น็อบบี สไตลส์

นอร์เบิร์ต ปีเตอร์ สไตล์ส MBE (18 พฤษภาคม ค.ศ. 1942 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 2020) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ เขาเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษเป็นเวลา 5 ปี ลงเล่น 28 นัด ยิงได้ 1 ประตู เขาลงเล่นทุกนาทีในศึกฟุตบอลโลก 1966 ที่อังกฤษคว้าแชมป์ ในรอบรองชนะเลิศของการแข่งขันครั้งนั้นที่เจอกับทีมชาติโปรตุเกส เขาได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ประกบเอวแซบียูที่ทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม ฟอร์มการเล่นอันแข็งแกร่งของเขาส่งผลให้แอวแซบียูแทบจะเล่นไม่ออกตลอดทั้งเกม นอกจากนี้ สไตล์สยังลงเล่นในรอบชิงชนะเลิศด้วย ซึ่งอังกฤษชนะทีมชาติเยอรมนีตะวันตกไป 4–2 การเต้นรำหลังการแข่งขันของเขาบนสนามเวมบลีย์โดยถือถ้วยรางวัลฟุตบอลโลกไว้ในมือข้างหนึ่งและฟันปลอมในมืออีกข้างหนึ่ง ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวาง
สไตลส์ใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพค้าแข้งของเขากับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด โดยค้าแข้งที่โอลด์แทรฟฟอร์ดเป็นเวลา 11 ปีซึ่งเขาเป็นที่รู้จักจากการเข้าปะทะอันดุดันและการแย่งบอล โจนาธาน วิลสันเขียนบทความให้กับ "เดอะการ์เดียน" ในปี ค.ศ. 2013 กล่าวถึงสไตล์สว่าเป็นกองกลางตัวรับ ประเภทที่เขาอธิบายว่าเป็น "จอมทำลายล้าง" ซึ่งเป็นผู้เล่นที่มีหน้าที่หลักในการวิ่ง แย่งบอลกลับคืน และจ่ายบอลให้กับเพื่อนร่วมทีม 
กับทีมปีศาจแดง เขาคว้าแชมป์ลีกได้ 2 สมัย และยูโรเปียนคัพ 1 สมัย สไตส์เป็นหนึ่งในสามนักฟุตบอลชาวอังกฤษเท่านั้น ร่วมกับบ็อบบี ชาร์ลตันและเอียน คัลลาแกน ที่สามารถคว้าแชมป์ทั้งฟุตบอลโลกและยูโรเปียนคัพ
นอกจากนี้ สไตล์สยังเคยค้าแข้งในช่วงสั้น ๆ กับมิดเดิลส์เบรอและเพรสตันนอร์ทเอนด์ด้วย
ชีวิตวัยเด็ก.
สไตล์สเติบโตในย่านคอลลีเฮิร์สต์ ซึ่งเป็นย่านชนชั้นแรงงานในนอร์ทแมนเชสเตอร์ โดยเข้าเรียนที่โรงเรียนประถมเซนต์แพทริกคาทอลิก เขาเกิดในห้องใต้ดินของบ้านในช่วงที่ถูกโจมตีทางอากาศ เป็นบุตรชายของชาร์ลี ผู้จัดการร้านจัดงานศพซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัว และคิตตี ซึ่งหารายได้เสริมให้ครอบครัวด้วยการทำงานเป็นช่างเครื่อง เขามีเชื้อสายไอริช
ระดับสโมสร.
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด.
สไตล์สเป็นแฟนบอลของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และพรสวรรค์ของเขาได้รับการยอมรับอย่างรวดเร็วเมื่อเขาเล่นให้กับทีมนักเรียนอังกฤษเมื่ออายุ 15 ปี เขาบรรลุความฝันในวัยเด็ก เมื่อในปีเดียวกันนั้น สโมสรที่เขาเชียร์ให้เขาเป็นเด็กฝึกหัดในเดือนกันยายน ค.ศ. 1959
สไตส์เป็นนักฟุตบอลที่มีรูปลักษณ์ที่ไม่น่าเป็นนักฟุตบอล เขาถูกปฏิเสธโดยสโมสรเพียงเพราะส่วนสูงไม่ถึงเกณฑ์ นอกจากนี้ ฟันของเขายังหายไปหลายซี่ทำให้ต้องใส่ฟันปลอม ซึ่งการถอดฟันปลอมออกก่อนการแข่งขันทำให้เขามีรอยยิ้มที่ดูน่ากลัว เขาเริ่มหัวล้านอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่อายุยังน้อย เขามีสายตาสั้นมาก และต้องใช้คอนแทคเลนส์ที่มีค่าสายตามากในขณะลงเล่น และต้องสวมแว่นสายตาหนาเมื่ออยู่นอกสนาม 
อย่างไรก็ตาม แมตต์ บัสบี ผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในขณะนั้น มองเห็นบางสิ่งบางอย่างในตัวเด็กหนุ่มผู้มุ่งมั่นคนนี้ สไตล์สได้ลงเล่นนัดแรกเป็นฟุลแบ็กในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1960 ที่พบกับโบลตันวอนเดอเรอส์ สไตล์การจ่ายบอลอันเรียบง่ายและทักษะการแย่งบอลที่ไม่กลัวใครของสไตล์ส ทำให้เขาเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็วเป็นกองกลาง "ตัวรับ" ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ทีมชั้นนำทุกทีมในปัจจุบันมี แต่ถือเป็นเรื่องแปลกใหม่ในยุคนั้นที่แนวรุกประกอบด้วยผู้เล่นห้าคนและแผงกลางถูกจำกัดอยู่แค่การคุมพื้นที่ของฮาล์ฟแบ็กเท่านั้น ความสามารถของเขาในการแย่งและครอบครองบอลยังช่วยให้เพื่อนร่วมทีมอย่างบ็อบบี ชาร์ลตันและต่อมาคือจอร์จ เบสต์ มีพื้นที่การเล่นในสนามได้มากขึ้น ทักษะการป้องกันของสไตล์สถูกใช้โดยผู้จัดการทีมยูไนเต็ดอย่างมีประสิทธิภาพตลอดอาชีพที่ประสบความสำเร็จของเขา
กล่าวได้ว่า บัสบีก็ไม่ลังเลที่จะไม่ส่งสไตล์สเมื่อจำเป็น และตอนที่ยูไนเต็ดเอาชนะเลสเตอร์ซิตี 3–1 ในนัดชิงชนะเลิศเอฟเอคัพปี ค.ศ. 1963 สไตล์สก็ไม่ได้ถูกเลือกให้ลงเล่นในเกมนี้ อย่างไรก็ตาม เขาเริ่มลงเล่นบ่อยขึ้นในฤดูกาลถัดมา และคว้าแชมป์ดิวิชัน 1 ในปี ค.ศ. 1965
ในปี ค.ศ. 1967 สไตล์สคว้าเหรียญแชมป์ลีกสมัยที่สองกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด แต่เกียรติยศระดับสโมสรที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นกำลังจะตามมา ยูไนเต็ดเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพซึ่งจัดขึ้นที่เวมบลีย์ และยูเซบิโอคู่ปรับเก่าของสไตล์สก็กลายเป็นคนที่เขาต้องรับมืออีกครั้งในฐานะส่วนหนึ่งของแนวรุกที่น่าเกรงขามของคู่แข่งอย่างไบฟีกา สไตล์สเล่นได้ดีแม้จะไม่สามารถหยุดยูเซบิโอได้ และในขณะที่สกอร์เสมอกัน 1–1 และเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาที ตำนานนักเตะโปรตุเกสสามารถหนีแนวรับของยูไนเต็ด ไปดวลเดี่ยวกับอเล็กซ์ สเต็ปนีย์ ผู้รักษาประตูมือ 1 แต่กลับยิงบอลเข้าที่กลางลำตัวของสเต็ปนีย์ ยูไนเต็ดชนะ 4–1 และกลายเป็นสโมสรแรกจากอังกฤษที่คว้าแชมป์รายการใหญ่ของยุโรป
บั้นปลายอาชีพ.
หลังจากลงสนามไป 395 นัดและทำได้ 19 ประตู แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดก็ขายสไตล์สให้กับมิดเดิลส์เบรอในปี ค.ศ. 1971 ด้วยค่าตัว 20,000 ปอนด์ สองปีต่อมา เขาได้เป็นผู้เล่นและโค้ชที่เพรสตันนอร์ทเอนด์ ในช่วงที่บ็อบบี ชาร์ลตันเป็นผู้จัดการทีม