แนวร่วมที่หนึ่ง

แนวร่วมที่หนึ่ง หรือที่รู้จักในชื่อ พันธมิตรก๊กมินตั๋ง–คอมมิวนิสต์จีน เป็นการรวมตัวกันของก๊กมินตั๋ง (KMT) และพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1924 ในฐานะพันธมิตรเพื่อยุติสมัยขุนศึกในประเทศจีน พวกเขาร่วมกันจัดตั้งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติและเริ่มปฏิบัติการกรีธาทัพขึ้นเหนือใน ค.ศ. 1926 
พรรคคอมมิวนิสต์จีนเข้าร่วมกับก๊กมินตั๋งในฐานะปัจเจก โดยอาศัยความได้เปรียบด้านจำนวนของก๊กมินตั๋งเพื่อช่วยเผยแพร่ลัทธิคอมมิวนิสต์ กลับกัน ก๊กมินตั๋งต้องการควบคุมพรรคคอมมิวนิสต์จากภายใน ทั้งสองพรรคต่างมีเป้าหมายของตนเองและแนวร่วมนี้ไม่สามารถคงอยู่ได้ ใน ค.ศ. 1927 เจียง ไคเชก ผู้นำก๊กมินตั๋ง กวาดล้างคอมมิวนิสต์ออกจากแนวร่วมขณะที่การกรีธาทัพขึ้นเหนือยังดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียว สิ่งนี้ได้ชนวนให้เกิดสงครามกลางเมืองระหว่างสองพรรคที่ดำเนินไปจนกระทั่งมีการจัดตั้งแนวร่วมที่สองใน ค.ศ. 1936 เพื่อเตรียมรับมือสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองที่กำลังจะมาถึง
ภูมิหลัง.
ผลกระทบจากการปฏิวัติรัสเซีย.
แม้ในตอนแรกนักสังเกตการณ์ชาวจีนจะยังไม่ตระหนักถึงความสำคัญอย่างเต็มที่ แต่การปฏิวัติเดือนตุลาคมในที่สุดก็ส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อจีน ซุน ยัตเซ็นและก๊กมินตั๋งมีปฏิกิริยาเชิงบวกต่อข่าวนี้ทันที ซุน ยัตเซ็นเรียกวลาดิมีร์ เลนินว่าเป็น "มหาบุรุษ" และแสดงความประสงค์จะเดินตามเส้นทางเดียวกับที่เลนินเคยทำ อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องผิดปกติ นักปฏิวัติหัวรุนแรงชาวจีนคนอื่น ๆ เช่น เฉิน ตู๋ซิ่วและหลี่ ต้าเจา ต้องรอจนกระทั่งหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งกว่าจะตระหนักถึงการเอนเอียงอย่างสิ้นเชิงของบอลเชวิคจากการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ ภายในช่วงต้น ค.ศ. 1920 พวกเขาก็เชื่อมั่นในประสิทธิภาพของรูปแบบการปฏิวัติและการเมืองแบบใหม่นี้และกำลังดำเนินการเพื่อก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีน
นโยบายต่างประเทศของสหภาพโซเวียตใหม่ต่อจีนก็มีความสำคัญอย่างยิ่งเช่นกัน ตามทฤษฎีมาร์กซิสต์ดั้งเดิม ประเทศอย่างจีนขาดเงื่อนไขทางวัตถุ (เช่น ชนกรรมาชีพจำนวนมาก) ในการเปลี่ยนผ่านสู่สังคมนิยมได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม เลนินแย้งใน "จักรวรรดินิยม ขั้นสูงสุดของทุนนิยม" ว่าทุนนิยมในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้พึ่งพาการแสวงหาประโยชน์จากจักรวรรดินิยมในโลกที่สาม การเคลื่อนไหวต่อต้านจักรวรรดินิยมมีศักยภาพจะทำให้ระบบทุนนิยมทั่วโลกไร้เสถียรภาพ และด้วยวิธีนั้นจะสามารถเร่งการปฏิวัติให้เร็วขึ้นในที่ที่เงื่อนไขทางวัตถุเอื้ออำนวย ดังนั้น จุดยืนเริ่มต้นของโซเวียตต่อจีนจึงตรงกันข้ามกับการปฏิวัติสังคมนิยม โดยในแถลงการณ์ซุน-ยอฟเฟ พวกเขาตกลงอย่างเป็นทางการว่าจีนยังไม่พร้อมสำหรับ "ระบบโซเวียต" แต่พวกเขามุ่งมั่นจะส่งเสริมการเคลื่อนไหวต่อต้านจักรวรรดินิยมที่รวมถึงทั้ง "ชาตินิยมกระฎุมพี" และชนชั้นแรงงาน แถลงการณ์ซุน-ยอฟเฟเริ่มต้นช่วงเวลาของการให้ความช่วยเหลืออย่างกว้างขวางแก่ซุน ยัตเซ็นและขบวนการของเขา ที่ปรึกษาโซเวียตช่วยซุนจัดระเบียบก๊กมินตั๋งตามแนวทางของเลนิน ทำให้พรรคมีประสิทธิภาพมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาก่อตั้งโรงเรียนการทหารหวงผู่รวมถึงมหาวิทยาลัยพลเรือนเพื่อฝึกอบรมแกนนำก๊กมินตั๋ง
การคืนชีพของก๊กมินตั๋ง.
ในช่วงที่จีนอยู่ภายใต้การปกครองของขุนศึก ซุน ยัตเซ็นยังคงยึดมั่นในอุดมการณ์ของสาธารณรัฐจีนที่เป็นปึกแผ่น เป้าหมายของเขาคือการตั้งรัฐบาลคู่แข่งที่กว่างโจว ตอนใต้ของจีน และจากที่นั่นจะต่อสู้กับขุนศึกทางตอนเหนือและรัฐบาลเป่ย์หยางของพวกเขา เมื่อเขากลับจากการลี้ภัยใน ค.ศ. 1917 ซุนฟื้นฟูพรรคชาตินิยมที่เคยถูกสั่งห้าม แต่คราวนี้เขาให้ชื่อใหม่ว่า พรรคก๊กมินตั๋งแห่งประเทศจีน แผนของเขาคือหลังเอาชนะขุนศึกได้แล้ว พรรคจะนำพาจีนจนกว่าประเทศจะพร้อมก้าวไปสู่ประชาธิปไตย
รัฐบาลคู่แข่งที่นำโดยซุนนั้นเสียเปรียบพวกขุนศึกในแง่การทหาร แม้ซุนจะร้องขอความช่วยเหลือจากชาติตะวันตก แต่การสนับสนุนด้านการเงินและอาวุธที่จำเป็นอย่างยิ่งก็ไม่เคยมาถึงประเทศเลย ในทศวรรษ 1920 ในที่สุดก๊กมินตั๋งก็ได้รับความช่วยเหลือจากบอลเชวิครัสเซีย ความช่วยเหลือด้านวัตถุจากรัสเซียเพียงพอสำหรับซุน ผู้ซึ่งเคยแสดงความยืดหยุ่นมาก่อนเมื่อเป็นเรื่องของการส่งเสริมระบอบสาธารณรัฐ เขาไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจต่อลัทธิมากซ์และเขาก็ไม่เห็นว่าลัทธิคอมมิวนิสต์เป็นทางออกสำหรับปัญหาของจีน ในมุมมองของซุน จีนไม่ใช่ประเทศของคนรวยและคนจน หากแต่เป็นประเทศของคนจนและคนที่จนกว่า แนวทางของก๊กมินตั๋งตั้งอยู่บน "ลัทธิไตรราษฎร์" ของซุน ได้แก่ ชาตินิยม ประชาธิปไตย และความเป็นอยู่ของประชาชน (สังคมนิยม)
ก๊กมินตั๋งค่อย ๆ กลายเป็นพรรคที่ทรงอิทธิพลและมีระเบียบวินัยภายใต้การชี้นำของรัสเซีย ปัจจัยชี้ขาดคือการที่บอลเชวิคให้ความช่วยเหลือก๊กมินตั๋งในการตั้งกองทัพของตนเอง นั่นคือกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ เพื่อฝึกอบรมกองทัพจึงมีการก่อตั้งโรงเรียนการทหารหวงผู่ใกล้กับกว่างโจว ซุนแต่งตั้งเจียง ไคเชก ผู้สนับสนุนที่ภักดีของเขาเป็นผู้อำนวยการ โรงเรียนการทหารหวงผู่ดำเนินงานด้านการเงินด้วยการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต คุณภาพการศึกษาได้รับการรับรองโดยนายทหารรัสเซียที่มาเยี่ยมเยียนเป็นประจำ ผู้นำจำนวนมากของทั้งก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์จีนต่างก็สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นหลิน เปียว ผู้บัญชาการสูงสุดกองทัพปลดปล่อยประชาชน และโจว เอินไหล ผู้ซึ่งต่อมาได้เป็นนายกรัฐมนตรีของจีนคอมมิวนิสต์
ล่มสลาย.
แนวร่วมที่หนึ่งก่อตั้งขึ้นเพื่อให้ก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์จีนสามารถร่วมมือกันเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับประเทศจีน เป้าหมายเริ่มต้นคือเพื่อช่วยเอาชนะภัยคุกคามจากขุนศึก (ผ่านการกรีธาทัพขึ้นเหนือ ค.ศ. 1926-1928) แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเจตนาแอบแฝงในการเป็นพันธมิตรครั้งนี้ พรรคคอมมิวนิสต์จีนก่อตั้งแนวร่วมนี้ส่วนใหญ่เพื่อจะสามารถเผยแพร่ลัทธิคอมมิวนิสต์ภายในก๊กมินตั๋งและสมาชิกของตน ขณะที่เจตนาของเจียงคือการควบคุมพรรคคอมมิวนิสต์จากภายใน อย่างไรก็ตาม เจียงยังเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ความสัมพันธ์นี้ล่มสลาย ด้วยความปรารถนาของเขาที่จะควบคุมพรรคคอมมิวนิสต์ ซึ่งท้ายที่สุดนำไปสู่การแตกสลายของแนวร่วมที่หนึ่ง หลังการกวาดล้างคอมมิวนิสต์และที่ปรึกษาโซเวียตออกจากโรงเรียนการทหารหวงผู่และกองทัพชาตินิยมของเขาในช่วง "รัฐประหารกวางตุ้ง" ค.ศ. 1926 และหลังชุดของการนัดหยุดงานของแรงงานติดอาวุธใน ค.ศ. 1926 ซึ่งจัดโดยโจว เอินไหลใน ค.ศ. 1927 เจียงดำเนินการสังหารกองกำลังคอมมิวนิสต์จำนวนมากในช่วงกลาง ค.ศ. 1927 เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักในชื่อการสังหารหมู่ที่เซี่ยงไฮ้และเป็นจุดเริ่มต้นของความน่าสะพรึงสีขาวในประเทศจีน การสังหารหมู่เกิดขึ้นประมาณครึ่งทางของการกรีธาทัพขึ้นเหนือ ซึ่งท้ายที่สุดได้ทำลายแนวร่วมที่หนึ่งและนำไปสู่สงครามกลางเมืองจีน สงครามกลางเมืองถูกเลื่อนออกไปในภายหลังเมื่อทั้งสองฝ่ายก่อตั้งแนวร่วมที่สองขึ้นเพื่อต่อสู้กับญี่ปุ่นในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง