pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ข้อตกลงสิบเจ็ดประเด็น

ข้อตกลงสิบเจ็ดประเด็น  หรือชื่อทางการว่า ข้อตกลงระหว่างรัฐบาลกลางประชาชนและรัฐบาลท้องถิ่นของทิเบตว่าด้วยมาตรการเพื่อการปลดปล่อยทิเบตโดยสันติ เป็นข้อตกลงของสาธารณรัฐประชาชนจีนกับทิเบต ลงนามโดยผู้แทนจากรัฐบาลกลางประชาชนและรัฐบาลทิเบตในวันที่ 23 พฤษภาคม 1951 ในเขตจงหนานไห่ กรุงปักกิ่ง องค์ทะไลลามะที่ 14 เป็นผู้ลงสัตยาบันทางโทรเลขในวันที่ 24 ตุลาคม 1951 ข้อตกลงดังกล่าวถูกปฏิเสธทางกฎหมายโดยทิเบตไม่ถึงแปดปีต่อมาในวันที่ 11 มีนาคม 1959 
ในวันที่ 18 มีนาคม หลังเสด็จลี้ภัยถึงอินเดียสำเร็จ ทะไลลามะที่ 14 เสริมการปฏิเสธข้อตกลงอีกครั้ง ผ่านการออกแถลงการณ์ว่าข้อตกลงนั้นถูกทำไปภายใต้การบีบบังคับ รัฐบาลกลางทิเบต ซึ่งตั้งขึ้นภายหลังในปี 1960 ถือว่าข้อตกลงนี้ไม่เป็นผล
งาโปยี งาวัง ชิกเม ผู้นำคณะผู้แทนทิเบตในการเจรจาข้อตกลง อ้างว่าไม่มีการบีบบังคับใด ๆ เกิดขึ้น
<templatestyles src="Template:TOC limit/styles.css" />
ภูมิหลัง.
หลังราชวงศ์ชิงล่มสลายในปี 1912 ทะไลลามะที่ 13 ทรงประกาศเอกราชของทิเบต เอกราชของทิเบตถูกตั้งคำถามหลายครั้งโดยรัฐบาลจีนในปักกิ่ง เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1949 ปังเชนลามะที่ 10 เขียนโทรเลขแสดงความยินดีกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่สามารถจัดตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนได้สำเร็จ รวมถึงแสดงความตื่นเต้นที่จะมีการปลดแอกทิเบตในอนาคต กองทัพปลดแอกประชาชนข้ามแม่น้ำจินชาในเดือนตุลาคม 1950 และเอาชนะกองทัพทิเบตได้ไม่เกินวันที่ 19 ตุลาคม จีนทำการพักการรุกคืบทางการทหารและให้ทิเบตส่งผู้แทนมาเจรจาที่ปักกิ่ง ทาไลลามะเชื่อว่าร่างข้อตกลงดังกล่าวเขียนขึ้นโดยจีน และผู้แทนชาวทิเบตไม่ได้รับอนุญาตให้เสนอการเปลี่ยนแปลงใด ๆ รวมถึงจีนตัดไม่ให้ผู้แทนทิเบตสื่อสารกับรัฐบาลทิเบตในลาซาได้ คณะผู้แทนทิเบตไม่ได้รับอนุญาตจากลาซาให้ลงนาม แต่ท้ายที่สุดก็ยอมถูกกดดันจากจีนให้ลงนามด้วยการใช้ตราประทับที่ทำขึ้นเพื่อจุดประสงค์ดังกล่าวโดยเฉพาะ
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี และอำเภอดอยสะเก็ด
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย และกิ่งอำเภอเวียงแหง
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภอสะเมิง, อำเภอหางดง, อำเภออมก๋อย, และอำเภอดอยเต่า
ไท่ฉื่อ

ไท่ฉื่อ  เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก (จิ้นอู่ตี้) ชื่อศักราชไท่ฉื่อใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 266 (ปีอี๋โหย่ว (乙酉) เดือน 12) ถึง ค.ศ. 271 รวมเวลา 10 ปี และถือเป็นชื่อศักราชแรกของราชวงศ์จิ้นตะวันตกด้วย
เสียนหนิง

เสียนหนิง  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก (จิ้นอู่ตี้) ชื่อศักราชเสียนหนิงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 275 ถึง ค.ศ. 280 เดือน 4 รวมเวลา 6 ปี 
ในเดือน 4 ของศักราชเสียนหนิงปีที่ 6 (ค.ศ. 280) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นไท่คางปีที่ 1
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอหางดง
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง, อำเภอแม่อาย และกิ่งอำเภอเวียงแหง
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย, และอำเภอดอยเต่า
ตำบลสนามชัย (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)

สนามชัย เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลสนามชัย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
สนามชัย เดิมเป็นพื้นที่ของตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ในปี พ.ศ. 2475 ทางจังหวัดสุพรรณบุรีได้ยุบพื้นที่ตำบลหัวเวียง รวมเข้ากับตำบลพิหารแดง ก่อนที่ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 6 หมู่บ้านด้านทิศตะวันออกของแม่น้ำท่าจีน ของเขตตำบลพิหารแดง ได้แก่ หมู่ 1 บ้านหัวถนน, หมู่ 2 บ้านกิโลแปด, หมู่ 3 บ้านหัวเกาะ, หมู่ 7 บ้านสนามชัย, หมู่ 8 บ้านหัวเวียง และหมู่ 10 บ้านดอนโพธิ์ ออกมาตั้งเป็นตำบลสนามชัย โดยอนุมัติจากนายคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลสนามชัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลสนามชัยเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลสนามชัยหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลสนามชัยมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 21.87 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,682 คน และ 2,313 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลสนามชัยอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสนามชัย
ตำบลสนามคลี (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)

สนามคลี เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลสนามคลี มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
สนามคลี เดิมเป็นหมู่บ้านในเขตตำบลไร่รถ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ต่อมาปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่ด้านทิศใต้ของตำบลไร่รถ 4 หมู่บ้าน รวมทั้งพื้นที่บ้านสนามคลี ออกมาตั้งเป็น ตำบลตลิ่งชัน ก่อนที่ปี พ.ศ. 2523 นายชลิต พิมลศิริ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกพื้นที่ตำบลตลิ่งชัน 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 2 บ้านหนองขาม, หมู่ 5 บ้านท่าตาเทศ, หมู่ 6 บ้านหนองโสน, หมู่ 8 บ้านสำนักตะฆ่า และหมู่ 10 บ้านสนามคลี ออกมาตั้งเป็น ตำบลสนามคลี เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของอำเภอเมืองสุพรรณบุรี
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลสนามคลีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลสนามคลีเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลสนามคลีหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลสนามคลีมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 40.26 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,526 คน และ 1,673 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลสนามคลีอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสนามคลี
คลองอู่ตะเภา

คลองอู่ตะเภา เป็นคลองในจังหวัดสงขลา ต้นน้ำเกิดจากควนสิเหร็ง ในตำบลสำนักแต้ว อำเภอสะเดา ไหลผ่านอ่างเก็บน้ำคลองสะเดา แล้วเป็นเส้นแบ่งเขตอำเภอหาดใหญ่ กับอำเภอคลองหอยโข่ง เข้าอำเภอหาดใหญ่ ผ่านที่ตั้งอำเภอ ไปลงทะเลสาบสงขลาที่แนวแบ่งเขต ตำบลคูเต่า อำเภอหาดใหญ่ กับตำบลบางกล่ำ อำเภอบางกล่ำ คลองมีความยาว 116 กิโลเมตร มีชื่อเรียกเป็นตอน ๆ ตั้งแต่ต้นน้ำ คือ คลองน้ำข้น คลองสะเดา และคลองอู่ตะเภา ลุ่มน้ำมีความลาดชันเฉลี่ยระหว่าง 1:2,300 (ชายแดนไทยมาเลเชียถึงบ้านหาดใหญ่ใน) และ 1:10,000 (บ้านหาดใหญในถึงทะเลสาบ) 
คลองอู่ตะเภามีลำน้ำสาขาย่อยหลายสาขาไหลมาเชื่อมซึ่งสามารถแบ่งลุ่มน้ำย่อยได้จำนวน 17 ลุ่มน้ำ มีอ่างเก็บน้ำขนาดกลางตั้งอยู่ 3 แห่ง คือ อ่างเก็บน้ำคลองสะเดา อ่างเก็บน้ำคลองหลา และอ่างเก็บน้ำคลองจำไหร
เกาะแอว

เกาะแอว เป็นเกาะในตำบลราไวย์ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ตั้งอยู่ที่พิกัดละติจูด 7° 45΄.4 เหนือ ลองจิจูด 98° 23΄.7 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 400 เมตร ยาว 1.5 กิโลเมตร สูง 117 เมตร อยู่ทางทิศใต้ของเกาะโหลน ระยะห่าง 1.9 กิโลเมตร
จากการสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2564 แนวปะการังโดยทั่วไปบริเวณเกาะแอวอยู่ในสภาพสมบูรณ์ปานกลาง ปะการังที่พบเช่น ปะการังโขด (Porites lutea) ปะการังลายดอกไม้ (Pavona sp.) ปะการังดาวเล็ก (Cyphastrea microphthalma) ปะการังช่องเหลี่ยม (Favites spp.) ปะการังดาวช่องเหลี่ยม (Leptastrea spp.) ปะการังกาแล็คซี่ (Galaxea fascicularis) ปะการังวงแหวน (Favia spp.) ปะการังเขากวาง (Acropora spp.) ฯลฯ ปลาที่พบส่วนใหญ่ เช่น ปลาสลิดหินเล็กหางเหลือง (Neopomacentrus sororius) ปลากระดี่ทะเลครีบทอง (Pempheris schwenkii) ปลานกขุนทองเขียวพระอินทร์ (Thalassoma lunare) ปลาสลิดหินเหลืองมะนาว (Pomacentrus moluccensis) สัตว์ที่พบส่วนใหญ่ เช่น เม่นดำหนามยาว (Diadema setosum) ดาวทะเล (Linckia multifora) เม่นดำหนามสั้น (Echinothrix calamaris) หอยมือเสือ (Tridicna Crocea) ทากเปลือย ฯลฯ
แอร์กรีนแลนด์

แอร์กรีนแลนด์  เป็นสายการบินประจำชาติกรีนแลนด์ ที่มีฐานการบินหลักและสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนุกในเขตนุสสวก สายการบินให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทาง 16 แห่งด้วยฝูงบินซึ่งประกอบด้วยอากาศยานลำตัวกว้างเอ330-800 หนึ่งลำ อากาศยานปีกตรึงแปดลำ และอากาศยานปีกหมุนอีก 18 ลำที่ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางห่างไกลในกรีนแลนด์ สำหรับเที่ยวบินสู่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ในชุมชนห่างไกลจะดำเนินการโดยทำสัญญากับรัฐบาลกรีนแลนด์
นอกจากการให้บริการตามกำหนดการและเที่ยวบินรัฐบาลสู่ชุมชนต่างๆในประเทศแล้ว แอร์กรีนแลนด์ยังสนับสนุนสถานีวิจัยห่างไกล ให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำสำหรับนักท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมพลังงานและทรัพยากรแร่ธาตุของกรีนแลนด์ และดำเนินเที่ยวบินขนส่งผู้ป่วย สายการบินมีบริษัทลูก 7 บริษัท แบ่งเป็นสายการบิน โรงแรม บริษัททัวร์ และบริษัทท่องเที่ยวที่เชี่ยวชาญด้านการท่องเที่ยวของกรีนแลนด์
จุดหมายปลายทาง.
ข้อตกลงการบินร่วม.
แอร์กรีนแลนด์จะมีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่างๆ ดังต่อไปนี้:
ข้อตกลงระหว่างสายการบิน.
แอร์กรีนแลนด์ได้มีข้อตกลงกับสายการบินต่างๆ ดังต่อไปนี้:
ฝูงบิน.
ฝูงบินอากาศยานปีกตรึง.
ณ เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 แอร์กรีนแลนด์มีอากาศยานปีกตรึงประจำการอยู่ในฝูงบินดังนี้:
แอร์กรีนแลนด์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 25 ปี
ฝูงบินอากาศยานปีกหมุน.
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 แอร์กรีนแลนด์มีอากาศยานปีกหมุนประจำการอยู่ในฝูงบินดังต่อไปนี้:
ฝูงบินในอดีต.
แอร์กรีนแลนด์เคยให้บริการอากาศยานดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
บริการ.
ชั้นพรีเมียม.
"ชั้นพรีเมียม" เป็นบริการชั้นธุรกิจของแอร์กรีนแลนด์ในเที่ยวบินระหว่างประเทศบนเครื่องบินแอร์บัส เอ330-800 บริการดังกล่าวประกอบด้วยที่นั่งขนาดใหญ่ อาหารร้อน จอวิดีโอส่วนตัว แหล่งพลังงานในที่นั่ง ชุดสิ่งอำนวยความสะดวก และผ้าห่ม ผู้โดยสารที่เดินทางในชั้นพรีเมียมมีสิทธิ์ใช้ห้องรับรองในท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน บนเครื่องบินมีที่นั่งชั้นพรีเมียมทั้งหมด 42 ที่นั่ง โดยจัดเรียงในรูปแบบ 2-3-2
ชั้นประหยัด.
แอร์กรีนแลนด์ให้บริการชั้นประหยัดแบบยืดหยุ่นและมีข้อจำกัดบนทุกเที่ยวบินที่ให้บริการด้วยเครื่องบินปีกตรึง พร้อมบริการของว่างและเครื่องดื่มฟรี ในเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกสู่โคเปนเฮเกน มีทั้งที่นั่งชั้นประหยัดและชั้นพรีเมียม พร้อมบริการอาหารบนเครื่องบินในทุกชั้นโดยสาร แอร์กรีนแลนด์จัดทำนิตยสาร "ซูลุก" พร้อมข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับเหตุการณ์ทางการเมืองและวัฒนธรรมปัจจุบันในกรีนแลนด์ และข่าวสารจากสายการบิน บนเครื่องบินแอร์บัส เอ330-800 ห้องโดยสารชั้นประหยัดจะจัดที่นั่งแบบ 2-4-2
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ท่าอากาศยานนานาชาติพีร์ ฏิเกนทราชีต

ท่าอากาศยานในรัฐมณีปุระ ประเทศอินเดีย
ท่าอากาศยานนานาชาติพีร์ ฏิเกนทราชีต  (IATA: IMF, ICAO: VEIM) หรือที่รู้จักกันในชื่อท่าอากาศยานอิมผาล และเดิมเรียกว่าท่าอากาศยานนานาชาติตุลิหาล เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ให้บริการเมืองอิมผาล เมืองหลวงของรัฐมณีปุระ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางทิศใต้ 7 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่เป็นอันดับสองและมีผู้ใช้บริการมากที่สุดเป็นอันดับสามในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย รองจากท่าอากาศยานนานาชาติโลกปริยะ โคปีนาถ พรทไล ในเมืองคุวาหาฏี และท่าอากาศยานมหาราชา พีร์ พิกรม ในเมืองอัครตละ ท่าอากาศยานแห่งนี้สร้างแทนที่สนามบินโกอิเรนคีเดิมในปี ค.ศ. 1959
การพัฒนา.
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019 การท่าอากาศยานอินเดีย (AAI) ได้ดำเนินโครงการมูลค่า 34,000 ล้านรูปี (410 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อปรับปรุงท่าอากาศยานต่าง&hairsp;ๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ โดยจะใช้เงิน 7,200 ล้านรูปี (86 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อปรับปรุงท่าอากาศยานอิมผาลเพิ่มเติม โครงการนี้รวมถึงอาคารผู้โดยสารแบบบูรณาการมูลค่า 6,000 ล้านรูปี (72 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และโครงสร้างพื้นฐานด้านการบิน เช่น ท่าจอดอากาศยานใหม่ (พื้นที่ในท่าอากาศยานที่สามารถจอด ขนถ่ายสินค้า เติมน้ำมัน ขึ้นเครื่อง หรือบำรุงรักษาเครื่องบิน) และทางขับอากาศยานเชื่อมต่อ หอควบคุมการจราจรทางอากาศ (ATC) ใหม่ และอุปกรณ์บล็อกควบคุมและเทคนิค
อาคารผู้โดยสารใหม่จะมีพื้นที่ 28,125 ตารางเมตร เพื่อรองรับผู้โดยสารในชั่วโมงเร่งด่วน 1,200 คน (ระหว่างประเทศ 200 คนและภายในประเทศ 1,000 คน) ลานจอดอากาศยานที่มีสะพานเทียบเครื่องบิน 4 แห่งและช่องจอดเครื่องบินประเภทแอร์บัส เอ321 จำนวน 8 ช่อง ทางขับอากาศยานเชื่อมต่อ 2 ทาง และหอบังคับการบิน
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์.
เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1991 เที่ยวบิน 257 ของสายการบินอินเดียนแอร์ไลน์ตกในขณะเตรียมการลงสู่สนามบิน ส่งผลให้ผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตทั้งหมด 69 คน
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2522 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2519 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอหางดง
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ริม, อำเภอสันทราย, อำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง และอำเภอแม่อาย
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย, และกิ่งอำเภอดอยเต่า
ถนนถลาง

ถนนถลาง เป็นถนนในตำบลตลาดใหญ่ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต เป็นถนนเชื่อมต่อระหว่างถนนเยาวราช กับถนนมนตรี มีหลักฐานว่าสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2393 ในสมัยพระยาภูเก็ตโลหเกษตรารักษ์ (ทัด) ดํารงตําแหน่งเจ้าเมืองภูเก็ต
ถนนถลางถือเป็นย่านเมืองเก่าของภูเก็ต ในอดีตจะมีผู้คนหลายเชื้อชาติ หลายศาสนา เช่น คนจีน คนอินเดีย คนยุโรป มุสลิม เป็นต้น เข้ามาอาศัยอยู่และประกอบอาชีพค้าขาย และสร้างบ้านเป็นลักษณะตึกแถวในรูปแบบที่เรียกว่าชิโนโปรตุกีสซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากปีนังและสิงคโปร์ ตึกแถวที่อยู่บนถนนถลางมีอยู่ทั้งหมด 151 คูหาและประมาณครึ่งหนึ่งมีรูปแบบสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีส
อาคารรูปแบบสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีส รูปแบบอาคารมีการสร้างให้ตัวบ้านติดกันและเว้นพื้นที่หน้าบ้านไว้เพื่อเป็นทางเดินเท้าเป็นช่องทางเดินมีหลังคาคลุม ความกว้าง 5 ฟุต เรียกว่า "หง่อคาขี่" (arcade) ตัวอาคารสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีสสร้างขึ้นในสมัยยุคของพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี้ ณ ระนอง) สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ถนนถลางในปัจจุบันมีร้านค้าจำนวนมาก แต่ละบ้านทาสีสันสดใส ชั้นล่างมีร้านค้ามากมาย ทั้งร้านขายของที่ระลึก คาเฟ่ ร้านอาหาร ที่พัก นักท่องเที่ยวมักมาถ่ายรูปตามจุดต่าง ๆ ทุกวันอาทิตย์จะมีการเปิดขายของบนถนน อาคารบางหลังก็มีประวัติความเป็นมายาวนาน เช่น อาคารไชน่า อินน์ ที่มีอายุเก่าแก่มากกว่าหนึ่งศตวรรษ และหงวนซุนต๋อง ร้านขายยาสมุนไพรที่เก่าแก่ที่สุดในภูเก็ต เป็นต้น
วัดมงคลวราราม (จังหวัดภูเก็ต)

วัดมงคลวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสาคู อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีเนื้อที่ 60 ไร่ 1 งาน 26 ตารางวา ในปัจจุบันวัดมงคลวราราม มีพระครูสัทธาวราภิยุต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดมงคลวรารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2455 ชาวบ้านเรียกว่า วัดในยาง ตามชื่อบ้าน สันนิษฐานว่าชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้น โดยมีหลวงพ่อหนังสือเป็นประธาน และได้เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ในสมัยของพระสมุห์เริง นนทิโย เป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนจากนามเดิมเป็น "วัดมงคลวราราม" ด้านการศึกษาได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2490 นอกจากนี้ทางวัดยังได้สร้าง และจัดตั้งศูนย์พัฒนาเด็กเล็กขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2522
วัดมีรูปปั้นพ่อท่านหนังเสือ ซึ่งในอดีตเคยเป็นเจ้าอาวาสและเป็นพระธุดงด์มาจากจังหวัดศรีสะเกษ
โรงเรียนนานาชาติฮาร์โรว์ กรุงเทพฯ

โรงเรียนนานาชาติฮาร์โรว์กรุงเทพฯ หรือเรียกสั้นๆ ว่า เอชไอเอสบี เป็นโรงเรียนประจำและโรงเรียนนานาชาติในเขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
เอชไอเอสบีเป็นสมาชิกของ FOBISIA และจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนที่ได้รับการรับรองผ่านหน่วยงานตรวจสอบที่ได้รับอนุมัติจากสหพันธ์ นอกจากนี้ โรงเรียนยังเปิดสอนหลักสูตร IGCSE และ A Levels ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรระดับชาติของอังกฤษอีกด้วย
ราเม็งเนื้อม้า

ราเม็งเนื้อม้า (; โรมาจิ: "baniku rāmen") เป็นราเม็งที่ทำจาก เนื้อม้าที่รับประทานในนางาอิ จังหวัดยามางาตะ
เมืองนางาอิมีม้าสำหรับเกษตรกรรมมากมายมาเป็นเวลานาน และมีวัฒนธรรมการกินเนื้อม้าที่แก่เกินจะใช้งานได้ นอกจากนี้ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ยังเป็นพื้นที่ผลิตม้าศึก แต่หลังจากสิ้นสุดสงครามก็ไม่มีความต้องการม้าทหาร และเนื้อม้าก็กลายเป็นเนื้อราคาถูกที่สามารถหาได้ในราคาหนึ่งในสามของเนื้อหมู ดังนั้นเนื้อม้าจึงถูกนำมาทำราเม็ง
ในเมืองนางาอิ เป็นเรื่องปกติที่จะนำเนื้อม้ามาใส่ในราเม็ง ดังนั้นจึงอาจไม่มีคำว่าเนื้อม้าอยู่ในชื่อเมนู ตัวอย่างเช่น ร้านคาเมยะโชกุโด (かめや食堂) ซึ่งก่อตั้งใน ปี 1953 ขายราเม็งราดด้วยชาชูเนื้อม้าภายใต้ชื่อ จูกะ โซบะ (中華そば) และร้านชินไรเก็ง (新来軒) ซึ่งก่อตั้งใน ปี 1930 ขายราเม็งขาย "ชินะโซบะ" (支那そば) ซึ่งสามารถเลือกได้ว่าจะใส่ชาชูเนื้อม้า หรือชาชูเนื้อหมู
ตำบลมะกอกหวาน

มะกอกหวาน เป็นตำบลในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในเขตขององค์การบริหารส่วนตำบลชัยบาดาล มีอ่างเก็บน้ำเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 11.23 ตารางกิโลเมตร (ร้อยละ 82.03) และพื้นที่อยู่อาศัยของชุมชนเพียง 2.46 ตารางกิโลเมตร (ร้อยละ 17.97) 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลมะกอกหวาน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
มะกอกหวาน เดิมเป็นพื้นที่ของตำบลชัยบาดาล แยกตั้งเป็นตำบลในปี พ.ศ. 2495 ในขณะนั้นมีพื้นที่ปกครองทั้งหมด 7 หมู่บ้าน ต่อมาปี พ.ศ. 2513 ตำบลมะกอกหวานมีพื้นที่กว่า 20 หมู่บ้าน พลตำรวจตรีสามารถ วายวานนท์ ผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี ประกาศแยก 9 หมู่บ้าน คือ หมู่ 7,8 บ้านม่วงค่อม, หมู่ 9 บ้านห้วยนา, หมู่ 10 บ้านโคกมะขามป้อม, หมู่ 11 บ้านทุ่งตาแก้ว, หมู่ 12 บ้านห้วยหิน และหมู่ 13 บ้านห้วยดีเลิศ ออกไปตั้งเป็น ตำบลม่วงค่อม ก่อนที่ตำบลม่วงค่อมจะแยกพื้นที่ออกไปเป็น ตำบลห้วยหิน และตำบลเขาแหลม
ปี พ.ศ. 2517 ทางจังหวัดลพบุรีมีโครงการจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้นโดยแยกพื้นที่ออกจากอำเภอชัยบาดาล ซึ่งพื้นที่บางส่วนของตำบลมะกอกหวาน มีระยะใกล้เคียงกับพื้นที่ที่จะจัดตั้งขึ้นใหม่ จึงแยกหมู่ 4 บ้านท่ากรวด, หมู่ 5 บ้านปึกรี, หมู่ 6 บ้านแก่งผักกูด, หมู่ 7 บ้านแก่งหิน, หมู่ 8 บ้านป่าไผ่ และหมู่ 9 บ้านเนินทอง ออกไปตั้งเป็น ตำบลแก่งผักกูด ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเขตอำเภอท่าหลวง และทำให้ตำบลมะกอกหวานเหลือพื้นที่เพียง 3 หมู่บ้าน จนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลมะกอกหวานแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2519 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2518 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสันทราย, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอแม่ริม
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง และอำเภอแม่อาย
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหางดง, อำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย และกิ่งอำเภอดอยเต่า
จังหวัดเชียงใหม่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ. 2518 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2512 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเชียงใหม่, อำเภอสันกำแพง, อำเภอสันทราย, อำเภอสารภี, อำเภอดอยสะเก็ด และอำเภอแม่ริม
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอสะเมิง, อำเภอแม่แตง, อำเภอเชียงดาว, อำเภอพร้าว, อำเภอฝาง และอำเภอแม่อาย
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหางดง, อำเภอสันป่าตอง, อำเภอจอมทอง, อำเภอฮอด, อำเภอแม่แจ่ม, อำเภออมก๋อย และกิ่งอำเภอดอยเต่า
หูชื่อ

หูชื่อ  เป็นสตรีชาวจีนของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก (ค.ศ. 220-280) ของจีน เป็นภรรยาของเล่าตำ (劉琰 "หลิว เหยี่ยน") ขุนพลของจ๊กก๊ก เมื่อเล่าตำที่เป็นคนชอบเสพสุราให้คนใช้ของตนทำร้ายร่างกายหูชื่อที่เป็นภรรยาของตน หูชื่อจึงร้องเรียนต่อราชสำนัก เป็นผลทำให้เล่าตำต้องโทษประหารชีวิต
สมรสกับเล่าตำ.
มีข้อมูลไม่มากนักเกี่ยวกับหูชื่อ ทั้งในเรื่องตัวบุคคล สถานที่เกิด ภูมิหลัง และบุคลิกลักษณะ มีระบุเพียงว่าหูชื่อเป็นสตรีที่มีรูปโฉมงดงามมาก เล่าตำสามีของหูชื่อเป็นผู้มีรูปลักษณ์งามสง่าและมีทักษะในการโต้วาที ซึ่งเมื่อรวมกับความเป็นเชื้อพระวงศ์แล้วก็ทำให้เล่าตำเป็นบุคคลที่เป็นที่นับหน้าถือตา แต่เล่าตำมีข้อเสียคือติดการเสพสุรา มีนิสัยสุรุ่ยสุร่าย และถือตัวเองเป็นสำคัญ เล่าตำทะเลาะวิวาทกับอุยเอี๋ยนผู้เป็นมหาขุนพล จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กจึงปลดเล่าตำจากราชการ เล่าตำเขียนหนังสือขอขมาโดยอ้างว่าเพราะตนเมาสุรา และสาบานว่าตนจะหยุดดื่ม เล่าตำได้กลับมาดำรงตำแหน่งเดิมแต่ถูกส่งไปยังเซงโต๋ (成都 "เฉิงตู") นครหลวงของจ๊กก๊ก แต่แล้วเมื่อเล่าตำได้ตำแหน่งคืนมา ก็กลับไปดื่มสุราอีกและอาจมีสภาพจิตใจที่ไม่ดีนัก
การหย่าร้าง การถูกทำร้ายร่างกาย และการร้องเรียน.
ในช่วงขึ้นปีใหม่ของปี ค.ศ. 234 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเล่าเสี้ยน หูชื่อเข้าไปในพระราชวังของจ๊กก๊กที่เซงโต๋เพื่อถวายบังคมต่องอซีผู้เป็นพระพันปีหลวงและเป็นพระมเหสีของเล่าปี่อดีตจักรพรรดิของจ๊กก๊ก งอซีทรงมีรับสั่งให้หูชื่อยังคงพำนักอยู่ในพระราชวัง หูชื่อกลับไปบ้านหลังพำนักในพระราชวังเป็นเวลาหนึ่งเดือน
เนื่องจากหูชื่อมีรูปโฉมงดงาม เล่าตำจึงสงสัยว่าหูชื่อลอบมีความสัมพันธ์ลับกับจักรพรรดิเล่าเสี้ยนในช่วงหนึ่งเดือนที่หูชื่อพำนักในพระราชวัง เล่าตำจึงสั่งทหารของคน 500 ตนให้ทำร้ายหูชื่อโดยการใช้รองเท้าฟาดใส่หน้า จากนั้นจึงหย่ากับหูชื่อและขับไล่ออกจากบ้าน
หูชื่อฟ้องร้องต่อราชสำนักเรื่องพฤติกรรมทารุณของเล่าตำ เป็นผลทำให้เล่าตำถูกจับกุมและถูกขังคุก เจ้าหน้าที่สอบสวนให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า "ทหารไม่ควรช่วยผู้ใดทำร้ายภรรยาของคนผู้นั้น รองเท้าไม่ควรใช้ในการฟาดใส่หน้าผู้ใด" เล่าตำจึงถูกประหารชีวิตต่อหน้าธารกำนัล หลังเรื่องอื้อฉาวอันน่าอับอายและใหญ่โตนี้ ราชสำนักจ๊กก๊กจึงมีคำสั่งห้ามการอนุญาตให้ภรรยาและมารดาของข้าราชการใด ๆ เข้ามาในพระราชวังในช่วงการเฉลิมฉลอง ไม่มีการบันทึกถึงหูชื่ออีกหลังจากนั้น
กวานชื่อ

กวานชื่อ  เรียกด้วยชื่อ กวาน อิ๋นผิง  ในนิทานชาวบ้าน เป็นสตรีสูงศักดิ์ชาวจีนจากรัฐจ๊กก๊กในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและในยุคสามก๊กของจีน เป็นบุตรสาวของกวนอู (關羽 "กวาน ยฺหวี่") ขุนพลคนสำคัญของเล่าปี่ผู้ก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก 
บันทึกทางประวัติศาสตร์.
ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ เมื่อเล่าปี่ขึ้นเป็นอ๋องแห่งฮันต๋ง (漢中王 "ฮั่นจงหวาง") ในปี ค.ศ. 219 ซุนกวนผู้ปกครองง่อก๊กเสนอให้จัดการแต่งงานระหว่างบุตรชายของตนกับกวานชื่อเพื่อแสดงท่าทีการเป็นพันธมิตร แต่กวนอูปฏิเสธข้อเสนอด้วยคำพูดรุนแรงและด่าทอทูตของซุนกวน ทำให้ซุนกวนโกรธมาก ความโกรธของซุนกวนที่ตอบสนองต่อการกระทำของกวนอูทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเล่าปี่และซุนกวนเลวร้ายลง ท้ายที่สุดทัพของซุนกวนเข้ายึดอาณาเขตของเล่าปี่ในมณฑลเกงจิ๋วและจับตัวกวนอูประหารชีวิต นำไปสู่ยุทธการที่อิเหลงที่เล่าปี่ยกทัพบุกง่อก๊กเพื่อแก้แค้นให้กวนอูในเวลาต่อมา
แนวคิดเรื่องการสร้างความเป็นพันธมิตรกับซุนกวนได้รับการสนับสนุนโดยสุมาอี้และเจียวเจ้ซึ่งเห็นโอกาสในระหว่างความขัดแย้งระหว่างเล่าปี่และซุนกวน จึงแนะนำให้โจโฉกระทำตามแนวคิดนี้ นี่เป็นขอบเขตของบันทึกทางประวัติศาสตร์ใน"สามก๊กจี่" หลังจากบันทึกเหล่านี้ ไม่มีการบันทึกเหตุกาณ์หรือรายละเอียดเพิ่มเติมใด ๆ เกี่ยวกับประวัติของกวานชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์ 
ในปี ค.ศ. 264 รัฐวุยก๊กยึดเซงโต๋ (成都 "เฉิงตู") นครหลวงของจ๊กก๊กได้สำเร็จ ถือเป็นการพิชิตรัฐจ๊กก๊ก หลังจากการรบ บังโฮยบุตรชายของบังเต๊กหาทางล้างแค้นให้กับการเสียชีวิตของบิดาที่ถูกสังหารโดยกวนอู ในการล้างแค้นครั้งนี้ บังโฮยได้สังหารกวาดล้างตระกูลกวน (關 "กวาน") ไม่ทราบแน่ชัดว่ากวานชื่อยังมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่เซงโต๋ถูกยึดหรือไม่
รีเฟล็กซ์การไอ

รีเฟล็กซ์การไอ  เกิดขึ้นเมื่อฝุ่นหรืออนุภาคแปลกปลอมอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ กระตุ้นตัวรับสัญญาณให้ไอ (cough receptor) ในทางเดินหายใจซึ่งทำให้ไอ
โดยขับอากาศออกอย่างรวดเร็วและมักกำจัดวัตถุแปลกปลอมออกก่อนจะไปถึงปอด
ปกติจะช่วยกำจัดอนุภาคออกจากหลอดลมและหลอดลมใหญ่/ท่อลม ซึ่งเป็นอวัยวะที่ส่งอากาศไปยังเนื้อเยื่อปอดจากจมูกและปาก
กล่องเสียงและคาริน่า (อยู่ที่ด้านล่างของท่อลม ตรงจุดที่แยกออกเป็นหลอดลม) จะไวเป็นพิเศษ
อนึ่ง ตัวรับสัญญาณให้ไอในเนื้อเยื่อบุผิวของทางเดินหายใจก็ไวต่อสารเคมีด้วย
ปลายหลอดลม (terminal bronchioles) และแม้แต่ถุงลมในปอดก็ไวสารเคมี เช่น ไวต่อแก๊สซัลเฟอร์ไดออกไซด์หรือแก๊สคลอรีน
สรีรวิทยาของการไอ.
ตัวรับสัญญาณให้ไอ  หรือตัวรับความระคายเคืองที่ปรับตัวอย่างรวดเร็ว  ส่วนใหญ่จะตั้งอยู่บนผนังด้านหลังของท่อลม กล่องเสียง และที่คาริน่าของท่อลม (carina of trachea) คือจุดที่ท่อลมแยกออกเป็นหลอดลม (bronchi)
ตัวรับจะมีน้อยลงในทางเดินหายใจส่วนปลายและไม่มีเกินจากหลอดลมฝอย 
เมื่อได้การกระตุ้น กระแสประสาทจะเดินผ่านเส้นประสาทกล่องเสียงภายใน (internal laryngeal nerve) ซึ่งเป็นกิ่งของเส้นประสาทกล่องเสียงส่วนบน (superior laryngeal nerve) 
ที่แตกออกมาจากเส้นประสาทเวกัส (vagus nerve, CN X) โดยส่งไปยังเมดัลลา/ก้านสมองส่วนท้าย
เป็นวิถีประสาทนำเข้า (afferent neural pathway)
นี่ต่างกับการกระทำนอกอำนาจจิตใจอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ เช่นการกลืน เพราะยังไม่มีการระบุส่วนสมองซึ่งเป็นศูนย์การไอ (cough center) ที่ชัดเจนในสมอง
กระแสประสาทผ่านวิถีประสาทนำออก (efferent neural pathway) จะเกิดต่อมา 
โดยเปลือกสมองและเมดัลลาจะส่งสัญญาณที่เกี่ยวข้องผ่านเส้นประสาทเวกัสและเส้นประสาทกล่องเสียงส่วนบนไปยังช่องเส้นเสียง (glottis), กล้ามเนื้อระหว่างซี่โครงภายนอก (external intercostals), กะบังลม และกล้ามเนื้อหายใจเข้าออกสำคัญอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ
กลไกการไอมีดังนี้
การกระตุ้นประสาทเวกัสที่กิ่งเส้นประสาทซึ่งส่งไปที่หูก็กระตุ้นให้ไอได้เช่นกัน
นี่เรียกว่า ear-cough reflex หรือ Arnold's nerve reflex (ANR) ซึ่งเกี่ยวข้องกับกิ่งประสาทหูของเส้นประสาทเวกัส (auricular branch of vagus nerve)
เป็นตัวอย่างของความไวเกินของเส้นประสาทเวกัส
ความอ่อนแอของกล้ามเนื้อระบบหายใจ การเจาะคอ หรือความผิดปกติของเส้นเสียง (รวมถึงอาการอัมพาตหรือการเสียความรู้สึก) 
อาจทำให้เคลียร์ทางเดินหายใจไม่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ความผิดปกติ.
รีเฟล็กซ์นี้จะเสียหายในบุคคลที่กล้ามเนื้อหน้าท้องและกล้ามเนื้อระบบหายใจอ่อนแอ
ซึ่งเกิดจากโรคที่ทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแอหรือเป็นอัมพาต จากการไม่เคลื่อนไหวเป็นเวลานาน หรือจากการผ่าตัดที่เกี่ยวข้องกับกล้ามเนื้อเหล่านี้
การนอนเตียงจะขัดการขยายตัวของทรวงอก จำกัดปริมาณอากาศที่หายใจเข้าปอดเพื่อเตรียมตัวไอ จึงทำให้ไออย่างอ่อนแรงและไม่มีประสิทธิภาพ
รีเฟล็กซ์นี้อาจเสียหายจากการบาดเจ็บที่กิ่งในของเส้นประสาทกล่องเสียงส่วนบน (internal branch of the superior laryngeal nerve) ซึ่งสื่อประสาทนำเข้าของวงรีเฟล็กซ์ (reflex arc)
เส้นประสาทนี้มักได้รับบาดเจ็บจากการกลืนสิ่งแปลกปลอม เช่น กระดูกไก่ ทำให้ติดอยู่ในโพรงกล่องเสียง (ที่คอหอย) หรือจากการ#เปลี่ยนทาง เอาสิ่งแปลกปลอมนั้นออก
การทดสอบ.
รีเฟล็กซ์การไอสามารถตรวจสอบได้โดยสูดยาพ่นที่มีแคปไซซินความเข้มข้น 200 ไมโครโมล/ลิตร
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ศาลเจ้ากวนอูกัวลาลัมเปอร์

ศาลเจ้ากวนอูกัวลาลัมเปอร์ หรือ ศาลเจ้ากวานตี้กัวลาลัมเปอร์  เป็นศาลเจ้าลัทธิเต๋าในประเทศมาเลเซียที่ตั้งบนถนน Jalan Tun H S Lee ในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1887 หรือ ค.ศ. 1888 เป็นหนึ่งในศาลเจ้าที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศมาเลเซีย
ประวัติ.
ศาลเจ้ากวนอูกัวลาลัมเปอร์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1887 โดบ สมาคมกว๋องสิวแห่งกัวลาลัมเปอร์ (吉隆坡广肇会馆)
ในช่วงปีแรก ๆ ของการก่อตั้ง ศาลเจ้ากวนอูกัวลาลัมเปอร์ใช้ในการจัดการกิจการของคนเชื้อสายจีน
ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจว

ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจว หรือ ศาลเจ้ากวานตี้ไฮ่โจว  เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ในเมืองเซี่ยโจว (解州; การออกเสียงในท้องถิ่น: ไฮ่โจว) เขตเหยียนหู นครยฺวิ่นเฉิง มณฑลชานซี ได้รับการยกย่องเป็น "มหาบรรพบุรุษของศาลเจ้าที่สร้างอุทิศให้กวนอู" (关庙之祖) ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นศาลเจ้านักรบและอาคารลัทธิเต๋าในแบบวังที่ยังเหลือหลงอยู่ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน
ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวเป็นศาลเจ้ากวนอู (关帝庙) ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน มีพื้นที่ทั้งหมด 220,000 ตารางเมตร และมีห้องมากกว่า 200 ห้อง 
ประวัติ.
ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวถูกสร้างขึ้นในศักราชไคหฺวาง (开皇) ปีที่ 9 (ค.ศ. 589) ในยุคราชวงศ์สุย จากนั้นได้รับการขยายและสร้างใหม่ในยุคราชวงศ์ซ่งและราชวงศ์หมิง 
ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวถูกไฟไหม้ในศักราชคังซี (康熙) ปีที่ 41 ในยุคราชวงศ์ชิง และได้รับการบูรณะหลงจากผ่านไปกว่าสิบปี
การอนุรักษ์.
ในปี ค.ศ. 1957 ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวได้รับการกำหนดโดยคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนประจำมณฑลชานซีให้เป็นโบราณสถานสำคัญทางวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองระดับมณฑลในมณฑลชานซีชุดแรก
ในปี ค.ศ. 1988 ศาลเจ้ากวนอูไฮ่โจวได้รับการระบุในรายชื่อของสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับการคุ้มครองในระดับชาติในประเทศจีน
การทรงเลี้ยงมหาชน

ในศาสนาคริสต์ การทรงเลี้ยงมหาชน  ประกอบด้วยการอัศจรรย์ของพระเยซู 2 ครั้งแยกกันที่กล่าวถึงในพระวรสาร ซึ่งพระเยซูทรงนำอาหารที่มีเพียงเล็กน้อยมาเลี้ยงผู้ติดตามหลายพันคนที่มารวมตัวกันเพื่อดูพระองค์รักษาคนป่วย
การอัศจรรย์ครั้งแรก "การทรงเลี้ยงคนห้าพันคน" ด้วยขนมปัง 5 ก้อนกับปลา 2 ตัว เป็นการอัศจรรย์เพียงครั้งเดียวนอกเหนือไปจากการคืนพระชนม์ของพระเยซูที่บันทึกในพระวรสารทั้งสี่เล่ม (มัทธิว 14:13–21; มาระโก 6:31–44; ลูกา 9:12–17; ยอห์น 6:1–14).
การอัศจรรย์ครั้งที่สอง "การทรงเลี้ยงคนสี่พันคน" ด้วยขนมปัง 7 ก้อนกับปลาเล็ก ๆ 2-3 ตัว มีการกล่าวถึงในมัทธิว 15:32–39 และมาระโก 8:1–9 และไม่มีในยอห์นและลูกา
ปลาไม้

ปลาไม้ หรือ มู่-ยฺหวี  เป็นเครื่องกระทบไม้ชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดจากประเทศจีน ใช้ในฐานะเครื่องประกอบจังหวะโดยพระภิกษุหรือฆราวาสในศาสนาพุทธนิกายมหายาน ปลาไม้ใช้ในพิธีกรรมทางศาสนาพุทธในประเทศจีน เกาหลี ญี่ปุ่น เวียดนาม และประเทศในทวีปเอเชียอื่น ๆ 
ปลาไม้มักใช้ในพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับการสวดพระสูตร มนต์ หรือปกรณ์อื่น ๆ ในนิกายฉาน ปลาไม้ใช้เพื่อรักษาจังหวะระหว่างการสวดมนต์ ในนิกายสุขาวดี ปลาไม้ใช้ระหว่างการสวดพระนามพระอมิตาภพุทธะ
ปลาไม้มีหลากหลายขนาดและรูปร่าง มีตั้งแต่ขนาด สำหรับใช้โดยฆราวาสหรือใช้ปฏิบัติธรรมประจำวันด้วยตนเอง ไปจนถึงขนาด สำหรับใช้ในวัด ปลาไม้มักวางอยู่ทางด้านซ้ายของแท่นบูชา (ในวัดจีน) ข้าง ๆ กับระฆังหงายซึ่งเป็นเครื่องกระทบโลหะ ปลาไม้มักวางอยู่บนเบาะปักลายขนาดเล็กเพื่อป้องกันเสียงเคาะไม่พึงประสงค์จากการที่ปลาไม้วางอยู่บนพื้นผิวของโต๊ะแข็งหรือพื้นแข็ง รวมถึงป้องกันไม่ให้ปลาไม้เสียหายด้วย
ซัมโบ

ซัมโบ หรือ ซัมโป (; โรมาจิ: "Sanbō หรือ Sanpō") เป็นแท่นที่ใช้พิธีกรรมของศาสนาชินโตเพื่อใช้วางชินเซ็ง (อาหารถวายเทพเจ้า) ในสมัยโบราณยังใช้ในการมอบวัตถุแก่บุคคลสูงศักดิ์ด้วย แท่นแบบเดียวกันนี้ยังใช้ในวัดพุทธ ใช้การบูชารัตนตรัย (พระพุทธ, พระธรรม, พระสงฆ์) ซัมโบในกรณีนี้ บางครั้งเขียนด้วยอักษรคันจิว่า 三宝 และอ่านว่า ซัมโป (Sanpō) ซึ่งมีความหมายถึงรัตนตรัยหรือแก้วสามประการ 
โครงสร้าง.
ซัมโบมักทำจากไม้สนญี่ปุ่นหรือไม้จากพืชชนิดอื่น ๆ มีฐานรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ติดกับถาดที่เรียกว่าโอชิกิ (折敷) สาเหตุที่แท่นนี้ถูกเรียกด้วยคำว่า "ซัมโบ" หรือ "ซัมโป" ที่มีความหมายว่า "สามทาง" เพราะมีช่องที่เรียกว่าคูริกาตะ (眼像) อยู่บนส่วนฐานสามทิศทาง
การห้ามฆ่าสัตว์พร้อมกับลูกของมันในวันเดียวกัน

การห้ามฆ่าสัตว์พร้อมกับลูกของมันในวันเดียวกัน  เป็นธรรมบัญญัติ (มิตซ์วาห์) เชิงสั่งห้ามทำในศาสนายูดาห์ที่ห้ามไม่ให้ฆ่าสัตว์สี่ขาที่เป็นโคเชอร์พร้อมกับลูกของมันในวันเดียวกัน
คัมภีร์ฮีบรู.
ธรรมบัญญัตินี้มีต้นกำเนิดมาจากวรรคในหนังสือเลวีนิติความว่า:
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ไม่ว่าแม่สัตว์นั้นจะเป็นโค หรือแกะก็ดี ห้ามฆ่ามันพร้อมกับลูกของมันในวันเดียวกัน
ธรรมบัญญัตินี้มีความก่อนหน้าที่สั่งว่าลูกโคหรือลูกแกะจะได้รับอนุญาตให้นำมาใช้เป็นเครื่องบูชาได้ในวันที่ 8 หลังจากเกิดมา (22:26) คัมภีร์ฮีบรูใช้คำสามัญในภาษาฮีบรูสำหรับเรียกทั้งวัวตัวผู้และวัวตัวเมีย (ฮีบรู: שור "showr") และคำสามัญในภาษาฮีบรูสำหรับเรียกทั้งแกะตัวผู้และแกะตัวเมีย (ฮีบรู: שה "seh") และใช้รูปคำสรรพนามเพศชายสำหรับเป็นกรรมของกริยาว่า "ฆ่า-มัน" (ฮีบรู: "shachat-u")
ยุคพระวิหารที่สอง.
การตีความในศาสนายูดาห์ที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับธรรมบัญญัตินี้ปรากฏในม้วนหนังสือพระวิหารที่อยู่ในกลุ่มม้วนหนังสือเดดซี:
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />และอย่าฆ่าวัวหรือแกะพร้อมกับลูกของมันในวันเดียวกัน และอย่าตีแม่พร้อมลูกของมัน
การตีความของม้วนหนังสือเดดซีแตกต่างจากการตีความของศาสนายูดาห์รับบีในภายหลังที่ว่าถึงการห้ามฆ่าสัตว์ที่ตั้งครรภ์
ในเซปทัวจินต์ของศาสนายูดาห์เฮลเลนิสต์ ข้อความนี้แปลด้วยคำว่า "moschos" ซึ่งเป็นคำภาษากรีกสามัญสำหรับเรียกทั้งวัวตัวผู้ วัวตัวเมีย และลูกวัว
อามาร์ดี

อามาร์เดียน  โดยมากเรียกเป็น อามาร์ดี (บางครั้งเป็น มาร์ดี ) เป็นชนเผ่าอิหร่านโบราณที่อาศัยอยู่บริเวณภูมิภาคภูเขาริมทะเลแคสเปียนทางเหนือ ซึ่งเป็นที่มาของวัฒนธรรมยุคเหล็กที่มาร์ลิก กล่าวกันว่าพวกเขามีความข้องหรือเป็นเผ่าเดียวกันกับ Dahae และ Sacae นั่นคือ พวกเขาเป็นชาวซิท เฮโรโดตุสกล่าวถึงเผ่าที่มีชื่อคล้ายกันเป็นหนึ่งใน 10 ถึง 15 เผ่าเปอร์เซียในเปอร์ซิส
พวกเขาอาศัยอยู่ในหุบเขาระหว่างซูซิสกับเปอร์ซิส (ปัจจุบันอยู่ในอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้) Nearchus กล่าวถึงมาร์ดีตอนใต้เป็นหนึ่งใน 4 กลุ่มชนภูเขานักล่าแห่งบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ ร่วมกับซูซี, Uxii และ Elymaeans ในบรรดากลุ่มชนร่อนเร่ 4 กลุ่ม มีเพียงอามาร์ดีเท่านั้นที่เป็นอิหร่านในทางภาษาศาสตร์
ศัพทมูลวิทยา.
คำว่า "Mardi" มาจากศัพท์อิหร่านเก่าของคำที่แปลว่า "มนุษย์" ("martiya"; จากอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม "*mr̥tós", "มรรตัย")
Richard N. Frye เชื่อว่าชื่อนครออโมลมีรากจากคำว่า "Amard" ซึ่งปรากฏเป็นคำว่า "Amui" ในภาษาเปอร์เซียกลาง ตามวรรณกรรมประวัติศาสตร์ ออโมลเป็นเมืองหลวงของตาปูเรีย (ปัจจุบันคือมอแซนแดรอน) นับตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นของจักรวรรดิซาเซเนียนเป็นอย่างน้อยจนถึงจักรวรรดิข่านอิลของจักรวรรดิมองโกล
บันทึกประวัติศาสตร์.
สตราโบกล่าวถึงชื่อ "มาร์ดี" หลายครั้ง เขาระบุที่ตั้งของชนกลุ่มนี้ที่ตอนใต้ของทะเลแคสเปียนในบริเวณที่ปัจจุบันคือจังหวัดกีลอนและจังหวัดมแซนแดรอนในอิหร่านตอนเหนือ ในแผนที่นี้ เขากล่าวถึง "Amardos" (และแม่น้ำอามาร์ดอส) ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกภูมิภาคเซฟีดรูดในขณะนั้น
เฮโรโดตุสกล่าวถึงเผ่าที่มีชื่อคล้ายกันเป็นหนึ่งใน 10 ถึง 15 เผ่าเปอร์เซียในเปอร์ซิส พวกเขาอาศัยอยู่ในหุบเขาระหว่างซูซิสกับเปอร์ซิส ซึ่งอยู่ในบริเวณอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้ Nearchus กล่าวถึงมาร์ดีตอนใต้เป็นหนึ่งใน 4 กลุ่มชนภูเขานักล่าแห่งบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ ร่วมกับซูซี, Uxii และ Elymaeans ในบรรดากลุ่มชนร่อนเร่ 4 กลุ่ม มีเพียงอามาร์ดีเท่านั้นที่เป็นอิหร่านในทางภาษาศาสตร์
อ่านเพิ่ม.
วัดทูกั่นเตน

วัดทูกั่นเตน ([tʰoʊʔka̰ɰ̃ θèɪɰ̃]) เป็นหนึ่งในวัดพุทธที่มีชื่อเสียงของเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ทางตะวันตกของประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "พระอุโบสถคานขวาง"
วัดพุทธส่วนใหญ่ใน มเยาะอู้ ได้รับการออกแบบให้เป็น "วัดป้อมปราการ" อเนกประสงค์ แม้ว่าจะเป็น "เตน" (อุโบสถ) แต่ก็เป็นหนึ่งในอาคารที่มีความเป็นทหารมากที่สุดใน มเยาะอู้ โดยสร้างบนพื้นยกสูง มีทางเข้าเพียงทางเดียวและหน้าต่างขนาดเล็ก ดังที่ เอมีล ฟอร์ชแฮมเมอร์ (Emil Forchhammer) นักโบราณคดีที่ได้รับการว่าจ้างจากรัฐบาลอังกฤษเพื่อศึกษามเยาะอู้ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 กล่าวว่าวัดเหล่านี้อาจใช้เป็นที่หลบภัยของชาวพุทธในช่วงสงคราม
วัดที่ประดิษฐานพระพุทธรูปนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1571 โดยพระเจ้ามี่นพะล่อง ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ ห่างจากวัดชิตองไปไม่ไกล ตรงกลางวัดมีโดมเจดีย์ที่มียอดเป็นรูปร่มหรือ "ที่" (ฉัตร) ล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กอีกสี่องค์ตามมุมวัด ที่ฐานด้านหน้าโดมเจดีย์มีหน้าต่างสี่เหลี่ยมที่ออกแบบให้แสงอาทิตย์ยามรุ่งเช้าส่องลงมาที่พระพุทธรูปองค์หลักที่อยู่ในภายในซุ้มโค้ง ทางด้านตะวันตกของวัดมีห้องปฏิบัติธรรมขนาดเล็ก เข้าถึงได้เฉพาะทางเข้าหลักของวัดเท่านั้น
วัดนี้สร้างด้วยอิฐและหิน ด้านในเจดีย์มีห้องสามห้องวนตามเข็มนาฬิกา ภายในวัดมีพระพุทธรูปทั้งหมด 180 องค์ในซุ้ม (179 องค์เล็ก ๆ อยู่ตามทางเดิน และ 1 องค์อยู่ในซุ้มโค้งกลาง) ในแต่ละด้านของซุ้มมีรูปปั้นชายและหญิง ซึ่งว่ากันว่าเป็นตัวแทนของผู้บริจาคที่ทำให้การสร้างแห่งวัดนี้เกิดขึ้นได้
มีการกล่าวว่าวัดแห่งนี้เป็นแรงบันดาลใจในซากปรักหักพังที่พบในแผนที่ Sanhok บนเกมมือถือ PUBG
เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา

เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา (ญี่ปุ่น: 今日はカノジョがいないから, โรมาจิ: Kyou wa Kanojo ga Inai kara) เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวยูริ ที่เขียนและวาดภาพประกอบโดย คิโยโกะ อิวามิ ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอมมิคยูริฮิเมะ ของอิจิจินชะ ตั้งแต่เดือน มิถุนายน พ.ศ. 2564 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
เรื่องย่อ.
ยูนิและนานาเสะกำลังคบหากันอย่างลับ ๆ ในขณะที่ยูนิเข้าใจว่าแฟนสาวของเธอติดชมรมวอลเลย์บอล เธอก็ยังคงเหงาและใช้เวลาไปกับการรอนานาเสะหลังเลิกเรียน เพื่อฆ่าเวลา ยูนิจึงโพสต์เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขา และเวลาทั้งหมดที่เธอมีเหลือในบัญชีโซเชียลมีเดียที่เป็นความลับของเธอ อย่างไรก็ตามเมื่อเพื่อนร่วมชั้นของเธอ ฟูโกะ ค้นพบเรื่องนี้ ยูนิก็พบว่าตัวเองถูกดึงดูดเข้าไปในความสัมพันธ์ลับ ๆ อีกครั้ง
การตีพิมพ์.
เขียนและวาดภาพประกอบโดย คิโยโกะ อิวามิ "เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา" เริ่มตีพิมพ์ในญี่ปุ่นในนิตยสาร"คอมมิคยูริฮิเมะ" ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2564 โดยได้มีการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 5 ณ วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2565
ในภาษาอังกฤษมังงะมีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ Seven Seas Entertainment วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ
!width=4%|#
!width=24%|วันที่ออกจำหน่ายต้นฉบับ
!width=24%|ISBN ต้นฉบับ
!width=24%|วันที่ออกจำหน่ายภาษาอังกฤษ
!width=24%|ISBN ภาษาอังกฤษ
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol1" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">1</th></td><td> 18 ธันวาคม พ.ศ. 2564</td><td></td><td>23 สิงหาคม พ.ศ. 2565</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol2" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">2</th></td><td> 18 สิงหาคม พ.ศ. 2565</td><td></td><td>22 มิถุนายน พ.ศ. 2566</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol3" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">3</th></td><td> 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566</td><td></td><td>16 ตุลาคม พ.ศ. 2566</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol4" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">4</th></td><td> 18 ตุลาคม พ.ศ. 2566</td><td></td><td>17 กันยายน พ.ศ. 2567</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol5" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">5</th></td><td> 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2567</td><td></td><td>เมษายน พ.ศ. 2568</td><td>—</td></tr>
</table>
การตอบรับ.
"เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะถัดไป ประจำปี 2024 ในประเภทมังงะฉบับพิมพ์ และได้รับรางวัล Global Special Prize ในกลุ่มผู้โหวตที่พูดภาษาอังกฤษ
วาตารุ ทาเกชิตะ

วาตารุ ทาเกชิตะ (3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 – 17 กันยายน ค.ศ. 2021) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการบูรณะและนักการเมืองชาวญี่ปุ่นที่เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และสมาชิกพรรคเสรีประชาธิปไตย เขามาจากคาเกยะ จังหวัดชิมาเนะ และจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคโอ เขาได้รับเลือกตั้งแรกใน ค.ศ. 2000 พี่ชายของเขาคืออดีตนายกรัฐมนตรี โนโบรุ ทาเกชิตะ
ก่อนเข้าเล่นการเมืองใน ค.ศ. 2000 ทาเกชิตะเคยเป็นนักข่าวของช่อง NHK จากนั้นจึงเริ่มทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับโนโบรุใน ค.ศ. 1985
เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายเฮเซเค็นกีวไกใน ค.ศ. 2018 จนกระทั่งเสียชีวิตใน 3 ปีต่อมา โดยสนับสนุนโยชิฮิเดะ ซูงะในการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคเสรีประชาธิปไตยเมื่อ ค.ศ. 2020
ทาเกชิตะมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กรแก้ไขปรับปรุงอย่างเปิดเผยนามว่านิปปงไคงิ และยืนหยัดต่อต้านกลุ่มรักร่วมเพศ
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 ทาเกชิตะประกาศว่าตนจะเกษียณจากการเมืองในการเลือกตั้งครั้งหน้าเนื่องด้วยปัญหาสุขภาพ โดยได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งหลอดอาหารใน ค.ศ. 2019 เขาเสียชีวิตในสำนักงานเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2021
ตำบลชอนสารเดช

ชอนสารเดช เป็นตำบลในอำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี เดิมมีพื้นที่กว่า 511 ตารางกิโลเมตร ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งอำเภอหนองม่วง และตำบลหนองแขม ของอำเภอโคกสำโรง
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลชอนสารเดช มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ชอนสารเดช เดิมเป็นพื้นที่ทุ่งกว้างในเขตตำบลโคกสำโรง อำเภอโคกสำโรง ปี พ.ศ. 2468 ทางมณฑลอยุธยา ได้ประกาศแบ่งพื้นที่ตำบลโคกสำโรงออกเป็น 3 ตำบล คือ ตำบลโคกสำโรง ตำบลชอนสารเดช และตำบลห้วยโป่ง ต่อมาปี พ.ศ. 2498 หมู่บ้านหนองม่วง ที่ตั้งอยู่ริมถนนพหลโยธินของเขตตำบลชอนสารเดช เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลชอนสารเดช
เมื่อพื้นที่ตำบลชอนสารเดชกว้างขวางยากต่อการดูแล ทางจังหวัดลพบุรีจึงแยกพื้นที่ตำบลชอนสารเดชออกเป็น 5 ตำบล โดย พ.ศ. 2511 แยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลบ่อทอง ก่อนที่ตำบลบ่อทองจะแยกพื้นที่เป็น ตำบลดงดินแดง ต่อมาปีพ.ศ. 2514 แยกพื้นที่ 4 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช รวมกับ 4 หมู่บ้านของตำบลมหาโพธิ ไปตั้งเป็น ตำบลชอนสมบูรณ์ ปี พ.ศ. 2516 ได้แยกอีก 5 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลหนองม่วง และ พ.ศ. 2518 แยกพื้นที่ 6 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลยางโทน
จังหวัดลพบุรีได้ยื่นเปลี่ยนชื่อสุขาภิบาลชอนสารเดช เป็น สุขาภิบาลหนองม่วง เนื่องจากพื้นที่สุขาภิบาลเข้าไปอยู่ในเขตตำบลหนองม่วงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516 และ พ.ศ. 2527 ทางจังหวัดลพบุรีแยกพื้นที่ตำบลชอนสารเดชเป็นครั้งที่ 6 โดยแยกหมู่ 1, 6–9, 11–13, 16–18 ของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลหนองแขม ต่อมาทางราชการประกาศแยกพื้นที่ตำบลชอนสารเดช ของอำเภอโคกสำโรง ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ อำเภอหนองม่วง จนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลชอนสารเดชแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลชอนสารเดชเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลชอนสารเดช ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลชอนสารเดชมี 11 หมู่บ้าน พื้นที่ 59.35 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,011 คน และ 1,335 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลชอนสารเดชอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลชอนสารเดช
คาเกยะ

คาเกยะ  เป็นเมืองในอำเภออีชิ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น
ณ ค.ศ. 2003 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 3,783 คนและมีความหนาแน่นที่ 34.55 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่ทั้งหมด 
เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 คาเกยะกับเมืองไดโต, คาโมะ และคิซูกิ (ทั้งหมดอยู่ในอำเภอโอฮาระ) เมืองมิโตยะกับหมู่บ้านโยชิดะ (ทั้งสองแห่งอยู่ในอำเภออีชิ) ถูกผนวกเข้ากับนครอุนนัง
การประชุมใหญ่เพื่อวิจารณ์และกล่าวโทษ

การประณามต่อหน้าสาธารณะ หรือ การประชุมใหญ่สำหรับวิจารณ์และกล่าวโทษ  หรือที่นิยมแปลเป็น การประชุมดูความดิ้นรน (หรือ struggle meetings) หรือ ขบวนประณาม  เป็นการแสดงความรุนแรงต่อหน้าสาธารณชนในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยเหมา เจ๋อตง ที่ซึ่งคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็น "ศัตรูทางชนชั้น" จะถูกนำมาถูกทำให้อับอายต่อหน้าสาธารณะ, กล่าวหา, ทุบตี และทรมาณร่างกาย บางครั้งจนถึงแก่ชีวิต และหลายครั้งโดยคนที่เคยใกล้ชิด การประจานต่อหน้าสาธารณะเป็นการรณรงค์ใหญ่ที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุด ตั้งแต่ก่อนและหลังการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน และเกิดขึ้นบ่อยที่สุดในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (1966–1976) ซึ่งถูกนำมาใช้ปลูกฝังจิตวิญญาณแห่งการรณรงค์ให้ฝูงชนส่งเสริมการปฏิรูปความคิดเหมา
การประชุมเช่นนี้มักทำตามที่ทำงาน ห้องเรียน หอประชุม ที่ซึ่ง "นักเรียนต่อต้านครูอาจารย์ มิตรสหายและคนรักถูกกดดันให้ทรยศกันและกัน เด็ก ๆ ถูกชักจูงให้เปิดโปงพ่อแม่ของตนเอง" นำไปสู่การล่มสลายของความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความเชื่อถือกันในสังคม
การประณามและประจาน "ศัตรูทางชนชั้น" มักนิยมทำตามจัตุรัสสาธารณะ เต็มไปด้วยฝูงชนที่เข้ามายืนชม เหยื่อจะถูกจับนั่งคุกเข่า ยกมือขึ้นชูกำปั้น และตะโกนข้อกล่าวหาที่ตนได้รับ วิธีเฉพาะที่ใช้ตามการประชุมเหล่านี้ อาจรวมถึงการจับกล้อนผม , หมวกคนโง่, "จับหย่อนลงจากที่สูงบนเชือก"  และการโจมตีทั้งด้วยถ้อยคำหรือด้วยกำลัง
อิปเป คาเนโกะ

อิปเป คาเนโกะ (12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 – 28 มีนาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่น เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1978 ถึง 1979
อาชีพ.
คาเนโกเป็นสมาชิกพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) และเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายอิเกดะที่นำโดยฮายาโตะ อิเกดะ คาเนโกะดคยเป็นประธานสภาวิจัยระบบภาษีของพรรคแอลดีพี เขาหาเสียงชิงที่นั่งสภานิติบัญญัติแห่งชาติในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1960 ในฐานะสมาชิกฝ่ายอิเกดะ
เขาทำงานเป็นข้าราชการที่กระทรวงการคลังและมีประสบการณ์ด้านนโยบายภาษี เขาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าสำนักงานภาษีโอซากะจนถึง ค.ศ. 1978
เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในคณะรัฐมนตรีของมาซาโยชิ โอฮิระในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1978 แทนที่ทัตสึโอะ มูรายามะ คาเนโกะดำรงตำแหน่งจนถึงวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 ในช่วงนี้เขาเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายที่นำโดยมาซาโยชิ โอฮิระในแอลดีพี จากนั้นคาเนโกะจึงดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (EPA) ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980
ชีวิตส่วนตัว.
คาซูโยชิ คาเนโกะ บุตรคนโตของคาเนโกะ ก็เป็นนักการเมืองด้วย และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายตำแหน่ง รวมถึงรัฐมนตรีคมนาคม
ยาตาระ

ยาตาระ (; โรมาจิ: "yatara") เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดนางาโนะ เป็นอาหารที่ทำโดยการสับผัก หรือ สึเกโมโนะ อย่างละเอียด แล้วผสมให้เข้ากัน และยังเปรียบได้กับฟุริกาเกะสำหรับผักฤดูร้อนด้วย
นอกจากในเมืองนากาโนะ และ เมืองอียามะ แล้ว ยังแพร่หลายไปถึงในเมืองอีซึนะ และ เมืองชินาโนะ ด้วย
เท็นดง

เท็นดง (; โรมาจิ: "tendon") เป็นดมบุริที่มีเท็มปุระวางอยู่บนข้าวสวย เป็นคำย่อมาจาก เท็มปุระดง (天ぷら丼) แต่ปัจจุบันส่วนใหญ่เรียกเป็นเท็นดงกันหมด ถ้าทำเป็นจูบาโกะใส่อุปกรณ์บนโต๊ะอาหารเรียกว่า เท็นจู (; โรมาจิ: "tenjū")
ภาพรวม.
เท็นดงพบได้ทั่วไปในร้านอาหารที่ให้บริการ อาหารญี่ปุ่น รวมถึงร้านเท็มปุระโดยเฉพาะ ร้านโซบะ ร้านอาหารญี่ปุ่น และ ร้านเบ็นโต นอกจากนี้ยังมีร้านขายเท็นดงโดยเฉพาะด้วย
ต้นกำเนิดของเท็นดงนั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัด มีทฤษฎีหนึ่งบอกว่าเท็นดงถือกำเนิดในปลาย ยุคเอโดะ และอีกทฤษฎีหนึ่งบอกว่ามีต้นกำเนิดมาจากแผงขายโซบะซึ่งเป็นจุดกำเนิดของร้านฮาชิเซ็ง ในชิมบาชิ ของโตเกียว (ก่อตั้งในปี 1831)
เท็นดงถือเป็นอาหารจานด่วนแบบญี่ปุ่นที่ได้รับความนิยมในหมู่คนทั่วไปในโตเกียวมาเป็นเวลานาน
เขตเศรษฐกิจจำเพาะของไทย

ประเทศไทยมีเขตเศรษฐกิจจำเพาะที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 64 ของโลก โดยมีพื้นที่ ทางไทยอ้างเขตเศรษฐกิจจำเพาะในพื้นที่ห่างจากชายฝั่่ง โดยมีชายฝั่งยาวที่ติดกับทะเลอันดามันและช่องแคบมะละกาทางตะวันตก และอ่าวไทยทางตะวันออก แม้ว่าเขตเศรษฐกิจจำเพาะทั้งหมดถูกจำกัดด้วยเขตแดนทางทะเลกับประเทศเพื่อนบ้าน
พื้นที่ทะเลทางตะวันตกของไทยทอดยาวตั้งแต่ชายฝั่งตะวันตกในภาคใต้ของประเทศไทยที่ทะเลอันดามันและช่องแคบมะละกา โดยแบ่งเขตแดนทางทะเลที่กำหนดตามสนธิสัญญาร่วมกันกับประเทศพม่า หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ของอินเดีย อินโดนีเซีย และมาเลเซีย
ข้อพิพาท.
ประเทศไทยยังไม่ได้ทำข้อตกลงกับกัมพูชาและเวียดนามที่มีอาณาเขตทางทะเลอยู่ในอ่าวไทย ทำให้เกิดความขัดแย้ง ประเทศไทยก็ยังไม่ได้จัดทำสนธิสัญญากับมาเลเซียเกี่ยวกับน่านน้ำอ่าว อย่างไรก็ตาม มีการจัดตั้งพื้นที่พัฒนาร่วมไทย-มาเลเซีย เพื่อให้ทั้งสองประเทศสามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรในพื้นที่อ้างสิทธิ์ทับซ้อนกันได้ร่วมกัน
เท็นตามาดง

เท็นตามาดง (; โรมาจิ: "tentamadon") หรือ เท็นโตจิดง (; โรมาจิ: "tentojidon") เป็นดมบุริประเภทหนึ่งที่มีเท็มปุระราดด้วยไข่ไก่บนข้าวสวย
ภาพรวม.
เป็นเท็มปุระราดไข่ที่ตีแล้ว เช่นเดียวกับใน คัตสึดง หรือ โอยาโกดง เท็มปุระที่ใช้อาจมีหลายประเภท เช่น กุ้ง และ คาคิอาเงะ เมื่อใช้คาคิอาเกะ บางครั้งอาจเรียกว่า "คากิอาเงตามาโงโตจิดง" (かき揚げ玉子とじ丼) หรือแค่ "คากิตามาดง" (かき玉丼)
ถ้าใช้เท็งกาซุอาจอีกอย่างว่า "ทานุกิดง" (たぬき丼) และถ้าใช้ อาบุราอาเงะ อาจเรียกว่า "คินุงาสะดง" (衣笠丼)
ที่ร้านยามาดะอุดง เท็นตามาดงที่ใช้คากิอาเงะใช้ชื่อว่า "คากิอาเงดง" (かき揚げ丼)
เฉา ม่าย

เฉา ม่าย (เสียชีวิตในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 358) เป็นบุคคลที่สองที่ถือครองฐานันดรศักดิ์ตันลิวอ๋องในสมัยราชวงศ์จิ้น เฉา ม่ายเป็นลูกของเหลนของโจโฉ ขุนศึกและผู้สำเร็จราชการเมื่อปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในประวัติศาสตร์จีน ตามบันทึกใน"จิ้นชู"ระบุว่าเฉา ม่ายได้รับฐานันดรศักดิ์ตันลิวอ๋องในฤดูหนาว ค.ศ. 326 เมื่อรัชสมัยจักรพรรดิจิ้นเฉิง ผู้ถือครองฐานันดรศักดิ์ตันลิวอ๋องคนแรกคือโจฮวน (246-302) จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กที่ได้รับฐานันดรศักดิ์หลังถูกสุมาเอี๋ยน จักรพรรดิจิ้นอู่ตี้ ถอดถอน ผู้สืบทอดต่อจากโจฮวนไม่ได้รับการบันทึก ทำให้เฉา ม่ายเป็นบุคคลที่สองที่มีฐานันดรศักดิ์นี้ในช่วงราชวงศ์จิ้น และเป็นบุคคลแรกที่มีฐานันดรศักดิ์นี้ในราชวงศืจิ้นตะวันออก
เฉา ม่ายเสียชีวิตในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 358 ในรัชสมัยจักรพรรดิจิ้นมู่ และเฉา ฮุย บุตรชายของเขา ถือครองฐานันดรศักดิ์ต่อในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 363 ในรัชสมัยจักรพรรดิจิ้นอาย
คาเกอาอุ สึกิชิ

คาเกอาอุ สึกิชิ  เป็นมังงะชุดที่เขียนและวาดภาพโดยเซ ฟูกูอิ โดยจัดทำเป็นซีรีส์ในนิตยสารมังงะ"โชเน็ง" "Weekly Shōnen Sunday" ของโชงากูกังในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 2022 โดยแต่ละตอนบรรจุลงในหนังสือ"ทังโกบง" 6 เล่ม
การตีพิมพ์.
มังงะคาเกอาอุ สึกิชิเขียนและวาดภาพโดยเซ ฟูกูอิ โดยทำเป็นซีรีส์ในนิตยสารมังงะ"โชเน็ง" "Weekly Shōnen Sunday" ของโชงากูกังตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ถึงวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ทางโชงากูกังรวบรวมตอนต่าง ๆ ในหนังสือ"ทังโกบง" 6 เล่มวางจำหน่ายในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2021 ถึง 18 สิงหาคม ค.ศ. 2022
ฉบับ.
!width=4%|#
!width=48%|วันที่ออกจำหน่ายญี่ปุ่น
!width=48%|ISBN ญี่ปุ่น
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol1" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">1</th></td><td> 18 สิงหาคม 2021</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol2" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">2</th></td><td> 18 พฤศจิกายน 2021</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol3" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">3</th></td><td> 18 มกราคม 2022</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol4" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">4</th></td><td> 18 เมษายน 2022</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol5" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">5</th></td><td> 17 มิถุนายน 2022</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol6" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">6</th></td><td> 18 สิงหาคม ค.ศ. 2022</td><td></td></tr>
</table>
คำตอบรับ.
มังงะชุดนี้ติดอันดับที่ 5 ในหนังสือการ์ตูนแนะนำของ Publisher Comics ประจำปี 2022
มากัมปาปันติงกี

มากัมปาปันติงกี  เป็นกลุ่มสุสานเชิงประวัติศาสตร์ที่บารุซ อำเภอตาปานูลีกลาง ประเทศอินโดนีเซีย โดยมีสุสานเก่า 7 แห่งที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือ 8 ที่อยู่บนยอดเนินเขา
ประวัติ.
หนึ่งในผู้ที่ได้รับการฝังศพแรก ๆ คือมะฮ์มูด อิบน์ อับดุรเราะห์มาน (เสียชีวิต ค.ศ. 664) หลานชายของมุอาษ อิบน์ ญะบัลที่ทำหน้าที่เป็นครูสอนศาสนาจากเยเมนและเผยแผ่อิสลามที่บารุซ เขายังเป็นที่รู้จักในนาม ชัยค์ มะฮ์มุด  สุสานของเขามีความยาวอย่างน้อย 8 เมตร 
ใน ค.ศ. 1990 รัฐบาบบารุซได้ประกาศให้กลุ่มสุสานมะกัมปาปันติงกีเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงศาสนาอย่างเป็นทางการ ทั้งคนท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวยังคงแวะมาเยี่ยมเยียนมาจนถึงปัจจุบัน