pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เสาเบอลันจง

เสาเบอลันจง หรือ เสาบลันจง (อักษรโรมัน: Belanjong หรือ Blanjong) เป็นเสาที่สร้างขึ้นในปี 914 อยู่ที่อ่าวเบอลันจง ทางตอนใต้ของซานูร์ บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เสานี้ตั้งขึ้นโดยศรีเกสารีวรรมเทวะ ปฐมกษัตริย์ แห่งราชวงศ์วรรมเทวะของบาหลี เนื้อหาบนจารึกประกอบด้วยการบอกเล่ายุทธการของกษัตริย์ในการยึดครองเกาะ ปัจจุบันเสาเบอลันจงยังอยู่ตรงจุดที่ค้นพบ และมีการสร้างวิหารปิดขึ้นล้อมรอบ โดยทั่วไปมักจะมีเครื่องถวายหรือผ้าห่อพันรอบเสา เสานี้ค้นพบในปี 1932
จารึกที่พบเขียนโดยใช้ภาษาสันสกฤตของอินเดีย และภาษาบาหลีเก่า โดยใช้อักษรนาครีและอักษรบาหลีเก่า อักษรบาหลีเก่ายุคกก่อนนาครีเขียนอยู่บนด้านหนึ่งของเสา ส่วนอีกด้านเป็นจารึกภาษาสันสกฤตที่ใช้อักษรชวาเก่าที่พัฒนามาจากอักษรปัลลวะ หรือที่เรียกว่าอักษรกวี
วันที่ในจารึกใช้ระบบศกะ โดยระบุวันที่จารึกคือวันที่เจ็ด ข้างขึ้น (สปตามยามฺสิต; 'saptāmyāṁ sita') เดือน ผัลคุณ (Phalguna) ปี ศกะ ที่ 835 ตรงกับ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 914 ตามที่คำนวณโดย ลุยส์ ชาลส์ ดาแมส์ (Louis-Charles Damais) 
จารึกส่วนใหญ่เสียหายอย่างหนัก ทำให้ยากต่อการทำความเข้าใจเนื้อหาส่วนใหญ่ของจารึก ในเนื้อหามีการระบุถึงเกาะบาหลีอย่างชัดเจน โดยเรียกว่า "วาลีทวีป" (B.2) การใช้เสียง ว และ บ แทนกันพบได้ทั่วไปในภาษาของบาหลี ในจารึกยังมีการกล่าวถึง "วังสิงหทวาล" หรือ "สิวหทวาลปุเร" ("siṅhadvāla-pure", A.3) นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นวังสิงหามณฑปที่ปรากฏในจารึกยุคก่อน ๆ ชองบาหลี จารึกยังมีบอกเล่าเรื่องราวความสำเร็จในการยุทธ์ต่อสู้กับศัตรูในสองพื้นที่ คือ กูรุน (Gurun) กับ สุวัล (Suwal) (A.5) ชทุทเทอไฮม์ (Stutterheim) เสนอว่าน่าจะหมายถึงเกาะนอกชายฝั่งบาหลี โดยกูรุนน่าจะหมายถึงเกาะนุสาเปนิดา ส่วนกอริส (Goris) เชื่อว่าเป็นเกาะลมบก ส่วนสุวัลน่าจะเป็นหาดเกเตเวลทางใต้ของสุขาวดีในอำเภอกิอันยาร์
โปเกมอน สลีป

โปเกมอน สลีป (; โรมาจิ: "Pokémon Sleep") เป็นวิดีโอเกมแนวSimulationติดตามการนอนหลับที่พัฒนาโดยบริษัทSelect Button จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัด สำหรับแอนดรอยด์และไอโอเอส ในประเทศแคนาดา ,ประเทศออสเตรเลีย ,ประเทศนิวซีแลนด์และลาตินอเมริกาในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในยุโรป ,แอฟริกาและตะวันออกกลางในวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในเอเชียในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ในประเทศญี่ปุ่นและสหรัฐในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 โปเกมอน สลีป เปิดตัวเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ในรายการของ Pokémon 2019 Press Conference เปิดตัวพร้อมกับอุปกรณ์เสริมโดยมีชื่อว่า Pokémon GO Plus + แถมมีประกาศระบุว่าจะเปิดตัวเกมผู้เล่นทั่วไปในปี พ.ศ. 2563 อย่างไรก็ตามไม่มีข้อมูลเผยแพร่ซอฟต์แวร์เกมและเลยกำหนดการท้ายปี พ.ศ. 2563 ในปี พ.ศ. 2566 โปเกมอน สลีป ได้กลับมาพูดถึงอีกครั้งในรายการของ Pokémon Presents เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 ซึ่งมีการประกาศว่าจะเปิดตัวในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2566 เป็นครั้งแรกที่พัฒนาซีรี่ย์เกมโปเกมอนล่าช้าเป็นนานเวลาที่สุดใน 3ปี ส่วนวิธีเล่น2ส่วนใหญ่ๆคือสมาร์ทโฟนและPokémon GO Plus + ส่วนแรกสมาร์ทโฟนวางตำแหน่งใกล้ที่นอนมากที่สุดของคุณแล้วก็ต้องชาร์จแบตตลอดเวลาเปิดฟังก์ชันไมโครเพื่อตรวจจับเสียงกลของคุณสมาร์ทโฟนต้อมคว่ำจอตรงที่นอนเพื่อหน้าจอจะดับอัตโนมัติแถมการเคลื่อนไหวการนอนของคุณ ส่วนที่ 2อุปกรณ์เสริม Pokémon GO Plus + เชื่อมต่อ Bluetooth กับสมาร์ทโฟนของคุณ เวลาคุณจะนอนกดค้างจะมีเสียงเพลงของพิคาชู เพื่อจะวัดการนอนของคุณ แต่ต้องอุปกรณ์เสริมต้องอยู่ใกล้กับที่นอนของคุณด้วยเพื่อวัดการเคลื่อนไหวการนอนของคุณ อุปกรณ์เสริมนี้เพื่อลดการในส่วนแรกของสมาร์ทโฟไม่ต้องอยู่ใกล้ที่นอนมากแถมไม่ต้องชาร์จแบตตลอดเวลาและคว่ำจอตรงที่นอน แต่ข้อเสียของอุปกรณ์เสริมก็คือไม่มีฟังก์ชันตรวจจับเสียงกลการนอนของคุณ อุปกรณ์เสริมสามารถเชื่อมต่อเกมโปเกมอน โกได้อีกด้วย
คานธีโฏปี

หมวกแก๊ปคานธี หรือ คานธีโฏปี  เป็นหมวกไซด์แคปทำมาจากผ้า "ขาฑี" ชื่อของหมวกได้มาจากมหาตมา คานธี ผู้ริเริ่มการสร้างคานธีโฏปีและเป็นผู้ทำให้หมวกนี้นิยมขึ้นมาในระหว่างขบวนการเอกราชอินเดีย หมวกนี้กลายมาเป็นที่นิยมสวมใส่โดยนักเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชอินเดีย และสืบทอดมาเป็นธรรมเนียมของนักการเมืองและนักเคลื่อนไหวทางการเมืองสวมใส่ในอินเดียยุคเอกราช
เมื่อครั้นคานธีสนทนากับกกา กเลลการ ได้อธิบายว่าเขาผลิตหมวกคานธีขึ้นมาเช่นไร เขาระบุว่าตนเองได้มองหาหมวกโฏปีจากทั่วประเทศินเดียเพื่อนมาออกแบบหมวกที่เข้ากันได้กับอากาศที่ร้อนอบอ้าวในอินเดีย สามารถคลุมปิดหัวได้ และง่ายต่อการพกพาในกระเป๋าขนาดเล็ก เขาได้พบว่าโฏปีแบบกัศมีร์มีลักษณะใกล้เคียวที่สุดกับหมวกที่เขาต้องการ แต่หมวกดังกล่าวใช้ผ้าไหมทำ คานธีเขียนว่าเขาเปลี่ยนมาใช้เป็นผ้าฝ้ายสีขาวแทนเนื่องจากผ้าสีขาวเช่นนี้ถูกผลิตมาให้ถูกซักได้บ่อย ๆ และทำความสะอาดได้ง่ายกว่า คานธีโฏปีขึ้นมาได้รับความนิยมในระหว่างขบวนการดื้อแพ่งปี 1920–22 และกลายมาเป็นเครื่องแบบมาตรฐานของคองเกรสอินเดีย และได้รับความนิยมทั่วไปผ่านทางคานธี ภายในปี 1920 ผู้นำชายชาวอินเดียจำนวนมากเลือกสวมใส่หมวกนี้ เจ้าหน้าที่อาณานิคมอังกฤษได้ออกประกาศห้ามการสวมใส่หมวกนี้ในเจ้าพนักงานของยริการพลเมืองอินเดียในแคว้นภาคกลาง
นอกจากนี้ยังมีการกล่าวอ้างว่าหมวกคานธีมีที่มาจากข้อบังคับให้นักโทษคนดำในแอฟริกาใต้ต้องสวมหมวกคุมหัวขนาดเล็กในช่วงต้นศตวรรษที่ 20
หมวกนี้ยังคงความนิยมในยุคลปัจจุบัน และนิยมสวมใส่โดยทั่วไปในผู้ชายตามพื้นที่ชนบทของรัฐมหาราษฏระ นอกจากนี้ ในระหว่างการกล่าวสนุทรพจน์ "ข้าพเจ้ามีความฝัน" ของมาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ ในปี 1963 จะสามารถสังเกตเห็นคนที่ยืนหลังเขาจำนวนหนึ่งสวมหมวกคานธีโฏปีเช่นกัน
รามลีลา

รามลีลา  เป็นการแสดงนาฏกรรมที่บอกเล่าเรื่องราวชองพระรามจากรามายณะ หรือจากวรรณกรรมทุติยภูมิที่มีที่มาจากรามายณะ เช่น รามจริตมนัส คำว่ารามลีลานี้มีความหมายกว้าง และสามารถใช้เรียกการแสงนาฏศิลป์เกี่ยวกับพระรามจำนวนมาก ที่จัดแสดงในระหว่างเทศกาลเฉลิมฉลองนวราตรีในประเทศอินเดีย หลังเสร็จการแสดงอันบอกเล่าเรื่องราวของชัยชนะของความดีเหนือความชั่ว รามรีลาจะเฉลิมฉลองจุดสูงสุดในคืนวิชัยทศมิ ที่ซึ่งหุ่นจำลองขนาดใหญ่รูปอสูร เช่น รากษส หรือทศกัณฐ์ นำมาเผาด้วยไฟหรือด้วยพลุ
พระรามเป็นอวตารปางที่เจ็ดของพระวิษณุตามคติศาสนาฮินดูและเป็นตัวละครหลักกลางในรามายณะ มหากาพย์ภาษาสันสกฤตที่ผสมผสานการแสดงนาฏกรรมเข้ากับเนื้อเรื่องที่ขับเคลื่อนด้วยคุณค่าทางจริยธรรม รามลีลาเป็นการดัดแปลงมาจากเรื่องราวในมหากาพย์นี้ รามลีลาส่วนใหญ่ในอินเดียเหนือมีรากฐานมาจากวรรณกรรรมทุติยภูมิที่มีที่มาจากรามายณะอีกที ซึ่งคือ "รามจริตมนัส" เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 ด้วยภาษาพื้นถิ่นอวัธ ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี) โดยตุลสีทาส
รามลีลาได้รับการขึ้นทะเบียนโดยยูเนสโกให้เป็นหนึ่งในมรดกโลกที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติในปี 2008 เมืองที่มีความสำคัญทางศาสนาฮินดู เช่น อโยธยา, พาราณสี, วฤนทาวัน, อัลโมรา, สัตนะ และ มธุพานี ล้วนมีรามลีลาที่มีความโดดเด่นและมีชื่อเสียง รามลีลายังแพร่หลายมาเป็นส่วนหนึ่งหรือมีอิทธิพลซึ่งนาฏกรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะในชุมชนฮินดูของบาหลี, พม่า, กัมพูชา และประเทศไทย และหลังการอพยพย้ายถิ่นฐานของชาวอินเดียในศตวรรษที่ 19-20 ไปยังยุโรปและพื้นที่อื่น ๆ ของโลก การเฉลิมฉลองรามลีลาได้แพร่หลายและพบได้ในบริเวณอื่น ๆ ของโลก เช่น สิงคโปร์ มาเลเซีย ตอลดจนฟีจี กายอานา แอฟริกาใต้ สหรัฐ แคนาดา สหราชอาณาจักร เป็นต้น
ภาโอนา

ภาโอนา (Bhaona) เป็นรูปแบบศิลปกรรมพื้นถิ่นเพื่อความบันเทิงโดยมีเนื้อหาทางศาสนาที่พบได้มากในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ภาโอนาเป็นผลงานสร้างสรรค์ของมหาบุรุษ ศรีมันตะ ศังกรเทพ เขียนขึ้นในศตวรรษที่ 16 สร้างขึ้นเพื่อส่งต่อเนื้อหาทางศาสนาแก่ชาวบ้านผ่านทางรูปแบบความบันเทิง ต่อมา ศรีมันตะ มหาเทพ ได้เขียนบทละครขึ้นเพิ่มเติมเช่นกัน การแสดงภาโอนายังมีความเกี่ยวเนื่องกันกับอันกิยะนัต ภาโอนามักจัดแสดงตามสาตระ และ นามครห์ ในรัฐอัสสัม ลักษณะพิเศษบางประการของภาโอนา เช่น เนื้อเรื่อง เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ การวางเท้าของตัวละคร ที่ทำให้ภาโอนามีความแตกต่างโดดเด่นจากการแสดงละครรูปแบบอื่น ๆ
ตัวละครในการแสดงภาโอนานั้นประกอบด้วย สูตราธร (Sutradhar) หรือ สูตราธรี (Sutradhari) ซึ่งเป็นตัวละครสำคัญในภาโอนา มีบทบาทในการแสดง ขับร้อง กล่าวบทกวี และบรรยายแต่ละฉากของภาโอนาว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ภาโอริยะ (Bhaoriya) ซึ่งคือตัวละครที่แสดงตามบท, คยัน (Gayan) นักร้อง และ พยัน (Bayan) ซึ่งเล่นเครื่องดนตรีต่าง ๆ
ศิลปะหน้ากากของรัฐอัสสัม

ศิลปะหน้ากากของรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย มีธรรมเนียมมาอย่างยาวนาน และพัฒนาขึ้นพร้อมกับกระแสของลัทธิไวษณวะใหม่ที่ริเริ่มโดยศรีมันตะ ศังกรเทพ ในศตวรรษที่ 15 มีการพัฒนาหน้ากากขึ้นสามแบบเพื่อใช้ในการแสดงภาโอนา ศิลปะการผลิตสร้างหน้ากากยังคงแพร่หลายตามสาตรในอัสสัมเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยเฉพาะที่สามคุรี ("Samaguri Satra") ซึ่งเป็นศูนย์กลางที่สำคัญหนึ่งของการผลิตหน้ากากในอัสสัม
หน้ากากเหล่านี้เรียกในภาษาอัสสัมว่า "มุข" ("Mukha") มีหลายรูปแบบ เช่น มุขมุข ("Mukh mukha"; หน้ากากปิดหน้า), โพรมุข ("Bor mukha"; หน้ากากและชุดซึ่งปิดทั้งร่างกาย) และ "สุติสุมุข" (Suti Su Mukha; รูปแบบของโพรมุขที่เล็กกว่าและกระชับกว่า) หน้ากากอัสสัมมักทำมาจากวัสดุย่อยสลายได้ เช่น ไผ่ อ้อย ดินเหนียว ขี้วัว กระดาษ เป็นต้น โดยทั่วไปการทำหน้ากากนี้ใช้เวลา 10 ถึง 15 วันต่อชิ้น และตามธรรมเนียมแล้วจะใช้สีเหงคุลและไหตาลในการทาสีหน้ากาก อย่างไรก็ตามในปัจจุบันสีเคมีถูกนำมาใช้ทดแทนมากขึ้น แม้ว่าวัฒนธรรมนี้จะมีความสำคัญ แต่ในรัฐอัสสัมก็ไม่ได้มีความแพร่หลายนัก ศิลปะการทำหน้ากากนี้มีอยู่หลัก ๆ ในอัสสัมตอนบน โดยเฉพาะบนเกาะมาชุลี และยังคงอยู่ในไม่กี่สาตรเท่านั้น
ศิลิคุฑิ

ศิลิคุฑิ (อักษรโรมัน: Siliguri,) เป็นนครสำคัญระดับสองในรัฐเวสต์เบงกอล และเป็นเมืองคู่ขนานกับอำเภอเมืองหลวงชลไปคุรี เมืองนี้กินพื้นที่ของอำเภอดาร์จีลิง และอำเภอชลไปคุรี และได้รับการขนานนามให้เป็น "ประตูสู่อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ" เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากชา ไม้ และการท่องเที่ยว ศิลิคุฑิตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำมหานันทะ และแม่น้ำตีสตะ บนเชิงเขาของหิมาลัย ศิลิคุฑิมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของรัฐ รองจากโกลกาตา และอสันโสล
ศิลิคุฑิมีความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์อย่างมากในรัฐ เป็นจุดที่สามารถเชื่อต่อโดยสะดวกกับพรมแดนจีน เนปาล บังกลาเทศ และ ภูฏาน รวมถึงเป็นจุดเชื่อมต่ออินเดียตะวันออกเฉียงเหนือกับอินเดียส่วนที่เหลือ จึงทำให้เมืองมีความสำคัญในเชิงการขนส่งและการค้า
กุกุรติหาร

กุกุรติหาร (Kukur Tihar) หรือ นรกจาตุรทศี (อักษรโรมัน: Narak Chaturdashi) เป็นเทศกาลศาสนาฮินดูประจำปีที่มีที่มาจากประเทศเนปาล ตรงกับวันที่สองของเทศกาลติหาร ในวันกุกุรติหาร ผู้คนจะทำการบูชาสุนัขเพื่อให้พญายมพอใจ เนื่องจากเชื่อกันว่าสุนัขเป็นทูตสัตว์ของพญายม ในเทศกาลนี้ สุนัขจะถูกประดับด้วยดิลกและนำพวงมาลัยกับดอกไม้มาสวมใส่ รวมถึงมีการถวายอาหารและของกินต่าง ๆ แก่สุนัข การกระทำใดที่ไม่เคารพต่อสุนัขในวันนี้ยังถือว่าเป็นการทำบาปเช่นกัน
ติหารเป็นเทศกาลฮินดูความยาวห้าวันที่มีที่มาจากประเทศเนปาล เฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่เป็นอันดับสองรองจากดาเชน กุกุรติหารฉลองในวันที่สองของเทศกาลติหาร ในตลอดเทศกาลติหาร มีการบูชาสัตว์ต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงอีกา วัว และสุนัข
เทศกาลนี้ตรงกับเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายนของทุกปีโดยประมาณ ผู้คนจะบูชาสุนัข และนำสุนัขไปอาบน้ำ ประดับด้วยดิลกที่ทำมาจากผงกุงกุมะและคุลาลผสมข้าวกับโยเกิร์ต พวงมาลัยดอกไม้จะนำมาประกับคล้องคอสุนัข และมีการถวายอาหารทั้งเนื้อสัตว์ นม ไข่ และอาหารหมาให้กับสุนัข ทั้งสุนัขตำรวจตลอดจนถึงสุนัขข้างทางล้วนได้รับการเคารพในเทศกาลนี้ นอกจากนี้ยังเป็นการเฉลิมฉลองความสัมพันธ์ของมนุษย์กับสุนัขในเทศกาลนี้เช่นกัน
ความไม่สงบในอาเจะฮ์

ความไม่สงบในอาเจะฮ์ หรือชื่อทางการโดยรัฐบาลอินโดนีเซียคือ การกบฏในจังหวัดอาเจะฮ์  เป็นความขัดแย้งที่ขบวนการปลดปล่อยอาเจะฮ์ (GAM) นำการต่อสู้ในระหว่างปี 1976 ถึง 2005 โดยมีเป้าหมายในการประกาศเอกราชให้กับอาเจะฮ์เป็นอิสระจากประเทศอินโดนีเซีย หลังการโจมตีทางยุทธการอย่างหนักในปี 2003 ประกอบกับเหตุแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดียในปี 2004 ได้นำไปสู่ข้อตกลงสันติภาพและสิ้นสุดความไม่สงบลงอย่างเป็นทางการในปี 2005
ข้อตกลงสันติภาพบรรลุผลในปี 2005 ถือเป็นการสิ้นสุดสงครามยาวนาน 29 ปี อินโดนีเซียยุคหลังซูฮาร์โตเข้าสู่การปฏิรูปประชาธิปไตยเสรีนิยม ประกอบกับการปรับเปลี่ยนภายในกองทัพ ช่วยให้บรรยากาศเหมาะสมขึ้นกับการเจรจาสันติภาพ ประธานาธิบดี ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน ซึ่งพึ่งได้รับเลือกตั้งมา มีบทบาทอย่างมากในการเจรจาสันติภาพนี้ การเจรจาสันติภาพนี้ได้รับการสนับสนุนโดยโครงการบริหารจัดการวิกฤต และอดีตประธานาธิบดีฟินแลนด์ มาร์ทที อาทีซารี เป็นผู้นำการเจรจา ข้อตกลงสันติภาพลงนามในวันที่ 15 สิงหาคม 2005 ที่เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ โดยมีใจความมอบสถานะการปกครองตนเองให้แก่จังหวัดอาเจะฮ์, ให้ถอนกำลังทหารอินโดนีเซียที่ไม่ใช่คนอาเจะฮ์ออก เหลือทหารอินโดนีเซียประจำในอาเจะฮ์เพียง 25,000 นาย แลกกับการสลายตัวของกองกำลังปลดปล่อยอาเจะฮ์ และให้มีการจัดการเลือกตั้งท้องถิ่นขึ้นในอาเจะฮ์ ซึ่งมีขึ้นในปี 2006
ภูมิหลัง.
อาเจะฮ์มีความแตกต่างทั้งทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมจากที่เหลือของอินโดนีเซีย ในอาเจะฮ์นั้น การปฏิบัติศาสนาอิสลามเป็นรูปแบบที่อนุรักษนิยมมากกว่า และนโยบายซึ่งโดยทั่วไปมีลักษณะเป็นโลกวิสัยชองซูฮาร์โต ในระบบระเบียบใหม่ (1965–1998) ไม่ได้รับความนิยมสูงเป็นพิเศษในอาเจะฮ์ โดยถูกมองว่าเป็นนโยบายจากรัฐบาลที่พยายามสนับสนุนวัฒนธรรมอินโดนีเซียหลักกลาง นอกจากนี้ ด้วยตำแหน่งที่ตั้งของอาเจะฮ์ซึ่งอยู่ปลายตอนเหนือของประเทศอินโดนีเซียทำให้เกิดความรู้สึกไปทั่วว่าผู้นำในจาการ์ตาที่อยู่ห่างออกไปนั้นไม่ได้เข้าใจปัญหาของอาเจะฮ์ รวมถึงไม่มีความใส่ใจหรือเห็นใจต่อความต้องการและวัฒนธรรมประเพณีของอาเจะฮ์
ภีตรคาว

ภีตรคาว หรือ ภีตรคาม (อักษรโรมัน: Bhitargaon) เป็นเมืองใกล้กับนครกานปุระ ตั้งอยู่ในอำเภอกานปุรนคร รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากโบสถ์พราหมณ์สมัยจักรวรรดิคุปตะ ซึ่งถือว่าเป็นโบสถ์พราหมณ์สร้างด้วยอิฐหลังที่ใหญ่ที่สุดที่หลงเหลือจากสมัยคุปตะมาถึงปัจจุบัน โบสถ์พราหมณ์นี้มีอายุถึงปลายศตวรรษที่ 5
ภีตรคาวมนเทียร (Bhitargaon Temple) เป็นสิ่งปลูกสร้างจากอิฐ ประดับด้วยแผ่นดินเผาเคลือบ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ห้าในสมัยคุปตะ
นอกจากนี้ยังมีโบสถ์พราหมณ์โบราณอีกหลังใกล้กัน ตั้งอยู่ในหมู่บ้าน เพหตาพูชูรค์ (Behta Bujurg หรือ Behata Bujurg) ห่างไป 4.3 กิโลเมตรจากภีตรคาวมนเทียร และได้รับการอนุรักษ์โดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย สร้างขึ้นบูชาพระชคันนาถและมีลักษณะเป็นทรงสถูป คนในท้องถิ่นเรียกมนเทียรนี้ว่า "มนเทียรฝน" เนื่องจากว่ากันว่าหากพบว่ามีน้ำหยดลงจากเพดานของมนเทียร จะเป็นการทำนายว่ากำลังจะมีฝนในวันถัด ๆ มา
อรรธมณฑป

ในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ อรรธมณฑป (อักษรโรมัน: Ardhamandapa) เป็นองค์ประกอบสำคัญในหมู่สิ่งปลูกสร้างทางเข้าของโบสถ์พราหมณ์ องค์ประกอบนี้หมายถึงโถงทางเดินที่สร้างพื้นที่เปลี่ยนผ่านจากข้างนอกสู่ข้างในมณฑปของโบสถ์พราหมณ์
อรรธมณฑปโดยทั่วไปมักมีลักษณะเปิดเพื่อช่วยให้มีแสงเข้าถึงและมีอากาศถ่ายเท ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าประตูทางเข้าของมณฑป ในกรณีที่มณฑปใด ๆ มีทางเข้าสามทาง ก็จะมีโถงอรรธมณฑปอยู่สามโถงตามแต่ละด้านที่มีประตูเช่นกัน โดยทั่วไปแล้ว ในแง่ของการออกแบบและงานประติมากรรม อรรธมณฑปมีลักษณะคล้ายกันกับมณฑปโดยทั่วไป ในศาสนสถานของฮินดู ไชนะ และพุทธ มีรูปแบบของพื้นที่เปลี่ยนผ่านระหว่างที่ประดิษฐานตรงใจกลางของศาสนสถาน (ครรภคฤห์) กับโลกภายนอกอยู่ ในโบสถ์พราหมณ์ซึ่งสร้างด้วยแบบแผนเต็มขนาดจะประกอบไปด้วยสามโครงสร้างที่ตอบสนองพื้นที่เปลี่ยนผ่านนี้ คือ อรรธมณฑป, มณฑป และ มหามณฑป โดยมีอรรธมณฑปอยู่ต่ำสุด
ป้อมมาโลต

ป้อมมาโลต (Malot Fort) เป็นป้อมปราการและวิหารตั้งอยู่ในอำเภอจักวัล แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถานส่วนหนึ่งของกัลลรกหัร
ประวัติศาสตร์.
ป้อมมาโลตสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 10 มีองค์ประกอบที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมของกัศมีร์และกรีกเข้าด้วยกัน ป้อมมาโลตก่อสร้างขึ้นภายหลังการเสื่อมถอยและหายไปของตักศิลาของกรีก และก่อสร้างขึ้นโดยช่างหินแห่งที่ราบสูงโปโตหาร ซึ่งยังคงอนุรักษ์งานช่างหินแบบกรีกสืบทอดมาหลายชั่วอายุคน รูดยาร์ด คิพลิง บรรยายถึงป้อมมาโลตไว้ในนวนิยาย "Kim" ของเขาว่า "มีกลิ่นอายความเป็นกรีกอย่างเป็นปริศนา"
ในช่วงหลังมา เขาลูกที่ป้อมมาโลตตั้งอยู่ได้มีกิจกรรมทางธรณีภาคเป็นผลให้เกิดรอยร้าวในโครงสร้างของอาคาร
อัมบ์ชารีฟ

หมู่วิหารอัมบ์ (Amb Temples) หรือชื่อท้องถิ่น อัมบ์ชารีฟ (Amb Sharif) เป็นหมู่โบสถ์พราหมณ์ร้างบนเขาสเกสระ ในเทือกเขาซอลต์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน รากฐานของวิหารมีอายุย้อนไปได้ถึงจักรวรรดิกุษาณ แต่ตัววิหารสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 9-10 ในสมัยของฮินดูชาฮี
วิหารหลังหลักมีความสูง 15 ถึง 20 เมตร สร้างขึ้นจากหินและอิฐ ตั้งอยู่บนฐานขั้นบันได และได้รับการยอมรับว่าเป็นโบสถ์พราหมณ์หลังที่สูงตระหง่านที่สุด (loftiest) ของฮินดูชาฮี ซากวิหารมีความสูงสามชั้น มีบันไดเข้าไปสู่โถงภายใน
ภายนอกของวิหารประดับด้วยงานประติมากรรมรูปแบบศิลปะกัศมีร์ ส่วนโครงสร้างของวิหารหลังหลักต่างไปจากรูปแบบทั่วไปของกัศมีร์ด้วยยอดปลายที่สูงแหลม ทำให้มีลักษณะคล้ายกับกาฟีรโกฏในไคเบอร์มากกว่า
ห่างไปราว 75 เมตรเป็นวิหารหลังเล็กกว่า มีความสูง 2 ชั้น, 7-8 เมตร และตั้งอยู่ใกล้กับหน้าผา โถงหลักของวิหารหลังเล็กเปิดออกทางทิศที่หันหน้าสู่วิหารหลังหลัก นอกจากนี้ยังมีซากของวิหารบนาดเล็กคล้ายกันซึ่งสูญสลายไปแล้ว หมู่วิหารเหล่านี้ล้วนอยู่ภายในขอบเขตของกำแพงเดียวกัน ซึ่งกำแพงนี้สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยกุษาณ
จักรวรรดิการโกฏ

จักรวรรดิการโกฏ (ประมาณ ค.ศ. 625 − 855) เป็นจักรวรรดิที่มีอาณาเขตเหนือหุบเขากัศมีร์และตอนเหนือบางส่วนของอนุทวีปอินเดียในระหว่างศตวรรษที่ 7-8 เป็นยุคสมัยที่มีการขยับขยายทางการเมือง มีความเจริญมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ และการที่กัศมีร์ได้กลายมาเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการศึกษา
จักรพรรดิแห่งการโกฏได้ก่อสร้างโบสถ์พราหมณ์บูชาพระวิษณุมากมายในเขตแดนของตน ในขณะเดียวกันก็ได้เปิดกว้างในศาสนาพุทธเจริญเฟื่องฟูในเขตแดนตนเช่นกัน ดังที่พบสถูป เจดีย์ และพุทธวิหารมากมายในซากของราชธานีแห่งการโกฏ มารฑันตสูรยมนเทียรที่ตั้งอยู่ที่อำเภออนันตนาคในปัจจุบัน สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิลลิตาทิตยะแห่งการโกฏ ซึ่งถือเป็นโบสถ์พราหมณ์บูชาพระอาทิตย์ (สูรยมนเทียร) ที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในอินเดีย และเป็นหนึ่งในศาสนสถานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเวลานั้น
จักรวรรดิการโกฏสิ้นสุดเมื่ออวันติวรมันก้าวขึ้นสู่บัลลังก์แห่งกัศมีร์ในปี 865 และสถาปนาจักรวรรดิปุตปาละขึ้น
หลิน อี

ประวัติ.
หลิน อี เกิดที่มณฑลเหอเป่ย และเติบโตในเมืองเสิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง
ในปี 2015 เขาได้เข้าเรียนในสาขาวิชาการเต้นรำบอลรูมแห่งชาติของมหาวิทยาลัยกีฬาปักกิ่ง และได้รับคะแนนสูงสุดใน การสอบเอกนาฏศิลป์แบบครบวงจรในมณฑลเหลียวหนิง
หลิน อี มีพี่สาวหนึ่งคน ในสมัยมัธยมปลายเขาได้มีโอกาสเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปศึกษาด้านการเต้นที่โรงเรียนพหุศิลป์ฮันลิม ณ เกาหลีใต้ ซึ่งถือเป็นการเปิดประสบการณ์ที่ดีสำหรับเขา และทำให้เขามีพื้นฐานการเต้นที่ดี ต่อมาหลังเรียนจบเขาก็ยังคงเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยพละศึกษาปักกิ่ง สาขาการเต้นบอลรูม เพื่อศึกษาด้านการเต้นที่เขาชื่นชอบ 
เข้าสู่วงการ.
หลินอี (Linyi) นักแสดงและนายแบบชายชาวจีน เกิดวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1999 
ในปีค.ศ. 2015 เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเซ็นสัญญาเข้าสังกัด Tangren Media 
ในปีค.ศ. 2016 หลินอีได้เดินทางไปต่างประเทศเพื่อฝึกการเต้นและการแสดง 
ในปีค.ศ. 2017 หลินอีได้เข้าร่วมกิจกรรมคัดเลือกนักแสดงที่จะมาแสดงในละครวัยรุ่นเรื่อง Hello, Old Times แต่เขาก็ยังไม่ได้รับเลือกในการออดิชั่นในครั้งนั้น แต่ในปีนั้นหลินอีได้เข้าร่วมเป็นนักแสดงในรายการเรียลลิตี้โชว์ Handsome Youth Society ต่อมาเข้าได้เข้าร่วมรายการ Beautiful Boys Academy ในรายการหลินอีทำผลงานได้ดี โดยผู้อำนวยการเฟิงได้กล่าวชมว่า หลินอีจะกลายเป็นนักแสดงที่ดี ต่อมาเขาได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการ Youku Crazy Wardrobe โดยเขาสามารถคว้าแชมป์ได้ถึง 6 สมัย
ในปีค.ศ. 2019 หลินอี (Linyi) เริ่มเป็นที่สนใจและได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นจากบทบาท กู้เว่ยอี้ (Gu Weiyi) ในเว็บดราม่าเรื่อง Put Your Head on My Shoulder โดยหลินอีกับ สิงเฟย (Xing Fei) ยังได้ได้มีงานแฟนมีตติ้งที่กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ซึ่งแฟนๆชาวไทยก็มาเข้าร่วมงานอย่างมากมาย เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมสาขาละครโทรทัศน์ร่วมสมัยของจีนที่งาน Huading Awards China ครั้งที่ 26 และได้รับรางวัลนักแสดงหน้างใหม่จากงาน Golden Bud - The Fourth Network Film And Television Festival และนักแสดงศิลปินเยาวชนแห่งปี จากงาน Tencent Video All Star Awards
จิ่งชู

จิ่งชู  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจยอยแห่งวุยก๊ก (เว่ย์หมิงตี้) ในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชจิ่งชูใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 237 ถึง ค.ศ. 239 รวมเวลา 3 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 4 ของวุยก๊ก
ในเดือน 3 ของศักราชชิงหลงปีที่ 5 (ค.ศ. 237) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1 และยังมีการเปลี่ยนระบบปฏิทินเป็นปฏิทินจิ่งชู (景初曆 "จิ่งชูลี่") โดยเดือนแรกเป็นเดือนเจี้ยนโฉ่ว (建丑) ดังนั้นเดือน 3 ของศักราชชิงหลงปีที่ 5 จึงกลายเป็นเดือน 4 ของศักราชจิ่งชูปีที่ 1
ในเดือน 1 ของศักราชจิ่งชูปีที่ 3 (ค.ศ. 239) จักรพรรดิโจฮองขึ้นครองราชย์สืบจากจักรพรรดิโจยอย และยังคงใช้ชื่อศักราชจิ่งชูต่อไปจนครบปี
เจิ้งฉื่อ

เจิ้งฉื่อ  เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮองแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจิ้งฉื่อใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 240 ถึง ค.ศ. 249 รวมเวลา 10 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 5 ของวุยก๊กและเป็นชื่อศักราชที่ใช้ยาวนานที่สุดของวุยก๊ก
ในเดือน 4 ของศักราชเจิ้งฉื่อปีที่ 10 (ค.ศ. 249) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียผิงปีที่ 1
เจียผิง

เจียผิง  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮองแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจียผิงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 249 ถึง ค.ศ. 254 รวมเวลา 6 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 6 ของวุยก๊ก การเปลี่ยนชื่อศักราชจากเจิ้งฉื่อเป็นเจียผิงเกิดขึ้นภายหลังสุมาอี้ก่อการรัฐประหารในอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง
ในเดือน 9 ของศักราชเจียผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 254) สุมาสูปลดจักรพรรดิโจฮองจากตำแหน่ง ในเดือน 10 จักรพรรดิโจมอขึ้นเสวยราชย์ เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจงหงวนปีที่ 1
เจงหงวน

เจงหงวน หรือ ไกเจ้ง หรือชื่อในภาษาจีนกลางคือ เจิ้ง-ยฺเหวียน  เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจมอแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจงหงวนใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 254 ถึง ค.ศ. 256 รวมเวลา 3 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 7 ของวุยก๊ก ในช่วงเวลานี้สุมาสูและสุมาเจียวได้กุมอำนาจในราชสำนักต่อเนื่องกันมา
ในเดือน 6 ของศักราชเจงหงวนปีที่ 3 (ค.ศ. 256) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกำลอปีที่ 1
กำลอ

กำลอ หรือชื่อในภาษาจีนกลางคือ กานลู่  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจมอแห่งวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชกำลอใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 256 ถึง ค.ศ. 260 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 8 ของวุยก๊ก 
ในเดือน 5 ของศักราชกำลอปีที่ 5 (ค.ศ. 260) จักรพรรดิโจมอถูกสุมาเจียวที่เป็นขุนนางของพระองค์เองปลงพระชนม์ ในเดือน 6 จักรพรรดิโจฮวน (เว่ย์ยฺเหวียนตี้) ขึ้นครองราชย์ เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่ง-ยฺเหวียนปีที่ 1
จิ่ง-ยฺเหวียน

จิ่ง-ยฺเหวียน  เป็นชื่อศักราชลำดับแรกในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮวนแห่งวุยก๊ก (เว่ย์-ยฺเหวียนตี้) ในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชจิ่ง-ยฺเหวียนใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 260 ถึง ค.ศ. 264 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 9 ของวุยก๊ก ในช่วงเวลานี้ราชสำนักวุยก๊กปกครองโดยสุมาเจียวอัครมหาเสนาบดีแห่งวุยก๊ก
ในเดือน 5 ของศักราชจิ่ง-ยฺเหวียนปีที่ 5 (ค.ศ. 264) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเสียนซีปีที่ 1
เสียนซี

เสียนซี  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจฮวนแห่งวุยก๊ก (เว่ย์-ยฺเหวียนตี้) ในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเสียนซีใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 264 ถึง ค.ศ. 265 รวมเวลา 2 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 10 และลำดับสุดท้ายของวุยก๊ก
ในเดือน 12 ของศักราชเสียนซีปีที่ 2 (ค.ศ. 265) สุมาเอี๋ยนบังคับจักรพรรดิโจฮวนให้สละราชบัลลังก์ วุยก๊กล่มสลายและราชวงศ์จิ้นได้รับการก่อตั้งขึ้น
จิ่งเย่า

จิ่งเย่า  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเล่าเสี้ยนแห่งจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชจิ่งเย่าใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 258 ถึง ค.ศ. 263 รวมเวลา 6 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 4 ของจ๊กก๊ก
เหยียนซิง

เหยียนซิง  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 4 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเล่าเสี้ยนแห่งจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเหยียนซิงใช้ตั้งแต่เดือน 8 ถึงเดือน 11 ของปี ค.ศ. 263 รวมเวลา 4 เดือน ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 5 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก
ในเดือน 11 ของศักราชเหยียนซิงปีที่ 1 (ค.ศ. 263) เล่าเสี้ยนยอมจำนนต่อรัฐวุยก๊ก รัฐจ๊กก๊กล่มสลาย
สนธิสัญญาราโรโตงา

สนธิสัญญาราโรโตงา  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สนธิสัญญาเขตปลอดนิวเคลียร์แปซิฟิกใต้  เป็นสนธิสัญญาระหว่างประเทศในภูมิภาคมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ เพื่อการตกลงอย่างเป็นทางการในการจัดตั้งเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์ในภูมิภาคของผู้ลงนามโดยการห้ามการใช้, การทดสอบ และการเป็นเจ้าของภายในเขตแดนของผู้ลงนาม
ประเทศดังต่อไปนี้ คิริบาส, ซามัว, ตองงา, ตูวาลู, นาอูรู, นิวซีแลนด์, นีวเว, ปาปัวนิวกินี, ฟีจี, วานูวาตู, หมู่เกาะคุก, หมู่เกาะโซโลมอน และออสเตรเลีย ได้ลงนามร่วมกันที่เกาะราโรโตงา (ที่ตั้งเมืองหลวงของหมู่เกาะคุก) เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1985 และเป็นผลในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1986 จากการให้สัตยาบันครั้งที่ 8 โดยรัฐทั้งหลายที่ลงนามในสนธิสัญญา
ปาเลา, ไมโครนีเชีย และหมู่เกาะมาร์แชลล์มิได้ร่วมลงนามด้วย แต่มีสิทธิเข้าร่วมได้ในอนาคตหากต้องการ
ขอบเขตของสนธิสัญญา.
"เขตปลอดนิวเคลียร์แปซิฟิกใต้" หมายถึงพื้นที่
รวมถึงด้านเหนือของเส้นศูนย์สูตรในส่วนของปาปัวนิวกินี, นาอูรู และคิริบาส แต่ไม่รวมมุมด้านตะวันตกเฉียงเหนือที่อยู่พ้นน่านน้ำอาณาเขตของออสเตรเลียและใกล้กับอินโดนีเซีย (สนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้)
หมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดียที่เป็นของออสเตรเลียเป็นส่วนหนึ่งของสนธิสัญญานี้ด้วย
อารามฮลาลุง

อารามฮลาลุง  เป็นอารามพุทธแบบทิเบตเก่าแก่ในสปีตี รัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นโดยรินเชน ซังโป กษัตริย์แห่งกูเกในปลายศตวรรษที่ 10 ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,658 เมตรจากระดับน้ำทะเล
คำว่า "ฮลาลุง" มาจากคำว่า เทวดา ("lha") กับ สถานที่ ("lung") จึงแปลว่า สถานที่แห่งเทวดา ว่ากันวาเทสดาแห่งฮลาลุงเป็นเจ้าแห่งเทวดาทั้งปวงในแถบนี้ และมาจากเขาทังมาร์ (Tangmar mountain) ด้านหลังของหมู่บ้าน เขาลูกนี้ว่ากันว่าจะเปลี่ยนสีไปตามอารมณ์ของเทวดา หากเขาเป็นสีแดงหมายถึงอารมณ์โกรธ สีเหลืองหมายถึงอารมณ์สุข เป็นต้น
หมู่บ้านฮลาลุงประกอบด้วยบ้าน 45 หลัง และตั้งอยู่ห่างไป 14 กิโลเมตรจากถนนเส้นหลัก หมู่บ้านนี้ถือว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในหุบเขาลิงที (Lingti valley) ในบางส่วนสามารถพบซากกำแพงโบราณที่ล้อมรอบอารามไว้อยู่ เป็นไปได้ว่าพื้นที่นี้สร้างขึ้นเป็นม"โชชอร์" ("choshor") หรือสถานที่สำหรับเรียนและถกประเด็น มากกว่าจะเป็นหมู่บ้านอารามหรือเพียงอารามสำหรับศาสนิกชนเพียงเท่านั้น ภายในอารามยังมีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเชื่อว่าอายุเก่าแก่พอกับอารามหลังแรกสุด
มุกตินาถ

มุกตินาถ (Muktinath) เป็นโบสถ์พราหมณ์พระวิษณุที่เป็นที่สักการะบูชาทั้งโดยชาวฮินดูและพุทธศาสนิกชน ตั้งอยู่ในเทือกเขามุกตินาถ เชิงเขาโตโรงลา ในอำเภอมุสตาง ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ที่ความสูง 3,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล ตามธรรมเนียมฮินดู ที่นี่เป็นหนึ่งใน 108 ทิพยเทสัม โดยเป็นทิพยเทสัมแห่งเดียวที่ไม่ได้ตั้งอยู่นประเทศอินเดีย ในศาสนาพุทธแบบทิเบตเรียกที่นี่ว่า ชูมิกกัตซา (Chumig Gyatsa) อันแปลว่า "หนึ่งร้อยน้ำ" ตามคติพุทธแบบทิเบตเชื่อว่า "ฑากินี" มีความสัมพันธ์กับมุกตินาถอย่างมาก และที่นีาเป็นหนึ่งในศาสสถาน 24 แห่งในคติตตันตระ และเชื่อว่ามูรติภายในเป็นของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์
มุกตินาถเป็นที่สักการะเป็นพิเศษในนิกายศรีไวษณวะ ติรุมังคาอี อัลวาร์ (Thirumangai Alvar) เขียนสรรเสริญที่นี่ไว้ในนาลยิรา ทิพยะ ประพันธัม ติดกันกับมนเทียรนี้มีแม่น้ำคัณฑกีไหลผ่าน และมีหินศลิครามอยู่ภายในแม่น้ำ หินรูปแบบต่าง ๆ เหล่านี้ได้รับการเคารพบูชาเป็นปางต่าง ๆ ของพระวิษณุ หินสีขาวเชื่อว่าเป็นพระวาสุเทพ, หินสีดำเป็นพระวิษณุ, หินสีเขียวเป็นพระนารายณ์, สีน้ำเงินเป็นพระกฤษณะ, สีเหลืองทองหรือเหลืองแดงเป็นพระนรสิงห์ และสีเหลืองเป็นพระวามนะ นอกจากนี้ยังมีหินที่เป็นรูปของปัญจชันยะ และ สุทรรศนจักร อันเป็นเครื่องสัญลักษณ์ของพระวิษณุ
เช่าฮั่น

เช่าฮั่น  เป็นชื่อศักราชของกองซุนเอี๋ยนเมื่อสถาปนาตนเป็นเอียนอ๋อง (燕王 "เยียนหวาง") แห่งรัฐเอียน (燕 "เยียน") ในยุคสามก๊ก ชื่อศักราชเช่าฮั่นใช้ตั้งแต่ ค.ศ 237 เดือน 7 ถึง ค.ศ. 238 เดือน 8 รวมเวลา 13 เดือน
ชื่อ "เช่าฮั่น" มีความหมายว่า "สืบต่อจากราชวงศ์ฮั่น"
พิปลวะ

เนตร วิกรม จันทะ  หรือรู้จักในชื่อ พิปลวะ สี (सी) เป็นนักการเมืองลัทธิเหมาชาวเนปาล และผู้นำการกบฏ เขากับผู้นำลัทธิเหมาราม พหาทูร ฐาปา เป็นสองผู้บังคับบัญชาของประจัณฑะในสงครามกลางเมืองเนปาล (1996-2006) เขาแยกตัวออกจากพรรคซีพีเอ็นเหมา และมาเป็นประธานของพรรคคอมมิวนิสต์เนปาลในปี 2014 เขานำการรบต่อต้านรัฐบาลเรื่อยมาจนถึงปี 2020 ที่ซึ่งมีการลงนามสันติภาพ
ในปี 2017 เขานำการต่อต้านการเลือกตั้งสถานิติบัญญัติเนปาล ในปี 2018 เขาได้นำการประท้วงต่อต้านการแสดงดนตรีของซัลมาน ข่าน ในเนปาล โดยอ้างว่าเป็น "การขยายตัวของการแทรกแซงทางวัฒนธรรมบนผืนแผ่นดินเนปาล" ซึ่งการประท้วงนี้สำเร็จ ในปี 2019 เขานำการวางระเบิดเอ็นเซล รัฐบาลเนปาลประกาศให้เขาเป็นอาชญากร และสมาชิกที่มีส่วนช่วยเหลือเขาล้วนมีความผิดในฐานอาชญากรเช่นกัน
บี. บี. ดี. บาฆ

วินัย วาทัล ทีเนศ บาฆ (อักษรโรมัน: Binoy-Badal-Dinesh Bagh) หรือรู้จักในชื่อ บี. บี. ดี บาฆ (อักษรโรมัน: B. B. D. Bagh) หรือชื่อเดิม จัตุรัสดัลฮูซี (ในระหว่างปี 1847 ถึง 1856) เป็นบริเวณย่านการค้าของเมืองโกลกาตา รัฐเวสต์เบงกอล ประเทศอินเดีย และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลรัฐ รวมทั้งสามสาขาของรัฐบาล บริเวณนี้ล้อมรอบไปด้วยอาคารนักเขียน ซึ่งเป็นอาคารสำนักเลขานุการรัฐ, ราชภวัน ที่พำนักของรัฐบาลรัฐ, วิธานสภาภวัน อาคารสภานิติบัญญัติรัฐ และศาลสูงกัลกัตตา
ชื่อ B. B. D. มาจากชื่อของนักเคลื่อนไหวเอกราชอินเดียสามคน ได้แก่ วินัย วสุ, วาทัล คุปตะ และ ทีเนศ คุปตะ ผู้ก่อการลอบสังหาร เอ็น เอส ซิมป์สัน ผู้อำนวยการเรือนจำ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 1930 บนระเบียงของอาคารนักเขียน ชื่อเดิมของจัตุรัสนี้ตั้งตามลอร์ดดัลฮูซี ผู้ว่าการอินเดีย
อำเภอกียาญาร์

กียาญาร์  เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 368 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรในปี 2010 ตามสำมะโนอยู่ที่ 469,777 คน และ 515,344 คน ตามสำมะโนปี 2020 ทำให้อำเภอนี้มีประชากรมากที่สุดในบาหลีเป็นอันดับสองรองจากอำเภอบาดุง ส่วนประชากรตามการประมาณกลางปี 2022 อยู่ที่ 523,973 แบ่งเป็นชาย 262,708 และหญิง 261,264 คน เมืองหลักของอำเภอคือกียาญาร์ จากประชากร 480,447 คนของกียาญาร์ มี 469,929 คนที่ระบุตนเป็นศาสนิกชนของศาสนาฮินดู
เมืองอูบุดซึ่งเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมของบาหลี ตั้งอยู่ในอำเภอนี้
อำเภอบูเลเล็ง

บูเลเล็ง  เป็นอำเภอ  ในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย กินพื้นที่ริมหาดทางตอนเหนือของเกาะบาหลีตั้งแต่ช่องแคบบาหลีไปถึงปลายตะวันออกของเกาะ บูเลเล็งมีเนื้อที่ 1,365.88 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนปี 2010 อยู่ที่ 624,125 คน และ 791,910 คนตามสำมะโนปี 2020 จำนวนคาดากรณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 825,141 คน ศูนย์กลางการปกครองของอำเภอคือเมืองซีงาราจา
บูเลเล็งตั้งขึ้นเป็นอาณาจักรโดยกุซตี ปันจี ซักตี ซึ่งครองราชย์ระหว่างปี 1660-1700 โดยประมาณ เขาได้รับการระลึกถึงในฐานะบรรพชนและวีรชนผู้ขยายอำนาจของบูเลเล็งไปถึงบลัมบางันในชวาตะวันออก ต่อมาในสมัยถัด ๆ มา บูเลเล็งอ่อนแอลงและถูกผนวกเข้ากับการังอาเซิมในศตวรรษที่ 18 บูลเลงถูกเนเธอร์แลนด์โจมตีในปี 1846, 1848 ก่อนที่บูเลเล็งพ่ายให้กับเนเธอร์แลนด์ในปี 1849 และสูญสถานะเอกราชแก่เจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1882
อำเภอบังลี

บังลี  เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เป็นอำเภอเดียวของจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล อำเภอบังลีมีเนื้อที่ 520.81 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 215,353 ตามสำมะโนปี 2010 และ 258,721 คนตามสำมะโนปี 2020 ส่วนจำนวนคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 267,133 คน ประกอบด้วยชาย 134,500 คน และหญิง 132,600 คน เมืองหลักของอำเภอคือบังลี
กระทั่งปี 1907 บังลีเป็นหนึ่งในเก้าอาณาจักรของบาหลี ใจกลางของบังลีเป็นที่ตั้งของปูราเกอเฮินซึ่งสร้างึข้นในศตวรรษที่ 11
ทางตอนเหนือของอำเภอประกอบด้วยถนนเส้นหลักที่วิ่งไปทางชายฝั่งตอนเหนือ ผ่านกินตามานีและกูนุงบาตูร์
อำเภอตาบานัน

ตาบานัน  เป็นหนึ่งในอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย อำเภอนี้ถือว่าไม่มีการพัฒนามากนักเมื่อเทียบกับอำเภออื่นเช่นบาดุงและเด็นปาซาร์ทางตะวันออก อำเภอตาบานันมีขนาดพื้นที่ 839.33 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 386,850 คนในปี 2000, 420,913 คนในปี 2010 และ 461,630 คนในปี 2020 การประมาณประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 469,340 คน เมืองหลักของอำเภอคือตาบานัน สถานที่สำคัญของอำเภอคือตานะฮ์ลตและระบบซูบักในนาข้าวขั้นบันไดจาตีลูวิฮ์
อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 10 ตำบล
อำเภอการังอาเซิม

การังอาเซิม  เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย มีพื้นที่ขนาด 839.54 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 396,487 คน ในปี 2010 เพิ่มเป็น 492,402 คนในปี 2020 และจำนวนคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 511,300 เมืองหลักของอำเภอคืออัมลาปูรา การังอาเซิมได้รับความเสียหายอย่างหนักเมื่อครั้งเขาอากุงปะทุในปี 1963 ทำให้มีผู้เสียชีวิต 1,900 ราย การังอาเซิมเป็นอาณาจักรหนึ่งของบาหลีก่อนที่จะถูกเนเธอร์แลนด์เข้ายึดครอง 
อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 8 ตำบล
อำเภอการังอาเซิมเป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย และโบราณสถานจากสมัยของอาณาจักรการังอาเซิม เช่น ปูรีอากุงการังอาเซิม ซึ่งเป็นหมู่วังหลวงในสมัยการังอาเซิมเป็นอาณาจักร เป็นต้น
อำเภอกลุงกุง

กลุงกุง  เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย โดยเป็นอำเภอที่มีขนาดเล็กที่สุดของจังหวัด ด้วยขนาดพื้นที่ 315 ตารางกิโลเมตร อำเภอมีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 170,543 คน ในปี 2010 เพิ่มเป็น 206,925 คนในปี 2020; ค่าประมาณประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 214,012 ประกอบด้วยชาย 107,177 คน หญิง 106,815 คน เมืองหลักของอำเภอกลุงกุงคือเซอมาราปูรา
เมืองเซอมาราปูราสามารถเดินทางเข้าถึงได้ผ่านทางกียาญาร์ ผ่านทางทางหลวง เซอมาราปูราเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจากงานจิตรกรรมแบบบาหลีที่บอกเล่าเรื่องราวมหากาพย์เช่นมหาภารตะ ดังที่สามารถพบได้ตามฝาผนังของพระราชวังในบาหลี รวมถึงวังกลุงกุงและพิพิธภัณฑ์เซอมาราจานาที่ตั้งอยู่ใกล้กัน ราว 64.4% ของพื้นที่กลุงกุงทั้งหมดเป็นเกาะนอกชายฝั่งของบาหลี อันได้แก่เกาะนูซาเปอนีดา, นูซาเจอนีงัน, นูซาเลิมโบงัน และเกาะเล็กอีกสิบเอ็ดเกาะ ทั้งหมดรวมกันเป็นตำบลนูซาเปอนีดา ในขณะที่ตำบลที่เหลือของอำเภอนี้ล้วนอยู่บนแผ่นดินของเกาะบาหลี
ในอดีตกลุงกุงเป็นอาณาจักรหนึ่งของบาหลีที่มีอยู่มาก่อนการมาถึงของยุโรป แม้อาณาจักรกลุงกุงจะมีขนาดเล็กแต่ก็มีความสำคัญในบาหลี
คิตาซาโตะ ชิบาซาบูโร

บารอน คิตาซาโตะ ชิบาซาบูโร (; โรมาจิ: "Kitasato Shibasaburō"; 29 มกราคม ค.ศ. 1853 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1931) เป็นแพทย์และนักวิทยาแบคทีเรียชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในฐานะผู้ร่วมค้นพบกาฬโรคต่อมน้ำเหลืองในฮ่องกงระหว่างเกิดการระบาดในปี ค.ศ. 1894 โดยค้นพบเกือบจะพร้อมกันกับอเล็กซานเดอร์ เยอร์ซิน
คิตาซาโตะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ประจำปีครั้งแรกในปี ค.ศ. 1901 คิตาซาโตะและเอมีล อาด็อล์ฟ ฟ็อน เบริงทำงานร่วมกันในกรุงเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1890 ได้ประกาศการค้นพบเซรุ่มสารต้านพิษของโรคคอตีบ ฟ็อน เบริงได้รับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 1901 จากผลงานนี้ แต่คิตาซาโตะไม่ได้รับ
ชิบาซาบูโรจะเป็นบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์บนด้านหน้าของธนบัตร 1,000 เยนแบบใหม่ของญี่ปุ่นที่จะออกสู่ตลาดในวันที่ 3 กรกฎาคม 2567 ในฐานะผู้บุกเบิกการแพทย์ญี่ปุ่นที่มีส่วนร่วมในการป้องกันและรักษาโรคติดเชื้อในญี่ปุ่นและต่างประเทศ ร่วมกับภาพวาด "คลื่นยักษ์นอกฝั่งคานางาวะ" ที่ปรากฎบนด้านหลังของธนบัตร
อำเภอบาดุง

บาดุง  เป็นอำเภอในจังหวัดบาหลี มีเมืองหลักคือมางูปูรา มีขนาดพื้นที่ 418.52 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 543,332 คนในปี 2010 และ 548,191 คนในปี 2020 ส่วนกลางปี 2022 อยู่ที่ 549,527 ตามการประมาณ โดยประกอบด้วยชาย 275,168 คน และหญิง 274,359 คน บาดุงมีประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงทศวรรษก่อน 2010 เและเติบโตเป็นบริเวณย่านชานเมืองของนครเด็นปาซาร์
บาดุงมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ยอมนิยมในการท่องเที่ยวของบาหลี ทั้งกูตา, เลอกียัน, เซอมีญัก, จิมบารัน, นูซาดูวา, จังกู, อูลูวาตู, บาดุง และเมิงวี พื้นที่ทางตอนเหนือของอำเภอไม่มีประชากรมากนัก เมื่อเทียบกับบริเวณชายฝั่งตั้งแต่จิมบารันไปถึงจังกูนั้นมีประชากรอยู่อย่างหนาแน่น อำเภอนี้เป็นที่ตั้งของสนามบินนานาชาติของบาหลี
อัมลาปูรา

อัมลาปูรา  เป็นเมืองหลักของอำเภอการังอาเซิม จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เดิมทีชื่อเมืองการังอาเซิม และเปลี่ยนมาเป็นที่ปัจจุบันหลังการปะทุของเขาอากุงในปี 1963 อัมลาปูราเป็นเมืองที่สร้างขึ้นใหม่โดยเจ้าอาณานิคมดัตช์ในเวลานั้นหลังอาคารที่ทำการรัฐของเดิมถูกทำลายจากการปะทุของเขาอากุงในปี 1963 อัมลาปูราเป็นชื่อที่แปลว่านครผลอัมลา ซึ่งมาจากชื่อเดิมคือ ปูราอัมลาราจา
เพลง "อัมลาปูรา" ของวงทินมาชีนในอัลบัม "ทินมาชีน 2" ปี 1991 ได้รับการตั้งชื่อตามเมืองนี้ หลังจากที่เดวิด โบวี หัวหน้าวง เดินทางมาที่อัมลาปูรา
อัมลาปูราได้รับรางวัลเมืองเล็กที่สะอาดที่สุดของอินโดนีเซียติดต่อกันหลายปี
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดคูมาโมโตะ (; โรมาจิ: "Kumamoto Kenritsu Bijutsukan") เปิดทำการในบริเวณปราสาทคูมาโมโตะ นครคูมาโมโตะ จังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2519 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งจากหลายแห่งได้รับการสนับสนุนโดยส่วนจังหวัด
สิ่งสะสมถาวรในพิพิธภัณฑ์มุ่งเน้นไปที่งานศิลปะและงานฝีมือของจังหวัดคูมาโมโตะ และยังมีผลงานโดยปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ และโอกุสต์ รอแด็ง มีห้องหนึ่งที่จัดแสดงแบบจำลองของโคฟุงซึ่งพบในจังหวัดคูมาโมโตะ
อำเภอดาร์มัซรายา

ดาร์มัซรายา  เป็นอำเภอของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 2,961.13 ตารางกิโลเมตร ประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 191,422 คนในปี 2010 และ 228,591 คนในปี 2020 การประมาณกลางปี 2022 อยู่ที่ 234,713 คน ประกอบด้วยชาย 119,505 และหญิง 115,208 คน เมืองหลักของอำเภอคือปูเลาปุนจุง ในอดีตอำเภอนี้เป็นที่ตั้งของราชอาณาจักรดาร์มัซรายาซึ่งเรืองอำนาจในศตวรรษที่ 11
อำเภอนี้แบ่งเป็นสิบเอ็ดตำบล
อำเภอโบเน

โบเน  เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เดิมทีเป็นราชธานีของรัฐโบเนก่อนจะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินโดนีเซียในปี 1950 อำเภอนี้มีขนาดพื้นที่รวม 4,559.00 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 717,682 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 801,775 คนตามสำมะโนปี 2020 ปริมาณคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 813,188 ประกอบด้วยชาย 397,348 และหญิง 415,840 คน ผลิตภัณฑ์หลักของอำเภอได้แก่สาหร่าย ข้าว ปลา เมืองหลักของอำเภอคือวาตัมโปเน
ในอดีตรัฐโบเนเป็นอาณาจักร "อาดัต" ของชาวบูกิซ ซึ่งสถาปนาขึ้นโดยมานูรูงุง รีมาตาจัง ในปี 1330 ก่อนจะเข้าร่วมพันธมิตรกับวาโจและซปเป็งเพื่อช่วยเหลือกันในการป้องกันตนเอง ในปี 1605 ระหว่างสมัยของกษัตริย์คนที่สิบของโบเน ศาสนาอิสลามได้เข้ามาที่อิทธิพลต่อวัฒนธรรมท้องถิ่นของโบเนจนเกิดการเปลี่ยนแปลง โบนีมีความเจริญสูงสุดในศตวรรษที่ 17 ในปี 1950 ประท้วงการปกครองของระบบราชาธิปไตยในโบเน ท้ายที่สุดโบเนจึงเข้าร่วมกับประเทศอินโดนีเซียในปีเดียวกันหลังสุลต่านแห่งโบเนยอมสละบัลลังก์
อำเภอลูวู

ลูวู  เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ขอบเขตอำเภอในปัจจุบันเกิดจากการแยกอำเภอลูวูเหนือออกไปในปี 1999 และปาโลโป เมืองหลัก แยกออกมาเป็นเทศบาลนครในปี 2002 ขนาดพื้นที่ของลูวูในปัจจุบันอยู่ที่ 3,000.25 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนปี 2010 อยู่ที่ 287,472 คน และ 365,608 คนตามสำมะโนปี 2020 การคาดการณ์ประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 369,820 คน ประกอบด้วยชาย 186,326 และหญิง 183,494 คน ปัจจุบันเมืองหลักของลูวูคือเบอโลปา
ชื่อลูวูมาจากชื่อของอาณาจักรลูวู หนึ่งในสามอาณาจักรโบราณของซูลาเวซีใต้ อีกสองอาณาจักรคือโกวาตัลโล (ซึ่งต่อมาคืออำเภอโกวาและนครมากัซซาร์) และโบเน (ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอโบเน) คำว่า "ลูวู" ปรากฏมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 เมื่อปฐมกษัตริย์นามว่า ลนตารา ก่อตั้งลูวูขึ้น
อำเภอโตราจาเหนือ

โตราจาเหนือ หรือ โตราจาอูตารา  เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีลักษณะไม่มีอาณาเขตติดต่อกับทะเล และเป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชาติพันธุ์โตราจา เมืองหลักของโตราจาเหนือคือรันเตปาโอซึ่งเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมโตราจาเช่นกัน ในอดีต อำเภอนี้เป็นส่วนตอนเหนือของอำเภอตานาโตราจา ก่อนที่จะแยกออกมาในปี 2008 โดยคิดเป็นพื้นที่ 36% ของตานาโตราจาเดิม อำเภอมีขนาดพื้นที่ 1,151.47 ตารางกิโลเมตร มีประชากรตามสำมะโนอยู่ที่ 216,762 คนในปี 2010 และ 261,086 คน ในปี 2020 การประมาณกลางปี 2022 มีประชากรอยู่ที่ 268,198 ประกอบด้วยชาย 136,998 และหญิง 131,200 คน
อำเภอวาโจ

วาโจ  เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 2,506.19 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 384,694 คนตามสำมะโนปี 2010 379,079 คนตามสำมะโนปี 2020 และการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 379,706 คน อำเภอวาโจตั้งขึ้นในปี 1959 โดยมีเมืองหลักคือเซิงกัง อำเภอวาโจกินพื้นที่ของอดีตอาณาจักรวาจก ปัจจุบันอำเภอวาโจประกอบด้วยสิบสี่ตำบล
อำเภอซินไจ

ซินไจ  เป็นอำเภอในจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เกิดจากการแบ่งออกมาจากอำเภอโบเนซึ่งมีแม่น้ำตังกาคั่นอยู่ทางตอนเหนือ อำเภอมีขนาดพื้นที่ 819.96 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 228,936 คนตามสำมะโนปี 2010 และ 259,478 คน ตามสำมะโนปี 2020 การคาดการณ์ประชากรกลางปี 2022 อยูที่ 263,827 คน ประกอบด้วยชาย 130,565 และกญิง 133,262 คน อำเภอนี้รวมถึงเกาะทั้งเก้าในอ่าวโบเนนอกชายฝั่งแหลมตอนใต้ของซูลาเวซี หมู่เกาะทั้งเก้ารวมเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอซินไจ เมืองหลักของอำเภอคือซินไจซึ่งเป็นเมืองท่าทางตะวันออกของเกาะ
อำเภอลีมาปูลุฮ์โกตา

ลีมาปูลุฮ์โกตา (แปลว่า "สิบห้าเมือง" ในภาษามีนังกาเบา) เป็นอำเภอของจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดพื้นที่ 3,354.40 ตารางกิโลเมตร และประชากร 348,249 คน ตามสำมะโนปี 2010 และ 383,525 คน ตามสำมะโนปี 2020 การประมาณจำนวนประชากรกลางปี 2022 อยู่ที่ 388,375 คน ประกอบด้วยชาย 194,292 คน และหญิง 194,083 คน เมืองหลักของอำเภอคือซารีลามัก
วังกลุงกุง

วังกลุงกุง  หรือ ปูรีอากุงเซอมาราปูรา  เป็นหมู่โบราณสถานในเซมาปูรา เมืองหลวงของอำเภอกลุงกุงในจังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย วังนี้สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 ก่อนจะถูกทำลายลงอย่างหนักในระหว่างการรุกรานของเจ้าอาณานิคมดัตช์ในปี 1908 ซากของวังที่ยังหลงเหลือมาถึงปัจจุบันคือส่วนของศาลยุติธรรม, ศาลาเกอร์ทาโกซา และซุ้มประตูหลักซึ่งจารึกปีศกะที่ 1622 (ค.ศ. 1700) ภายในบริเวณของหมู่อาคารในวังเก่านี้ยังมีศาลากลางน้ำ บาเลเกิมบัง (Bale Kembang) เช่นกัน ผู้สืบสกุลมาจากราชาแห่งกลุงกุงในปัจจุบันอาศัยอยู่ภายในปูรีอากุง (Puri Agung) ซึ่งเป็นพื้นที่พักอาศัยสร้างขึ้นหลังปี 1929 อยู่ติดกันกับกระราชวังเก่าของกลุงกุง
อาณาจักรกลุงกุงถือว่าเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่และสำคัญที่สุดของเก้าอาณาจักรในบาหลีระหว่างศตวรรษที่ 17 กระทั่งถูกดัตช์รุกรานในปี 1908 อาณาจักรกลุงกุงสืบทอดมาจากอาณาจักรเกลเกลซึ่งมีอำนาจเหนือเกาะบาหลีมาอย่างยาวนานถึงศตวรรษที่ 17 ในปลายศตวรรษที่ 16 ถึงต้นศตวรรษที่ 17 เจ้าชายแห่งเกลเกลนามว่า เดวา อากุง จัมเบ ที่หนึ่ง (Dewa Agung Jambe I) ย้ายราชธานีมายังเซมราปูราแล้วสร้างวังขึ้นใหม่ซึ่งคือวังกลุงกุงนี้ 
วังมีแปลนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส มีขนาดด้านละประมาณ 150 เมตร และมีประตูทางเข้าหลักตั้งอยู่ทางฝั่งทิศเหนือ วังนี้แบ่งออกเป็นหลายส่วนย่อยเพื่อใช้งานทั้งการใช้ชีวิตและในประกอบพิธีกรรมทางศาสนา และแบ่งออกตามระบบสัญลักษณ์ของคติฮินดูแบบบาหลี
มุนตีลัน

มุนตีลัน  เป็นตำบลในอำเภอมาเกอลัง จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 15 กิโลเมตรทางใต้ของมาเกอลัง, 10 กิโลเมตรจากมุงกิด และ 25 กิโลเมตรทางเหนือของยกยาการ์ตา นักท่องเที่ยวมักเดินทางผ่านมุนลีตันระหว่างทางไปยังบุโรพุทโธ ตัวเมืองมุนตีลันเป็นศูนย์กลางการค้าขายหนึ่งบนเชิงเขาเมอราปี 
ประชากรตามการคาดการณ์กลางปี 2022 อยู่ที่ 80,262 คน ในพื้นที่ 28.61 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 2,805 คนต่อตารางกิโลเมตร
เมืองมุนตีลันมีนักบวชคณะเยซูอิตอยู่มาอย่างยาวนาน โดยมีโรงเรียน สามเณราลัย ตลอดจนสุสานใหญ่ ฟรันซ์ ฟาน ลีท นักบวชคณะเยซูอิตจากเนเธอร์แลนด์เดินทางถึงมุนตีลันในปี 1897 และมีบทบาทอย่างมากในการเผยแผ่ศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกในพื้นที่ พระคาร์ดินัลองค์แรกของอินโดนีเซีย ยูสตีนูส ดาร์โมจูโวโน ฝังร่างไว้ในสุสานคริสต์ที่นี่
กเนเซ็ตเอลียาฮู

กเนเซ็ตเอลียาฮู  เป็นโบสถ์ยิวออร์ทอดอกซ์ตั้งอยู่ในย่านกลางเมืองมุมไบ ประเทศอินเดีย ถือเป็นโบสถ์ยิวจารีตเซฟาร์ดิกที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสองของเมือง โบสถ์ยิวนี้ตั้งขึ้นในปี 1884 โดยยาอาก็อฟ เอลียาฮู ซาซ็อน ซึ่งเป็นบุตรของเอลียาฮู ดาวิด ซาซ็อน และหลานของดาวิด ซาซ็อน ดาวิด ซาซ็อน อพยพมาจากแบกแดดมายังอินเดียในปี 1832 เพื่อหลีกหนีการเบียดเบียนชาวยิว โบสถ์ยิวหลังนี้มีความสำคัญที่การผสมผสานจารีตของยิวเข้ากับรูปแบบสถาปัตยกรรมของอาณานิคมอังกฤษและอินเดีย
อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยกอสต์ลิงแอนด์มอร์ริส (Gostling & Morris) บริษัทออกแบบสัญชาติอังกฤษที่มีสำนักงานในบอมเบย์ ส่วนชั้นใต้ดินของอาคารสร้างขึ้นโดยการก่อหิน ส่วนตัวอาคารสร้างจากอิฐ ผนังด้านนอกทาด้วยสีเทอร์คอยส์ และซุ้มบูชาภายในหันหน้าไปยังทิศของเยรูซาเลม
โบสถ์ยิวนี้ตั้งอยู่ที่โกลาบาในย่านฟอร์ต ใกล้กับโรงแรมทัชมาฮาลพาเลซและโรงแรมโอเบอรอยไทรเดนต์
ภาษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

ภาษาราชการในประเทศสวิตเซอร์แลนด์มีทั้งหมด 4 ภาษา ได้แก่ ภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี และภาษารูมันช์ โดยภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลีได้รับการรับรองให้เป็นภาษาราชการของรัฐสภาสวิตเซอร์แลนด์อย่างเป็นทางการ ขณะที่ภาษารูมันช์ถูกใช้แค่ในการติดต่อราชการกับประชาชน บางครั้งก็มีการใช้ภาษาละตินสำหรับกรณีที่เป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อแสดงถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชาติ (อย่างคำว่า "Confoederatio Helvetica")
จากสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2020 มีประชากรชาวสวิสที่ใช้ภาษาเยอรมันเป็นภาษาแม่ถึงร้อยละ 62.3% ของทั้งหมด (ไม่ว่าจะเป็นภาษาเยอรมันสวิสหรือภาษาเยอรมันมาตรฐาน) ภาษาฝรั่งเศสประมาณร้อยละ 22.8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาฝรั่งเศสสวิส โดยนับรวมภาษาย่อยอย่างภาษาฝรั่งเศสพรอว็องส์ด้วย) ภาษาอิตาลีประมาณร้อยละ 8% (ส่วนใหญ่เป็นภาษาอิตาลีสวิส ในที่นี้นับรวมภาษาลอมบาร์ดด้วย); และภาษารูมันช์ประมาณร้อยละ 0.5% โดยพื้นที่ที่ใช้ภาษาเยอรมัน ("Deutschschweiz") จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันออก เหนือ และตอนกลางโดยประมาณ ขณะที่พื้นที่ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส ("la Romandie") จะตั้งอยู่ทางภูมิภาคตะวันตก ส่วนพื้นที่ที่ใช้ภาษาอิตาลี ("Svizzera italiana") จะตั้งอยู่ทางทางตอนใต้ของประเทศ โดยที่ยังมีประชากรในท้องถิ่นที่ใช้ภาษารูมันช์ในภูมิภาคตะวันออกของรัฐเกราบึนเดินอยู่บ้าง ภาษารูมันช์ได้รับการยกฐานะภายในรัฐฟรีบูร์ รัฐแบร์น และรัฐวาเลให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมัน และได้รับการยกสถานะภายในรัฐเกราบึนเดินให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลี
ความเป็นมา.
ภาษาแม่ของชาวสวิสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 จนถึง 2015 คิดเป็นสัดส่วนดังนี้:
ในปี ค.ศ. 2012 เป็นครั้งแรกที่ผู้ตอบแบบสอบถามสามารถระบุภาษาที่พูดได้มากกว่าหนึ่งภาษาขึ้นไป ทำให้สัดส่วนในการทำแบบสอบถามมีมากกว่า 100%
ไอวีโก

ไอวีโก้ เอสพีเอ  ย่อมาจาก อินดัสเตรียล วีฮิเคิลส์ คอร์ปอเรชัน (Industrial Vehicles Corporation) เป็นบริษัทผู้ผลิตยานพาหนะขนส่งข้ามชาติสัญชาติอิตาลี มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ดำเนินการออกแบบและผลิตยานพาหนะเชิงพาณิชย์ทั้งขนาดเล็ก กลาง และใหญ่ ชื่อ IVECO ปรากฏขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1975 หลังจากการควบรวมกิจการของแบรนด์รถยนต์จากอิตาลี ฝรั่งเศส และเยอรมนี บริษัทฯ มีโรงงานผลิตอยู่ในทวีปยุโรป จีน รัสเซีย ออสเตรเลีย และลาตินอเมริกา และมีศูนย์จำหน่ายและบริการกว่า 5,000 แห่งในกว่า 160 ประเทศ ปริมาณการผลิตยานพาหนะเชิงพาณิชย์ทั่วโลกของบริษัทมีจำนวนประมาณ 150,000 คัน พร้อมด้วยยอดขายรวมประมาณ 10,000 ล้านยูโร
บริษัทฯ ได้แยกตัวออกมาจากซีเอ็นเอช อินดัสเตรียล (CNH Industrial) เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 เป็นบริษัทในเครือของไอวีโก้ กรุป เอ็นวี (Iveco Group N.V.) ซึ่งเป็นบริษัทโฮลดิงที่จดทะเบียนในเมืองอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ และมีการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อิตาลี
หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์

หอพิพิธภัณฑ์แขวงจำปาศักดิ์  เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว จัดแสดงประวัติศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของแขวง ซึ่งรวบรวมโบราณวัตถุและเอกสารทุกประเภทที่บันทึกประวัติการณ์ของจำปาศักดิ์ 
สิ่งจัดแสดง.
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมภาพถ่ายในอดีตของกิจกรรมทางวัฒนธรรม การประชุมนานาชาติ รวมถึงภาพของไกสอน พมวิหาน, หนูฮัก พูมสะหวัน และคำไต สีพันดอน ขณะปฏิบัติภารกิจทางภาคใต้ของประเทศ มีการจัดแสดงเครื่องดนตรี ศิลาจารึกอักษรธรรมลาวสมัยพุทธศตวรรษที่ 15 ถึง 18 ภาชนะสมัยพุทธศตวรรษที่ 11 หรือ 12 เครื่องปั้นดินเผาจากทั่วแขวง และยังมีแบบจำลองของโบราณสถานวัดพู ในชั้นบนของพิพิธภัณฑ์ มีการจัดแสดงสิ่งสะสมประเภทสิ่งทอและเครื่องประดับ รวมทั้งเสื้อผ้าประจำชนเผ่าต่าง ๆ 
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ย้ายที่ทำการออกไปบริเวณชานเมือง  ใกล้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะปากเซ
อาสนวิหารพระมารดาพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ (กยูมรี)

อาสนวิหารพระมารดาพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ (Cathedral of the Holy Mother of God) หรือ อาสนวิหารเจ็ดแผล หรือ พระแม่เจ็ดแผล (Our Lady of Seven Wounds) เป็นโบสถ์ในกยูมรี ประเทศอาร์มีเนีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 19 ตั้งอยู่ฝั่งตอนเหนือของจัตุรัสวาร์ตานานตส์ อาสนวิหารนี้เป็นอาสนวิหารของสังฆมณฑลชีรากในคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนีย อาสนวิหารสร้างขึ้นในปี 1873 และแล้วเสร็จในปี 1884 โบสถ์สร้างขึ้นด้วยแปลนรูปกางเขน และมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมแบบอาร์มีเนีย บนยอดมีโดมขนาดใหญ่หนึ่งโดม และโดมย่อยสองโดม
แม้ในสมัยการปกครองของโซเวียต โบสถ์นี้ก็ยังคงใช้ประกอบศาสนพิธีอยู่ โดมน้อยสองอันทลายลงในระหว่างเกิดแผ่นดินไหวปี 1988 ต่อมามีการบูรณะโดมใหม่ขึ้นไปติดตั้งแทน ส่วนซากของโดมน้อยเดิมทั้งสองจัดวางอยู่ที่ลานของโบสถ์ในปัจจุบัน
เกาะแรด (จังหวัดชลบุรี)

เกาะแรด เป็นหนึ่งใน 9 เกาะของหมู่เกาะแสมสาร อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ตั้งอยู่ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ที่ละติจูด 12° 35´.0 เหนือ ลองจิจูด 100° 58´.1 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 800 เมตร ยาว 1.1 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 791,635 ตารางเมตร สูง 86 เมตร อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะแสมสาร ระยะห่าง 530 เมตร
เกาะมีรูปร่างค่อนข้างกลม แต่จะมีแหลมเล็ก ๆ อยู่แหลมหนึ่งยื่นออกมาคล้ายนอแรด จึงเรียกว่าเกาะแรด ด้านทิศเหนือของเกาะเป็นหาดทรายขาวไม่ยาวนัก แต่เต็มไปด้วยปะการัง ด้านทิศใต้มีสภาพเป็นกรวดและโขดหิน สภาพโดยทั่วไปบริเวณรอบเกาะเป็นป่าดิบแล้งและป่าชายหาด
เกาะขาม (จังหวัดชลบุรี)

เกาะขาม เป็นเกาะที่อยู่ในความดูแลของกองทัพเรือไทย ในตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่ที่ละติจูด 12° 34´.2 เหนือ ลองจิจูด 100° 56´.1 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 500 เมตร ยาว 600 เมตร มีเนื้อที่ 159,170 ตารางเมตร สูง 64 เมตร อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะแสมสาร ระยะห่าง 900 เมตร
ลักษณะทั่วไปของเกาะขาม เป็นหาดทรายขนาดเล็กเต็มไปด้วยหินภูเขาไฟและเต็มไปด้วยซากลาวา แสดงให้เห็นว่าบริเวณนี้เคยมีภูเขาไฟในช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์
ชายหาดของเกาะขามมีสองหาดใหญ่ ๆ คือ ชายหาดด้านทิศเหนือเป็นทรายค่อนข้างละเอียดเหมาะสําหรับการว่ายน้ำและสันทนาการทางน้ำ และชายหาดด้านทิศใต้เป็นหาดทรายหยาบมีหินกรวดและซากปะการังทับถมเต็มชายหาด สภาพป่าในบริเวณเกาะขามเป็นประเภทป่าดิบแล้งและป่าชายหาด มีจันผาที่มีอายุกว่า 100 ปี และพรมตีนสูงที่เกิดขึ้นอยู่ทั่วไปตามเส้นทางรอบ ๆ เกาะ
เกาะขาม

เกาะขาม อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว

ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว (; โรมาจิ: "Kaettekita meitantei pikachu") เป็นวิดีโอเกมผจญภัยพัฒนาโดยบริษัทครีเชอร์ส จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดเฉพาะในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น จัดจำหหน่ายทั่วโลกโดยนินเท็นโด ออกจำหน่ายนินเท็นโด สวิตช์ทั่วโลกในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2566 เป็นภาคต่อของยอดนักสืบพิคาชู ที่วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2559 ได้ประกาศทำภาคต่อเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ในรายการของ Pokémon 2019 Press Conference แต่ยังไม่ประกาศชื่อเกมภาคต่อในช่วงนั้น ในปี พ.ศ. 2566 ยอดนักสืบพิคาชูฉบับภาคต่อ ได้กลับมาพูดถึงอีกครั้งในรายการของนินเท็นโดไดเร็คเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2566 แล้วก็ได้ประกาศชื่อเกมภาคต่ออย่างเป็นทางการแล้วใช้ชื่อว่า "ยอดนักสืบพิคาชูกลับมาแล้ว" ส่วนเนื้อเรื่องภาคต่อจากยอดนักสืบพิคาชู
ในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ทางบริษัท โปเกมอน จำกัดได้ปล่อยแอนิเมชันเรื่องสั้นของยอดนักสืบพิคาชูมีชื่อว่า"ยอดนักสืบพิคาชู กิจวัตรสุดยอดในยามเช้า" เปิดให้รับชมฟรีแล้วทางยูทูบ
เกาะแรต

เกาะแรต หรือ เกาะแรด เป็นเกาะตั้งอยู่ในตำบลดอนสัก อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ที่ละติจูด 9° 19'.8 เหนือ ลองจิจูด 99° 42'.2 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 200 เมตร ยาว 370 เมตร มีเนื้อที่ 58,312 ตารางเมตร สูง 20 เมตร อยู่ทางทิศเหนือของบ้านแหลมลื่น ระยะห่าง 540 เมตร มีสะพานเฉลิมสิริราช เป็นสะพานที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ รับไว้เป็นโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ โดยมีกรมทางหลวงชนบทเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง มีระยะทางประมาณ 500 เมตร เชื่อมระหว่างบ้านแหลมลื่น ตำบลดอนสักเข้าไปยังเกาะแรต
ชื่อของเกาะเรียกตามชื่อต้นไม้ท้องถิ่นที่อยู่บนเกาะที่ชื่อว่า ต้นขี้แรด ชาวจีนได้ขนานนามเกาะแห่งนี้ว่า "ฮีเด้ง"
แต่เดิมเกาะนี้ไม่มีผู้คนอยู่อาศัย จนเมื่อหลายร้อยปีก่อนมีชาวจีนอพยพมาจากเกาะไหหลำมาแวะพักที่เกาะแห่งนี้ แล้วตั้งรกรากอยู่อาศัย ปัจจุบันประชากรทั้งหมดบนเกาะร้อยละ 85 เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน บนเกาะมีศาลเจ้าพ่อกวนอูและศาลเจ้าแม่ทับทิม อาชีพส่วนใหญ่ของชาวบ้านทำอาชีพประมงพื้นบ้าน มีบางส่วนที่ปรับเปลี่ยนบ้านเรือนให้เป็นโฮมสเตย์ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยว
จารึกเมร์เนปทาห์

จารึกเมร์เนปทาห์  ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ จารึกอิสราเอล  หรือ จารึกชัยชนะของเมร์เนปทาห์  เป็นศิลาจารึกของฟาโรห์เมร์เนปทาห์ในอียิปต์โบราณที่ครองราชย์ใน 1213 ถึง 1203 ปีก่อน ค.ศ. จารึกนี้ได้รับการค้นพบโดยฟลินเดอส์ เพทรีที่ทีบส์ใน ค.ศ. 1896 ปัจจุบันจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ ไคโร
ข้อความในศิลาจารึกส่วนใหญ่รายงานถึงชัยชนะของเมร์เนปทาห์เหนือลิเบียโบราณและพันธมิตร แต่ในสามแถวสุดท้ายจาก 28 แถวกล่าวถึงการทัพต่างหากในคานาอัน ซึ่งในเวลานั้นเป็นส่วนหนึ่งของอียิปต์ บางครั้งมีผู้เรียกจารึกนี้เป็น "จารึกอิสราเอล" เนื่องจากนักวิชาการส่วนใหญ่แปลอักษรไฮเออโรกลิฟต์ในแถวที่ 27 เป็น "อิสราเอล" มีการแปลคำนี้อีกหลายแบบ แต่ไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง
จารึกนี้เป็นอ้างอิงข้อความแรกสุดที่กล่าวถึงอิสราเอลและเป็นอ้างอิงเดียวจากอียิปต์โบราณ โดยเป็นหนึ่งใน 4 จารึกที่เป็นที่รู้จักจากยุคเหล็กที่กล่าวถึงอิสราเอลโบราณด้วยชื่อ จารึกที่เหลือคือจารึกเมชา จารึกเทล ดาน และเสาหินกูร์ค ด้วยเหตุนี้ บางคนจึงถือว่าจารึกเมร์เนปทาห์เป็นการค้นพบที่มีชื่อเสียงที่สุดของเพทรี ซึ่งเป็นความเห็นที่เพทรีเห็นด้วย
วังน้ำค้าง

วังน้ำค้าง เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติกดราม่า สร้างโดยปริทรรศน์ฟิล์ม ชุติมา สุวรรณรัต เขียนเรื่องและกำกับการแสดง แก้วฟ้า สร้างบทภาพยนตร์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2517 ที่โรงภาพยนตร์เพชรรามา นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี แสดงเป็น ธนนท์, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา แสดงเป็น รัตติกาล, กำธร สุวรรณปิยะศิริ แสดงเป็น บันลือ, เมตตา รุ่งรัตน์ แสดงเป็น สีมา, นันทวัน เมฆใหญ่ แสดงเป็น ลำเพา, วิทยา สุขดำรงค์ แสดงเป็น เดียว และสุพรรณ บูรณะพิมพ์ แสดงเป็น ระริน
ในปี 2552 กันตนา ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มารีเมคพร้อมกับขยายเนื้อหาและเพิ่มตัวละคร ออกอากาศทางช่อง 7 กำกับการแสดงโดยเอกภพ ตันหยงมาศกุล นำแสดงโดย ธาวิน เยาวพลกุล แสดงเป็น ธนนท์, สาวิกา ไชยเดช, เคลลี่ ธนะพัฒน์ แสดงเป็น บันลือ, เอมี่ กลิ่นประทุม แสดงเป็น สีมา, อุษณีย์ วัฒฐานะ แสดงเป็น ลำเพา, ชาติชาย งามสรรพ์ แสดงเป็น เดียว และ มัณฑนา หิมะทองคำ แสดงเป็น ระริน และในเวอร์ชั่นนี้ก็ได้ โย ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา ผู้รับบท รัตติกาล ในเวอร์ชั่นภาพยนตร์มาร่วมแสดงในบท ยายเมี้ยน