สูตรดั้งเดิมของเคเอฟซี

สูตรดั้งเดิมของเคเอฟซี คือส่วนผสมลับที่ร้านอาหารจานด่วนอย่างเคเอฟซีใช้ในการผลิตไก่ทอด
ในช่วงปลายทศวรรษ 1930 ปั๊มน้ำมันของฮาร์แลนด์ แซนเดอส์ในคอร์บิน รัฐเคนทักกี มีชื่อเสียงในเรื่องไก่ทอดมากจนแซนเดอส์ตัดสินใจถอดหัวจ่ายน้ำมันออก แล้วสร้างร้านอาหารและโมเต็ลแทน ขณะที่กำลังปรับปรุงสูตรลับที่มีสมุนไพรและเครื่องเทศ 11 ชนิดให้สมบูรณ์แบบ แซนเดอส์พบว่าการทอดไก่ในกระทะนั้นช้าเกินไป ต้องใช้เวลาถึง 30 นาทีต่อหนึ่งออเดอร์ ส่วนการทอดแบบน้ำมันท่วมใช้เวลาเพียงครึ่งหนึ่งแต่ไก่ที่ได้จะแห้งและสุกไม่ทั่วถึง ใน ค.ศ.1939 เขาพบว่าการใช้หม้อทอดแรงดันทำให้ได้ไก่ที่อร่อยและชุ่มฉ่ำภายในเวลาเพียงแปดถึงเก้านาที ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1940 แซนเดอส์ได้สรุปสิ่งที่ภายหลังจะเป็นที่รู้จักในชื่อสูตรดั้งเดิมของเขา
หลังแซนเดอส์ร่วมเป็นหุ้นส่วนกับพีต ฮาร์แมนในทศวรรษ 1950 พวกเขาเริ่มทำการตลาดไก่ทอดในชื่อไก่ทอดเคนทักกี (Kentucky Fried Chicken) โดยบริษัทจะจัดส่งเครื่องเทศที่ผสมไว้แล้วให้กับร้านอาหารเพื่อรักษาความลับของสูตร เขาอ้างว่าส่วนผสมเหล่านั้น "มีอยู่บนชั้นวางของทุกคน"
แซนเดอส์ใช้น้ำมันพืชในการทอดไก่ พอถึง ค.ศ. 1993 ด้วยเหตุผลทางเศรษฐกิจ ร้านเคเอฟซีหลายแห่งจึงหันไปใช้น้ำมันปาล์มผสมกับน้ำมันถั่วเหลืองแทน ส่วนในญี่ปุ่น น้ำมันที่ใช้เป็นหลักคือน้ำมันเมล็ดฝ้ายและน้ำมันข้าวโพดซึ่งมีราคาแพงกว่า เพราะเคเอฟซีญี่ปุ่นเชื่อว่าน้ำมันชนิดนี้ให้รสชาติที่ดีกว่า
ประวัติศาสตร์.
สูตรต้นตำรับ "สมุนไพรและเครื่องเทศ 11 ชนิด" ของแซนเดอส์เป็นหนึ่งในความลับทางการค้าที่มีชื่อเสียงที่สุดในอุตสาหกรรมอาหาร เดฟ ทอมัส ผู้ได้รับแฟรนไชส์ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ก่อตั้งเวนดีส์ ให้เหตุผลว่าแนวคิดเรื่องสูตรลับประสบความสำเร็จเพราะ "ทุกคนอยากมีส่วนร่วมในความลับ" และอดีตเจ้าของเคเอฟซี จอห์น วาย. บราวน์ จูเนียร์ เรียกมันว่า "กลยุทธ์ทางการตลาดที่ยอดเยี่ยม" "นิวยอร์กไทมส์" อธิบายว่าสูตรนี้เป็นหนึ่งในทรัพย์สินที่มีมูลค่าที่สุดของบริษัท สูตรนี้ไม่ได้จดสิทธิบัตรเพราะสิทธิบัตรจะถูกเผยแพร่รายละเอียดสู่สาธารณะและมีวันหมดอายุ ขณะที่ความลับทางการค้าสามารถคงอยู่เป็นทรัพย์สินทางปัญญาของผู้ถือครองได้อย่างถาวร
เคเอฟซีใช้สูตรดั้งเดิมเป็นเครื่องมือในการสร้างความแตกต่างให้กับผลิตภัณฑ์ของตนจากคู่แข่ง แฟรนไชส์รายแรกอย่างพีต ฮาร์แมนให้เครดิตกับความนิยมของร้านว่ามาจากสูตรกับตัวผลิตภัณฑ์ และจอห์น วาย. บราวน์ ก็อ้างว่าผลิตภัณฑ์ที่ "อร่อยอย่างไม่น่าเชื่อและเกือบจะเสพติด" เป็นพื้นฐานที่ทำให้เคเอฟซีคงอยู่ได้ ในทางกลับกัน อัลเลน แอดัมสัน กรรมการผู้จัดการจากบริษัทที่ปรึกษาด้านตราสินค้าแลนดอร์ ยังคงไม่เชื่อมั่นในคุณูปการของแง่มุมเรื่องสูตรลับ เขาโต้แย้งว่า "เรื่องราวนี้อาจยังคงเป็นส่วนหนึ่งของตำนานบริษัทเหล่านี้อยู่ แต่ผมคงจะประหลาดใจถ้ามีคนมากกว่า 2% ที่ซื้อแบรนด์นี้เพราะเหตุผลนั้น"
สูตร.
สำเนาสูตรที่ลงนามโดยแซนเดอส์ถูกเก็บไว้ในตู้นิรภัยที่สำนักงานใหญ่ของเคเอฟซีในลุยส์วิลล์ พร้อมกับขวดแก้ว 11 ขวดที่บรรจุส่วนผสมแต่ละอย่าง เคเอฟซีว่าจ้างบริษัทสองแห่ง ได้แก่ Griffith Laboratories และ McCormick & Company เพื่อปรุงส่วนผสม เพื่อรักษาความลับ แต่ละบริษัทจะได้รับส่วนผสมคนละครึ่งของสูตร เมื่อส่วนผสมของ Griffith ได้รับการปรุงแล้ว ก็จะถูกส่งไปยัง McCormick และนำไปรวมกับส่วนผสมที่เหลือที่นั่น
ใน ค.ศ. 1983 วิลเลียม พาวด์สโตน ทำการวิจัยในห้องปฏิบัติการเกี่ยวกับส่วนผสมของแป้งเคลือบ ตามที่บรรยายไว้ในหนังสือของเขา "Big Secrets" และอ้างว่าตัวอย่างที่เขาตรวจสอบมีเพียงแค่แป้ง เกลือ ผงชูรสและพริกไทยดำเท่านั้น ทางเคเอฟซียืนยันว่ายังคงยึดมั่นในสูตรดั้งเดิมของแซนเดอร์สใน ค.ศ. 1940 ในรายการโทรทัศน์ "Top Secret Recipe" ของท็อดด์ วิลเบอร์ อดีตเลขานุการของแซนเดอส์ เชอร์ลีย์ ท็อปมิลเลอร์ ได้เปิดเผยว่าแซนเดอส์เรียนรู้จากแม่ของเขาว่าเครื่องเทศเซจและเซเวอรีเป็นเครื่องปรุงรสที่ดีสำหรับไก่ นอกจากนี้ วินสตัน เชลตัน เพื่อนเก่าของแซนเดอส์ ยังกล่าวว่าสูตรลับนั้นมีพริกไทยดำเทลลิเชอร์รีเป็นส่วนผสมอยู่ด้วย
เป็นที่ยืนยันว่าฮาร์แลนด์ แซนเดอส์ได้ขอให้บิล ซัมเมอส์ จากบริษัท Marion-Kay Spices ในบราวน์สทาวน์ รัฐอินดีแอนา สร้างสรรค์สูตรเครื่องเทศและสมุนไพร 11 ชนิดที่เป็นความลับของเขาขึ้นมาใหม่ แซนเดอส์แนะนำให้แฟรนไชส์ใช้เครื่องปรุงรสของ Marion-Kay แทนของบริษัท เนื่องจากเขาเชื่อว่าเครื่องปรุงรสของบริษัทมีคุณภาพที่ด้อยลงเพราะบริษัทไม่ได้ให้ความสำคัญ หลังแซนเดอส์เสียชีวิต เคเอฟซีได้ฟ้องร้อง Marion-Kay ใน ค.ศ. 1982 และส่งผลให้ Marion-Kay ถูกห้ามไม่ให้ขายส่วนผสมดังกล่าวให้กับแฟรนไชส์ของ KFC อีกต่อไป เครื่องปรุงรสของ Marion-Kay ยังคงวางจำหน่ายอยู่ภายใต้ชื่อ "99-X" และตามที่นักเขียนชีวประวัติของแซนเดอส์ จอช โอเซอร์สกี กล่าวไว้ว่า เครื่องปรุงนี้ไม่แตกต่างจากสูตรดั้งเดิมของเคเอฟซีเลย
โจ เลดิงตัน.
ในช่วงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 "ชิคาโกทริบูน" รายงานว่าโจ เลดิงตัน ชาวเคนทักกี หลานชายจากการแต่งงานของผู้พันแซนเดอส์ ได้อ้างว่าเขาพบสำเนาสูตรไก่ทอดเคเอฟซีฉบับดั้งเดิมที่เขียนด้วยลายมือบนกระดาษแผ่นหนึ่งในซองจดหมายที่อยู่ในสมุดภาพ ทีมงานของ "ทริบูน" ได้ทดลองทำอาหารตามสูตรนี้ ซึ่งต้องใช้ความพยายามหลายครั้งกว่าจะทำได้ถูกต้อง พวกเขาต้องตัดสินใจว่าตัวอักษร "Ts" หมายถึงช้อนโต๊ะ (tablespoons) หรือช้อนชา (teaspoons) ถ้าเป็นช้อนโต๊ะ ส่วนผสมที่ได้จะมีเครื่องเทศ 32% และแป้งสำหรับชุบ 68% แต่ถ้าเป็นช้อนชา ส่วนผสมจะเป็นเครื่องเทศ 12.5% และแป้งสำหรับชุบ 87.5%
หลังจากลองผิดลองถูก พวกเขาตัดสินใจว่าควรจะนำไก่ไปแช่ในบัตเตอร์มิลก์และคลุกด้วยส่วนผสมสำหรับชุบทอดเพียงครั้งเดียว จากนั้นนำไปทอดในน้ำมันที่อุณหภูมิ ในหม้อทอดแรงดันจนเป็นสีน้ำตาลทอง เนื่องจากหม้อทอดแรงดันมีขนาดใหญ่เกินไป จึงใช้หม้อทอดแบบธรรมดาแทน นอกจากนี้ พวกเขายังอ้างว่าการเติมผงชูรสเพื่อเพิ่มรสชาติจะทำให้ได้ไก่ทอดที่มีรสชาติ "แยกไม่ออก" จากไก่ทอดที่ซื้อจากเคเอฟซี
สูตรที่โจ เลดิงตันพบมีดังนี้ :
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />11 เครื่องเทศ – ผสมกับแป้งขาว 2 ถ้วย<br>
1) เกลือ 2/3 ช้อนชา<br>
2) ไทม์ 1/2 ช้อนชา<br>
3) โหระพา 1/2 ช้อนชา<br>
4) ออริกาโน 1/3 ช้อนชา #เปลี่ยนทาง <br>
5) เกลือเซเลอรี 1 ช้อนชา #เปลี่ยนทาง <br>
6) พริกไทยดำ 1 ช้อนชา<br>
7) มัสตาร์ดแห้ง 1 ช้อนชา<br>
8) ปาปริกา 4 ช้อนชา<br>
9) เกลือกระเทียม 2 ช้อนชา<br>
10) ขิงป่น 1 ช้อนชา<br>
11) พริกไทยขาว 3 ช้อนชา
ขณะที่เลดิงตันแสดงความไม่แน่ใจว่าสูตรนี้เป็นสูตรดั้งเดิมหรือไม่ เขาก็เคยช่วยพันเอกแซนเดอส์ผสมสูตรดั้งเดิมตอนที่เขายังเป็นเด็ก และจำได้ว่าพริกไทยขาวเป็นส่วนผสมหลัก
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
จากบทพูดในภาพยนตร์ "So I Married An Axe Murderer" ที่ออกฉายใน ค.ศ. 1993 ไมก์ ไมเยอส์รับบทเป็นชายสูงวัยที่เชื่อในทฤษฎีสมคบคิด เขายืนยันอย่างหนักแน่นว่าผู้พันแซนเดอส์ "ใส่สารเคมีที่ทำให้เสพติดลงไปในไก่ของเขา ซึ่งจะทำให้คุณอยากกินมันทุกสองสัปดาห์"