pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เจ้าจอมมารดานุ้ยใหญ่ ในรัชกาลที่ 1

เจ้าจอมมารดานุ้ยใหญ่ เป็นพระสนมเอกในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และเป็นพระชนนีในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ กรมพระราชวังบวรสถานมงคลในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ.
เจ้าจอมมารดานุ้ยใหญ่ เป็นธิดาของเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พัฒน์ ณ นคร) และท่านผู้หญิงนวล (ทูลกระหม่อมหญิงใหญ่เมืองนคร) มารดาเดิมมีนามว่าเจ้าหญิงชุ่ม เป็นธิดาพระเจ้านครศรีธรรมราช (หนู) กับหม่อมทองเหนี่ยว มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 2 คน ได้แก่
ท่านเกิดในพระราชวังบวรเมืองนครศรีธรรมราชในระหว่างที่กรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่า เมืองนครศรีธรรมราชตั้งตนเป็นอิสระ พระเจ้านครศรีธรรมราช (หนู) ตั้งตนขึ้นเป็นกษัตริย์ และได้แต่งตั้งพระมหาอุปราช (พัฒน์) เป็นวังหน้า เรียกกันว่า "วังหน้าเมืองนคร" ช่วงที่ท่านเกิดท่านจึงมีสถานะเป็นเจ้า ต่อมาหลังสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงยึดเมืองนครศรีธรรมราชได้ก็ทรงโปรดให้เป็นประเทศราช 
พระมหาอุปราช (พัฒน์) นั้นคราวหนึ่งไปราชการทัพ คุณชุ่มหรือนวลถึงแก่กรรมลง ธิดาทั้งสองจึงเป็นกำพร้า ครั้นเสร็จราชการสงครามแล้ว อุปราชพัฒน์เข้ามาเฝ้าเมื่อ พ.ศ. 2317 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีตรัสปลอบว่า "อย่าเสียใจนักเลย จะให้น้องสาวไปแทนที่จะได้เลี้ยงลูก" จึงพระบรมราชโองการให้ท้าวนางส่งตัวเจ้าจอมปรางไปพระราชทานเป็นภรรยาเจ้าพัฒน์ ท้าวนางกราบบังคมทูลว่า เจ้าจอมปรางขาดระดูมา 2 เดือนแล้ว มีพระราชดำรัสว่า "ได้ลั่นวาจายกให้แล้ว จงส่งตัวออกไปเถิด" เจ้าจอมปรางจำใจไปตามพระบรมราชโองการ และเจ้าพัฒน์ก็จำใจรับไว้เป็นศรีเมืองนครศรีธรรมราช เจ้าจอมปรางก็เลี้ยงดูธิดาทั้ง 2 ด้วยความทะนุถนอม
พระราชโอรส.
เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เสด็จขึ้นเถลิงถวัลย์ราชสมบัติ พระมหาอุปราช (พัฒน์) ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าพระยานครศรีธรรมราช ท่านได้ถวายธิดาคนใหญ่เป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และธิดาคนเล็กเป็นพระสนมในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท เจ้าจอมมารดานุ้ยใหญ่ มีพระราชโอรสพระองค์เดียว คือ พระองค์เจ้าอรุโณทัย ต่อมาทรงได้รับพระราชทานทรงกรมเป็น "กรมหมื่นศักดิพลเสพ" ในสมัยรัชกาลที่ 3 ทรงได้รับพระราชทานอุปราชาภิเษกเป็น "กรมพระราชวังบวรมหาศักดิพลเสพ"
หลังกรมหมื่นศักดิพลเสพ ทรงได้รับพระราชทานอุปราชาภิเษกแล้ว เจ้าจอมมารดานุ้ยใหญ่ ได้ย้ายไปประทับที่พระตำหนักในพระราชวังบวร ชาวพระราชวังบวรขนานนามว่า "เจ้าคุณพระชนนี" ในพระราชหัตถเลขาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงมีไปถึงพระองค์เจ้าปัทมราช ทรงตรัสเรียกเจ้าจอมมารดานุ้ยใหญ่ว่า "เจ้าป้าของหม่อมฉัน"
ถึงแก่อนิจกรรม.
เจ้าจอมมารดานุ้ยใหญ่ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อพ.ศ. 2370 พระราชทานเพลิงศพ ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2370 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชทานพระโกศกุดั่นน้อย เนื่องด้วยเป็นพระชนนีในกรมพระราชวังบวรสถานมงคล อัฐิเดิมเก็บไว้ที่พระราชวังบวรสถานมงคล ภายหลังจากสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพสวรรคตแล้ว พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปัทมราชเชิญไปไว้ ณ วัดท่าโพธิ์วรวิหาร ร่วมกับเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พัฒน์) ท่านผู้หญิงนวล และเจ้าจอมมารดานุ้ยเล็ก
เสน่หา Diary

เสน่หา Diary เป็นละครชุดที่นำเสนอความรักความเสน่หาที่เกิดขึ้นในหลากหลายรูปแบบที่แตกต่างกัน โดยเป็นอีกหนึ่งในโครงการละครของช่องวัน โดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ ละครชุดดังกล่าวมีจำนวน 3 เรื่อง ได้แก่ กับดักเสน่หา นำแสดงโดย พิยดา จุฑารัตนกุล และ ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์ บ่วงเสน่หา นำแสดงโดย ภูธเนศ หงษ์มานพ ศิรพันธ์ วัฒนจินดา และ แสบเสน่หา นำแสดงโดย ธนทัต ชัยอรรถ และ หนึ่งธิดา โสภณ
ก่อนหน้านี้ ละครชุดดังกล่าวเคยใช้ชื่อโครงการอย่างไม่เป็นทางการว่า พิศวาสเดอะซีรีส์ โดยห้อยคำว่า "พิศวาส" ท้ายชื่อตอน ก่อนปรับเปลี่ยนเป็น พิศวาส Diary และ เสน่หา Diary ที่เป็นชื่อสุดท้ายตามลำดับ
การวางตัว โดยเดิมนางเอก วิว วรรณรท เคยรับบทเป็น มุก ในแสบเสน่หา และวันฟิตติ้งเปลี่ยนเป็น หนูนา หนึ่งธิดา มารับบทนี้
ละครโทรทัศน์.
ละครชุด เสน่หา Diary ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่องวัน ทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20:30 - 21:50 น. และตั้งแต่วันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ออกอากาศในเวลา 20:30 - 22:00 น.และตั้งแต่วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ออกอากาศในเวลา 20:15 - 21:45 น.
แบล็คโคลเวอร์

แบล็คโคลเวอร์ (; โรมาจิ: "Burakku Kurōbā") เป็นมังงะชุดสัญชาติญี่ปุ่นประเภทผจญภัยแฟนตาซีที่เขียนเรื่องและวาดภาพประกอบโดยทาบาตะ ยูกิ เริ่มตีพิมพ์ลงนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตั้งแต่วันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 และได้รับการจัดพิมพ์เป็นหนังสือรวมเล่มในปัจจุบันจำนวน 35 เล่ม ส่วนที่ประเทศไทยได้มีการเผยแพร่เป็นหนังสือรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ เนื้อเรื่องจะติดตามเรื่องราวของเด็กหนุ่มที่ชื่ออัสตา ผู้มีเป้าหมายที่จะเป็นจักรพรรดิเวทมนตร์ 
มังงะได้รับการดัดแปลงอนิเมะในรูปแบบออริจินอลวิดีโอแอนิเมชันที่ผลิตโดยซีเบก ได้ออกฉายที่งานจัมป์เฟสต้าเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ซึ่งต่อมาได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะโทรทัศน์ที่ผลิตโดยปิเอโร เริ่มออกอากาศทางทีวีโตเกียวเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ในประเทศไทย ลิขสิทธิ์เป็นของการ์ตูนคลับมีเดีย โดยเผยแพร่ผ่านทางทรูไอดี, WeTV, ไลน์ทูเดย์, MONO Max และออกอากาศทางช่องทีวีดิจิทัล ช่อง 9 กด 30
เนื้อเรื่อง.
ซีรีส์นี้มุ่งเน้นไปที่ อัสตา เด็กหนุ่มกำพร้าที่ถูกทิ้งไว้ให้ได้รับการเลี้ยงดูในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าร่วมกับ ยูโน เพื่อนเด็กกำพร้าของเขา ในขณะที่ทุกคนเกิดมาพร้อมกับความสามารถในการใช้มานาในรูปแบบของพลังเวทมนตร์ อัสตาที่ไม่มีเวทมนตร์จะเน้นไปที่ความแข็งแกร่งทางกายภาพแทน ในทางกลับกัน ยูโนเกิดมาเป็นอัจฉริยะที่มีพลังเวทย์มนตร์มหาศาลและมีความสามารถในการควบคุมเวทมนตร์แห่งลม
ด้วยความปรารถนาที่หวังจะเป็นจักรพรรดิเวทมนตร์คนต่อไป ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจรองจากราชาแห่งอาณาจักรโคลเวอร์ เด็กหนุ่มทั้งสองจึงพัฒนาตัวเองเป็นคู่แข่งที่เป็นมิตร ยูโนได้รับคัมภีร์โคลเวอร์สี่แฉกในตำนานที่ถือครองโดยจักรพรรดิเวทมนตร์คนแรกของอาณาจักร คัมภีร์โคลเวอร์สี่แฉกเป็นคัมภีร์หายากที่มอบให้กับนักเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น ส่วน อัสตา แม้ว่าเขาจะขาดพลังเวทมนตร์ แต่เขาก็ได้รับคัมภีร์โคลเวอร์ห้าแฉกซึ่งมีดาบเอลฟ์ลึกลับและปีศาจไร้ร่างที่ใช้ในการสลายเวทมนตร์ หลังจากนั้นเขาและยูโนผ่านการทดสอบเพื่อเข้าร่วมหน่วยอัศวินเวทมนตร์ซึ่งเป็นก้าวแรกในการเติมเต็มความทะเยอทะยานของพวกเขา
อัสตาเข้าร่วมหน่วยกระทิงดำภายใต้การดูแลของยามิ ซูเกฮิโระ พร้อมกับโนแอล ซิลวา ในขณะที่ยูโนกลายเป็นสมาชิกของทีมรุ่งอรุณสีทองภายใต้การดูแลของวิลเลียม เวนเจียนซ์ พวกเขาเริ่มต้นการผจญภัยตามที่ต่าง ๆ ในขณะที่ต้องต่อกรกับกลุ่มหัวรุนแรงที่เรียกว่า เนตรมารแห่งพระอาทิตย์เที่ยงคืน ซึ่งผู้นำเป็นปีศาจต้องการล้างแค้นอาณาจักรโคลเวอร์ที่สังหารหมู่พวกเอลฟ์
สื่อ.
อนิเมะ.
Black Clover ผลิตโดย Pierrot Studio
ในปัจจุบัน Black Clover มีเพียง 170 ตอน ฉายทางทีวีญี่ปุ่น TNX หรือรู้จักกันดีโดย TV Tokyo นับตั้งแต่วันที่ 3 ตุลาคม 2560 ถึงวันที่ 30 มีนาคม 2564 และคาดกันว่าจะกลับมาฉายต่อ
ซีซั่น 3.
หมายเหตุ
ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 งดออกอากาศ แบล็คโคลเวอร์ ปี 3 ทางช่อง 9 MCOT HD เนื่องจากมี รายการพิเศษติดตามผลการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566
ฟาโรห์เซเมนคาเร เนบนูนิ

เซเมนคาเร เนบนูนิ (หรือ เนบนูน และ เนบเนนนู) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณที่มีไม่ค่อยพบหลักฐานรับรอง ซึ่งทรงขึ้นครองราชย์ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง โดยอ้างอิงจากนักไอยคุปต์วิทยาอย่างดาร์เรล เบเกอร์ และคิม รีฮอล์ต ฟาโรห์เนบนูนิทรงเป็นผู้ปกครองลำดับที่เก้าของราชวงศ์สิบสาม ส่วนเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทและเดตเลฟ ฟรานเคอ ได้เสนอความเห็นว่า พระองค์ทรงเป็นฟาโรห์พระองค์ที่แปดของราชวงศ์ที่สิบสามแทน
หลักฐานรับรอง.
พระนามของฟาโรห์เนบนูนิปรากฎของในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 11 หรือ คอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 11 ในการอ่านบันทึกพระนามแบบการ์ดิเนอร์ และในส่วนที่บันทึกระยะเวลาของการครองราชย์ของพระองค์ได้สูญหายไปจากส่วนที่เสียหายของบันทึก โดยหลงเหลือเพียงช่วงท้ายที่บันทึกไว้ว่า "[...] และ 22 วัน" ส่วนการรับรองการมีอยู่ของพระองค์มาจากหลักฐานชั้นต้นร่วมสมัยเพียงชิ้นเดียว คือ จารึกดินเผาที่แสดงภาพที่พระองค์กำลังทรงยืนต่อหน้าเทพพทาห์ "ทางใต้กำแพงของพระองค์" ซึ่งเป็นคำเรียกของเทพเจ้าประจำเมืองเมมฟิส และอีกด้านหนึ่งทรงยืนต่อหน้าเทพฮอรัส ซึ่งเป็น "เจ้าแห่งต่างแดน" จารึกดังกล่าวถูกจารึกด้วยพระนามประสูติและพระนามครองราชย์ของฟาโรห์เนบนูนิ และจารึกดังกล่าวได้ถูกค้นพบที่ญะบัล อัล-เซอิต บนชายฝั่งทะเลแดงในคาบสมุทรไซนาย ซึ่งเป็นที่ตั้งของเหมืองกาเลนา
รัชสมัย.
คิม รีฮอล์ต นักไอยคุปต์วิทยาได้ระบุให้ให้ฟาโรห์เนบนูนิทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาสองปีในช่วงระหว่าง 1785 ถึง 1783 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนอีกทางหนึ่ง นักอียิปต์วิทยาอย่างรอล์ฟ เคราสส์, เดตเลฟ ฟรานเคอ และธอมัส ชไนเดอร์ได้ระบุให้พระองค์ทรงครองราชย์เพียงแค่หนึ่งปีในช่วง 1739 ปีก่อนคริสตกาล ถึงแม้จะไม่ค่อยทราเหตุการณ์ภายในรัชสมัยของฟาโรห์เนบนูนิมากนัก แต่การมีอยู่ของจารึกของพระอค์แสดงให้เห็นว่าในช่วงเวลาดังกล่าว ผู้ปกครองของราชวงศ์ที่สิบสามยังคงมีอำนาจเพียงพอในการจัดการสำรวจเหมืองแร่ในคาบสมุทรไซนายเพื่อจัดหาวัสดุก่อสร้างและการผลิตสินค้าฟุ่มเฟือย และท้ายที่สุด รีฮอล์ตได้ชี้ให้เห็นถึงการขาดความเชื่อมโยงระหว่างระหว่างรัชสมัยของฟาโรห์เนบนูนิกับผู้ปกครองก่อนหน้าของพระองค์ เขาจึงสรุปว่าฟาโรห์เนบนูนิอาจจะทรงแย่งชิงพระราชบัลลังก์มา
ฟาโรห์เซวัดจ์คาเร

เซวัดจ์คาเร เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสามในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์ พระองค์เป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบเอ็ดของราชวงศ์ โดยทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาอันสั้นในช่วง 1781 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนนักวิชาการคนอื่นอย่างธอมัส ชไนเดอร์, เดตเลฟ ฟรานเคอ และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ได้มองว่าพระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบแห่งราชวงศ์ที่สิบสาม และชไนเดอร์ได้ระบุช่วงรัชสมัยของพระองค์ไว้ที่ 1737 ปีก่อนคริสตกาล
หลักฐาน.
ไม่ปรากฏหลักฐานรับรองชั้นร่วมสมัยของฟาโรห์เซวัดจ์คาเรที่หลงเหลือมาได้จนถึงปัจจุบันนี้และฟาโรห์องค์นี้เป็นที่ทราบจากเพียงบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินเท่านั้น ซึ่งเป็นบันทึกที่เขียนขึ้นในช่วงต้นสมัยรามเสสโดยคัดลอกจากเอกสารที่เก่ากว่า และยังถือว่าเป็นแหล่งหลักฐานหลักของฟาโรห์ในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง โดยพระนามของฟาโรห์เซสัดจ์คาเรปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 13 บันทึกพระนาม
รัชสมัย.
บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินมักจะบันทึกระยะเวลาในการครองราชย์ของแต่ฟาโรห์ที่ปรากฏพระนามมาด้วย อย่างไรก็ตาม ระยะเวลาในรัชสมัยของฟาโรห์เซวัดจ์คาเรได้สูญหายไปในส่วนที่เสียหาย โดยมีเพียงจำนวนวันเท่านั้นที่หลงเหลือไว้เพียงบางส่วนและถูกอ่านโดยรีฮอล์ต โดยระบุจำนวนวันอยู่ที่สิบเอ็ดถึงสิบสี่วัน ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพื้นที่ที่ใช้ในการบันทึกระยะเวลารวมของรัชกาลในบันทึกพระนามนั้น ทำให้รีฮอล์ตเสนอความเห็นที่ว่า พระองค์ทรงครองราชย์อย่างน้อยที่สุดเพียงครึ่งเดือน เนื่องจากไม่ปรากฏหลักฐานการรับรองร่วมสมัยของฟาโรห์เซวัดจ์คาเร จึงส่งผลให้ดูเหมือนว่าพระองค์จะเป็นผู้ปกครองเพียงระยะเวลาอันสั้น
การระบุตัวตน.
ไม่ควรสับสนระหว่างฟาโรห์เซสัดจ์คาเรกับฟาโรห์อีกสองพระองค์ที่ทรงพระองค์เดียวกันและฟาโรห์พระองค์ก็ตามก็ตามที่ทรงครองราชย์ในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง โดยฟาโรห์ทั้งสองพระองค์ที่กล่าวไว้ข้างต้นคือ ฟาโรห์เซวัดจ์คาเร ฮอริที่ 2 หรือที่เรียกว่า ฮอริที่ 2 ซึ่งทรงครองราชย์ในช่วงปลายของราชวงศ์ที่สิบสามตั้งแต่ 1669 ถึง 1664 ปีก่อนคริสตกาล และผู้ปกครองอีกพระองค์หนึ่งที่ทรงมีพระนามครองราชย์เดียวกันคือฟาโรห์เซวัดจ์คาเรที่ 3 จากราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นที่ทราบดีจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน โดยฟาโรห์เซวัดจ์คาเรที่ 3 ทรงครองราชย์ในช่วงระยะเวลาอันสั้นในช่วงระหว่าง 1699 ปีก่อนคริสตกาล และ 1694 ปีก่อนคริสตกาล
ฟาโรห์เนเจมอิบเร

เนเจมอิบเร เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณที่ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาอันสั้นจากราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ในสมัยช่วงรหว่างกลางที่สอง โดยทรงครองราชย์ในระยะเวลาหนึ่งในช่วง 1780 หรือ 1736 ปีก่อนคริสตกาล
ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสองของราชวงศ์ ในขณะที่เดตเลฟ ฟรานเคอ และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ได้เห็นว่า พระองค์เป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบเอ็ดของราชวงศ์ที่สิบสาม
ฟาโรห์เนเจมอิบเรทรงเป็นที่ทราบเพียงจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินอย่างเดียว ซึ่งเป็นบันทึกพระนามที่รวบรวมไว้ในช่วงต้นสมัยรามเสส พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 14 (การอ่านแบบการ์ดิเนอร์จะอยู่ในคอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 14) และบันทึกระยะเวลาในการครองราชย์ของพระองค์อยู่ที่ "7 เดือนและ [วันที่หายไป]" ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป ผู้ที่ขึ้นครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ ซึ่งได้รับการพิสูจน์อย่างดีและไม่เคยกล่าวถึงพระราชบุพการีของพระองค์เลย ส่งผลให้รีฮอล์ตให้เสนอความเห็นที่ว่า ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป ไม่ได้มีเชื้อสายของพระราชวงศ์และอาจจะแย่งชิงพระราชบัลลังก์มาจากฟาโรห์เนเจมอิบเรด้วยการสละพระราชบัลลังก์
ฮายุน

ฮา รยุน (เกาหลี: ; ฮันจา: ; 22 มกราคม ค.ศ. 1348 – 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1416) หรือสะกดเป็น ฮา ยุน  มีนามปากกาว่า โฮจอง และมีชื่อรองว่า แทริม เป็นขุนนางของโชซ็อน เป็นนักปราชญ์ ลัทธิขงจื๊อใหม่ นักการศึกษา และนักเขียน เขาดำรงตำแหน่ง อัครมหาเสนาบดี ในรัชสมัยของ พระเจ้าแทจง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1408 ถึง ค.ศ. 1409 จาก ค.ศ. 1409 ถึง ค.ศ. 1412 และอีกครั้งระหว่าง ค.ศ. 1414 ถึง ค.ศ. 1415
ฮายุนเป็นหนึ่งในศิษย์เอกของ ลีแซะ ขุนนางและนักปราชญ์คนสำคัญในช่วงปลายยุคราชวงศ์โครยอโดยศิษย์ร่วมสำนักของฮายุนที่มีชื่อเสียงได้แก่ ช็อง โด-จ็อน อัครมหาเสนาบดีคนแรกแห่งโชซ็อนและ จอง มงจู อัครมหาเสนาบดีในช่วงปลายยุคราชวงศ์โครยอ
เขาถูกเนรเทศจากการคัดค้านการตัดสินในความพยายามพิชิตเหลียวตง (ค.ศ. 1388) ของ Ch'oe Yŏng ฮายุนถึงแก่อสัญกรรมในปีที่ 16 รัชสมัยพระเจ้าแทจงเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 1959 ขณะอายุได้ 69 ปี
ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทป

คาอังค์เร โซเบคโฮเทป (ปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็น โซเบคโฮเทปที่ 2 หรือ โซเบคโฮเทปที่ 4 หรือที่รู้จักในพระนาม โซเบคโฮเทปที่ 1 ในการศึกษาเก่า) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสามในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง
หลักฐานรับรอง.
ฟาโรห์โซเบคโฮเทปปรากฏอยู่บนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งคาร์นักในพระนาม "คาอังค์คาเร" ส่วนพระนาม "โซเบค[โฮเท]ปเร" ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 15 ของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งอาจจะเป็นฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 1 อย่างไรก็ตาม การระบุตัวตนนี้ไม่แน่นอน และตำแหน่งตามลำดับเวลาของฟาโรห์โซเบคที่ 1 ภายในราชวงศ์ที่สิบสามก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ หลักฐานชั้นต้นรับรองร่วมสมัยของฟาโรห์โซเบคโฮเทป ประกอบด้วยภาพสลักที่มาจากวิหาร ซึ่งครั้งหนึ่งเคยตั้งอยู่ในอไบดอส และชิ้นส่วนของเสาที่จารึกไว้ นอกจากนี้ พระนาม "คาอังค์เร โซเบคโฮเทป" ยังปรากฏในจารึกบนแท่นหินแกรนิต ซึ่งครั้งหนึ่งชุดสะสมของเอมเฮิร์ตส์ และปัจจุบันอยู่พิพิธภัณฑ์บริติชตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1982 (BM 69497) รัชสมัยของพระองค์น่าจะสั้นที่สุด โดยเป็นระยะเวลา 3 ถึง 4 ปีครึ่ง
ข้อสันนิษฐาน.
ตามที่นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต และดาร์เรล เบเกอร์ กล่าวว่า คาอังค์เร โซเบคโฮเทป เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสามของราชวงศ์และมีรัชกาลสั้น ๆ ในช่วง 1735 ปีก่อนคริสตกาล หรืออีกความเห็นหนึ่งโดย เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท ที่มองว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบหกของราชวงศ์
คิม รีฮอล์ตได้กล่าวว่า ฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 1 อาจจะเป็นฟาโรห์พระองค์เดียวกันกับฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 2 ผู้ซึ่งปรากฎเพียงพระนาม โซเบคโฮเทป บนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินเท่านั้น นักวิชาการคนอื่นๆ เช่น ดอดสัน เชื่อว่า ฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทปที่ 2 และฟาโรห์เซเคมเร คูทาวี โซเบคโฮเทป ไม่ใช่ฟาโรห์พระองค์เดียวกันจากราชวงศ์ที่สิบสาม ในขณะที่ เบียร์บริเออร์ เสนอความเห็นที่ว่า ให้พระองค์เป็นฟาโรห์คาอังค์เร โซเบคโฮเทปที่ 1 และส่วนฟาโรห์เซเคมเร คูทาวี โซเบคโฮเทปที่ 2 แทน เมื่อเร็ว ๆ นี้ ไซมอน คอนเนอร์และจูเลียน ซิเอสเซ ได้ตรวจสอบรูปแบบของอนุสาวรีย์ของพระองค์และโต้แย้งว่า พระองค์น่าจะปกครองในระยะเวลาภายหลังนานกว่าที่เคยคิดไว้มาก (หลังจากรัชสมัยฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 4 – ผู้ซึ่งจะกลายเป็นฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 3 แทน)
ฟาโรห์เรนเซเนบ

เรนเซเนบ (หรือที่เรียกว่า รานิโซนบ์) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ในช่วงระหว่างกลางที่สอง อ้างอิงจากนักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ต พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสี่แห่งราชวงศ์ที่สิบสาม ในขณะที่เดตเลฟ ฟรานเคอได้เห็นว่าพระองค์เป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบสาม และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทได้สันนิษฐานว่าพระองค์จะเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบหก และพระองค์ยังเป็นฟาโรห์ที่มีหลักฐานรับรองการมีอยู่ของพระองค์ที่มีเพียงน้อยและยังคงไม่ทราบพระนามครองราชย์ของพระองค์
หลักฐานรับรอง.
ฟาโรห์เรนเซเนบเป็นที่ทราบเพียงเบื้องต้นจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งพระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 16 (การอ่านแบบการ์ดิเนอร์อยู่ในคอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 6) และพระองค์ทรงครองพระราชบัลลังก์เป็นระยะเวลาเพียงสี่เดือน
ฟาโรห์เรนเซเนบยังเป็นที่ทราบจากวัตถุโบราณชั้นต้นร่วมสมัยเพียงชิ้นเดียวคือ ลูกปัดหินสบู่เคลือบ ซึ่งเพอร์ซี นิวเบอร์รี ได้เห็นครั้งสุดท้ายในร้านจำหน่ายของเก่าในกรุงไคโรในปี ค.ศ. 1929 ลูกปัดดังกล่าวอ่านว่า "รานิโซนบ์ อเมนเอมฮัต ผู้ให้ชีวิต" และคิม รีฮอล์ต นักอียิปต์วิทยาชาวเดนมาร์กได้ตีความพระนามคู่นี้ว่าหมายถึง "รานิโซนบ์ [พระราชโอรสแห่ง]อเมนเอมฮัต" ซึ่งแสดงว่า พระองค์เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์อเมนเอมฮัต ผู้ปกครองก่อนหน้าที่ทรงมีพระนาม "อเมนเอมฮัต" และมีรัชสมัยใกล้เคียงกับรัชสมัยของฟาโรห์เรนเซเนบก็คือ ฟาโรห์เซอังค์อิบเร อเมนิ อันเตฟ อเมนเอมฮัตที่ 6 ซึ่งทรงขึ้นครองราชย์ประมาณสิบปีก่อนหน้ารัชสมัยของพระองค์ อย่างไรก็ตาม การเสนอพระนามของฟาโรห์จำนวนสามพระองค์ที่ปกครองราชย์ระหว่างรัชสมัยของทั้งสองพระองค์คือ ฟาโรห์เซเฮเทปอิบเร, ฟาโรห์เซวัดจ์คาเร และฟาโรห์เนดจ์เอมอิบเร ซึ่งไม่เป็นที่ทราบและอาจเป็นฟาโรห์พระนาม "อเมนเอมฮัต" และหนึ่งในนั้นอาจจะเป็นพระราชบิดาของฟาโรห์เรนเซเนบ หรือเป็นพระบรมเชษฐาธิราช (ที่มีพระชนม์ชีพมากกว่า) ตามลำดับ 
นักวิชาการคนอื่นๆ เช่น สเตเฟน เควิร์ก ไม่ได้เห็นด้วยกับการตีความนี้
ฟาโรห์ฮอร์ ผู้ซึ่งขึ้นมาครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ อาจไม่ได้มีเชื้อสายจากพระราชวงศ์ เนื่องจากพระองค์ไม่เคยกล่าวถึงพระราชบุพการีของพระองค์เลย ดังนั้น รีฮอล์ตจึงได้เสนอความเห็นว่า ฟาโรห์ฮอร์ทรงแย่งชิงพระราชบัลลังก์มา ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การครองราชย์เป็นระยะเวลาอันสั้นของผู้ปกครองหลายพระองค์ในช่วงต้นของราชวงศ์สิบสามแห่งอียิปต์ชี้ให้เห็นถึงความไม่มั่นคงทางการเมืองโดยทั่วไปของช่วงเวลาดังกล่าว
สกุลอี

สกุลอี , ราชวงศ์อี , หรือเรียก ตระกูลอีแห่งช็อนจู  เพราะมีศูนย์กลางอยู่ ณ ช็อนจู เป็นพระราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรโชซ็อนและจักรวรรดิเกาหลี ประกอบด้วยเชื้อสายของอี ซ็อง-กเย ผู้สถาปนาราชอาณาจักรโชซ็อน และขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าแทโจ
หลังจากมีสนธิสัญญาญี่ปุ่น–เกาหลี ค.ศ. 1910 ซึ่งให้จักรวรรดิญี่ปุ่นผนวกคาบสมุทรเกาหลีเข้ากับตนได้นั้น สมาชิกบางคนของสกุลอีก็ถูกรัฐบาลญี่ปุ่นผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ญี่ปุ่นและตระกูลขุนนางญี่ปุ่น จนถึง ค.ศ. 1947 หนึ่งปีก่อนที่จะมีการตรารัฐธรรมนูญญี่ปุ่น
ตามรัฐธรรมนูญเกาหลีใต้ มาตรา 11 รัฐบาลเกาหลีไม่ยอมรับชนชั้นวรรณะใด ๆ ที่มีอภิสิทธิ์เหนือผู้อื่น แต่ปัจจุบันราชวงศ์ก็ยังมีอยู่ในฐานะสัญลักษณ์ซึ่งมีสิทธิพิเศษบางประการ และเป็นที่สนใจของสื่อมวลชนเกาหลีใต้อยู่เป็นระยะ ๆ ดังเช่นกรณีงานศพของอี กู หัวหน้าสกุลอี ที่จัดขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2005 หรือการปรากฏตัวของอี ซ็อก ในงานฉลองการประกาศเอกราชครบ 100 ปีเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2019
นับแต่อี กู ถึงแก่ชีวิตใน ค.ศ. 2005 สมาคมหลานหลวง (Imperial Grandsons Association) ซึ่งมีสมาชิกของสกุลอีและรัฐบาลนครช็อนจูเป็นผู้ดำเนินการนั้น ถือเอาอี ซ็อก เป็นหัวหน้าคนใหม่ของสกุลอี
โปรวินเชียลลีก ฤดูกาล 2547

โปรวินเชียลลีก ฤดูกาล 2547 เป็นการแข่งขัน โปรลีก โดยประกอบด้วย 10 จังหวัดมาร่วมทำการแข่งขัน โดยจัดการแข่งขันภายใต้การดูแลของ การกีฬาแห่งประเทศไทย โดยทีมจังหวัด 2 อันดับสุดท้าย ตกชั้นไปแข่งขัน โปรลีก 2 ฤดูกาลถัดไป
ภาพรวมก่อนการแข่งขัน.
ในฤดูกาลนี้ ฝ่ายจัดการแข่งขันได้ปรับรูปแบบการแข่งขันโดยกำหนดให้เหลือเพียง 10 ทีมจังหวัด แต่ยังคงกฎระเบียบเลื่อนชั้น-ตกชั้น คือทีมจังหวัดสองอันดับสุดท้ายจะตกชั้นไปเล่นใน โปรลีก 2
ผู้ทำประตูสูงสุด.
11 ประตู
9 ประตู
6 ประตู
5 ประตู
4 ประตู
หมายเหตุ.
เมื่อจบฤดูกาลคณะกรรมการจัดการแข่งขัน ฯ ต้องการเพิ่มทีมในโปรลีก 1 เป็น 12 ทีมจึงนำเอา 2 ทีมอันดับสุดท้ายจากโปรลีก 1 คือ อุดรธานี และเชียงใหม่แข่งเพลย์ออฟกับทีมอันดับ 3 และ 4 ของโปรลีก 2 คือ จันทบุรี และ พัทลุง โดยมีการแข่งขันรอบเพลย์ออฟ ณ ราชมังคลากีฬาสถาน แต่ต่อมาอุดรธานีขอถอนทีมเนื่องจากมีปัญหาภายทีม ทำให้ได้ข้อสรุปดังนี้
เดอะเฟซ

เดอะเฟซ  เป็นรายการเรียลลิตีเพื่อค้นหาสุดยอดนางแบบ โดยมีเมนเทอร์ที่เป็นซุปเปอร์โมเดลสามคน เริ่มออกอากาศเป็นครั้งแรกในรอบปฐมทัศน์บนออนไลน์ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 และรอบปฐมทัศน์บนโทรทัศน์ วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ทางช่องออกซิเจน โดยมีรูปแบบรายการที่สร้างขึ้นโดยไซน์อเมริกา และเผยแพร่จำหน่ายโดยบริษัทไซน์กรุ๊ป รายการนี้เป็นรายการแฟรนไชส์ระดับนานาชาติที่มีเจ้าของการดัดแปลงทั่วโลก เนโอมี แคมป์เบลล์ยังทำหน้าที่เป็นเมนเทอร์ซุปเปอร์โมเดล ผู้อำนวยการผลิต และที่ปรึกษาด้านเมนเทอร์สำหรับการดัดแปลงทั้งหมด
รูปแบบของรายการ.
เมนเทอร์ทั้งสามคนจะเลือกนางแบบมาเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันในทีมของตน ในแต่ละสัปดาห์จะมีโจทย์ท้าทายให้ผู้เข้าแข่งขันได้ทำ โดยมีชาแลนจ์หรือมาสเตอร์คลาสที่มีโจทย์ตัดสินผู้ชนะเป็นรายบุคคล ละเว้นการแบ่งทีม และใครก็ตามที่ชนะก็จะได้รับสิทธิพิเศษในการตัดสินในแคมเปญ ในส่วนของแคมเปญหรือไคลเอ็นต์นั้น จะมีโจทย์ที่ท้าทายขึ้น อาทิ การเดินแบบบนรันเวย์ การถ่ายแบบ และการโฆษณา ผู้เข้าแข่งขันจะต้องทำโจทย์เป็นทีม และมีเมนเทอร์ของทีมคอยให้คำปรึกษา โดยทีมที่ชนะจะมาจากคำตัดสินของลูกค้า ว่าทีมไหนทำดีที่สุด และทีมที่ชนะจะไม่สามารถเอาลูกทีมออกจากรายการได้
โดยทีมที่แพ้อีกสองทีม เมนเทอร์จะต้องคัดลูกทีมหนึ่งคนเพื่อเข้าห้องคัดออก และมีเมนเทอร์จากทีมที่ชนะมาเป็นผู้ตัดสินว่าใครควรจะกลับเข้าไปในการแข่งขัน และใครควรจะถูกคัดออก ผู้เข้าแข่งขันที่เข้ามาในห้องนี้มีโอกาสที่จะอธิบายเหตุผลที่เธอควรได้รับโอกาสเป็นครั้งที่สองในการแข่งขัน
ในกรณีที่เมนเทอร์สูญเสียผู้เข้าแข่งขันในทีมทั้งหมด การแข่งขันจะคงดำเนินต่อในทีมที่เหลืออีกสองทีม ทีมที่ชนะจะไม่ถูกคัดผู้เข้าแข่งขันออกจากรายการได้ แต่ทีมที่แพ้จะถูกบังคับให้ส่งลูกทีมสองคนเข้าไปในห้องคัดออก ในบางกรณีอาจมีการคัดผู้เข้าแข่งขันออกโดยไม่ต้องส่งเข้าห้องคัดออก ผู้เข้าแข่งขันอาจถูกตัดออกโดยเมนเทอร์ของตัวเองได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป้าหมายของเมนเทอร์คือการเอาชนะซึ่งกันและกัน จึงอาจมีการตัดผู้เข้าแข่งขันที่แข็งแกร่งกว่าออกไป
ขั้นตอนการคัดผู้เข้าแข่งขันออกจะทำซ้ำในทุกสัปดาห์ จนกว่าจะถึงตอนนจบของรายการ ซึ่งจะมีการถ่ายแบบ การเดินแบบ หรือการแสดงเป็นครั้งสุดท้าย โดยลูกค้ารายสุดท้าย (ปกติจะเป็นลูกค้าจากเครื่องสำอาง หรือแบรนด์เครื่องสำอาง) จะเป็นผู้ตัดสินผู้ชนะจากผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออยู่ (โดยปกติจะเป็นหนึ่งทีมต่อหนึ่งทีม) นางแบบที่ชนะจะได้เป็นเดอะเฟซ
โปรวินเชียลลีก ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2547

โปรวินเชียลลีก ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2547 หรือที่รู้จักกันในนาม โปรลีก 2 เป็นการแข่งขัน โปรลีก 2 ครั้งแรก เพื่อรองรับการพัฒนาฟุตบอลตามแผนแม่บทฟุตบอลลีกอาชีพโดยประกอบด้วย 10 จังหวัดมาร่วมทำการแข่งขัน คือ ทีมที่ตกชั้นจาก โปรลีก 2546 จำนวน 2 ทีมและทีมจังหวัดที่ชนะเลิศและรองชนะเลิศ รอบคัดเลือกทั้ง 4 ภาค คือ ภาคเหนือ, ภาคอีสาน, ภาคใต้, ภาคกลางและตะวันออก จากนั้นแบ่งเป็น 2 กลุ่ม โดยจัดการแข่งขันภายใต้การดูแลของ การกีฬาแห่งประเทศไทย โดยทีมจังหวัด 2 อันดับแรกจะเลื่อนชั้นไปเล่นใน โปรลีก ฤดูกาลถัดไป
ภาพรวมก่อนการแข่งขัน.
ในฤดูกาลนี้ ฝ่ายจัดการแข่งขัน จัดการแข่งขันลีกระดับสองขึ้น โดย จะคัดเลือกทีมจังหวัดทั้งหมด 4 โซนคือ ภาคเหนือ, ภาคอีสาน, ภาคใต้, ภาคกลางและตะวันออก แล้วมารวมกับ อีกสองทีมจังหวัดที่ตกชั้นมาจากโปรลีก คือ สตูล และ สงขลา จากนั้นแบ่งเป็น 2 กลุ่ม โดยทีมจังหวัด 2 อันดับแรกจะเลื่อนชั้นไปเล่นใน โปรลีก โดยทางฝ่ายจัดการแข่งขัน ได้มอบหมายให้ จังหวัดสตูล และ จังหวัดพัทลุง ร่วมกันเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน 
ตารางคะแนน.
"ณ วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2547"
รอบแรก.
กลุ่ม 1.
"มีจังหวัดพัทลุงเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน"
กลุ่ม 2.
"มีจังหวัดสตูลเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน"
เงินรางวัล.
สรุปเงินรางวัลที่สโมสรได้รับและจำนวนเงินที่ได้
เพลย์ออฟ.
ต่อมา ทางฝ่ายจัดการแข่งขันฯ ได้มีมติให้เพิ่มจำนวนทีมจังหวัดที่เข้าร่วมการแข่งขันในโปรลีก 1 เป็น 12 ทีม จึงได้มีการจัดการแข่งขันเพลย์ออฟขึ้น โดยจะกำหนดให้ 2 ทีม อันดับสุดท้ายจาก โปรลีก 1 2547 คือ อุดรธานี และ เชียงใหม่ แข่งขันกับ ทีมอันดับ 3 และ 4 ของโปรลีก 2 คือ จันทบุรี และ พัทลุง โดยมีการแข่งขันรอบเพลย์ออฟ ณ ราชมังคลากีฬาสถาน
อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา

อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา (24 กรกฎาคม ค.ศ. 1802 – 5 ธันวาคม ค.ศ. 1870) หรือ อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา ผู้พ่อ  เป็นนักเขียนชาวฝรั่งเศส มีผลงานที่เป็นที่รู้จักคือ "สามทหารเสือ" (ค.ศ. 1844) และ "เดอะเคานต์ออฟมอนตีคริสโต" (ค.ศ. 1844-1845)
ประวัติ.
อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มาเกิดในปี ค.ศ. 1802 ที่เมืองวีแลร์-กอเตอแร มีชื่อเกิดว่า ดูว์มา ดาวี เดอ ลา ปาแย็ตรี (Dumas Davy de la Pailleterie) เป็นบุตรของตอมา-อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา และมารี-หลุยส์ เอลีซาแบ็ต ลาบูเรต์ ตอมา-อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา บิดาของเขา เป็นนายพลในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสและเป็นบุคคลเชื้อสายแอฟริกาที่มียศสูงสุดในกองทัพยุโรปสมัยนั้น ดูว์มามีพี่สาว 2 คนคือ มารี อาแล็กซ็องดรีน (เกิด ค.ศ. 1794) และหลุยส์-อาแล็กซ็องดรีน (ค.ศ. 1796–1797) ในวัยเด็ก ครอบครัวของดูว์มามีฐานะยากจนและตัวเขาเองไม่ได้รับการศึกษามากนัก ในปี ค.ศ. 1822 เมื่ออายุได้ 20 ปี ดูว์มาย้ายไปอยู่ที่กรุงปารีสเพื่อทำงานที่พระราชวังหลวงของหลุยส์-ฟีลิป ดยุกแห่งออร์เลอ็อง และเริ่มต้นเขียนบทความลงนิตยสาร บทละครสองเรื่องแรกของเขา "Henry III and His Courts" และ "Christine" ได้รับการตอบรับที่ดี ทำให้ดูว์มาหันมาทำงานเป็นนักเขียนเต็มเวลา ในปี ค.ศ. 1830 เขาเข้าร่วมการปฏิวัติเดือนกรกฎาคมเพื่อขับไล่พระเจ้าชาร์ลที่ 10 แห่งฝรั่งเศส โดยหลุยส์-ฟีลิป ดยุกแห่งออร์เลอ็อง นายจ้างของเขาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
หลังประสบความสำเร็จกับการเขียนบทละคร ดูว์มาหันมาเขียนนวนิยาย ในปี ค.ศ. 1844 เขาตีพิมพ์นิยายเรื่อง "สามทหารเสือ" และ "เดอะเคานต์ออฟมอนตีคริสโต" ซึ่งได้รับความนิยมและแปลในหลายภาษา แม้จะมีชื่อเสียงเงินทองมากมาย แต่ดูว์มามักใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยและติดพันกับสตรีหลายคน ในปี ค.ศ. 1851 หลังพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 ถูกขับออกจากราชสมบัติและหลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ดูว์มาย้ายไปอยู่ที่เบลเยียมและย้ายต่อไปยังรัสเซีย ที่นั่น เขาออกผลงานเป็นภาษาฝรั่งเศสและได้รับการตอบรับที่ดี ต่อมาในปี ค.ศ. 1861 เมื่อพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2ขึ้นปกครองราชอาณาจักรอิตาลี ดูว์มาเดินทางไปที่นั่นเพื่อเข้าร่วมขบวนการรวมชาติอิตาลี ก่อนจะกลับมาที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1864
ด้านชีวิตส่วนตัว ดูว์มาแต่งงานกับอีดา แฟรีเยในปี ค.ศ. 1840 เขายังมีบุตรอย่างน้อย 4 คนกับสตรีคนอื่น ๆ ได้แก่
อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1870 ร่างของเขาได้รับการฝังที่บ้านเกิดที่เมืองวีแลร์-กอเตอแร
ภาษาเชจู

ภาษาเชจู (เชจู: , Jejun-mal; , Jeju-eo หรือ , Jeju-mal) หรือ สำเนียงเชจู (เกาหลี: ; ฮันจา: , Jeju bang'eon) เป็นภาษาที่จัดอยู่ในตระกูลภาษาเกาหลีที่ใช้พูดกันในจังหวัดเชจู ประเทศเกาหลีใต้ ถือเป็นสำเนียงถิ่นที่มีความแตกต่างกับภาษาเกาหลีในแผ่นดินใหญ่
ภาษาเชจูเป็นที่แพร่หลายในกลุ่มคนรุ่นเก่าบนเกาะเชจู จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2557 สถาบันภาษาต่างประเทศ มหาวิทยาลัยแห่งชาติเชจูได้มีความพยายามที่จะอนุรักษ์ภาษาดังกล่าวเนื่องจากมีผู้ใช้ลดน้อยลง ปัจจุบันเหลือผู้ใช้ภาษาเชจูเพียงน้อยนิด ซึ่งใช้สื่อสารกันเฉพาะกลุ่มน้อย ๆ และคาดว่ามีผู้ใช้ภาษานี้อย่างเป็นกิจจะลักษณะไม่ถึงหนึ่งหมื่นคน
การจำแนก.
ชาวเกาหลีใต้จำนวนมากหรือแม้แต่ผู้ใช้ภาษาเชจูเองมักจะเข้าใจว่าภาษาเชจูเป็นสำเนียงถิ่นหนึ่งของภาษาเกาหลี แต่จริง ๆ แล้วภาษาเชจูกับภาษาเกาหลีถูกแยกเป็นคนละภาษาอย่างสิ้นเชิง เพราะทั้งสองภาษาไม่สามารถสื่อสารเข้าใจกันได้ โดยภาษาเชจูได้รับอิทธิพลจากภาษาญี่ปุ่นกับมองโกเลียมากกว่าสำเนียงมาตรฐาน คำส่วนใหญ่ของภาษาเชจูส่วนใหญ่จะเป็นคำไม่เป็นทางการหรือเป็นคำสแลงของสำเนียงมาตรฐานแทน ยูเนสโกได้ให้การยอมรับว่าภาษาเชจูและเกาหลีเป็นคนละภาษา ส่วนกลอตโตล็อก (Glottolog) จัดให้ทั้งสองภาษาอยู่ต่างตระกูลภาษากัน ซึ่งรัฐบาลได้ให้การสนับสนุนภาษาเชจูผ่านรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ และให้การสนับสนุนองค์กรต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง เป็นต้นว่า สมาคมอนุรักษ์เชจู (Jeju Preservation Society)
ประชากร.
ปัจจุบันมีผู้ใช้ภาษาเชจูเป็นภาษาแม่ราว 5,000–10,000 คน นอกจากนี้ยังเคยมีผู้ใช้ภาษาเชจูบนหมู่เกาะชูจา (Chuja islands) ในอดีตเทศมณฑลเชจูเหนือ (เกาหลี: ; ฮันจา: ) และมีภาษาถิ่นเรียกว่าสำเนียงชูจาอันเป็นสำเนียงหนึ่งของสำเนียงช็อลลา ที่ยังอยู่รอดอย่างโดดเดี่ยวกลางวงล้อมของประเทศญี่ปุ่น
มีความพยายามในการฟื้นฟูภาษาเชจูของรัฐบาลเกาหลีใต้ อาทิ การตีพิมพ์พจนานุกรมเชจู-เกาหลี หรือแม้แต่การก่อตั้งสถาบันสันติภาพเชจู (Jeju Peace Institute) แต่การฟื้นฟูกระทำได้อย่างยากลำบากเนื่องจากช่องว่างทางวัฒนธรรมและยุคสมัยที่ห่างออกไป 
เดือนมกราคม พ.ศ. 2554 ยูเนสโกได้ประกาศว่าภาษาเชจูเป็นภาษาใกล้สูญวิกฤต
เซียมซู

เซียมซู หรือ กิมเซียมซู (สำเนียงแต้จิ๋ว) หรือ จินฉาน (สำเนียงจีนกลาง; ; พินอิน: "jīn chán", "chánchú", " zhāocái chánchú"; แปลว่า: "คางคกทอง", "คางคก", "คางคกกวาดความมั่งคั่ง") เป็นกบหรือคางคกในเทพปกรณัมจีน ปัจจุบันนิยมสร้างเป็นวัตถุมงคลรูปคางคกสีทองคาบเหรียญในปาก บูชาเพื่อดลบันดาลความมั่งคั่ง ร่ำรวย ด้วยคติความเชื่อในหลักฮวงจุ้ย แบบเดียวกับปี่เซียะ หรือผีซิว
ตามปกรณัมเล่าว่า ซีหวังหมู่ หรือเอี่ยวตี๊กิมบ๊อ ผู้เป็นพระมารดาของเง็กเซียนฮ่องเต้ เทพผู้สูงสุดผู้ปกครองสวรรค์ พระนางได้เลี้ยงสัตว์ประหลาดไว้ในสระบัวหน้าพระราชวัง สัตว์ตัวนี้เสมือนกับเป็นหนึ่งเซียนหรือเทพเจ้า มีลักษณะคล้ายกบกึ่งคางคกแต่มี 3 ขา มีหางเป็นปลาช่อนอยู่ด้านในมีสีทองอร่ามไปทั้งตัว มีหลังขึ้นสัญลักษณ์รูปดาว 7 ดวง หรือดาวลูกไก่ เซียมซู ไม่ทำอะไรจะใช้ความสามารถพิเศษเรียกเงินเรียกทองมาเล่นสนุกในสระบัว อยู่วันหนึ่งเซียมซูได้แอบหนีมาโลกมนุษย์ พระนางโกรธมากจึงบัญชาให้เซียนมังกรมรกตไปตามตัวเซียมซูได้หนีมาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งทางตอนใต้แห่งหนึ่งที่เป็นหมู่บ้านที่ยากจนแห้งแล้งกันดาร ประชาชนอดอยากมาก มีชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งเป็นคนดีมีความกตัญญูต่อบิดามารดา เซียมซูได้มาอยู่กับชายผู้นี้ได้เรียกเงินเรียกทองมากให้จำนวนมากเพื่อนำมาแจกชาวบ้านแลัวยังบันดาลให้ฝนตกมีความอุดมสมบูรณ์ทั้งหมู่บ้าน จนทั้งชายผู้นี้และทุกคนในหมู่บ้านร่ำรวยไม่มีใครจนเลย เซียนมังกรมรกตจึงไปรายงานต่อพระนาง พระนางได้ประทานพรให้แก่เซียมซู ขอให้ไปอยู่แห่งหนใดก็มีแต่ความสุข ความร่ำรวย 
อีกปกรณัมหนึ่งเล่าว่า ศิษย์เอกคนหนึ่งของเล่อตงปิน หนึ่งในแปดเซียน ชื่อ เหล่าไหเซียม เป็นผู้ที่มีวิชาอาคมแก่กล้า ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และสามารถปราบอสูรและสยบมารได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งเหล่าไหเซียมได้ปราบมารตนหนึ่ง ที่แปลงกายมาจากเซียมซู หลังจากที่เซียมซูถูกสยบแล้ว ก็ได้กลับตัวกลับใจ และขอติดตามรับใช้เหล่าไหเซียม เนื่องจากเหล่าไหเซี้ยม ชอบช่วยเหลือคนยากคนจน ด้วยการแจกเงินแจกทอง ประจวบกับที่เซียมซู มีความสามารถในการคายเงินทองออกจากปากได้ ตั้งแต่บัดนั้นเซียมซูได้ติดตามเหล่าไหเซียม ไปแจกเงินแจกทองและช่วยเหลือผู้คน
การบูชาเซียมซู นิยมนำมาตั้งไว้ตามจุดต่าง ๆ ภายในบ้านที่เกี่ยวข้องกับทรัพย์สินเงินทอง เช่น โต๊ะทำงาน หรือตู้นิรภัย บูชาด้วยขนมจันอับ และผลไม้ที่มีความหมายมงคล เช่น ส้ม, กล้วย, สับปะรด, ทับทิม หรือลูกท้อ
ดินสอสี

ดินสอสี หรือ สีไม้ เป็นสื่อศิลปะอย่างหนึ่ง ผลิตเป็นไส้สีต่าง ๆ หุ้มด้วยแท่งไม้เล็ก ๆ ทรงกระบอก ดินสอสีต่างกับดินสอแกรไฟต์และดินสอชาร์โคลตรงที่ไส้ดินสอสีมีขี้ผึ้งหรือน้ำมันเป็นพื้นฐาน และผสมสารสี สารเติมแต่ง และสารยึด (binder) ในอัตราส่วนที่แตกต่างกันไป
ความหลากหลายของดินสอสี.
สีของดินสอสี ส่วนใหญ่มักมีจำนวนสีเริ่มที่ 12 สี
และเพิ่มความหลากหลายเป็น 24 สี, 36 สี จนถึง 72 สี
ภาษาเกาหลีไซนิจิ

ภาษาเกาหลีไซนิจิ เป็นภาษาเกาหลีที่ใช้โดยชาวเกาหลีไซนิจิ คือชาวเกาหลีที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากชาวเกาหลีที่เข้ามาอาศัยอยู่ในญี่ปุ่นรุ่นแรก ๆ มาจากทางตอนใต้ของคาบสมุทร อาทิ จังหวัดคย็องกี จังหวัดช็อลลาเหนือ-ใต้ และจังหวัดเชจูจึงมีพื้นฐานของภาษาเกาหลีภาคใต้ และจากการที่แยกออกมาจากแผ่นดินแม่ ภาษาเกาหลีไซนิจิจึงรับอิทธิพลจากภาษาญี่ปุ่นเข้ามาค่อนข้างมากจนกลายเป็นเอกลักษณ์ทางภาษาที่ต่างออกไปจากภาษาเกาหลีที่ใช้ในประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
ภาษาเกาหลีไซนิจิไม่มีระบบการเขียน และรับอิทธิพลจากภาษาญี่ปุ่นอย่างสูงโดยเฉพาะไวยากรณ์
ท่าอากาศยานโคโลญบ็อน

ท่าอากาศยานโคโลญบ็อน  หรือชื่อทางการว่า ท่าอากาศยานโคโลญ/บ็อน "ค็อนราท อาเดอเนาเออร์"  (IATA: CGN, ICAO: EDDK) เป็นสนามบินนานาชาติที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในเขตเมืองโคโลญโดยรองรับเมืองบ็อนซึ่งเคยเป็นเมืองหลวงของเยอรมนีตะวันตกด้วย มีผู้โดยสารประมาณ 10.3 ล้านคนที่เดินทางมาถึงที่นี้ใน ค.ศ. 2015
ท่าอากาศยานชตุทการ์ท

ท่าอากาศยานชตุทการ์ท (หรือเรียกอีกอย่างว่า) รหัสสนามบิน(IATA: STR, ICAO: EDDS)เป็นสนามบินนานาชาติของเมืองชตุทการ์ทซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์คของเยอรมัน เป็นสนามบินที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 6 ของประเทศเยอรมนีและมีผู้โดยสารกว่า 10.5 ล้านคนที่เดินทางป่านเข้ามาในปีพ. ศ. 2558
กระบวนการพัฒนาซอฟต์แวร์

ในทางวิศวกรรมซอฟต์แวร์ กระบวนการพัฒนาซอฟต์แวร์  คือ กระบวนการที่แบ่งขั้นตอนการพัฒนาซอฟต์แวร์เป็นระยะต่าง ๆ ที่ชัดเจนเพื่อปรับปรุงการออกแบบ (design improvement), การจัดการผลิตภัณฑ์ (product management) และ การจัดการโครงการ (project management) กระบวนการนี้ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า วงจรชีวิตของการพัฒนาซอฟต์แวร์ (software development life cycle หรือ SDLC) กระบวนการนี้ยังประกอบไปด้วยการจำกัดคำนิยามของสิ่งที่จะส่งมอบให้กับลูกค้าหรือส่วนที่สร้างขึ้นโดยทีมงานโครงการ ก่อนที่จะลงมือพัฒนาหรือปรับปรุงแอปพลิเคชันซอฟต์แวร์
กระบวนการพัฒนาซอฟต์แวร์ส่วนใหญ่ในปัจจุบันสามารถกล่าวโดยรวมว่า เป็นกระบวนการพัฒนาซอฟต์แวร์แบบเอจายล์ กระบวนการพัฒนารูปแบบอื่น ๆ ประกอบด้วย โมเดลแบบจำลองน้ำตก (Waterfall model, การสร้างสินค้าต้นแบบ (Prototyping), โมเดลแบบก้าวหน้าและแบบทำซ้ำ (Iterative and incremental model), โมเดลรูปแบบจำลองบันไดเวียน (Spiral model), rapid application development (RAD) และ extreme programming
ฟาโรห์ดเจดเคเปอร์เร

ดเจดเคเปอร์เอว (หรือ ดเจดเคเปอร์อู) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสาม ซึ่งทรงครองราชย์เป็นเวลาประมาณ 2 ปี นับตั้งแต่ราวประมาณ 1772 จนถึง 1770 ปีก่อนคริสตกาล ตามนักไอยคุปต์วิทยา คิม ไรฮอล์ท และดาร์เรล เบเกอร์ พระองค์ทรงเป็นฟาโรห์พระองค์ที่ 17 ของราชวงศ์ ดเจดเคเปอร์เอวเป็นพระนามฮอรัสของฟาโรห์พระองค์ดังกล่าว ส่วนพระนามครองราชย์และพระนามประสูติของพระองค์กลับไม่ปรากฏ
หลักฐานยืนยัน.
หลักฐานยืนยันร่วมสมัย.
ปรากฏหลักฐานยืนยันเกี่ยวกับรัชสมัยของฟาโรห์ดเจดเคเปอร์เอว คือ ตราประทับจำนวนสิบเอ็ดดวง จากป้อมปราการอียิปต์ที่แก่งน้ำตกแม่น้ำไนล์แห่งที่สองในนิวเบีย รอยประทับตราจำนวนสิบรอยถูกพบที่อูโรนาร์ติ โดยมีความใกล้เคียงกับรอยประทับตราของฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว และฟาโรห์มาอาอิบเร เชชิส่วนอีกรอบตราประทับหนึ่งถูกค้นพบในมิร์กิซซา
นอกจากรอยตราประทับแล้ว ยังปรากฏหลักฐานยืนยันของพระองค์ คือ "พระบรรจถรณ์แห่งโอซิริส" ซึ่งเป็นประติมากรรมหินบะซอลต์สีดำขนาดมหึมาที่เป็นภาพเทพโอซิริสทรงประทับนอนอยู่บนแท่น "พระบรรจถรณ์แห่งโอซิริส"ถูกพบในหลุมฝังพระบรมศพของฟาโรห์ดเจอร์แห่งราชวงศ์ที่หนึ่ง ซึ่งชาวอียิปต์โบราณเชื่อว่าเป็นหลุมฝังพระศพของเทพโอซิริส ประติมากรรมชิ้นดังกล่าวอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ โดยสันนิษฐานว่าเกี่ยวข้องกับฟาโรห์จากราชวงศ์ที่สิบสาม ฟาโรห์อีกพระองค์หนึ่ง คือ ฟาโรห์เคนดเจอร์ โดยลีฮี แต่การศึกษาจารึกเมื่อไม่นานมานี้ได้ยืนยันให้เห็นว่าเดิมปรากฏพระนามว่า ดเจดเคเฟอร์เอว อยู่แล้ว ส่วนพระนามประสูตินั้นได้ถูกลบไปในสมัยโบราณ แต่ก็ยังพอที่จะอ่านได้บางส่วน
บันทึกพระนามตูริน.
ฟาโรห์ดเจดเคเปอร์เอวทรงไม่ได้ถูกกล่าวถึงในบันทึกพระนามแห่งตูริน ซึ่งเป็นบันทึกพระนามฟาโรห์ที่รวบรวมในช่วงต้นสมัยรามเสส โดยเป็นเอกสารอ้างอิงสำหรับประวัติศาสตร์ของช่วงสมัยระหว่างกลางที่สอง ซึ่งไรฮอล์ทได้ให้เสนอความเห็นว่า รัชสมัยของฟาโรห์ดเจดเคเปอร์เอว (เช่นเดียวกับรัชสมัยของฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว ผู้ซึ่งทรงเป็นผู้ปกครองก่อนหน้า และฟาโรห์เซบคาย ซึ่งทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ ซึ่งทั้งหมดไม่ได้อยู่ในบันทึกพระนามแห่งงตูริน) ได้สูญหายไปแล้วในส่วนที่เสียหายของเอกสารที่คัดลอกบันทึกพระนามดังกล่าว แต่ข้อสันนิษฐานจะต้องเป็นจริงเมื่อฟาโรห์คาบาวทรงสืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากฟาโรห์ฮอร์ และฟาโรห์เซบคายทรงเป็นผู้ปกครองก่อนหน้าของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 7 แต่ในบันทึกพระนามได้ระบุว่าฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 7 ทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์โดยตรงต่อจากฟาโรห์ฮอร์ (คอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 17 และ 18)
พระราชวงศ์และรัชสมัย.
ไรฮอล์ทได้กล่าวว่า ฟาโรห์ดเจดเคเปอร์เอวเป็นพระอนุชาของฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว ผู้ซึ่งทรงครองราชย์ก่อนหน้าพระองค์และเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์ฮอร์ อาวอิบเร และไรฮอล์ทได้ให้ข้อสรุปเกี่ยวกับพระองค์จากหลักฐานยืนยันตราประทัยจากอูโรนาร์ติและ"พระบรรจถรณ์แห่งโอซิริส" โดยตราประทับดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าฟาโรห์คาบาวและฟาโรห์ดเจดเคเปอร์เอวทรงปกครองในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน ในขณะที่พระนามที่หลงเหลืออยู่ของพระองค์บน"พระบรรจถรณ์แห่งโอซิริส"ได้แสดงให้เห็นว่าพระองค์เริ่มต้นด้วย ฮอร์อู ("hrw") ซึ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าพระองค์ของฟาโรห์ดเจดเคเปอร์เอวบ่งบอกถึงความเกี่ยวพันธ์ของพระองค์ต่อฟาโรห์ฮอร์ เนื่องจากเป็นที่ทราบกันดีว่าฟาโรห์คาบาวทรงครองราชย์ต่อจากฟาโรห์ฮอร์ ไรฮอล์ทจึงอนุมานได้ว่า ฟาโรห์ดเจดเคเปอร์เอวเป็นพระอนุชาและทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์คาบาว
ฟาโรห์เซบคาย

ไม่ค่อยทราบข้อมูลเกี่ยวพระองค์มากนัก เนื่องจากพระนามของพระองค์ปรากฏอยู่บนงาแห่งการเกิด (ไม้กายสิทธิ์) ที่พบในอไบดอส และปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ไคโร (ซีจี 9433 / เจอี 34988)
การระบุตัวตน.
นับตั้งแต่มีการค้นพบไม้กายสิทธิ์ดังกล่าว นักไอยคุปต์วิทยาหลายคนพยายามสืบค้นเกี่ยวกับฟาโรห์พระองค์ดังกล่าวร่วมกับผู้ปกครองคนอื่นๆ ในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สอง โดยที่สตีเฟน เควิร์ก เชื่อว่าพระนาม "เซบคาย" เป็นคำย่อของพระนาม "เซดเจฟาคาเร" ซึ่งเป็นพระนามครองราชย์ของฟาโรห์คาย-อเมนเอมฮัต ในขณะที่เยือร์เกิน ฟ็อน เบ็คเคอราธได้พิจารณาว่าเป็นพระนามในรูปแบบย่อของ"พระนามประสูติ" "โซเบคโฮเทป" แทน ซึ่งโทมัส ชไนเดอร์ได้สนับสนุนสมมติฐานของฟ็อน เบ็คเคอราธ โดยที่ระบุว่าฟาโรห์โซเบคโฮเทปพระองค์ดังกล่าวน่าจะเป็นฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 2
ในส่วนข้อสมมติฐานที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงนั้นมาจากคิม ไรฮอล์ท ซึ่งเสนอให้อ่านพระนามว่า "พระราชโอรสแห่งเซบ, คาย" แล้วได้แยกพระนามว่า "เซบ-คาย" "โดยพฤตินัย"ออกเป็นฟาโรห์สองพระองค์ และด้วยเหตุดังกล่าวจึงเป็นการเติมเต็มช่องว่างในบันทึกพระนามแห่งตูรินที่สูญหายไปก่อนหน้าส่วนของฟาโรห์คาย-อเมนเอมฮัต นอกจากนี้ ในการตีความบันทึกพระนามใหม่ดังกล่าว พระนามของฟาโรห์พระองค์หลังที่กล่าวถึงควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นพระนามสร้อยด้วย และต้องอ่านว่า "อเมนเอมฮัต พระราชโอรสแห่งคาย" จึงกำหนดเส้นสายพระราชวงศ์ที่ประกอบด้วยฟาโรห์สามพระองค์ ได้แก่ พระราชโอรสแห่งเซบ, คาย และอเมเนมฮัต ซึ่งเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์พระองค์หลัง จากการการตีความของไรฮอล์ทถือเป็นการโต้แย้งข้อสันนิษฐานอื่นและเป็นที่ถกเถียงของนักไอยคุปต์วิทยาบางคน
ในปี ค.ศ. 2014 ที่อไบดอส ทีมนักโบราณคดีได้ค้นพบหลุมฝังพระบรมศพของฟาโรห์จากช่วงสมัยระหว่างกลางที่สองที่ไม่ทราบกันมาก่อน ซึ่งปรากฏพระนามว่า เซเนบคาย จึงทำให้มีการเสนอความเห็นว่าผู้ปกครองพระองค์ดังกล่างและฟาโรห์เซบคาย อาจจะทรงเป็นบุคคลพระองค์เดียวกัน
ฟาโรห์เซดเจฟาคาเร

เซดเจฟาคาเร คาย อเมนเอมฮัตที่ 7 เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณจากราชวงศ์ที่สิบสาม
หลักฐานรับรอง.
ในบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินได้บันทึกพระนามของพระองค์ไว้ และรวมถึงวัตถุอื่นๆ อีกหลายชิ้น ประกอบไปด้วยตราประทับทรงกระบอกจำนวน 6 ชิ้น ไม้ค้ำหนึ่งอันจากเมดามุด และตราประทับสคารับอีกสองชิ้น พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ภาพสลักในหลุมฝังพระบรมศพของพระราชินีคูอิตที่ 1ในซัคคารา
ทฤษฎี.
คิม รีฮอล์ตได้ระบุระยะเวลาแห่งการครองราชย์ของพระองค์อยู่ที่ 6 ถึง 7 ปี โดยไม่มีหลักฐานเพิ่มเติม
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เข้ม ธมฺมสโร)

สมเด็จพระพุฒาจารย์ นามเดิม เข้ม ฉายา ธมฺมสโร เป็นสมเด็จพระราชาคณะเจ้าคณะใหญ่หนกลาง เจ้าอาวาสรูปที่ 9 ของวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร เจ้าคณะมณฑลชุมพรและพิศณุโลก
ประวัติ.
สมเด็จพระพุฒาจารย์ มีนามเดิมว่า เข้ม สกุล ธนสังข์ เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2396 ตรงกับแรม 7 ค่ำ เดือนอ้าย ปีฉลู จ.ศ. 1215 ภูมิลำเนาอยู่บ้านตำบลโรงช้าง จังหวัดพิจิตร เมื่ออายุได้ 10 ขวบได้ศึกษากับพระอาจารย์พุ่ม วัดนครชุม ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองพิจิตร จนอายุ 15 ปี จึงมาบรรพชาเป็นสามเณรที่วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ในสำนักพระญาณสมโพธิ (อ่ำ) ขณะยังเป็นพระอันดับ แล้วศึกษาต่อในสำนักหลวงธรรมาภิมณฑ์ (ปั้น) พระเมธาธิบดี (จั่น) และพระปริยัติธรรมธาดา (ชัง)
ปีกุน พ.ศ. 2418 ได้อุปสมบทที่วัดรังษีสุทธาวาส (ต่อมายุบรวมกับวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร) โดยมีพระปัญญาพิศาลเถร (บัว) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระโพธิวงศาจารย์ (วิญญู) และพระปลัดศรี เป็นคู่กรรมวาจาจารย์ ได้ฉายาว่า ธมฺมสโร บวชแล้วย้ายกลับมาอยู่วัดมหาธาตุฯ ถึงปีชวด พ.ศ. 2419 ท่านเข้าสอบพระปริยัติธรรมครั้งแรกที่พระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท ได้เปรียญธรรม 4 ประโยค สอบครั้งที่สองในปีมะเมีย พ.ศ. 2425 ที่สนามสอบเดิม สอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยค และสอบครั้งสุดท้ายในปีจอ พ.ศ. 2429 ได้เปรียญธรรม 6 ประโยค วันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2430 จึงได้รับพระราชทานผ้าไตรแพร ย่ามโหมดเทศ และพัดพื้นแพรเหลืองปักเลื่อม ในการตั้งเปรียญ ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท
วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 ได้รับโปรดเกล้าฯ ตั้งเป็นเจ้าคณะมณฑลชุมพร ในวันนั้นท่านได้รับพระราชทานสัญญาบัตรที่พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม 
วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 โปรดให้เลื่อนสมณศักดิ์ท่านและให้ไปเป็นเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนฯ โดยในช่วงบ่ายวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2452 โปรดให้จัดขบวนรถยนต์หลวงไปรับท่านและคณะรวม 11 รูปมาวัดพระเชตุพนฯ เวลา 17.00 น. พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ มาพระราชทานเครื่องขึ้นกุฏิ บริขาร และปัจจุยมูลค่า 400 บาท เวลาทุ่มเศษจึงเสด็จฯ กลับพระราชวังดุสิต 
วันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2453 โปรดให้สถาปนาเป็นเจ้าคณะมณฑลพิศณุโลก ได้รับพระราชทานสัญญาบัตร ณ พระที่นั่งอภิเศกดุสิต จนถึงวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2464 จึงโปรดให้เลื่อนเป็นเจ้าคณะรองอรัญวาสี
วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 ในงานพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยมไหย ท่านได้รับพระราชทานพัดรัตนาภรณ์ ชั้นที่ 2 ถึงวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ในงานพระราชพิธีฉัตรมงคล ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท จึงพระราชทานพัดรัตนาภรณ์ ชั้นที่ 1
สมณศักดิ์.
พระมหาเข้ม ธมฺมสโร ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ตามลำดับดังนี้
มรณภาพ.
สมเด็จพระพุฒาจารย์ มรณภาพอย่างสงบเมื่อวันอังคารที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484 สิริอายุได้ พรรษา 67
ฟาโรห์อินโยเทฟที่ 4

พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมมฟิสในช่วงเวลาสั้น ๆ ซึ่งแน่ชัดว่าไม่ถึงสิบปี ระหว่าง 1759 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 1749 ปีก่อนคริสตกาล หรือราว ๆ 1710 ปีก่อนคริสตกาล
หลักฐานยืนยัน.
ปรากฏหลักฐานยืนยันเกี่ยวกับพระองค์ คือ ช่วงครึ่งล่างของรูปสลักนั่ง จากกลุ่มวิหารของเทพีเรเนนูเทตที่เมดิเนต มาดิในฟัยยูม
ปรากฏพระนามของพระองค์ในบันทึกพระนามแห่งตูรินในรายการที่ 7.22 (โดยรีโฮลต์) หรือ 6.22 (โดยอลัน การ์ดิเนอร์ และเยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธ) ในบันทึกพระนามฯ ได้บันทึกพระนามของพระองค์อยู่ระหว่างพระนามของฟาโรห์อิมิเรเมสอาวและฟาโรห์เซธ เมอร์อิบเร นอกจากนี้ พระนามของพระองค์ยังปรากฏอยู่ในบันทึกพระนามแห่งคาร์นักอีกด้วย
ตำแหน่งตามลำดับเวลาและรัชสมัย.
ตำแหน่งตามลำดับเวลาที่แน่นอนของพระองค์ในราชวงศ์ที่สิบสามยังไม่ทราบอย่างแน่ชัด เนื่องจากความไม่แน่นอนในตำแหน่งฯ ที่ส่งผลต่อมาจากผู้ปกครองพระองค์ก่อนหน้าของราชวงศ์ ดาร์เรล เบเกอร์ ได้พิจารณาให้พระองค์เป็นผู้ปกครองพระองค์ที่ยี่สิบสามของราชวงศ์ ส่วน คิม ไรโฮลต์ ให้พระองค์เป็นกษัตริย์พระองค์ที่ยี่สิบสี่ และเยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธ เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบเก้า นอกจากนี้ ไรโฮลต์ เชื่อว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองพระองค์ที่ห้าที่ทรงพระนาม "อินเทฟ" ดังกล่าว จึงเรียกพระองค์ว่า อินเทฟที่ 5 ในขณะที่ไอแดน ด็อดสัน, ฟอน เบ็คเคอราธ และดาร์เรล เบเกอร์ เชื่อว่าพระองค์คือ อินเทฟที่ 4
ระยะเวลาการครองราชย์ของพระองค์หายไปในบันทึกพระนามปาปิรุสและไม่สามารถกู้คืนได้ เว้นแต่ส่วนท้ายของบันทึกที่ปรากฏว่า "...[และ] 3 วัน" คิม ไรโฮลต์สันนิษฐานว่าการครองราชย์รวมกันของ ฟาโรห์อิมิเรเมสอาว, ฟาโรห์เซเฮเทปคาเร อินเทฟ และฟาโรห์เซธ เมอร์อิบเรนั้นเป็นระยะเวลาสิบปี หลักฐานอีกชิ้นที่เกี่ยวข้องกับรัชสมัยของพระองค์ที่พบในบันทึกปาปิรุสโบลัก หมายเลข 18 จากช่วงราชวงศ์ที่สิบสาม ซึ่งบันทึกเหนือสิ่งอื่นใดถึงสิ่งที่เกี่ยวข้องราชวงศ์ที่ประกอบด้วยพระภคินีและพระขนิษฐนาของกษัตริย์จำนวนสิบพระองค์ พระญาติของกษัตริย์ที่ไม่ระบุจำนวน พระราชธิดาจำนวนสามพระองค์ของกษัตริย์ พระราชโอรสพระนามว่า เรดิเอนเอฟ และพระราชินีพระนามว่า อายา ถึงแม้ว่าพระนามของกษัตริย์จะสูญหายไปในส่วนที่เสียหาย แต่การวิเคราะห์บันทึกปาปิรุสของไรโฮลต์คงเหลือเพียงฟาโรห์มิมิเรเมสอาวและฟาโรห์เซเฮเทปคาเร อินเทฟเท่านั้นที่เป็นไปได้ ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญเพราะบันทึกปาปิรุสดังกล่าวได้บันทึกระยะเวลาไว้ในช่วงปีที่ 3 และปีที่ 5 ของกษัตริย์พระองค์นี้ นอกจากนี้ วันที่ "ครองราชย์ปีที่ 5 เดือนที่ 3 ของเชมู วันที่ 18" เป็นที่รู้จักจากกลุ่มพีระมิดที่ยังสร้างไม่เสร็จใกล้กับพีระมิดของฟาโรห์เคนด์เจอร์ ซึ่งอาจสร้างขึ้นโดยผู้ปกครองพระองค์เดียวกัน ซึ่งเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์อันใกล้ชิดของฟาโรห์เคนด์เจอร์ หรือบางทีอาจจะเป็นฟาโรห์อินเทฟเอง
ไม่ทราบสถานการณ์ที่แน่นอนของการสิ้นสุดรัชสมัยของพระองค์ แต่ความจริงที่ว่าผู้สืบทอดตำแหน่งพระราชบัลลังก์พระนามว่า เซธ เมอร์อิบเร ที่ทรงไม่ได้ใช้พระนามที่มีความเกี่ยวข้องกับพระนามของผู้ปกครองก่อนหน้า ซึ่งชี้ไปที่ฟาโรห์เซธ เมอร์อิบเรว่าเดิมทรงไม่ได้เป็นเชื้อพระวงค์ ด้วยเหตุนี้ ไรโฮลต์จึงสันนิษฐานว่า พระองค์ทรงเป็นผู้แย่งชิงบัลลังก์
ฟาโรห์เมริบเร

พระองค์อาจจะเป็นฟาโรห์พระองค์ที่ยี่สิบสี่ และทรงครองราชย์ที่เมืองเมมฟิส และสิ้นสุดรัชสมัยเมื่อ 1749 ปีก่อนคริสตกาล หรือประมาณราว 1700 ปีก่อนคริสตกาล ระยะเวลาของการครองราชย์ของพระองค์นั้นยังไม่ทราบแน่ชัด แต่นักไอยคุปต์วิทยา คิม ไรโฮลท์ สันนิษฐานว่าพระองค์จะทรงครองราชย์ในช่วงเวลาสั้น ๆ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ถึงสิบปี
หลักฐานยืนยัน.
ปรากฏพระนามของพระองค์ในบันทึกพระนามแห่งตูรินในคอลัมน์ที่ 7 แถวที่ 23 (ส่วนการพิจารณาของอลัน การ์ดิเนอร์และเยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธจะอยู่ที่คอลัมน์ที่ 6 แถวที่ 23)
ไรโฮลท์ได้เสนอเกี่ยวกับจารึก รหัส JE35256 ซึ่งค้นพบในอไบดอส และปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ เดิมทีจารึกไว้ด้วยพระนามประสูติ พระองค์นำหน้า และพระนามฮอรัสของพระองค์ไว้ ซึ่งบันทึกช่วงเวลาไว้ที่ "ปีที่สี่แห่งการครองราชย์" แต่ต่อมาจารึกดังกล่าวได้ถูกแย่งชิงโดยฟาโรห์เนเฟอร์โฮเทปที่ 1 ก่อนหน้านี้ นักประวัติศาสตร์ แอนโธนี ลีฮี ได้แย้งว่าจารึกดังกล่าวโปรดให้สร้างขึ้นโดยฟาโรห์เวกาฟ แทนที่จะเป็นพระองค์ ซึ่งเป็นความคิดเห็นที่ดาร์เรล เบเกอร์มีร่วมกัน
ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองลักซอร์ที่เมดามุด วิหารแห่งหนึ่งปรากฏซากสิ่งปลูกสร้างและซากสถาปัตยกรรมมากมาย บางส่วนอาจจะถูกโปรดให้สร้างขึ้นโดยพระองค์ แต่ต่อมาถูกแย่งชิงโดยผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของพระองค์คือ ฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 3 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทับหลังจากเมดามุดและปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ รหัส JE 44944 ปรากฏตัวสัญลักษณ์ที่เกือบถูกลบออก ซึ่งสอดคล้องกับพระนามประสูติของพระองค์
ด้านทฤษฎี.
นักไอยคุปต์วิทยา ดาร์เรล เบเกอร์ และคิม ไรโฮลท์ได้กำหนดให้พระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองพระองค์ที่ยี่สิบสี่ของราชวงศ์ที่สิบสาม ในขณะที่เยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธมองว่าพระองค์เป็นกษัตริย์พระองค์ที่ยี่สิบ อย่างไรก็ตาม ผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้เห็นพ้องกันว่า พระองค์อาจจะทรงแย่งชิงพระราชบัลลังก์จากผู้ปกครองก่อนหน้าพระนามว่า ฟาโรห์เซเฮเทปคาเร อินเทฟ
ระยะเวลาของการครองราชย์ของพระองค์หายไปในส่วนที่เสียหายของบันทึกพระนามฯ ยกเว้นในส่วนท้ายที่ปรากฎช่วงเวลา "... [และ] 6 วัน" คิม ไรโฮลท์ได้เสนอว่ารัชสมัยของฟาโรห์อิมิเรสอาว, ฟาโรห์เซเฮเทปคาเร อินเทฟ และพระองค์รวมกันแล้วอยู่ที่สิบปี นอกจากนี้ ในบันทึกปาปิรุสโบลัก หมายเลข 18 ยังเป็นหลักฐานที่เชื่อได้ว่าฟาโรห์อิมิเรสอาว, ฟาโรห์เซเฮเทปคาเร อินเทฟ ทรงครองราชย์รวมนานกว่าห้าปี จึงเหลือเวลาไม่ถึงห้าปีให้กับรัชสมัยของพระองค์
ส่วนเยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธเชื่อว่า สามารถระบุพระองค์ได้ว่าทรงเป็นบุคคลเดียวกับผู้ปกครองที่ได้รับการกล่าวถึงในบันทึกลำดับวงศ์ตระกูลของอังค์เอฟเอนเซคเมตจากช่วงราชวงศ์ที่ยี่สิบสองในเวลาต่อมา ผู้ปกครองพระองค์ดังกล่าวทรงพระนามว่า "อาเกน (Aaqen)" แปลว่า "ลาอันแข็งแกร่ง" และฟอน เบ็คเคอราธยังเสนอว่าคำดังกล่าวนั้นหมายถึงพระองค์ และเดิมมีพระนามคือ "เซธเกน (Sethqen)" ซึ่งมีความหมายว่า "เทพเซธ ผู้ทรงแข็งแกร่ง" ซึ่งอันที่จริง เนื่องจากเทพเจ้าเซธถูกห้ามในช่วงราชวงศ์ที่ยี่สิบสอง อักษรอียิปต์โบราณรูปสัตว์เซธจึงถูกแทนที่ด้วยอักษรอียิปต์โบราณรูปลา ซึ่งส่งผลให้อ่านเป็น "อาเกน (Aaqen)"
ความรู้สึกต่อต้านไทย

ความรู้สึกต่อต้านไทย  เป็นความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์หรือเกลียดชังต่อผู้คนจากประเทศไทยซึ่งเรียกว่าคนไทย หรือต่อรัฐไทย
เหตุการณ์รายประเทศ.
กัมพูชา.
ในประเทศกัมพูชา ความเกลียดชังคนไทยเกิดขึ้นตั้งแต่ปลายสมัยจักรวรรดิเขมร เนื่องจากกรุงศรีอยุธยาเคยย่ำยีจักรวรรดิเขมรหลายครั้ง ทิ้งรอยแผลลึกไว้ในใจชาวเขมร และกรุงรัตนโกสินทร์ยังเคยยึดครองประเทศกัมพูชา ทำให้ชาวกัมพูชารู้สึกต่อต้านคนไทย
ความรู้สึกต่อต้านไทยรุนแรงขึ้นเพราะชาวกัมพูชาระแวงว่าไทยมีแผนการยึดภาคตะวันตกของกัมพูชา จนนำไปสู่การประท้วงรุนแรงใน พ.ศ. 2546 ซึ่งมีการเผาสถานทูตไทยและทำลายธุรกิจการค้าของคนไทย หลังจากที่บทความในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งของกัมพูชาระบุว่า สุวนันท์ คงยิ่ง นักแสดงชาวไทย กล่าวว่า นครวัดเป็นของไทย และไทยควรยึดนครวัดคืน เหตุการณ์บานปลายอีกใน พ.ศ. 2551 เมื่อประเทศทั้งสองเกิดพิพาทเกี่ยวกับปราสาทพระวิหารขึ้นอีกครั้ง
จีน.
ในประเทศจีน ความเกลียดชังคนไทยเกิดจากการที่เจ้าหน้าที่บ้านเมืองไทยบังคับให้ชาวจีนผสมกลมกลืนกับชาวไทยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 25 ชาวจีนบางคนที่ถูกไทยเนรเทศนำความรู้สึกต่อต้านไทยไปเผยแพร่ในประเทศจีนและเรียกร้องให้รัฐบาลจีนคว่ำบาตรสินค้าไทย
เกาหลีใต้.
นักท่องเที่ยวชาวไทยจะถูกตรวจสอบเพิ่มเติมจากสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองเกาหลี เหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ เช่น ผู้หญิงถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าทั้ง ๆ ที่มีตั๋วไปกลับและจองตั๋วไว้แล้ว มีการกระตุ้นให้เกิดการอภิปรายทางโซเชียลมีเดียในปี พ.ศ. 2566 จำนวนเรื่องราวที่นักท่องเที่ยวที่ถูกเนรเทศแบ่งปันมากขึ้นเรื่อย ๆ เน้นย้ำถึงความกังวลเกี่ยวกับการปฏิบัติที่เลือกปฏิบัติ มีความพยายามทางการฑูตเพื่อจัดการกับความรู้สึกต่อต้านไทย
การตรวจสอบอย่างเข้มงวดต่อบุคคลสัญชาติไทยในเกาหลีมีต้นกำเนิดมาจากประเด็นปัญหาผู้อพยพชาวไทยที่ไม่มีเอกสารซึ่งมีมายาวนาน ตามที่ระบุโดยทั้งกระทรวงการต่างประเทศของเกาหลีและกระทรวงยุติธรรม ตามข้อมูลจากกระทรวงยุติธรรม ปัจจุบันมีคนไทยประมาณ 157,000 คนอาศัยอยู่ในเกาหลีโดยไม่ต้องมีใบอนุญาตที่จำเป็น ในกลุ่มประชากรนี้ ส่วนใหญ่เรียกว่า "ผีน้อย" บุคคลเหล่านี้เริ่มแรกเดินทางมาถึงเกาหลีใต้ในฐานะนักท่องเที่ยวเกินระยะเวลาการเข้าพักที่ได้รับอนุญาต หางานในภาคการผลิตและเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่
นักร้องและนักแสดงชาวไทยที่ทำงานในวงการบันเทิงเกาหลีใต้มักถูกเหยียดเชื้อชาติจากภูมิหลังที่เป็นคนไทยอยู่เป็นประจำ
ลาว.
ถึงแม้ลาวกับไทยจะมีวัฒนธรรมร่วมกันหลายประการ แต่ลาวก็ต่อสู้ปลดแอกดินแดนตนเองจากสยามมาเสมอ ทั้งยังเคยขอให้เจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสเรียกให้สยามคืนที่ราบสูงโคราชกับพระแก้วมรกตแก่ลาว หลังลาวพ้นจากความเป็นอาณานิคมมาจนปัจจุบัน รัฐบาลลาวนิยมเวียดนามมากกว่าไทย และชาวลาวยังมีความรู้สึกไม่เอาคนไทย เนื่องเพราะระบอบการปกครองที่แตกต่าง
พม่า.
เช่นเดียวกับลาว พม่ากับไทยมีวัฒนธรรมร่วมกัน และเคยเป็นคู่สงครามกันหลายครั้งในอดีต แต่ในปัจจุบัน ความรู้สึกที่ไทยชังพม่ามีมากกว่าความรู้สึกที่พม่าชังไทย ดังที่เห็นในตำราเรียน ภาพยนตร์ และสื่อสมัยใหม่ของไทย สำหรับรัฐบาลพม่าเองนั้น มิได้มองไทยเป็นศัตรู แต่ก็ไม่ถือว่าไทยเป็นเพื่อนที่วางใจได้เช่นกัน
เวียดนาม.
สงครามระหว่างทั้งสองประเทศในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24 ทำให้ความรู้สึกต่อต้านไทยเริ่มพุ่งขึ้นในประชากรเวียดนาม ทั้งในและนอกประเทศเวียดนามเอง สำหรับชาวเวียดนามโพ้นทะเลนั้น มีภาพจำเกี่ยวกับไทยว่าเป็นโจรสลัดป่าเถื่อน เนื่องเพราะพฤติกรรมโหดร้ายที่ไทยกระทำต่อผู้ลี้ภัยชาวเวียดนามในช่วงพุทธทศวรรษ 2520 ส่วนบทบาทของไทยในสงครามเวียดนามและในการแข่งขันกีฬาช่วงหลัง ๆ ทำให้ชาวเวียดนามในประเทศเวียดนามมองไทยว่าเป็นประเทศที่ไร้จุดยืนทางการเมืองและมักเข้าข้างผู้ชนะในสงคราม
พรรคคอมมิวนิสต์ฟินแลนด์

พรรคคอมมิวนิสต์ฟินแลนด์ (อักษรย่อ: SKP) เป็นพรรคการเมืองและพรรคคอมมิวนิสต์ของประเทศฟินแลนด์ พรรคเป็นสมาชิกของโคมินเทิร์น พรรคถูกห้ามในปี ค.ศ. 1944 พรรตได้สร้างสันนิบาตประชาธิปไตยประชาชนฟินแลนด์แทน จนพรรคถูกยุบในปี ค.ศ. 1992