pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อันเดรส อินิเอสตา

อันเดรส อินิเอสตา ลูฆัน (เกิด 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1984) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวสเปนซึ่งเล่นในตำแหน่งกองกลาง
อินิเอสตาเข้าร่วมกับ "ลามาซิอา" ซึ่งเป็นศูนย์ฝึกผู้เล่นเยาวชนของบาร์เซโลนา หลังจากย้ายมาจากบ้านเกิด ซึ่งเขาชื่นชอบที่นี่ตั้งแต่ยังเด็ก เขาเริ่มเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ในปี 2002 ด้วยอายุ 18 ปี โดยลงเล่นในฤดูกาล 2004–05 และเป็นผู้เล่นตัวหลักของทีมเรื่อยมา และเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้บาร์เซโลนาคว้า 6 แชมป์ในปี 2009 อีกทั้ง 30 ถ้วยที่เขาได้รับ ทำให้เขาเป็นนักฟุตบอลชาวสเปนที่ได้รับถ้วยมากที่สุด โดยอินิเอสตาได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในกองกลางที่ดีที่สุดตลอดกาล
อินิเอสตาลงเล่นให้กับทีมชาติสเปนตั้งแต่ชุดเยาวชนอายุไม่เกิน 16 ปี, 19 ปี และ 21 ปี ก่อนที่เขาจะติดทีมชาติชุดใหญ่ในปี 2006 โดยได้รับเลือกให้ติดทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 อีกทั้งเขายังมีส่วนช่วยให้สเปนได้แชมป์ในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 โดยลงเล่นทุกนัดในการแข่งขัน อีกทั้งยังได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นในทีมยอดเยี่ยมของการแข่งขันด้วย ต่อมาอินิเอสตาได้ติดทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 และเป็นผู้เล่นสำคัญที่ทำประตูชัยให้กับสเปนในการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศกับเนเธอร์แลนด์ และได้รับตำแหน่งผู้เล่นทรงคุณค่าของนัดนั้นด้วย อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในผู้เล่นของทีมยอดเยี่ยมในการแข่งขัน ต่อมาในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 อินิเอสตาพาสเปนคว้าแชมป์ 2 สมัยติดต่อกัน และได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดในการแข่งขัน นอกจากนั้นยังได้รับตำแหน่งผู้เล่นทรงคุณค่าถึง 3 นัด (รวมไปถึงนัดชิงชนะเลิศกับอิตาลี)
ชีวิตส่วนตัว.
อินิเอสตาแต่งงานกับอันนา ออร์ติซ (Anna Ortiz) ทั้งคู่ออกเดตใน ค.ศ. 2008 แล้วแต่งงานในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ทั้งคู่มีลูกสาวสองคนที่เกิดใน ค.ศ. 2011 และ 2017 กับลูกชายสองคนที่เกิดใน ค.ศ. 2015 และ 2019 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 ทั้งคู่สูญเสียลูกที่ยังไม่คลอด เนื่องจากการแท้งโดยธรรมชาติ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 เธอจึงให้กำเนิดลูกสาว ซึ่งเป็นลูกคนที่ 5 อินิเอสตานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 อินิเอสตาเปิดเผยแก่ริสโต เมฆิเดว่าเขาเคยประสบกับภาวะซึมเศร้าก่อนฟุตบอลโลก 2010 เนื่องจากอาการบาดเจ็บและการเสียชีวิตของดานิเอล ฆาร์เก 
 "ณ วันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2023"
พระนิชิกัง

พระนิชิคัน (ค.ศ. 1665 - ค.ศ. 1726) หรือ พระนิชิคัน โชนิน เป็นประมุขสงฆ์ของพุทธศาสนานิกายนิชิเรนโชชู เป็นผู้ที่ทำให้พุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน มีความเจริญรุ่งเรือง นอกเหนือจากพระนิกโคโชนินและพระนิชิโมขุโชนินแล้ว พระนิชิคันโชนินนับว่าเป็นประมุขสงฆ์อันดับ 1 ของการศรัทธาที่ขึ้นตรงต่อพระนิชิเรนไดโชนิน พระนิชิคันโชนินเป็นพระสงฆ์ที่มีชื่อเสียงในฐานะเป็น บรรพบุรุษแห่งการฟื้นฟูพุทธธรรม กล่าวคือ หลังจากที่พระนิชิเรนไดโชนินดับขันธ์แล้วประมาณ 400 ปี ท่านก็ได้เป็นผู้ทำลายคำสอนต่างๆ ในประเทศญี่ปุ่นที่บิดเบือนไปจากพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน ท่านได้ชี้ชัดให้เห็นถึงความถูกต้องของพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนินทั้งภายในและภายนอกนิกาย แล้วยังได้จัดให้มีการศึกษาที่ถูกต้องโดยกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของพระนิชิเรนไดโชนิน ดังนั้น ท่านได้สมญานามว่า ท่านคันที่เคารพยิ่ง มาตั้งแต่สมัยนั้น ท่านได้รับการยกย่องว่ามีความศรัทธาและผลงานที่ยิ่งใหญ่
ในปี ค.ศ. 2010 พระนิชิคันโชนินครบการประสูติ 345 ปีแล้ว
พระประวัติ.
พระนิชิคันโชนิน เกิดเมื่อ ค.ศ. 1665 เป็นบุตรของท่านอิโตโจเอ็น ซึ่งเป็นคนรับใช้ของท่านซาคาอิ ซึ่งเป็นหัวหน้าการเมืองฝ่ายการบันเทิง และเป็นเจ้าผู้ครองนครทาเตบายาชิ เมืองโจชู (ปัจจุบันคือจังหวัดกุมมะ) 
เมื่อพระนิชิคันโชนิน อายุได้ 15 ปี ได้ไปทำงานที่บ้านของเจ้านายคือท่าน ทาดะมิเนะ ซาคาอิ ที่เมืองเอโดะ จนถึงช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1683 ขณะนั้นอายุได้ 19 ปี ก็ได้มีโอกาสฟังพุทธธรรมของพระชิเรนไดโชนิน จึงเกิดความเลื่อมใสแล้วตัดสินใจบวช จึงได้ขอลาออกจากการรับราชการ แต่เจ้านายไม่ยินยอมให้ลาออกในตอนนั้น จนกระทั่งเดือนธันวาคมในปีเดียวกันท่านจึงได้สมปรารถนาที่ต้องการ โดยสามารถออกบวชได้ ท่านได้พยายามภายใต้การดูแลของพระนิชิเออิโชนิน (ประมุขสงฆ์ลำดับที่24) และในปี ค.ศ. 1711 พระนิชิเออิโชนิน ก็ได้มีคำสั่งแต่งตั้งท่านเป็นหัวหน้าฝ่ายการศึกษาอันดับที่ 6 หลังจากนั้นท่านก็ได้พยายามส่งเสริมให้การศึกษาเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น เช่น ท่านได้บรรยายธรรมนิพนธ์ เขียนคำอธิบายธรรมนิพนธ์ที่สำคัญยิ่ง5ฉบับ และยังได้เขียนบทนิพนธ์ 6 ม้วน เป็นต้น 
ในปี ค.ศ. 1718 พระนิชิคันโชนินก็ได้รับการสืบทอดจากพระนิชิยูโชนิน (ประมุขสงฆ์ลำดับที่25) และได้เป็นประมุขสงฆ์ลำดับที่ 26 ท่านอยู่ในตำแหน่งประมุขสงฆ์เป็นเวลา 3 ปี หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1720 ท่านก็ได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับพระนิชิโยโชนิน แล้วท่านก็กลับไปอยู่ที่หอศึกษาธรรมอีกครั้งหนึ่ง ท่านก็ได้ทำการสอนคำอธิบายธรรมนิพนธ์ แต่พระนิชิโยโชนิน ก็อยู่ตำแหน่งประมุขสงฆ์ได้แค่ 4 ปีก็ได้มรณภาพ ดังนั้นพระนิชิคันโชนินจึงต้องกลับมาเป็นประมุขสงฆ์อีกครั้งหนึ่ง และอยู่ตำแหน่งนี้ 4 ปี ท่านได้สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ในการฟื้นฟูพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน อย่างมากมาย และท่านได้มรณภาพลงอย่างสงบในปี ค.ศ. 1726 ตอนนั้นท่านอายุ 62 ปี
ทดแทนบุญคุณบิดามารดา.
อาจารย์โจเซอิ โทดะ นายกสมาคมโซคา งัคไก ท่านที่ 2 ได้กล่าวว่า การศึกษาของพระนิชิคันโชนิน เป็นการศึกษาที่เกิดจากความศรัทธาที่ลึกซึ้งมีกล่าวว่า ในช่วงเวลา 7 ปี พระนิชิคันโชนินได้สวดไดโมขุ 20 ล้านคำอุทิศให้กับบิดามารดาเพื่อทดแทนคุณเป็นการกระทำที่สมกับเป็นผู้ยึดถือโงะฮนซนเป็นหลัก พระนิชิคันโชนินมีแนวคิดที่ขึ้นตรงต่อพระนิชิเรนไดโชนิน โดยยึดโงะฮนซนและธรรมนิพนธ์เป็นหลัก และได้ยึดถือแนวทางการเผยแผ่ธรรมไพศาลเป็นอันดับหนึ่งมาโดยตลอด พระนิชิคันโชนินได้กล่าวว่า ผู้ที่เกียจคร้านนั้นไม่ใช้ศิษย์ของอาตมา ซึ่งจะเป็นเห็นจากบันทึกที่บันทึกไว้ในบทนิพนธ์เรื่องการประกอบพิธีในนิกาย ว่า เมื่อบวชเป็นสงฆ์แล้ว โกนศีรษะ สวมจีวร แล้ว ยังเกียจคร้าน จะไม่ใช้เป็นศิษย์ของอาตมา แต่จะเป็นศิษย์ของพวกนอกพุทธศาสนา
ชวาเนินเกอซัง

ชวาเนินเกอซัง  เป็นชื่อรวมผลงานของฟรันทซ์ ชูเบิร์ท (1797 - 1828) คีตกวีชาวออสเตรีย ที่ตีพิมพ์หลังการเสียชีวิตของชูเบิร์ท ประกอบด้วยงานดนตรี 13 ชิ้นสำหรับประกอบโคลงของกวีสามคน คือ ลูทวิช เร็ลชตาพ (1799–1860), ไฮน์ริช ไฮเนอ (1797–1856) และโยฮัน กาบรีเอล ไซเดิล (1804-1875) รวมกับผลงานชื่อ "Taubenpost" ที่ว่ากันว่าเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของชูเบิร์ทก่อนจะเสียชีวิต
รวมผลงานชิ้นนี้ได้ชื่อว่า "ชวาเนินเกอซัง" เป็นภาษาเยอรมันมีความหมายว่า "งานชิ้นสุดท้าย (ก่อนตาย)" ตั้งชื่อโดยโทบีอัส ฮัสลิงเงอร์ ผู้จัดพิมพ์ครั้งที่ 1 เมื่อ ค.ศ. 1829 เพื่อผลทางการตลาด โดยสื่อความหมายว่าเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของชูเบิร์ท
ผลงานทั้ง 14 ชิ้น ได้แก่
สัตว์หิมพานต์

สัตว์หิมพานต์ คือ สัตว์ในจินตนาการที่กวี หรือจิตรกร พรรณนาถึง อาศัยอยู่ในป่าหิมพานต์หรือเขาไกรลาส ดังที่ปรากฏในวรรณคดีไตรภูมิพระร่วง และรามเกียรติ์ โดยมีลักษณะของสัตว์หลายชนิดมาประกอบกันในตัวเดียว จำแนกออกเป็น 3 ประเภท คือ สัตว์ทวิบาท (มีสองขา) สัตว์จตุบาท (มีสี่ขา) และจำพวกปลา
สัตว์หิมพานต์ยังปรากฏในงานศิลปกรรมไทยหลากหลายแขนง เช่น จิตรกรรมฝาผนังในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม และประติมากรรมในวัดเบญจมบพิตร โดยมักใช้เป็นสัญลักษณ์แทนคุณธรรม ความกล้าหาญ หรือพลังเหนือธรรมชาติ เช่น คชสีห์แทนความแข็งแกร่ง และกินนรีแทนความงามและความเมตตา
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

การแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในร่มที่จะจัดขึ้นในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012 โดยการแข่งขันวอลเลย์บอลในร่มทำการแข่งขันที่อีเลสคอร์ตเอ็กฮิตบิชันเซนเตอร์ และวอลเลย์บอลชาดหายจัดที่หาดฮอร์สการ์ดพาเหรด
ประเภทการแข่งขัน.
ประเภทการแข่งขันแบ่งออกเป็น 4 ประเภทดังนี้
การคัดเลือก.
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติได้กำหนดให้การแข่งขันวอลเลย์บอลประเภทในร่มทั้งชายและหญิงสามารถส่งตัวแทนเข้าแข่งขันได้ประเทศละ 1 ทีมต่อการแข่งขันเท่านั้น แต่วอลเลย์บอลประเภทชายหาดสามารถส่งทีมเข้าแข่งขันได้มากที่สุดประเทศละ 2 ทีม
การคัดเลือกทีมชาย.
ทีมที่ผ่านการคัดเลือกทีมชายมีรายละเอียดดังนี้
การคัดเลือกทีมหญิง.
ทีมที่ผ่านการคัดเลือกทีมหญิงมีรายละเอียดดังนี้
ซามูไรโชดาวน์ แอนโธโลจี

ซามูไรโชดาวน์ แอนโธโลจี  เป็นเกมรวมที่ผลิตโดยบริษัท SNK Playmore ในระบบวี, เพลย์สเตชัน 2 และเพลย์สเตชันพอร์เทเบิล และเกมนี้ได้ถูกจัดจำหน่ายอีกครั้งโดยสามารถดาวน์โหลดเกมได้ที่เพลย์สเตชันสโตร์สำหรับระบบเพลย์สเตชันพอร์เทเบิล ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2009
ท่อปัสสาวะ

ท่อปัสสาวะ เป็นท่อนำน้ำปัสสาวะจากกระเพาะปัสสาวะไปสู่ภายนอก ในชาย ท่อปัสสาวะยาว 20 เซนติเมตร นำน้ำปัสสาวะจาก กระเพาะปัสสาวะไปสู่ภายนอกที่ปลายลึงค์ ท่อปัสสาวะในชาย ยังเป็นทางผ่านของน้ำอสุจิด้วย ท่อปัสสาวะในชายคดเคี้ยว คล้ายตัวเอส (S) และแบ่งได้เป็น 3 ส่วนคือ
ส่วนที่หนึ่ง ยาวประมาณ 2.5 เซนติเมตร จากมุมล่างสุด ของกระเพาะปัสสาวะทอดลงล่างในแนวดิ่ง ผ่านกลางต่อม ลูกหมาก จึงเรียกว่า ส่วนในต่อมลูกหมาก (prostatic part) เพราะท่อปัสสาวะส่วนนี้มีต่อมลูกหมากล้อมรอบส่วนนี้ และมีท่อจากต่อมลูกหมากจำนวนมาก มาเปิดสู่ท่อปัสสาวะส่วนนี้ และยังมีท่อฉีดอสุจิซึ่งเป็นท่อร่วมของเซมินัลเวสิเคิล และท่ออสุจิมาเปิดสู่ท่อปัสสาวะส่วนนี้ด้วย 
ส่วนที่สอง เป็นส่วนสั้นที่สุด มีกล้ามเนื้อลายเป็น หูรูดอยู่ล้อมรอบ เรียกว่า ส่วนบาง (membrarous part) อยู่ต่ำกว่าข้อต่อหัวหน่าว ประมาณ 2.5 เซนติเมตร ไปสู่กระเปาะ ของลึงค์ (bulb of penis) 
ส่วนที่สาม ยาวที่สุดและคดเคี้ยว อยู่ในเนื้อเยื่อที่ แข็งตัวได้ ส่วนคอร์ปัสสปอนยิโอซุม (corpus spongiosum) เรียกว่า ส่วนฟองน้ำหรือส่วนในลึงค์ (spongy part) ผ่านส่วน กระเปาะ (bulb) ส่วนลำ (body) และส่วนหัว (glans) ของลึงค์ แล้วเปิดสู่ภายนอกที่ปลายลึงค์ 
ในหญิง ท่อปัสสาวะยาว 4 มิลลิเมตร จากมุม ล่างสุดของกระเพาะปัสสาวะทอดโค้งลงล่างไปข้างหน้า เปิดสู่อวัยวะสืบพันธุ์ภายนอก หน้ารูเปิดของช่องคลอด ต่ำกว่า คลิตอริสประมาณ 2.5 เซนติเมตร
หมัดพิฆาตมังกรโหด

หมัดพิฆาตมังกรโหด (จีน:新唐山大兄) เป็นหนังจีนนำแสดงโดย เจิน จื่อตัน จูอิน(จีน朱茵 ;) Chan Gin Pang และ Yu Rongguang เป็นผลงานรีเมคหนังเก่าของ บรู๊ซ ลี เรื่อง The Big Boss(1971) ออกฉายปี 1998 (ฮ่องกง)
ปลาพาราไดซ์

ปลาพาราไดซ์  ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Macropodus opercularis" อยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) จึงมีอวัยวะช่วยหายใจพิเศษที่มีความวนเวียนเหมือนเขาวงกต เหมือนเช่นปลาชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกัน ทำให้สามารถขึ้นมาฮุบอากาศที่ผิวน้ำได้โดยตรง และสามารถอยู่ในบริเวณที่มีออกซิเจนต่ำได้ โดยไม่ต้องรอให้ออกซิเจนละลายลงในน้ำก่อนเช่นปลาทั่วไป 
มีขนาดความยาวลำตัว ประมาณ 7.5 เซนติเมตร มีลำตัวค่อนข้างกว้าง แบนข้าง หัวเล็ก นัยน์ตาโต ปากอยู่หน้าสุด ริมฝีปากยืดหดได้ มีฟันบนกระดูกเพดานปาก เส้นข้างตัวไม่สมบูรณ์ มีลักษณะเด่นอยู่ที่ครีบหลัง ครีบหลัง ครีบท้อง และครีบก้น มีปลายที่ยื่นยาวเป็นเส้นสวยงาม ครีบท้องและครีบหางเป็นสีส้มแดง ครีบหลังมีก้านครีบแขนงไม่เกิน 10 ก้าน ครีบหลังและครีบก้นมีขนาดใกล้เคียงกัน ครีบอกบางใส ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยว อันแรกยื่นออกมาเป็นเส้นยาว ครีบหางมีปลายครีบตัดตรง สีพื้นลำตัวเป็นสีเขียวมีลายสีส้มขวางลำตัวจำนวน 9 แถบ ตัวผู้จะมีสีสันสวยสดกว่าตัวเมีย 
เป็นปลาที่มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เช่น ไต้หวัน, จีน, ฮ่องกง, เกาหลีเหนือ, เกาหลีใต้ และตอนเหนือของเวียดนาม โดยอาศัยอยู่ตามหนองบึง นาข้าว เหมือนกับปลากัดหรือปลากระดี่โดยตัวผู้จะมีการก่อหวอด กินอาหารจำพวก ลูกน้ำ, ลูกไร หรือสัตว์น้ำขนาดเล็ก มีการผสมพันธุ์และดูแลไข่เหมือนปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ
ปลาพาราไดซ์ มีนิสัยค่อนข้างก้าวร้าว แต่สามารถเลี้ยงรวมกันเป็นฝูงได้ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีการเพาะขยายพันธุ์จนมีสีสันต่าง ๆ ที่แปลกออกไปจากชนิดที่มีอยู่ในธรรมชาติ เช่น สีเผือกทั้งตัว หรือ สีเขียว เป็นต้น
โรงเรียนประสาทวิทยาคาร

โรงเรียนประสาทวิทยาคาร เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในอำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ ประเภทสหวิทยา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติโรงเรียน.
โรงเรียนประสาทวิทยาคาร เป็นโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่พิเศษและเป็นโรงเรียนมัธยมที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่3ของจังหวัด รองจากโรงเรียนสุรวิทยาคารและโรงเรียนสิรินธร ได้รับการอนุมัติจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2513 ในสมัยรัฐบาลเผด็จการทหาร จอมพลถนอม กิตติขจร โดยมี ศาสตราจารย์ สุกิจ นิมมานเหมินท์ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในรัฐบาลทหารเผด็จการ โดยตั้งใจเพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาให้ชาวอำเภอปราสาทและอำเภอใกล้เคียง ได้ศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้น โดยไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปเรียนในตัวจังหวัดที่ห่างเกือบ 30 กิโลเมตร ซึ่งก่อตั้งในบริเวณสนามบินอำเภอปราสาทเดิม เปิดสอนแบบสหศึกษา มีนายยนต์ นามวัฒน์ รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่และอาศัยโรงเรียนปราสาทเป็นที่เรียนชั่วคราว
ปัจจุบันโรงเรียนประสาทวิทยาคาร นับเป็นโรงเรียนมัธยมหนึ่งในสามของจังหวัดที่มีนักเรียนมากถึง 3,000 คนขึ้นไป มีจำนวนถึง 3,161 คน เป็นลำดับที่สามรองจากโรงเรียนสุรวิทยาคารและโรงเรียนสิรินธรตามลำดับ 
กรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้นายบุญสิทธิ์ ศรีตุลานุกต์ เป็นครูใหญ่
ไทรออปส์

ไทรออปส์  เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกสัตว์ขาปล้องประเภทหนึ่ง จัดอยู่ในไฟลัมครัสตาเซียนเช่นเดียวกับ กุ้ง หรือ ปู และอยู่ในอันดับ Notostraca ในวงศ์ Triopsidae
ไทรออปส์ เป็นสัตว์น้ำขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด มีรูปร่างประหลาดคล้ายแมงดาทะเล จึงมีผู้เรียกว่า "แมงดาทะเลน้ำจืด" หรือ "กุ้งไดโนเสาร์" เนื่องจากเป็นสัตว์ที่ไม่เปลี่ยนแปลงรูปร่างมาตั้งแต่ยุคคาร์บอนิฟอรัส ราว 300 ล้านปีมาแล้ว จัดได้ว่าเป็นฟอสซิลที่มีชีวิตอีกจำพวกหนึ่งได้
พบแพร่กระจายอยู่ในหนองน้ำหรือบึงน้ำในทวีปอเมริกาเหนือ, อเมริกาใต้, ยุโรป, ยูเรเชีย, แอฟริกา, ญี่ปุ่น, นิวแคลิโดเนีย และ ออสเตรเลีย ยกเว้น แอนตาร์กติกา
ไทรออปส์ มีลักษณะโดยรวมคือ มีตา 3 ตา อันเป็นที่มาของชื่อ (ภาษา, ('สาม'), , (ṓps,'ตา')) มีส่วนหางที่มีลักษณะเป็นง่ามคู่ที่ยาวออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน เป็นสัตว์ที่มีวงจรชีวิตสั้นมาก คือ สามารถมีชีวิตอยู่ได้เพียง 1-3 เดือน จึงเป็นสัตว์ที่มีอัตราการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยจะมีขนาดใหญ่ขึ้นถึงวันละ 2 เท่า ขนาดเมื่อโตเต็มที่โดยเฉลี่ยราว 1-3 นิ้ว แต่ในบางชนิดหากได้รับอาหารและอุณหภูมิที่เหมาะสมอย่างเต็มที่อาจใหญ่ได้เท่ากับฝ่ามือมนุษย์
การหายใจ ของไทรออปส์อยู่ที่ขา ซึ่งมีมากถึง 35-71 คู่ ซึ่งใช้ทั้งว่ายน้ำและลำเลียงอาหารเข้าปาก และใช้ในการหายใจ เนื่องจากเท้าของไทรออปส์มีอวัยวะพิเศษที่คล้ายเหงือกของสัตว์น้ำจำพวกอื่น ซึ่งขณะที่เคลื่อนที่หรือว่ายน้ำอยู่ ก็จะได้รับออกซิเจนจากน้ำผ่านเข้าไปทางขานั่นเอง 
อนุกรมวิธาน.
ถึงแม้ว่าอนุกรมวิธานของสกุลนี้ไม่ได้รับการปรับปรุงมาตั้งแต่ ค.ศ. 1955 ชนิดที่ได้รับการยอมรับ มีดังนี้:
Longhurst เคยจัดให้ "T. mauritanicus" เป็นชนิดย่อยของ "T. cancriformis" ใน ค.ศ. 1955 แต่ภายหลัง Korn "et al." จัดให้มันเป็นชนิดต่างหากอีกครั้งใน ค.ศ. 2006
ความสัมพันธ์กับมนุษย์.
ปัจจุบัน ไทรออปส์นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง โดยเฉพาะในชนิด "Triops longicaudatus" และ "T. cancriformis" ด้วยความที่เป็นสัตว์แปลก และเลี้ยงง่าย ซึ่งนิยมจะเลี้ยงไทรออปส์ตั้งแต่ยังเป็นไข่ โดยจะทำการฟักไข่ของไทรออปส์ในตู้ปลา โดยจัดอุณหภูมิและสภาพน้ำที่เหมาะสม ไทรออปส์ก็สามารถฟักเป็นตัวได้ภายในเวลา 24 ชั่วโมง นอกจากนี้
แล้วไข่ของไทรออปส์ สามารถหยุดการเจริญเติบโตได้ โดยอาจจะหยุดการเจริญเติบโตได้ถึง 25 ปีเลยทีเดียว
ปัจจุบัน ได้มีการขายไข่ของไทรออปส์เป็นชุดสำเร็จรูป เป็นที่นิยมของวัยรุ่นในสหรัฐอเมริกา ส่วนในประเทศไทยก็มีผู้นำเข้ามาจำหน่ายด้วยเช่นกัน
เหตุระเบิดในย่างกุ้ง พ.ศ. 2526

เหตุระเบิดในย่างกุ้ง พ.ศ. 2526 เป็นความพยายามลอบสังหารนายพลช็อน ดู-ฮวัน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2526 โดยเกาหลีเหนือถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้เบื้องหลังแผนการระเบิดครั้งนี้
นายพลช็อน ดู-ฮวัน ขณะนั้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ได้เดินทางไปเยือนย่างกุ้ง ประเทศพม่าอย่างเป็นทางการ และมีกำหนดการไปคารวะต่ออนุสรณ์สถานของนายออง ซาน อดีตผู้นำพม่า ใกล้กับเจดีย์ชเวดากอง ระเบิดจำนวนสามลูกที่ซุกซ่อนอยู่บริเวณหลังคาได้เกิดระเบิดขึ้น ทำให้มีผู้เสียชีวิต 21 คน และบาดเจ็บ 46 คน ในจำนวนผู้เสียชีวิตมีผู้บริหารระดับสูงของรัฐบาลเกาหลีใต้หลายคน ทั้งรองนายกรัฐมนตรี, รัฐมนตรีต่างประเทศ, รัฐมนตรีกระทรวงการค้า, รัฐมนตรีกระทรวงพลังงาน, รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง, กระทรวงเกษตร, กระทรวงวิทยาศาสตร์ รวมไปถึงเอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ประจำพม่า, สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร, ที่ปรึกษาเศรษฐกิจ และผู้สื่อข่าว ส่วนประธานาธิบดีช็อนไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ เพราะอยู่ระหว่างการเดินทางทางรถยนต์ และระเบิดถูกจุดระเบิดขึ้นก่อนเวลา โดยผู้ก่อการที่สังเกตการณ์อยู่ เข้าใจผิดว่าเอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ที่เดินทางมาถึงก่อน และกำลังซักซ้อมพิธีคารวะเป็นตัวประธานาธิบดีช็อน จึงได้กดปุ่มวิทยุจุดระเบิดขึ้น
ตำรวจพม่าระบุตัวผู้ต้องสงสัยจำนวนสามคน เป็นนายทหารเกาหลีเหนือ โดยคนหนึ่งถูกยิงเสียชีวิตหลังเหตุระเบิดเป็นเวลาสองวัน อีกสองคนพยายามฆ่าตัวตายแต่พลาด ผู้รอดชีวิตทั้งสองถูกส่งตัวขึ้นศาลพม่า และถูกตัดสินว่ามีความผิดจริง คนหนึ่งถูกตัดสินประหารชีวิตโดยการแขวนคอ อีกคนหนึ่งระบุชื่อว่า คัง มิน-ชุล ให้การรับสารภาพว่าเป็นการสังการจากรัฐบาลเกาหลีเหนือ และถูกตัดสินลงโทษจำคุกตลอดชีวิตที่เรือนจำอินเส่ง
หลังเหตุระเบิด ทางการพม่าได้ระงับความสัมพันธ์ทางการทูตกับเกาหลีเหนือ ในขณะที่เกาหลีเหนือได้ปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ และไม่ยอมรับว่าคัง มิน-ชุลเป็นพลเมืองเกาหลีเหนือ
ประวิทย์ มาลีนนท์

ประวิทย์ มาลีนนท์ เป็นนักธุรกิจชาวไทย เคยเป็นกรรมการ และอดีตกรรมการผู้จัดการ บริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด ผู้ได้รับสัมปทานดำเนินกิจการ สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และกรรมการบริหาร บริษัท บีอีซีเวิลด์ จำกัด (มหาชน)
ประวัติ.
ประวิทย์ มาลีนนท์ เกิดเมื่อวันที่ 16 พ.ศ. 2488 ( ปี) ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายคนที่สอง จากแปดคน ของวิชัย มาลีนนท์ (ประธานกรรมการ บริษัท บีอีซีเวิลด์ จำกัด (มหาชน) และ บริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด) นางสมศรี มาลีนนท์ (เสียชีวิต) เป็นน้องชายของประสาร มาลีนนท์ (เสียชีวิต) พี่ชายของประชา มาลีนนท์, ประชุม มาลีนนท์, รัตนา มาลีนนท์, รัชนี มาลีนนท์, นิภา มาลีนนท์ และ อัมพร มาลีนนท์
จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ที่โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2507 ต่อมาสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 7 เข้าเป็นนักเรียนนายร้อยตำรวจสามพราน รุ่นที่ 23 แต่เรียนไปได้เพียงหนึ่งปี ก็ลาออกไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา จนจบสาขาวิศวกรรมอุตสาหการ มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ชิคาโก แล้วกลับมาช่วยงานบิดา ที่ไทยทีวีสีช่อง 3 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 เริ่มจากเป็น ผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายจัดรายการและโฆษณาของสถานี, กรรมการรองผู้จัดการบริษัท และขึ้นเป็นกรรมการผู้จัดการในที่สุด
ประวิทย์ลาออกจากทุกตำแหน่งของช่อง 3 เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 รวมถึงยังขายหุ้นบีอีซีเวิลด์ออกทั้งหมด
ชีวิตส่วนตัว.
ประวิทย์ มาลีนนท์ สมรส กับ อรัญญา มาลีนนท์ มีบุตร-ธิดา สี่คน เป็นชายสองคน หญิงสองคน ได้แก่ อรอุมา มาลีนนท์ (ยุ้ย), วรวรรธน์ มาลีนนท์ (อ๋อง) (สมรส กับ อุราภา เลาหะพงศ์ชนะ) , วัลลิภา มาลีนนท์ (สมรส กับ กิตติเดช จารุเสถียร) และชฎิล มาลีนนท์
เอกนาม

ในทางคณิตศาสตร์ เอกนาม  คือ นิพจน์ที่สามารถเขียนให้อยู่ในรูปการคูณของค่าคงตัวกับตัวแปรตั้งแต่หนึ่งตัวขึ้นไป โดยที่เลขชี้กำลังของตัวแปรแต่ละตัวเป็นศูนย์หรือจำนวนเต็มบวก เช่น <math>2x</math>
ในส่วนของพหุนามโลร็อง และ อนุกรมโลร็อง เลขชี้กำลังของตัวแปรสามารถเป็นจำนวนเต็มลบได้ และในอนุกรมปุยโซ  เลขชี้กำลังของตัวแปรสามารถเป็นจำนวนตรรกยะได้
โกวิท วัฒนกุล

โกวิทย์ วัฒนกุล (เกิด 29 มกราคม พ.ศ. 2497) ชื่อเล่น เมา เป็นนักแสดงและนักการเมืองชาวไทย ที่มีผลงานการแสดงตั้งแต่ พ.ศ. 2522
ประวัติ.
โกวิทย์ วัฒนกุล เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2497 ที่จังหวัดชัยภูมิ โดยก่อนเข้าสู่วงการบันเทิง โกวิทย์เคยทำงานเป็นเจ้าหน้าที่การรถไฟแห่งประเทศไทย ตำแหน่งพนักงานขบวนรถ(พนักงานห้ามล้อ) และเคยเป็นนักมวยในค่าย แต่ด้วยรูปร่างที่กำยำเพราะต่อยมวยจึงลาออกและเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการชักชวนของเกชา เปลี่ยนวิถี เริ่มแจ้งเกิดจากการเป็นพระเอกภาพยนตร์โทรทัศน์ทางช่อง 3 เรื่อง ขุนศึก ในปี พ.ศ. 2522 ในบท "เสมา" ต่อมาได้แสดงภาพยนตร์ไทยเรื่องชายสามโบสถ์ในบทพระเอก คู่กับ สุพรรษา เนื่องภิรมย์ ในปี พ.ศ. 2524 จนเริ่มมีชื่อเสียงในจอเงิน โดยผ่านการแสดงภาพยนตร์กว่า 200 เรื่อง เช่น สิงโตคำราม, ไอ้ผาง รฟท., นางแมวป่า, กตัญญูประกาศิต, 7 พระกาฬ, เกียรติศักดิ์ทหารเสือ, เพชรตัดเพชร, เรือนแพ รวมทั้งละครโทรทัศน์ เช่น แม่เอิบ, โผน กิ่งเพชร, ทองเนื้อเก้า, หนุ่มทิพย์, ไผ่แดง เป็นต้น ต่อมาได้ผันตัวไปเป็นพ่อค้าน้ำอ้อยเนื่องจากงานแสดงน้อยลง และแสดงในหนังผีอย่างเช่นพรายตะเคียน (2530), ตะเคียนคู่ (2533) และหนังเฉพาะทางของญี่ปุ่นที่มีโอกาสมาถ่ายทำในเมืองไทยหลายเรื่อง โกวิทย์ได้รับรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ตุ๊กตาทองประจำปี พ.ศ. 2531 ในฐานะดาวร้ายชายยอดเยี่ยมจากเรื่อง ตลาดพรหมจารี, รางวัลเมขลา และรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประจำปี พ.ศ. 2534 ในฐานะดารานำชายดีเด่นจากเรื่อง ไผ่แดง 
อนึ่ง ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยชื่นชมบทบาทการแสดงของโกวิทย์มาตั้งแต่เรื่องขุนศึก และเขียนชื่นชมการแสดงในละครเรื่อง แม่เอิบ ลงหนังสือพิมพ์สยามรัฐ ทั้งสองจึงได้พบและรู้จักกันเสมือนครูกับศิษย์ ทำให้โกวิทย์ได้รับเล่นละครเรื่อง ไผ่แดง และเข้าสู่ถนนสายการเมืองแต่ไม่สำเร็จ
ปัจจุบัน โกวิทย์ยังคงมีผลงานการแสดงอยู่ โดยไม่จำกัดสังกัด ด้านครอบครัว โกวิทย์สมรสกับ วาสนา วัฒนกุล มีบุตรสาว 3 คน คนแรกชื่อ เมธ์วดี วัฒนกุล (เม) คนที่สอง คือ มิณฑิตา วัฒนกุล (มิ้น AF3) และคนเล็กชื่อ มาธวี วัฒนกุล (มาย) เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ในปี พ.ศ. 2555
การเมือง.
โกวิทย์ วัฒนกุล เข้ามาทำงานการเมืองครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 โดยลงสมัคร ส.ส.เขต 2 จังหวัดชัยภูมิ สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ย้ายมาลงสมัครในสังกัดพรรครักษ์สันติ ในระบบบัญชีรายชื่อ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ในพ.ศ. 2562 โกวิทย์ วัฒนกุลได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคเพื่อชาติ
โรงเรียนเชียงกลาง &quot;ประชาพัฒนา&quot;

โรงเรียนเชียงกลาง “ประชาพัฒนา” ตั้งอยู่เลขที่ 87 หมู่ 11 ถนนอดุลย์เดชจรัส ตำบลเชียงกลาง อำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน เดิมชื่อโรงเรียนประชาพัฒนา เริ่มก่อตั้งเมื่อปีการศึกษา 2503 มีเนื้อที่ 79 ไร่ เปิดทำการสอนครั้งแรกในระดับประถมศึกษาปีที่ 5-7 สังกัดกรมสามัญศึกษากระทรวงศึกษาธิการ มีนายสุนทร มณีศรี เป็นครูใหญ่
พรชัย ทองบุราณ

เรือเอก พรชัย ทองบุราณ (ชื่อเล่น: หมี, อู๊ด; เกิด 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) ที่อำเภอกุดข้าวปุ้น จังหวัดอุบลราชธานี เป็นอดีตนักมวยสากลสมัครเล่นเหรียญทองแดงทีมชาติไทย ในการชกโอลิมปิก 2000 ที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย
ประวัติ.
พรชัยเป็นบุตรชายคนที่ 3 ในจำนวนบุตรทั้ง 4 คนของนายสำลีและนางบังอร ทองบุราณ และมีศักดิ์เป็นหลานชายของนายสมบูรณ์ ทองบุราณ อดีตสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดยโสธร (สว.ยโสธร) เริ่มชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 10 ขวบ 
ด้วยการหัดมวยสากลสมัครเล่นเลย ผิดกับคนอื่นที่หัดมวยไทย พรชัยหัดมวยเป็นครั้งแรกกับ จ.ส.ต.รณยุทร ยี่สันเที๊ยะ ซึ่งเป็นน้าชายของตัวเอง โดยจุดประสงค์ตอนนั้นเพื่อจะต่อยในกีฬาจังหวัด โดยพรชัยได้เป็นตัวแทนของตำบล ชกในรุ่นไม่เกิน 30 กิโลกรัม ซึ่งแม้ว่าพรชัยจะหัดชกไม่กี่เดือน และน้ำหนักตัวตอนนั้นก็เพียงแค่ 22 กิโลกรัม แต่พรชัยก็สามารถคว้าเหรียญทองมาได้ด้วยการชนะรวด 3 คน ภายในวันเดียว
จากนั้น พรชัยก็หันมาชกมวยไทยเมื่ออายุได้ 17 ปีในชื่อ "ศักดิ์กิ่งเฟื่อง ศิษย์ บ.ต." ที่จังหวัดอุบลราชธานี ในช่วงปลายปีได้โชว์ฟอร์มดีจนกระทั่งได้ถูกทาบทามให้มาชกในกรุงเทพ
ในช่วงที่ชกในกรุงเทพ พรชัยได้เปลี่ยนชื่อเป็น "รณยุทร ศิษย์พงษ์ระวี" โดยชกใน รายการนายขนมต้มที่สนามมวยเวทีลุมพินี หรือบางทีก็ย้ายไปชกที่เวทีราชดำเนินบ้าง ทว่าการชกมวยไทยของพรชัยไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
ชกมวยสากลสมัครเล่น.
ซึ่งผิดกับการชกมวยสากลสมัครเล่น พรชัยก็ยังชกอยู่อย่างต่อเนื่องโดยชกให้กับการแข่งขันกีฬาเขตให้กับจังหวัดอุบลราชธานี จนกระทั่งจบ ม.6 ก็ได้เข้าเรียนต่อในโรงเรียนจ่าทหารเรือ ในสังกัดของกองทัพเรือ โดยพรชัยก็ชกมวยสากลสมัครเล่นในนามของทีมราชนาวีมาตลอดจนได้แชมป์ประเทศไทยหลายสมัยและติดทีมชาติครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536 ใน รายการเมเยอร์คัพ ที่ฟิลิปปินส์ ซึ่งพรชัยก็ได้เหรียญทองจนได้ไปชกใน เอเชียนเกมส์ครั้งที่ 12 ที่ฮิโรชิม่า ประเทศญี่ปุ่น แม้พรชัยเป็นนักมวยหน้าใหม่ในขณะนั้น แต่ก็สามารถคว้าเหรียญทองแดงได้ในรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท (63.5 กิโลกรัม) มาได้อย่างไม่มีใครคาดคิด
จากนั้น พรชัยก็ติดอันดับทีมชาติมาตลอด สามารถคว้าเหรียญทองได้ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ที่อินโดนีเซีย และที่บรูไน จนกระทั่งได้มีชื่อติดทีมชาติไปแข่งขันโอลิมปิก ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยการคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันคัดเลือกตัวในเลก 2 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งในครั้งนี้พรชัยได้เปลี่ยนไปชกในรุ่นที่ใหญ่ขึ้น คือ ไลท์มิดเดิลเวท (71 กิโลกรัม)
เส้นทางการชกของพรชัยในโอลิมปิก.
โดยในการชกครั้งนี้ ก็ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าพรชัยจะได้เหรียญรางวัลใด ๆ เช่นเดียวกับวิจารณ์ พลฤทธิ์ ที่ได้เหรียญทองไปในคราวเดียวกัน หลังการชกโอลิมปิกแล้วพรชัยก็ได้แขวนนวมไปโดยไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับวงการมวยอีกเลย โดยได้รับราชการเป็นทหารชั้นประทวนในสังกัดกองทัพเรือ และเปิดค่ายมวย พ. ทองบุราณ ที่อำเภอสัตหีบ ชีวิตส่วนตัวเขาสมรสและมีบุตร
เอเอชพี

เอเอชพี (AHP ย่อจาก Analytic Hierarchy Process) เป็นเทคนิคที่ใช้ช่วยในการแก้ไขปัญหา Multi-criteria decision analysis เอเอชพีช่วยให้การตัดสินใจโดยการหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุด และช่วยให้ผู้ตัดสินใจเข้าใจปัญหาการตัดสินใจของตัวเองมากยิ่งขึ้น มากกว่าการบอกว่าคำตอบไหนเป็น"คำตอบที่ถูก"
เอเอชพีพัฒนาขึ้นมาจากพื้นฐานของความรู้ในด้านคณิตศาสตร์และจิตวิทยา พัฒนาขึ้นมาโดย โธมัส แอล. ซาตี (Thomas L. Saaty) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ลักษณะของเอเอชพีจะเริ่มกำหนดกรอบงานของโครงสร้างการวิเคราะห์ปัญหาที่ต้องมีการตัดสินใจ โดยแสดงองค์ประกอบเชิงปริมาณสำหรับปัจจัยแต่ละอย่างที่เกี่ยวโยงกับเป้าประสงค์ที่วางไว้ เพื่อประเมินหาคำตอบในเชิงปริมาณสำหรับสนับสนุนการตัดสินใจ เอเอชพีมีการใช้งานทั่วโลกหลากหลายรูปแบบในการวิเคราะห์การตัดสินใจ ในหลายวงการเช่น รัฐบาล ธุรกิจ อุตสาหกรรม การแพทย์ การศึกษา และงานวิจัย
หลายหน่วยงานได้มีการประยุกต์นำซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์มาช่วยในขั้นตอนการตัดสินใจให้รวดเร็วและง่ายขึ้น
บุญชนะ อัตถากร

ศาสตราจารย์ บุญชนะ อัตถากร (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 - 17 เมษายน พ.ศ. 2547) อดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา อธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ (ประเทศไทย) และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ 
บญชนะ สมรสกับท่านผู้หญิงแส อัตถากร มีบุตรสาว คือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ทักษิณา สวนานนท์ (เสียชีวิตแล้ว)
การทำงาน.
ศาสตราจารย์บุญชนะ อัตถากร เริ่มงานสำคัญด้วยการเป็น เลขานุการของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิวัฒนไชย ผลงานทางราชการ เคยดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศุลกากร รองเลขาธิการสภาพัฒนาการเศรษฐกิจแห่งชาติ อธิบดีกรมวิเทศสหการ เอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา มีผลงานด้านการศึกษา โดยเป็นอาจารย์คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ดำรงตำแหน่งอธิการบดีคนแรกของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ศาสตราจารย์พิเศษศูนย์คอมพิวเตอร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นายกสภาสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ตำแหน่งทางการเมืองเคยดำรงตำแหน่งรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ
ศาสตราจารย์บุญชนะ อัตถากร มีความเชี่ยวชาญด้าน กฎหมาย เศรษฐศาสตร์ การบริหาร และพุทธศาสตร์ มีผลงานทางด้านวิชาการที่พิมพ์เผยแพร่ ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษไม่น้อยกว่า 50 หัวเรื่อง ซึ่งปัจจุบันยังมีความทันสมัย และยังเป็นตำราที่ใช้ศึกษา ค้นคว้าอ้างอิงจนถึงปัจจุบัน
เขาเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2517
สุบรรณ พันโนน

จ่าเอก สุบรรณ พันโนน (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ที่จังหวัดขอนแก่น) เป็นอดีตนักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยในรุ่นไลท์ฟลายเวท (48 กิโลกรัม) (สังกัดสโมสรราชนาวี)
สุบรรณคว้าเหรียญทองเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานคร มาได้ และในปีต่อมาได้เหรียญทองแดง จากรายการมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก ที่ฮิวสตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา
ทำให้สุบรรณติดทีมชาติไปแข่งขันโอลิมปิก 2000 ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย ซึ่งสุบรรณสามารถโชว์ฟอร์มได้ดีในการชกรอบแรก จนกลายเป็นนักมวยมีความหวังเหรียญทองคนหนึ่งในครั้งนี้ แต่ทว่าในรอบสอง สุบรรณเกิดข้อเท้าพลิกขึ้นมาในระหว่างการชกกับ วาไรลี ไซโดเรนโก (ยูเครน) จึงถูกจับแพ้ไป
ต่อมา สุบรรณยังได้เข้าร่วมเอเชียนเกมส์ 2002 อีก และคว้าเหรียญทองได้อีก
หลังจากนั้น สุบรรณยังเข้าร่วมในโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ แต่ได้ก็ตกรอบสองเมื่อแพ้ต่อ ยาน บาร์เตเลมี (คิวบา) ซึ่งต่อมาได้เหรียญทอง 
หลังจากนั้น สุบรรณยังชกรับใช้ทีมชาติอยู่ ในเอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ สุบรรณสามารถผ่านไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศได้ แต่ทว่าเป็นฝ่ายแพ้อาร์.เอส.ซี.ต่อ โจว ซื่อหมิง (จีน) ไป (ต่อมา โจว ซื่อหมิง เป็นผู้ได้เหรียญทองโอลิมปิก 2008) ได้เพียงแค่เหรียญเงิน 
หลังจากนี้ สุบรรณก็ได้แขวนนวมไป เพื่อเปิดโอกาสให้นักมวยรุ่นใหม่ขึ้นมาแทนที่ ปัจจุบัน สุบรรณเป็นโค้ชให้กับทีมมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยทั้งทีมชายและทีมหญิง
เรือสุครีพครองเมือง

เรือสุครีพครองเมือง เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปสุครีพปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 27.45 เมตร กว้าง 1.39 เมตร ลึก 0.59 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร หัวเรือกว้างมี รูกลมโผล่ทางหัวเรือสำหรับติดตั้งปืนใหญ่บรรจุทางปากกระบอกได้ 1 กระบอก ขนาดปากกระบอก 65 มม. เหนือช่องปืนแกะเป็นรูปขุนกระบี่สีแดง นายลำ สวมมาลา เสื้อตาดอย่างน้อย ทนายหมอบหน้า สวมเสื้ออัตลัด โพกแพรสี ฝีพายสวมกางเกงมัสรู่ ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
เรือสุครีพครองเมือง
ภาษาม้งโด

ภาษาม้งโด  จำนวนผู้พูดในเวียดนามไม่แน่นอน อยู่ทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จัดอยู่ในตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน ภาษากลุ่มม้ง เข้าใจกับได้กับภาษาม้งขาว มีรากศัพท์ร่วมกับ 80% มีเสียงวรรณยุกต์ 8 เสียง
ภาษามอนอม

ภาษามอนอม  หรือภาษาบอนอม ภาษาเมนาม ภาษามอนาม มีผู้พูดทั้งหมด 5,000 คน (พ.ศ. 2516) ในจังหวัดกอนตุมและทางตะวันออกของจังหวัดซาลายทางใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ–เขมร สาขามอญ–เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
รอด เซเกนัน

รอด เซเกนัน  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2503 สถิติการชก 86 ครั้ง ชนะ 56 (น็อค 33) เสมอ 5 แพ้ 25
ประวัติ.
เซเกนันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2520 ชนะน็อค คิด โตโต ยก 3 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ 4 ครั้ง ในช่วง พ.ศ. 2523 – 2525 แต่แพ้ทั้งสี่ครั้ง จนกระทั่ง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 จึงชกชนะน็อค คิม ซาวัง ยก 9 ถึงถิ่นที่เกาหลีใต้ ต่อมา เซเกนันได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค อัลเบิร์ต ดุลดูเลา ยก 9 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ชนะคะแนน ลี อิลบอก ที่เกาหลีใต้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง เมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค ชอย จินชิก ยก 12 ที่ เกาหลีใต้ จากนั้นได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2527 แพ้คะแนน ยูห์ ฮวานคิล ที่เกาหลีใต้ ไม่ได้แชมป์
เมื่อชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ เซเกนันขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF 2 ครั้ง จากนั้น เซเกนันได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF อีกครั้งเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2528 แพ้น็อค เลสเตอร์ เอลลิส ยก 13 ที่ ออสเตรเลีย หลังจากนั้น เซเกนันไปชกมวยที่สหรัฐ 3 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 2 ก่อนจะเสียแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2529 แพ้คะแนน คิม ซุงยุน เซเกนันมาประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน ลิโต เปนา แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2531 ก็แพ้น็อค เบอร์นาเบ้ อาลีปิง ยก 3 เสียแชมป์ไป เซเกนันขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2532 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน อัลลัน อาเลเกรีย ไม่ได้แชมป์ เซเกนันชกแก้มือกับอาเลเกรียอีกครั้งเมื่อ 4 สิงหาคม ปีเดียวกันก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชิงแชมป์ไม่ได้อีก เซเกนันมาประสบความสำเร็จ ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ชนะน็อค คองคอง ปาเกียว ยก 9 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนนอัลลัน อาเลเกรีย ไปเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ต่อมาใน พ.ศ. 2534 เซเกนันไปชกที่สหรัฐ แต่ชกชนะเพียงครั้งแรกเท่านั้นจากนั้นชกแพ้ตลอด จนกระทั่งชกแพ้น็อค วิลเฟรโด ริเวรา ยก 2 เมื่อ 12 กันยายน พ.ศ. 2537 เซเกนันก็แขวนนวมไป
ฌีมนอเปดี

ฌีมนอเปดี  เป็นผลงานประพันธ์สำหรับเปียโนจำนวน 3 ชิ้นที่แต่งโดยเอริก ซาตี คีตกวีชาวฝรั่งเศส เผยแพร่ครั้งแรกในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1888 ผลงานทั้งสามชิ้นเขียนขึ้นในจังหวะ 3/4 โดยมีธีมและโครงสร้างดนตรีร่วมกัน คือเน้นบรรยากาศและสภาพสิ่งแวดล้อม เป็นต้นแบบของดนตรีแอมเบียนต์ในปัจจุบัน
ชื่อ "ฌีมนอเปดี" มีที่มาจากศัพท์ภาษากรีก γυμνοπαιδία ("gumnopaidia") มาจากคำว่า γυμνός (gymnos - "naked") และ παίς (pais - "child") หรือ παίζω (paizo - "play") เป็นชื่อเทศกาลเต้นรำเปลือยกายของนักรบสปาร์ตา เมื่อราวศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล 
ในปี ค.ศ. 1896 เป็นช่วงที่เอริก ซาตีประสบปัญหาทางการเงิน และผลงานไม่ได้รับความนิยม โกลด เดอบูว์ซีซึ่งเป็นเพื่อนสนิท และกำลังมีชื่อเสียงในขณะนั้น จึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยนำผลงานของซาตีมาเรียบเรียงและบรรเลงด้วยวงออร์เคสตรา ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1897 และจัดพิมพ์สกอร์ดนตรีจำหน่ายในปี ค.ศ. 1898 เดอบูว์ซีได้จัดแสดงฌีมนอเปดี เพียงสองชิ้น คือ "ฌีมนอเปดีหมายเลข 1" และ "ฌีมนอเปดีหมายเลข 3" แต่ได้สลับหมายเลขกันกับที่ซาตีกำหนดไว้
ปีเอโตร บาโดลโย

ปีเอโตร บาโดลโย ดยุคที่ 1 แห่งอาดดิสอาบาบา มาร์ควิสที่ 1 แห่งซาโบตีโน (28 กันยายน ค.ศ. 1871 - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956) เป็นนักการเมืองเป็นสมาชิกพรรคฟาสซิสต์และเป็นนายพลสังกัดกองทัพแห่งราชอาณาจักรอิตาลีภายใต้ยุคเผด็จการของนายกรัฐมนตรีเบนิโต มุสโสลินี ผลงานอันยอดเยี่ยมของเขาในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง ทำให้เขาได้รับการปูนบำเหน็จเป็นขุนนางยศดยุคแห่งอาดดิสอาบาบา
ในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 หลังจากที่อิตาลีต้องเผชิญกับการโต้ตอบอย่างหนักจากฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้สภาใหญ่ของพรรคฟาสซิสต์ลงมติไม่ไว้วางในในตัวมุสโสลินี และตามติดด้วยการถอดถอนและจำคุกมุสโสลินี ทำให้จอมพลบาโดลโยได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์ให้เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งอิตาลีแทน และเมื่อความสับสนในสถานการณ์ได้แผ่ขยายไปในหมู่ชาวอิตาลี เขาก็ได้ทำการลงนามสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อการสงบศึกได้ถูกเผยแพร่อย่างเป็นทางการ ประเทศอิตาลีจึงเกิดความระส่ำระสายขึ้นจากสงครามกลางเมือง สภาพการณ์เช่นนี้ทำให้จอมพลบาโดลโยและพระเจ้าวิกเตอร์ เอมมานูเอลที่ 3 ต้องหนีออกจากกรุงโรม และทิ้งกองทัพไว้โดยไม่มีคำสั่งให้ติดตามมาด้วย
ถัดจากนั้นในวันที่ 13 ตุลาคม ปีเดียวกัน จอมพลบาโดลโยและราชอาณาจักรอิตาลีก็ได้ประกาศสงครามอย่างเป็นทางการกับนาซีเยอรมนีที่เมืองบรินดีซี อย่างไรก็ตาม เขาก็มิได้อยู่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของอิตาลีได้นานนัก เพราะกระแสของโลกภายนอกต้องการให้ประเทศนี้มีนายกรัฐมนตรีที่ไม่ใช่พวกฟาสซิสต์ คนที่ได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งนี้แทนบาโดลโยคืออีวาโนเอ โบนอมี นักการเมืองจากฝ่ายพรรคแรงงานประชาธิปไตย
เอรีกาห์ บาดู

เอริกา อาบี ไรต์  หรือ เอรีกา บาดู  เกิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971 เป็นนักร้อง โปรดิวเซอร์เพลง และนักแสดง มีผลงานเพลงแนวอาร์แอนด์บี ฮิปฮอปและแจ๊ซ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะผู้นำเพลงแนวนีโอโซล กับแนวเพลงที่แปลกทางด้านความคิดและแฟชั่น เธอมีฉายาว่า สตรีหมายเลขหนึ่งของนีโอโซล และ ราชินีแห่งนีโอโซล
ในช่วงต้นของอาชีพเธอ บาดูจะโพกหัวจนเป็นจุดเด่นด้วยสีสันและใหญ่โต กับแนวดนตรีเธอมักจะถูกเปรียบเทียบกับศิลปินแจ๊ซอย่าง บิลลี ฮอลิเดย์ เธอยังเป็นสมาชิกหลักของโซลควอเรียนส์ และยังเป็นนักแสดงที่มีผลงานแสดงภาพยนตร์หลายเรื่อง รวมถึงในบทสมทบในเรื่อง "Blues Brothers 2000", "The Cider House Rules", และ "House of D" เธอยังมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์สารคดีเรื่อง "Before the Music Dies"
จอร์โจ แปร์ลัสกา

จอร์โจ แปร์ลัสกา (31 มกราคม ค.ศ. 1910 — 15 สิงหาคม ค.ศ. 1992) เป็นชาวอิตาลีผู้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุลใหญ่ของรัฐสเปนประจำประเทศฮังการีในสงครามโลกครั้งที่สอง (ช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1944) เขาได้มีส่วนช่วยเหลือชาวยิวนับพันคนให้รอดพ้นจากการตามล่าและการล้างชาติพันธุ์ยิวโดยนาซีเยอรมนี
ปฐมวัย.
จอร์โจ แปร์ลัสกา เกิดเมื่อวันที 31 มกราคม ค.ศ. 1910 ที่เมืองโกโม จังหวัดโกโม แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองมาเซราดีปาโดวา ในจังหวัดปาดัว แคว้นเวเนโต ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เขาได้เป็นผู้สนัยสนุนลัทธิฟาสซิสต์ ได้เข้าร่วมในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่สอง และร่วมรบในสงครามกลางเมืองสเปน โดยเข้าร่วมกองกำลังอาสาสมัครชาวอิตาลี ซึ่งให้การสนับสนุนกองกำลังกบฏของจอมพลฟรันซิสโก ฟรังโก ภายหลังเขาได้เลิกให้การสนับสนุนลัทธิฟาสซิสต์ เมื่อรัฐบาลฟาสซิสต์อิตาลีประกาศเป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนีและให้การสนับสนุนกฎหมายต่อต้านชาวยิวในปี ค.ศ. 1938
ชีวิตหลังจบสงคราม.
หลังสิ้นสุดสงคราม แปร์ลัสกาได้เก็บเรื่องราวที่เขาได้ช่วยเหลือชาวยิวในฮังการีไว้เป็นความลับ และไม่ได้เปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้แม้แต่กับครอบครัวของตนเอง เรื่องราวทั้งหมดได้รับการเปิดเผยขึ้นในปี ค.ศ. 1987 โดยชาวฮังการีเชื้อสายยิวกลุ่มหนึ่งที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา
จอร์โจ แปร์ลัสกา เสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายในปี ค.ศ. 1992 เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากรัฐบาลของฮังการี สเปน อิตาลี และอิสราเอล เพื่อตอบแทนความดีงามในการช่วยเหลือชาวยิวในครั้งนั้น เรื่องราวของเขาได้ถูกถ่ายทอดลงเป็นภาพยนตร์ชื่อ "Perlasca, un eroe italiano" เมื่อปี ค.ศ. 2002
สะพานมีโย

สะพานมีโย  เป็นสะพานเคเบิลที่เชื่อมหุบเขาแม่น้ำทาร์นไม่ไกลจากเมืองมีโยทางตอนใต้ของฝรั่งเศส
สะพานมีโยที่ออกแบบโดยสถาปนิกด้านวิศวกรรมโครงสร้างชาวฝรั่งเศสมีแชล วีร์ลอเฌอ และสถาปนิกชาวอังกฤษนอร์มัน ฟอสเตอร์เป็นสะพานที่สูงที่สุดในโลกที่เสาที่สูงที่สุดสูง — ที่สูงกว่าหอไอเฟลเพียงเล็กน้อย และเตี้ยกว่าตึกเอ็มไพร์สเตตเพียง 
สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวง A75 - ทางหลวง A71 ที่เชื่อมระหว่างปารีสกับมงเปอลีเย ค่าก่อสร้างสะพานทั้งหมดตกประมาณ 400 ล้านยูโร
สะพานเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2004 อีกสองวันหลังจากนั้นก็เปิดใช้ในการจราจร
ในปี ค.ศ. 2006 สะพานมีโยได้รับรางวัลโครงสร้างดีเด่นจากสมาคมสะพานและวิศวกรรมโครงสร้างนานาชาติ (IABSE)
แหวนนพรัตน์

แหวนนพรัตน เป็นเครื่องยศชนิดหนึ่งทำจากทองคำเนื้อสูงฝังนพรัตน์ แหวนนพรัตน์เป็นหนึ่งในเครื่องยศที่สำคัญมากและใช้สวมใส่ในงานมงคลเท่านั้น การพระราชทานแหวนนพรัตน์มายกเลิกในสมัยรัชกาลที่ 5 เพราะได้มีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แทน
รูปแบบ.
รัชกาลที่ 4.
ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงสร้างดารานพรัตนมีเพียง 6 ดวง และทรงสร้างแหวนนพรัตน์พระราชทานแก่เจ้าพระยาชั้นหิรัญบัตรและเจ้าพระยาชั้นสุพรรณบัฏเท่านั้น (เจ้าพระยาเสนาบดี) รัชกาลที่ 4 ได้พระราชทานแหวนนี้ แก่พระราชวงษานุวงษ์หลายพระองค์ และเสนาบดีหลายนาย นับได้ทั้งหมด 20 วง
รัชกาลที่ 5.
ยุคสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ ในครั้งแรกมีเพียง 9 สำรับรวมเครื่องต้น ส่วนแหวนคงไว้แต่การพระราชทานแก่พระบรมวงศ์ษานุวงศ์ระดับสูงเท่านั้น ต่อมากำหนดให้มีเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ 20 สำรับ ตามจำนวนแหวนที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าทรงสร้างขึ้น แบ่งเป็น สำหรับพระมหากษัตริย์ 1 สำรับ และพระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์อีก 19 สำรับ โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ และให้มีตำแหน่งมหาสวามิศราธิบดี ซึ่งพระองค์ทรงดำรงตำแหน่งนี้หรือทรงแต่งตั้งพระบรมวงศานุวงศ์ดำรงตำแหน่งนี้ได้ รวมทั้ง พระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในที่มีพระเกียรติยศใหญ่ โดยไม่นับรวมใน 20 สำรับข้างต้น
รัชกาลที่ 6.
เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาฯ ให้เพิ่มจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้อีก 7 สำรับ รวมเป็น 27 สำรับ เนื่องจากพระองค์ทรงดำริว่า พระสังวาลนพรัตน์ราชวราภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงสร้างขึ้นนั้น มีจำนวนเนาวรัตน์ดอกพระสังวาลสลับกัน 27 ดอก จึงสมควรกำหนดจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้เท่ากับจำนวนดอกพระสังวาลนั้น ซึ่งนับเป็นจำนวนของเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ ที่สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
การใช้งาน.
ใช้ในงานพิธีที่เป็นมงคลก็จะนำมาสวมที่นิ้วชี้ทางขวาเพื่อประกอบกิจในงานมงคลนั้น ๆ เช่น เจิมให้แก่คู่บ่าวสาว วางศิลาฤกษ์ เป็นต้น
ซุอิตแบร์กามัสก์

ซุอิตแบร์กามัสก์  เป็นเพลงชุดสำหรับบรรเลงด้วยเปียโนที่แต่งโดยโกลด เดอบูว์ซี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1890 เมื่อมีอายุ 28 ปี แต่ได้นำออกเผยแพร่เมื่อปี ค.ศ. 1905 ขณะนั้นเดอบูว์ซีอายุ 43 ปี เป็นเปียโนสวีตชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดชิ้นหนึ่งของเดอบูว์ซี
เพลงชุดนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ท่อนที่ได้รับความนิยม ได้แก่ท่อนที่ 3 "Clair de lune" มีความหมายว่า "แสงจันทร์" เดิมมีชื่อว่า "Promenade Sentimentale" และท่อนที่ 4 "Passepied" เดิมมีชื่อว่า "Pavane" ชื่อทั้งหมดนี้นำมาจากบทกวีของปอล แวร์แลน กวีลัทธิสัญลักษณ์นิยมคนสำคัญของฝรั่งเศส ทั้งสี่ท่อนประกอบด้วย
สุชาดา (ธิดาของเสนานีกุฎุมพี)

สุชาดา ("สุชาตา") กล่าวกันว่าเป็นผู้ถวายข้าวมธุปายาสแก่พระโคตมพุทธเจ้า สิ้นสุดระยะเวลา 6 ปีแห่งพรตนิยม เธอเชื่อแบบผิด ๆ ว่าพระองค์คือรุกขเทวดาที่บันดาลให้เธอมีบุตรสมปรารถนา ข้าวมธุปายาสนี้ทำให้พระองค์มีพละกำลังมากพอที่จะเจริญมัชฌิมาปฏิปทา เจริญฌาน และตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า
นางสุชาดาเป็นอุบาสิกาคนแรกในพุทธศาสนา และพระพุทธเจ้าทรงยกย่องนางสุชาดาเป็นเอตทัคคะผู้ถึงสรณะก่อน
ประวัติ.
ชีวิตตอนต้น.
นางสุชาดาเป็นธิดาของเสนานีกุฎุมพี (อรรถกถาว่าเสนียะ) ในหมู่บ้านเสนานิคม ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม มีการสันนิษฐานถึงที่ตั้งของบ้านนางสุชาดาคือสถูปบ้านนางสุชาดาในหมู่บ้านพักเราร์ใกล้พุทธคยา เมื่ออายุย่างเข้าสู่วัยสาวนางได้ทำพิธีบวงสรวงต่อเทพยดาที่สิงสถิต ณ ต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่งใกล้บ้านของนาง โดยได้ตั้งปณิธานความปรารถนาไว้ 2 ประการ คือ
ถ้าความปรารถนาทั้ง 2 ประการ สำเร็จสมบูรณ์แล้ว จะทำพลีกรรมแก่ท่านด้วยของอันมีมูลค่า 100,000 กหาปณะ
ครั้นกาลต่อมา ความปรารถนาของนางสำเร็จทั้งสองประการ โดยได้สามีเป็นเศรษฐีมีฐานะเสมอกัน และได้บุตรคนแรกเป็นชายนามว่า ยสะ นางได้ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปจนลูกชายแต่งงานแล้ว จึงปรารภที่จะทำพลีกรรมบวงสรวงสังเวยเทพยดาด้วยข้าวมธุปายาสเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้นางปุณณาทาสีสาวใช้ไปปัดกวาดทำความสะอาดบริเวณโคนต้นไทรนั้น
ถวายข้าวมธุปายาส.
ขณะนั้น พระโคตมโพธิสัตว์เลิกอัตตกิลมถานุโยค หันมาเสวยพระกระยาหารหวังจะบำเพ็ญเพียรทางจิต ประทับนั่งพักผ่อนที่ใต้ต้นไทรนั้น ผินพระพักตร์ทอดพระเนตรไปทางทิศตะวันออก มีพระรัศมีแผ่ซ่านออกจากพระวรกายเป็นปริมณฑลดูงามยิ่งนัก นางทาสีสาวใช้เห็นแล้วก็ตระหนักแน่ในจิตคิดว่า คงเป็นเทวดาเจ้า มานั่งคอยท่ารับเครื่องพลีกรรม จึงมิได้เข้าไปทำความสะอาดดังที่ตั้งใจมา รีบกลับไปแจ้งแก่นางสุชาดา โดยด่วน 
ฝ่ายนางสุชาดาจึงรีบแต่งกายด้วยเครื่องอาภรณ์อันงดงามเป็นที่เรียบร้อยแล้วยกถาดข้าวมธุปายาสขึ้นทูลศีรษะ ออกจากบ้านพร้อมด้วยบริวารไปยังต้นไทรนั้น ครั้นได้เห็นพระโพธิสัตว์งดงามเช่นนั้น ก็เกิดโสมนัสยินดีสำคัญว่าเป็นรุกขเทวดามานั่งคอยรับเครื่องพลีกรรม จึงน้อมนำเข้าไปถวายพร้อมทั้งถาดทองคำ 
เมื่อพระบรมโพธิสัตว์ทรงรับข้าวมธุปายาสแล้ว เสด็จไปประทับที่โคนต้นพระศรีมหาโพธิ์ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ทรงบำเพ็ญเพียรทางจิตและได้ตรัสรู้เป็นพระสัพพัญญูพุทธเจ้าในวันนั้น หลังจากได้ประทับเสวยวิมุติสุข คือสุขอันเกิดจากการตรัสรู้บริเวณใกล้ ๆ นั้นเป็นเวลา 7 สัปดาห์ รวม 49 วัน แล้วได้เสด็จไปแสดงธรรมโปรดปัญจวัคคีย์ ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี
บรรลุโสดาบัน.
หลังจากยสะ บุตรชายคนโตได้บรรลุเป็นพระอรหันต์และอุปสมบทแล้ว พระพุทธเจ้าและพระสาวกรวมทั้งพระยสะได้ฉันภัตตาหารที่บ้านของนาง พระพุทธเจ้าแสดงพระธรรมเทศนาจบแล้วนางสุชาดาและอดีตภริยาของพระยสะได้บรรลุโสดาบันและถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะทั้งสองคน
บั้นปลายชีวิต.
นางสุชาดาถึงแก่กรรมที่ใดและเมื่อไรไม่ปรากฏ แต่มีอายุสังขารมากพอสมควรแล้วก็ถึงแก่กรรม
ม่านประเพณี

เหลียงชานปั๋ว-ยฺหวี่จู้อิงไถ ("เหลียง ชานปั๋ว กับจู้ อิงไถ") เรียกโดยย่อว่า เหลียงจู้ (梁祝) รู้จักในภาษาไทยว่า ม่านประเพณี และในภาษาอังกฤษว่า คู่รักผีเสื้อ  เป็นชื่อตำนานจีนว่าด้วยชายหนุ่มนาม เหลียง ชานปั๋ว (梁山伯) และหญิงสาวนาม จู้ อิงไถ (祝英臺) เนื้อหาเป็นโศกนาฏกรรมความรักที่เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์จิ้น (晉朝) เพราะครอบครัวหมางใจกัน ทำให้ทั้งคู่ไม่อาจครองคู่กันได้ ตัดสินใจจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย วิญญาณกลายเป็นผีเสื้อสองตัวบินคลอเคลียกันไป จัดเป็นหนึ่งในตำนานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสี่เรื่องของจีน อีกสามเรื่อง คือ "ไป๋เฉอจฺวั้น" (白蛇傳; "เรื่องงูขาว") คือ เรื่องนางพญางูขาว, "เมิ่งเจียง-นฺหวี่" (孟姜女; "สาวเมิ่ง เจียง"), และ "หนิวหลางจือ-นฺหวี่" (牛郎織女; "หนุ่มเลี้ยงวัวสาวทอผ้า")
ตำนานนี้นิยมนำมาแสดงงิ้ว ละครเวที และอุปรากร ทั้งสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วหลายครั้ง นอกจากนี้ ยังเขียนเป็นคอนแชร์โตชื่อ "เหลียงจู้เสี่ยวถีฉินเสียโจ้วฉฺวี่" (梁祝小提琴协奏曲; "ไวโอลินคอนแชร์โตเหลียงจู้") เมื่อ ค.ศ. 1958
ใน ค.ศ. 2004 รัฐบาลจีนยังเสนอยูเนสโกให้จดทะเบียนตำนานนี้เป็นมรดกโลก
ปลอกไมอีลิน

ไมอีลิน  เป็นเยื่อหุ้มแอกซอน (axon) ของเซลล์ประสาท เป็นฉนวนไฟฟ้าช่วยทำให้กระแสประสาทผ่านไปได้เร็วขึ้น โดยเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเฉลี่ย 120 เมตรต่อวินาที ในระบบประสาทส่วนกลาง (CNS) ถูกสร้างจากเซลล์เกลีย และเซลล์ชวานน์ในระบบประสาทรอบนอก (PNS) ได้รับการค้นพบโดยรูดอล์ฟ เวอร์โชฟ เมื่อเยื่อไมอีลินมีการชำรุดเสียหาย ก็จะทำให้การส่งต่อสัญญาณประสาทเกิดการติดขัดได้
วูวีกเอนด์

"วูวีกเอนด์" (; โรมาจิ: "U Wikuendo"; : WOO WEEKEND) เป็นซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลำดับที่ 31 ของโบอาในรูปแบบแม็กซีซิงเกิล วางจำหน่ายในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 
เพลง "WOO WEEKEND" เป็นการฉลองครบรอบ 25 ปีการแสดงดิสนีย์ ออน ไอซ์ 
แหล่งข้อมูลอื่น.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
พิธีบูชายัญในฤดูใบไม้ผลิ

เลอ ซาเกร ดู แปร็งตอง  หรือเรียกย่อว่า เลอ ซาเกร , เดอะ ไรท์  เป็นบัลเลต์เรื่องที่สามของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1913 ประพันธ์ดนตรีโดยสตราวินสกี ออกแบบท่าเต้นโดยวาสลาฟ นิจินสกี (1890 - 1950) ออกแบบฉากและเครื่องแต่งกายโดยนิโคลาส โรริช (1874 - 1947) จิตรกรชาวรัสเซีย ภายใต้การดูแลของเซอร์เก เดียกิเลฟ (1872 - 1929) บัลเลต์ชุดนี้มีความยาวประมาณ 33 นาที มีทำนองดนตรีและท่าเต้นที่มีความซับซ้อน แปลกใหม่ จนได้รับการบันทึกว่าเป็นจุดเปลี่ยนของงานประพันธ์ดนตรีและการเต้นรำในคริสต์ศตวรรษที่ 20 
สตราวินสกีเริ่มคิดเขียนบัลเลต์ชุดนี้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1910 ระหว่างการทำงานเรื่อง "L'Oiseau de feu" (The Firebird) โดยเริ่มจากแนวคิดของนิโคลาส โรริช เป็นภาพของเด็กสาวเต้นระบำรอบกองไฟ อยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้เฒ่า ก่อนจะถูกบูชายัญเพื่อเป็นการบูชาเทพเจ้าแห่งฤดูใบไม้ผลิ
บัลเลต์ชุดนี้ออกแสดงครั้งแรกโดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1913 ที่โรงละคร Théatre des Champs Elysées ปารีส ระหว่างการแสดงรอบแรก ผู้ชมบางส่วนรับไม่ได้กับรูปแบบดนตรีและท่าเต้นที่สื่อถึงความก้าวร้าว จนลุกออกจากโรงระหว่างการแสดง และวิพากษ์วิจารณ์การแสดงชุดนี้ รวมถึงชาร์ล กามีย์ แซง-ซองส์ คีตกวีชาวฝรั่งเศส
บัลเลต์ เลอ ซาเคร แบ่งการแสดงออกเป็น 2 องก์ ได้แก่
ผู้นำของอัศวินเทมพลาร์

ผู้ที่ดำรงตำแหน่งผู้นำแห่งอัศวินเทมพลาร์  จะเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของ "ทหารผู้ยากแห่งพระเยซูคริสต์และวิหารแห่งโซโลมอน" (หรือที่รู้จักกันในชื่อ "อัศวินเทมพลาร์") โดยเริ่มจากผู้ก่อตั้งอูกูร์แห่งปายองส์ในปี ค.ศ. 1118 ผู้นำหลายคนเลือกที่จะดำรงตำแหน่งตลอดชีวิต ผู้นำบางคนออกจากตำแหน่งเพื่อใช้ชีวิตในศาสนาหรือการทูต ผู้นำมักเป็นผู้นำอัศวินเข้าสู่การรบและอันตรายจากการรบทำให้บางคนครองตำแหน่งสั้นมาก
เทมพลาร์แต่ละประเทศจะมีผู้นำ (Master) ของตนและผู้นำแต่ละคนจะรายงานต่อผู้นำสูงสุด (Grand Master) ผู้นำสูงสุดจะดูแลกิจการทั้งหมดของภาคี ปรพกอบด้วยการปฏิบัติการทางทหารในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และยุโรปตะวันออก และธุรกิจการเงินและธุรกิจการค้าในโครงสร้างพื้นฐานของภาคีในยุโรปตะวันตก
ฆวน มาตา

ฆวน มานูเอล มาตา การ์ซิอา  เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1988 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน เล่นในตำแหน่งเพลย์เมกเกอร์หรือที่เรียกว่ากองกลางตัวรุกและตำแหน่งหน้าต่ำ แต่บ่อยครั้งจะถูกโยกไปเล่นในตำแหน่ง กองกลางตัวรุก ฝั่งซ้ายและฝั่งขวา ปัจจุบันเล่นให้กับ ในเอลีกของประเทศออสเตรเลีย
วันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2014 มาตาได้ย้ายจากสโมสรเชลซีมาร่วมสโมสรแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วยค่าตัว 37.1 ล้านปอนด์ พร้อมกับผ่านการตรวจร่างกายและได้สวมเสื้อหมายเลข 8 แทนแอนเดอร์สันที่ย้ายทีมไปด้วยการยืมตัวกับสโมสรฟิออเรนตินาในกัลโชเซเรียอา ซึ่งหมายเลข 8 เคยเป็นหมายเลขเก่าของเวย์น รูนีย์ ในปีแรกที่เล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ประวัติ.
มาตาเป็นลูกของฆวน อดีตนักฟุตบอลอาชีพที่เล่นให้กับบูร์โกสและซาลามังกา ฆวน จูเนียร์เริ่มเส้นทางอาชีพกับสถาบันเยาวชนของเรอัลมาดริดในตำแหน่งกองหน้า แต่เขาย้ายไปอยู่กับบาเลนเซียในช่วงหน้าร้อนปี ค.ศ. 2007 ในฤดูกาลแรกกับทีมค้างคาว เขาได้ลงเล่นที่สแตมฟอร์ดบริดจ์ในฐานะตัวสำรองในเกมแชมเปียนส์ลีก ช่วงท้ายฤดูกาลเขาทำประตูในศึกโกปาเดลเรย์นัดชิง และได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นดาวรุ่งแห่งปีของสโมสร
หลังเล่นในถิ่นเม็สตัลยา 4 ปี เขายิงไป 43 ประตูจาก 179 เกม มาตาได้พูดคุยกับอังเดร วิลลัช-โบอัช และเชื่อว่าสแตมฟอร์ดบริดจ์คือสถานที่ที่เหมาะกับเขา แม้ว่าจะได้รับความสนใจจากสโมสรอื่นก็ตาม
ฆวนอยู่ในทีมชาติสเปนชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้ด้วย หลังจากติดทีมชาติครั้งแรกในปี ค.ศ. 2009 เขาได้ลงสนามเกมเดียวในการแข่งขันนั้น โดยลงเป็นตัวสำรองแทนเฟร์นันโด ตอร์เรส ขณะที่ย้ายมาเชลซี เขาติดทีมชาติไป 12 ครั้ง แต่เขาเคยเล่นให้ทีมชาติสเปนชุดอายุไม่เกิน 21 ปีด้วย และเป็นกัปตันทีมชุดแชมป์ยุโรป 2011 รวมถึงได้รับเลือกให้ติดทีมยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน
ชีวิตส่วนตัว มาตาชอบเล่นปิงปอง
เกียรติประวัติ.
บาเลนเซีย
เชลซี
 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 
กาลาทาซาไร
สเปน U19
สเปน U21
สเปน
การ์ลัส ปูย็อล

การ์ลัส ปูย็อล อี ซาฟูร์กาดา (เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1978) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสเปน อดีตกัปตันสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา และเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลทีมชาติสเปน
ส่วนใหญ่เขารับหน้าที่เป็นกองหลังตัวกลาง ยังเล่นในตำแหน่งข้างได้ด้วย โดยเฉพาะแบ็กขวา เขาเป็นที่รู้จักในเรื่องของคุณสมบัติในการป้องกันและความเป็นผู้นำ ปูย็อลถือเป็นหนึ่งในกองหลังและกัปตันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ความสามารถและความแข็งแกร่งในสนามของเขาทำให้เพื่อนร่วมทีมและแฟนๆ ให้ฉายาว่า "El Tiburón" (ฉลาม) เขาเป็นกัปตันทีมบาร์เซโลนาตั้งแต่เดือนสิงหาคมปี 2004 จนกระทั่งเกษียณในปี 2014 และลงสนามในการแข่งขันอย่างเป็นทางการให้กับสโมสรทั้งหมด 593 นัด เขาคว้าแชมป์ใหญ่กับสโมสรได้ถึง 18 รายการ รวมถึงถ้วยลาลิกา 6 สมัยและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 3 สมัย
ปูย็อลลงเล่นให้ทีมชาติสเปน 100 นัด และเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่คว้าแชมป์ยูโร 2008 และฟุตบอลโลก 2010 ในรอบรองชนะเลิศของฟุตบอลโลก 2010 เขาทำประตูเดียวของเกมในนัดที่เจอกับเยอรมนี
ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน

"ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน" ประพันธ์โดย ระรินทิพย์ เป็นวรรณกรรมเยาวชน ตีพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2553 
เนื้อเรื่องย่อ.
หนูมาลีกับเจ้าเหมียว หลงเขาสู่แดนมหัศจรรย์โดยผ่านประตูหินลึกลับ เธอได้พบเจอกับสิ่งแปลกประหลาดหลายอย่างและ "ราชินีกุหลาบ" ที่ยื่นข้อเสนอให้เธอรับทำภารกิจอย่างหนึ่ง แลกกับหนทางที่เธอจะได้กลับสู่บ้านที่แม่และยายกำลังรอคอยเธออยู่ 
คำโปรย.
หนูมาลีกับเจ้าเหมียวตั้งใจแค่จะไปเดินเล่นในสวนหลังบ้านเท่านั้น แต่เหตุการณ์กลับพาเธอเข้าสู่ดินแดนมหัศจรรย์อย่างช่วยไม่ได้ เรื่องราวการผจญภัยของจริงจึงเริ่มต้นขึ้น เธอต้องทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากราชินีกุหลาบให้สำเร็จเพื่อแลกกับหนทางกลับสู่บ้านอีกครั้ง
มาร่วมเดินทางไปกับทั้งสองผ่านดินแดนแปลกประหลาดทั้งหลาย ค้นหาความหมายของความรู้สึก และเติบโตขึ้นไปพร้อมๆ กับหนูมาลีกันเถอะ
เรือดั้ง

เรือดั้ง เป็นเรือไม้ทาสีน้ำมันไม่มีลวดลายอย่างใด มี 22 ลำ มีชื่อเรียกตามลำดับตั้งแต่เรือดั้ง 1 ถึง เรือดั้ง 22 ใช้เป็นเรือกระบวนสายนอก มีนายทหารนั่งลำละ 1 นาย พลปืน 4 นาย และมีนายเรือ นายท้าย และฝีพาย ลำละ 29-35 คน ขึ้นอยู่กับขนาดของเรือ และมีคนกระทุ้งเส้าลำละ 2 นาย
การแต่งกายของผู้ประจำเรือ ฝีพายเรือสวมเสื้อผ้าสีดำริ้วทางแดง กางเกงผ้าสีแดงติดแถบสีดำ คาดผ้ารัดประคดสีแดงดอกขาว สวมหมวก ทรงประพาสสีดำติดแถบสีแดง รองเท้าหนังสีดำ
ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ

ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ  หมายถึงขั้นตอนวิธีใด ๆ ซึ่งเป็นไปตามฮิวริสติกการแก้ปัญหาของการสร้างทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละขั้น เพื่อหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละสถานการณ์
ยกตัวอย่างเช่น การนำขั้นตอนวิธีแบบละโมบไปใช้กับปัญหาการเดินทางของพนักงานขายตามขั้นตอนวิธีดังนี้: "ในแต่ละขั้น แวะเมืองที่ยังไม่เคยไปมาก่อนซึ่งใกล้กับเมืองที่อยู่ในปัจจุบัน"
ลัวโซเดอเฟอ

ลัวโซเดอเฟอ  เป็นผลงานบัลเลต์ประกอบดนตรีชิ้นแรกของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1910 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ นำแสดงโดยทามารา คาร์ซาวินา (1885 – 1978) ออกแบบท่าเต้นโดยมิคาอิล ฟอกิน นักออกแบบท่าเต้นชาวรัสเซีย บัลเลต์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนิทานพื้นบ้านสลาฟเกี่ยวกับนกวิเศษ ที่นำโชคลาภและความโชคร้ายมาสู่ผู้ที่จับมันได้
บัลเลต์เรื่องนี้จัดแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1910 ที่ปารีส เดิมเดียกิเลฟ ได้ว่าจ้างให้อนาโตลี ลยาดอฟ (1855-1914) และนิโคไล ทเชเรปนิน (1873 - 1945) เป็นผู้แต่งดนตรีสำหรับบัลเลต์เรื่องนี้ตั้งแต่เริ่มโครงการเมื่อ ค.ศ. 1908 แต่ทั้งคู่ได้ขอถอนตัว จึงได้เปลี่ยนให้สตาวินสกีเป็นผู้รับผิดชอบแทน ผลปรากฏว่าบัลเลต์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง สร้างชื่อเสียงให้กับสตาวินสกีและคณะบัลเลต์ จนได้มีผลงานร่วมกันอีกหลายเรื่อง ทั้ง "Petrushka" (1911), "Le sacre du printemps" (1913), "Le chant du rossignol" และ "Pulcinella" (1920), "Renard" (1922), "Les Noces" (1923) และ "Apollon musagète" (1928) 
ดนตรีฉบับดั้งเดิมมีความยาวทั้งสิ้น 45 นาที บรรเลงด้วยวงออร์เคสตราขนาดใหญ่ ประกอบด้วยเครื่องลมไม้ชุดใหญ่ ฮาร์พสามชุด และแกรนด์เปียโน ต่อมาสตราวินสกีได้เรียบเรียงใหม่ให้สั้นลง และบรรเลงด้วยวงดนตรีขนาดเล็กสำหรับการแสดงคอนเสิร์ต เป็นสวีต 2 เวอร์ชัน คือ ฉบับปี 1911 และ ปี 1919 ต่อมาในปี 1945 ได้เรียบเรียงฉบับสำหรับแสดงบัลเลต์เต็มรูปแบบ ทั้งสี่เวอร์ชันมีชื่อเรียกดังนี้