pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วัดพรหม

วัดพรหม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองแดง อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน มีเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 70 ตารางวา
วัดพรหมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1707 โดยการนำของครูบาค่อม มีผู้อุปถัมภ์คือ พญาพรหม บัณฑิต ร่วมกับคณะศรัทธาบ้านพรหม เริ่มแรกได้สร้างวิหารหลังเล็กกลางทุ่งนา พร้อมกุฎิเป็นที่พำนักสงฆ์ ต่อมาไม่นานถูกไฟป่าเผาไหม้ จึงได้ย้ายมาสร้างในที่ดินใกล้หมู่บ้าน ในสมัยพระครูบาวังโส มีการบูรณะปฏิสังขรณ์วัด โดยความอุปถัมภ์ของแสนขันธะ และขยายพื้นที่โดยการซื้อที่ดินในการจัดสร้างศาลาการเปรียญ มีศาสนสถานต่าง ๆ ภายในวัดเป็นจำนวนมาก เมื่อครูบาวังโสมรณภาพ ก็มีครูบาหลวงลาวจากนครเวียงจันทร์ ได้มาก่อสร้างเสนาสนะต่าง ๆ มีพญาอินต๊ะบุญเรือง ร่วมกับชาวบ้านเป็นผู้อุปถัมภ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 23 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ กว้าง 11 เมตร ยาว 21 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 40 นิ้ว สูง 55 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 1707 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 30 นิ้ว สูง 45 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549
กีฬาสกีนอร์ดิกในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924

การแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 1924 มีการแข่งขัน สกีนอร์ดิก ทั้งหมด 4 รายการ ได้แก่ สกีข้ามทุ่ง 2 รายการ, สกีกระโดดไกล 1 รายการ และสกีนอร์ดิกผสม 1 รายการ ซึ่งการแข่งแข่งทั้งหมดสำหรับผู้ชายเท่านั้น
ส่วนสารภาพบาป

ส่วนสารภาพบาป  เป็นกล่อง ตู้ คูหา หรือที่นั่งที่บาทหลวงในโบสถ์คาทอลิกบางแห่งใช้นั่งเพื่อฟังการสารภาพบาปของผู้สำนึกผิด เป็นบริเวณที่มักใช้สำหรับทำพิธีศักดิ์สิทธิ์ในคริสตจักรโรมันคาทอลิกและคริสตจักรลูเทอแรน แต่โครงสร้างที่คล้ายกันนี้ยังใช้ในคริสตจักรแองกลิคันของนิกายแองโกล-คาทอลิก ในคริสตจักรคาทอลิก การสารภาพบาปจะต้องได้ยินเฉพาะในส่วนสารภาพบาปหรือในโบสถ์ประจำเท่านั้น เว้นแต่จะมีเหตุผลอันควร
ส่วนสารภาพบาปโดยทั่วไปเป็นโครงสร้างไม้ โดยมีช่องหรือห้องตรงกลางที่เข้าผ่านประตูหรือผ้าม่านซึ่งมีบาทหลวงนั่งอยู่ด้านใน แต่ละด้านมีโครงไม้ที่ขัดกันเป็นช่องตาข่ายสำหรับให้ผู้สำนึกผิดได้พูดผ่านเข้าไปให้ได้ยินข้างในได้ และมียกพื้นสำหรับนั่งคุกเข่า ด้วยลักษณะของส่วนสารภาพบาปเช่นนี้ บาทหลวงจึงซ่อนอยู่ภายใน ส่วนผู้สำนักผิดเห็นได้ในที่สาธารณะ บางครั้งส่วนสารภาพบาปเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบทางสถาปัตยกรรมของโบสถ์ ตัวอย่างของส่วนสารภาพบาปที่มีการตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามจำนวนมากมีอายุตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 16 และศตวรรษที่ 17 พบได้ในโบสถ์ต่าง ๆ ในทวีปยุโรป ตัวอย่างที่โดดเด่นเป็นส่วนสารภาพบาปแบบสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในโบสถ์นักบุญมีคาเอล ที่เมืองเลอเฟิน แต่โดยทั่วไปแล้วส่วนสารภาพบาปเป็นเครื่องเรือนซึ่งสามารถเคลื่อนย้ายได้
ในแนวปฏิบัติสมัยใหม่ของคริสตจักรคาทอลิก คริสตจักรลูเทอแรน และคริสตจักรแองกลิคัน นอกเหนือจากการได้รับการให้อภัยบาปในส่วนสารภาพบาปแล้ว โบสถ์หลายแห่งยังเสนอการสารภาพบาปและการให้อภัยบาปเป็นการส่วนตัวที่ราวแท่นบูชาหรือในห้องปรองดอง เช่นเดียวกับในระหว่างพิธีกรรมสำนึกผิดของชุมชน
กีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924

กีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924 จัดขึ้นที่สนามกีฬาโอลิมปิกชามอนี เมืองชามอนี ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 30 มกราคม – 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1924 การแข่งขันสกีข้ามทุ่งมีทั้งหมด 2 รายการ
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน.
นักกีฬาทั้งหมด 59 คนจาก 12 ประเทศ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาสกีข้ามทุ่งในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ไฟโตเอสโตรเจน

ไฟโตเอสโตรเจน  เป็นเอสโตรเจนชนิดหนึ่งที่พบในพืช ไฟโตเอสโตรเจนเป็นเซโนเอสโตรเจนที่ไม่ได้สร้างจากระบบต่อมไร้ท่อ แต่ได้รับจากการทานพืชและอาหารแปรรูป ไฟโตเอสโตรเจนมีโครงสร้างคล้ายเอสตราไดออล ซึ่งเป็นหนึ่งในฮอร์โมนเพศหญิงหลัก จึงสามารถจับกับตัวรับเอสโตรเจนและออกฤทธิ์เลียนแบบและบางครั้งเป็นตัวยับยั้งเอสโตรเจน ไฟโตเอสโตรเจนไม่ใช่สารอาหารจำเป็นเนื่องจากไม่เกิดโรคหากขาด และไม่พบว่ามีส่วนในการทำงานปกติของร่างกาย
ไฟโตเอสโตรเจนเป็นกลุ่มสารประกอบพืชที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ที่มีความหลากหลาย ส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มฟีนอลที่พบในธรรมชาติ เช่น คูเมสแทน พรีนิลฟลาโวนอยด์และไอโซฟลาโวน นอกจากนี้ยังมีสารอื่น ๆ ที่เป็นไฟโตเอสโตรเจนแต่ไม่จัดอยู่ในสามกลุ่มนี้ เช่น ลิกแนน สติลบีนอยด์ และไมโคเอสโตรเจน (เอสโตรเจนจากเห็ดรา)
ไฟโตเอสโตรเจนพบทั่วไปในโปรตีนถั่วเหลือง ถั่ว ข้าว ข้าวโอ๊ต ข้าวบาร์เลย์ กาแฟ แอปเปิลและแคร์รอต คำว่าไฟโตเอสโตรเจนมาจากการรวมคำภาษากรีก 2 คำคือ φυτόν (phutón) แปลว่าพืช กับ estrogen ซึ่งมาจาก οἶστρος (oîstros) แปลว่าความต้องการทางเพศ มีสมมติฐานว่าพืชใช้ไฟโตเอสโตรเจนในการควบคุมภาวะเจริญพันธุ์ของสัตว์กินพืชเพศเมีย เพื่อป้องกันประชากรมากเกินไป
นักวิทยาศาสตร์สังเกตไฟโตเอสโตรเจนครั้งแรกในปี ค.ศ. 1926 แต่ยังไม่ทราบว่าส่งผลอย่างไรต่อเมแทบอลิซึมในมนุษย์และสัตว์ จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษ 1940–1950 มีการพบว่าไฟโตเอสโตรเจนส่งผลต่อความสามารถมีลูกของแกะที่กินพืชจำพวกโคลเวอร์ (สกุล "Trifolium") ซึ่งอุดมไปด้วยสารชนิดนี้
โจนาธาน แฮ็กเกอร์ตี

โจนาธาน แฮ็กเกอร์ตี (18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 –) เป็นนักมวยไทยชาวอังกฤษ ปัจจุบันเขาเซ็นสัญญากับวันแชมเปียนชิพ เขาเป็นแชมป์โลกวันมวยไทยและคิกบอกซิงรุ่นแบนตัมเวต และอดีตแชมป์โลกวันมวยไทยรุ่นฟลายเวต
ภูมิหลัง.
แฮ็กเกอร์ตีเติบโตในย่านถนนวอลเวิร์ธ ลอนดอน โดยมีน้องชายหนึ่งคนและน้องสาวสองคน เขาเรียนมวยไทยจากพ่อเมื่ออายุ 7 ขวบ และเริ่มแข่งในฐานะนักกีฬาสมัครเล่นเมื่ออายุ 12 ปี รวมถึงเป็นผู้สนับสนุนสโมสรฟุตบอลมิลวอล ซึ่งเป็นทีมฟุตบอลท้องถิ่น
อาชีพมวยไทย.
อาชีพช่วงแรก.
แฮ็กเกอร์ตีได้รับการเปิดตัวระดับอาชีพใน ค.ศ. 2014 เมื่อครั้งปะทะกับแอนโธนี เอ็ดเวิดส์ โดยเป็นฝ่ายชนะน็อกโดยเทคนิคในยกที่สี่ และชนะการชกอีกสี่ไฟต์จากกรรมการยุติการชก ก่อนที่จะชกเจรี บาเวตตา ในศึกมวยไทยเมย์เฮมเพื่อชิงตำแหน่งมวยไทยเวิลด์ซูเปอร์เฟเธอร์เวตของสมาคมกีฬาคิกบอกซิงนานาชาติ ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะบาเวตตาด้วยการน็อกเอาต์ในยกที่สาม
ในการชกสองครั้งถัดไป แฮ็กเกอร์ตีเป็นฝ่ายชนะเจโอ มาร์เกเซ และเจมส์ โอคอนเนล โดยกรรมการยุติการชกยกแรก ต่อมา เขาประสบความพ่ายแพ้ในระดับอาชีพครั้งแรกในศึกหยกขาว 28 โดยแพ้จา เกียรติพลทิพย์ จากกรรมการตัดสิน อย่างไรก็ตาม เขาได้กลับมาเป็นฝ่ายชนะอีกครั้งด้วยการน็อกคีธ แมคลาชแลน ในยกที่สองของศึกหยกขาว 29 และเขามีกำหนดชกกับเลียม แฮร์ริสัน ในศึกหยกขาว 31 แต่ไฟต์ดังกล่าวกลับล้มเลิกในเวลาต่อมา แฮร์ริสันถูกแทนที่โดยซุปเปอร์เล็ก เกียรติหมู่ 9 โดยที่ซุปเปอร์เล็กเป็นฝ่ายชนะน็อกโดยเทคนิค ซึ่งก่อนปรากฏตัวที่ศึกหยกขาว 31 แฮ็กเกอร์ตีได้คว้าแชมป์มวยไทยสภามวยโลกรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวตนานาชาติ โดยเป็นฝ่ายชนะอิซาอัก อารายา จากการชนะน็อกโดยเทคนิค
เดอะบี-ทีม

เดอะบี-ทีม (The B-Team) เป็นทีมนักมวยปล้ำสังกัด WWE ประกอบด้วย Bo Dallas และ Curtis Axel เป็นแชมป์ WWE Raw Tag Team Championship ร่วมกัน 1 สมัย เดิมพวกเขาเคยเป็นสมาชิกของ The Social Outcasts และ The Miztourage ตั้งแต่ปี 2016 ถึง 2018 ก่อนจะมาเป็นทีม The B-Team
สาวน้อยจอมพลัง คังนัมซุน

สาวน้อยจอมพลัง คังนัมซุน  เป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ที่นำแสดงโดยอี ยู-มีในบทนำร่วมกับคิม จุง-อึน, คิม แฮ-ซุก, อง ซ็อง-อู และบยอน อู-ซ็อก ซีรีส์เรื่องนี้เป็นภาคแยกของซีรีส์ "สาวน้อยจอมพลัง โดบงซุน" เมื่อ ปี 2017 ออกอากาศตอนแรกทางช่องเจทีบีซี เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2023 ออกอากาศทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ เวลา 22:30 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) และยังสตรีมมิ่งบน เน็ตฟลิกซ์ ได้ในบางภูมิภาค 
เรื่องย่อ.
คัง นัม-ซุน (อี ยู-มี) หายตัวไปในประเทศมองโกเลียตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ เธอเดินทางไปเกาหลีใต้เพื่อค้นหาพ่อแม่ของเธอ เธอได้พบกับฮวาง กึม-จู (คิม จุง-อึน) และยายของเธอ กิล ช็อง-กัน (คิม แฮ-ซุก) ในย่านกังนัม ในที่สุดนัมซุนก็พบแม่ของเธอ
 ลูกพี่ลูกน้องคนที่สองของ โดบงซุน เช่นเดียวกับลูกพี่ลูกน้องของเธอ เธอเกิดมาพร้อมกับความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ซึ่งเธอสืบทอดมาจากแม่และยายของเธอ
 คุณแม่ของคังนัมซุน ซึ่งเป็น CEO ของโรงรับจำนำกังนัม "โกลด์บลู" เช่นเดียวกับลูกสาวของเธอ เธอเกิดมาพร้อมกับความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์
 ยายของคังนัมซุน และแม่ของฮวาง กึมจู เช่นเดียวกับลูกสาวและหลานสาวของเธอ เธอเกิดมาพร้อมกับความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์
 ร้อยตำรวจโทในกรมตำรวจเขตแม่น้ำฮันกังนัมที่เชี่ยวชาญด้านการสืบสวนคดียาเสพติด
 CEO ของบริษัทจัดจำหน่ายและจำหน่าย "ดู โก้"
 พ่อของนัมซุนและสามีเก่าจอมดราม่าของกึมจูที่ทำงานสตูดิโอถ่ายภาพหลังจากการหย่าร้าง
 น้องชายฝาแฝดของนัมซุน เจ้าของร้าน ทาโร่ คาเฟ่ ที่ชั้น 1 อาคารของกึมจู
 น้าของนัมซุน น้องชายของกึมจู และลูกชายของจุงกัน
 คนจรจัดที่พัวพันกับนัมซุน
 คนไร้บ้านสุดโรแมนติกที่ไม่มีเงินแต่มีแฟนในฮยอนซู
 นักสืบผู้มุ่งมั่นซึ่งเป็นหุ้นส่วนของ Hee-sik และอาวุโสในทีมสืบสวนยาเสพติด
 สมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของทีมสืบสวนยาเสพติด
 สมาชิกทีมสืบสวนยาเสพติดที่เป็นอดีตบอดี้การ์ดและเจ้าหน้าที่ตำรวจเทควันโด
 อดีตเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษและหัวหน้าทีมสืบสวนยาเสพติด
 เจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ. และเพื่อนของฮีซิก
 เด็กสาวหลงทางที่มีลักษณะคล้ายกับนัมซุน
 เลขาที่เชื่อถือได้ของกึมจู
 นักต้มตุ๋นที่เซ็กซี่และหล่อมาก
 บาริสต้าแห่งร้านไพ่ทาโรต์ โดย น้ำอิน
 สามีของจุงกันที่บวชเป็นพระ
 เลขาของริวชิโอผู้มีทักษะภาษาอังกฤษระดับสูง
 บอดี้การ์ดของ ริว ชิ-โอ ซึ่งเป็นแชมป์ ยิวยิตสู ชาวรัสเซีย
 คนเลี้ยงแกะมองโกเลียผู้เลี้ยงดูนัมซุน
 คนเลี้ยงแกะมองโกเลียและภรรยาของโคโคที่เลี้ยงดูนัมซุนเคียงข้างเขา
 ผู้ใต้บังคับบัญชา เลขานุการที่โกลด์บลู
 เจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ. และเพื่อนของฮีซิก
ในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายบัญชีที่ Gold Blue 
เลขาของแบรด ซอง
นักวิจัยในโรงงานยาแห่งหนึ่ง
ภาคต่อ.
การสร้างซีซั่น 3 แต่ยังไม่มีการเปิดเผยว่า เนื้อหาในซีซั่นใหม่นี้จะเป็นเรื่องราวของสาวน้อยจอมพลังคนไหน
ค่ายผู้ลี้ภัยชาตีลา

ค่ายผู้ลี้ภัยชาตีลา (Shatila refugee camp หรือ Chatila refugee camp) เป็นนิคมที่ตั้งขึ้นเดิมทีสำหรับผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์ในปี 1949 ค่ายตั้งอยู่ทางใต้ของนครเบรุต ประเทศเลบานอน ภายในเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์ 9,842 คนที่ขึ้นทะเบียนแล้ว นับตั้งแต่เกิดสงครามกลางเมืองซีเรียขึ้น ค่ายผู้ลี้ภัยยังมีผู้ลี้ภัยชาวซีเรียจำนวนมากอพยพมายังค่ายชาตีลา ประชากรในปี 2014 ของค่ายอยู่ที่ประมาณ 10,000-22,000 คน
ค่ายชาตีลาตั้งขึ้นโดยคณะกรรมการกาชาดสากลเพื่อเป็นที่พักพิงแก่ผู้ลี้ภัยหลายร้อยคนที่เดินทางมาที่นี่หลังปี 1948 โดยผู้ลี้ภัยเหล่านี้มาจากบริเวณรอบ ๆ Amka, Majd al-Krum และ Yajur ในตอนเหนือของปาเลสไตน์
เอกสารขอความเห็น

เอกสารขอความเห็น ((RFC)) เป็นสิ่งพิมพ์จากหน่วยงานที่ทำหน้าที่พัฒนาทางเทคนิคหลักและกำหนดมาตรฐานสำหรับ อินเทอร์เน็ต โดยมักจะเป็น คณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ต ((IETF)) RFC แต่ละฉบับจะจัดทำโดยบุคคลหรือกลุ่มวิศวกรและนักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ในรูปแบบของบันทึกที่อธิบายวิธีการ พฤติกรรม การวิจัย หรือนวัตกรรมที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของอินเทอร์เน็ตและระบบที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต RFC จะถูกส่งเพื่อรับพิชญพิจารณ์ หรือเพื่อถ่ายทอดแนวคิด ข้อมูลใหม่ ๆ หรืออารมณ์ขันทางวิศวกรรมในบางครั้ง
คณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ตนำข้อเสนอบางส่วนที่เผยแพร่เป็น RFC มาใช้เป็นมาตรฐานบนอินเทอร์เน็ต อย่างไรก็ตาม RFC จำนวนมากมีลักษณะเป็นการให้ข้อมูลหรือเป็นการทดลอง และไม่ใช่มาตรฐาน ระบบ RFC ถูกคิดค้นโดยสตีฟ คร็อกเกอร์ (Steve Crocker) ในปี 2512 เพื่อช่วยบันทึกบันทึกอย่างไม่เป็นทางการเกี่ยวกับการพัฒนา ARPANET ตั้งแต่นั้นมา RFC ได้กลายเป็นเอกสารอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับข้อกำหนดอินเทอร์เน็ต โพรโทคอล ขั้นตอน และเหตุการณ์ต่าง ๆ ตามข้อมูลของคร็อกเกอร์ เอกสารดังกล่าว "กำหนดรูปแบบการทำงานภายในของอินเทอร์เน็ตและเกื้อหนุนความสำเร็จของระบบอินเตอร์เน็ต" แต่ไม่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางภายนอกชุมชนนักพัฒนาอินเทอร์เน็ต
ภายนอกชุมชนนักพัฒนาอินเทอร์เน็ต เอกสารอื่น ๆ ที่เรียกว่า "Request for Comments" ก็ได้รับการตีพิมพ์โดย รัฐบาลกลางสหรัฐ เช่น การบริหารความปลอดภัยการจราจรบนทางหลวงแห่งชาติ
การเข้าดูเอกสารขอความเห็น.
แหล่งเก็บ RFC อย่างเป็นทางการคือ RFC Editor โดย RFC ที่ได้รับการเผยแพร่แล้วสามารถเข้าถึงได้โดยยูอาร์แอล เช่น http://www.rfc-editor.org/rfc/rfc5000.txt จะนำทางไปยัง RFC 5000 เป็นต้น
ลิขสิทธิ์.
โดยทั่วไปจะถือว่าผู้เขียนเอกสารขอความเห็นนั้นๆ หรือผู้ว่าจ้างของเขาได้ถือลิขสิทธิ์ เว้นแต่ถ้าพวกเขาโอนย้ายลิขสิทธิ์อย่างชัดแจ้ง
อิวจิ๋ว

อิวจิ๋ว ในภาษาจีนกลางเรียกว่า โยวโจว  เป็นมณฑล ("โจว") ทางเหนือของจีนในสมัยราชวงศ์
"อิวจิ๋ว" ถูกระบุในบางเอกสารโบราณในฐานะหนึ่งในเก้าหรือสิบสองมณฑลดั้งเดิมของจีนเมื่อราวศตวรรษที่ 22 ก่อนคริสตกาล แต่อิวจิ๋วมีฐานะเป็นเขตการปกครองที่แท้จริงตั้งแต่ 106 ปีก่อนคริสตกาลถึงศตวรรษที่ 10 ชื่ออิวจิ๋วเดียวกันนี้ยังมักใช้เรียกเมืองที่ตั้งที่ว่าการมณฑลหรือเมืองเอกที่บริหารราชการในมณฑลอิวจิ๋ว
อิวจิ๋วถูกก่อตั้งครั้งแรกเมื่อ 106 ปีก่อนคริสตกาลในฐานะมณฑลในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เพื่อบริหารราชการในพื้นที่กว้างใหญ่ของชายแดนทางเหนือของราชวงศ์ฮั่นที่ทอดยาวจากบริเวณที่ปัจจุบันคือมณฑลชานซีทางตะวันตกและมณฑลชานตงทางใต้ ตลอดไปจนถึงทางตะวันออกเฉีัยงเหนือของมณฑลเหอเป่ย์ ทางใต้ของมณฑลเหลียงหนิง และทางใต้ของเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ไปจนถึงประเทศเกาหลี เมืองเอกของมณฑลคือจี้เฉิง ซึ่งปัจจุบันคือกรุงปักกิ่ง มณฑลอิวจิ๋วยังคงเป็นศูนย์ของเหอเป่ย์ทางเหนือไปตลอดยุคสามก๊กและราชวงศ์จิ้นตะวันตก
ในยุคสิบหกรัฐ หลายรัฐที่ปกครองทางเหนือของจีนใช้คำว่า "โยว" (อิว) ในการเรียกเขตการปกครองระดับจังหวัดในอาณาเขตของตน เมื่อภาคเหนือของจีนรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้การปกครองของราชวงศ์เหนือ โยวกลายเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดที่ตั้งอยู่บริเวณกรุงปักกิ่งในปัจจุบัน ในยุคราชวงศ์สุยไม่ได้ใช้จังหวัดเป็นเขตการปกครอง โยวจึงเปลี่ยนชื่อเป็น"จัวจฺวิ้น" ในยุคราชวงศ์ถัง มีการฟื้นฟูชื่อโยวขึ้นมาใหม่ในฐานะจังหวัดที่มีขนาดเล็กลง เมืองเอกคือโยวโจว (อิวจิ๋ว) ซึ่งอยู่ภายในเขตกรุงปักกิ่งในปัจจุบัน ในยุคห้าราชวงศ์ โยวเป็นหนึ่งในสิบหกจังหวัดที่ยกให้กับชาวคีตันแห่งแมนจูเรีย หลังจากก็มีการใช้ชื่อโยวโจว (อิวจิ๋ว) อีก 
ประวัติศาสตร์.
ยุคสามก๊ก.
ในยุคสามก๊ก รัฐวุยก๊กที่ก่อตั้งโดยโจผีบุตรชายของโจโฉปกครองมณฑลของราชวงศ์ฮั่นสิบมณฑลรวมถึงอิวจิ๋วและจี้เฉิงที่เป็นเมืองเอก ในเขตการปกครองของมณฑลอิวจิ๋วมีทั้งหมด 11 เมือง ได้แก่ ฟ่านหยาง (範陽), เยียนกั๋ว (燕國), ปักเป๋ง (北平 "เป่ย์ผิง"), ช่างกู่ (上穀), ไตกุ๋น (代郡 "ไต้จฺวิ้น"), เลียวไส (遼西 "เหลียวซี"), เลียวตั๋ง (遼東 "เหลียวตง"), เสฺวียนถู (玄菟), เล่อล่าง (樂浪), ชางหลี (昌黎) และไต้ฟาง (帶方) มีอำเภอภายใต้ปกครองรวม 60 อำเภอ ในปี ค.ศ. 238 การบุกเลียวตั๋งของสุมาอี้เพื่อรบกับกองซุนเอี๋ยนได้ขยายอาณาเขตด้านตะวันออกของอิวจิ๋วไปยังเลียวตั๋ง ในปี ค.ศ. 244–245 บู๊ขิวเขียมเปิดสงครามโคกูรยอ-วุยก๊กรบกับอาณาจักรโคกูรยอจากเมืองเสฺวียนถู (ปัจจุบันคือนครเฉิ่นหยาง)
ราชสำนักวุยก๊กจัดตั้งสำนักในมณฑลอิวจิ๋วเพื่อจัดการกับความสัมพันธ์กับชนเผ่าออหวน (อูหฺวาน) และเซียนเปย์ ผู้ว่าการมณฑลในปี ค.ศ. 250 ได้สร้างระบบชลประทานลี่หลิงเยี่ยนที่ช่วยเพิ่มผลผลิตทางการเกษตรในที่ราบโดยรอบจี้เฉิง เพื่อช่วยสนับสนุนกองกำลังทหารที่ประจำการในอิวจิ๋ว
ประเทศเชโกสโลวาเกียในโอลิมปิกฤดูหนาว 1928

ประเทศเชโกสโลวาเกีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1928 ซึ่งจัดขึ้น ณ เมืองซังคท์โมริทซ์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ถึง 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471
จอมใจ จอมโจร อิลจิแม

จอมใจ จอมโจร อิลจิแม  เป็นซีรีส์โทรทัศน์แนวแอ็คชั่นประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ปี 2009 นำแสดงโดยช็อง อิล-อู ในบทอิลจิแม, ยุน จิน-ซอ, คิม มิน-จง และช็อง ฮเย-ย็อง ออกอากาศทางช่องเอ็มบีซี ตั้งแต่วันที่ 21 มกราคม ถึง 9 เมษายน 2009 ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 21:55 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) จำนวน 24 ตอน
ซีรีส์เรื่องนี้สร้างจากการ์ตูนเรื่อง อิลจิแม ซึ่งตีพิมพ์ระหว่างปี 1975 ถึง 1977 โดย โค อู-ย็อง ซึ่งมีพื้นฐานมาจากนิทานพื้นบ้านของจีนสมัยราชวงศ์หมิงเกี่ยวกับฮีโร่สวมหน้ากากในโชซ็อน เอ็มบีซีซื้อลิขสิทธิ์การ์ตูนเรื่องนี้เพื่อนำไปดัดแปลงเป็นซีรีส์ ซึ่งนำแสดงโดยอี ซึง-กีในบทบาทของอิลจิแม อย่างไรก็ตามเขาถอนตัวออกจากซีรีส์และถูกแทนที่ด้วยช็อง อิล-อู ซึ่งทำให้เขาเป็นนักแสดงเกาหลีคนที่ 3 ที่รับบทฮีโร่คนนี้ ต่อจาก จัง ดง-ก็อน (เอ็มบีซี, 1993) และอี จุน-กีจากอิลจิแม วีรบุรุษจอมโจร (เอสบีเอส, 2008)
เนื้อเรื่อง.
อิลจิแมเกิดมาในฐานะลูกนอกสมรสเนื่องจากพ่อของเขาเป็นขุนนางระดับสูง ในขณะที่แม่ของเขาเป็นคนรับใช้ที่ต่ำต้อย เพื่อปกป้องเกียรติของครอบครัวบิดาของเขา เขาจึงถูกทิ้งตั้งแต่ยังเป็นทารกและซุกอยู่ใต้ต้นแอปริคอท เขาจึงได้ชื่อว่า อิลจิแม
อิลจิแมถูกรับเลี้ยงโดยครอบครัวที่อาศัยอยู่ในอาณาจักรต้าชิง หลังจากสืบค้นพบรากเหง้าของเขาว่ามาจากโชซ็อน เขาก็เดินทางกลับไปที่โชซ็อน แต่พ่อของเขาปฏิเสธเขาอีกครั้ง ด้วยหัวใจที่บอบช้ำ เขากลับไปยังดินแดนบ้านเกิดและระบายความโกรธต่อชนชั้นปกครองเพื่อต่อสู้กับความอยุติธรรมและการกดขี่เพื่อประโยชน์ของสามัญชน
เขาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวและซ่อนใบหน้าไว้หลังหน้ากากเพื่อเป็นฮีโร่ของผู้คน แต่ชีวิตของอิลจิแมมีผู้หญิงคนหนึ่งที่เชื่อมโยงเขาเข้ากับโลกนี้อีกครั้ง เธอชื่อวอลฮี
การออกอากาศในต่างประเทศ.
ก่อนที่จะเริ่มออกอากาศในเกาหลีใต้ ญี่ปุ่นได้ซื้อลิขสิทธิ์การออกอากาศซีรีส์เรื่องนี้ในราคา 1.32 ล้านเหรียญสหรัฐ (หรือประมาณ 55,000 เหรียญสหรัฐต่อตอน) ออกอากาศทางเคเบิลทีวี KNTV ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2012 ถึงวันที่ 8 มกราคม 2013
พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ

พิพิธภัณฑ์คริสต์ศาสนิกชนอามากูซะ (; โรมาจิ: "Amakusa shiritsu Amakusa kirishitankan") เปิดทำการในเมืองอามากูซะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2509 และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557 มีผู้เยี่ยมชมเป็นรายที่สี่ล้าน ในพิพิธภัณฑ์มีการจัดแสดงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับกบฏชิมาบาระและคากูเระคิริชิตัง (คริสต์ศาสนิกชนลับ)
พิพิธภัณฑ์บุงเกียว

พิพิธภัณฑ์บุงเกียว (; โรมาจิ: "Bunkyō furusato rekishikan") เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของพื้นที่บุงเกียว พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2534 พิพิธภัณฑ์มีทั้งนิทรรศการถาวรและนิทรรศกรพิเศษ มีการตีพิมพ์จดหมายข่าว "ข่าวพิพิธภัณฑ์บุงเกียว" ปีละหนึ่งครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 ในปี พ.ศ. 2564 พิพิธภัณฑ์ได้ฉลองครบรอบ 30 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2534 ถึง พ.ศ. 2563 มีผู้เยี่ยมชมมากกว่า 560,000 คน
นิทรรศการ.
พิพิธภัณฑ์มี 2 ชั้นที่จัดนิทรรศการหลัก และชั้นใต้ดินที่จัดนิทรรศการพิเศษ นิทรรศการหลักเริ่มด้วยประวัติศาสตร์ของยุคโจมงและยุคยาโยอิ โดยให้ความสำคัญกับโบราณคดีของยุคยาโยอิ (900–250 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพิเศษเนื่องจากชื่อของยุคตั้งตามย่านยาโยอิในเขตบุงเกียวซึ่งเป็นสถานที่ที่ค้นพบวัตถุจากยุคยาโยอิเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1884 โดยศาสตราจารย์โชโงโระ สึโบอิและเพื่อนร่วมงาน พื้นที่จัดแสดงส่วนที่เหลือของพิพิธภัณฑ์ส่วนใหญ่เน้นไปที่ยุคเอโดะจนถึงยุคปัจจุบัน นิทรรศกาารมีโมเดลจำลองของอาคารและถนนเก่าจำนวนมาก
อุชชยันตปราสาท

อุชชยันตปราสาท  หรือ พระราชวังหลวงอุชชยันตะ  เป็นอดีตพระราชวังหลวงของอาณาจักรตริปุระ สร้างขึ้นโดยมหาราชา ราธา กฤษัร มณิกยะ ในปี ค.ศ. 1901 และมีรพินทรนาถ ฐากุร เป็นผู้ตั้งชื่อให้ อาคารถูกใช้งานเป็นสภานิติบัญญัติรัฐจนถึงปี 2011 ในปัจจุบันอาคารใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์รัฐตริปุระ
อาคารก่อสร้างขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1899 ถึง 1901 บนชายฝั่งของทะเลสาบสองแห่ง ล้อมรอบด้วยสวนที่ได้รับอิทธิพลจากรูปแบบอย่างยุโรป เพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของตระกูลมณิกยะซึ่งเป็นผู้ปกครองแห่งตริปุระ กระทั่งตริปุระรวมเข้ากับอินเดียในปี 1949 รัฐบาลรัฐตริปุระซื้ออาคารนี้จากตระกูลมณิกยะในปี 1972–73 ด้วยราคา 2.5 ล้านรูปี ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์รัฐตริปุระตั้งอยู่ในตัวอาคาร และมีจัดแสดงวิถีชีวิต ศิลปะ วัฒนธรรม หัตถกรรมของชุมชนในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ
ประวัติศาสตร์.
พระราชวังอุชชยันตะสร้างขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1862 ห่างไปจากเมืองอัครตละ โดยมหาราชาอิศาน จันทระ มณิกยะ (Ishan Chandra Manikya, 1849–1862) อาคารพังทลายลงหลังเกิดแผ่นดิไหวเมื่อ 12 มิถุนายน 1897 ในรัฐอัสสัม ต่อมา มหาราชาราธา กฤษัร มณิกยะ ได้สร้างพระราชวังขึ้นใหม่ในปี 1899–1901 ในเมืองอัครตละ ด้วยราคามากกว่า 1 ล้านรูปี โดยว่าจ้างให้มาร์ตินแอนด์เบิรน์ โค เป็นผู้ก่อสร้าง
ในช่วงแรกของการเปลี่ยนผ่านเป็นพิพิธภัณฑ์ พรรคชาตินิยมชนพื้นถิ่นตวิประ (INPT) ได้เขียนจดหมายร้องเรียนไปยังรองประธานาธิบดี ฮามิด อันซารี เรียกร้องให้รัฐบาลถอนข้อเสนอในการเปลี่ยนชื่อจากอุชชยันตปราสาท เป็นพิพิธภัณฑ์รัฐตริปุระ โดยระบุว่าชื่อของพิพิธภัณฑ์ควรสะท้อนถึงวัฒนธรรมของภูมิภาค ปราทยุต วิกรม กฤษัร เทพพรม (Pradyut Bikram Kishore Debbarma) ผู้สืบเชื้อสายจากมหาราชาแห่งตริปุระระบุว่า "วังนี้เป็นโบราณสถาน ไม่ได้เป็นของราชวงศ์แห่งตริปุระแต่เพียงผู้เดียว และก็ไม่ได้เป็นของรัฐบาลแต่เพียงผู้เดียวเช่นกัน" ดังนั้น "ใครบางคนในรัฐบาลมิอาจตัดสินใจเปลี่ยนชื่อของวังนี้ได้ตามใจ"
พิพิธภัณฑ์รัฐบาลสรทาร

พิพิธภัณฑ์รัฐบาลสรทาร  หรือ พิพิธภัณฑ์รัฐบาลโชธปุระ  เป็นพิพิธภัณฑ์ของรัฐบาล ตั้งอยู่ที่สวนอุเมทบาฆ โชธปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ชื่อของพิพิธภัณฑ์ตั้งเพื่อระลึกถึงมหาราชา สรทาร สิงห์ ผู้ปกครองรัฐโชธปุระระหว่างปี 1895 ถึง 1911 และก่อสร้างขึ้นในสมัยของมหาราชา อุเมท สิงห์ บุตรของสรทาร พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นโดยเฮนรี วักกัน ลังเคสเตอร์ ในปี 1909 และเปิดสู่สาธารณะอย่างเป็นทางการในวันที่ 17 มีนาคม 1936 พิพิธภัณฑ์มีขนาด 18,000 ตารางฟุต
ประวัติศาสตร์.
ในปี 1909 ลอร์ดคิตเชนเนอร์เดินทางเยือนนครโชธปุระ ผู้นำแห่งโชธปุระได้จัดการแสดงงานศิลปะและหัตถกรรมพื้นถิ่นรวมถึงโบราณวัตถุชิ้นสำคัญเพื่อสร้างความประทับใจแก่ลอร์ดคิชเชนเนอร์ ของสะสมชุดเล็ก ๆ นี้ได้กลายมาเป็นศูนย์กลางของการสร้างพิพิธภัณฑ์สรทาร นักประวัติศาสตร์วิษเณศวร นาถ เรว ได้รับเชิญให้เป็นที่ปรึกษาในการพัฒนาของสะสมชุดนี้ ท้ายที่สุดในปี 1914 ของสะสมเหล่านี้ได้นำมาตั้งจัดแสดงถาวรที่สวนเสวสาคร (Suesagar Gardens) โดยเรวได้มีส่วนสำคัญในการเพิ่มเติมวัตถุชิ้นสำคัญมากมายเข้าในของสะสมของพิพิธภัณฑ์ ในปี 1916 รัฐบาลอังกฤษเจ้าอาณานิคมให้การยอมรับพิพิธภัณฑ์นี้ และตั้งชื่อว่าพิพิธภัณฑ์สรทาร รวมถึงย้ายไปตั้งจัดแสดงที่อาคารขนาดใหญ่โตในสวนอุเมทบาฆ อาคารพิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นโดยความช่วยเหลือของตระกูลพังคุร เสฐ (Bangur Seth family) และประกอบพิธีเปิดเป็นทางการโดยลอร์ดเวลลิงตันเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 1936
บ้านชัยปุระ

บ้านชัยปุระ  เป็นอดีตที่พำนักของมหาราชาแห่งรัฐชัยปุระ ตั้งอยู่ในนครนิวเดลี ประเทศอินเดีย ตรงปลายสุดของราชปาถ หันหน้าออกสู่ประตูอินเดีย
บ้านชัยปุระเป็นผลงานออกแบบโดยชาลส์ บล็อมฟีลด์ ภายหลังการก่อสร้างเดลีของลัตเยินส์ในปี 1936
ปัจจุบันบ้านชัยปุระเป็นที่ตั้งของหอศิลป์ร่วมสมัยแห่งชาติ (NGMA) ซึ่งเป็นของรัฐบาลอินเดีย และตั้งขึ้นในปี 1954
สถาปัตยกรรมของอาคารสร้างขึ้นตามแปลนรูปแบบผีเสื้อและมีโดมกลาง โครงสร้างปูผนังด้านนอกด้วยหินทรายแดงและเหลือง ด้านหลังเป็นสวนขนาดใหญ่ และมีห้องบอลรูมที่เป็นไม้สีเข้ม โถงหลักตั้งอยู่ภายใต้โดมกลาง และมีบันไดวนขนาดใหญ่อยู่
วัดห้วยโก๋น

วัดห้วยโก๋น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยโก๋น อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 15 ไร่ ปัจจุบันมีพระปลัดทศพร กลฺยาณสิริ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดห้วยโก๋นได้รับอนุญาตให้เข้าทำประโยชน์หรืออยู่อาศัยภายในเขตป่าสงวนแห่งชาติ เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2563 ได้รับประกาศจังหวัดน่าน เรื่อง การสร้างวัด เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 และได้รับประกาศตั้งวัด เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2564
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 13 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 ศาลาการเปรียญ กว้าง 9.50 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นอาคารก่อด้วยอิฐถือปูน โครงหลังคามุงกระเบื้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2562 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานประจำวิหาร ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตัก กว้าง 29 นิ้ว สูง 1.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2561
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติยูเครน เชียร์โนบีล

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติยูเครน เชียร์โนบีล  เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในกรุงเคียฟ ประเทศยูเครน สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับภัยพิบัติเชียร์โนบีลใน พ.ศ. 2529 และผลที่ตามมา เป็นที่เก็บรวบรวมสื่อภาพ สิ่งของ แบบจำลองขนาด และสิ่งของเป็นตัวแทนอื่น ๆ มากมาย ซึ่งออกแบบมาเพื่อให้ความรู้แก่สาธารณชนเกี่ยวกับแง่มุมต่าง ๆ ของภัยพิบัติครั้งนี้ หลายนิทรรศการบรรยายถึงความก้าวหน้าทางเทคนิคของอุบัติเหตุครั้งนี้ และยังมีอีกหลายพื้นที่ที่อุทิศให้กับการสูญเสียชีวิตและผลกระทบทางวัฒนธรรมจากภัยพิบัติครั้งนี้
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในอาคารสมัยต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเดิมเคยเป็นหน่วยดับเพลิง และได้รับบริจาคใน พ.ศ. 2535 โดยหน่วยป้องกันอัคคีภัยของรัฐ
หนังสือรำลึกผู้เก็บกวาด.
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สนับสนุน "หนังสือรำลึก"  ซึ่งเป็นฐานข้อมูลออนไลน์เฉพาะของผู้เก็บกวาด (เจ้าหน้าที่จัดการภัยพิบัติเชอร์โนบิลซึ่งบางคนสละชีวิต) โดยนำเสนอเพจส่วนบุคคลพร้อมรูปภาพและสารสนเทศโดยย่อเกี่ยวกับข้อมูลที่พวกเขาป้อน ช่องข้อมูลประกอบด้วย "ความเสียหายจากรังสีที่ได้รับ", "กิจกรรมเก็บกวาด" และ "ชะตากรรมที่ตามมา" โครงการนี้เริ่มต้นใน พ.ศ. 2540 โดยมีรายการมากกว่า 5,000 รายการ ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ขณะนี้ฐานข้อมูลมีให้บริการเป็นภาษายูเครนเท่านั้น "หนังสือรำลึก" นี้ไม่ใช่ทั้งฐานข้อมูลเดียว ฐานข้อมูลสมบูรณ์ หรือเป็นฐานข้อมูลทางการว่าด้วยผู้เก็บกวาด แต่อาจเป็นเพียงฐานข้อมูลเดียวที่เปิดสู่สาธารณชนผ่านทางเว็บไซต์
เงินทุนและผู้อุปถัมภ์.
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งและได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลยูเครนและหน่วยงานท้องถิ่นของเคียฟ การบริจาคของภาคเอกชนและต่างประเทศก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาลญี่ปุ่น
ภาษาต่างประเทศที่จัดเตรียมให้.
อาจมีการจัดทัวร์นำเที่ยวเป็นภาษาอังกฤษและภาษาตะวันตกอื่น ๆ และป้ายนิทรรศการหลายป้ายได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษแล้ว เสียงที่บันทึกได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ
ที่ตั้งและการเข้าถึงการขนส่งสาธารณะ.
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1 ซอยคอรือวา ในย่านปอดิลอันเก่าแก่ใจกลางเมือง
สถานีรถไฟใต้ดินเคียฟที่ใกล้ที่สุดคือสถานีกอนตรักตอวาปลอชชาบนจัตุรัสกอนตรักตอวา ซึ่งมีป้ายจอดรถราง รถบัส และเส้นทางรถตู้โดยสารของเคียฟหลายแห่ง ที่จอดรถบริเวณใกล้พิพิธภัณฑ์มีจำกัดมาก
พิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์

พิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์  เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับเชอร์ล็อก โฮมส์ ตัวละครนักสืบที่มีชื่อเสียง เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกที่สร้างอุทิศให้กับตัวละครในวรรณกรรมเชอร์ล็อก โฮมส์ เปิดทำการในปี ค.ศ. 1990 ตั้งอยู่บนถนนเบเกอร์ โดยมีเลขที่บ้าน 221 บี ที่ได้รับอนุญาตจากนครเวสต์มินสเตอร์ แม้ว่าตัวพิพิธภัณฑ์จะตั้งอยู่ระหว่างบ้านเลขที่ 237 และ 241 ใกล้กับสุดทางเหนือของถนนเบเกอร์ในใจกลางลอนดอนใกล้กับสวนสาธารณะรีเจนส์พาร์ก
ทาวน์เฮาส์สถาปัตยกรรมจอร์เจียนซึ่งเป็นของพิพิธภัณฑ์ในฐานะ "บ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์" สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1815 เดิมใช้เป็นบ้านเช่าตั้งแต่ ค.ศ. 1860 ถึง ค.ศ. 1936 ครอบคลุมช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1881 ถึง ค.ศ. 1904 ซึ่งเนื้อเรื่องระบุว่าเชอร์ล็อก โฮมส์และหมอวัตสันอาศัยอยู่ในฐานะผู้เช่าของคุณนายฮัดสัน ทาวน์เฮาส์นี้ถูกจัดเป็นบ้านระดับ 2 โดยรัฐบาลเพราะลักษณะทางสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ที่พิเศษ พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งของจากสื่อดัดแปลงต่าง ๆ ของเชอร์ล็อก โฮมส์ และจำลองฉากจากซีรีส์โทรทัศน์"เชอร์ล็อก โฮมส์"ของกรานาดาเทลิวิชันในปี ค.ศ. 1984
โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์

โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ (การย่อ: RH) (จีน: 莱佛士医院 : Lái fú shì yīyuàn) เป็นโรงพยาบาลเอกชนบริการระดับตติยภูมิของแรฟเฟิลส์เมดิคอลกรุป ซึ่งเป็นผู้ให้บริการสุขภาพเอกชนในประเทศสิงคโปร์
ประวัติ.
เมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1997 บริษัทสองแห่ง ได้แก่ แรฟเฟิลส์เมดิคอลกรุป และพิเดมโกแลนด์ ได้ก่อตั้งบริษัทกิจการร่วมค้าเพื่อเปลี่ยนบลังโกคอร์ต ซึ่งเคยเป็นตึกสำนักงานและแหล่งชอปปิงที่ตั้งอยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนบูกิส มาเป็นโรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ในปัจจุบัน
โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2002 โดยอดีตรองนายกรัฐมนตรี ลี เซียนลุง
อาคารโรงพยาบาล.
โรงพยาบาลเป็นอาคารรูปตัวแอล (L) ครอบคลุมพื้นที่ 540,000 ตารางฟุต (50,000 ตารางเมตร) บนพื้นที่ 13 ชั้น ซึ่งเป็นอาคารที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ โดยยังคงรักษาตัวตึกหลักของอาคารลังโกคอร์ตที่มีอยู่ก่อนไว้
ที่พักของผู้ป่วยในโรงพยาบาลประกอบด้วยห้องชุด, ห้องส่วนตัว, ห้องคู่ ตลอดจนสิ่งอำนวยความสะดวกแบบสี่ห้องนอนและหกห้องนอนราคาประหยัด
เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2008 โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ได้รับการรับรองจากจอยต์คอมมิชชันอินเตอร์เนชันแนล
รางวัล.
โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ได้รับการจัดอันดับโรงพยาบาลแห่งปีใน ค.ศ. 2006 จากฟรอสต์แอนด์ซัลลิแวนสิงคโปร์เอกเซลเลนซ์อะวอดส์ และด้วยเตียงผู้ป่วยใน 380 เตียง โรงพยาบาลแรฟเฟิลส์ได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสาร"นิวส์วีก"ให้เป็นโรงพยาบาลอันดับ 10 ในประเทศสิงคโปร์เมื่อ ค.ศ. 2020
วัดนาปัง

วัดนาปัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาปัง อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน ที่ดินของวัดมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา 
วัดนาปังสร้างมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย จากหลักฐานทางโบราณคดี ประวัติศาสตร์ศิลปะเมืองน่านกล่าวถึงพระยาสารผาสุม (พระยางั่วผาสุม) ได้โปรดให้สร้างพระพุทธรูป 5 องค์ขึ้นในเมืองน่านราว พ.ศ. 1969–1970 พระพุทธรูปปางลีลาวัดนาปังได้สร้างขึ้นภายหลังไม่นาน จึงสันนิษฐานได้ว่าวัดนาปังน่าจะสร้างก่อน พ.ศ. 1970 ได้รับประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 โดยมีครูบาพรหมเสน เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก พงศาวดารเมืองน่าน จารึกว่า เจ้าอนันตวรฤทธิเดช เจ้าผู้ครองนครน่านองค์ที่ 61 ได้สร้างวิหารวัดนาปัง เป็นลำดับที่ 4 ในจำนวน 
22 วัด คือ วัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร วัดกู่คำ วัดมิ่งเมือง และวัดนาปัง ตามลำดับ วัดนาปังได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2492
วัดนาปังมีโบราณวัตถุและโบราณสถานต่าง ๆ เช่น พระประธานปางมารวิชัย พระพุทธรูปปางลีลาศิลปะล้านนา (องค์ด้านซ้ายขวาของพระประธาน) พระเพชร พระเจ้าทันใจ สัตตภัณฑ์ ธรรมาสน์กุฏิก่ออิฐถือปูน หลังคากระเบื้องวิบูลย์ศรี เป็นตึกรุ่นเก่า หอไตร เป็นสถานที่เก็บหีบธรรมและธรรมใบลาน บนหอไตรแห่งนี้มีหีบธรรม จำนวน 13 ใบ และมีธรรมใบลานประมาณ 4,000 ผูก ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง กุฏิหรือโฮงครูบาบุญศรีสร้างในสมัยครูบาบุญศรีอินทสาโร (พระครูอินทสารปยุต) เป็นเจ้าอาวาสเมื่อประมาณ พ.ศ. 2489 รูปทรงเป็นอาคารตึกก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น มีมุขยื่นด้านหน้าปัจจุบัน
พิพิธภัณฑ์มหาสงครามของผู้รักชาติเบลารุส

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์มหาสงครามของผู้รักชาติรัฐเบลารุส  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งในกรุงมินสค์ ประเทศเบลารุส
แนวความคิดในการสร้างพิพิธภัณฑ์ที่รำลึกถึงมหาสงครามของผู้รักชาติหลังจากการสิ้นสุดการยึดครองของนาซีเกิดขึ้นก่อนที่สงครามจะสิ้นสุดลงด้วยซ้ำ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2487 ไม่นานหลังจากกรุงมินสค์ถูกปลดปล่อยจากนาซีผู้รุกราน ทำให้ที่นี่เป็นพิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่สองแห่งแรกที่เปิดในช่วงสงคราม พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายไปยังที่ตั้งปัจจุบันใน พ.ศ. 2557
พิพิธภัณฑ์มีห้องจัดแสดงนิทรรศการ 24 ห้อง ใน พ.ศ. 2555 มีสิ่งของในคอลเลคชันของพิพิธภัณฑ์ถึง 142,676 ชิ้น บุคลากรของพิพิธภัณฑ์ยังมีส่วนร่วมในการวิจัยทางประวัติศาสตร์ในพื้นที่เฉพาะ ได้แก่ ชาวเบลารุสในกองทัพแดง กิจกรรมต่อต้านฟาสซิสต์และพลพรรคในท้องถิ่น และประวัติศาสตร์ของค่ายมรณะเอาช์วิทซ์
ทิวเขาสันกำแพง

ทิวเขาสันกำแพง เป็นทิวเขาในภาคตะวันออกและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย มีความต่อเนื่องจากทิวเขาดงพญาเย็น ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกจนไปเชื่อมต่อกับทิวเขาพนมดงรัก จุดเริ่มต้นของทิวเขาอยู่ที่เส้นแบ่งเขตจังหวัดระหว่างอำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก กับอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ผ่านไปตามแนวเส้นแบ่งเขตจังหวัดระหว่างอำเภอปากช่อง อำเภอวังน้ำเขียว และอำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา กับอำเภอประจันตคามและอำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี และระหว่างอำเภอครบุรีและอำเภอเสิงสาง จังหวัดนครราชสีมา กับอำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว จากนั้นไปตามแนวเส้นแบ่งเขตจังหวัดระหว่างอำเภอโนนดินแดง จังหวัดบุรีรัมย์ กับอำเภอตาพระยา จังหวัดสระแก้ว ทิวเขามีจุดสิ้นสุดที่ช่องตะโกตรงทางหลวงหมายเลข 348 (อรัญประเทศ-นางรอง) ตัดผ่าน
ทิวเขาสันกำแพงมีความยาวประมาณ 200 กิโลเมตร เขาสูงสุดชื่อเขาร่ม มีความสูง 1,351 เมตร มีเขาสำคัญ ได้แก่ เขาแหลม เขาจันทน์ เขาโป่งฉนวน และเขาละมั่ง ทิวเขาสันกำแพงเป็นต้นน้ำของลุ่มน้ำปราจีนบุรี แม่น้ำสายหลักในลุ่มน้ำ ได้แก่ แม่น้ำปราจีนบุรี ซึ่งเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำบางปะกง และเป็นต้นกำเนิดลุ่มแม่น้ำมูล ซึ่งไหลผ่านที่ราบสูงโคราชจากทิศตะวันตกไปทางทิศตะวันออก ผ่านตัวเมืองอุบลราชธานีก่อนจะลงสู่แม่น้ำโขง
รายชื่อซิงเกิลของเทย์เลอร์ สวิฟต์

เทย์เลอร์ สวิฟต์ นักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เผยแพร่ซิงเกิลจำนวน 59 ซิงเกิล ในฐานะศิลปินนำ 8 ซิงเกิล ในฐานะศิลปินรับเชิญ และซิงเกิลประชาสัมพันธ์ 40 ซิงเกิล เธอจำหน่ายซิงเกิลได้มากกว่า 150 ล้านแผ่นทั่วโลกภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2016 ตามข้อมูลของสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) ซิงเกิลดิจิทัลของสวิฟต์มียอดได้รับการรับรอง 137.5 ล้านหน่วย โดยอิงจากยอดการจำหน่ายและการสตรีมตามการใช้งาน ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 โดยบนชาร์ต"บิลบอร์ด"ฮอต 100 ในสหรัฐ ณ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 สวิฟต์เป็นนักดนตรีหญิงที่มีเพลงติดชาร์ตมากที่สุด (212 เพลง) เพลงติด 40 อันดับสูงสุดมากที่สุด (119 เพลง) เพลงติด 20 อันดับสูงสุดมากที่สุด (73 เพลง) เพลงติด 10 อันดับสูงสุดมากที่สุด (42) และเปิดตัวที่อันดับหนึ่งมากที่สุด (5)
ซิงเกิลนำจากอัลบั้มเปิดตัวที่ใช้ชื่อตัวเองในปี 2006 "ทิม แม็กกรอว์" ถือเป็นซิงเกิลแรกของเธอที่ติดอันดับชาร์ต"บิลบอร์ด"ฮอต 100 สตูดิโออัลบั้มชุดที่สอง "เฟียร์เลส" (2008) มีซิงเกิลติด 10 อันดับแรกในระดับสากล 2 เพลง ได้แก่ "เลิฟสตอรี" (เพลงอันดับหนึ่งของเธอในออสเตรเลีย) และ "ยูบีลองวิทมี" สตูดิโออัลบั้มชุดที่สาม "สปีกนาว" มีซิงเกิลติด 10 อันดับสูงสุดในสหรัฐคือเพลง "ไมน์" และ "แบ็กทูดีเซมเบอร์" อัลบั้มถัดไปของสวิฟต์ ได้แก่ "เรด" (2012), "1989" (2014), "เรพิวเทชัน" (2017) มีซิงเกิลติดอันดับหนึ่งคิอเพลง "วีอาร์เนเวอร์เอเวอร์เกตติงแบ็กทูเกเตอร์" (ซิงเกิลแรกของเธอบน"บิลบอร์ด"ฮอต 100), "เชกอิตออฟ", "แบลงก์สเปซ", "แบดบลัด" และ "ลุกวอตยูเมดมีดู" (เป็นเพลงอันดับหนึ่งครั้งแรกของเธอในไอร์แลนด์และสหราชอาณาจักร) อัลบั้มนี้ยังมีซิงเกิลที่ติดสิบอันดับแรกสูงสุดในชาร์ตคือ "ไอนูว์ยูเวอร์ทรับเบิล", "สไตล์", "ไวล์ดิสต์ดรีมส์" และ "เรดีฟอร์อิต"
สตูดิโออัลบั้มที่เจ็ด "เลิฟเวอร์" (2019) ได้รับการสนับสนุนโดยซิงเกิลติด 10 อันดับสูงสุดของชาร์ต"บิลบอร์ด"ฮอต 100 จำนวน 4 เพลง ได้แก่ "มี!" "ยูนีดทูคาล์มดาวน์" "เลิฟเวอร์" และ "ครูเอลซัมเมอร์" โดยสตูดิโออัลบั้มชุดที่แปด "โฟล์กลอร์" (2020) และซิงเกิลนำ "คาร์ดิแกน" ทำให้สวิฟต์กลายเป็นศิลปินคนแรกที่เปิดตัวบนชาร์ต"บิลบอร์ด" 200 และชาร์ตฮอต 100 ในสัปดาห์เดียวกัน เธอประสบความสำเร็จอีกสามครั้ง กับซิงเกิล "วิลโลว์" จากอัลบั้ม "เอฟเวอร์มอร์" (2020), และเพลง "ออลทูเวล (10 มินิตเวอร์ชัน)" เป็นเพลงยาวที่สุดของชาร์ตที่อันดับหนึ่ง จากอัลบั้ม "เรด (เทย์เลอร์เวอร์ชัน)" (2021) และ "แอนตี-ฮีโร" จากอัลบั้ม "มิดไนส์" (2022) "เรด (เทย์เลอร์เวอร์ชัน)" มี 26 เพลงบนชาร์ต"บิลบอร์ด"ฮอต 100 ในสัปดาห์เดียวกัน สร้างสถิติเพลงของผู้หญิงที่ติดอันดับในรายการพร้อมกันมากที่สุด และอัลบั้ม "มิดไนส์" ทำให้สวิฟต์กลายเป็นศิลปินคนแรกที่ครอง 10 อันดับแรกของชาร์ต"บิลบอร์ด"ฮอต 100
นอกจากเนื้อหาสำหรับอัลบั้มของเธอแล้ว สวิฟต์ยังบันทึกเพลงประกอบภาพยนตร์ ซึ่งรวมถึงซิงเกิลอันดับหนึ่งบนชาร์ตแคนาดา "ทูเดย์วอสอะเฟรีเทล" จากอัลบั้ม "วาเลนไทน์เดย์" (2010) เพลงติดอันดับสูงสุด 30 แรกบนชาร์ต"บิลบอร์ด"ฮอต 100 "เซฟแอนด์ซาวด์" ร้องรับเชิญโดย เดอะซีวิลวอร์ส และเพลง "อายส์โอเพน" จากอัลบั้ม "เดอะฮังเกอร์เกมส์" (2012) และซิงเกิลห้าอันดับแรกในระดับสากล "ไอโดนต์วอนนาลิฟฟอร์เอเวอร์" ร่วมกับเซย์น แมลิก สำหรับอัลบั้ม "ฟิฟตีเชดส์ดาร์เกอร์" (2017)
อุทยานสามก๊ก

อุทยานสามก๊ก เป็นอุทยานและพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะวัฒนธรรมจีนที่เกี่ยวข้องกับนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่อง"สามก๊ก"ในศตวรรษที่ 14 ตั้งอยู่ที่ตำบลโป่ง อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี 
ประวัติ.
อุทยานสามก๊กสร้างบนเนื้อที่ 36 ไร่ของตระกูลศรีเฟื่องฟุ้ง ริเริ่มการสร้างโดยเกียรติ ศรีเฟื่องฟุ้ง นักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีนซึ่งมีเจตนารมณ์ที่จะสร้างเป็นสถานที่ที่เปี่ยมด้วยคุณค่าทางศิลปะวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในประเทศไทยและประเทศจีน เกียรติเสียชีวิตไปก่อนที่จะเริ่มการก่อสร้าง ชัยคีรี ศรีเฟื่องฟุ้งบุตรชายคนโตของเกียรติจึงสานต่อเจตนารมณ์ในการก่อสร้าง เริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 ก่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2543 และเปิดอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2545
ภายในอุทยานสามก๊ก.
ภายในอุทยานสามก๊กมีลักษณะของสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานระหว่างศิลปะจีนและไทย มีการจัดวางรูปแบบตามหลักฮวงจุ้ยของจีน ออกแบบโดยธีรวัลย์ วรรธโนทัยและรณฤทธิ์ ธนโกเศศ สถาปนิกแห่งกรมศิลปากร
ภายในอุทยานสามก๊กประกอบด้วยอาคารหลัก 3 อาคารที่สร้างแบบสถาปัตยกรรมจีน
ภายในอุทยานสามก๊กยังมีระเบียงจิตรกรรมความยาว 223.8 เมตร วาดบนกระเบื้องเคลือบดินเผาจีน แสดงเหตุการณ์สำคัญจากนวนิยาย"สามก๊ก"จำนวน 56 ตอน
ตีนมูรติภวัน

ตีนมูรติภวัน (อักษรโรมัน: Teen Murti Bhavan) เป็นอาคารและอดีตบ้านพักในนิวเดลี ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นโดยบริติชราชและกลายมาเป็นที่พำนักของนายกรัฐมนตรีอินเดียคนแรก ชวาหัรลาล เนห์รู ซึ่งอาศัยที่นี่นาน 16 ปีจนเสียชีวิตในปี 1964 ตีนมูรติภวันเป็นผลงานออกแบบโดยรอเบิร์ต ทอร์ รัสเซล สถาปนิกชาวอังกฤษผู้ออกแบบคอนน็อตเพลส และบริเวณรอบชนปาถ ตีนมูรติภวันสร้างขึ้นในปี 1930 เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของนิวเดลี โดยใช้งานเป็นที่พำนักแห่งใหม่ของผู้ว่าการกองทัพอินเดียของอังกฤษ
นายกรัฐมนตรี อินทิรา คานธี ได้เปลี่ยนสภาพตีนมูรติภวันจากที่พักเป็นพิพิธภัณฑ์ ในปัจจุบันมีหน่วยงานจำนวนหนี่งที่อยู่ภายในอาคารนี้ ซึ่งรวมถึง หอสมุดและพิพิธภัณฑ์เนห์รูระลึกในสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม, ประธานมนตรีสังครหาลัย พิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถานระลึกถึงนายกรัฐมนตรีอินเดีย, กองทุนชวาหัรลาล เนห์รู ระลึก (Jawaharlal Nehru Memorial Fund) ซึ่งตั้งขึ้นในปี 1964 ภายใต้ประธานาธิบดีอินเดีย เอส ราธากฤษณัน, ศูนย์การศึกษาร่วมสมัย (Centre for Contemporary Studies) และ ท้องฟ้าจำลองเนห์รู ซึ่งเปิดให้บริการในปี 1984
พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระ

พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระ  เป็นพิพิธภัณฑ์ในนาคปุระ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1863 และเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่เก่าแก่ที่สุดในรัฐและประเทศอินเดีย ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งฟอสซิลไดโนเสาร์, โบราณวัตถุเช่นเหรียญ จารึก ประติมากรรม อาวุธ, วัตถุจัดแสดงจากชนเผ่าต่าง ๆ พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางของประเทศอินเดีย
แนวติดในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ในเมืองนาคปุระเริ่มเสนอครั้งแรกโดยสมาคมโบราณคดีแห่งแคว้นตอนกลางในปี 1862 ภายใต้คำเสนอแนะของเซอร์ริชาร์ด เทมเพิล ได้มีการตั้งคณะกรรมการเพื่อการจัดตั้งหอสมุดและพิพิธภัณฑ์ขึ้นในนาคปุระ ตามแผนของคณะกรรมการได้นำไปสู่การก่อตั้งพิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระในปี 1863 ของสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้รับความร่วมมือจากเซอร์ริชาร์ด เทมเพิล, บรรดามหาราชาในอินเดียกลาง, หัวหน้าชนเผ่าต่าง ๆ ไปจนถึงผู้ดูแลแคว้นต่าง ๆ 
พิพิธภัณฑ์กลางนาคปุระเป็นแห่งแรกในรัฐมหาราษฏระที่ติดตั้งคิวอาร์โค้ดในพื้นที่จัดแสดงเพื่อให้ข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุจัดแสดงเพิ่มเติมในภาษามราฐี ฮินดี อังกฤษ และภาษาอื่นรวม 13 ภาษา
ซอฟต์แวร์เน้นปริมาณ

ซอฟต์แวร์เน้นปริมาณ หรือ โชเวลแวร์  คือวิดีโอเกมหรือชุดของซอฟต์แวร์ ที่เน้นปริมาณมากกว่าคุณภาพหรือประโยชน์ 
เกมเน้นปริมาณ.
วิดีโอเกมที่ผลิดแบบถูกๆ คุณภาพต่ำ ปล่อยออกมาโดยหวังว่าลูกค้าไร้เดียงสาจะซื้อไป มักเรียกกันว่า "เกมเน้นปริมาณ" ซึ่งอาจนำไปสู่ปัญหา เมื่อแพลตฟอร์มไม่มีการควบคุมคุณภาพ 
นักพัฒนาและผู้เผยแพร่เกมบางรายเป็นที่ฉาวโฉ่ในฐานะผู้สร้างเกมเน้นปริมาณ เช่น เป็นผู้พัฒนาและผู้เผยแพร่เกมที่เลิกกิจการไปแล้ว เจ้านี้เป็นที่ฉาวโฉ่จากการเปิดตัวเกมเน้นปริมาณที่ได้รับลิขสิทธิ์ จากภาพยนตร์ รายการโทรทัศน์ และหนังสือ เช่น "An American Tail", "Beverly Hills Cop", "จูแมนจี้ เกมดูดโลกมหัศจรรย์" และ "Lassie" 
ผู้ใช้นินเทนโด จะรู้กันว่ามีเกมเน้นปริมาณจำนวนมากสำหรับเครื่องเล่นเกมวี รวมไปถึงพอร์ตของเกมจาก เพลย์สเตชัน 2 ซึ่งก่อนหน้านี้วางจำหน่ายในยุโรปเท่านั้น Data Design Interactive เป็นที่ฉาวโฉ่จากการสร้างเกใเน้นปริมาณสำหรับเครื่องวี เกมของพวกเขาอย่าง "เขา Ninjabread Man", "Anubis II", "Rock 'n' Roll Adventures" และ "Myth Makers: Trixie in Toyland" ใช้รูปแบบการเล่นและเลย์เอาต์ของด่านแบบเดียวกันเป๊ะทุกประการ แต่เปลี่ยนงานศิลปะและการออกแบบตัวละครเพื่อให้ดูเหมือนว่าแต่ละเกมมีคุณสมบัติเฉพาะตัว นินเท็นโด อีช็อป บนคอนโซลรุ่นใหม่ของนินเทนโด อย่าง นินเท็นโด สวิตช์ ก็มีชื่อเสียในด้านเกมและซอฟต์แวร์คุณภาพต่ำมากมาย 
Asset Flips เป็นเกมเน้นปริมาณที่เน้นใช้ asset ที่สร้างไว้แล้วสำเร็จรูป แทนที่จะลงแรงสร้างเอง เพื่อลดต้นทุนในการเผยแพร่เกมจำนวนมาก วาล์วคอร์ปอเรชัน ด่าเกมพวกนี้ว่าเป็นเกม "จอมปลอม" โดยในปี พ.ศ. 2560 วาล์วได้นำเกม 173 รายการออกจากสตีม
ภาอู ดาจี ลาฑ สังครหาลัย

พิพิธภัณฑ์ ดร. ภาอู ดาจี ลาฑ  หรือ ภาอู ดาจี ลาฑ สังครหาลัย  เป็นพิพิธภัณฑ์ในมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่วีรมาตา จีจาบาอี โภนสเล อุทยาน ใกล้กับสวนสัตว์ไบกุลลา ในย่านไบกุลลาอีสต์ พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี 1855 เพื่อเก็บสะสมสมบัติและชิ้นงานศิลปกรรม ต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อใหม่เพื่อให้เกียรติแด่ ดร. ภาอู ดาจี ลาฑ
ลอร์ดเอลฟินสะโตนสถาปนาพิพิธภัณฑ์กลางประวัติศาสตร์ธรรมชาติ เศรษฐศาสตร์ ธรณีวิทยา อุตสาหการ และศิลปกรรม ("Central Museum of Natural History, Economy, Geology, Industry and Arts") ขึ้นในปี 1855 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกในบอมเบย์ ต่อมาในปี 1857 พิพิธภัณฑ์ได้ปิดตัวลงและของสะสมถูกโอนย้ายไปยังศาลาว่าการนครมุมไบแทน กระทั่งปี 1858 จอร์จ เบิร์ดวูด ได้รับการแต่งตั้งเป็นภัณฑารักษ์พิพิธภัณฑ์ ต่อมาเขาได้ตั้งคณะกรรมการขึ้น อันประกอบด้วยตัวเขาเอง, ภาอู ดาจี ลาฑ และ ชคันนาถ ศังกรเศฐ เพื่อเรี่ยไรเงินในการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่ ซึ่งมีการวางศิลาฤกษ์ในปี 1862 และก่อสร้างขึ้นภายใต้การอุปถัมภ์ของเศรษฐีใจบุญมากมาย เช่น เดวิด ซาสซูน, ชามเสตจี จีจีโภย และ ชคันนาถ ศังกรเศฐ
การก่อสร้างดำเนินไปในพื้นที่ของจีจีมาตาอุทยานในไบกุลลาตั้งแต่ปี 1862 แล้วเสร็จในปี 1871 ก่อนจะเปิดในปี 1872 ภายใต้ชื่อพิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ต บอมเบย์ ("The Victoria and Albert Museum, Bombay") ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อในปี 1975 เป็นพิพิธภัณฑ์ ดร. ภาอู ดาจี ลาฑ ผู้ว่าการนครมุมไบคนแรกที่เป็นชาวอินเดีย นักประวัติศาสตร์ ผู้ใจบุญ และศัลยแพทย์
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 13 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 37 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (ยกเว้นเขตเลือกตั้งที่ 8 และ 13 จะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
ประกอบไปด้วย เขตดุสิต, เขตบางซื่อ และเขตราชเทวี
เขตเลือกตั้งที่ 2.
ประกอบไปด้วยเขตพระนคร, เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย, เขตปทุมวัน, เขตบางรัก และเขตสัมพันธวงศ์
เขตเลือกตั้งที่ 3.
ประกอบไปด้วยเขตพญาไท, เขตจตุจักร, และเขตลาดพร้าว
เขตเลือกตั้งที่ 4.
ประกอบไปด้วยเขตพระโขนง, เขตประเวศ, และเขตสวนหลวง
เขตเลือกตั้งที่ 5.
ประกอบไปด้วยเขตห้วยขวาง, เขตดินแดง, และเขตคลองเตย (ยกเว้น แขวคลองเตยและแขวงคลองเตยเหนือ)
เขตเลือกตั้งที่ 6.
ประกอบไปด้วยเขตยานนาวา, เขตสาทร, เขตบางคอแหลม, และเขตคลองเตย (เฉพาะ แขวคลองเตยและแขวงคลองเตยเหนือ)
เขตเลือกตั้งที่ 7.
ประกอบไปด้วยเขตบางกะปิ และเขตบึงกุ่ม
เขตเลือกตั้งที่ 8.
ประกอบไปด้วยเขตธนบุรี และเขตคลองสาน
เขตเลือกตั้งที่ 9.
ประกอบไปด้วยเขตบางขุนเทียน, เขตจอมทอง และเขตราษฎร์บูรณะ
เขตเลือกตั้งที่ 10.
ประกอบไปด้วยเขตบางกอกน้อย, เขตบางพลัด และเขตตลิ่งชัน
เขตเลือกตั้งที่ 11.
ประกอบไปด้วยเขตภาษีเจริญ, เขตหนองแขม และเขตบางกอกใหญ่
เขตเลือกตั้งที่ 12.
ประกอบไปด้วยเขตบางเขน และเขตดอนเมือง
เขตเลือกตั้งที่ 13.
ประกอบไปด้วยเขตมีนบุรี, เขตหนองจอก และเขตลาดกระบัง
ฉัตรปตี ศิวาจี มหาราช วัสตุสังครหาลัย

ฉัตรปตี ศิวาจี มหาราช วัสตุสังครหาลัย (อักษรโรมัน: Chhatrapati Shivaji Maharaj Vastu Sangrahalaya, CSMVS) เป็นพิพิธภัณฑ์ในมุมไบ ประเทศอินเดีย ที่บอกเล่าเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของอินเดีย ก่อตั้งขึ้นโดยบริติชราชในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เพื่อระลึกถึงโอกาสการเดินทางเยือนบอมเบย์ของเจ้าชายแห่งเวลส์ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในใจกลางตอนใต้ของมุมไบ ไม่ไกลจากประตูสู่อินเดีย ชื่อปัจจุบันของพิพิธภัณฑ์เปลี่ยนมาใช้ตั้งแต่ปี 1998 โดยตั้งตามฉัตรบดี ศิวาจี มหาราช ปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิมราฐา
พิพิธภัณฑ์มีวัตถุจัดแสดงราว 50,000 ชิ้นจากประวัติศาสตร์ของอินเดีย และจากต่างประเทศ และแบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ ได้แก่ ศิลปกรรม โบราณคดี และประวัติศาสตร์ธรรมชาติ โดยมีโบราณวัตถุตั้งแต่อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ, คุปตะ, โมรยะ, จาลุกยะ และ ราษฏรกูฏ
อาคารพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1915 แต่ถูกแปรสภาพมาใช้เป็นศูนย์สวัสดิการเยาวชน และโรงพยาบาลกองทัพ ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ก่อนจะถูกส่งคืนในปี 1920 พิพิธภัณฑ์ประกอบพิธีเปิดเป็นทางการในวันที่ 10 มกราคม 1922 โดยเลดีลอยด์ ภริยาของจอร์จ ลอยด์ ผู้ว่าการนครบอมเบย์
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกีเตกา

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกีเตกา  เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของประเทศบุรุนดี ตั้งอยู่ในเมืองกีเตกา โดยก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2498 ในดินแดนอาณานิคมรวันดา-อูรุนดี ภายใต้การปกครองของเบลเยียม พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นพิพิธภัณฑ์สาธารณะที่ใหญ่ที่สุดของบุรุนดี แม้ว่าของสะสมจะจัดแสดงอยู่ในห้องเดียวก็ตาม ในปี 2557 มีผู้เข้าชมเฉลี่ย 20–50 คนต่อสัปดาห์
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ก่อตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่ออนุรักษ์โบราณวัตถุจากวัฒนธรรมพื้นบ้านบุรุนดี ซึ่งเสื่อมถอยลงอันเป็นผลมาจากการทำให้ทันสมัยและการเปลี่ยนแปลงทางสังคม สิ่งสะสมประกอบด้วยวัตถุทางชาติพันธุ์วรรณนาและประวัติศาสตร์ที่มีต้นกำเนิดในประเทศ รวมถึงสิ่งประดิษฐ์จากราชสำนักของกษัตริย์บุรุนดี การขาดแคลนเงินทุนในช่วงที่ผ่านมาทำให้พิพิธภัณฑ์จัดหาสิ่งสะสมต่าง ๆ ได้เพียงไม่มากนัก
ในปี 2558 ได้มีการตีพิมพ์บานแผนกสิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์โดยได้รับการสนับสนุนจากสถานเอกอัครราชทูตเยอรมันประจำบุรุนดี โดยหนังสือมีชื่อว่า "Le Patrimoine Burundais: le Musée de Gitega"
ประธานาธิบดีวานูวาตู

ประธานาธิบดีวานูวาตู (,) เป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศวานูวาตู ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งวาระละ 5 ปีโดยรัฐสภาและประธานสภาภูมิภาค
บทบาทของประธานาธิบดีส่วนใหญ่เป็นพิธีการ รัฐธรรมนูญกำหนดให้ประธานาธิบดีสามารถแต่งตั้งหัวหน้าผู้พิพากษาของศาลฎีกาแห่งวานูวาตูและผู้พิพากษาได้อีก 3 คน
ในกรณีที่ตำแหน่งว่างประธานรัฐสภาจะรักษาการตำแหน่งแทน
ตั้งแต่ปี 2449 ถึง 2523 คณะกรรมาธิการประจำถิ่นเป็นเจ้าหน้าที่อาณานิคมของอังกฤษและฝรั่งเศส ตั้งแต่ปี 2430 ถึง 2449 New Hebrides นำโดยคณะกรรมาธิการกองทัพเรือแองโกล-ฝรั่งเศส
ประธานาธิบดีคนปัจจุบันคือ Nikenike Vurobaravu ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2565
ริกกี เซนต์

ริชาร์ด สตากส์ (Richard Starks; 21 กุมภาพันธ์ 1990) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักดีกับ All Elite Wrestling (AEW) ภายใต้ชื่อ ริกกี สตากส์ (Ricky Starks) เป็นแชมป์ AEW World Tag Team Championship ร่วมกับ Big Bill และ FTW Championship
เขายังเป็นที่รู้จักในสมาคม National Wrestling Alliance (NWA) เป็นแชมป์ NWA World Television Championship คนแรก
ในปี 2025 เขาได้เซ็นสัญญากับ WWE ในนาม ริกกี เซนต์ (Ricky Saint)
พิพิธภัณฑ์เนเพียร์

พิพิธภัณฑ์เนเพียร์  หรือ พิพิธภัณฑ์เนปิยัร  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะและประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ตั้งอยู่ในนครติรุวนันตปุรัม ประเทศอินเดีย
พิพิธภัณฑ์เนเพียร์ตั้งอยู่บนพื้นที่เดียวกับสวนสัตว์ตริวันทรัม ซึ่งเปิดให้บริการในปี 1857 บนพื้นที่กว่า รวมถึงยังประกอบด้วยหอศิลป์ศรีจิตรซึ่งตั้งขึ้นในปี 1935
พิพิธภัณฑ์และสวนสัตว์ที่นี่อยู่ภายใต้การบริหารดูแลของสำนักพิพิธภัณฑ์และสวนสัตว์ กรมกิจการวัฒนธรรมรัฐเกรละ
อาคารมีองค์ประกอบของหลังคาอย่างกอธิก และมีหอมินาเรต การตกแต่งอาคารได้รับอิทธิพลที่ผสมผสานมาจากอินเดีย จีน เกรละ และโมกุล
ประวัติศาสตร์.
อาคารพิพิธภัณฑ์แรกเริ่มก่อสร้างขึ้นในปี 1857 ในสมัยของอุตรัม ติรุนัล มรตันทะ วรรมา ก่อนจะถูกทำลายลงในปี 1874 เพื่อก่อสร้างอาคารหลังใหม่ขึ้นในสมัยของอยิลยัม ติรุนัล
ในปี 1872 รัฐบาลรัฐมัทราสได้มอบหมายให้รอเบิร์ต ชิสซอล์ม สถาปนิกประจำรัฐบาลรัฐมัทราส เป็นผู้ออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์ การก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1880 และเปิดสู่สาธารณชน ชื่อของพิพิธภัณฑ์มาจากชื่อของฟรันซิส เนพียร์ ลอร์ดเนเพียร์ที่สิบ
อาคารนี้ก่อสร้างขึ้นโดยไม่มีระบบปรับอากาศ กระนั้นไม่ปรากฏปัญหาใดมากนักเนื่องจากอาคารมีการระบายอากาศตามธรรมชาติเพียงพอ อย่างไรก็ตาม อาคารเสริมซึ่งต่อเติมเข้ามาในปี 2016 มีรายงานปัญหาหลายประการ ซึ่งรวมถึงรา แมลง และการกร่อน เนื่องมาจากไม่มีหน้าต่างและทางระบาย จนในปี 2017 ได้มีการทบทวนสภาพอาคารและการออกแบบ รวมถึงมีการออกแผนปรับปรุงอาคาร
พิพิธภัณฑ์เอสพีเอส

พิพิธภัณฑ์ศรี ปรตาป สิงห์  หรือมักรู้จักในขื่อ พิพิธภัณฑ์เอสพีเอส  เป็นพิพิธภัณฑ์ในศรีนคร จัมมูและกัศมีร์ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1898 และมีของสะสมมากกว่า 80,000 ชิ้นจากพื้นที่ต่าง ๆ ในอินเดียเหนือ
ประวัติศาสตร์.
ในปี 1889 ได้มีการเสนอการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์โบราณคดีขึ้นในนครศรีนครของอินเดียโดย อมร สิงห์ (Amar Singh) และ เอส เอช ก็อดแมรี (S.H. Godmerry) Singh was an officer in the British Indian Army, while Godmerry was a scholar. ทั้งสองได้ยื่นเสนอต่อมหาราชาปรตาป สิงห์ แห่งจัมมูและกัศมีร์ ผู้นำของศรีนครและพี่ชายชองอมร โครงการพิพิธภัณฑ์แห่งใหม่นี้ได้รับการตอบรับ โดยจะมีการรวบรวมโบราณวัตถุจากจัมมู, กัศมีร์, บัลติสถาน และ กิลกิต. โดยตั้งใจให้พิพิธภัณฑ์อยู่ในอาคารของรัฐบาลหลังหนึ่งใกล้กับแม่น้ำเฌลุม
การก่อตั้งพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลของจอห์น มาร์แชล นักโบราณคดีชาวอังกฤษ ผู้ที่ต่อมาเป็นผู้กำกับการของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย และได้รับการยอมรับในการดูแลและอนุรักษ์โบราณวัตถุอินเดีย พิพิธภัณฑ์เปิดสู่สาธารณะเป็นครั้งแรกในปี 1898 โดยมีของสะสมชุดแรกเริ่มมาจากคลังสมบัติของมหาราชาปรตาป สิงห์
หลังความพยายามรื้อจัดการโครงสร้างองค์กรโดยทยา ราม สาหนี ในปี 1913 พิพิธภัณฑ์ได้รับโบราณวัตถุที่ขุดค้นได้จาก ปาณเทเรนตัน (Panderenthan), ปริหสโประ (Parihaspora) และ อวันติปุระ (Avantipura) รวมถึงมีการบริจาคของสะสมจากนักสะสมส่วนบุคคล ของเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นของที่ผลิตในประเทศและเป็นเครื่องเรือนเป็นส่วนใหญ่
การต่อเติมอาคารหลังที่สองของพิพิธภัณฑ์ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2017 โดยอาคารสามารถต้านทานไฟและแผ่นดินไหวได้
โลร็อง-เดซีเร กาบีลา

โลร็อง-เดซีเร กาบีลา ([lo.ʁɑ̃ de.zi.ʁe ka.bi.la]) (27 พฤศจิกายน 1939 – 16 มกราคม 2001) หรือเป็นที่รู้จักในอีกนามหนึ่งว่า, โลร็อง กาบีลา ,เป็นนักปฏิวัติและนักการเมืองชาวคองโก ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่สามของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกตั้งแต่ปี 1997 จนกระทั่งถูกลอบสังหารในปี 2001
เขาเป็นศัตรูกับโมบูตู เซเซ เซโก เขาเป็นผู้นำพันธมิตรกองกำลังประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยคองโก (ADFLC) กลุ่มกบฏที่ได้รับการสนับสนุนจากรวันดาและยูกันดาซึ่งบุกโจมตีซาอีร์และโค่นล้มโมบูตูระหว่างสงครามคองโกครั้งที่หนึ่งตั้งแต่ปี 1996 ถึง 1997 ตอนนั้นเขากลายเป็นประธานาธิบดีคนใหม่ของประเทศซึ่งเปลี่ยนชื่อกลับไปเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก กาบีลาพบว่าตัวเองอยู่ในตำแหน่งที่ละเอียดอ่อนในฐานะหุ่นเชิดของผู้สนับสนุนชาวต่างชาติ ในปีต่อมา เขาได้สั่งให้ทหารต่างชาติทั้งหมดออกจากประเทศหลังจากการสังหารหมู่ที่กาซีกาเพื่อป้องกันการรัฐประหารที่อาจเกิดขึ้น ซึ่งนำไปสู่สงครามคองโกครั้งที่สอง ซึ่งอดีตพันธมิตรรวันดาและยูกันดาเริ่มสนับสนุนกลุ่มกบฏหลายกลุ่มเพื่อโค่นล้มเขารวมทั้งขบวนการชุมนุมเพื่อประชาธิปไตยคองโก (RCD) และขบวนการเพื่อการปลดปล่อยคองโก (MLC) ระหว่างสงคราม เขาถูกผู้อารักขาคนหนึ่งลอบสังหาร และโฌเเซ็ฟ ลูกชายวัย 29 ปีของเขาได้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีในสิบวันต่อมา
ประธานาธิบดีหมู่เกาะมาร์แชลล์

ประธานาธิบดีหมู่เกาะมาร์แชลล์  เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลของหมู่เกาะมาร์แชลล์ ประธานาธิบดีได้รับเลือกโดยสมาชิก Nitijeļā (สภานิติบัญญัติ) และประธานาธิบดีเลือกสมาชิกคณะรัฐมนตรีจาก Nitijeļā
Amata Kabua ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐในปี 2522 ต่อมาเขาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปีในปี 2526 2530 2534 และ 2539 หลังจากที่ Amata Kabua เสียชีวิตในตำแหน่ง ลูกพี่ลูกน้องคนแรกของเขา Imata Kabua ชนะการเลือกตั้งพิเศษในปี 2540 Casten Nemra ซึ่งได้รับเลือกและเข้ารับตำแหน่ง
พิพิธภัณฑ์กัญชา (ญี่ปุ่น)

พิพิธภัณฑ์กัญชา (; โรมาจิ: "Taima Hakubutsukan") เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนที่ตั้งอยู่ในเมืองนาซุ จังหวัดโทจิงิ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2544 โดยจุนอิจิ ทากายาซุ ผู้สนับสนุนสิทธิกัญชาชาวญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์เพียงแห่งเดียวที่อุทิศให้กับประวัติศาสตร์และการเพาะปลูกกัญชาในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ.
พิพิธภัณฑ์กัญชาก่อตั้งโดยจุนอิจิ ทากายาซุ ผู้ซึ่งหนังสือพิมพ์"เดอะเจแปนไทส์"ระบุว่าเป็น "หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญชั้นนำในเรื่องกัญชาของประเทศญี่ปุ่น" ทากายาซุเริ่มสนใจเรื่องการเพาะปลูกกัญชาจากหนังสือที่เขาอ่านในวัยเด็กซึ่งกล่าวถึงนินจาที่ฝึกตนโดยการกระโดดข้ามต้นกัญชา พิพิธภัณฑ์ดำเนินงานโดยใช้บ้านไม้ซุงในเมืองนาซุ จังหวัดโทจิงิ เปิดในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2544 ในฐานะสถาบันที่เน้นในเรื่องประวัติศาสตร์ของกัญชาในประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์เพียงแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่นที่อุทิศให้กับกัญชา และเน้นไปที่ประวัติศาสตร์ของกัญชาในจังหวัดโทจิงิเป็นพิเศษ เนื่องด้วยจังหวัดโทชิงิเป็นผู้ผลิตกัญชาที่สำคัญทั้งในอดีตและปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2550 มีการเพาะปลูกกัญชาในเชิงพาณิชย์ประมาณร้อยละ 90 ของทั้งญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์กัญชาด็อกไซด์

พิพิธภัณฑ์กัญชาด็อกไซด์  เป็นพิพิธภัณฑ์ในเมืองซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา จัดแสดงบรรจุภัณฑ์ของกัญชาในอดีตตั้งแต่ยุคก่อนจะมีการห้ามกัญชาในสหรัฐอเมริกา รวมถึงจัดแสดงภาพถ่ายที่เกี่ยวข้อง พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ภายในร้านกัญชาในย่านโซดูของเมืองซีแอตเทิล
พิพิธภัณฑ์กัญชา

พิพิธภัณฑ์กัญชา อาจหมายถึง: 
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
พิพิธภัณฑ์บาปุ

พิพิธภัณฑ์บาปุ  เป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดี ตั้งอยู่บนถนนมหาตมา คานธี ในวิชัยวาฑะ ชื่อของพิพิธภัณฑ์เดิมคือพิพิธภัณฑ์วิกตอเรียจูบิลี ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเพื่อระลึกถึงผู้กำกับภาพยนตร์ บาปุ ชาวเตลูกู พิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลของกรมโบราณคดี และมีของสะสมทั้งประติมากรรม จิตรกรรม และโบราณวัตถุจากศาสนาพุทธและฮินดู บางชิ้นมีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 2 และ 3
พิพิธภัณฑ์นี้ตั้งขึ้นในโอกาสการเฉลิมฉลองโกเดนจูบิลีของราชินีวิกตอเรียเมื่อปี 1887 โดยมีพิธีวางศิลาฤกษ์ในวันที่ 27 มิถุนายน 1887 ปิงคลี เวงกัยยะ ได้เสนอธงไตรรงค์ของอินเดียแก่มหาตมา คานธี ที่นี่เมื่อปี 1921 เดิมทีอาคารเป็นที่จัดแสดงทางอุตสาหกรรม ก่อนจะแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดีในความดูแลของรัฐบาลรัฐอานธรประเทศในปี 1962