pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ถนนมลิวรรณ

ถนนมลิวรรณ หรือที่นิยมเรียกกันในเขตเทศบาลนครขอนแก่นว่า ถนนมะลิวัลย์ เป็นถนนสายหนึ่งที่เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดขอนแก่น และจังหวัดเลย ในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201
ถนนมลิวรรณเริ่มต้นในเขตเทศบาลนครขอนแก่นที่แยกสามเหลี่ยมแยกออกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 หรือถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น วิ่งไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 ผ่านอำเภอบ้านฝาง อำเภอหนองเรือ อำเภอชุมแพ จนถึงสามแยกโนนหัน ตำบลโนนหัน อำเภอชุมแพ แล้วเลี้ยวเข้าไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201 เข้าเขตจังหวัดเลย โดยผ่านอำเภอภูกระดึง อำเภอหนองหิน อำเภอวังสะพุง และสิ้นสุดบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 ที่สามแยกหน้าแขวงการทางเลยที่ 1 ใน อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย
ประวัติ.
ชื่อของถนนมลิวรรณนั้นสืบเนื่องมาจากผู้ที่ทำการควบคุมในการสร้างถนนสาย ขอนแก่น-ชุมแพ-เลย-เชียงคาน ก็คือนายช่าง กมล มลิวรรณ เป็นนายช่างที่ดูแลการสร้างถนนเส้นนี้จนแล้วเสร็จ จึงได้รับเกียรติจากกรมทางหลวงให้ใช้นามสกุลของท่านมาขนานนามตั้งชื่อถนนว่า “ ถนนมลิวรรณ ’’ มาเป็นเวลาช้านาน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 เป็นต้นมา ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่ว่าผู้ใดที่เป็นผู้บุกเบิก ควบคุมการตัดสร้างถนน จะตั้งชื่อถนนตามชื่อของผู้ที่ควบคุมการสร้าง เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่บุคคลผู้นั้น แต่ภายหลังชื่อป้ายถนนได้มีการสะกดคำผิดเป็น “ถนนมะลิวัลย์’’ ซึ่งไม่ถูกต้อง ทางบุตร-ธิดา ของนายช่าง กมล มลิวรรณ จึงได้ยื่นเรื่องขอให้ทางกรมทางหลวงแผ่นดิน ได้ทำการแก้ไขป้ายชื่อถนนให้ถูกต้องตามตัวสะกดนามสกุลจริงของท่าน คือ "มลิวรรณ" เพื่อเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลของนายช่าง กมล มลิวรรณ ตามวัตถุประสงค์และเจตนารมณ์ของกรมทางหลวง ซึ่งในปัจจุบันชื่อที่ถูกต้องตามเดิมของถนนสายนี้ก็คือ ถนนมลิวรรณ หรือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 (ช่วงขอนแก่น-สามแยกโนนหัน) ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201 (ช่วงสามแยกโนนหัน-สามแยกหน้าแขวงการทางเลยที่ 1) ที่ใช้เป็นสากล ส่วนในเขตเทศบาลนครขอนแก่น ยังสะกดว่า "ถนนมะลิวัลย์" ตามเดิม
สถานที่สำคัญที่ถนนตัดผ่าน.
 <ns>10</ns>
 <id>508114</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Div col" />
 <revision>
 <id>4555743</id>
 <timestamp>2013-01-13T10:58:43Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Nullzero</username>
 <id>106127</id>
 </contributor>
 <comment>#REDIRECT </comment>
 <origin>4555743</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
จังหวัดขอนแก่น
จังหวัดเลย
โอแคลร์ (รัฐวิสคอนซิน)

โอแคลร์  เป็นเมืองในรัฐวิสคอนซิน สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ทางตะวันตก-กลาง ของรัฐ มีประชากรราว 66,623 คน (ค.ศ. 2011) เป็นเมืองใหญ่ที่สุดทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐ และใหญ่เป็นอันดับ 8 ของรัฐ เป็นเคาน์ตีซีตของโอแคลร์เคาน์ตี เมืองตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำชิปเพวอ
ลีดส์

ลีดส์  เป็นเมืองในเทศมณฑลเวสต์ยอร์กเชอร์ของอังกฤษ ลีดส์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสหราชอาณาจักรที่เป็นศูนย์กลางการค้า กฎหมาย และการให้บริการด้านการเงิน นอกเหนือจากลอนดอน ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแอร์ โดยเขตเมืองลีดส์มีประชากรประมาณ 812,000 คน 
สถาบันการศึกษาในลีดส์.
มหาวิทยาลัยลีดส์
อีโปะฮ์

อีโปะฮ์  เป็นเมืองหลวงของรัฐเประ ประเทศมาเลเซีย อยู่ห่างจากกรุงกัวลาลัมเปอร์ไปทางทิศเหนือราว 200 กิโลเมตร (125 ไมล์) ตามเส้นทางด่วนสายเหนือ-ใต้ อีโปะห์ได้รับการพัฒนาเป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ที่สำคัญในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 จากการตื่นตัวในการทำอุตสาหกรรมเหมืองดีบุก ด้านสถาปัตยกรรม เมืองมีห้องแถวจีนที่มีเอกลักษณ์แบบยุคอาณานิคม
บิคาช

บิคาช  เป็นเมืองและเทศบาลในรัฐอูนา-ซานา ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ-ตะวันตกของประเทศ บนฝั่งแม่น้ำอูนา ใกล้ชายแดนประเทศโครเอเชีย เคยอยู่ใต้การปกครองของประเทศตุรกีจนถึง ค.ศ. 1878
หนิงปัว

<templatestyles src="Stack/styles.css"/>
หนิงปัว (สำเนียงหนิงปัว: "ญินโพ") ในไทยเรียก เลียงโผ หรือ เล่งปอ เป็นเมืองท่าทางทะเล ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศจีน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจ้อเจียง จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2010 เทศบาลเมืองมีประชากร 7,605,700 คน โดยประชากร 3,491,000 อาศัยอยู่ในเขตเมืองซึ่งมี 6 เขต 
เริ่มมีการตั้งถิ่นฐานที่เมืองนี้ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ต่อมาโปรตุเกสได้ตั้งสถานีการค้าในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และได้ทำสัญญาให้จีนเปิดเป็นเมืองท่าสนธิสัญญาตามสนธิสัญญานานกิง ค.ศ. 1842 ต่อมาได้กำหนดให้เป็นเมืองเปิดในปี ค.ศ. 1984 เพื่อกระตุ้นการลงทุนจากต่างประเทศ
การปกครอง.
การแบ่งเขตการปกครอง.
หนิงปัวมีสถานะเป็นนครระดับกิ่งมณฑล แบ่งพื้นที่ออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มตอนกลาง กลุ่มตอนเหนือ และกลุ่มตอนใต้
วีเซว

วีเซว  เป็นทั้งเมือง (เมืองหลักของเขตวีเซว) และเทศบาลในประเทศโปรตุเกส เทศบาลมีพื้นที่ 507.1 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 99,593 คน (ค.ศ. 2011) และเมืองมีประชากรราว 53,000 คน 
วีเซวถือเป็นเมืองที่มีการเจริญเติบโตด้านเศรษฐกิจ โดยเฉพาะด้านโทรคมนาคม อุตสาหกรรม การค้า และการศึกษา เมืองตั้งอยู่ทางตอนเหนือ-กลางของประเทศโปรตุเกส เชื่อมระหว่างเมืองท่าทางทะเล อาไวรู (Aveiro) กับเมืองกวาร์ดา (Guarda) เมืองชายแดนโปรตุเกส-สเปน และเมืองซาลามังกาของสเปน
บิโก

บิโก ([ˈbiɣo]) เป็นเมืองและเทศบาลที่ตั้งอยู่ในแคว้นกาลิเซีย ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน บนชะวากทะเลของแม่น้ำบิโกชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก บิโกเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในแคว้นกาลิเซีย และมากเป็นอันดับที่ 14 ของประเทศ
กองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1

กองพันทหารมหาดเล็กราชวัลลภที่ 1 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภที่ 1 มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์  เป็นหน่วยทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติหน่วย.
กองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 ได้ถือกำเนิดขึ้นมาจากการจัดกำลังหน่วย แบ่งออกเป็น 3 กองพันของกรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ และนามหน่วยที่ได้นามว่ากองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 นี้ เพราะเป็นหน่วยขึ้นตรงกับกรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์
ผลงาน.
หน่วยนี้มีผลงานสร้างชื่อหลายประการ จนได้เข้ารับพระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ประดับธงไชยเฉลิมพล ส่วนประวัติการรบนั้นได้มีมากมายหลายประการ เช่น ได้จัดกำลังเข้าร่วมรบในกองทัพบูรพา (สงครามมหาเอเซียบูรพา หรือ สงครามแปซิฟิก) และเคยร่วมรบในสงครามอินโดจีน สงครามเวียดนาม และร่วมปฏิบัติการปราบปรามผู้ก่อการร้าย ที่จังหวัดพิจิตร และในปี พ.ศ. 2554 ได้เกิดมหาอุทกภัยใหญ่ทั่วประเทศ กองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ ก็ได้มีส่วนร่วมในการแจกถุงอาหาร และเครื่องดื่ม และช่วยเหลือชาวบ้านที่ประสบอุทกภัยอีกมาก
ที่ตั้งหน่วย.
กองพันทหารราบที่ 1 กรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ที่ 1 ในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว อยู่ที่ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร 10400
มาตรา 9 ของรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่น

มาตรา 9 ของรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่น เป็นบทในรัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่นที่ห้ามพฤติการณ์แห่งสงครามโดยรัฐ รัฐธรรมนูญดังกล่าวมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2490 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในข้อความนี้ รัฐสละสิทธิอธิปไตยในสงครามและห้ามการระงับข้อพิพาทระหว่างประเทศผ่านการใช้กำลัง มาตรานี้ยังแถลงว่า เพื่อบรรลุเป้าประสงค์เหล่านี้ จะไม่มีการธำรงกองทัพที่มีศักย์สงคราม แม้ญี่ปุ่นยังธำรงกองทัพโดยพฤตินัย คือ กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น
ข้อความในมาตรา.
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" /># โดยที่มีความมุ่งประสงค์อย่างแท้จริงในสันติภาพระหว่างชาติโดยมีความยุติธรรมและความสงบเรียบร้อยเป็นพื้นฐาน ชนชาวญี่ปุ่นยอมสละจากสงครามไปตลอดกาลนานโดยให้ถือเป็นสิทธิสูงสุดแห่งชาติ กับทั้งสละจากการคุกคามหรือการใช้กำลังเพื่อแก้ไขข้อพิพาทระหว่างชาติ
การตีความใหม่ใน พ.ศ. 2557.
ในเดือนกรกฎาคม 2557รัฐบาลญี่ปุ่นอนุมัติการตีความใหม่ซึ่งรัฐธรรมนูญอันสละสิทธิ์สงคราม แม้มีความกังวลและความไม่เห็นด้วยจากประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งอนุญาตให้ใช้กำลังทหารเพื่อโจมตีประเทศอื่นและเข้าสู่สงคราม การใช้กำลังทหารเพื่อการนี้ถูกพิจารณาว่ามิชอบด้วยกฎหมายและเป็นอันตรายร้ายแรงต่อประชาธิปไตยของญี่ปุ่น เนื่องจากนายกรัฐมนตรีหลีกเลี่ยงกระบวนการแก้ไขรัฐธรรมนูญซึ่งรัฐธรรมนูญกำหนด และทำให้มีการเปลี่ยนแปลงมูลวิวัติต่อความหมายของหลักการมูลฐานในรัฐธรรมนูญโดยคำสั่งของคณะรัฐมนตรี โดยปราศจากการอภิปรายหรือลงมติของสภาไดเอต (สภาผู้แทนราษฎร) และไม่ได้รับความเห็นชอบจากสาธารณะ
ตำบลปล้อง

ตำบลปล้อง  เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ปัจจุบันมีทั้งส่วนที่อยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลปล้องและเทศบาลตำบลบ้านปล้อง มีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์หลายแห่ง เช่น พระธาตุจอมทอง วัดปงสนุก วัดดอนแก้ว วัดดอนแท่น เป็นต้น
ในช่วงปี พ.ศ. 2539 ยังมีการเสนอโครงการจัดตั้งกิ่งอำเภอต่างๆ หนึ่งในนั้นมีการเสนอให้แยกตำบลปล้อง ตำบลแม่ลอย ตำบลศรีดอนชัย และตำบลเชียงเคี่ยน ออกจากอำเภอเทิง เพื่อตั้งเป็นกิ่งอำเภอปล้อง
ประวัติ.
ประชาชนในตำบลปล้องเป็นชาวจังหวัดแพร่ จังหวัดลำปาง และจังหวัดเชียงใหม่ ได้พากันมาตั้งบ้านเรือนและได้มีการสร้างพระธาตุจอมทองขึ้น เพื่อเป็นที่สักการบูชาและเป็นที่รวมจิตใจของชาวตำบลในปี พ.ศ. 2517 
สภาพทั่วไปของตำบล.
อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเทิง ประมาณ 12 กม. อยู่ห่างจาก จังหวัดเชียงราย 52 กม. มีแม่น้ำปล้อง และร่องผักหนาม ไหลผ่านเขตตำบลปล้อง
การแบ่งเขตการปกครอง.
ตำบลปล้องแบ่งพื้นที่เป็น 12 หมู่บ้าน
ทรัพยากรธรรมชาติ.
พื้นที่ป่าไม้ที่สำคัญ ได้แก่ ป่าชุมชน ต.ปล้อง และพื้นที่ป่าเฉลิมพระเกียรติของโรงเรียนปล้องตลาด
แม่น้ำสำคัญ ได้แก่ แม่น้ำปล้อง ร่องผักหนาม
จักรพรรดินีเซี่ยวเจี๋ยซู่

สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวเจี๋ยซู่ แห่งราชวงศ์หมิง (พ.ศ. 1522-1528) เป็นฮองเฮาใน จักรพรรดิเจียจิ้ง จักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์หมิง
พระราชประวัติ.
พระนางเป็นพระราชธิดาของ"เฉิน ว่านเหยียน"(ถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ 1535) ในครอบครัวที่มั่งคั่ง
จักรพรรดินีเซี่ยวคังจิ้งทรงเลือกพระนางให้เป็นสนมในจักรพรรดิเจียจิ้งและในปี ค.ศ. 1522 ต่อมาในปีนั้น พระนางได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินี แต่จักรพรรดิก็ไม่ได้รักพระนางนัก
ขณะที่พระนางทรงดำรงตำแหน่งเป็นจักรพรรดินี พระนางมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับองค์จักรพรรดิไม่ค่อยดีนัก เรื่องของพระนางมักถูกจักรพรรดินีจาง และพระชายาเหวินกงเฟย ไปทูล จักรพรรดินีฉีเซี่ยวเซี่ยนเสมอ
กระทั่งในปี ค.ศ. 1528 ทูตประจำราชวงศ์โชซ็อนได้มาเยี่ยมเยือน จักรพรรดิจึงได้จัดงานเลี้ยงขึ้น จักรพรรดินีจางและพระชายาเหวินกงเฟยต่างถวายน้ำชาแด่ทูต จักรพรรดิทรงโปรดทั้งสองอย่างมากด้วยมือที่อ่อนช้อยของทั้งสอง เป็นเหตุให้พระนางกริ้ว จึงเกิดข้อพิพาทกันขึ้น จักรพรรดิทรงพระพิโรธ ขณะนั้นพระนางทรงพระครรภ์อยู่ จึงเป็นเหตุทรงตกพระโลหิตแท้งพระบุตร
ในเวลาต่อมาพระนางก็ประชวรหนัก พระราชบิดาและพระราชมารดาของพระนาง ต่างยื่นเรื่องขอจักรพรรดิเยี่ยมพระราชธิดา แต่จักรพรรดิทรงไม่ยินยอม และกล่าวถึงกฎบรรพบุรุษ พระนางประชวรหนักมากขึ้นเรื่อยๆ จนต่อมา พระนางจึงเสด็จสิ้นพระชนม์ลงอย่างสงบ
ในพิธีพระศพ จักรพรรดิทรงรับสั่งมิให้งานใหญ่เกินไป ทรงรับสั่งให้ฝังที่สุสานจินซานแห่งราชวงศ์หมิง (明朝金山)
เมื่อจักรพรรดิหลงชิ่งขึ้นครองราชย์พระองค์ก็ได้สถาปนาพระนางสถาปนาพระนามหลังสวรรคตขึ้นเป็น "จักรพรรดินีเซี่ยวเจี๋ยกงอี้ฉือรุ่ยอันจางเซียงเทียนอี้เชิ่งซู่" (孝潔恭懿慈睿安莊相天翊聖肅皇后) และให้ย้ายพระศพมาฝังที่สุสานหลวงราชวงศ์หมิง ในสุสานหย่งหลิงโดยฝังไว้แยกต่างหาก
พระนามหลังสิ้นพระชนม์.
พระอิสริยยศหลังสิ้นพระชนม์ได้แก่ 
จักรพรรดินีเซี่ยวเจี๋ยกงอี้ฉือรุ่ยอันจางเซียงเทียนอี้เชิ่งซู่ 
Empress Xiaojie Gongyi Cirui Anzhuang Xiangtian Yisheng Su
พระเจ้าโจวคัง

พระเจ้าโจวคัง  เป็นกษัตริย์องค์ที่สามของจีนในราชวงศ์โจว และเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโจวเฉิง ครองราชย์ในช่วงระหว่าง 1020 – 996 ปีก่อนคริสตกาล หรือ 1005-978 ปีก่อนคริสตกาล 
พระเจ้าโจวคัง ได้ทรงตามรอยนโยบายของพระราชบิดาพระเจ้าโจวเฉิง และทรงขยายอาณาเขตของโจวในภาคเหนือและตะวันตก พระองค์ยังปราบปรามการก่อจลาจลในภาคตะวันออก ทำให้ราชวงศ์โจวเจริญรุ่งเรืองภายใต้การปกครองของพระเจ้าโจวคัง
พระองค์มีพระราชโอรส 1 พระองค์ คือ พระเจ้าโจวเจ้า
พระเจ้าโจวเจา

พระเจ้าโจวเจา  เป็นกษัตริย์องค์ที่สี่ของจีนในราชวงศ์โจว ครองราชย์ในช่วงระหว่าง 995-977 ปีก่อนคริสตกาล หรือ 977/75-957 ปีก่อนคริสตกาล โดยประมาณ
ในรัชกาลพระเจ้าโจวเจา ที่เกิดขึ้นที่จุดเมื่อราชวงศ์โจว ได้ขยายไปทั่วที่ราบลุ่มภาคกลางของจีนและหันความสนใจไปยังภาคใต้ของจีน พระเจ้าโจวเจา ถูกปลงพระชนพ์และกองทัพของพระองค์ รณรงค์ถูกเช็ดออกทางทิศใต้ของแม่น้ำฮัน และสร้างขีดจำกัดของการควบคุมโดยตรงของภาคใต้ในช่วงราชวงศ์โจวตะวันตก
หุ่นเชิด (อินเทอร์เน็ต)

ในอินเทอร์เน็ต หุ่นเชิด  หมายถึงอัตลักษณ์ออนไลน์ที่ใช้เพื่อหลอกหลวงผู้อื่น คำว่าหุ่นเชิดมีที่มาจากการเคลื่อนไหวตุ๊กตาหุ่นเชิดด้วยมือไปมา และเดิมใช้อ้างถึงอัตลักษณ์ปลอมของบุคคลหนึ่งบุคคลใดในสังคมอินเทอร์เน็ตเพื่อกล่าวถึงหรือกล่าวโต้ตอบกับตัวเอง ประหนึ่งว่าหุ่นเชิดคือคนอีกคนหนึ่ง ปัจจุบันนี้ คำว่าหุ่นเชิดหมายความรวมถึงการใช้อัตลักษณ์ที่ไม่ถูกต้องเพื่อสนับสนุน ปกป้องหรือชื่นชมบุคคลที่สามหรือองค์กรอื่นใด หรือการใช้หุ่นเชิดเพื่อหลบเลี่ยงการถูกระงับการใช้งานหรือการถูกแบน ข้อแตกต่างที่สำคัญระหว่างการใช้นามแฝง และการใช้หุ่นเชิดคือ หุ่นเชิดจะใช้ในทำนองว่าบุคคลนั้น ๆ เป็นบุคคลที่สามที่ไม่เกี่ยวข้องกับผู้เชิดหุ่น ในสังคมออนไลน์หลายแห่งมีนโยบายว่าด้วยการบล็อกหุ่นเชิดเพื่อป้องกันความเสียหายด้วย
คำว่าหุ่นเชิดปรากฏขึ้นครั้งแรกในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 แต่ยังไม่ปรากฏการใช้งานมากนักในเครือข่าย USENET จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2539 ที่ปรากฏการใช้งานมากขึ้น ต่อมานิตยสารยูเอสนิวส์แอนด์เวิร์ดรีพอร์ต (U.S. News and World Report) ฉบับวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2543 เป็นผู้ใช้คำว่าหุ่นเชิดในความหมายของบุคคลหนึ่งบุคคลใดที่มีบุคคลอีกบุคคลหนึ่งคอยควบคุมการกระทำอยู่ ซึ่งต่อมาความหมายนี้เองและตัวอย่างการใช้ได้รับการบรรจุในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด
การเขียนวิจารณ์หนังของตนเองโดยใช้ชื่ออื่นมีมาก่อนยุคอินเทอร์เน็ต แต่ก็นับว่าเป็นหุ่นเชิดได้ โดยมีตัวอย่างจากผู้มีชื่อเสียง เช่น วอล์ท วิธแมน แอนโนที เบอร์เกส และเบนจามิน แฟรงคลิน
ธัชชัย สุมิตร

รองศาสตราจารย์ ธัชชัย สุมิตร อดีตอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, อดีตคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และประธานกรรมการสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.)
ประวัติ.
รองศาสตราจารย์ ธัชชัย สุมิตร หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.ธัชชัย สุมิตร ท่านเป็นบุตรชายของ อาจารย์สนั่น สุมิตร ผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาท่านที่ 2 อดีตปลัดกระทรวงศึกษาธิการ และผู้อำนวยการสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีคนแรก กับคุณหญิงประไพ สุมิตร
อีกทั้งท่านยังเป็นเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมศาสตร์,เป็นผู้มีชื่อเสียงและมีผลงานเป็นที่ประจักษ์เพรียบพร้อมด้วยคุณวุฒิและคุณธรรม นับเป็นแบบอย่างที่น่ายกย่องในวงวิชาการ เป็นบรรทัดฐานให้ผู้อื่นเจริญรอยตามในทางที่ดีอย่างยิ่ง
ประวัติการศึกษาและอื่น ๆ.
รองศาสตราจารย์ ธัชชัย สุมิตร สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา สอบเข้าเป็นนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเมื่อปี 2502 แต่ได้รับทุนการศึกษาจนจบปริญญาเอกทางด้านวิศวกรรมไฟฟ้า เน้นด้านพลังงานนิวเคลียร์ จากมหาวิทยาลัยเจนัว ประเทศอิตาลี เมื่อสำเร็จการศึกษาได้เข้ามาทำงานที่การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยเป็นระยะเวลา1ปี จากนั้นได้เข้ามารับราชการเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเมื่อปี 2515 ในขณะรับราชการได้ดำรงตำแหน่งสำคัญมากมาย อาทิเช่น
ด้านการบริหาร.
รองศาสตราจารย์ ดร.ธัชชัย สุมิตร เป็นผู้ริเริ่มโครงการ OECF เพื่อพัฒนาการวิจัยทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ จากความสามารถของท่านท่านจึงได้รับตำแหน่งกรรมการต่างๆมากมายอาทิ
ด้านสังคม.
รองศาสตราจารย์ ดร.ธัชชัย สุมิตร ได้บำเพ็ญประโยชน์ ช่วยเพื่อนมนุษย์มาโดยตลอด ในฐานะประธานมูลนิธิ ศ.ดร.สนั่น สุมิตรในด้านการให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ที่ยากไร้ในชนบทห่างไกลความเจริญ,ให้ทุนการศึกษาอีกทั้งบริจาคสิ่งของเพื่อยังชีพ ท่านเป็นผู้หนึ่งที่มีความรู้ในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเป็นอย่างมาก รศ.ดร.ชัชชัย สุมิตร ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและใกล้ชิดธรรมชาติตามวิถีไทยซึ่งนับว่าเป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิตอันดีงาม
วัลเทอร์ ยุงฮันส์

วัลเทอร์ ยุงฮันส์  เกิดวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1958 ที่ฮัมบวร์ค เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมันซึ่งเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู และเป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่สโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก II 
ผลงานในระดับอาชีพ.
ยุงฮันส์เริ่มอาชีพของเขากับไบเอิร์นมิวนิกใน ค.ศ. 1977 ซึ่งเขาเป็นตัวสำรองให้กับนักฟุตบอลระดับตำนานอย่างเซพพ์ ไมเออร์ ใน ค.ศ. 1979 ไมเออร์ต้องยุติอาชีพของเขาหลังประสพอุบัติเหตุทางรถยนต์ ส่วนยุงฮันส์ก็ได้พบกับความสำเร็จในทันที และทีมบาเยิร์นได้ชนะรายการบุนเดิสลีกาใน ค.ศ. 1980 และ 1981 ร่วมกับเขาในช่วงที่รับตำแหน่ง ทีมบาเยิร์นยังชนะการแข่งขันเดเอ็ฟเบ-โพคาลและตำแหน่งรองชนะเลิศรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกใน ค.ศ. 1982 แม้ว่ายุงฮันส์จะไม่ได้เล่นในรอบชิงชนะเลิศก็ตาม ยุงฮันส์ยังเป็นส่วนหนึ่งของทีมเยอรมนีที่ชนะเลิศชิงแชมป์ยุโรปใน ค.ศ. 1980 แต่เนื่องด้วยในฐานะผู้รักษาประตูตัวเลือกที่สาม เขาจึงมิได้ทำการร่วมเล่นในรอบใด ๆ และเป็นความจริงที่ว่าเขาไม่เคยลงเล่นให้แก่ทีมชาติเยอรมนีชุดใหญ่ ยุงฮันส์ได้ย้ายออกจากทีมบาเยิร์นเพื่อร่วมเล่นให้แก่ทีมชัลเคอหลังจากได้รับการลดขั้นมาเป็นตัวเลือกที่สอง โดยใช้เวลาสี่ฤดูกาลในเกลเซนเคียร์เชิน การแข่งขันในระดับอาชีพครั้งต่อมาของเขาหยุดอยู่ที่กรุงเบอร์ลินที่ซึ่งเขาได้เข้าร่วมทีมสโมสรกีฬาแฮร์ทาเบอร์ลิน ในท้ายที่สุด ก่อนที่จะยุติการเล่นในระดับอาชีพของเขาใน ค.ศ. 1996 สำหรับสองฤดูกาลในการแข่งขันบุนเดิสลีกา 2 ร่วมกับฟอร์ทูนาโคโลญจน์
ผลงานการฝึกสอน.
ใน ค.ศ. 2007 ยุงฮันส์ได้หวนกลับคืนสู่สโมสรฟุตบอลบาเยิร์น ที่ซึ่งเขาได้ทำหน้าที่แทนเซพพ์ ไมเออร์ อีกครั้ง โดยครั้งนี้เป็นในฐานะของผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู ก่อนที่ไมเออร์จะยุติการทำหน้าที่ดังกล่าวใน ค.ศ. 2008
เกาะอัสเซนชัน

อัสเซนชัน  เป็นเกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก และเป็นดินแดนของสหราชอาณาจักร อัสเซนชันเป็นส่วนหนึ่งของเซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา มีพื้นที่ 88 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 880 คน
สภาพอากาศ.
สภาพภูมิอากาศของอัสเซนชันคือเขตร้อนที่มีอุณหภูมิที่ชายฝั่งตั้งแต่ สูงสุด 20–31 °C (68 ถึง 88 องศาฟาเรนไฮต์) ถึงต่ำสุดประมาณ 5 ถึง 6 องศาเซลเซียส (10 องศาฟาเรนไฮต์) ฝนตกปรอยอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาในช่วงใด ๆ ของปี แต่มีแนวโน้มที่ฝนจะตกหนักในช่วงเดือนมกราคมและเดือนเมษายน
ประชากร.
ไม่มีประชากรถาวรบนเกาะ จากการสำมะโน ตอนนี้มีประชากรประมาณ 880 คน อาศัยอยู่ที่นั่นตั้งแต่ ปี 2010 696 คน มาจากเซนต์เฮเลนา (ที่เป็นพลเมืองอังกฤษ) 106 คนเป็นพลเมืองอังกฤษจากบริเตนใหญ่ 70 คนเป็นพลเมืองสหรัฐและ 12 คนเป็นคนของชาติอื่น ๆ.
มูลนิธิบอร์นดิสเวย์

มูลนิธิบอร์นดิสเวย์  โดยมีชื่อย่อว่า BTWF เป็นองค์กรไม่แสวงผลกำไร ที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2555 โดยศิลปินอเมริกัน เลดีกากา และแม่ของเธอ ซินเธีย เจอร์มาน็อตต้า โดยมูลนิธิก่อตั้งและเปิดที่มหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด และตั้งชื่อตามสตูดิโออัลบั้มที่สองของเธอ บอร์นดิสเวย์ (2011) วัตถุประสงค์เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้แก่เด็กยาวชนและเพื่อความเท่าเทียมทางสิทธิเสรีภาพของมนุษย์โดยเฉพาะชาวเกย์ โดยมูลนิธิร่วมทำงานกับ ศูนย์เทคโนโลยีและสังคม ของมหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด, มูลนิธิ John D. and Catherine T. MacArthur และ ศูนย์บริจาคแคลิฟอร์เนีย เป้าหมายสำคัญคือ สร้างความกล้าหาญให้แก่เยาวชน สร้างเสริมความปลอดภัยแก่เยาวชน เสริมทักษะการเรียนรู้ ทักษะในการดำรงชีวิต และปรับปรุงที่อาศัยของคนเหล่านั้น โดยกาก้ากล่าวว่า "ฉันและแม่ของฉันริเริ่มสร้างมูลนิธิด้วยความรัก และสร้างความกล้าหาญให้ และปรับปรุงชุมชน รวมทั้งการข่มขู่และถูกทอดทิ้ง "
ในเดือนกันยายน ปี 2012 กาก้าได้รับรางวัล the LennonOno Grant เพื่อสันติภาพของโลกจาก โยโกะ โอโน่ เนื่องจากการก่อตั้งมูลนิธิของเธอเพื่อ "ปัญหาสิทธิความแข็งแกร่งและความสงบสุข" โดยโยโกะมอบรางวัลนี้เพื่อจิตวิญญาณความเป็นสันติภาพของสามีของเธอจอห์น เลนนอน โดยมีเพลง Imagine เป็นแรงผลักดัน ที่ช่วยให้ทุกคนบนโลกมีความสงบสุข
เบื้องหลัง.
เลดีกากา เคยกล่าวว่า ตนเองเคยตกเป็นเหยื่อของการรังแกในโรงเรียน กล่าวต่อนักศึกษาฮาร์เวิร์ดที่นั่งกันเต็มห้องประชุมว่า แนวคิดของการก่อตั้งมูลนิธิเกิดขึ้นหลังจากเปิดตัวอัลบั้มบอร์น ดิส เวย์ได้ไม่นาน และเธอก็ได้รับอีเมล์จากกลุ่มคนที่กล่าวว่า อยากให้โรงเรียนเป็นสถานที่ที่ยอมรับความคิดหลากหลายมากกว่าที่เป็นอยู่ และ ซินเธีย เจอร์มาน็อตต้า แม่ของเธอ ซึ่งดำรงตำแหน่งประธาน เป็นแรงบันดาลใจให้เธอตั้งมูลนิธินี้ขึ้น
กาก้ากล่าวว่า เธอไม่ได้มาเพื่อให้คำตอบ และไม่ได้มาเพื่อบอกว่า เธอสามารถแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ เพราะมูลนิธิของเธอไม่ใช่มูลนิธิต่อต้านการรังแกกัน แต่มูลนิธิเพื่อส่งเสริมให้วัยรุ่นมีความเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศของสภาพแวดล้อมภายในสถานศึกษา
คนคมล่าคม

คนคมล่าคม หรือ Switch (2013)  เป็นภาพยนตร์แอ็คชัน นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, หลิน จื้อหลิง, จาง จิ้งชู และถง ต้าเหวย กำกับภาพยนตร์โดยเจย์ ซัน เดิมภาพยนตร์ชุดนี้มีกำหนดเปิดตัว ณ วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2012 แต่ในภายหลัง ได้มีการเปลี่ยนแผนการเปิดตัวไปเป็นวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2013 แทน
การสร้าง.
ภาพยนตร์ชุดนี้ใช้งบในการสร้างที่ 160 ล้านหยวน หรือประมาณ 22 ล้านเหรียญสหรัฐ (USD) ซึ่งถือเป็นงบสูงสุดในการถ่ายทำภาพยนตร์แอ็คชั่นของจีน ในปีนั้น โดยมีการถ่ายทำทั้งใน หางโจว, ฟู่หยาง, ไทเป, โตเกียว, มิลาน และดูไบ และกวาดรายได้ในจีนไปถึง 49 ล้านเหรียญสหรัฐ (USD)
สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด

สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด หรือชื่อย่อ สธจ. เป็นหน่วยเผยแผ่พระพุทธศาสนาในรูปแบบการสอนปฏิบัติกรรมฐาน ตามหลักมหาสติปัฏฐานสูตรของคณะสงฆ์ไทย ภายใต้การกำกับของมหาเถรสมาคม ก่อตั้งครั้งแรกในปี พ.ศ. 2543 โดยใช้สำนักปฏิบัติธรรมที่มีอยู่แล้วได้รับการยกขึ้นเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด หรือจัดตั้งขึ้นใหม่โดยคณะกรรมการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด 
ปัจจุบันสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด มีจำนวนกว่า 1,510 สำนัก แบ่งเป็นมหานิกาย 1,339 สำนัก และธรรมยุต 171 สำนัก กระจายอยู่ในทุกจังหวัดในประเทศไทย โดยมีส่วนการศึกษาสงเคราะห์ กองพุทธศาสนศึกษา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เป็นหน่วยงานหลัก ที่รับสนองงานการดำเนินงานสนับสนุนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ของมหาเถรสมาคมในปัจจุบัน
ประวัติ.
คณะสงฆ์ไทย โดยมหาเถรสมาคม ได้ออกระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด พ.ศ. 2543 ขึ้น เพื่อกำหนดกฎเกณฑ์ในการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ซึ่งต้องเสนอผ่านความเห็นชอบตามลำดับเจ้าคณะปกครองคณะสงฆ์ โดยคัดเลือกสำนักปฏิบัติธรรมที่มีอยู่แล้ว เพื่อได้รับการยกขึ้นเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด หรือจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมขึ้นใหม่ โดยคณะกรรมการจัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ซึ่งสำนักปฏิบัติธรรม ที่จะเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดได้ ต้องมีที่ตั้งอยู่ในวัดที่ได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดเรียบร้อยแล้ว และอยู่ภายในสังกัดมหาเถรสมาคมเท่านั้น
โดยในแต่ละสำนัก ต้องมีการจัดการสอนการปฏิบัติกรรมฐานตามหลักมหาสติปัฏฐานสูตรตามที่กำหนดไว้ 5 สายปฏิบัติ ซึ่งประกอบด้วย
ประเภทของวัดและสำนักปฏิบัติธรรม.
การแบ่งประเภทของสำนักปฏิบัติธรรมนั้นมีการแบ่งได้หลายรูปแบบไม่ตายตัว ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของผู้แบ่งเป็นหลัก ซึ่งสามารถแบ่งได้ดังนี้
รางวัล สธจ. ดีเด่น.
มหาเถรสมาคมได้มีมติให้มีการมอบรางวัลสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดดีเด่น ประจำปี เพื่อเป็นการยกย่องสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ที่มีการดำเนินกิจกรรมและมีคุณภาพมาตรฐานตามเกณฑ์ที่กำหนด เช่น ด้านสถานที่ ด้านการจัดกิจกรรมอบรมปฏิบัติธรรม ด้านบุคลากร และด้านสุขอนามัย เป็นต้น เพื่อเผยแพร่และยกย่องสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดเหล่านั้น เป็นการให้กำลังใจ และให้เป็นแบบอย่างแก่ยกย่องสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอื่น ๆ 
โดยมหาเถรสมาคม ได้มีมติให้มีการคัดเลือกสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดที่มีผลงานดีเด่นประจำปี จังหวัดละ 1 สำนัก โดยสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ที่ได้รับการคัดเลือกจะได้รับพัดประกาศเกียรติคุณ พร้อมใบประกาศเกียรติคุณจากสมเด็จพระสังฆราช
ทะเบียนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด.
ทะเบียนสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด ตามมติมหาเถรสมาคม โดยอาศัยระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยเรื่องการแต่งตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด พ.ศ. 2558
ลิงจมูกเชิดสีทอง

ลิงจมูกเชิดสีทอง หรือ ค่างจมูกเชิดสีทอง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Rhinopithecus roxellana") สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทไพรเมต จำพวกค่างชนิดหนึ่ง
เป็นลิงจมูกเชิดที่เป็นต้นแบบของลิงจมูกเชิดทั้งหมด จัดเป็นค่างหรือลิงโลกเก่าขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีขนยาว สีขนมีหลากหลายสี ทั้งสีทอง และสีแดง แตกต่างกันไปตามถิ่นที่อยู่อาศัยและชนิดย่อย (มี 3 ชนิด ดูได้ที่ตางราง) มีความยาวลำตัวประมาณ 51-83 เซนติเมตร ส่วนหางยาวถึง 55-97 เซนติเมตร 
ตัวผู้มีลักษณะเหมือนกับตัวเมีย แต่มีขนาดใหญ่กว่ามากถึงครึ่งหนึ่ง มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ กินใบไม้และดอกไม้ต่าง ๆ เป็นอาหาร รวมถึงไลเคนและเปลือกไม้ด้วยยามถึงฤดูกาลที่อาหารขาดแคลน โดยสามารถที่จะกินพืชชนิดต่าง ๆ ได้ถึง 60 ชนิด
ลูกลิงขนาดเล็ก จะมีสีขนที่อ่อนไม่เหมือนตัวเต็มวัย โดยจะอาศัยอยู่กับแม่จนกว่าจะโต เมื่ออายุได้ราว 6-7 ปี มีระยะเวลาการตั้งท้องนาน 200 วัน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ในช่วงฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น ลิงตัวเมียที่มีลูกจะมีสถานะทางสังคมมากกว่าลิงที่ไม่มีลูก ขณะที่ตัวผู้ที่มีคู่ก็จะได้เลื่อนสถานะ และแสดงออกถึงความเป็นผู้นำด้วยการ เป็นผู้นำฝูงในการต่อสู้ปกป้องอาณาเขต หากมีลิงฝูงอื่นเข้ามา
มีลักษณะเด่น คือ ไม่มีกระดูกดั้งจมูก โดยรูจมูกจะอยู่เชิดขึ้นไปทำให้แลดูเหมือนว่าจมูกเชิด สันนิษฐานว่าเป็นการวิวัฒนาการเพื่อให้จมูกหดสั้นเล็กลงเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกความหนาวเย็นกัด อันเป็นสภาพอากาศของถิ่นที่อยู่อาศัย เนื่องจากสันนิษฐานว่าเป็นลิงที่หลงรอดมาจากยุคน้ำแข็งยุคสุดท้าย และทำให้มีถิ่นกระจายพันธุ์จำกัดเฉพาะป่าดิบทึบบนภูเขาสูงกว่า 3,000 เมตรและห่างไกล ในตอนกลางและตอนใต้ของประเทศจีน เช่น มณฑลยูนนาน, เสฉวน, ฉ่านซี, กานซู และหูเป่ย์ จะอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ ซึ่งอาจมีจำนวนสมาชิกมากกว่า 400 ตัว ปัจจุบันมีลิงจมูกเชิดสีทองเหลืออยู่ในโลกประมาณ 20,000 ตัว ราว 4,000 ตัวอาศัยอยู่ในแถบภูเขาซึ่งทางการจีนจัดตั้งเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ เนื่องจากอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์จากการถูกล่าเพื่อเอาหนัง กระดูก และเนื้อเพื่อการบริโภค รวมถึงการรุกรานถิ่นที่อยู่อาศัยจากมนุษย์ด้วยการตัดไม้ทำลายป่าด้วย
ทอเลมีที่ 1

ทอเลมีที่ 1 โซเตอร์ ("Ptolemaîos Sōtḗr", "ทอเลมี ผู้กอบกู้"; ประมาณ 367 ปีก่อนคริสตกาล – มกราคม 282 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนายพลชาวกรีกมาซิโดเนีย นักประวัติศาสตร์ และผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากอเล็กซานเดอร์มหาราช ทรงก่อตั้งอาณาจักรทอเลมีที่มีศูนย์กลางอยู่ที่อียิปต์และปกครองโดยราชวงศ์ทอเลมีตั้งแต่ 305 ปีก่อนคริสตกาล – 30 ปีก่อนคริสตกาล ทอเลมีทรงเป็นทั้งบาซิลีอุสและฟาโรห์แห่งอียิปต์ตั้งแต่ 305/304 ปีก่อนคริสตกาลจนกระทั่งเสด็จสวรรคต ในช่วงเวลาดังกล่าวอียิปต์กลายเป็นศูนย์กลางที่เจริญรุ่งเรืองแห่งอารยธรรมเฮเลนิสต์ และเมืองอะเล็กซานเดรียกลายเป็นแหล่งวัฒนธรรมกรีกอันยิ่งใหญ่
ทอเลมีที่ 1 ทรงเป็นบุตรชายของอาร์ซิโนเอแห่งมาซิโดเนียกับลากุส หรือฟิลิปที่ 2 แห่งมาซิโดเนีย ผู้ทรงเป็นพระราชบิดาของอเล็กซานเดอร์มหาราช อย่างไรก็ตาม อาจเป็นไปไม่ได้ที่กษัตริย์ฟิลิปที่ 2 จะเป็นพระราชบิดาของพระองค์และอาจเป็นเพียงแค่ตำนานที่สร้างขึ้นเพื่อเชิดชูราชวงศ์ทอเลมี พระองค์ทรงเป็นหนึ่งในพระสหายและนายทหารที่ได้รับความไว้วางใจมากที่สุดของอเล็กซานเดอร์มหาราช หลังจากการเสด็จสวรรคตของอเล็กซานเดอร์มหาราชใน 323 ปีก่อนคริสตกาล ทอเลมีได้ทรงนำพระบรมศพของอเล็กซานเดอร์มหารราช ขณะที่กำลังทรงถูกฝังในมาซิโดเนีย และนำไปไว้ที่เมืองเมมฟิสแทน ซึ่งต่อมาถูกย้ายไปฝังที่เมืองอะเล็กซานเดรียในสุสานหลวงแห่งใหม่แทน หลังจากนั้นพระองค์ได้เข้าร่วมแนวร่วมต่อต้านเพอร์ดิกคัส ซึ่งรั้งตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของกษัตริย์ฟิลิปที่ 3 แห่งมาซิโดเนีย ซึ่งหลังจากนั้นเพอร์ดิกคัสได้บุกเข้าอียิปต์แต่ถูกนายทหารในกองทัพลอบสังหารใน 320 ปีก่อนคริสตกาล ทำให้ทอเลมีที่ 1 รวบรวมการควบคุมเหนือดินแดนได้ หลังจากสงครามหลายครั้งระหว่างผู้สืบทอดของอเล็กซานเดอร์มหาราช ทอเลมีได้รับสิทธิเหนือแคว้นยูเดียทางตอนใต้ของซีเรีย ซึ่งเป็นข้อพิพาทกับกษัตริย์เซลิวคัสที่ 1 แห่งซีเรีย นอกจากนี้ ยังเข้าควบคุมไซปรัสและไซเรไนกา ซึ่งไซเรไนกาอยู่ภายใต้การควบคุมของพระราชโอรสบุญธรรมของทอเลมีนามว่า มากุส และทอเลมียังได้ทรงโปรดให้สร้างห้องสมุดแห่งอเล็กซานเดรียด้วยเช่นกัน
ทอเลมีที่ 1 อาจจะทรงอภิเษกสมรสกับธาอิส ผู้เป็นที่รักของพระองค์ในช่วงที่อเล็กซานเดอร์มหาราชยังทรงมีพระชนม์ชีพอยู่ และยังเป็นที่รู้กันว่าพระองค์ทรงได้อภิเษกสมรสกับอาร์ตาคามา ผู้เป็นสตรีสูงศักดิ์ชาวเปอร์เซียตามพระราชโองการของอเล็กซานเดอร์มหาราช ต่อมาพระองค์ได้ทรงอภิเษกสมรสกับยูริดิซ ผู้เป็นบุตรสาวของผู้สำเร็จราชการแห่งมาซิโดเนียนามว่าอันติพาเตอร์ ทั้งสองพระองค์มีพระราชโอรสสองพระองค์คือ ทอเลมี เครอนอส และเมเลอาเกอร์ ซึ่งทั้งสองได้ทรงขึ้นปกครองในฐานะกษัตริย์แห่งมาซิโดเนีย การอภิเษกสมรสครั้งสุดท้ายของทอเลมี คือ การอภิเษกสมรสกับเบเรนิซที่ 1 ซึ่งเป็นพระญาติและเคยเป็นนางสนองพระโอษฐ์ของยูริดิซ ทอเลมีที่ 1 เสด็จสวรรคตเมื่อ 282 ปีก่อนคริสตกาล และทอเลมีที่ 2 ผู้เป็นพระราชโอรสกับเบเรนิซที่ 1 ทรงขึ้นครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์
พระชนมชีพช่วงต้นและอาชีพ.
<templatestyles src="Stack/styles.css"/>
ทอเลมีเสด็จพระราชสมภพใน 367 ปีก่อน ค.ศ. ในราชอาณาจักรมาเกโดนีอาโบราณ พระราชมารดาของพระองค์คืออาร์ซิโนเอ
จักรพรรดินีเหรินหฺวาย

สมเด็จพระจักรพรรดินีเหรินหฺวาย  เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีในสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง สมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ซ่งในประวัติศาสตร์จีน ทรงเป็น ฮองเฮา ที่น่าเห็นใจที่สุดในราชวงศ์ซ่ง แม้นกระทั่งในประวัติศาสตร์จีน น้อยครั้งที่พระนางทรงได้รับความสุขสมบูรณ์ในฐานะ ฮองเฮา เมื่อจักรวรรดิล่มสลาย พระนางก็ต้องรับเคราะห์ทรงทนทุกข์ยากติดตาม ฮ่องเต้ ในฐานะพระราชสวามี ไปในฐานะเชลยตัวประกัน ทรงติดตามพระราชสวามี เริ่มต้นใช้ชีวิตที่ถูกกดขี่เยี่ยงข้าทาสในจักรวรรดิจิน
พระราชประวัติ.
พระนางเสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1102 ที่เปี้ยนจิง พระชาติตระกูลของพระนาง คือ  มีพระนามเดิมว่า จูเหลียน  ทรงเป็นชาวเมืองไคฟง พระบิดาเป็นข้าหลวงในกองทัพ อู่คัน (บู่คัง) จูเป๋อ (จูเปะ) ในสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจงดำรงตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาท สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงทรงทอดพระเนตรเห็นความงดงามเฉลียวฉลาดของพระนาง จึ่งทรงเลือกพระนางเป็นพระวรชายาเอกขององค์รัชทายาท ต่อมาทรงเสวยราชสมบัติ ทรงได้รับการสถาปนาเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินี ในสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง
การทิวงคต.
เดือนที่ 11 ปีที่ 2 ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง สมเด็จพระจักรพรรดิกองทัพของจักรวรรดิจิน บุกเข้าเมืองหลวงนครหลวงของราชวงศ์ซ่งได้สำเร็จ และได้จับตัว สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง,สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งชินจง, สมเด็จพระจักรพรรดินีเจิ้ง, และพระนาง, ต่างถูกส่งตามเสด็จ ทรงถูกขังรวมกัน ณ หน้าค่ายของราชวงศ์จิน แล้วส่งคนควบคุมไปส่ง ณ เมืองหลวงของราชวงศ์จิน เมื่อเสด็จถึงนครหลวงของราชอาณาจักรจิน ทรงถูกนำตัวไปเฝ้า จักรพรรดิจินไท่จงแต่ทว่าจักรพรรดิจินไท่จง ยังทรงอยู่ในระหว่างประพาสล่าสัตว์ จึงถูกสั่งให้ประทับอยู่ที่วัด หมินจงจี้ ระหว่างนั้นทรงถูกทหารของราชวงศ์จินดูถูกและเกี้ยวพาราสี สมเด็จพระจักรพรรดินีทนความอัปยศอดสูไม่ได้ จึงทรงกระทำอัตวินิบาตกรรมทันที
หลังการทิวงคต.
ภายหลังต่อมาอีก 70 ปี ในรัชสมัยของราชวงศ์ซ่งใต้ ในรัชกาลของจักรพรรดิซ่งหนิงจง ค.ศ.1193 พระนางทรงได้รับการสถาปนาพระนามวว่า สมเด็จพระจักรพรรดินีเหรินหฺวาย และได้สร้างพระป้ายของพระนางและพระราชสวามี ไว้สำหรับสักการบูชาร่วมสมเด็จพระบรมราชบุพบการีในศาลพระประจำราชวงศ์
มหาวิทยาลัยภูมิพล

มหาวิทยาลัยภูมิพล อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
จอร์จทาวน์ (อัสเซนชัน)

จอร์จทาวน์  เป็นศูนย์กลางการบริหารของเกาะอัสเซนชัน ซึ่งเป็นเกาะหนึ่งในดินแดนเซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา ดินแดนของสหราชอาณาจักร มีประชากร 450 คน
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์

เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์  เป็นศูนย์กลางการบริหารของเกาะตริสตันดากูนยา ซึ่งเป็นเกาะหนึ่งในดินแดนเซนต์เฮเลนา อัสเซนชัน และตริสตันดากูนยา ดินแดนของสหราชอาณาจักร มีประชากร 264 คน 
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์ ถือได้ว่าเป็นนิคมถาวรที่ห่างไกลที่สุดในโลก โดยห่างออกไปถึง 1,350 ไมล์ (2,173 กิโลเมตร) จากการตั้งถิ่นฐานมนุษย์ที่ใกล้ที่สุดที่ เซนต์เฮเลนา
สภาพอากาศ.
เอดินเบิร์กออฟเดอะเซเวนซีส์ มีอากาศร้อนและชื้น และมีลักษณะภูมิอากาศภาคพื้นมหาสมุทร ("Cfb", according to the Köppen climate classification), กับอุณหภูมิปานกลางตลอดทั้งปี
<table class="infobox" style="width: 19.5em; float: ; clear: ; text-align: center; border: solid 1px silver" cellspacing=0 cellpadding=0>
<tr><th style="font-size: 100%">แผนภูมิแสดงสภาพภูมิอากาศของ</th></tr>
<tr><th>Edinburgh of the Seven Seas </th></tr>
<tr><td><table class="infobox" style="width: 100%; margin: 0; float: ; clear: ; text-align: center; border: none; font-size: 90%" cellspacing=0 cellpadding=0>
<tr><td>ม.ค. </td><td>ก.พ. </td><td>มี.ค. </td><td>เม.ย. </td><td>พ.ค. </td><td>มิ.ย. </td><td>ก.ค. </td><td>ส.ค. </td><td>ก.ย. </td><td>ต.ค. </td><td>พ.ย. </td><td>ธ.ค.</td></tr>
<tr>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
</tr>
<tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em; color: red">อุณหภูมิ วัดเป็นองศาเซลเซียส</td></tr>
<tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em; color: blue">ปริมาณหยาดน้ำฟ้า วัดเป็นมิลลิเมตร</td></tr><tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em">"ที่มา: Climate and Temperature Information"</td></tr>
</table></td></tr>
<tr><td>
<table class="infobox collapsible collapsed" style="width: 100%; margin: 0; float: ; clear: ; text-align: center; border: none; font-size: 90%" cellspacing=0 cellpadding=0>
<tr><th colspan=12>แสดงข้อมูลเป็นมาตราอังกฤษ</th></tr>
<tr><td>ม.ค. </td><td>ก.พ. </td><td>มี.ค. </td><td>เม.ย. </td><td>พ.ค. </td><td>มิ.ย. </td><td>ก.ค. </td><td>ส.ค. </td><td>ก.ย. </td><td>ต.ค. </td><td>พ.ย. </td><td>ธ.ค.</td></tr>
<tr>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
<td>
 
</td>
</tr>
<tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em; color: red">อุณหภูมิ วัดเป็นองศาฟาเรนไฮต์</td></tr>
<tr><td colspan=12 style="padding: 2px; text-align: left; line-height: 1.5em; color: blue">ปริมาณหยาดน้ำฟ้า วัดเป็นนิ้ว</td></tr>
</table>
</td></tr></table>
อาโลฟี

อาโลฟี  เป็นเมืองหลวงของนีวเว ซึ่งตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก มีประชากร 581 คน (จากการสำรวจสำมะโนประชากร ปี 2006) อาโลฟีมีความโดดเด่นตรงที่เป็นเมืองหลวงที่เล็กที่สุดในแง่ของประชากร อาโลฟีประกอบด้วยสองหมู่บ้าน คือ หมู่บ้านอาโลฟีนอร์ท (ประชากร 147 คน) และหมู่บ้านอาโลฟีเซาท์ที่ที่ทำการรัฐบาลตั้งอยู่ (ประชากร 434 คน)
จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน

จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน (ค.ศ. 1722- ค.ศ1731-) เป็นพระอัครมเหสีในจักรพรรดิยงเจิ้ง
พระราชประวัติ.
จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน ทรงมาจากราชสกุลแมนจู สกุลอูลานารา ซึ่งตระกูลกลุ่มย่อยของราชสกุลแมนจูกลุ่ม นารา ดังนั้นพระนางจึงทรงเป็นที่รู้จักกันดีในนาม พระนางอี๋ซิวฮองเฮา พระนามเดิมส่วนพระองค์ไม่สามารถทราบได้ พระนางอูลาน่าลา ทรงอภิเษกสมรสกับ องค์ชายอิ้นเจิงพระโอรสองค์ที่4 ในจักรพรรดิคังซีในปี 1691 และหกปีต่อมาในปี ค.ศ. 1697 พระนางมีพระประสูติกาลพระโอรสพระนามว่าโต หงฮุ่ย (弘晖) ใน และในปี ค.ศ.1722 จักรพรรดิคังซี สวรรคตและองค์ชายอิ้นเจิงได้เสวยราชย์ราชสมบัติต่อมาเป็นจักรพรรดิยงเจิ้ง ทรงสถาปนาพระนางอูลานารา ขึ้นเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินี (ฮองเฮา) และทรงสถาปนาให้ดูแลปกครองวังหลัง พระนางอี๋ซิวฮองเฮาทรงพระประชวรและสวรรคตในปี ค.ศ. 1731 และพระศพถูกฝังอยู่ในสุสาน ไถ่หมิง ในสุสานราชวงศ์ชิง หลังจากการสวรรคตของพระนางแล้วจักรพรรดิยงเจิ้ง ทรงไม่ได้สถาปนาพระมเหสีพระองค์ใดขึ้นเป็น ฮองเฮา ต่อจากพระนางแต่มีพระบรมราชโองการให้ ซีกุ้ยเฟย ดูแลวังหลังต่อมา
พระโอรส.
! style="width: 26%; | ก่อนหน้า
! style="width: 4%; |
! style="width: 40%; | จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน
! style="width: 4%; |
! style="width: 26%; | ถัดไป
 <br>
ไพโรจน์ วายุภาพ

ศาสตราจารย์พิเศษ ไพโรจน์ วายุภาพ (เกิด 19 กันยายน พ.ศ. 2493) อดีตประธานศาลฎีกา ศาสตราจารย์พิเศษในสาขาวิชากฎหมายแพ่งคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นอกจากนั้น ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นกรรมการกฤษฎีกาตั้งแต่ พ.ศ. 2555 ถึงปัจจุบัน
ประวัติ.
ไพโรจน์ เกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2493 สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เกียรตินิยมดี) พ.ศ. 2515 และเป็นเนติบัณฑิตไทยจากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา พ.ศ. 2516
สำนักพิมพ์เพลินจิตต์

สำนักพิมพ์เพลินจิตต์ ถือกำเนิดเมื่อ เมษายน พ.ศ. 2475 เป็นสำนักพิมพ์เก่าแก่แห่งหนึ่งของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ โรงพิมพ์ บริษัท ศิริอักษร จำกัด เลขที่ 103 สี่แยกหลานหลวง หรือ สี่แยกแม้นศรี พระนคร โดยเวช กระตุฤกษ์ ผู้ก่อตั้งและดำเนินงาน
เปี้ยนอี้ฟาง

เปี้ยนอี้ฟาง หรือ เผี้ยนอี้ฝัง  เป็นร้านเก่าแก่ดั้งเดิม ก่อตั้งมาตั้งแต่หกร้อยกว่าปีก่อน สมัยราชวงศ์หมิง เป็นร้านขายเป็ดปักกิ่งที่เก่าแก่ที่สุด และเป็นต้นตำรับเป็ดปักกิ่งแห่งแรกในกรุงปักกิ่ง โดดเด่นด้วยการย่างแบบ "อบในเตาปิด" อันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ตัวเป็ดจะไม่สัมผัสกับเปลวไฟโดยตรง แต่จะใช้การถ่ายเทความร้อนผ่านผนังเตา และพ่อครัวจะไม่เปิดประตูเตาระหว่างย่างเลย จนกระทั่งตัวเป็ดสุกพร้อมเสิร์ฟ 
คู่แข่งทางการค้าตลอดกาลของร้านนี้ คือ เฉวียนจวี้เต๋อ อีกหนึ่งร้านดังที่เชี่ยวชาญด้านเป็ดปักกิ่ง
ประวัติ.
ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1416 ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง เดิมทีเป็นเพียงร้านขายอาหารจานเป็ดไก่อยู่ใกล้กรุงปักกิ่ง ต่อมาเริ่มขยับขยายกิจการเข้ามาในเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1855 เปิดร้านแรก (flagship store) โดยใช้ชื่อ เปี้ยนอี้ฟาง เข่ายาเตี้ยน (便宜坊烤鴨店 พินอิน: Biànyífāng kǎoyādiàn) บริเวณสี่แยกฉงเหวินเหมิน ซึ่งเป็นย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองใจกลางกรุงปักกิ่ง ที่ห่างจากจัตุรัสเทียนอันเหมินเพียงแค่ 15 นาที (เดินเท้า) 
แรกเริ่มเดิมทีนั้น เปี้ยนอี้ฟางเป็นภัตตาคารที่ขึ้นชื่อด้านอาหารซันตง (鲁菜 พินอิน: lǔ cài) ก่อนจะโด่งดังด้วยเมนู เป็ดปักกิ่ง ที่ใช้สูตรดั้งเดิมตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ด้วยวิธีการย่างแบบเตาปิดอันเป็นเอกลักษณ์ของร้าน ที่ทำให้เป็ดทั้งหอม หนังกรอบทว่าเนื้อนุ่มใน นอกจากนี้ยังมีเมนูเด็ดอย่าง ตับเป็ดรสเลิศที่ปรุงแบบตะวันตก (西法鸭肝) ที่เป็นอีกจานยอดนิยมของร้าน
เปี้ยนอี้ฟางเป็นหนึ่งในสุดยอดแบรนด์เก่าแก่ของจีน (老字號) และเป็นสถานที่รับรองแขกเหรื่อ บุคคลสำคัญมากมาย ปัจจุบันมีสาขาในกรุงปักกิ่งหลายแห่ง เช่น สาขาเซียนหยูโข่ว (鲜鱼口) บนถนนเฉียนเหมิน ถนนสายการค้าเก่าแก่ของกรุงปักกิ่ง หรือสาขานิวเวิลด์ (新世界店) บนชั้น 3 ของห้างสรรพสินค้านิวเวิลด์ เป็นต้น
เฉวียนจวี้เต๋อ

เฉวียนจวี้เต๋อ หรือฉวนจู้เต๋อ  เป็นภัตตาคารอาหารจีนเก่าแก่ ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานมากว่า 150 ปีตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง นอกจากตำรับอาหารสูตรวังหลวง ยังขึ้นชื่อลือชาเรื่อง "เป็ดปักกิ่ง" ที่ใช้กรรมวิธีปรุงแบบ "แขวนย่าง" ด้วยฟืนจากไม้ผลไม้ เช่น พุทรา ท้อ หรือสาลี่ ที่นี่ยังอวดอ้างสรรพคุณว่า เป็ดร้านนี้กินได้ทั้งตัว (all duck banquet) 
เฉวียนจวี้เต๋อเป็นหนึ่งในสุดยอดยี่ห้อเก่าแก่ของจีน (老字號) ได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมาย ทั้งในฐานะอาหารอันเป็นเอกลักษณ์ของชาติ ยอดขายเป็ดปักกิ่งปีละกว่าสองล้านตัว มีอาหารจานเป็ดให้เลือกกว่า 400 ชนิด ให้บริการลูกค้ากว่าห้าล้านรายต่อปี ปัจจุบัน ยังขยับขยายกิจการและขายแฟรนไชส์ไปสร้างชื่อในต่างแดนด้วย
ประวัติ.
เฉวียนจวี้เต๋อเปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1864 ในรัชสมัยของจักรพรรดิถงจื้อ แห่งราชวงศ์ชิง แต่เริ่มโด่งดังเพราะนายกรัฐมนตรี โจว เอินไหล ใช้ร้านนี้รับรองแขกบ้านแขกเมืองสำคัญ ผู้นำหลายคนที่มาเยือนกรุงปักกิ่งเคยรับประทานเป็ดปักกิ่งร้านนี้
ปัจจุบัน เฉวียนจวี้เต๋อ นอกจากจะเป็นชื่อร้านเป็ดปักกิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศจีนแล้ว ยังเป็นยี่ห้อของกลุ่มเฉวียนจวี้เต๋อ (China Beijing Quanjude Group) เปิดขายแฟรนไชส์ทั้งในและต่างประเทศ และออกผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับเป็ดปักกิ่งทุกรูปแบบ อาทิเช่น ตัวเป็ดปักกิ่งบรรจุถุงวางตามตลาดและซูเปอร์มาร์เก็ต ชุดเป็ดปักกิ่งสำเร็จรูป ที่บรรจุด้วยเป็ดหั่นเป็นชิ้น แผ่นแป้ง และซอส ไส้กรอก แผ่นแป้ง ซอสหวานของทางร้าน เป็นต้น และยังเปิดร้านเป็ดปักกิ่งแบบอาหารจานด่วนด้วย ปัจจุบันมีร้านค้าสาขาและแฟรนไชส์มากกว่า 60 แห่งทั่วประเทศ 
ในแต่ละปี กลุ่มเฉวียนจวี้เต๋อ ขายเป็ดย่างปีละกว่า 2 ล้านตัว มีลูกค้ากว่า 5 ล้านคน มีรายรับต่อปีกว่า 500 ล้านหยวน (ราว 2,500 ล้านบาท) มีสินทรัพย์รวมทั้งสิ้นกว่า 1,300 ล้านหยวน หรือราว 6,500 ล้านบาท
สาขาในประเทศจีน.
ปักกิ่ง.
เฉวียนจวี้เต๋อมีสาขาหลักอยู่ทั้งหมด 8 สาขาทั่วปักกิ่ง ร้านแรกเปิดที่บนนถนนเฉียนเหมิน ถนนสายการค้าเก่าแก่ของกรุงปักกิ่ง ภัตตาคารเจ็ดชั้นบนถนนเหอปิงเหมิน เคยเป็นสถานที่ที่นายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล ใช้รับรองแขกบ้านแขกเมือง มีพื้นที่ทั้งหมด 15,000 ตารางกิโลเมตร มีห้องรับรองส่วนตัวมากกว่าสี่สิบห้อง และสามารถรับรองแขกเหรื่อได้ถึงสองพันราย
ฮ่องกง.
ที่ฮ่องกง ภัตตาคารเฉวียนจวี้เต๋อตั้งอยู่ในย่านจิมซาจุ่ย ภายใต้ชื่อร้าน QuanJude Roast Duck Restaurant (全聚德烤鴨店)
สาขานอกประเทศจีน.
ภัตตาคารแฟรนไชส์ที่อยู่นอกประเทศจีนแห่งล่าสุดของเฉวียนจวี้เต๋อ เพิ่งเปิดในเมืองเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย อาจเป็นเพราะเมลเบิร์นมีประชากรเชื้อสายจีนอยู่จำนวนมาก หรืออาจเป็นเพราะได้รับการสนับสนุนจากนายจอห์น ซู (John So หรือ 苏震西; พินอิน Sū Zhènxī) อดีตนายกเทศมนตรีที่มีเชื้อสายจีนก็เป็นได้
ความหมายของชื่อ.
ครั้งหนึ่ง ระหว่างที่นายกรัฐมนตรี โจว เอินไหล รับรองแขกบ้านแขกเมืองที่ภัตตาคารแห่งนี้ มีแขกท่านหนึ่งถามว่า “เฉวียนจวี้เต๋อ แปลว่าอะไร” นายกรัฐมนตรีโจวยิ้มและตอบว่า "เฉวียน (全) หมายถึง สมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ, จวี้ (聚) หมายถึง รวมเป็นหนึ่ง ไม่มีแตกแยก และ เต๋อ (德) หมายถึง คุณธรรมสูงสุด" ฉะนั้น คำว่า เฉวียนจวี้เต๋อ เมื่อรวมกันแล้วจึงสื่อถึงความสมบูรณ์ ความเป็นเอกภาพ และคุณธรรมสูงสุด นั่นคือ ความเมตตากรุณา
เฮลล์เบนเดอร์

เฮลล์เบนเดอร์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Cryptobranchus alleganiensis") เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดใหญ่ จำพวกซาลาแมนเดอร์ยักษ์ชนิดหนึ่ง นับเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Cryptobranchus"
เฮลล์เบนเดอร์ เป็นซาลาแมนเดอร์ยักษ์เพียงชนิดเดียวที่พบได้ในสหรัฐอเมริกา และเป็นซาลาแมนเดอร์ยักษ์ 1 ใน 3 ชนิดที่สืบทอดเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันนี้เป็นเวลากว่า 300 ล้านปีมาแล้ว โดยที่ชื่อ "เฮลล์เบนเดอร์" นั้น มีความหมายว่า "เลื้อยมาจากนรก" โดยไม่ทราบสาเหตุที่มาของชื่อนี้ ขณะที่ชื่อสกุลมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า "kryptos" หมายถึง "หลบซ่อน" และ "branchion" หมายถึง "เหงือก" นอกจากนี้แล้วยังมีชื่อสามัญอื่น ๆ อีก เช่น "นากเมือก" (Snot otter), "หมาปีศาจ" (Devil dog) และ "ปีศาจโคลน" (Mud-devil) เป็นต้น ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเชื่อกันว่า เฮลล์เบนเดอร์เป็นสัตว์มีพิษและเป็นภัยคุกคามต่อการประมง
เฮลล์เบนเดอร์มีลักษณะคล้ายกับซาลาแมนเดอร์ยักษ์ที่พบในจีน และญี่ปุ่น คือ มีส่วนหัวแบนที่กว้างและแผ่แบน รอบ ๆ ปากมีตุ่มที่เป็นประสาทสัมผัสตรวจจับการสั่นสะเทือนของน้ำ ตามีขนาดเล็ก ปากกว้าง มุมปากยาวจากตาข้างหนึ่งจรดตาอีกข้างหนึ่ง ลำตัวแบนเรียวยาว หางมีแผ่นครีบ และไวต่อความรู้สึก ผิวหนังย่นเพื่อใช้ในการหายใจแลกเปลี่ยนออกซิเจน เพราะเป็นซาลาแมนเดอร์ที่ใช้ผิวหนังในการหายใจ แต่ทว่ามีความยาวน้อยกว่า โดยเฮลล์เบนเดอร์โตได้เต็มที่ประมาณ 2 ฟุต หรือ 75 เซนติเมตร มีอายุได้ยาวนานถึง 30 ปี
เฮลล์เบนเดอร์ อาศัยอยู่ในลำธารน้ำที่ไหลแรงและสะอาด มีปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำสูง ในป่าทึบบนภูเขาที่ห่างไกลของสหรัฐอเมริกา เมื่อถูกคุกคามจะปล่อยเมือกจำนวนมากที่มีรสชาติขม เพื่อป้องกันมิให้ถูกกินจากสัตว์นักล่า เฮลล์เบนเดอร์ตัวผู้จะเป็นฝ่ายดูแลไข่และตัวอ่อน ตัวอ่อนจะมีพู่เหงือกภายนอกเหมือนกับซาลาแมนเดอร์หลายชนิดทั่วไป ออกหากินในเวลากลางคืน โดยกินสัตว์น้ำต่าง ๆ เช่น เครย์ฟิช เป็นอาหาร ในขณะที่ยังเป็นตัวอ่อนจะกินแมลงน้ำ ในเวลากลางวันจะหลบซ่อนตัวอยู่ภายในโพรงหินหรือใต้ก้อนหิน เนื่องจากมีลำตัวและส่วนหัวที่แบน เพื่อป้องกันตัวเองและมิให้ถูกกระแสน้ำพัดไป เพราะเฮลล์เบนเดอร์โดยเฉพาะที่ยังเป็นตัวเล็กจะตกเป็นอาหารของสัตว์อื่นได้ เช่น เต่า หรืองู รวมถึงปลาเทราต์
เฮลล์เบนเดอร์แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย คือ ชนิดตะวันออก และชนิดตะวันตก โดยชนิดตะวันออกนั้นยังมีจำนวนประชากรมากอยู่และปลอดภัยจากการถูกคุกคาม แต่ในชนิดตะวันตก โดยเฉพาะที่อาศัยอยู่ในภูเขาโอซาร์คส์ ทางแถบตอนใต้ของสหรัฐอเมริกา มีจำนวนประชากรที่ลดลงอย่างต่อเนื่องมากว่า 30 ปีแล้ว ตั้งแต่ทศวรรษที่ 70 จากการถูกจับไปเป็นสัตว์เลี้ยง รวมถึงภัยคุกคามอย่างอื่น ได้แก่ มลภาวะในน้ำ และเชื้อราไคทริด ที่เป็นภัยคุกคามสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำที่แพร่ระบาดไปทั่วโลกในปัจจุบัน เฮลล์เบนเดอร์ที่ติดเชื้อรานี้จะทำให้เกิดแผลต่าง ๆ ตามร่างกาย ทำให้นิ้วตีนกุดหรือขาดไป และตายในที่สุด แม้จะสามารถงอกอวัยวะใหม่ได้เมื่อขาดไป แต่หากกระดูกภายในได้หักไปแล้ว ก็ไม่สามารถที่จะงอกใหม่ได้อีก หรือแม้แต่เฮลล์เบนเดอร์ที่มีจำนวนนิ้วงอกมากกว่าปกติก็มี ซึ่งเชื้อราไคทิรดนี้เชื่อว่าแพร่ระบาดมาจากกบที่นำเข้ามาจากแอฟริกา เพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง
นอกจากนี้แล้วยังโดนคุกคามจากปลาเทราต์ ซึ่งเป็นปลากินเนื้อขนาดใหญ่ โดยเฉพาะ ปลาเทราต์สีน้ำตาล เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เฮลล์เบนเดอร์ตะวันตกต้องพิการ ในปัจจุบัน ได้มีการให้ทุนจากองค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ (FWS) แก่ผู้ที่ทำการวิจัยและฝึกเฮลล์เบนเดอร์ในวัยอ่อนให้ระวังการจู่โจมของปลาเทราต์สีน้ำตาล ในสถานที่เลี้ยง ก่อนที่จะนำปล่อยลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติต่อไป โดยให้เฮลล์เบนเดอร์รู้จักหลบเลี่ยงเมื่อได้กลิ่นของปลาเทราต์
การจำยอมสละ

การจำยอมสละ  เป็นนโยบายทางการทูตที่มุ่งหลีกเลี่ยงสงครามโดยการยอมให้แก่ประเทศก้าวร้าว นักประวัติศาสตร์ พอล เคนเนดี นิยามว่าเป็น "นโยบายระงับการวิวาทระหว่างประเทศโดยการยอมรับและสนองความเดือดร้อนผ่านการเจรจาและการประนีประนอมอย่างมีเหตุผล ฉะนั้นจึงหลีกเลี่ยงการหันไปถึ่งการขัดกันด้วยอาวุธซึ่งจะมีราคาแพง นองเลือดและอาจอันตราย" ประเทศประชาธิปไตยยุโรป ซึ่งปรารถนาจะหลีกเลี่ยงสงครามกับเผด็จการเยอรมนีและอิตาลี ในคริสต์ทศวรรษ 1930 ใช้การจำยอมสละ ด้วยนึกถึงความน่าสะพรึงของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
คำนี้มักใช้กับนโยบายต่างประเทศของนายกรัฐมนตรีเนวิล เชมเบอร์ลิน ต่อนาซีเยอรมนีระหว่าง ค.ศ. 1937 ถึง 1939 นโยบายหลีกเลี่ยงสงครามกับเยอรมนีของเขาเป็นหัวข้อการถกเถียงเข้มข้นเป็นเวลากว่าเจ็ดสิบปีในหมู่นักวิชาการ นักการเมืองและนักการทูต การประเมินของนักประวัติศาสตร์มีตั้งแต่ประณามว่าปล่อยให้เยอรมนีของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เติบโตเข้มแข็งเกินไป ไปจนถึงตัดสินว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นและทำเพื่อประโยชน์ที่ดีที่สุดของสหราชอาณาจักรในขณะนั้น การยอมให้เหล่านี้ถูกมองในเชิงบวกอย่างกว้างขวาง และความตกลงมิวนิกที่สรุปเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1938 โดยเยอรมนี, สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส และอิตาลี ทำให้เชมเบอร์ลินประกาศว่าเขาได้รักษา "สันติภาพแห่งยุคของเรา"
ไตรทรรศน์แห่งญี่ปุ่น

ไตรทรรศน์แห่งญี่ปุ่น  เป็นรายชื่อสถานที่สามแห่งในประเทศญี่ปุ่นซึ่งได้รับการจัดว่ามีความงดงามมากที่สุด ประกอบด้วย หมู่เกาะกิ่งสนแห่งมัตสึชิมะในจังหวัดมิยางิ สันทรายกิ่งสนแห่งอามาโนฮาชิดาเตะในจังหวัดเกียวโต และศาลเจ้าอิตสึกูชิมะในจังหวัดฮิโรชิมะ ซึ่งหนึ่งในสามนี้คืออิตสึกูชิมะยังได้รับการจัดให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก อีกด้วย
ไตรทรรศน์แห่งใหม่.
ค.ศ. 1915 สำนักพิมพ์"จิตสึเงียว โนะ นิฮง ชะ" (株式会社実業之日本社) ได้มีการสำรวจในระดับชาติเพื่อคัดเลือกไตรทรรศน์แห่งใหม่ขึ้น ซึ่งไตรทรรศน์แห่งใหม่นี้ ประกอบด้วย
ดีเอโกการ์ซีอา

ดีเอโกการ์ซีอา  เป็นชื่ออะทอลล์ (เกาะปะการังวงแหวน) แห่งหนึ่งในมหาสมุทรอินเดียตอนกลาง เป็นส่วนหนึ่งของบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี (หมู่เกาะชาโกส) เกาะตั้งอยู่ที่ประมาณ 1,970 ไมล์ทะเล (3,650 กิโลเมตร) ทางตะวันออกของชายฝั่งของแอฟริกา (ที่แทนซาเนีย), ห่างออกไป 967 ไมล์ทะเล (1,790 กิโลเมตร) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดีย (ที่เมืองกันยากุมารี) และ 2,550 ไมล์ทะเล (4,720 กิโลเมตร) ทางตะวันตกเฉียงเหนือขอออสเตรเลีย (ที่รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย) 
ในอดีตกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาเข้ายึดที่นี่เพื่อใช้เป็นสถานที่ตั้งของกองทัพเรือในสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อสงครามสงบลงสหรัฐจึงได้มอบที่นี่ให้กับสหราชอาณาจักร
เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2025 สหราชอาณาจักรได้ลงนามในสนธิสัญญายกหมู่เกาะดังกล่าวให้กับมอริเชียส โดยยังคงควบคุมฐานทัพทหารดิเอโกการ์เซียโดยจ่ายค่าเช่ารายปีให้กับมอริเชียส
ปราบ ยุทธพิชัย

ชัยยุทธ ป๋วยเฮง ชื่อเล่น ปราบ หรือที่รู้จักกันในชื่อ ปราบ ยุทธพิชัย เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย เป็นที่รู้จักจากการเป็นพิธีกรรายการปลดหนี้ จึงมีอีกฉายาว่า "ปราบ ปลดหนี้"
ประวัติ.
ปราบเกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2514 เป็นชาวจังหวัดฉะเชิงเทรา แต่ไปเติบโตที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน มีผลงานละครเรื่องแรกคือ หนุ่มสาวชาวหอ เมื่อปี พ.ศ. 2533 - 2534 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และเริ่มเป็นที่รู้จักหลังจากเป็นพิธีกรรายการปลดหนี้ ซึ่งออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยคู่กับ ตี๋อ้วน - นำชัย จรรยาฐิติกุล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 จนถึงปี พ.ศ. 2562
ชีวิตส่วนตัว ปราบสมรสกับ ธันยวรรณ ป๋วยเฮง 20 คนสุดท้ายจากการประกวดนางสาวไทย 2535 และ 10 คนสุดท้ายจากการประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2535 มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ กองทัพ พีค
ซาบู และ ร็อบ แวน แดม

ซาบู และ ร็อบ แวน แดม  มีสมาชิก 2 คนคือ ซาบู และ ร็อบ แวน แดม เซ็นสัญญาสังกัดสมาคม เอ็กซ์ตรีมแชมเปียนชิพเรสต์ลิง และ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ในค่าย อีซีดับเบิลยู สองคนนี้เคยอยู่ในทีม อีซีดับเบิลยู ออริจินัล
ดารณีนุช ปสุตนาวิน

ดารณีนุช ปสุตนาวิน ชื่อเล่น ท็อป (เกิด: 7 เมษายน พ.ศ. 2511) เป็นนักแสดง พิธีกร และ นางแบบชาวไทย
ประวัติ.
ดารณีนุช ปสุตนาวิน เป็นบุตรของสุภี กับกัลยา ปสุตนาวิน บิดาเป็นชาวอำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัยและเป็นนักเขียนภาพประกอบนวนิยายและสารคดีส่วนมารดาเป็นชาวอำเภอคีรีมาศ จังหวัดสุโขทัย ดารณีนุชสมรสกับกฤต โพธิปิติ ช่วงปี พ.ศ. 2538 มีบุตรชายสองคน ชื่อ กฤณ (ชื่อเล่น: กั๊ท) และติณห์ (ชื่อเล่น: แก๊งค์) ซึ่งเธอและสามีได้หย่าร้างกันเมื่อ พ.ศ. 2556 หลังการหย่าเธอยังคงติดต่อกับอดีตสามี แต่ตัวเธอได้เปลี่ยนกลับมาใช้สกุลก่อนสมรสแล้ว
การศึกษา ระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ (รุ่น3), นิเทศศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพ รุ่น 24 / ปีที่สำเร็จการศึกษา 2533
พิกัดที่หนึ่ง

พิกัดที่หนึ่ง (พหูพจน์:) หมายถึงสมาชิกของคู่อันดับที่ลงจุดตามแกนแนวนอนของระบบพิกัดคาร์ทีเซียนสองมิติ ซึ่งตรงข้ามกับพิกัดที่สอง (ordinate) พิกัดที่หนึ่งคือพจน์แรกของพจน์สองพจน์ (ที่มักกำกับด้วย "x" และ "y") ซึ่งกำหนดตำแหน่งของจุดในระบบพิกัดเช่นนั้น นั่นคือ ถ้ากำหนดให้คู่อันดับ #เปลี่ยนทาง ดังนั้นพิกัดที่หนึ่งก็คือ "x"
<math>(\overbrace{x}^\text{abscissa}, \overbrace{y}^\text{ordinate})</math>
ยกตัวอย่างจุด #เปลี่ยนทาง จะได้ว่าพิกัดที่หนึ่งคือ 2 หรืออย่างเช่นจุด #เปลี่ยนทาง จะได้ว่าพิกัดที่หนึ่งคือ 5 เป็นต้น
วัดโพธิสมภรณ์

วัดโพธิสมภรณ์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่บนถนนเพาะนิยม เลขที่ 22 ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี อยู่ทางทิศตะวันตกของหนองประจักษ์ มีเนื้อที่ทั้งหมด 40 ไร่
ประวัติ.
วัดโพธิสมภรณ์ เริ่มสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2449 ปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 โดย มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) สมุหเทศาภิบาลมณฑลอุดร ได้พิจารณาเห็นว่าในเขตเทศบาลเมืองอุดรธานี มีเพียง “วัดมัชฌิมาวาส” วัดเดียวเท่านั้น สมควรที่จะสร้างวัดขึ้นอีกสักวัดหนึ่ง จึงได้ไปสำรวจดูสถานที่ทางด้านทิศใต้ของ “หนองนาเกลือ” ซึ่งเป็นหนองน้ำกว้างใหญ่อุดมไปด้วยเกลือสินเธาว์ มีปลาและจระเข้ชุกชุม (ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น “หนองประจักษ์” เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ผู้ก่อตั้งเมืองอุดรธานี) เห็นว่าเป็นทำเลที่เหมาะสมควรแก่การสร้างวัดได้เพราะเป็นที่ราบป่าละเมาะเงียบสงบดี ไม่ใกล้ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนักและอยู่ใกล้แหล่งน้ำ
เมื่อตกลงใจเลือกสถานที่ได้แล้ว มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ก็ได้ชักชวนและนำพาราษฎรในหมู่บ้านหมากแข้งมาร่วมกันถากถางป่าจนพอควรแก่การปลูกกุฏิ ศาลาโรงธรรม สำหรับใช้เป็นที่บำเพ็ญบุญ และเป็นที่ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาประจำปีของหน่วยราชการ ใช้เวลาสร้างอยู่ประมาณ 1 ปี ในระยะแรกชาวบ้านเรียกว่า “วัดใหม่” เพราะแต่เดิมมีเพียงวัดมัชฌิมาวาสซึ่งชาวบ้านเรียกว่า “วัดเก่า” ด้วยพบร่องรอยเป็นวัดร้างมาก่อน มีเจดีย์ศิลาแลงเก่าแก่และพระพุทธรูปหินขาวปางนาคปรก และได้กราบอาราธนา พระครูธรรมวินยานุยุต (หนู) เจ้าคณะเมืองอุดรธานี จากวัดมัชฌิมาวาสมาเป็นเจ้าอาวาสวัด
ในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาต
การตั้งชื่อ.
มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ได้นำความขึ้นกราบทูลขอชื่อต่อ พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า (หม่อมเจ้าภุชงค์ ชุมพูนุท สิริวฑฺฒโน) สมเด็จพระสังฆราชเจ้าวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม กรุงเทพฯ ได้ทรงประทานนามว่า “วัดโพธิสมภรณ์” เพื่อให้เป็นอนุสรณ์แก่ มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ผู้สร้างวัดแห่งนี้
พิกัดที่สอง

พิกัดที่สอง  หมายถึงสมาชิกของคู่อันดับที่ลงจุดตามแกนแนวยืนของระบบพิกัดคาร์ทีเซียนสองมิติ ซึ่งตรงข้ามกับพิกัดที่หนึ่ง (abscissa) พิกัดที่สองคือพจน์ท้ายของพจน์สองพจน์ (ที่มักกำกับด้วย "x" และ "y") ซึ่งกำหนดตำแหน่งของจุดในระบบพิกัดเช่นนั้น นั่นคือ ถ้ากำหนดให้คู่อันดับ #เปลี่ยนทาง ดังนั้นพิกัดที่สองก็คือ "y"
<math>(\overbrace{x}^\text{abscissa}, \overbrace{y}^\text{ordinate})</math>
ยกตัวอย่างจุด #เปลี่ยนทาง จะได้ว่าพิกัดที่สองคือ 3 หรืออย่างเช่นจุด #เปลี่ยนทาง จะได้ว่าพิกัดที่สองคือ 15 เป็นต้น