pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เวิง ถงเหอ

เวิง ถงเหอ (1830–1904) สมัญญาว่า ชู ผิง (叔平) เป็นบัณฑิตขงจื้อและยังเป็นราชครูในสมัยราชวงศ์ชิง เขาได้เป็นจอหงวนในการสอบขุนนางเมื่อปี ค.ศ. 1856 และภายหลังได้เป็นสมาชิกคนหนึ่งของฮั่นหลินย่วน (翰林院) สถาบันการศึกษาอันทรงเกียรติ
บิดาของเวิง ถงเหอ เป็นข้าราชการที่ถูกกลั่นแกล้งโดยกลุ่มผู้มีอิทธิพลในราชสำนักซึ่งนำโดยซู่ ชุ่น (肃顺) (1816– 1861) อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1861 เกิดกบฏขึ้นและนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงสถานะของซู่ ชุ่นและฝ่ายของเขา รัฐบาลใหม่ซี่งนำโดยเจ้าชายกง หรือกงชินหวังยี่ซิน (奕訢, 恭親王) พระนางซูอันไทเฮา (慈安皇太后) และพระนางซูสีไทเฮา (慈禧太后) ได้แต่งตั้งให้บิดาของเวิง ถงเหอ กลับมารับตำแหน่งสูงในราชการต่อไป และเสียชีวิตลงในปีต่อมา (ค.ศ. 1862)
ปี ค.ศ. 1865 เวิง ถงเหอ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อ (同治) ร่วมกับราชครูอีกคน คือ หวัว เหริน (Wo Ren) ในปี ค.ศ. 1873 จักรพรรดิถงจื้อได้ขึ้นครองราชย์แต่กลับสิ้นพระชนม์ในสองปีต่อมา มีบันทึกของราชครูเวิง ถงเหอ ไว้ว่า สมเด็จพระจักรพรรดิไม่ทรงสามารถอ่านหนังสือได้จบประโยคแม้จะมีพระชนมพรรษาสิบหกพรรษาแล้วก็ตาม ทำให้พระนางซูสีไทเฮาทรงพระปริวิตกเกี่ยวกับความหย่อนพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระจักรพรรดิอย่างยิ่ง
เห็นได้ชัดว่าเวิง ถงเหอ ได้รับการปกป้องจากการถูกโจมตีในเรื่องความล้มเหลวของการถวายการศึกษาแก่จักรพรรดิถงจื้อ เพราะเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิกวังซวี่ (光绪) ผู้สืบทอดต่แหน่งต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อ ในเวลาต่อมาขณะมีพระชนม์ได้ห้าพรรษา ในฐานะราชครูของจักรพรรดิกวังซวี่ เขาได้เน้นการสอนให้องค์จักรพรรดิน้อยมีความเคารพและกตัญญูต่อพระนางซูสีไทเฮาอย่างมาก ทำให้องค์จักรพรรดิน้อยทั้งเคารพและหวาดกลัวพระนางไปพร้อมกัน
พร้อม ๆ กับการเป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิ เวิง ถงเหอ ได้สั่งสมอำนาจทางการเมืองด้วยโดยการรับตำแหน่งสำคัญ ๆ หลายตำแหน่งในการบริหารงานของราชวงศ์ชิง อาทิ ตำแหน่งรองประธานกรรมการสรรพากร และต่อมาได้เป็นประธานด้วย (President of the Board of Revenue) หัวหน้าฝ่ายตรวจการ (Director of the Censorate) และเป็นประธานกรรมการการลงโทษ (President of the Board of Punishment) นอกจากนั้น ในระหว่างปี ค.ศ. 1882–84 เขายังได้ทำหน้าที่ในกรมความลับทหาร (Grand Council) และยังมีส่วนตัดสินใจเข้าร่วมสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (First Sino-Japanese War)
เวิง ถงเหอ ยังเป็นที่รู้จักในฐานะผู้อุปการะคัง โหย่วเหวย์ (康有為) นักคิด นักเขียน และนักปฏิรูปคนสำคัญชาวจีนในช่วงปลายราชวงศ์ชิง ผู้เผยแพร่แนวความคิดเรื่องการปฏิรูปการปกครองในสมัยนั้น แต่มาในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1898 เวิง ถงเหอ ก็เริ่มปลีกตัวออกห่าง และเนื่องจากความสัมพันธ์นี้ ได้มีการกล่าวว่าพระนางซูสีไทเฮาจึงปลดเวิง ถงเหอ ออกจากราชสำนัก แต่ในความจริงแล้วเป็นองค์สมเด็จพระจักรพรรดิเองที่สั่งปลดเขาออกจากตำแหน่งในเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 1898 เนื่องจากการที่เขาได้โต้เถียงกับพระองค์อย่างรุนแรง
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997  จัดขึ้นที่เมืองบาเกียว, ประเทศฟิลิปปินส์ ระหว่างวันที่ 5–10 เมษายน ค.ศ. 1997
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1999

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997 จัดขึ้นที่ เมืองเจียอี้, ประเทศไต้หวัน 20–25 เมษายน 1999
การแบ่งกลุ่ม.
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 1997
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001 จัดขึ้นที่ เมืองอิสฟาฮาน, ประเทศอิหร่าน 1–8 เมษายน 2001
การแบ่งกลุ่ม.
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
บอนเต่า

บอนเต่า ชื่อวิทยาศาสตร์: "Hapaline benthamiana" อยู่ในวงศ์ Araceae เป็นไม้ล้มลุก ใบเดี่ยว รูปรี ปลายใบแหลม ดอกออกเป็นช่อสีขาว ช่อดอกและยอดอ่อนใช้ทำอาหาร
เห็ดขิง

เห็ดขิง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lactarius piperatus") อยู่ในวงศ์ Russulaceae เป็นเห็ดดอกเดี่ยว ทรงกระทะคว่ำ โตเต็มที่ด้านบนของหมวกเห็ดจะแผ่แบน บุ๋มตรงกลาง ริมขอบโค้งเล็กน้อย หมวกเห็ดสีขาวเรียบมันเป็นเงา ถ้าตัดจะมีน้ำยางสีขาวไหลออกมา แผลจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเล็กน้อย ก้านทรงกระบอกสีขาวนวล กลวงตรงกลาง สปอร์ทรงรียาว เป็นเห็ดที่รับประทานได้
การศึกษาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน

การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน  เป็นคำที่ใช้ในการอธิบายการจัดการเรียนการสอนที่เกี่ยวข้องกับความยั่งยืน การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นคำที่ใช้กันโดยทั่วไปในระดับนานาชาติและสหประชาชาติ Agenda 21 เป็นเอกสารในระดับนานาชาติเอกสารแรกที่เน้นให้เห็นว่าการศึกษาเป็นเครื่องมือที่สำคัญเพื่อบรรลุการพัฒนาที่ยั่งยิน
ขนนกกับดอกไม้

ขนนกกับดอกไม้ เป็นอัลบั้มพิเศษของธงไชย แมคอินไตย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 เป็นอัลบั้มที่มีการเอานำเพลงไทยที่โด่งดัง 5 เพลง มาขับร้องโดยมี ใหม่ เจริญปุระ, คริสติน่า อากีล่าร์, มาช่า วัฒนพานิช, ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ และเสาวลักษณ์ ลีละบุตร มาร่วมขับร้องด้วย จัดทำขึ้นจำนวน 12 เพลง ต่อมาอัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จ มียอดจำหน่าย 1 ล้านตลับ จึงทำให้มีการจัดคอนเสิร์ตขนนกกับดอกไม้ครั้งแรก ในชื่อตอน ปาร์ตี้ ขนนกกับดอกไม้ ในปี พ.ศ. 2538 ที่ อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก ศูนย์กีฬาหัวหมาก การกีฬาแห่งประเทศไทย ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร
อยากบอกรัก (เพลงธงไชย แมคอินไตย์)

อยากบอกรัก เป็นเพลงซิงเกิลของ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ ในปี พ.ศ. 2554 จากอัลบั้ม "อาสาสนุก" ผลิตออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2553 ประพันธ์คำร้องโดย กสิ นิพัฒน์ศิริผล แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย จักรกฤษณ์ มัชนาโส 
การตอบรับ.
เพลง อยากบอกรัก ได้อันดับสูงสุด 9 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
ลิงซ์ยูเรเชีย

ลิงซ์ยูเรเชีย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lynx lynx") แมวป่าชนิดหนึ่ง จำพวกลิงซ์ จัดอยู่ในวงศ์เสือและสิงโต (Felidae) พบได้แพร่หลายจากยุโรปเหนือ กลาง และตะวันออกถึงเอเชียกลางและไซบีเรีย ที่ราบสูงทิเบต และหิมาลัย อาศัยอยู่ในบริเวณป่าเขตอบอุ่นและไทกาสูงถึง แม้ว่าจะพบได้แพร่หลาย ลิงซ์ยูเรเชียตกอยู่ในความเสี่ยงต่อการทำลายถิ่นฐานธรรมชาติและการแตกเป็นหย่อม การบุกรุกเข้าไปล่าสัตว์ และการลดลงของเหยื่อ
การจำแนก.
"Felis lynx" เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ที่ใช้งานใน ค.ศ. 1758 โดยคาร์ล ลินเนียสในผลงาน "Systema Naturae" ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 มีการเสนอชนิดย่อยของลิงซ์ยูเรเชียไว้ ดังนี้:
รายการข้างล่างนี้ก็มีการเสนอ แต่ไม่ถือเป็นการจำแนกที่ได้รับการรับรอง:
ลักษณะ.
ลิงซ์ยูเรเชีย นับเป็นลิงซ์ชนิดที่ใหญ่ที่สุด และพบได้กว้างขวาง แพร่กระจายพันธุ์ที่สุด ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย ขนาดเมื่อโตเต็มที่ตัวผู้อาจมีความสูงจากปลายเท้าจรดหัวไหล่ 50 เซนติเมตร และมีน้ำหนักได้ถึง 17 กิโลกรัม มีรายงานว่าตัวที่มีนำหนักมากที่สุดอยู่ที่ไซบีเรีย ซึ่งหนักถึง 38 กิโลกรัม หรือบางรายงานกล่าวว่าหนักถึง 45 กิโลกรัม
ลิงซ์ยูเรเชีย มีจุดเด่น คือ ขนปลายหูสีดำที่เป็นติ่งแหลมชี้ขึ้นด้านบน ใช้สำหรับประสิทธิภาพในการรับฟังเสียง ทำให้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของเหยื่อที่อยู่ใต้ดินไกลถึง 50 เมตร หางสั้น และมีข้อเท้าและอุ้งเท้าที่แข็งแกร่ง ทรงพลัง และจะประกาศอาณาเขตของตนด้วยการสร้างรอยข่วนด้วยเล็บทิ้งไว้ตามต้นไม้หรือซากไม้ล้มในป่า ซึ่งเห็นได้ชัดเจน
ที่อยู่อาศัย.
ลิงซ์ยูเรเชียมีถิ่นกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่สแกนดิเนเวีย, ยุโรปกลางจรดจนถึงเอเชียเหนือ, เอเชียตะวันออก, เอเชียกลาง และบางส่วนในจีน เช่น ทะเลสาบคานาส ในแถบเทือกเขาอัลไต เชื่อว่าลิงซ์ยูเรเชียตัวผู้มีถิ่นหากินกว้างไกลได้ถึง 100 ตารางกิโลเมตร และบางครั้งจะล่วงล้ำเข้าไปในถิ่นหากินของตัวเมียอยู่บ่อย ๆ ออกหาอาหารในเวลากลางคืน อาหารได้แก่ สัตว์ขนาดเล็กหลายอย่าง รวมถึง เป็ด, ไก่ หรือนกกระทา อันเป็นสัตว์เลี้ยงหรือปศุสัตว์ของมนุษย์อีกด้วย รวมถึงสามารถล่าสัตว์ขนาดใหญ่ เช่น กวางเรนเดียร์ ได้อีกด้วย และยังกินซากสัตว์ที่ตายแล้ว บ่อยครั้งที่ลิงซ์ยูเรเชียจะออกหาอาหารในแหล่งที่ใกล้กับบ้านเรือนของชุมชนของมนุษย์ตามชายป่า นอกจากนี้แล้วลิงซ์ยูเรเชียยังเป็นแมวป่าที่ไม่กลัวน้ำ ตรงกันข้ามกลับชอบที่จะเล่นน้ำ และว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่ว
ลิงซ์ยูเรเชีย เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ราว 2–2.5 ปี ลูกลิงซ์ยูเรเชียจะอาศัยอยู่กับแม่จนถึงอายุวัยช่วงนั้น ก่อนที่จะแยกตัวออกไปหากินตามลำพัง ลิงซ์ยูเรเชียเป็นสัตว์สันโดษ ตามปกติแล้วจะอาศัยอยู่ตามลำพัง มีบางครั้งที่ลูกลิงซ์ยูเรเชียที่เกิดมาเป็นพี่น้องในครอกเดียวกัน จะอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นคู่ และมีความผูกพันกันมาก จนถึงช่วงวัยที่เติบโตพอที่จะแยกไปอาศัยอยู่ตามลำพัง
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003 จัดขึ้นที่ประเทศ6–13 เมษายน 2003
การแบ่งกลุ่ม.
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2001
"* ถอนตัว"
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วิเชียร ศรีโมรา

วิเชียร ศรีโมรา (29 เมษายน พ.ศ. 2492 –) เป็นอดีตผู้ฝึกสอนและผู้จัดการวอลเลย์บอลทีมชาติไทย เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีของวงการวอลเลย์บอล ในฐานะผู้สร้างนักวอลเลย์บอลระดับทีมชาติมาแล้วหลายราย และมีลูกศิษย์เป็นนักวอลเลย์บอลทั้งชายและหญิงนับร้อยชีวิต
วิเชียร ศรีโมรา ได้รับการยกย่องให้เป็นผู้ฝึกสอนกิตติมศักดิ์ประจำโรงเรียนสระบุรีวิทยาคม ผู้บุกเบิกสร้างทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียน กระทั่งมีชื่อเสียงจนถึงปัจจุบัน และมีนักวอลเลย์บอลรายสำคัญที่ได้รับการฝึกสอน อาทิ สมรัก ซุงภูเขียว, กฤษดา ฉันไชย, มนต์ชัย อุณหกะ, จ.อ.สถาพร สว่างเรือง, ลอราช ทนทองคำ และวิศรุต วิเศษสุวรรณ ตลอดจนมีนักวอลเลย์บอลจากทีมโรงเรียนที่เขาสอน ได้รับเลือกให้เข้าร่วมทีมสรรพาวุธทหารบก และสามารถครองแชมป์เยาวชนได้หลายสมัย
นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอน ทั้งยูโด และกระบี่กระบอง เมื่อครั้งที่เข้ารับราชการครู
ประวัติ.
วิเชียร ศรีโมรา เกิดที่อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรีโดยกำเนิด สำเร็จการศึกษาระดับประถมต้นจากโรงเรียนโคกกระต่าย ที่จังหวัดสระบุรี ระดับประถมปลายและระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนประเทียบวิทยาทาน ที่จังหวัดสระบุรี และระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนพระนครวิทยาลัย ที่กรุงเทพมหานคร
เมื่อครั้งที่เขาศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยวิชาการศึกษาวิชาการพลศึกษาประสานมิตร (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร) จากที่แห่งนี้ ได้ทำให้เขาเรียนรู้กีฬาหลายชนิด แต่ในขณะนั้น เขายังไม่มีความชื่นชอบด้านวอลเลย์บอล หากแต่มีความชื่นชอบกีฬาศิลปะการต่อสู้อย่างยูโด รวมถึงกระบี่กระบอง โดยวิเชียร ศรีโมรา ได้เป็นนักยูโดของวิทยาลัย ผู้ซึ่งเข้าแข่งขันในหลายรายการ รวมถึงกีฬาเขตแห่งประเทศไทย จากนั้น เขาก็ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนทั้งยูโดและกระบี่กระบองเมื่อครั้งที่รับราชการครู
โดยเขารับราชการครูที่โรงเรียนสระบุรีวิทยาคมใน พ.ศ. 2517 เมื่อเขาพบว่าที่นี่ยังไม่มีทีมวอลเลย์บอล เขาก็เริ่มทำทีมขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2525 แล้วส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัด กระทั่งในปี พ.ศ. 2530 ทางโรงเรียนได้มีโครงการเพื่อความเป็นเลิศด้านกีฬาวอลเลย์บอล ครูวิเชียรก็ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดูแลโครงการ โดยเขาได้เข้ารับอบรมการเป็นผู้ฝึกสอน และเดินทางไปศึกษาถึงการแข่งขันในระดับประเทศ
หลังจากที่ได้สั่งสมประสบการณ์ ส่งผลให้ทีมได้รับการพัฒนาเรื่อยมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับทีมชาย ที่ส่งเข้าแข่งขันในระดับจังหวัดรวมถึงกรุงเทพมหานคร ทำให้นักวอลเลย์บอลของทีมชายมีความแข็งแกร่งขึ้นตามลำดับ กระทั่งมีชื่อเสียงอย่างมากใน พ.ศ. 2534 เมื่อทีมวอลเลย์บอลชายรุ่น 18 ปี สามารถครองแชมป์วอลเลย์บอลเยาวชนถึง 6 รายการ ซึ่งได้แก่ แชมป์ประเทศไทยพาวเวอร์ทัวร์นาเมนต์, เหรียญทองกีฬาเยาวชนแห่งชาติที่จังหวัดศรีสะเกษ, ชนะเลิศวอลเลย์บอลนักเรียนเขตการศึกษา, ถ้วยกรมพลศึกษา, ถ้วยกรุงเทพมหานคร และถ้วยนักเรียนของกองทัพอากาศ
หลังจากนั้น ครูวิเชียรก็ได้สร้างนักวอลเลย์บอลจากทีมสระบุรีวิทยาคมขึ้นมาเป็นนักกีฬาทีมชาติไทย ทั้งวอลเลย์บอลในร่มอย่างธิติ ธนาพงศธร รวมถึงวอลเลย์บอลชายหาด ซึ่งได้แก่กิตติพัทธ์ ยังถิ่น กับธีรภัทร โพธิ์เหลือง ตลอดจนนักวอลเลย์บอลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดอย่างลอราช ทนทองคำ ซึ่งเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย
และในการแข่งขันวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ 2011 เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมสโมสรวอลเลย์บอลอยุธยา เอ.ที.ซี.ซี นมไทยเดนมาร์ก
ชีวิตส่วนตัว.
ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับนางบรรจบ ศรีโมรา ซึ่งเป็นครูที่โรงเรียนเสาไห้ “วิมลวิทยานุกูล” และมีบุตรธิดาด้วยกัน 2 คน ได้แก่ พงศพัฒน์ ศรีโมรา และปทุมาภรณ์ ศรีโมรา
ดูคาติ ไฮเปอร์โมทาร์ด

ดูคาติ ไฮเปอร์โมทาร์ด  เป็นจักรยานยนต์แบบซูเปอร์โมโต ของดูคาติ ออกแบบโดยปีแอร์ เทอร์บลังเช (Pierre Terblanche) เปิดเผยตัวครั้งแรกเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 ที่งานโชว์จักรยานยนต์มิลาน (EICMA) ไฮเปอร์โมทาร์ดมีเครื่องยนต์ 1,078 cc (65.8 cu in) ระบบวาล์ว Desmodromic ลดความร้อนด้วยลมเย็น 2 วาล์ว 90° เครื่องยนต์ V-twin แบบฉีดเชื้อเพลิง มีน้ำหนักน้อยกว่า 180 kg (396 lb) สามารถวิ่งได้เร็วถึง 125 mph (201 km/h) แต่คนทั่วไปมักขับด้วยความเร็วมากกว่า 100 mph (160 km/h) และมีการยอมรับว่ามีข้อจำกัดการป้องกันแรงลมน้อยกว่า เมื่อเทียบกับจักรยานยนต์อื่น เนื่องจากตำแหน่งที่นั่งขับและโครงสร้างรถ
ข้าวต้มใบกะพ้อ

ข้าวต้มใบกะพ้อ บ้างเรียก ข้าวต้มพวง ภาษาไทยถิ่นใต้เรียก ขนมต้ม หรือ ต้ม ภาษาอินโดนีเซียและมลายูเรียก เกอตูปัต (อักษรโรมัน: ketupat) ภาษามลายูปัตตานีเรียก ตูป๊ะ หรือ ตูปัต ส่วนสำเนียงสะกอมเรียก กะต้ม เป็นอาหารว่างอย่างหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศไทย และยังพบในบรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ (ซึ่งเรียกว่าปูโซในภาษาเซบัวโน บุกโนยในภาษาฮิลิไกนอน ปาตูปัตในภาษากาปัมปางัน และภาษาปางาซีนัน หรือตะอ์มูในภาษาเตาซุก) และสิงคโปร์
ประวัติ.
เกอตูปัตทำจากข้าวห่อด้วยใบปาล์มแล้วนำไปต้ม นิยมกินกับเรินดัง, สะเต๊ะ หรือกาโดกาโด แต่เดิมเป็นอาหารที่เตรียมให้ชาวประมงที่ต้องออกทะเลเป็นเวลานาน
ความหลากหลาย.
เกอตูปัตมีหลายประเภท โดยที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดคือเกอตูปัตนาซีกับเกอตูปัตปูลุต เกอตูปัตนาซีทำจากข้าวขาวห่อด้วยใบมะพร้าว ส่วนเกอตูปัตปูลุตทำจากข้าวหนียวห่อเป็นรูปสามเหลี่ยมด้วยใบกะพ้อ ชาวมลายูนิยมรับประทานในเทศกาลฮารีรายอ ในอินโดนีเซียจะรับประทานกับโอปอร์อายัม, เรินดัง, ซัมบัลโกเร็งอาตี (ตับวัวรสเผ็ด), เกรอเจะก์ (อาหารทำจากหนังควาย) หรือซายูร์ลาบูเซียม มุสลิมโมโรในฟิลิปปินส์จะรับประทานเกอตูปัตกับตียูละห์อีตุม, เรินดัง, กีนาตาอังมานอก, กุรุหม่า และสะเต๊ะ โดยรับประทานในเทศกาลสำคัญและงานแต่งงาน
ในกลุ่มชาวฟิลิปปินส์ที่นับถือศาสนาคริสต์ ปูโซหรือเกอตูปัตเป็นอาหารกลางวันที่นิยมกันทั่วไป โดยเฉพาะในกลุ่มคนงาน กินกับสตูต่าง ๆ ปูโซจัดเป็นอาหารที่ขายริมถนนที่ได้รับความนิยมในเกาะเซบู โดยกินกับสตูหรือเนื้อสัตว์ย่าง
ดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ

ดินแดนในอาณัติของสันนิบาตชาติ  เป็นสถานะทางกฎหมายของดินแดนที่ถ่ายโอนจากการควบคุมของประเทศหนึ่งสู่อีกประเทศหนึ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 หรือเป็นข้อตกลงระหว่างประเทศในการบริหารดินแดนหนึ่งในฐานะตัวแทนของสันนิบาตชาติ
เกาะบานาบา

เกาะบานาบา (/bəˈnɑːbə/) หรือ เกาะโอเชียน  เป็นเกาะตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ตั้งอยู่ทางตะวันตกของหมู่เกาะกิลเบิร์ตและตั้งอยู่ห่างจากนาอูรูไปทางตะวันออก ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศคิริบาส มีพื้นที่ทั้งสิ้น 6 ตารางกิโลเมตร จุดสูงสุดของเกาะแห่งนี้เป็นจุดสูงสุดของประเทศคิริบาสโดยมีความสูง 81 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง เกาะบานาบาเป็นเกาะที่มีทรัพยากรฟอสเฟตเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็น 1 ใน 3 แห่งในมหาสมุทรแปซิฟิก โดยอีก 2 แห่งคือนาอูรูและมาเกเตอาในเฟรนช์โปลินีเซีย
ฟอสฟอไรต์

ฟอสฟอไรต์ หรือ หินฟอสเฟต  เป็นหินตะกอนชนิดหนึ่งที่มีปริมาณของฟอสเฟตเป็นจำนวนมาก ปริมาณของฟอสเฟตในฟอสฟอไรต์นั้นพบว่ามีมากถึงร้อยละ 15 - 20 ของปริมาณหินทั้งหมด ซึ่งมากกว่าหินตะกอนโดยทั่วไปที่มีปริมาณฟอสเฟตน้อยกว่าร้อยละ 0.2
เหมืองผิวดิน

เหมืองผิวดิน  หรือ เหมืองเปิด เป็นเหมืองที่นำดินหรือหินที่อยู่เหนือแหล่งแร่ที่ต้องการออก ซึ่งแตกต่างจากเหมืองใต้ดินที่ต้องนำแร่ออกจากแหล่งผ่านอุโมงค์ โดยเริ่มมีการทำเหมืองใต้ดินครั้งแรกในตอนกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เหมืองผิวดินนี้นิยมทำกันในทั่วโลก แต่พบมากที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ
รอย มาตา

รอย มาตา เป็นหัวหน้าชนเผ่าชาวเมลานีเซียในวานูอาตูที่มีอำนาจมากในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 หลุมฝังศพที่มีความสลับซับซ้อนของเขา ซึ่งมีร่างของข้าราชบริพารของเขา 25 คนอยู่ด้วยนั้นได้รับการค้นพบโดยโฌเซ การ็องเฌ (José Garranger) นักโบราณคดีชาวฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1967
การ็องเฌสามารถระบุตำแหน่งของสุสานได้ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะเอเรโตกาจากการวิเคราะห์ตำนานท้องถิ่น ตำนานนี้ได้กล่าวถึงเมื่อรอย มาตา สามารถพิชิตดินแดนได้ สิ่งแรกที่เขาจะทำคือการรวมเผ่า รัชสมัยของเขาเป็นสมัยที่มีความสงบสุข แต่เป็นที่น่าเสียดาย รอย มาตา ถูกวางยาพิษโดยน้องชายของเขา ร่างของเขาไม่ได้ถูกส่งไปฝังยังบ้านเกิดของเขา เพราะชาวบ้านกลัววิญญาณของเขา จนถึงปัจจุบันชื่อรอย มาตา เป็นชื่อที่ไม่มีการใช้
ใน ค.ศ. 2008 แหล่ง 3 แหล่งที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับรอย มาตา บนเกาะเอฟาเต เลเลปา และเอเรโตกาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก
กัญชา (ยา)

กัญชา หรือ ต้นกัญชา เป็นพืชที่ให้สารที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท ในทางเภสัชวิทยา องค์ประกอบที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทหลักของกัญชา คือ เตตระไฮโดรแคนนาบินอล (THC) ซึ่งเป็นสารประกอบหนึ่งจาก 483 ชนิดที่ทราบว่าพบในต้นกัญชา ซึ่งสารอื่นที่พบมีแคนนาบินอยด์อีกอย่างน้อย 84 ชนิด เช่น แคนนาบิไดออล (CBD) แคนนาบินอล (CBN) เตตระไฮโดรแคนนาบิวาริน (THCV) และ แคนนาบิเจอรอล (CBG)
มนุษย์มักบริโภคกัญชาเพื่อผลที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทและสรีรวิทยาของมัน ซึ่งรวมถึงภาวะเคลิ้มสุข ความผ่อนคลาย และความอยากอาหารเพิ่มขึ้น ผลข้างเคียงไม่พึงปรารถนาบางครั้งรวมถึงความจำระยะสั้นลดลง ปากแห้ง ทักษะการเคลื่อนไหวบกพร่อง ตาแดง และรู้สึกหวาดระแวงหรือวิตกกังวล
ปัจจุบันกัญชาใช้เป็นยานันทนาการหรือยารักษาโรค และเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนาหรือวิญญาณ มีบันทึกการใช้กัญชาครั้งแรกตั้งแต่สหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล นับแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 กัญชาถูกจำกัดตามกฎหมาย โดยปัจจุบันการครอบครอง การใช้หรือการขายการเตรียมกัญชาปรุงสำเร็จซึ่งมีแคนนาบินอยด์ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทผิดกฎหมายในประเทศส่วนใหญ่ทั่วโลก สหประชาชาติแถลงว่า กัญชาเป็นยาผิดกฎหมายที่ใช้มากที่สุดในโลก
ในปี 2547 สหประชาชาติประมาณการบริโภคกัญชาทั่วโลกชี้ว่าประมาณ 4% ของประชากรผู้ใหญ่ทั่วโลก (162 ล้านคน) ใช้กัญชาทุกปี และประมาณ 0.6% (22.5) ใช้ทุกวัน
เห็ดระโงกหิน

เห็ดระโงกหิน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Amanita phalloides") เป็นเห็ดราที่มีพิษถึงตาย อยู่ในไฟลัมเบสิดิโอไมโคตา เห็ดระโงกหินกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปยุโรป มีความสัมพันธ์แบบสมชีพกับพืชใบกว้างหลายชนิด ในบางกรณี เห็ดระโงกหินถูกนำไปยังบริเวณใหม่โดยการปลูกต้นโอ๊ก เกาลัดและสนเขาที่ไม่ใช่ชนิดในท้องถิ่น ดอกเห็ดขนาดใหญ่ปรากฏในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง หมวกมักมีสีออกเขียว โดยมีลายและครีบเห็ดสีขาว
เห็ดระโงกหินเป็นเห็ดพิษที่คล้ายเห็ดชนิดที่กินได้หลายชนิด (ที่โดดเด่นที่สุดคือ เห็ดซีซาร์และเห็ดฟาง) ที่มนุษย์บริโภคทั่วไป จึงเพิ่มความเสี่ยงการได้รับสารพิษโดยบังเอิญ เห็ดระโงกหินเป็นหนึ่งในเห็ดที่มีพิษร้ายแรงที่สุดเท่าที่ทราบ และเป็นสาเหตุการเสียชีวิตส่วนใหญ่จากการได้รับพิษเห็ด เห็ดระโงกหินเป็นหัวข้อการวิจัยอย่างมาก และมีการแยกสารที่ออกฤทธิ์ทางชีววิทยาหลายชนิด สารพิษหลัก คือ แอลฟาอะแมนิติน (α-amanitin) ซึ่งไปทำลายตับและไต โดยมักถึงตาย
เศรษฐกิจของประเทศไนจีเรีย

ประเทศไนจีเรียเป็นประเทศรายได้ปานกลาง มีเศรษฐกิจแบบผสม และเป็นตลาดเกิดใหม่ โดยภาคการเงิน บริการ สื่อสาร เทคโนโลยีและบันเทิงกำลังขยายตัว เศรษฐกิจไนจีเรียมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) มากเป็นอันดับที่ 22 ของโลก (จีดีพีราคาตลาด: อันดับที่ 30 ในปี 2556) และในเดือนเมษายน 2557 เป็นเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา ไนจีเรียมีศักยภาพเป็นหนึ่งในยี่สิบเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดของโลกภายในปี 2563 ภาคการผลิตที่กำลังเกิดใหม่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของทวีปแอฟริกา และผลิตสินค้าและบริการเป็นสัดส่วนมากในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก แม้ว่าปัจจุบันจะมีการปฏิบัติการต่ำกว่าที่คาดการณ์ไว้
เดิมเศรษฐกิจไนจีเรียมีอุปสรรคจากช่วงที่มีการจัดการผิดพลาด แต่การปฏิรูปเศรษฐกิจในทศวรรษที่ผ่านมาดึงไนจีเรียกลับมาสู่การบรรลุศักยภาพทางเศรษฐกิจอย่างเต็มที่ จีดีพีที่ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ (PPP) ของไนจีเรียเพิ่มขึ้นเป็นเกือบสามเท่าจาก 170,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2543 เป็น 451,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในปี 2555 แต่การประมาณขนาดเศรษฐกิจนอกระบบ (ซึ่งไม่นับรวมในตัวเลขทางการ) ทำให้ตัวเลขแท้จริงใกล้เคียง 630,000 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ เช่นเดียวกัน จีดีพีต่อหัวเพิ่มขึ้นจาก 1,400 ดอลล่าร์สหรัฐในปี 2543 เป็น 2,800 ดอลล่าร์สหรัฐในปี 2555 (เมื่อนับรวมเศรษฐกิจนอกระบบแล้ว มีการประมาณว่าจีดีพีต่อหัวอยู่ที่ราว 3,900 ดอลล่าร์สหรัฐ) โดยที่ประชากรเพิ่มขึ้นจาก 120 ล้านคนในปี 2543 เป็น 160 ล้านคนในปี 2553 จะมีการทบทวนตัวเลขเหล่านี้โดยอาจปรับเพิ่มขึ้นมากที่สุด 80% เมื่อมีการคำนวณเมตริกใหม่หลังการเปลี่ยนฐานเศรษฐกิจในเดือนเมษายน 2557
แม้ว่าไนจีเรียจะมีสถานภาพเป็นผู้ส่งออกน้ำมันรายใหญ่ แต่ไนจีเรียผลิตน้ำมันได้เพียง 2.7% ของอุปสงค์ทั่วโลก (ซาอุดิอาระเบีย: 12.9%, รัสเซีย: 12.7%, สหรัฐอเมริกา: 8.6%) เพื่อให้เห็นภาพรายได้จากน้ำมัน ที่อัตราการส่งออกที่ประมาณ 1.9 ล้านบาร์เรลต่อวัน (300,000 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน) และราคาขายประมาณการ 65 ดอลล่าร์สหรัฐต่อบาร์เรลในปี 2554 รายได้ที่คาดไว้จากปิโตรเลียมของไนจีเรียอยู่ที่ประมาณ 52,200 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ (จีดีพีปี 2555 อยู่ที่ 451,000 ดอลล่าร์สหรัฐ) ซึ่งคิดเป็นราว 11% ของตัวเลขจีดีพีอย่างเป็นทางการ (และลดเหลือ 8% หากนับรวมเศรษฐกิจนอกระบบ) ฉะนั้น แม้ว่าภาคปิโตรเลียมจะสำคัญ แต่ยังเป็นส่วนเล็กของเศรษฐกิจไนจีเรียในภาพรวม
ภาคเกษตรกรรมที่เน้นการยังชีพเป็นส่วนใหญ่ตามไม่ทันการเติบโตของประชากรที่รวดเร็ว และปัจจุบันไนจีเรียนำเข้าผลิตภัณฑ์อาหารปริมาณมาก จากเดิมที่เคยเป็นผู้ส่งออกอาหารรายใหญ่ แม้จะมีการผลิตและส่งออกผลิตภัณฑ์อาหารกลับมาใหม่ก็ตาม ตามรายงานของซิตีกรุปซึ่งจัดพิมพ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2554 ไนจีเรียจะมีการเติบโตของจีดีพีโดยเฉลี่ยสูงที่สุดในโลกระหว่างปี 2553–2603
ปลาสะกาง

ปลาสะกาง หรือ ปลากระมัง เป็นชื่อสกุลของปลาน้ำจืดและปลาน้ำกร่อย ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 4 ชนิด ใช้ชื่อสกุลว่า "Puntioplites" (/พุน-ทิ-อ็อพ-ลิ-ทีส/)
มีรูปร่างโดยรวมคือ ลำตัวแบนข้างมากกว่าปลาสกุลอื่นในวงศ์เดียวกัน โดยมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน หัวมีขนาดเล็ก ไม่มีหนวด ตาโต มีจุดเด่นคือ สันหลังยกสูงและครีบหลังก้านสุดท้ายแข็งและมีขนาดใหญ่ ยกสูง ด้านหลังของก้านครีบนี้มีทั้งรอยยักและไม่มีรอยยัก ซึ่งแตกต่างกันไปตามแต่ชนิด มีก้านครีบแขนง 8 ก้าน
พบกระจายพันธุ์อยู่ในที่ราบลุ่มภาคกลางของประเทศไทย, แม่น้ำโขง และคาบสมุทรมลายูไปจนถึงเกาะบอร์เนียว, เกาะชวา และเกาะซูลาเวซี 
มีชนิดด้วยกันทั้งหมด คือ
ปลาหว้า

ปลาหว้า เป็นสกุลของปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Bangana" (/แบน-กา-นา/) เป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
เดิมถูกจัดเป็นสกุลย่อยของสกุล "Cyprinus" แต่ฟรานซิส บะแคนัน-แฮมิลตัน นักอนุกรมวิธานชาวสกอตได้แยกออกเป็นสกุลใหม่ในปี ค.ศ. 1822 โดยมีลักษณะสำคัญดังนี้ คือ ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวที่ไม่เป็นหนามแข็ง และมีก้านครีบแขนง 10-13 ก้าน มีหนวด 2 คู่ ขนาดใกล้เคียงกัน ริมฝีปากบนเรียบและมีร่องลึกระหว่างริมฝีปากบนกับขากรรไกรบน ปากล่างเล็ก ที่มุมปากเป็นร่องกว้าง บางชนิดในเพศผู้เมื่อโตเต็มที่ จะมีส่วนหัวโหนกนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด และมีตุ่มคล้ายเม็ดสิวขึ้นบริเวณริมฝีปากบนด้วย 
และสมาชิกหลายตัวในสกุลนี้ เคยถูกจัดให้อยู่ในสกุล "Sinilabeo" มาก่อน
จัดเป็นปลาขนาดใหญ่สกุลหนึ่งในวงศ์ปลาตะเพียน เพราะมีขนาดโตเต็มอาจยาวได้ถึง 80 เซนติเมตร
การจำแนก.
จำแนกออกได้เป็น 24 ชนิด
Bangana sinkleri

Bangana sinkleri เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีชื่อสามัญว่า "ปลาเพ้า" ซึ่งเป็นชื่อเรียกรวมกับปลาบางชนิดในสกุลเดียวกัน เช่น "B. lippus" เป็นต้น
ปลาชนิด "B. sinkleri" มีลักษณะลำตัวทรงกระบอก ขนาดประมาณ 19-30 เซนติเมตร หัวโต จะงอยปากสั้นและมีตุ่มเล็ก ๆ ในตัวผู้ ปากกว้างอยู่ด้านล่าง เกล็ดค่อนข้างใหญ่ ครีบหลังสูง ลำตัวสีเทาหรือเขียวมะกอก ในฤดูผสมพันธุ์จะเปลี่ยนเป็นสีม่วง มีลายจุดสีน้ำตาลแดง ท้องสีขาว อาหารได้แก่ ตะไคร่น้ำหรือสาหร่ายตามพื้นน้ำหรือแก่งหิน มักอาศัยอยู่เป็นกลุ่มเล็ก ๆ 3-9 ตัว ตามซอกหินหรือแก่งน้ำไหลเชี่ยว เป็นปลาที่พบน้อย โดยจะพบเฉพาะบริเวณแม่น้ำโขงที่เดียวเท่านั้น
ปลาปล้องอ้อยคูลี่

ปลาปล้องอ้อยคูลี่ หรือ ปลางูคูลี่ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pangio kuhlii") ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมูแท้ (Cobitidae) มีลำตัวเรียวยาวคล้ายงู หัวเล็ก ตาเล็ก รูจมูกมีติ่งสั้น หัวและลำตัวมีลายปล้องสีดำบนพื้นเหลืองส้ม 11-12 บั้ง ลงมาถึงด้านท้องหรือรอบตัว ครีบใส โคนครีบหลังและครีบก้นมีสีดำ
มีขนาดความยาวเต็มที่ไม่เกิน 12 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ชอบมุดใต้กองใบไม้หรือกรวดหิน พบอาศัยอยู่ในลำธารที่มีกรวดและใบไม้ร่วงหนาแน่น เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วว่องไวมาก ตั้งแต่บริเวณน้ำตกจนถึงที่ราบต่ำและป่าพรุ กินสัตว์หน้าดินขนาดเล็กกว่าเป็นอาหาร พบชุกชุมในบางแหล่งน้ำ เช่น น้ำตกภาคตะวันออกของไทยแถบจังหวัดจันทบุรี และพบไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและจับส่งออกไปขายยังต่างประเทศ
ลู่ตูง

ลู่ตูง  เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในอันดับวานร (Primates) สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Trachypithecus" จัดอยู่ในจำพวกค่าง ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae)
โดยชื่อสามัญคำว่า "Lutung" มาจากภาษามลายู เนื่องจากมีความแตกต่างจากค่างสกุลที่พบในอนุทวีปอินเดีย
ลักษณะ.
มีรูปร่างที่เพรียวบาง หางมีความยาวกว่าลำตัวถึง 2 เท่า สีขนมีหลากหลายทั้งสีทอง, สีเทา หรือสีดำ แตกต่างกันไปตามชนิด โดยมากขนส่วนท้องจะเป็นสีจาง ขนบนหัวตั้งแหลมเหมือนสวมมงกุฏ แขนนับว่าสั้นมากเมื่อเทียบกับเท้า และนิ้วหัวแม่มือก็มีขนาดสั้น ที่หลังมือและหลังเท้ามีขน มีความยาวเฉลี่ย 40–80 เซนติเมตรและมีน้ำหนักประมาณ 5–15 กิโลกรัม ในตัวผู้โดยทั่วไปขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย
พฤติกรรมและการกระจายพันธุ์.
ค่างสกุลนี้ กระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ทั้งที่เป็นแผ่นดินใหญ่ และหมู่เกาะต่าง ๆ กลางทะเล อาศัยอยู่ในป่าดิบ หรือป่าบนภูเขาสูง หรือแม้แต่ป่าชายหาดหรือป่าชายเลนติดทะเล ใช้เวลาส่วนใหญ่ในเวลาเช้าและเวลาบ่ายในการหากิน ด้วยการปีนป่ายและกระโดดไปมาระหว่างต้นไม้แต่ละต้น อาศัยอยู่รวมเป็นฝูงประมาณ 5–20 ตัว มีลักษณะแบบฮาเร็ม โดยตัวผู้ปกครองเพียงตัวเดียวเป็นจ่าฝูง มีตัวเมียรายล้อม มีนิสัยรักสงบและกลัวมนุษย์ แต่ถ้ามีตัวผู้อื่นจากฝูงอื่นบุกรุกเข้ามา จ่าฝูงจะต่อสู้เพื่อปกป้องและอาจถึงขั้นฆ่ากันตายได้ มีการระแวดระวังภัยสูง โดยเสียงร้องที่ดังเพื่อเตือนภัยในฝูง และจะร้องเตือนกัน เป็นสัตว์ที่กินพืชจำพวกใบไม้ หรือยอดไม้อ่อนเป็นอาหาร เนื่องจากกระเพาะสามารถที่จะย่อยอาหารจำพวกพืชได้เพียงอย่างเดียว อาจกินแมลงบ้าง เพื่อเสริมโปรตีน
ไม่ค่อยพบการเกิดแบบฝาแฝด ส่วนมากจะเกิดเพียงตัวเดียว ลูกค่างวัยอ่อนจะมีขนตามลำตัวสีเหลืองทองแลดูสวยงาม และจะค่อย ๆ เข้มขึ้นตามวัยที่เจริญเติบโตขึ้น หากแม่ค่างตายลง ค่างตัวเมียตัวอื่นในรุ่นเดียวกันกับแม่ หรืออาจเป็นเครือญาติกันจะทำหน้าที่เลี้ยงดูต่อ โดยจะเกาะที่หน้าท้องของตัวเมียหรือแม่แม้แต่กระทั่งขณะหาอาหาร หย่านมในช่วงครึ่งปีหลัง หลังจากเกิด เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 4–5 ปี อายุขัยโดยเฉลี่ย 20 ปี
การจำแนก.
มีการอนุกรมวิธานค่างในสกุลนี้ออกเป็นกลุ่ม ๆ ได้ทั้งหมด 17 ชนิด (ในบางข้อมูลแบ่งเป็น 9 ชนิด) สำหรับในประเทศไทยพบ 3 ชนิด
วิวัฒนาการ.
การวิเคราะห์ทางพันธุกรรมแสดงให้เห็นว่าบรรพบุรุษของค่างสกุลนี้ วิวัฒนาการตัวเองจนมีความแตกต่างครั้งแรกจากสกุลอื่นอย่างน้อยเมื่อกว่า 3 ล้านปีที่ผ่านมาในช่วงปลายยุคไพลโอซีน ชนิดต่าง ๆ ที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์อยู่จนถึงปัจจุบันนี้ แยกตัวออกมาในยุคไพลสโตซีน สันนิษฐานว่าเกิดเปลี่ยนแปลงที่อยู่อาศัยในช่วงยุคน้ำแข็ง ฟอสซิลที่เก่าแก่ที่สุดระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นของสกุลนี้อยู่ในกลางยุคไพลสโตซีน ในเวียดนามและประเทศลาว ฟอสซิลที่ต่อมาเป็นที่รู้จักมาจากประเทศไทย, เกาะชวา และเกาะสุมาตรา ความสัมพันธ์ระหว่างค่างสกุลนี้กับค่างสกุลอื่น ๆ (เช่น "Semnopithecus") ยังไม่มีข้อสรุป อาจจะเกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างสกุลเหล่านี้ในช่วงเวลาของประวัติศาสตร์วิวัฒนาการก็เป็นได้
ดัค

ดัค ("เป็นภาษาเวียดนามหมายถึง "ลิง"") เป็นสกุลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานรสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Pygathrix" อยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae)
จัดเป็นค่างจำพวกหนึ่ง ที่มีสีสันตามลำตัวสวยงาม โดยเฉพาะหน้าแข้งที่เป็นสีแดงเข้ม พบกระจายพันธุ์ในป่าดิบพรมแดนระหว่างประเทศลาวและเวียดนาม หางมีความยาว มีพฤติกรรมกินใบไม้และดอกไม้เป็นอาหารหลักได้หลากหลายถึง 450 ชนิด และพบได้ในพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลถึง 200-1,400 เมตร
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิด โดยจำแนกตามลักษณะสีขนที่แตกต่างออกไป (ในข้อมูลบางแหล่งจัดให้มีมากถึง 5 ชนิด แต่ปัจจุบันถูกจัดให้อยู่ในสกุล "Rhinopithecus" และในข้อมูลเก่าจัดให้มีเพียงชนิดเดียวแต่แบ่งเป็นชนิดย่อยของกันและกัน) ได้แก่
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2005

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2005 จัดขึ้นที่ เมืองเตหะราน, ประเทศอิหร่าน 13–19 พฤษภาคม 2005
การแบ่งกลุ่ม.
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ค่างสี่สี

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>7847851</parentid>
 <timestamp>2024-11-16T22:53:53Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>JasperBot</username>
 </contributor>
 <minor />
 <comment>แทนที่ {lang-??} ด้วย {langx|??}</comment>
 <origin>11936426</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ค่างสี่สี (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pygathrix cinerea") สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง อันดับไพรเมต จำพวกค่าง
ค่างสี่สี เป็นค่างที่มีลักษณะคล้ายกับค่างห้าสี ("P. nemaeus") ที่พบในประเทศลาว และเคยถูกจัดให้เป็นชนิดย่อยของค่างห้าสีมาก่อน มีขนาดและน้ำหนักรวมถึงพฤติกรรมความเป็นอยู่คล้ายกับค่างห้าสี ผิดกันที่ ขนบริเวณที่เหนือเข่าขึ้นมาถึงตะโพกมีสีเทาเข้มไม่เป็นสีแดงเข้มเหมือนกับค่างห้าสี 
อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง สมาชิกในฝูง ๆ หนึ่งประกอบด้วยทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีจำนวนสมาชิกประมาณ 4-5 ตัว
พบกระจายพันธุ์อยู่ทางภาคกลางและภาคใต้ของประเทศลาวและเวียดนาม และในปี ค.ศ. 2007 ได้มีการค้นพบถิ่นที่อยู่ใหม่ของค่างสีสี่ในพื้นที่ 5 จังหวัดของภาคกลางของเวียดนาม คือ จังหวัดกว๋องนัม, จังหวัดคอนตัม, จังหวัดกว๋องไง, จังหวัดบิงห์ดิ่งห์ และ จังหวัดเกียไหล คาดว่ามีประชากรไม่ถึง 1,000 ตัว โดยค้นพบครั้งแรกที่จังหวัดกว๋องนัม โดยรายงานว่าพบค่างสีสี่ไม่น้อยกว่า 116 ตัว และคาดว่าจำนวนประชากรจริงอาจมีมากกว่า 180 ตัว และเป็นไปได้ว่าอาจมีมากกว่านี้เพราะจนถึงขณะนี้มีการสำรวจเพียงพื้นที่ส่วนน้อยเท่านั้น
ทั้งนี้ ค่างสีสี่เป็นค่างที่ถูกเพิ่งถูกบรรยายทางวิทยาศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1997 โดยจัดให้เป็นชนิดย่อยของค่างห้าสี และต่อมาได้รับการประกาศแยกออกเป็นชนิดใหม่แยกออกต่างหาก และเป็นหนึ่งในสัตว์อันดับไพรเมต 25 ชนิดที่ถูกคุกคามใกล้สูญพันธุ์ที่สุดชนิดหนึ่งของโลก
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1956

การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1956  เป็นการประกวดเพลงชิงชนะเลิศแห่งยุโรปครั้งที่หนึ่งซึ่งจัดขึ้นในเมืองลูกาโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป โดยมีเพลงที่เข้าประกวด 14 เพลง 7 ประเทศ(ประเทศละ 2 เพลง) โดยเพลงที่ชนะคือ รีเฟรน ขับร้องโดย ลิส อาเซีย ตัวแทนจากสวิตเซอร์แลนด์
ประวัติ.
ระหว่างการประชุมของสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรปที่ประเทศโมนาโก ในปีพ.ศ. 2498 ก็ได้มีการพูดถึงเรื่องเทศกาลดนตรีซานเรโม ที่ประเทศอิตาลี ว่าถ้าเอามาทำเป็นของเราก็จะทำให้ทุกคนรู้จัก ซานเรโม มากขึ้นแต่ไม่เป็นอย่างนั้น
ทำเลที่จัดงาน.
ทางอีบียู ได้เลือก Teatro Kursaal ในเมืองลูกาโน ทางตอนใต้ของสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นเมืองที่มีผู้พูดภาษาอิตาลีในสวิตเซอร์แลนด์ มากที่สุด เป็นสถานที่ประกวด
การออกอากาศ.
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติสวิต ภาคภาษาอิตาลี เป็นแม่ข่ายในการออกอากาศ โดยออกอากาศเป็นเวลา 1 ชั่วโมง 40 นาที โดยออกอากาศไปยังประเทศดังต่อไปนี้
หวายตะค้าทอง

หวายตะค้าทอง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Calamus caesius") เป็นหวายกอ ขนาดกลาง ลำต้นป่ายปีนขึ้นสูง กาบหุ้มลำสีเขียวหม่น หนามเป็นรูปสามเหลี่ยม ระหว่างหนามมีขนสีเทาหรือสีน้ำตาล ดอกช่อ ผลรูปไข่ ปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียวอมขาว แห้งแล้วเปลือกเปลี่ยนเป็นสีเหลือง พบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้ทำตะกร้า สานเสื่อ ทำเครื่องใช้ต่าง ๆ เป็นหวายคุณภาพดีสำหรับทำเฟอร์นิเจอร์ โดยเฉพาะการทำเสื่อตาตามิส่งไปขายที่ประเทศญี่ปุ่น
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1957

การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1957 เป็นการประกวดร้องเพลงโดยจัดขึ้นที่เมืองฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ ประเทศเยอรมนี จัดขึ้นโดยสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป โดยมีเพลงที่เข้าประกวด 10 เพลง 10 ประเทศ โดยเพลงที่ชนะคือ Net als toen ขับร้องโดย Corry Brokken ตัวแทนจากเนเธอร์แลนด์
การออกอากาศ.
สมาคมสถาบันการกระจายเสียงของสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี เป็นแม่ข่ายในการออกอากาศ โดยออกอากาศไปยังประเทศดังต่อไปนี้
หวายตะค้าน้ำ

หวายตะค้าน้ำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Calamus axillaris") เป็นหวายกอขนาดกลาง ลำต้นเลื้อยพันขึ้นที่สูง ลักษณะคล้ายหวายตะค้าทองแต่ไม่มีสีเหลือบขาวบริเวณด้านล่างของใบ พบในภาคใต้ของไทย มาเลเซีย เกาะสุมาตรา เกาะบอร์เนียว เป็นหวายค่อนข้างหายากในมาเลเซีย พบเฉพาะในปะหัง ยะโฮร์ และเปรัก ใช้สานตะกร้า เครื่องมือดักปลา และใช้ผูกมัด
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1958

การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1958 เป็นการประกวดร้องเพลงโดยจัดขึ้นที่เมืองฮิลเวอร์ซัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ จัดขึ้นโดยสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป โดยมีเพลงที่เข้าประกวด 10 เพลง 10 ประเทศ โดยเพลงที่ชนะคือ Dors, mon amour ขับร้องโดย André Claveau ตัวแทนจากฝรั่งเศส
การออกอากาศ.
มูลนิธิการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งเนเธอร์แลนด์ เป็นแม่ข่ายในการออกอากาศ โดยออกอากาศไปยังประเทศดังต่อไปนี้
ประเทศที่เข้าร่วม.
ประเทศที่ไม่เข้าร่วมในปีนี้
สัมผัสพิศวง

สัมผัสพิศวง  เป็นละครซีรีส์ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ออกอากาศตอนแรกวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ฉายทุกวันหยุดนักขัตฤกษ์ เวลาเดิม 13.00 น. - 13.55 น. , 13.55 - 14.55 น. , 13.15 - 14.15 น. และเวลาใหม่ 10.30 - 11.30 น. สร้างโดยบริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ซีรีส์ออกอากาศครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ก่อนเปลี่ยนชื่อและรูปแบบรายการเป็น สัมผัสพิศวง True Story และในปี พ.ศ. 2564 - พ.ศ. 2565 ได้นำมาออกอากาศซ้ำอีกครั้งทาง ช่อง 9 เอ็มคอต เอชดี เป็นประจำทุกวันอาทิตย์ เวลา 17:00 น. - 18:00 น. 
เรื่องย่อ.
เรื่องราวของคนสี่คนที่โชคชะตาลิขิตให้มาพบกัน และต้องมาเผชิญวิบากร่วมกันทั้งกรรมดีและเลวที่เกิดจากการกระทำของพวกเขา ส่งต่อ สืบผลให้ทุกคนที่มาข้องเกี่ยว ร่วมรับผิดชอบและแก้ไขผลแห่งกรรมนั้นไปด้วยกัน
แก่นหลักของละครพูดถึงเรื่อง “กรรม” ในความหมายแบบสากล คือ กรรมเป็นผลของการกระทำ หว่านพืชอย่างไร ย่อมได้รับผลอย่างนั้น หรือ ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว แต่นำเสนอผ่านมุมมองของความเชื่อในแบบไทย ๆ เช่น เรื่องบาปบุญ เรื่องเร้นลับ รวมถึงเรื่องปาฏิหาริย์ เสมือนกุศโลบายให้ผู้ชมที่ชอบเรื่องตื่นเต้นพวกนี้ สนใจและสนุกกับรูปแบบก่อน แล้วค่อยสอดแทรก เนื้อหาเรื่อง “มาทำความดี ก่อกรรมดีกันเถอะ”
วิลเฮลมึส

วิลเฮลมึส ฟัน นัสเซาเวอ ("วิลเลียมแห่งนัสซอ") หรือ แฮ็ตวิลเฮลมึส  เป็นเพลงชาติและเพลงสรรเสริญพระบารมีของเนเธอร์แลนด์ และยังเป็นเพลงชาติที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในโลกด้วย ซึ่งแม้ว่าจะไม่เคยถูกรับรองให้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1932 แต่เพลงวิลเฮลมึสก็เป็นที่นิยมแพร่หลายในหมู่ชาวดัตช์บางส่วน และถูกบรรเลงซ้ำไปมาในหลายโอกาสตลอดช่วงประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาของเนเธอร์เแลนด์ นอกจากนี้ยังถูกใช้เป็นเพลงชาติของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสในช่วงปี ค.ศ. 1954 ถึง ค.ศ. 1964 ด้วย
เพลงวิลเฮลมึสมีจุดกำเนิดคล้ายกับเพลงชาติของหลายประเทศ ซึ่งมีจุดกำเนิดมาจากการดิ้นรนต่อสู้เพื่อให้ได้รับเอกราช โดยเนื้อหาเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าชายวิลเลิม ผู้สงบเงียบ (William the Silent) ทั้งพระประวัติและเหตุผลที่ทรงลุกขึ้นต่อต้านพระมหากษัตริย์แห่งสเปน เนื้อเพลงนี้ประพันธ์ขึ้นโดยใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่ง "ฉัน" (ภาษาดัตช์สมัยใหม่ตอนต้น: "ick") เสมือนผู้ร้องเป็นเจ้าชายวิลเลิมเอง ดังปรากฏในเนื้อร้องบทที่หนึ่งว่า "Wilhelmus van Nassouwe ben ick van Duytschen bloet" ซึ่งแปลว่า "ฉันคือวิลเลียมแห่งนัสซอ เลือดเนื้อเชื้อไขแห่งเดยต์เชิน" (Duytschen)
เนื้อร้องยังได้แสดงถึงความภักดีเริ่มแรกต่อผู้นำการลุกฮือต่อต้านสเปนของชาวดัตช์คือ เดอ มงมอร็องซี (De Montmorency) และ ลาโมรัล (Lamoral) ซึ่งทั้งสองถูกประหารชีวิต จากนั้นจึงได้กล่าวถึงเจ้าชายวิลเลียมแห่งออรินจ์ผู้ที่รอดจากการประหาร ที่ได้ทรงแสดงข้อคัดค้านต่อพระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน ถึงความยากลำบากบางประการอันเกิดจากการปกครองเนเธอร์แลนด์ของสเปน โดยเฉพาะประเด็นเรื่องภาษี การปราบปรามกดขี่ทางการเมือง และการประหัตประหารกันทางศาสนา
เนื้อร้อง.
"วิลเฮลมึส" ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ (#เปลี่ยนทาง 'Beggars' songbook') ค.ศ. 1581. ใช้คำขึ้นต้นของเนื้อร้องในบทแรกว่า "Wilhelmus":'
เนื้อร้องฉบับเต็มของเพลงชาติเนเธอร์แลนด์โดยแต่เดิมมีอยู่ 15 บท แต่นิยมขับร้องอย่างเป็นทางการเฉพาะบทที่ 1 และ บทที่ 6 เท่านั้น
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
แหล่งข้อมูลอื่น.
ภาษาดัตช์ (Nederlands) มีข้อมูลต้นฉบับเกี่ยวกับ: 
ภาษาเดนมาร์ก (Dansk) มีข้อมูลต้นฉบับเกี่ยวกับ: 
ภาษาอังกฤษ (English) มีข้อมูลต้นฉบับเกี่ยวกับ: 
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ความไว (อิเล็กทรอนิกส์)

ความไว  ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เช่นเครื่องรับระบบการสื่อสาร, หรืออุปกรณ์ตรวจสอบ เช่น ไดโอด PIN, คือขนาดขั้นต่ำของสัญญาณอินพุทที่จำเป็นในการผลิตสัญญาณเอาต์พุตที่มีอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียง  หรือเกณฑ์อื่น ๆ ที่กำหนด
ความไวของไมโครโฟนปกติจะถูกแสดงออกมาเป็นความแข็งแกร่งของเสียงภาคสนามเป็นค่า เดซิเบล (dB) เทียบกับ 1 V/Pa (Pa = N/m2) หรือเป็นปัจจัยในการถ่ายโอนใน มิลลิโวลต์ต่อปาสกาล (mV/Pa) ใส่เข้าไปในวงจรเปิดหรือเข้าไปในโหลด 1 kilohm
ความไวของลำโพงมักจะแสดงเป็น dB/2.83 Vrms ที่ระยะห่าง 1 เมตร สิ่งนี้ไม่เหมือนประสิทธิภาพไฟฟ้า; ดูประสิทธิภาพเทียบกับความไว
ความไวของ hydrophone (ไมโครโฟนใต้น้ำ) มักจะแสดงเป็น dB เทียบกีบ 1 V/μPa
ความไวในตัวรับสัญญาณถูกกำหนดให้เป็นค่าสัญญาณอินพุทที่ต่ำสุด <math>S_i</math> ที่จำเป็นในการผลิตอัตราส่วนสัญญาณต่อเสียงรบกวน S/N ที่กำหนดให้ ที่พอร์ทเอาต์พุตของตัวรับและถูกกำหนดให้เป็นค่าเฉลี่ยของพลังเสียงรบกวนที่พอร์ตอินพุตคูณกับอัตราส่วน S/N ต่ำสุดที่จำเป็นที่เอาต์พุตของตัวรับ ดังนี้:
 <math>S_i = k (T_a+T_{rx}) B{\cdot}\frac{S_o}{N_o}</math>
เมื่อ
 "<math>S_i</math>" = ความไว [W]
 "k" = ค่าคงที่ของ Boltzmann
 <math>T_a</math> = อุณหภูมิเสียงรบกวนเทียบเท่ามีค่าเป็น [K] ของแหล่งที่มา (เช่น เสาอากาศ) ที่อินพุทของตัวรับ
 <math>T_{rx}</math> = อุณหภูมิเสียงรบกวนเทียบเท่ามีค่าเป็น [K] ของตัวรับอ้างถึงอินพุทของตัวรับ
 "B" = แบนด์วิดธ์ [Hz]
 "<math>\frac{S_o}{N_o}</math>" = SNR ที่ต้องการที่เอาต์พุต [-]
เพราะว่าความไวของตัวรับสัญญาณจะชี้ให้เห็นว่าสัญญาณอินพุทสามารถที่จะอ่อนแอได้ขนาดไหนเพื่อที่ตัวรับจะสามารถรับสัญญาณได์สำเร็จ ระดับพลังงานยิ่งต่ำยิ่งดี พลังงานที่ต่ำสำหรับ อัตราส่วน S/N หนึ่งหมายถึงความไวที่ดีขึ้นเนื่องจากการมีส่วนร่วมของตัวรับมีขนาดเล็กลง เมื่อ พลังงานจะแสดงในค่า dBm ค่าสัมบูรณ์ของจำนวนลบยิ่งค่าสูง ความไวของตัวรับก็ยิ่งสูง ตัวอย่างเช่น ความไวตัวรับมีค่า -98 dBm ดีกว่าความไวตัวรับมีค่า -95 dBm อยู่ 3 dBm หรือ 2 เท่า พูดอีกอย่าง ที่อัตราการส่งข้อมูลค่าหนึ่ง ตัวรับสัญญาณที่มีความไว -98 dBm สามารถได้ยินสัญญาณที่พลังงานเป็นครึ่งหนึ่งของการใช้พลังงานของผู้ที่ได้ยินโดยรับสัญญาณที่มีความไวในการรับสัญญาณที่ -95 dBm.
ปลาเข็มหม้อ

ปลาเข็มหม้อ  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Dermogenys pusilla" ในวงศ์ปลาเข็ม (Hemiramphidae) 
มีรูปร่างเรียวยาว ริมฝีปากล่างคือส่วนที่ยื่นยาวออกมาเหมือนปลายเข็ม อันเป็นที่มาของชื่อ ส่วนริมฝีปากบนมีขนาดเล็กเป็นรูปสามเหลี่ยมใช้สำหรับจับเหยื่อและต่อสู้ป้องกันตัวระหว่างปลาพวกกันเดียวเอง โดยใช้ปากกัดขบกันเรียกว่า"ติดบิด"ตัวที่มีริมฝีปากบนขนาดใหญ่และกรามแข็งแรงกว่าจะได้เปรียบส่วนปากล่างที่เป็นรูปคล้ายเข็มนั้นไม่ได้ใช้ทิ่มแทงในการต่อสู่แต่อย่างใดปัจจุบันมีบ่อนกัดปลาเข็มถูกต้องตามกฎหมายน้อยมากนิยมเลี้ยงกัดพนันในจังหวัดภาคตะวันออกคือระยองมีปลาเข็มหม้อที่อำเภอประแสร์เป็นตำนานปลาเก่งของภาคตะวันออกมีบ่อนผูกทุกวันเสาร์ที่จังหวัดตราดมีปลาจากจันทบุรีและเกาะช้างข้ามมาประลองเป็นประจำ สนามกัดปลาเข็มมาตรฐานนั้นยังคงเป็นกระถางเขียวซึ่งเป็นกระถางเคลือบจากเมืองจีนอายุเกินร้อยปีดั้งเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
มีครีบอกขนาดใหญ่และแข็งแรง ทำให้สามารถกระโดดจับแมลงที่อยู่เหนือผิวน้ำเป็นอาหารได้ นอกจากนี้แล้วยังมีสายตาที่แหลมคม สามารถมองเห็นวัตถุที่เหนือน้ำได้ดีกว่าปลาชนิดอื่น ๆ นิยมอยู่กันเป็นฝูง ๆ ประมาณ 8-10 ตัว โดยมีตัวผู้เป็นจ่าฝูงเพียงตัวเดียว ปลาตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้อย่างเห็นได้ชัด เป็นปลาที่ออกลูกเป็นตัว ครั้งละไม่เกิน 30 ตัว
เป็นปลาขนาดเล็ก ความยาวเต็มที่ประมาณ 8 เซนติเมตร พบได้ตามแหล่งน้ำนิ่งเช่น ท้องร่วงสวนผลไม้ทั่วประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ตั้งแต่บังกลาเทศจนถึงคาบสมุทรมลายูและอินโดนีเซีย
ปลาเข็มชนิดนี้ คนไทยนิยมเพาะเลี้ยงกันมานานแล้วเพื่อใช้สำหรับต่อสู้กันเพื่อการพนัน คล้ายกับปลากัด โดยจะเพาะเลี้ยงกันในหม้อดินจึงเรียกกันว่า "ปลาเข็มหม้อ" โดยจะมีรูปร่างและขนาดที่ใหญ่กว่าปลาที่พบในธรรมชาติ สำหรับปลาที่ออกสีขาวจะเรียกว่า "ปลาเข็มเผือก" หรือ "ปลาเข็มเงิน" และปลาที่มีสีออกสีทองจะเรียกว่า "ปลาเข็มทอง"
หวายขี้ผึ้ง

หวายขี้ผึ้งหรือหวายขนุน ชื่อวิทยาศาสตร์: "Calamus blumei" เป็นหวายกอ มีมือเกี่ยว ปลายใบย่อยเป็นรูปสามเหลี่ยม พบในภาคใต้ของไทย มาเลเซีย เกาะสุมาตรา เกาะบอร์เนียว เป็นหวายคุณภาพดี แต่มีไม่มากพอสำหรับการค้า ในซาราวักนำไปสานตะกร้าและเสื่อ
หวายเล็ก

หวายเล็ก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Calamus javensis") เป็นหวายกอเรียวเล็ก แยกเพศ ใบประกอบ ใบย่อยที่ปลายมีขนาดใหญ่กว่าที่โคน ใบย่อยล่างสุดมักโค้งงอวกมาห่อหุ้มลำต้น กาบหุ้มลำสีเขียวสด กาบอ่อนมีสีเหลือบแดง หนามมีหลายแบบ ดอกช่อ ผลกลมหรือรูปไข่ มีเปลือกเป็นเกล็ดสีเขียวอ่อนอมขาว พบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในมาเลเซียใช้ทำเชือก สานตะกร้า เครื่องใช้ต่าง ๆ ชาวเซไมใช้กาบใบที่มีหนามทำเครื่องขูด ส่วนยอดรับประทานได้ ใช้แก้ไอ
ซีเลาซีเลา

ซีเลาซีเลา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Calamus gibbsianus") เป็นหวายสปีชีส์หนึ่งในสกุลหวาย เป็นพืชพื้นเมืองในบอร์เนียว พบเฉพาะป่าในยอดเขากีนาบาลู เป็นหวายกอขนาดเล็ก มีมือเกี่ยว ใช้ในการผูกมัดและจักสาน
โรงเรียนนาหว้าพิทยาคม &quot;ธาตุประสิทธิ์ประชานุเคราะห์&quot;

โรงเรียนนาหว้าพิทยาคม "ธาตุประสิทธิ์ประชานุเคราะห์" (ชื่อย่อ : น.ว.พ / N.W.P) เป็นโรงเรียนประจำอำเภอนาหว้าเปิดทำการสอนในระดับช่วงชั้นที่ 3 (ม.1 - ม.3) และระดับช่วงชั้นที่ 4 (ม.4 - ม.6) สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติโรงเรียน.
โรงเรียนนาหว้าพิทยาคม "ธาตุประสิทธิ์ประชานุเคราะห์" เป็นโรงเรียนประจำอำเภอนาหว้า อนุมัติตั้งขึ้นครั้งแรกเมื่อ วันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 โดยได้รับบริจาคที่ดินสาธารณประโยชน์ หมู่ที่ 3 ตำบลนาหว้า อำเภอนาหว้า จำนวน 85 ไร่ 3 งาน 60 ตารางวา
กระทือลิง

กระทือลิง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Globba schomburgkii") อยู่ในวงศ์ Zingiberaceae เป็นไม้ล้มลุก มีเหง้าใต้ดินขนาดเล็ก ดอกช่อ ริ้วประดับและกลีบดอกสีส้ม ใช้เป็นไม้ประดับ
ว่านหาวนอน

ว่านหาวนอน หรือ ว่านทิพยเนตร (blackhorm: ; ในภาษากันนาดา: Nela Sampige; ; ; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Kaempferia rotunda") อยู่ในวงศ์ Zingiberaceae เป็นไม้ส้มลุก มีเหง้าใต้ดิน สีน้ำตาล ผ่าออกเนื้อในสีขาว มีกลิ่นเฉพาะตัว ใบเดี่ยว สีเขียวอ่อน หลังใบมีลายม่วงสลับเขียว ดอกสีม่วงอ่อน ออกเป็นช่อสั้นจากเหง้าใต้ดิน ออกดอกแล้วจึงแตกใบ ถือเป็นพืชพื้นเมืองในประเทศจีน (มณฑลกวางตุ้ง, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง, มณฑลไห่หนาน, ไต้หวัน, มณฑลยูนนาน) อนุทวีปอินเดีย (รวมรัฐอัสสัม, เนปาล และบังกลาเทศ), อินโดจีน และมีการนำไปเพาะปลูกหลายแห่ง มีรายงานว่ามีการนำพืชไปปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมในเกาะชวา, มาเลเซีย และคอสตาริกา พบตามภูเขาหินปูนทุ่งหญ้าเปิดหรือพื้นที่เปิดโล่ง ของป่าผลัดใบ
หัวใต้ดินใช้ต้มน้ำดื่มแก้ปวดท้อง ในดอกมีสารพิษ benzyl benzoate ใช้ทำยาทารักษาหิด มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ ชาวม้งในไทยนำไปต้มกับไก่ให้มีรสเผ็ด ต้มน้ำดื่มแก้ปวดท้อง กินสดก่อนอาหารแก้ปวดท้อง ใช้เป็นไม้ประดับ ใช้เป็นยารักษาโรคตาแดง ในทางไสยศาสตร์ เชื่อว่ามีฤทธิ์ทางเมตตามหานิยมและคงกระพันชาตรี
เครือออน

เครือออน, พวงประดิษฐ์, ช่อม่วง ชื่อวิทยาศาสตร์: "Congea tomentosa" อยู่ในวงศ์ Lamiaceae เป็นไม้เถาขนาดใหญ่ เลื้อยพันบนต้นไม้อื่น ลำต้นมีขนนุ่ม ดอกช่อออกตามปลายกิ่ง สีชมพูอมม่วง ใบบดอังไฟให้ร้อน พอกบริเวณถูกสัตว์มีพิษ ทั้งต้นต้ำน้ำดื่มแก้ไอ ขับปัสสาวะ
บาซิลลัสกาลแม็ต-เกแร็ง

บาซิลลัสกาลแม็ต-เกแร็ง (ย่อ: BCG) เป็นวัคซีนวัณโรคซึ่งเตรียมจากเชื้อ "Mycobacterium bovis" แบคทีเรียทรงแท่งที่ก่อวัณโรควัว ชนิดถูกทำให้อ่อนฤทธิ์ เชื้อเสียศักยภาพก่อโรคในมนุษย์โดยการเพาะเชื้อต่อช่วงเป็นพิเศษในสารเพาะเชื้อ ซึ่งปกติเป็น Middlebrook 7H9 เนื่องจากเชื้อมีชีวิตวิวัฒนาการเพื่อใช้สารอาหารที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เชื้อจึงปรับตัวต่อสิ่งแวดล้อมเดิมคือเลือดมนุษย์ ได้เลวลง และไม่สามารถชักนำโรคเมื่อถูกนำเข้าสู่ตัวถูกเบียนที่เป็นมนุษย์ แต่เชื้อที่ถูกเพาะเลี้ยงดังกล่าวยังคล้ายกับบรรพบุรุษในธรรมชาติมากพอที่จะให้ภูมิคุ้มกันต่อวัณโรคมนุษย์ได้บ้าง วัคซีนบีซีจีมีประสิทธิภาพป้องกันวัณโรคเป็นระยะเวลา 15 ปี ตั้งแต่ 0 ถึง 80% อย่างไรก็ดี ผลป้องกันของวัคซีนดูเหมือนจะแปรผันตามภูมิศาสตร์และห้องปฏิบัติการที่เพาะเลี้ยงเชื้อสายพันธุ์ที่ใช้ผลิตวัคซีน
เป็น วัคซีน หลักที่ใช้เพื่อป้องกัน วัณโรค ในประเทศที่พบวัณโรคได้ทั่วไป ขอแนะนำการฉีดวัคซีนหนึ่งเข็มให้แก่ทารกแรกเกิดสุขภาพดีโดยเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ แต่ไม่ควรให้วัคซีนแก่ทารกที่ติดเชื้อ เอดส์ ในพื้นที่ที่พบวัณโรคไม่มากนัก มักจะให้วัคซีนแก่ทารกที่มีความเสี่ยงสูงที่ได้รับการทดสอบเนื่องจากสงสัยว่าอาจติดเชื้อโรคและกรณีที่ได้รับการรักษาการติดเชื้อวัณโรคเท่านั้น ผู้ใหญ่ที่ไม่มีเชื้อวัณโรคและไม่เคยได้รับวัคซีนแต่มักได้รับยาต้านวัณโรคบ่อยครั้งควรจะได้รับวัคซีนด้วยเช่นกัน
ระยะเวลาการป้องกันโรคของวัคซีนมักแตกต่างกันไป ตั้งแต่สิบถึงสิบสองปี ในกลุ่มเด็กสามารถป้องกันการติดเชื้อได้ประมาณ 20% และสามารถป้องกันการกำเริบของโรคในกลุ่มผู้ที่ติดเชื้อได้ครึ่งหนึ่ง การให้วัคซีนทำโดยการฉีดทางผิวหนัง ทั้งนี้ไม่มีหลักฐานการได้รับประโยชน์จากการให้วัคซีนเกินจากขนาดที่แนะนำ วัคซีนนี้ยังสามารถใช้ในการรักษา มะเร็งกระเพาะปัสสาวะ บางประเภทอีกด้วย
ผลข้างเคียงขั้นรุนแรงนั้นพบได้น้อยมาก โดยมากมักพบรอยแดง อาการบวม และความเจ็บปวดปานกลางที่ตำแหน่งการฉีดวัคซีน ทั้งนี้อาจเกิด ulcer ขนาดเล็กรวมทั้งแผลเป็นหลังจากการสมานแผล ในกลุ่มผู้ที่มี ภูมิคุ้มกันต่ำ (poor immune function) มักได้รับผลข้างเคียงจากวัคซีนและเป็นไปได้ว่าจะไดรับผลข้างเคียงขั้นรุนแรง วัคซีนนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับการใช้ในผู้ที่อยู่ในระหว่าง การตั้งครรภ์ วัคซีนนี้เดิมผลิตจากเชื้อ "Mycobacterium bovis" ซึ่งโดยส่วนใหญ่พบในวัว แม้ว่าเชื้อของวัคซีนนี้จะถูกทำให้หมดฤทธิ์แล้วแต่เชื้อยังคงเป็น live
วัคซีน BCG เป็นวัคซีนตัวแรกที่มีการใช้ทางการแพทย์ในปี 2464 วัคซีนนี้มีชื่ออยู่ในทะเบียนยาที่จำเป็นขององค์การอนามัยโลก (World Health Organization's List of Essential Medicines) โดยเป็นยารักษาโรคที่มีความสำคัญมากที่สุดซึ่งจำเป็นต่อระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน นับตั้งแต่ปี 2557 ราคาสำหรับการขายส่งคือ 0.16 เหรียญสหรัฐฯ ต่อหนึ่งเข็ม ในสหรัฐอเมริการาคาของวัคซีนนี้คือ 100 ถึง 200 เหรียญสหรัฐฯ ในแต่ละปีมีการให้วัคซีนนี้แก่เด็กประมาณ 100 ล้านคน
ฟีโรโมน

ฟีโรโมน  เป็นสารเคมีที่หลั่งหรือขับออกมาแล้วกระตุ้นการตอบสนองทางสังคมในสปีชีส์เดียวกัน ฟีโรโมนเป็นสารเคมีซึ่งสามารถออกฤทธิ์นอกร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่หลั่งออกมาแล้วมีผลต่อพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิตที่รับเข้าไป ฟีโรโมนมีหลายชนิด เช่น ฟีโรโมนเตือนภัย ฟีโรโมนรอยอาหาร ฟีโรโมนเพศ เป็นต้น สิ่งมีชีวิตตั้งแต่โปรแคริโอตเซลล์เดียวไปจนถึงยูแคริโอตหลายเซลล์ที่ซับซ้อนมีฟีโรโมน มีบันทึกการใช้ฟีโรโมนในแมลงมากเป็นพิเศษ อนึ่ง สัตว์มีกระดูกสันหลังและพืชบางชนิดสื่อสารกันโดยฟีโรโมน
อาการน้ำตาไหลริน

อาการน้ำตาไหลริน  เป็นการไหลล้นของน้ำตามาบนใบหน้า อาการแสดงหรือสภาพทางคลินิกประกอบด้วยมีการระบายฟิล์มน้ำตาจากตาไม่เพียงพอ โดยน้ำตาจะระบายลงตามใบหน้าแทนที่จะผ่านระบบท่อน้ำตา
ปลาข้าวเม่า

"สำหรับปลาข้าวเม่าที่เป็นปลาซิวหรือปลาแปบ ดูที่: ปลาข้าวเม่า (ปลาซิว)"
ปลาข้าวเม่า  เป็นสกุลของปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาแป้นแก้ว (Ambassidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Parambassis" (/พา-แรม-บาส-ซิส/) ปลาในสกุลนี้มีเกล็ดค่อนข้างเล็ก มีเกล็ดบนเส้นข้างลำตัวประมาณ 40-60 แถว บนกระดูกแก้มมีเกล็ด 4-7 แถว ไม่มีฟันที่ปลายลิ้น กระดูกแก้ม 2 ชิ้นที่อยู่ใกล้ตามีขอบจักเป็นฟันเลื่อย ลำตัวบางใส ครีบทุกครีบใส ในบางชนิดอาจมีตัวเป็นสีสันต่าง ๆ 
ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง กิน แมลงและแพลงก์ตอนสัตว์ และสัตว์น้ำขนาดเล็กรวมทั้งตะไคร่น้ำเป็นอาหาร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงอินโดนีเซีย และออสเตรเลีย มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 2-7 เซนติเมตร โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุด พบในออสเตรเลีย คือ "P. gulliveri" ที่มีขนาดใหญ่ได้ถึงเกือบ 30 เซนติเมตร นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่น ซึ่งชาวประมงจะนิยมจับกันในเวลากลางคืน โดยใช้แสงไฟจากนีออนล่อให้ขึ้นมากินแมลงที่มาเล่นไฟเหนือน้ำ โดยจะจับได้ทีละมาก ๆ โดยในภาษาไทยจะเรียกปลาในสกุลนี้รวม ๆ กันว่า "แป้น", "แป้นแก้ว", "แว่น", "คับข้อง" หรือ "ขี้ร่วง" ในบางท้องถิ่น
การจำแนก.
พบทั้งหมด 17 ชนิด 
และชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์
แอ็กซ์ แชนแนล

แอ็กซ์ แชนแนล  เป็นช่องโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมและสายเคเบิล ดำเนินการโดย บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด และบริษัท ซีเนริโอ จำกัด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เน้นนำเสนอเนื้อหาละครโทรทัศน์และรายการปกิณกะต่าง ๆ และเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของเอ็กแซ็กท์ และ/หรือ ซีเนริโอเอง ตามชื่อสถานี (EXACT + SCENARIO) ที่เคยผลิตออกอากาศทางช่องต่าง ๆ ในรูปแบบการออกอากาศซ้ำ (รีรัน) รวมถึงนำเสนอบทเพลงในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยมีบอย - ถกลเกียรติ วีรวรรณ เป็นผู้อำนวยการสถานี เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2552 โดยเคยเป็นสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมที่มียอดผู้รับชมมากที่สุดในกลุ่มสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ที่จำนวนมากกว่า 20,000,000 คน ในปี พ.ศ. 2555
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2558 บอยได้โอนการประกอบธุรกิจโทรทัศน์ของเอ็กแซ็กท์และซีเนริโอไปขึ้นกับบริษัท เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด (มหาชน) ที่บอยและกลุ่มของบอยไปร่วมทุนกับจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ทำให้แอ็กซ์ แชนแนล ออกอากาศวันสุดท้ายเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2558 และยุติออกอากาศเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 รวมระยะเวลาออกอากาศทั้งหมด 6 ปี 1 เดือน ทั้งนี้ บางรายการที่ยังออกอากาศในช่องแอ็กซ์ แชนแนล ได้ย้ายไปออกอากาศต่อทางช่องวัน 31 ในเครือเดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ แทน
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2007

วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2007 จัดขึ้นที่ เมืองกัวลาลัมเปอร์, ประเทศมาเลเซีย 19–27 พฤษภาคม 2007
การแบ่งกลุ่ม.
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2005
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
โรงเรียนหัวใจใส

โรงเรียนหัวใจใส (ฮักกโย อีชอนชิบซัม) เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ปี 2012 นำแสดงโดยจัง นารา, ชเว แดเนียล, อี จง-ซ็อก, พัก เซ-ย็อง และคิม อู-บิน ละครวัยรุ่นเรื่องนี้ถ่ายทอดการต่อสู้และปัญหาที่เยาวชนเกาหลีในปัจจุบันต้องเผชิญ เช่น การกลั่นแกล้ง การฆ่าตัวตายของนักเรียน ความรุนแรงในโรงเรียน ความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียนที่เสื่อมลง การเรียนพิเศษส่วนตัว และปัญหาในชีวิตจริงในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในห้องเรียนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งใน Victory High School
เป็นภาคที่ 5 ของละครซีรีส์ชุด "School" ทางช่องเคบีเอส ซึ่งออกอากาศตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 ถึงปี ค.ศ. 2002 ออกอากาศทางช่อง KBS2 ตั้งแต่วันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ถึงวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 2013 ทุกวันจันทร์และอังคาร เวลา 21:55 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) จำนวน 16 ตอน
เนื้อเรื่องย่อ.
จ็อง อิน-แจ (จัง นารา) และคัง แซ-ชัน (ชเว แดเนียล) เป็นครูประจำชั้นที่มีปรัชญาที่ขัดแย้งกัน ทั้งคู่ต้องร่วมกันจัดการกับชั้นเรียนที่ยากที่สุดของ Victory High School โดยต้องเผชิญหน้ากับเด็กเกเร นักเรียนที่เรียนไม่เก่ง และผู้ปกครองที่เข้มงวด ในขณะที่พวกเขาช่วยนักเรียนเอาชนะปัญหาต่าง ๆ
แหล่งข้อมูลอื่น.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4135

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4135 สายทางเข้าสนามบินหาดใหญ่ เป็นทางหลวงที่อยู่ในเขตควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 สำนักงานทางหลวงที่ 18 สงขลา มีระยะทางเริ่มต้นจากถนนลพบุรีราเมศวร์ที่หลักกิโลเมตรที่ 22+100 โดยสิ้นสุดที่ท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่ ระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร
รายละเอียดเส้นทาง.
เป็นถนน 4 เลน ไม่มีเกาะกลางตลอดเส้นทาง
ตำบลสวาย (อำเภอปรางค์กู่)

ตำบลสวาย ตั้งอยู่ระยะห่างจากที่ว่าการอำเภอปรางค์กู่ ประมาณ 8 กิโลเมตร
ประวัติ.
ตำบลสวายเป็นตำบลที่แยกออกจากตำบลตูม ชื่อตำบลสวายตั้งตามชื่อหมู่บ้าน คือบ้านสวาย ซึ่งคำว่า "สวาย" ภาษาท้องถิ่นหมายถึงมะม่วง มีจำนวนหมู่บ้าน 10 หมู่บ้าน ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาไทยอีสาน (ส่วย,เขมร)
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครอง.
ตำบลสวายแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10หมู่บ้าน ได้แก่
เนื้อที่.
มีทั้งสิ้น ประมาณ 23.21 ตารางกิโลเมตร หรือ ประมาณ 14,506.25 ไร่
สภาพทั่วไป.
ขององค์การบริหารส่วนตำบลสวาย เป็นที่ดอนส่วนมาก อุณหภูมิเฉลี่ย 38-42 องศาเซลเซียส
การศึกษา.
ด้านการศึกษา.
สถานศึกษา ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลผักไหมประกอบด้วย ดังนี้
โบสถ์พราหมณ์

โบสถ์พราหมณ์ หรือชื่ออื่น ๆ มนเทียร (mandir), เทวาลัย (devālaya) และ โกยิล (koil) เป็นชื่อเรียกศาสนสถานในศาสนาฮินดู โดยถือว่าเป็นที่ประทับของเทพเจ้าฮินดู โครงสร้างของโบสถ์พราหมณ์สร้างขึ้นเพื่อนำมนุษย์กับเทพเจ้าเข้าหากันผ่านทางสัญลักษณ์ที่แสดงออกถึงแนวคิดและความเชื่อของศาสนาฮินดู สัญัลกษณ์และโครงสร้างของโบสถ์พราหมณ์มีรากฐานในความเชื่อแบบพระเวท ประกอบการใช้วงกลมและสี่เหลี่ยมจัตุรัส มนเทียรหนึ่ง ๆ จะนำเอาองค์ประกอบทั้งปวงของจักรวาลวิทยาฮินดูเข้าด้วยกัน แสดงให้เห็นถึงสวรรค์ (พระเจ้า) มนุษย์ และความชั่วร้าย รวมถึงแนวคิดของเวลาและชีวิตผ่านธรรมะ, กามะ, อรรถะ, โมกษะ และ กรรมะ
หลักสำคัญทางจิตวิญญาณที่ถูกแสดงออกในเชิงสัญลักษณ์ในโบสถ์พราหมณ์นั้นนำมาจากงานเขียนสันสกฤต เช่น พระเวท และอุปนิษัท ในขณะที่กฎเกณฑ์ทางโครงสร้างนั้นมีระบุในเอกสารเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมสันสกฤตโบราณ เช่น พฤหตสังหิตา และวาสตุศาสตร์ มนเทียรต่าง ๆ ถือเป็นจุดหมายปลายทางทางจิตวิญญาณของชาวฮินดู ในขณะเดียวกันยังเป็นเหมือนศูนย์กลางที่ศิลปะโบราณ การเฉลิมฉลองของชุมชน รสมถึงเศรษฐกิจนั้นเฟื่องฟูและเจริญ
มนเทียรนั้นมีลักษณะรูปแบบที่หลากหลาย รูปแบบความเชื่อ สัญลักษณ์ และกรรมวิธีก่อสร้างที่แตกต่างกันไปตามภูมิภาค ชุมชน วัฒนธรรม ความเชื่อ ลัทธิ และเทพเจ้าเฉพาะองค์ มนเทียรสามารถพบได้ในเอเชียใต้โดยเฉพาะประเทศอินเดีย เนปาล ศรีลังกา และประเทศอื่น ๆ ที่มีประวัติศาสตร์ของฮินดูหรือมีชาวฮินดูอาศัยอยู่เป็นชุมชน
ในภาษาไทยได้นิยามความหมายว่าเป็นเทวสถานที่ใช้ประกอบพิธีกรรมของศาสนาฮินดู มีพราหมณ์เป็นผู้ดูแลและประกอบพิธี
ประวัติคำและการตั้งชื่อ.
ในแต่ละภาษามีคำเรียก โบสถ์พราหมณ์ แตกต่างกันไป ดังนี้