อม และจงรักภักดีต่ออัลลอฮ์
แหล่งที่มาอื่น (เช่น จากซัยยิด อะบุล อะลา เมาดูดีย์ นักเขียนสายอิสลามนิยม และคนอื่น) ให้ขอบเขตของ "อิบาดะฮ์" โดยรวมไปถึงการหลีกเลี่ยงคำพูดของตน "จากความสกปรก, การโกหก, การปองร้าย, เหยียดหยาม" และความไม่ซื่อสัตย์, เชื่อมั่นต่อกฎหมายชะรีอะฮ์ใน "ด้านการค้าและเศรษฐกิจ" และใน "ความสัมพันธ์กับพ่อแม่, ญาติ, เพื่อน" กับทุกคน
อิบาดาต.
"อิบาดาต" (عبادات) เป็นรูปพหุพจน์ของ "อิบาดะฮ์" ซึ่งมีความหมายมากกว่า "อิบาดะฮ์" อย่างเดียว มันอิงถึงนิติศาสตร์อิสลาม ("ฟิกฮ์") ใน "กฎการสักการะในศาสนาอิสลาม" หรือ "พิธีกรรมสักการะทางศาสนาที่จำเป็นต่อมุสลิมทุกคนที่มีอายุและร่ายกายถึงเกณฑ์กำหนด"
อิบาดาตถูกรวมใน "หลักการอิสลาม" ทั้ง 5 ข้อ: 
รายงานจากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดสาขาอิสลามศึกษาไว้ว่า "เพราะสิ่งเหล่านี้คือสิ่งสำคัญในสังคมมุสลิม อิบาดาตได้ก่อรูปร่างแรกของหลักนิติศาสตร์อิสลามและรายงานส่วนใหญ่ในธรรมเนียมของศาสดา (ฮะดีษ)" อิบาดาตเหล่านี้เป็นสิ่งสำคัญในศาสนาอิสลาม (รายงานจากฟะลีล ญะมาลุดีน นักเขียน) เพราะถ้าไม่มีกฎหมายทางศาสนานี้ "มุสลิมอาจสร้างพิธีกรรมและการขอพรของตนเอง และศาสนาอิสลามก็จะสั่นคลอนแล้วหายไป"
ละหมาด

ละหมาด หรือ นมาซ หรือเรียกกันในภาษามลายูปัตตานีว่า มาแย คือการนมัสการพระเจ้า อันเป็นศาสนกิจอย่างหนึ่งในศาสนาอิสลาม เพื่อแสดงถึงความเคารพสักการะ ความขอบคุณ และความภักดีต่ออัลลอฮ์ โดยทั่วไปการละหมาดคือการขอพร ส่วนทางศาสนาหมายถึงการกล่าวและการกระทำ การละหมาดจะกระทำ 5 เวลา ได้แก่ ยามรุ่งอรุณ (ซุบฮี), ยามบ่ายช่วงตะวันคล้อย (ดุฮรี), ยามเย็น (อัศรี), ยามอาทิตย์ตกดิน (มัฆริบ) และยามค่ำคืน (อิชาอ์) ซึ่งการละหมาดทุกครั้งจะต้องหันหน้าไปทางทิศกิบลัตในเมืองมักกะฮ์
ศัพทมูลวิทยา.
คำว่า "ละหมาด" หรือ "นมาซ" เป็นคำยืมมาจากภาษาเปอร์เซียมาจากคำว่า "นมาซ" ("namāz") 
ภาษาอาหรับเรียกว่า "ศอลาต" ("ṣalāh" หรือ gen: "ṣalāt"; พหูพจน์ "ṣalawāt") มาจากรากศัพท์ที่ประกอบด้วย ศอด  , ลาม  , และวาว  ความหมายของรากศัพท์นี้ในภาษาอาหรับคลาสสิกคือ สวดมนต์ อ้อนวอน บูชา ร้องทุกข์ กล่าวสุนทรพจน์ ขอพร ตามไปอย่างใกล้ชิด หรือ ติดต่อ ความหมายที่เป็นรากฐานของคำนี้เกี่ยวข้องกับความหมายที่ใช้ในอัลกุรอานทั้งหมด
ส่วนภาษามลายูว่า "เซิมบะห์ยัง"  ที่เป็นคำที่ประกอบจากคำว่า 'เซิมบะห์' (บูชา) และ 'ฮยัง' (พระเจ้า) ซึ่งเพี้ยนเป็นภาษามลายูปัตตานีว่า "ซือมาแย" หรือ "สมาแย" และสำเนียงสงขลาว่า "มาหยัง"
ความสะอาดกับการละหมาด.
ก่อนการละหมาด ผู้ละหมาดต้องอาบน้ำละหมาด (วุฎูอ์) ได้แก่การใช้น้ำชำระมือ ปาก จมูก ใบหน้า แขน ศีรษะ หู และเท้า พร้อมกับขอพร ถ้าไม่มีน้ำให้ชำระด้วยผงดิน (ตะยัมมุม) ในกรณีที่เพิ่งหมดประจำเดือน หลังคลอดบุตรหรือแท้งบุตร หรือผู้ที่ผ่านการมีเพศสัมพันธ์ หลั่งน้ำอสุจิ นอกจากอาบน้ำละหมาดแล้วต้องอาบน้ำทั่วร่างกาย (ญะนาบะหฺ) ด้วย
สิ่งที่ทำให้ความสะอาดเสียไป ซึ่งทำให้การละหมาดไม่มีผล ได้แก่ การผายลม การขับถ่ายอุจจาระปัสสาวะ มีเพศสัมพันธ์ หลั่งอสุจิ คลอดบุตร แท้งบุตร หลับ หรือเป็นลมหมดสติ
ขั้นตอนการละหมาด.
การละหมาดประกอบด้วยหน่วยย่อยเรียกร็อกอะหฺ (หรือร่อกอัต ร็อกอะห์) การละหมาดในโอกาสต่าง ๆ มีจำนวนร็อกอะห์ต่างกันไปเช่นละหมาดวันศุกร์มี 2 ร็อกอะหฺ ละหมาดเวลากลางคืนมี 4 ร็อกอะหฺ ละหมาดตะรอวีฮฺ ในคืนของเดือนถือศีลอดมี 40 ร็อกอะหฺ เป็นต้น
ละหมาด 1 ร็อกอะหฺประกอบด้วย
การละหมาดที่มี 2 ร็อกอะหฺ เมื่อลุกขึ้นจากการกราบครั้งที่ 2 จะอ่านตะฮียะหฺ หรือเรียกว่า ตะชะหฺหุด ส่วนละหมาดที่มีมากกว่า 2 ร็อกอะหฺจะอ่านตะฮียะหฺอีกครั้งในร็อกอะหฺสุดท้าย เมื่อเสร็จสิ้นการกล่าวตะฮียะหฺจะเป็นการกล่าวสลาม คือกล่าวว่า "อัสลามุอะลัยกุม วะเราะฮฺมาตุลลอหฺ" พร้อมกับเหลียวไปทางขวาครั้งหนึ่ง กล่าวอีกพร้อมกับเหลียวไปทางซ้าย แล้วยกมือลูบหน้า เป็นอันเสร็จสิ้นการละหมาด
ภาษามลายูปัตตานี

ภาษามลายูปัตตานี หรือ ภาษามลายูปตานี (มลายูปัตตานี: บาซอ 'นายู 'ตานิง; , อักษรยาวี:) หรือนิยมเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า ภาษายาวี (มลายูปัตตานี: , อักษรยาวี:) เป็นภาษากลุ่มออสโตรนีเซียนที่พูดโดยชาวไทยเชื้อสายมลายูในจังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส จังหวัดยะลา รวมทั้งในอำเภอนาทวี อำเภอจะนะ อำเภอเทพา และอำเภอสะบ้าย้อย ทางทิศตะวันออกของจังหวัดสงขลา (ไม่รวมจังหวัดสตูล)
ในประเทศไทยมีประชากรที่พูดภาษานี้มากกว่า 1 ล้านคน ภาษานี้ใกล้เคียงมากกับภาษามลายูถิ่นในรัฐกลันตันและในอำเภอฮูลูเปรัก รัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย ซึ่งเป็นภาษาถิ่นที่แตกต่างจากส่วนที่เหลือของประเทศมาเลเซีย บางครั้งก็มีการเรียกรวมกันเป็นภาษาเดียวกันว่า ภาษามลายูกลันตัน-ปัตตานี (มลายูปัตตานี: ; กลันตัน:)
คำยืม.
นอกจากคำศัพท์พื้นฐานของภาษามลายูแล้ว ภาษามลายูปัตตานีมีคำยืมจากภาษาอื่นหลายภาษา ได้แก่
ความแตกต่างระหว่างภาษามลายูปัตตานีกับภาษามาเลเซีย.
ความแตกต่างระหว่างภาษามลายูปัตตานีกับภาษามลายูกลางหรือภาษามาเลเซียมีดังนี้
การใช้คำ.
บางคำทั้งสองภาษาใช้คำต่างกัน เช่น 'ฉัน' ภาษามาเลเซียใช้ ภาษามลายูปัตตานีใช้ "อามอ" หรือ "ซายอ" บางคำใช้พยัญชนะสลับกัน เช่น 'มันเทศ' ภาษามาเลเซียใช้ ภาษามลายูปัตตานีใช้ "อูบี กือแตลอ" หรือ "อูบี แตลอ"; 'พูด' ภาษามาเลเซียใช้ ภาษามลายูปัตตานีใช้ "แกแจะ" นอกจากนี้ ยังมีการใช้คำภาษาไทยปะปนเข้ามาในบางส่วน
โครงสร้างประโยค.
ภาษามลายูปัตตานีนิยมเรียงประโยคแบบภาษาไทยคือใช้รูปประธานกระทำ ส่วนภาษามาเลเซียใช้ประโยคแบบประธานถูกกระทำ เช่น ภาษามลายูใช้ "ตูวัน ดีเปอรานากัน ตีมานา" ('ท่านถูกเกิดที่ไหน') ภาษามลายูปัตตานีใช้ "ตูแว บือราเนาะ ดีมานอ" ('ท่านเกิดที่ไหน')
17 มกราคม

วันที่ 17 มกราคม เป็นวันที่ 17 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 348 วันในปีนั้น (349 วันในปีอธิกสุรทิน)
วันสำคัญและวันหยุดเทศกาล.
ประเทศไทย
คริสตจักรโรมันคาทอลิก
เป็ด

เป็ด เป็นสัตว์ปีกในวงศ์นกเป็ดน้ำ (Anatidae) ปากแบน ตีนแบน ระหว่างนิ้วมีพังผืดยึดติดกันเพื่อสะดวกในการว่ายน้ำ ตัวมีหลายสี เช่น น้ำตาล ขาว เขียว ชมพู ม่วง ขนาดเล็กกว่าห่าน ว่ายน้ำเก่ง กินปลา พืชน้ำและสัตว์เล็ก ๆ มีต้นตระกูลมาจากเป็ดแมลลาร์ด ("Anas platyrhynchos") เป็ดเป็นนกน้ำที่มีขนาดเล็กกว่าหงส์และห่าน และสามารถพบได้ทั้งในน้ำจืดและน้ำเค็ม
เป็ดมีแหล่งอาหารที่หลากหลาย เช่น หญ้า เมล็ดข้าว พืชน้ำ ปลา แมลง
การเลี้ยงเป็ดมี 2 ประเภท คือ การเลี้ยงเพื่อเป็นแหล่งอาหารและการเลี้ยงเป็ดสวยงาม การเลี้ยงเป็ดเพื่อใช้เป็นอาหาร (ทั้งเนื้อและไข่) ซึ่งมีเป็นอยู่ไม่กี่พันธุ์ อาหารที่ทำจากเป็ดเช่นเป็ดปักกิ่ง การเลี้ยงเป็ดเพื่อความสวยงามพบได้น้อย เนื่องจากราคาค่อนข้างแพง หายาก ต้องนำเข้าจากต่างประเทศ ดังนั้นจึงพบได้ในสวนสัตว์ หรือได้รับเลี้ยงดูโดยคนมีฐานะ
สายพันธุ์เป็ดบ้าน.
ในปัจจุบันนั้น เป็ด ที่เลี้ยงโดยทั่วไปมีหลายสายพันธุ์ คือ
มักกะฮ์

มักกะฮ์  มีชื่อเต็มว่า มักกะตุลมุกัรเราะมะฮ์  เป็นเมืองหลักของแคว้นมักกะฮ์ ฮิญาซ ภาคตะวันตกของประเทศซาอุดีอาระเบีย และถือเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาอิสลาม ตั้งอยู่ห่างจากญิดดะฮ์ 70 กิโลเมตร และอยู่ในหุบเขาแคบที่อยู่เหนือระดับน้ำทะเล 277 เมตร จำนวนประชากรที่บันทึกใน ค.ศ. 2015 มี 1,578,722 คน
มักกะฮ์โดยทั่วไปถือเป็น "แหล่งกำเนิดและอู่ของศาสนาอิสลาม" มักกะฮ์ได้รับการนับถือในศาสนาอิสลามในฐานะสถานที่ที่นบีมุฮัมมัดถือกำเนิด ถ้ำฮิรออ์เหนือ ("ภูเขาแห่งแสง") นอกตัวนคร เป็นบริเวณที่มุสลิมเชื่อว่าเป็นที่ที่มุฮัมมัดได้รับโองการจากอัลกุรอานครั้งแรก การเยี่ยมมักกะฮ์ในพิธีเป็นข้อบังคับสำหรับมุสลิมที่มีความสามารถทุกคน มัสยิดใหญ่แห่งมักกะฮ์ รู้จักกันในชื่อ เป็นที่ตั้งของกะอ์บะฮ์ ซึ่งมุสลิมเชื่อว่าสร้างขึ้นโดยอิบรอฮีมและอิสมาอีล มักกะฮ์เป็นหนึ่งในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาอิสลาม และเป็นชุมทิศสำหรับมุสลิมทุกคน 
ผู้นำมุสลิมทั้งในและรอบภูมิภาคได้พยายามถือครองเมืองนี้และควบคุมให้อยู่ในดินแดนของตน ทำให้นครนี้พบกับการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองหลายครั้ง โดยครั้งล่าสุดคือการพิชิตในการพิชิตฮิญาซของซาอุดีโดยอิบน์ ซะอูดและพันธมิตรใน ค.ศ. 1925 นับตั้งแต่นั้นมา มักกะฮ์ก็พบกับการขยายขนาดและโครงสร้างพื้นฐานอย่างมากด้วยอาคารที่ใหม่และทันสมัยกว่า 
รัฐบาลซาอุดีอาระเบียยังมีส่วนในการทำลายล้างโครงสร้างทางประวัติศาสตร์และโบราณสถานหลายแห่ง เช่น ป้อมปราการอัจญ์ยาด ผู้ที่มิใช่มุสลิมถูกห้ามไม่ให้เข้าเมืองอย่างเด็ดขาด
ศัพทมูลวิทยา.
ศัพทมูลวิทยาของมักกะฮ์ยังคงกำกวม กล่าวกันว่า ชื่อนี้เป็นชื่อแรกของหุบเขาที่ตั้งอยู่ในนั้นโดยเฉพาะ ในขณะที่นักวิชาการมุสลิมใช้สื่อถึงพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของเมืองที่อยู่ล้อมรอบ และรวมกะอ์บะฮ์
หนังสือการ์ตูน

หนังสือการ์ตูน เป็นหนังสือที่ตีพิมพ์ภาพและคำพูดประกอบ บอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ตามเนื้อเรื่องที่เขียนขึ้น มีทั้งที่อ้างอิงจากความจริง และเกิดจากความคิดของนักวาดการ์ตูน หรือนักแต่งการ์ตูน เป็นผู้วางเอาไว้ สำหรับการ์ตูนญี่ปุ่นอาจเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า มังงะ
โดยส่วนใหญ่ หนังสือการ์ตูน จะเป็นการรวมเล่มของการ์ตูนที่ตีพิมพ์ในหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ เช่น บูม, ซีคิดส์, KC Weekly เป็นต้น
ยังมีการ์ตูนที่แต่งเป็นพิเศษ หรือล้อเลียนการ์ตูนที่เขียนขึ้นแล้ว เพื่อความบันเทิงส่วนตัว หรือแต่งเพื่อกลุ่มคนที่ชอบในรูปแบบเดียวกัน เรียกว่า โดจิน หรือโดจินชิ
คือถ่ายทอดลักษณะทางกายภาพออกมาสมส่วน เหมือนหรือคล้ายใกล้เคียงของจริงมาก มีต้นแบบจากสิ่งที่มีอยู่จริง โครงสร้างลักษณะสถาปัตยกรรมที่มีอยู่ในการ์ตูนแบบนี้ดูสมส่วนเป็นไปได้ สามารถก่อสร้างขึ้นได้จริง ดังนั้นลักษณะการ์ตูนประเภทนี้จึงดูน่าเชื่อถือ
คือเป็นภาพที่ออกเกินเลยของจริง ไม่สมส่วน มีความสามารถเกินจริง เช่น บินได้ ล้มต้นไม้ใหญ่ด้วยมือเปล่า อวัยวะบางส่วนใหญ่หรือเล็กเกินจริง มีอวัยวะบางอย่างน้อยหรือมากเกินจริง เช่น มีนิ้วมือ 8 นิ้ว มีตา 3 ตา เป็นต้น
ไม่เหมือนจริง คือเป็นลักษณะภาพวาดตามจินตนาการของผู้แต่ง หรือนักเขียน โดยลักษณะภาพมีเอกลักษณ์เฉพาะนักเขียนแต่ล่ะท่าน ที่นิยมคือ มีลักษณะหัวใหญ่ ตัวผอม ตาโต ดูน่ารัก แสดงอารมณ์ชัดเจน
ปัจจุบัน.
ภาพที่ปรากฏทั้งหมดในหนังสือการ์ตูนได้เปลี่ยนมาใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกแทนแล้วทั้งหมด
บราติสลาวา

บราติสลาวา  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศสโลวาเกีย มีประชากรประมาณ 430,000 คน เป็นเมืองหลวงที่เล็กที่สุดแห่งหนึ่งของทวีปยุโรป
บราติสลาวาอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสโลวาเกียครอบครองทั้งสองฝั่งของแม่น้ำดานูบและฝั่งซ้ายของแม่น้ำโมราวา มีพรมแดนติดกับออสเตรียและฮังการี โดยเป็นเมืองหลวงแห่งเดียวในโลกที่มีพรมแดนติดกับสองรัฐเอกราช
ประวัติศาสตร์ของเมืองได้รับอิทธิพลจากผู้คนจากหลายชาติและศาสนา รวมถึงชาวออสเตรีย, ชาวบัลแกเรีย, ชาวโครแอต, ชาวเช็ก, ชาวเยอรมัน ชาวฮังการี, ชาวยิว, ชาวเซิร์บ และชาวสโลวัก เป็นสถานที่จัดพิธีราชาภิเษกและศูนย์นิติบัญญัติและเมืองหลวงของราชอาณาจักรฮังการี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1536 ถึง ค.ศ. 1783 และเป็นบ้านของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายคนของสโลวาเกีย, ฮังการี และเยอรมนี
ประวัติศาสตร์.
การตั้งถิ่นฐานถาวรในพื้นที่นี้ เท่าที่ทราบกันในปัจจุบัน เริ่มต้นขึ้นมากับ Linear Pottery Culture เมื่อประมาณ 5,000 ปีก่อนคริสตกาลในยุคหินใหม่ จนกระทั่งเมื่อ 200 ปีก่อนคริสตกาล เผ่าพันธุ์ Celtic Boii ได้ตั้งถิ่นฐานขนาดใหญ่แห่งแรกขึ้น ซึ่งเป็นเมืองป้อมปราการที่เรียกว่า Oppidum และยังได้ก่อตั้งโรงกษาปณ์ผลิตเหรียญเงินที่เรียกว่า Biatec พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การครอบครองของอาณาจักรโรมันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 1-4 ทางการโรมันได้ใช้พื้นที่นี้สำหรับเพาะปลูกองุ่นและผลิตไวน์ ซึ่งยังคงทำสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน
บรรพบุรุษเผ่าพันธุ์สลาฟของชาวสโลวักปัจจุบันเข้ามาถึงพื้นที่นี้เมื่อระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 5-6 ในช่วง Migration Period จนกระทั่งเมื่อครั้งถูกโจมตีโดยชาว Avar เผ่าพันธุ์สลาฟพื้นเมืองได้ต่อต้าน และสถาปนา Samo's Empire (พ.ศ. 1166-1201) ซึ่งเป็น political entity ของชาวสลาฟแห่งแรกเท่าที่ทราบในปัจจุบัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ปราสาทต่างๆที่บราติสลาวาและ Devín เป็นศูนย์กลางที่สำคัญของ Principality of Nitra และ Great Moravia ซึ่งเป็นของชาวสลาฟ การบันทึกข้อความที่กล่าวถึงเมืองนี้เป็นครั้งแรกสืบย้อนไปถึงได้ถึง พ.ศ. 1450 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการล่มสลายของ Great Moravia อันเนื่องมาจากการโจมตีของชาวฮังกาเรียน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 อาณาบริเวณของบราติสลาวา (ต่อมากลายเป็น Pozsony County) ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของฮังการี (เรียกว่า "ราชอาณาจักรฮังการี" ตั้งแต่ พ.ศ. 1543) และกลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการปกครองบนแนวพรมแดนของอาณาจักร ตำแหน่งที่ตั้งที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์นี้ทำให้เมืองนี้เป็นสถานที่สู้รบอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ทำให้เกิดการพัฒนาทางเศรษฐกิจและเสริมสถานะทางการเมืองให้เข้มแข็งมากขึ้น
เซลมา ลอเกร์เลิฟ

เซลมา ออตติลีอานา โลวิซา ลอเกร์เลิฟ  (ค.ศ. 1858 - 1940) เป็นนักเขียนหญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลทางด้านวรรณกรรม ใน ค.ศ. 1909
เซลมาเกิดทางตอนใต้ของประเทศสวีเดน เธอเป็นครูสอนพิเศษให้แก่คนในละแวกบ้านเล็ก ๆ ของบิดาผู้เป็นทหารปลดเกษียณ เธอสอนหนังสืออยู่สิบปีกระทั่งมีเจ้านายอุปถัมภ์ให้ทำงานเขียนหนังสือได้เต็มตัว นวนิยายเรื่องแรกของเธอคือ Gösta Berlings Saga (The story of Gösta Berling, 1891) มาโด่งดังมีชื่อเมื่อถูกแปลเป็นภาษาอังกฤษในปี ค.ศ. 1893 จริง ๆ แล้วเซลมาเป็นนักเขียนเรื่องสำหรับเด็ก เธอเขียนถึงชีวิตชนบทและดินแดนทางเหนือของสวีเดนได้อย่างโรแมนติกและมีจินตนาการกว้างไกล ดังจะเห็นได้จากผลงานที่สร้างชื่อให้แก่เธอได้มากที่สุด นั่นคือ The Wonderful Adventures of Nils (1906-07) ซึ่งได้รับแรงดลใจบางส่วนมาจากนิทานชีวิตสัตว์ของรัดยาร์ด คิปลิง เรื่องของเด็กชายวัยรุ่นผู้ซุกซนจนต้องกลายเป็นคนตัวเล็ก ขี่ห่านท่องไปในดินแดนต่าง ๆ และได้เรียนรู้ถึงความไม่เห็นแก่ตัว ความเคารพต่อธรรมชาติ ตลอดจนภูมิศาสตร์และข้อกำหนดของสังคมต่าง ๆ
The story of a story เรื่องนี้เป็นอัตชีวประวัติของเธอเอง ตอนที่เธอเริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรก เซลมาส่งต้นฉบับสองสามบทแรกไปร่วมประกวดกับนิตยสารแห่งหนึ่งที่จัดขึ้น เธอได้รับรางวัลชนะเลิศ และได้ทำสัญญาว่า เมื่อเขียนหนังสือจบทั้งเล่มก็จะได้รับตีพิมพ์ โดยระหว่างนั้นได้รับเงินจุนเจือจากบารอนเนส โซฟี อัดแลร์สปาร์เร ผู้เป็นสหาย
เซลมาเสียชีวิตในช่วงเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง โดยก่อนหน้านั้นเธอได้ช่วยเหลือปัญญาชนและศิลปินชาวเยอรมันหลายคนให้รอดพ้นจากการถูกนาซีสังหาร เซลมาไม่ได้สมรสและไม่มีบุตรสืบสกุล
ระเบียง

ระเบียง เป็นส่วนหนึ่งประกอบหนึ่งของบ้านโดยมีลักษณะยื่นออกมาจากกำแพงรองรับโดยเสาหรือ ฉากที่ยึดติดกับตัวอาคาร โดยระเบียงมักจะมีประตูทางเข้าจากตัวบ้านหรือตัวอาคาร ระเบียงยังสามารถหมายถึงส่วนเปิดของชั้นลอยภายในตัวอาคาร
ในโรงละครระเบียงมักจะถูกใช้เป็นจุดหลักในการแสดง เนื่องจากมีลักษณะเปิดโล่งทั้งด้านบนและด้านล่าง
ซาเกร็บ

ซาเกร็บ  เป็นเมืองหลวงของประเทศโครเอเชีย ใน ค.ศ. 2005 เมืองนี้มีจำนวนประชากร 973,667 คน มีที่ตั้งอยู่ที่ละติจูด 45°48′ เหนือ และลองจิจูด 15°58′ ตะวันออก  ในบริเวณระหว่างเนินทางใต้ของภูเขาเมดเวดนีตซา (Medvednica) กับฝั่งเหนือของแม่น้ำซาวา (Sava) มีความสูงของพื้นที่ 120 เมตรจากระดับน้ำทะเล
ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่เหมาะสมของเมืองนี้คือ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของที่ราบแพนโนเนีย ซึ่งเชื่อมโยงไปยังบริเวณเทือกเขาแอลป์ เทือกเขาไดนาริกแอลป์ ทะเลเอเดรียติก และภูมิภาคแพนโนเนีย ทำให้สามารถติดต่อและคมนาคมขนส่งกับภูมิภาคยุโรปกลางกับทะเลเอเดรียติกได้อย่างดีมาก
การเป็นศูนย์กลางการขนส่ง อุตสาหกรรม และสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของเมืองนี้ เป็นพื้นฐานที่ทำให้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ นอกจากนี้ ซาเกร็บยังเป็นศูนย์กลางการปกครอง การบริหาร และเป็นที่ตั้งของกระทรวง หน่วยงานราชการต่าง ๆ ของประเทศอีกด้วย
อายะตุลลอฮ์

อายะตุลลอฮ์ (‎) หรือ ออแยโทลลอฮ์  การสะกดอื่น ๆ เช่น อายะตุลลอห์ อายะตุลลอฮฺ อายะตุลลอหฺ อายาตุลลอห์ อายาตุลลาห์ เป็นตำแหน่งสูงสุดที่มอบให้แก่ผู้นำศาสนาอิสลามนิกาย (มัซฮับ) ชีอะฮ์
เป็นคำภาษาอาหรับ ‎ แปลว่า สัญลักษณ์แห่งอัลลอฮ์ ("อายะตุ" สัญลักษณ์ และ "อัลลอฮ์" นามของพระเจ้า)
บุคคลที่จะได้รับตำแหน่งนี้ต้องเป็น "อะอ์ลัม อะอ์ละมีน" คือ สุดยอดผู้รู้ของบรรดาสุดยอดผู้รู้ หรือปรมาจารย์ นั่นคือจะต้องผ่านการศึกษาจนกระทั่งบรรลุขั้นสูงสุด ในวิทยาการอัลกุรอาน ตัฟซีร ฮะดีษ ฟิกฮ์ อุศูลุลฟิกฮ์ ภาษาอาหรับ ตรรกวิทยา และอื่น ๆ จนบรรลุขั้น อิจญ์ติฮาด สามารถวินิจฉัยบทบัญญัติอิสลามได้ หลังจากนั้นจึงเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาศาสนาอิสลามและเป็นผู้นำของบรรดาผู้บรรลุอิจญ์ติฮาด เมื่อเป็นที่ยอมรับของบรรดาผู้บรรลุอิจญ์ติฮาดแล้ว จึงได้รับตำแหน่งนี้