ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ

ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ  เป็นประธานของคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ (NPCSC) องค์กรถาวรของสภาประชาชนแห่งชาติ (NPC) สภานิติบัญญัติแห่งชาติของจีน
ประธานได้รับการเสนอชื่ออย่างเป็นทางการโดยคณะผู้บริหารสูงสุดสภาประชาชนแห่งชาติในระหว่างสมัยประชุมและได้รับการอนุมัติจากคณะผู้แทนสภาประชาชนแห่งชาติ แต่ในความเป็นจริงแล้วได้รับการเลือกภายในพรรคคอมมิวนิสต์จีนซึ่งเป็นพรรครัฐบาล ประธานเป็นผู้ควบคุมดูแลการดำเนินงานของคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติและเป็นผู้เรียกประชุมและเป็นประธานในการประชุมดังกล่าว ประธานได้รับการช่วยเหลือจากรองประธานและเลขาธิการของคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ ซึ่งรวมกันเป็นคณะประธาน ประธานสามารถมอบหมายอำนาจบางส่วนของตนให้รองประธานปฏิบัติแทนได้ ในกรณีประธานไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติจะเลือกหนึ่งในรองประธานขึ้นปฏิบัติหน้าที่ชั่วคราว จนกว่าประธานจะสามารถกลับมาปฏิบัติหน้าที่ได้หรือสภาประชาชนแห่งชาติจะเลือกประธานคนใหม่['] ตำแหน่งนี้ถืออำนาจตามรัฐธรรมนูญที่สงวนไว้ ซึ่งถูกกำหนดขึ้นในการแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนเมื่อ ค.ศ. 1982 ตามที่ระบุไว้ในมาตรา 84 ของรัฐธรรมนูญ หากทั้งประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ และสภาประชาชนแห่งชาติไม่สามารถเลือกผู้ดำรงตำแหน่งแทนได้ทันเวลา ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติจะทำหน้าที่เป็นประธานาธิบดีแทน['] ประธานเป็นผู้นำกลุ่มสมาชิกพรรคแกนนำคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบการดำเนินตามนโยบายของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนในคณะกรรมาธิการสามัญฯ
ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ถึง 2013 ตำแหน่งนี้ถูกจัดอยู่ในลำดับที่สองในลำดับชั้นของคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน เนื่องจากหลี่ เผิงถูกห้ามดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นสมัยที่สามใน ค.ศ. 1998 ในลำดับอาวุโสทางการเมือง ประธานมีลำดับต่ำกว่าเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน (ผู้นำสูงสุด) และประธานาธิบดี (ผู้แทนของรัฐ) ลำดับตำแหน่งไม่ได้สะท้อนถึงอำนาจที่แท้จริงเสมอไป ซึ่งจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับผู้ดำรงตำแหน่ง ประธานคนปัจจุบันคือจ้าว เล่อจี้ ผู้ซึ่งเป็นสมาชิกอันดับสามของคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง
ประวัติศาสตร์.
ระหว่างการร่างรัฐธรรมนูญสาธารณรัฐประชาชนจีน มีการถกเถียงกันเกี่ยวกับตำแหน่งที่จะใช้สำหรับประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ วันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1954 ในการประชุมครั้งแรกของคณะกรรมาธิการร่างรัฐธรรมนูญ คณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนเสนอร่างที่ใช้ตำแหน่ง "speaker"  ในการอภิปรายร่าง มีการถกเถียงกันหลายประเด็นเกี่ยวกับว่าจะใช้คำว่า "speaker" หรือ "chairman"  เป็นตำแหน่ง ผู้ที่ใช้ตำแหน่ง "chairman" โต้แย้งว่ามันจะไม่เป็นที่นิยมเพราะเจียง ไคเชกก็ใช้ตำแหน่งนั้นเช่นกัน ขณะที่ผู้สนับสนุนมองว่าไม่มีปัญหาอะไร มีข้อเสนอให้ใช้ตำแหน่ง "chairman"  ที่คล้ายกับตำแหน่งประธานคณะผู้บริหารสูงสุดโซเวียตของสหภาพโซเวียต แต่มีผู้โต้แย้งข้อเสนอนี้โดยให้เหตุผลว่าตำแหน่งนั้นเหมือนกับตำแหน่งประธานสาธารณรัฐประชาชนจีน หมายความว่าประชาชนทั่วไปอาจสับสนได้โดยง่าย ในระหว่างการอภิปราย เถียน เจียอิง รองเลขาธิการคณะกรรมาธิการร่างรัฐธรรมนูญ กล่าวว่าสภาประชาชนแห่งชาติเป็นองค์กรแห่งอำนาจมากกว่าเป็นเพียงองค์กรปรึกษาหารือ และตำแหน่ง "speaker" ไม่สอดคล้องกับลักษณะขององค์กร ท้ายที่สุด คำว่า "chairman"  ก็ถูกนำมาใช้ ตำแหน่งนี้เกิดขึ้นพร้อมกับการรับรองรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1954 โดยหลิว เช่าฉีเป็นผู้ประเดิมตำแหน่ง
ตั้งแต่ ค.ศ. 1975 ถึง 1983 ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติทำหน้าที่เป็นผู้แทนประเทศของสาธารณรัฐประชาชนจีน เนื่องจากตำแหน่งประธานาธิบดีถูกตัดออกจากรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1975 และถูกละเว้นจากร่างรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1978 ด้วยเช่นกัน ตำแหน่งประธานาธิบดีถูกฟื้นฟูใน ค.ศ. 1982 ตามทฤษฎีแล้ว ในช่วงการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 ผู้ดำรงตำแหน่งในขณะนั้นคือ ว่าน หลี่ มีอำนาจเรียกประชุมฉุกเฉินของสภาประชาชนแห่งชาติเพื่อแก้ไขปัญหาตามรัฐธรรมนูญ อย่างไรก็ตาม เสรีภาพในการเคลื่อนไหวของว่านถูกจำกัด และท้ายที่สุดเขาก็ไม่มีอำนาจจัดการกับสถานการณ์ดังกล่าว
ระหว่าง ค.ศ. 1993 ถึง 1998 ตำแหน่งนี้ถูกดำรงโดยเฉียว ฉือ ผู้ซึ่งเป็นสมาชิกอันดับสามของคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง เฉียวพยายามกำจัดชื่อเสียงของสภาฯ ในฐานะ "ตรายาง" และเปลี่ยนให้เป็นสถาบันที่มีอำนาจแท้จริงในการสร้างนิติธรรม วันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1998 หลี่ เผิงได้รับเลือกเป็นประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติแทนที่เฉียว ฉือ แม้เขาจะเป็นผู้สมัครเพียงคนเดียว แต่เขาก็ได้รับเลือกด้วยคะแนนเสียงไม่ถึงร้อยละ 90 และมีผู้แทนประมาณ 300 คนที่ไม่สนับสนุนเขา