โจราธิปไตย

โจราธิปไตย (กรีก: "kléptēs": "โจร"; , kléptō: "ขโมย"; , "-kratía" มาจาก , "krátos": "พลัง, บทบาท") หรือเรียกอีกอย่างว่า รัฐที่ปกครองโดยโจร (thievocracy) เป็นรูปแบบของรัฐบาล ที่ผู้นำที่ทุจริต ใช้อำนาจทางการเมือง เพื่อยึดเอาความมั่งคั่งของประชาชนและดินแดนที่พวกเขาปกครอง โดยทั่วไปมักใช้วิธียักยอกเงินของรัฐบาลโดยที่ประชาชนทั่วไปได้รับผลกระทบ โดยแสร้งว่า ปฏิบัติหน้าที่อย่างสุจริต ลักษณะเด่นอย่างหนึ่งของการขโมยทางเศรษฐกิจและสังคมที่อิงกับการเมืองคือ มักจะไม่มีการประกาศต่อสาธารณะเพื่ออธิบายหรือขอโทษสำหรับการยักยอกทรัพย์สิน และไม่มีการดำเนินคดีทางกฎหมายหรือลงโทษใด ๆ แก่ผู้กระทำความผิด
โจราธิปไตยแตกต่างจากเศรษฐยาธิปไตย (Plutocracy: การปกครองโดยคนร่ำรวยที่สุด) และคณาธิปไตย (Oligarchy: การปกครองโดยชนชั้นสูงกลุ่มเล็ก ๆ) โดยโจราธิปไตยนี้ นักการเมืองที่ทุจริตจะร่ำรวยขึ้นอย่างลับ ๆ โดยมีอำนาจเหนือหลักนิติธรรม (rule of law) ผ่านเงินสินบน (kickbacks) การให้สินบน (bribes) และผลประโยชน์พิเศษจากนักวิ่งเต้นและบริษัท หรือพวกเขาอาจโยกย้ายเงินของรัฐไปเป็นของตนเองและพวกพ้อง นอกจากนี้ โจราธิปไตยมักจะเก็บทรัพย์สินส่วนใหญ่ไว้ในต่างประเทศ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสูญเสียอำนาจ
โจราธิปไตยปรากฏมากในประเทศกำลังพัฒนา และมักสัมพันธ์กับการปกครองแบบนิยมอำนาจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การปกครองของคณะทหารผู้ยึดอำนาจ เผด็จการ คนกลุ่มน้อยในสังคม คนคนเดียวมีอำนาจเบ็ดเสร็จ และผู้เล่นพรรคเล่นพวก การปกครองเหล่านี้มีลักษณะเหมือนกัน คือ บุคคลภายนอกไม่อาจตรวจสอบได้ เพราะผู้ปกครองควบคุมทั้งการใช้จ่ายและวิธีกำหนดการใช้จ่ายเงินหลวง ผู้ปกครองแบบโจราธิปไตยมักปฏิบัติต่อคลังหลวงเสมือนเป็นบัญชีธนาคารของตนเอง หลายคนยังลักโอนเงินหลวงเข้าบัญชีตนเองในต่างแดน เผื่อว่าเมื่อตนพ้นจากอำนาจหรือจำเป็นต้องออกจากประเทศไปแล้ว จะได้มีเงินทองใช้สอยต่อไป
ตาม "พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด" (Oxford English Dictionary) การใช้คำนี้ครั้งแรกในภาษาอังกฤษปรากฏในสิ่งพิมพ์ "Indicator" ในปี ค.ศ. 1819: "เครื่องประดับที่เป็นชื่อเรียก ซึ่งพบได้ทั่วไปในโจราธิปไตยของสเปน" (Titular ornaments, common to Spanish kleptocracy.) 
ลักษณะสำคัญ.
โดยทั่วไปแล้ว โจราธิปไตยมักเกี่ยวข้องกับระบอบเผด็จการ คณาธิปไตย คณะรัฐประหาร หรือรูปแบบอื่น ๆ ของรัฐบาลอัตตาธิปไตย และเล่นพรรคเล่นพวก ซึ่งการกำกับดูแลจากภายนอก (เช่น องค์กรอิสระ) ไม่สามารถทำได้จริง หรือไม่มีอยู่เลย ในบางครั้งยังสามารถพบได้ในประชาธิปไตยเสรีนิยม ที่มีทุนนิยมแบบพวกพ้อง (crony capitalism) เพราะเจ้าหน้าที่ที่คอร์รัปชันสามารถควบคุมเงินของรัฐได้ทั้งที่มาและการใช้จ่าย ทำให้การขาดการตรวจสอบและการทุจริตคอร์รัปชันยิ่งแย่ลง
ผู้ปกครองแบบโจราธิปไตยมักปฏิบัติต่อกระทรวงการคลังของประเทศตน เสมือนเป็นแหล่งที่มาของความมั่งคั่งส่วนบุคคล ใช้จ่ายเงินไปกับสินค้าฟุ่มเฟือย และความฟุ่มเฟือยต่าง ๆ ตามที่เห็นสมควร ผู้ปกครองแบบโจราธิปไตยหลายคนแอบโอนเงินทุนสาธารณะไปยังบัญชีส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ในต่างประเทศ เพื่อเป็นหลักประกันให้กับตนเองในกรณีที่ถูกปลดออกจากอำนาจ
โจราธิปไตยมักพบได้บ่อยในประเทศกำลังพัฒนาและประเทศที่กำลังล่มสลาย ซึ่งเศรษฐกิจต้องพึ่งพาการค้าทรัพยากรธรรมชาติ การพึ่งพารายได้จากการส่งออกของประเทศกำลังพัฒนา ถือเป็นรูปแบบหนึ่งของค่าเช่าทางเศรษฐกิจ และสามารถเบี่ยงเบนไปได้ง่ายโดยไม่ทำให้รายได้ลดลง สิ่งนี้นำไปสู่การสะสมความมั่งคั่งให้กับชนชั้นนำ และการทุจริตอาจมีจุดประสงค์เพื่อสร้างความมั่งคั่งให้กับรัฐมากขึ้น
ในประเทศที่กำลังล่มสลาย การพึ่งพาการนำเข้าจากต่างประเทศมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นเมื่อทรัพยากรภายในประเทศหมดลง ทำให้ต้องผูกมัดตัวเองกับคู่ค้าทางการค้า สิ่งนี้นำไปสู่โจราธิปไตย เนื่องจากชนชั้นนำทำข้อตกลงกับศัตรูจากต่างประเทศเพื่อรักษาสถานะเดิมให้นานที่สุด
สำหรับผู้สังเกตการณ์บางคน สังคมโจราธิปไตยยอมให้ผู้ที่มีเส้นสายทางการเมืองสามารถเปลี่ยนเส้นทางความมั่งคั่งไปยังผู้ที่อัปปารัตชิก (apparatchiks) ของรัฐเห็นว่าคู่ควรกว่า แอล.เค. ซามูเอลส์ (L.K. Samuels) กล่าวว่า เหตุผลประการหนึ่งที่องค์กรของรัฐบาลสนับสนุนนโยบายที่เอื้อต่อการโจรกรรมก็คือ การวางรากฐานสำหรับการแบ่งปันแรงงานและทรัพย์สิน ทำให้โจราธิปไตยสามารถทำให้ประชาชน "ยอมอยู่ใต้อำนาจของสถาบัน" ได้ พอล กรีนเบิร์ก (Paul Greenberg) นักข่าว เขียนบทความในปี ค.ศ. 1989 คัดค้านแนวคิดที่สหรัฐอเมริกาจะส่งความช่วยเหลือจากต่างประเทศจำนวนมากไปยังโปแลนด์ โดยโต้แย้งว่าประเทศกำลังฟื้นตัวจาก "การปกครองแบบโจราธิปไตยคอมมิวนิสต์ 40 ปี ที่ได้ทำลายล้างไม่เพียงแต่ความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังรวมถึงแนวคิดของเศรษฐกิจสมัยใหม่ด้วย"
"Raubwirtschaft"—ภาษาเยอรมัน แปลว่า "การปล้น" หรือ "เศรษฐกิจแบบโจร"—ถูกมองว่าเป็นรูปแบบเฉพาะของโจราธิปไตย ซึ่งเศรษฐกิจทั้งหมดของรัฐตั้งอยู่บนพื้นฐานของการปล้น (การปล้นสะดมและการปล้น) ดินแดนที่ถูกยึดครอง เจนเซ่น (Jensen) และแมคเบย์ (McBay) เรียกร้องความสนใจไปที่คำอธิบายของอาร์โนลด์ เจ. ทอยน์บี (Arnold J. Toynbee) เกี่ยวกับจักรวรรดิโรมัน ว่าเป็น "Raubwirtschaft" ซึ่งพวกเขาอธิบายว่า "ภายในตั้งอยู่บนพื้นฐานของ... แรงงานทาส" และ "ภายนอกตั้งอยู่บนพื้นฐานของการพิชิตอย่างต่อเนื่องและการปล้นอาณานิคมและดินแดนที่ถูกปราบอย่างเป็นระบบ" (แทนที่จะเป็น "การผลิตสิ่งของจริง ๆ")
ระบบเศรษฐกิจ.
การศึกษาในยุคปัจจุบันระบุว่า โจราธิปไตยในศตวรรษที่ 21 เป็นระบบการเงิน ระดับโลกที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการฟอกเงิน ซึ่ง "ขึ้นอยู่กับบริการของธนาคารที่ใหญ่ที่สุดในโลกและผู้เชี่ยวชาญทางการเงิน" กองทุนการเงินระหว่างประเทศ ได้แนะนำว่า อาจเป็นการประมาณการที่เป็นเอกฉันท์ว่า การฟอกเงินคิดเป็น 2-5% ของเศรษฐกิจโลกในปี พ.ศ. 2541 โจราธิปไตยมีส่วนร่วมในการฟอกเงิน เพื่อปกปิดต้นกำเนิดที่ทุจริตของความมั่งคั่งของพวกเขา และปกป้องความมั่งคั่งนั้นจากภัยคุกคามภายในประเทศ เช่น ความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจและคู่แข่งโจราธิปไตยที่คอยฉวยโอกาส จากนั้นพวกเขาก็สามารถรักษาความมั่งคั่งนี้ในสินทรัพย์และการลงทุนภายในเขตอำนาจศาล ที่มั่นคงกว่า ซึ่งสามารถเก็บไว้เพื่อการใช้งานส่วนตัว นำกลับไปยังประเทศต้นทางเพื่อสนับสนุนกิจกรรมภายในประเทศของโจราธิปไตย หรือปรับใช้ในที่อื่น ๆ เพื่อปกป้องและส่งเสริมผลประโยชน์ของระบอบการปกครองในต่างประเทศ
โจราธิปไตยใช้เสรีภาพที่มีอยู่ในประเทศตะวันตกในทางที่ผิด โดยการโอนเงินออกจากประเทศที่ปกครองแบบโจราธิปไตยไปยังเขตอำนาจศาลตะวันตก เพื่อฟอกเงินและรักษาความปลอดภัยของสินทรัพย์ นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 เป็นต้นมา มีเงินทุนไหลออกจากประเทศกำลังพัฒนา (developing countries) มากกว่า 1 ล้านล้านเหรียญสหรัฐต่อปีในการไหลออกของเงินทุนที่ผิดกฎหมาย การศึกษาในปี พ.ศ. 2559 พบว่า มีการยักย้ายเงิน 12 ล้านล้านเหรียญสหรัฐออกจากประเทศที่ปกครองแบบโจราธิปไตยของรัสเซีย (Russia) จีน (China) และประเทศเศรษฐกิจกำลังพัฒนา ผู้ให้บริการบริการระดับมืออาชีพ (Professional services) ชาวตะวันตกถูกชาวรัสเซียและจีนที่ปกครองแบบโจราธิปไตยเอาเปรียบ โดยใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ทางกฎหมายและทางการเงินในโลกตะวันตกเพื่ออำนวยความสะดวกในการฟอกเงินข้ามชาติ โดยทั่วไปแล้ว ระบบการเงินแบบโจราธิปไตยประกอบด้วยสี่ขั้นตอนตามความคิดเห็นหนึ่ง
ขั้นแรก โจราธิปไตยหรือผู้ที่ดำเนินการในนามของพวกเขาจะสร้างบริษัทปลอมขึ้นมา เพื่อปกปิดที่มาและเจ้าของเงินทุน อาจมีการสร้างเครือข่ายบริษัทปลอมที่ไม่ระบุชื่อหลายแห่งที่เชื่อมโยงกัน และแต่งตั้งกรรมการนอมินี เพื่อปกปิดโจราธิปไตยในฐานะเจ้าของผลประโยชน์ที่แท้จริง ของเงินทุน
ขั้นที่สอง โจราธิปไตยละเมิดกฎหมายของประเทศตะวันตกเมื่อพวกเขาโอนเงินเข้าสู่ระบบการเงินของประเทศตะวันตกอย่างผิดกฎหมาย
ขั้นที่สาม ธุรกรรมทางการเงินที่ดำเนินการโดยโจราธิปไตยในประเทศตะวันตกจะทำให้การบูรณาการเงินทุนเสร็จสมบูรณ์ เมื่อโจราธิปไตยซื้อสินทรัพย์แล้ว ก็สามารถขายต่อได้ ซึ่งเป็นที่มาของเงินทุนที่ถูกกฎหมายแม้ว่าจะผิดกฎหมายก็ตาม สิ่งนี้เรียกว่าการฟอกเงิน และผิดกฎหมายทั่วโลกตะวันตก งานวิจัยแสดงให้เห็นว่า การซื้ออสังหาริมทรัพย์ อันหรูหราเป็นวิธีการที่ได้รับความนิยมเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยโจราธิปไตยชาวจีนและรัสเซีย
ขั้นที่สี่ ตามรายงานของแท็บลอยด์ของอังกฤษ โจราธิปไตยอาจใช้เงินที่ฟอกอย่างผิดกฎหมายเพื่อสร้างชื่อเสียง จ้างบริษัทประชาสัมพันธ์ เพื่อนำเสนอภาพลักษณ์ที่ดีต่อสาธารณะ และทนายความ เพื่อปราบปรามการตรวจสอบจากนักข่าวเกี่ยวกับความเชื่อมโยงทางการเมืองและที่มาของความมั่งคั่งของพวกเขา
ในการศึกษาทางนิติวิทยาศาสตร์ในปี พ.ศ. 2554 เกี่ยวกับคดีทุจริตขนาดใหญ่ธนาคารโลก พบว่า สหรัฐอเมริกาเป็นเหยื่อรายใหญ่ที่สุดของการจดทะเบียนนิติบุคคลที่เกี่ยวข้องกับแผนการฟอกเงินอย่างผิดกฎหมาย กระทรวงการคลังสหรัฐ ประมาณการว่า มีการฟอกเงิน 300,000 ล้านเหรียญสหรัฐต่อปีในสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นการละเมิดกฎหมายของสหรัฐอเมริกา
ระบบการเงินแบบโจราธิปไตยนี้เฟื่องฟูในสหรัฐอเมริกา โดยการใช้โครงสร้างเศรษฐกิจเสรีของสหรัฐอเมริกาในทางที่ผิดอย่างผิดกฎหมายด้วยเหตุผลสองประการ
ประการแรก สหรัฐอเมริกาไม่มีทะเบียนเจ้าของผลประโยชน์ และโจราธิปไตยใช้ประโยชน์จากสิทธิประโยชน์ด้านความเป็นส่วนตัวนี้
ประการที่สอง โจราธิปไตยใช้ประโยชน์จากตัวแทนจัดตั้งบริษัท ทนายความ และนายหน้าอสังหาริมทรัพย์เพื่อฟอกเงินโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว
ปัจจุบัน[] มีการตัดสินลงโทษคดีฟอกเงินเพียงประมาณ 1,200 คดีต่อปีในสหรัฐอเมริกา และผู้ฟอกเงินมีโอกาสถูกตัดสินลงโทษน้อยกว่า 5% เรย์มอนด์ ดับเบิลยู เบเกอร์ (Raymond W. Baker) ประมาณการว่า การบังคับใช้กฎหมายล้มเหลวใน 99.9% ของคดีในการตรวจจับการฟอกเงินโดยโจราธิปไตยและอาชญากรทางการเงินอื่น ๆ 
เขตอำนาจศาลอื่น ๆ ของประเทศตะวันตกที่โจราธิปไตยนิยม ได้แก่ แอฟริกาใต้ สหราชอาณาจักร และดินแดนภายใต้การพึ่งพิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมู่เกาะบริติชเวอร์จิน หมู่เกาะเคย์แมน เกิร์นซีย์ และเจอร์ซีย์ เขตอำนาจศาลในสหภาพยุโรป ที่โจราธิปไตยนิยมเป็นพิเศษ ได้แก่ ไซปรัส เนเธอร์แลนด์ และดินแดนภายใต้การพึ่งพิงเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส (Dutch Antilles) 
ความคลั่งไคล้ทางการเมืองและองค์กร.
รูปแบบอื่น ๆ ของสังคมแห่งการโจรกรรมที่สามารถก่อให้เกิด "วัฒนธรรมแห่งการฉ้อโกงอย่างเป็นระบบ" ได้รับการอธิบายว่าเป็น "โรคคลั่งขโมยทางการเมืองและองค์กร" ในกรณีนี้ การปล้นสะดมและการปล้นไม่เพียงแต่ทำให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลร่ำรวยขึ้นเท่านั้น แต่ยังรวมถึงชนชั้นเศรษฐีกลุ่มเล็ก ๆ ซึ่งมักเป็นตัวแทนของบุคคลและครอบครัวที่ร่ำรวยที่สะสมทรัพย์สินจำนวนมากผ่านการใช้เส้นสายทางการเมือง กฎหมายผลประโยชน์พิเศษ การผูกขาด การลดหย่อนภาษีพิเศษ การแทรกแซงของรัฐ เงินอุดหนุน หรือการรับสินบนโดยตรง ระบบเศรษฐกิจแบบนี้ที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์ทางการเมืองบางครั้งเรียกว่าทุนนิยมแบบพวกพ้อง 
ผลลัพธ์.
ผลกระทบของระบอบการปกครอง หรือรัฐบาลแบบโจราธิปไตยต่อประเทศชาติ มักจะส่งผลเสียต่อสรรพสวัสดิการของเศรษฐกิจ การเมือง และสิทธิพลเมืองของรัฐ การกำกับดูแลแบบโจราธิปไตยมักจะทำลายโอกาสในการลงทุนจากต่างประเทศ และทำให้อ่อนแอลงอย่างมากต่อตลาดภายในประเทศและการค้าข้ามพรมแดน เนื่องจากโจราธิปไตยมักยักยอกเงินจากพลเมืองของตนโดยการใช้เงินที่ได้จากการเสียภาษี ในทางที่ผิด หรือมีส่วนร่วมอย่างมากในแผนการฟอกเงิน พวกเขามักจะลดคุณภาพชีวิตของประชาชนลงอย่างมาก
นอกจากนี้ เงินที่โจราธิปไตยขโมยไปนั้น ถูกเบี่ยงเบนไปจากเงินทุนที่กำหนดไว้สำหรับสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะ เช่น การสร้างโรงพยาบาล โรงเรียน ถนน สวนสาธารณะ ซึ่งส่งผลเสียต่อคุณภาพชีวิตของประชาชนมากยิ่งขึ้น คณาธิปไตยนอกระบบที่เป็นผลมาจากชนชั้นนำแบบโจราธิปไตยได้บ่อนทำลายประชาธิปไตย (หรือรูปแบบทางการเมืองอื่น ๆ)
ตัวอย่าง.
ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2004 องค์กรทรานส์พาเรนซี อินเตอร์เนชั่นแนล (Transparency International) ซึ่งเป็นเอ็นจีโอ (NGO) ต่อต้านการทุจริตของเยอรมนี ได้เผยแพร่รายชื่อผู้นำที่แสวงหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง 10 อันดับแรกในช่วงสองทศวรรษก่อนรายงาน องค์กรทรานส์พาเรนซี อินเตอร์เนชั่นแนล ยอมรับว่า พวกเขา "ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้นำที่ทุจริตมากที่สุด 10 อันดับแรก" และตั้งข้อสังเกตว่า "มีคนรู้เรื่องจำนวนเงินที่ยักยอกไปจริง ๆ น้อยมาก"
เรียงลำดับจากมากไปน้อยตามจำนวนเงินที่ถูกกล่าวหาว่าถูกขโมย (แปลงเป็นเหรียญสหรัฐ) ได้แก่:
ระบบการเมืองในรัสเซีย ถูกอธิบายว่าเป็นรัฐมาเฟีย โดยมีประธานาธิบดีวลาดีมีร์ ปูติน เป็น "หัวหน้ากลุ่ม"
อดีตนายกรัฐมนตรี ของมาเลเซีย นาจิบ ราซัก มีเงิน 731 ล้านเหรียญสหรัฐในบัญชีธนาคารส่วนตัวของเขา เมื่อพันธมิตรพรรครัฐบาลบารีซันนาซีโยนัล พ่ายแพ้การเลือกตั้งครั้งที่ 14 ให้กับพรรคฝ่ายค้านปากาตันฮาราปัน นำโดยมาฮาดีร์ บิน โมฮามัด (Mahathir Mohamad) อดีตนายกรัฐมนตรี ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นเพราะข้อกล่าวหาเรื่องการเข้าไปมีส่วนร่วมในเรื่องอื้อฉาว 1MDB
อาเซอร์ไบจานถูกอธิบายว่าเป็นประเทศที่ปกครองแบบโจราธิปไตย จากการใช้รายได้จากน้ำมันเพื่อสร้างความร่ำรวยให้กับชนชั้นสูง รวมถึงราชวงศ์อาลีเยฟที่ปกครองประเทศ
ระบอบปกครองยาเสพติด.
รัฐยาเสพติด  คือสังคมที่อาชญากรที่เกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติด ใช้อำนาจอิทธิพลในการปกครองของรัฐ ตัวอย่างเช่น คำนี้ถูกใช้เพื่ออธิบายระบอบการปกครองของมานูเอล โนริเอกา (Manuel Noriega) ในปานามา ในรายงานที่จัดทำโดยคณะอนุกรรมการของคณะกรรมการความสัมพันธ์ระหว่างประเทศวุฒิสภาสหรัฐอเมริกา (United States Senate Committee on Foreign Relations) ซึ่งมีแมสซาชูเซตส์ วุฒิสมาชิก จอห์น เคร์รี (John Kerry) เป็นประธาน
ในปี ค.ศ. 2020 สหรัฐอเมริกาได้ตั้งข้อหาประธานาธิบดีของเวเนซุเอลา นิโกลัส มาดูโร ในข้อหาค้ายาเสพติด รวมถึงเจ้าหน้าที่และบุคคลสำคัญหลายคนในรัฐบาลของเขา