pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ตะเคียน

ตะเคียน หรือ ตะเคียนทอง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Hopea odorata") เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ไม้ตะเคียน สามารถพบในประเทศบังกลาเทศ, ประเทศกัมพูชา, ประเทศอินเดีย, ประเทศลาว, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศพม่า, ประเทศไทย และประเทศเวียดนาม ต้นตะเคียนสามารถโตสูงถึง 45 เมตร โดยฐานลำต้นมีเส้นผ่าศูนย์กลางที่กว้างถึง 4.5 เมตร ต้นตะเคียนมักเติบโตในป่า โดยเฉพาะริมแม่น้ำที่บริเวณความสูงระหว่าง 0 ถึง 600 เมตร ในบางบริเวณเช่นเบงกอลตะวันตกและหมู่เกาะอันดามันมักปลูกเป็นต้นไม้ร่มเงา เนื่องจากเนื้อไม้ของต้นนี้มีค่า ทำให้มันอยู่ในกลุ่มชนิดที่ถูกคุกคามในที่อยู่อาศัยธรรมชาติ
ตะเคียนยังมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้ : กะกี้ โกกี้ (กะเหรี่ยง เชียงใหม่) แคน (ตะวันออกเฉียงเหนือ, เลย) จะเคียน (เหนือ) จืองา (มลายู นราธิวาส) จูเค้ โซเก (กะเหรี่ยง กาญจนบุรี) ตะเคียนใหญ่ (กลาง) ตะเคียนทอง (กลาง, ประจวบคีรีขันธ์) ไพร (ละว้า เชียงใหม่)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ตะเคียนเป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ สูง 20-40 เมตร ไม่ผลัดใบ เรือนยอดเป็นพุ่มทึบกลมหรือรูปเจดีย์ต่ำ เปลือกหนาสีน้ำตาลดำ แตกเป็นสะเก็ด กระพี้สีน้ำตาลอ่อน แก่นสีน้ำตาลแดง ใบรูปไข่แกมรูปหอก หรือรูปดาบ กว้าง 3-10 เซนติเมตร ยาว 6-14 เซนติเมตร เนื้อใบค่อนข้องหนา ปลายใบเรียว โคนใบบนป้านและเบี้ยว หลังใบที่ตุ่มเกลี้ยง ๆ อยู่ตามง่ามแขนงใบ เส้นแขนงใบมี 9-13 คู่ ปลายโค้ง แต่ไม่จรดกัน ดอกเล็ก ออกเป็นช่อยาว สีขาว ตามง่ามใบและปลายกิ่ง กลีบเลี้ยงและกลีบดอกอย่างละ 5 กลีบ โดยเชื่อมติดกัน มีกลิ่นหอม ผล กลม หรือรูปไข่เกลี้ยง ปลายมน เป็นติ่งคล้ายหนามแหลม ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.6 เซนติเมตร ยาว 1 เซนติเมตร ปีกยาว 1 คู่ รูปใบพาย
การกระจายพันธุ์.
ตะเคียนมีการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติทางตอนใต้ และตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปเอเชีย ในแถบประเทศไทย พม่า ลาว เวียดนาม กัมพูชา มาเลเซีย บังกลาเทศ และอินเดีย พบในป่าดิบชื้น
การนำไปใช้ประโยชน์.
ประโยชน์ตะเคียนทอง
มะตาด

มะตาด เป็นพืชในสกุลส้าน มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่อินเดีย บังกลาเทศ และทางตะวันออกของศรีลังกาจรดทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน (มณฑลยูนนาน) และเวียดนาม และทางตอนใต้ของไทยถึงมาเลเซีย และอินโดนีเซีย
มะตาดมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้: ส้มปรุ ส้านกว้าง ส้านท่า ส้านใหญ่ (สุราษฎร์ธานี) ส้านป้าว (เชียงใหม่) แส้น (ตรัง, สงขลา)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
มะตาดเป็นไม้ไม่ผลัดใบ เป็นไม้พุ่มขนาดใหญ่หรือไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลางสูง 15 ม. ใบยาว 15-36 ซม. เส้นใบเห็นเด่นชัด ดอกมีขนาดใหญ่ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 15-20 ซม.มีกลีบดอก 5 กลีบ สีขาว มีเกสรตัวผู้สีเหลือง ผลกลมมีขนาดใหญ่ สีเหลืองแกมเขียว สามารถรับประทานได้ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5-12 ซม. ประกอบด้วย 15 คาร์เพล แต่ละคาร์เพลมี 5 เมล็ด
ประโยชน์.
มะตาดนอกจากปลูกไว้เพื่ออาศัยร่มเงาแล้ว ไม้จากต้นมะตาดสามารถนำมาทำฟืนได้ อีกทั้งผลยังนำมาประกอบอาหารได้อีกด้วย เช่น นำผลอ่อนมาแกงคั่ว เป็นต้น นอกจากนี้มะตาดยังเป็นยาสมุนไพร รากใช้เป็นยาถอนพิษจากแมลงกัดต่อย เปลือกและใบมีรสฝาดใช้เป็นยาสมานแผลได้ดี เมือกที่ผลมะตาดมีลักษณะเป็นวุ้น ช่วยเคลือบแผลในกระเพาะ ขับถ่ายสะดวก
มะตาด มี 2 ชนิดคือ มะตาดข้าวเจ้า เนื้อหยาบกระด้าง มีเส้นกากมาก ลูกสีเขียวอ่อน และมะตาดข้าวเหนียว เนื้อนิ่ม เส้นกากน้อย สีเขียวเข้ม รสเปรี้ยวอมฝาด ชาวมอญนิยมนำมะตาดข้าวเหนียวมาแกง ทั้งแกงส้มและแกงคั่ว
เทศบาลเมืองลำพูน

ลำพูน เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองลำพูน พ.ศ. 2479 โดยมีพื้นที่รับผิดชอบประมาณ 6 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลในเมืองทั้งตำบล และมีประชากรในปี พ.ศ. 2567 จำนวน 10,960 คน
เขตเทศบาลเมืองลำพูน เป็นเขตเมืองประวัติศาสตร์โบราณเก่าแก่แห่งหนึ่งในภาคเหนือ นั่นคือ เมืองหริภุญไชยในอดีต ซึ่งมีความรุ่งเรืองมากว่า 1,339 ปี และในปัจจุบันยังคงรักษาความเมืองโบราณไว้ได้มากพอสมควร ในเขตเทศบาลเมืองลำพูนยังมีโบราณสถานและโบราณวัตถุมากมาย ตราประจำเทศบาลเมืองลำพูน เป็นรูปพระธาตุหริภุญชัย ซึ่งเป็นพระธาตุประจำจังหวัด
ประชากรและเขตการปกครอง.
จำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองลำพูน ณ พ.ศ. 2567 มีจำนวน 10,960 คน แยกเป็นชาย 5,662 คน หญิง 6,696 คน ความหนาแน่นของประชากร 2,060 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 7,000 หลังคาเรือน โดยภายในเทศบาลเมืองลำพูนแบ่งเป็น 17 ชุมชน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
โครงสร้างพื้นฐาน.
การศึกษา.
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองลำพูน มีดังนี้
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สาธารณสุข.
มีสถานพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลลำพูน
เทศบาลเมืองแม่โจ้

เทศบาลเมืองแม่โจ้ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่รับผิดชอบประมาณ 19.46 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมบางส่วนของ 3 ตำบล คือ ตำบลหนองหาร ตำบลหนองจ๊อม และตำบลป่าไผ่ จำนวน 15 หมู่บ้าน มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 24,337 คน มีสถาบันอุดมศึกษาทีสำคัญที่ตั้งอยู่ในเขตเทศบาล คือ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
ประวัติ.
เทศบาลเมืองแม่โจ้ เดิมเป็นสุขาภิบาลแม่โจ้ ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลแม่โจ้เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 และได้รับการยกฐานะจากเทศบาลตำบลเป็นเทศบาลเมืองเมื่อ พ.ศ. 2551 โดยสำนักงานเทศบาลเมืองแม่โจ้ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ 
เขตการปกครอง.
ครอบคลุมบางส่วนของ 3 ตำบล คือ ตำบลหนองหาร ตำบลหนองจ๊อม และตำบลป่าไผ่ จำนวน 15 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ประชากร.
ปัจจุบัน เทศบาลเมืองแม่โจ้มีประชากรทั้งหมด 24,337 คน แบ่งเป็น ชาย 10,927 คน หญิง 13,410 คน ข้อมูล ณ ปี 2567
KC.Trio

KC.Trio เป็นนิตยสารการ์ตูนญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ โดยต้นฉบับส่วนใหญ่มาจากนิตยสารในเครือของสำนักพิมพ์ โคดันฉะ ปัจจุบันยุติการตีพิมพ์ไปเมื่อ 2 มี.ค.2558
อจินไตย

อจินไตย แปลว่า สิ่งที่ไม่ควรคิด อจินไตย มาจากคำว่า อะ + จินไตย (พึงคิดพิจารณา) แปลว่า ไม่พึงคิดหรือจำแนกตรรกะลงไปได้ หมายถึง สิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยตรรกะสามัญของปุถุชน มี 4 อย่างได้แก่
ในทางพระพุทธศาสนาไม่แนะนำให้คิดเรื่องอจินไตย เพราะวิสัยปุถุชนไม่อาจเข้าใจได้โดยถูกต้องถ่องแท้ ทั้งเพราะความเข้าใจไม่ได้ในฐานะที่เป็นของลึกซึ้ง เป็นเรื่องทางจิต หรือเป็นเรื่องที่ไม่สามารถหาคำตอบที่สิ้นสุดได้ ถ้าคิดมากจริงจังในการหาคำตอบเหล่านั้นจากการคิดเดาเอาด้วยตรรกะเองจึงอาจกลายเป็นคนบ้าได้ อจินไตยในเรื่องทางจิตจึงเป็นเรื่องที่รู้ได้ด้วยการบรรลุธรรมชั้นสูงเท่านั้น
รุ้งลาวัณย์ โทนะหงษา

รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา หรือชื่อจริง ราวรรณ โทนะหงษา (ชื่อเล่น: รุ้ง) เป็นนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง หนูหิ่น เดอะมูฟวี่
ประวัติ.
รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา เป็นชาวจังหวัดเลย มีชื่อเสียงหรือที่เรียกกันว่า หนูหิ่น และเป็น ตัวประกอบหลายเรื่อง ในละครเรื่องต่าง ๆ อย่าง ละครคลื่นรักสีคราม ละครคู่รักพลิกล็อก เพลงรักริมฝั่งโขง เรไรลูกสาวป่า สาบภูษา เป็นต้น และยังเคยเป็นทีมงานฝ่ายกำกับเวทีของรายการ ก่อนบ่ายคลายเครียด ซึ่งออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 3 อีกด้วย มีผลงานถ่ายโฆษณาลูกอมมายมิ้นท์หนูหิ่น เครื่องปรับอากาศ Hitachi ผงซักฟอก เปา ปลากระป๋อง ปลาซาร์ดีน สามแม่ครัว อายิโนะโมะโต๊ะ พลัส พัดลม ฮาตาริ ห้าง เซ็นทรัล พระราม 2 น้ำผลไม้ กรีนเมท เชสเตอร์ กริลล์ น้ำยารีดผ้าเรียบ Hygiene น้ำปลาแท้ ตราหอยหลอด ไก่จ๊อ 5 ดาว โยเกิร์ต บีทาเก้น โรงโบว์ลิ่ง Blu'O เจเล่ Light ครีมบำรุงผิว Pond's
ด้านการศึกษา ชั้นประถมศึกษา โรงเรียนชุมชนบ้านหนองหิน ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนหนองหินวิทยาคม ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสวนอนันต์ และระดับปริญญาตรี คณะวิทยาการจัดการ สาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
กรมขุนเสนาบริรักษ์

กรมขุนเสนาบริรักษ์ หรือ กรมขุนเสนาบุรีรักษ์ มีพระนามเดิมว่า หม่อมแก้ว หรือ สมเด็จพระเจ้าหลานเธอพระองค์แก้ว เป็นพระโอรสของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) บาทบริจาริกาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช และเป็นพระภาคิไนยของสมเด็จพระเพทราชา แต่ข้อมูลจากเอกสารของฟร็องซัว อ็องรี ตุรแปง (François Henri Turpin) ระบุว่าพระโอรสนี้ประสูติแต่เจ้าฟ้าน้อย พระราชอนุชา
พระประวัติ.
กรมขุนเสนาบริรักษ์เป็นพระโอรสของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) พระสนมเอกในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช นางเป็นบุตรีของท้าวศรีสัจจาหรือพระนมเปรม และเป็นพระขนิษฐาของสมเด็จพระเพทราชา ในเอกสารของฟร็องซัว อ็องรี ตุรแปง (François Henri Turpin) ให้ข้อมูลว่าพระชนนีมีศักดิ์พระญาติของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
แต่ท้าวศรีจุฬาลักษณ์เป็นหญิงผู้มักมากในกามคุณ แม้จะถวายตัวเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแล้ว แต่นางก็ยังเพียรหาข้ออ้างเพื่อออกไปจากพระราชฐานแล้วไปสมสู่กับกระทาชายต่างด้าวที่หมู่บ้านโปรตุเกสจนกลายเป็นที่อื้อฉาวในหมู่ชาวบ้านร้านตลาด ประชาชนได้นำความอัปรีย์ของนางไปขับร้องเป็นเพลงทั่วพระนคร เมื่อเรื่องไปถึงพระเนตรพระกรรณของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงให้นางอยู่แต่ในรั้วในวัง มิให้ออกไปไหนอีก ด้วยเหตุนี้นางจึงไปมีความสัมพันธ์กับเจ้าฟ้าน้อย พระราชอนุชาแทน ภายหลังเมื่อถูกจับได้ นางก็ให้ประสูติพระโอรสคือหม่อมแก้ว แล้วจึงรับโทษประหารด้วยการโยนให้เสือกิน ส่วนเจ้าฟ้าน้อยรับโทษเฆี่ยนด้วยหวายจนมีพระอาการทุพพลภาพ ก็พบว่าพระวรกายบวม มีพระอาการอ่อนเปลี้ยที่พระเพลา และมีพระอาการอัมพาตที่พระชิวหา หลายคนเชื่อว่าพระองค์แสร้งเป็นใบ้
เรื่องราวของหม่อมแก้วปรากฏอีกครั้งเมื่อสมเด็จพระเพทราชา ซึ่งเป็นพระมาตุลาขึ้นเสวยราชย์ โปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมแก้วหรือสมเด็จพระเจ้าหลานเธอพระองค์แก้วขึ้นเป็นกรมขุนเสนาบริรักษ์ (หรือกรมขุนเสนาบุรีรักษ์) ในฐานะที่หม่อมแก้วเป็นพระราชภาคิไนย
นวนิยายเชิงสารคดี

นวนิยายเชิงสารคดี  เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่บรรยายเนื้อหาของเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงโดยใช้วิธีการเขียนแบบนวนิยาย ซึ่งเป็นประเภทที่จัดอย่างหลวม ๆ ว่าเป็นประเภทยืดหยุ่น
ประวัติ.
โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าประเภทการเขียนนี้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในงานเขียน “"In Cold Blood"”  โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 แม้ว่าจะเป็นงานชิ้นสำคัญที่เป็นการเริ่มแนวเขียนอย่างเป็นทางการก็จริง แต่อิทธิพลของงานลักษณะนี้มีมาแล้วก่อนหน้านั้นเป็นเวลานาน
งานเขียนเชิงประวัติศาสตร์หรือชีวประวัติมักจะใช้วิธีการบรรยายเรื่องแบบการเขียนนวนิยายเพื่อบรรยายเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง นักวิชาการให้ความเห็นว่า “"Operación Masacre"” ที่เขียนโดยนักประพันธ์และนักหนังสือพิมพ์ชาวอาร์เจนตินาโรโดลโฟ วอลชในปี ค.ศ. 1957 เป็นงานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” เล่มแรก
คาโพตีให้ความเห็นว่างานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” ควรเลี่ยงการใช้บุคคลที่หนึ่งเป็นผู้บรรยายเรื่อง และถ้าจะให้ดีจริงแล้วก็ไม่ควรจะพาดพิงแต่อย่างใดถึงผู้เขียนนวนิยาย หลังจากการพิมพ์ “"In Cold Blood"” แล้วนักประพันธ์หลายท่านก็พยายามทดสอบความคิดต้นฉบับที่ว่านี้ ที่สำคัญคือ ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันในเรื่อง “""”  ที่เขียนในปี ค.ศ. 1966, นอร์มัน เมลเลอร์ ในเรื่อง “"Armies of the Night"”  ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 และ ทอม วูล์ฟ ในเรื่อง “"The Electric Kool-Aid Acid Test"” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 เช่นกัน
การเขียนของวูล์ฟที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวใหม่” (New Journalism) เป็นการเขียนประเภทที่เชื่อมการเขียนนวนิยายกับการเขียนบรรยายแบบนักข่าว ซึ่งเช่นในงานเขียนของคาโพตีที่แทบจะไม่ให้ความสำคัญกับกระบวนการของการบรรยายเรื่อง (แต่วูล์ฟไม่เหมือนกับคาโพตีตรงที่บางครั้งจะใช้บุคคลที่หนึ่งในการบรรยายเรื่อง) แต่ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันใช้วิธีการเขียนแบบที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวกอนโซ” (Gonzo Journalism) ซึ่งละทิ้งวิธีการบรรยายเรื่องแบบที่คาโพตีใช้ ไปใช้การบรรยายผสมระหว่างประสบการณ์ส่วนตัวของตนเอง กับการสังเกตเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซึ่งเป็นการเขียนที่หันไปหาการเขียนแบบเดิมมากกว่า
งานเขียนของนอร์มัน เมลเลอร์ “"Armies of the Night"” ที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์อาจจะเป็นนวนิยายที่สำคัญที่สุดในบรรดางานเขียนประเภทนวนิยายเชิงสารคดี เมลเลอร์แบ่งการบรรยายเรื่องออกเป็นประวัติศาสตร์ และ นวนิยายที่เป็นการบรรยายถึงประสบการณ์ของตนเองในการร่วมการเดินขบวนประท้วงสงครามเวียดนามที่เพนตากอนในปี ค.ศ. 1967 โดยใช้บุคคลที่สามเป็นผู้บรรยายเรื่อง
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 นักประพันธ์ก็เริ่มนำบทความเก่าที่เขียนเป็นตอน ๆ มาพิมพ์ใหม่โดยเพิ่มความกลมกลืนและการผสานเนื้อหา เช่นในงานเขียนของไมเคิล เฮอรร์ ในชื่อ “"Dispatches"”  ที่สะท้อนให้เห็นถึงบรรยากาศของการสื่อข่าวของนักหนังสือพิมพ์จากเวียดนาม
ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมานวนิยายเชิงสารคดีก็หมดความนิยมลง แต่งงานเขียนที่ใช้ลักษณะการเขียนของการขยายบทความเรียง, บทเขียนความทรงจำ และ ชีวประวัติ/อัตชีวประวัติก็อาจจะใช้เป็นพื้นฐานของการศึกษาการเขียนนวนิยายเชิงสารคดี เช่นงานเขียนของโจน ดิเดียนที่ไม่เคยบรรยายงานเขียนของตนเองว่าเป็นงานประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” แม้ว่าจะได้รับการสรรเสริญว่าเป็นงานที่อยู่ในประเภทนี้ ดิเดียนเรียกงานของตนเองว่าเป็นบทความยาวหรือบทความขยายความ
นวนิยายอิงชีวประวัติ

นวนิยายอิงชีวประวัติ  เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของบุคคล นวนิยายประเภทนี้มักจะสร้างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตของบุคคลที่มีจริง ที่ผู้ประพันธ์สร้างเสริมรายละเอียดจากจินตนาการที่อาจจะมีพื้นฐานจากเหตุการณ์ที่ทราบว่าเกิดขึ้นจริง ชื่อและสถานที่อาจจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากชื่อจริงเมื่อจำเป็น เช่นในงานเขียน “"The Vicar of Wakefield"”  โดยนักเขียนชาวไอริชโอลิเวอร์ โกลด์สมิธที่เขียนในปี ค.ศ. 1761 และ ปี ค.ศ. 1762 และได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1766 ที่เชื่อกันว่าเป็นเรื่องที่โกลด์สมิธเขียนขึ้นจากผู้ที่รู้จักกัน
นักเขียนผู้หนึ่งที่ใช้การเขียนแบบนวนิยายอิงชีวประวัติเป็นหลักคือฟิลิปปา เกรกอรี เช่นในงานเขียน “"The Other Boleyn Girl"”  ที่นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อภาษาไทยว่า “"บัลลังก์รัก ฉาวโลก"” “"The Other Boleyn Girl"”เป็นนวนิยายที่เขียนจากชีวประวัติของแมรี โบลีน พี่สาวของแอนน์ โบลีน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษผู้มีความสัมพันธ์กับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษอยู่ชั่วระยะหนึ่ง หรือ “Virgin Earth” ที่เกรกอรีนำชีวิตของจอห์น เทรดสแคนท์ผู้เยาว์นักพฤกษศาสตร์และนักสะสมแสวงหาพันธ์ไม้ใหม่ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 มาผูกเป็นนวนิยาย
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ

นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ  เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของผู้ประพันธ์ การเขียนนวนิยายอิงอัตชีวประวัติแตกต่างจากการเขียนอัตชีวประวัติ หรือ บันทึกความทรงจำ (memoir) เพราะเป็นงานที่ระบุว่าเป็นนวนิยายซึ่งหมายความว่าไม่ใช่เรื่องจริง เพราะการที่จัดว่าเป็นงานกึ่งนวนิยายผู้ประพันธ์ก็มิได้หวังที่จะเขียนงานที่มีคุณสมบัติของงานเขียนที่เป็นบันทึกความทรงจำ ชื่อและสถานที่มักจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากความเป็นจริง และสร้างเหตุการณ์ต่าง ๆ ขึ้นเพื่อเป็นการสร้างเสริมความเป็นนาฏกรรมของเนื้อหาให้มากขึ้น แต่เนื้อหาโดยทั่วไปก็ยังมีพื้นฐานใกล้เคียงกับชีวิตของผู้ประพันธ์ แต่เมื่อบรรยายถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นผู้ประพันธ์ก็มิได้พยายามแต่อย่างใดที่จะเขียนให้ตรงต่อความเป็นจริง และบางครั้งก็จะเขียนอย่างเกินเลย หรือเปลี่ยนแปลงให้เหมาะแก่การดำเนินเรื่อง
คำว่า “นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ” เป็นคำที่ยากต่อการให้คำนิยาม นวนิยายที่เป็นเรื่องของสถานที่และ/หรือเหตุการณ์ที่ผู้ประพันธ์มีความคุ้นเคยไม่จำเป็นที่อยู่ในข่ายของนวนิยายประเภทนี้ หรือนวนิยายที่มีเนื้อหาบางส่วนที่ดึงมาจากชีวิตของผู้ประพันธ์ที่เป็นโครงเรื่องย่อย การจะถือว่าเป็นนวนิยายอิงอัตชีวประวัติได้นวนิยายต้องประกอบด้วยตัวเอกของเรื่อง (protagonist) ที่ถอดมาจากผู้ประพันธ์และโครงเรื่องที่สะท้อนรายละเอียดของชีวิตของผู้ประพันธ์ “นวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ” (semi-autobiographical novel)
งานเขียนบางชิ้นก็เรียกตนเองว่า “นวนิยายเชิงสารคดี” ที่ใช้เป็นครั้งแรกในงานเขียน “"In Cold Blood"”  โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 ที่ต่อมาเป็นประเภทของการเขียนวรรณกรรมที่ประยุกต์ไปใช้กับการเขียนหลายประเภทที่เกี่ยวกับอัตชีวประวัติ
เอลิซาเบธ เสตราท์

เอลิซาเบธ เสตราท์  (6 มกราคม ค.ศ. 1956 - ปัจจุบัน) เอลิซาเบธ เสตราท์เป็นนักเขียนนวนิยายคนสำคัญชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับการนวนิยายเรื่อง “"Olive Kitteridge"” หรือ “On the Coast of Maine”  ในปี ค.ศ. 2009 และเข้ารอบสุดท้ายของรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติในปี ค.ศ. 2008 “"Olive Kitteridge"” เป็นเรื่องสั้นสิบสามเรื่องที่เกี่ยวพันกันกันเกี่ยวกับสตรีชื่อออลิฟ คิทเทอริดจ์และญาติพี่น้องที่สนิทกันที่อาศัยอยู่ที่เมืองครอสบีในรัฐเมนในสหรัฐอเมริกา
ปลาปักเป้าปากขวด

ปลาปักเป้าปากขวด หรือ ปลาปักเป้าปากยาว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pao cambodgiensis") ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งจำพวกปลาปักเป้า ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะหัวโต ตาโต มีลักษณะเด่นคือ ปากยาวยื่นออกมาเห็นได้ชัด อันเป็นที่มาของชื่อ ลำตัวค่อนข้างเพรียว ครีบหางปลายมน หลังมีสีเขียวมะกอก ตามตัวมีลวดลายสีจางและคล้ำและมีขอบสีขาวข้างละดวง ตาสีแดง ท้องสีเทาจาง
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8–12 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบกัดกินเกล็ดและครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง จัดเป็นปลาปักเป้าชนิดที่มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าวมาก พบในแหล่งน้ำภาคกลางและภาคอีสานของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ในแม่น้ำด่งนาย ประเทศเวียดนาม
ปลาปักเป้าจุดส้ม

ปลาปักเป้าจุดส้ม หรือ ปลาปักเป้าจุดแดง ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในอันดับปลาปักเป้า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Pao abei" ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาปักเป้าดำ ("P. cochinchinensis ") และปลาปักเป้าปากขวด ("P. cambodgiensis") ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่ปลาปักเป้าจุดส้มนั้นมีลักษณะเด่น คือ มีจุดสีแดงหรือสีส้มกระจายอยู่ทั่วตัว อันเป็นที่มาของชื่อ 
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบกระจายอยู่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในภาคกลางและลุ่มแม่น้ำโขงในภาคอีสานของประเทศไทย จัดเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดหรือครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง
จูโนต์ ดิอัซ

จูโนต์ ดิอัซ  (31 ธันวาคม ค.ศ. 1968 - ปัจจุบัน) จูโนต์ ดิอัซเป็นนักเขียนนวนิยายและอาจารย์สอนวิชาการเขียนสร้างสรรค์ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ดิแอซเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายโดมินิกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"The Brief Wondrous Life of Oscar Wao"”  ในปี ค.ศ. 2008 และรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติในปีเดียวกัน “"The Brief Wondrous Life of Oscar Wao"” เป็นเรื่องราวของออสคาร์ วาวเด็กชายผู้มีน้ำหนักมากกว่าปกติที่เติบโตขึ้นมาในนิวเจอร์ซีย์ผู้หมกมุ่นกับนวนิยายวิทยาศาสตร์และแฟนตาซี แต่ก็ยังเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับประสบการณ์ภายใต้การปกครองระบบเผด็จการของราฟาเอล ทรูฮิลโลในสาธารณรัฐโดมินิกันซึ่งเป็นดินแดนของบรรพบุรุษของดิแอซเองด้วย
ปลาปักเป้าทอง

ปลาปักเป้าทอง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Auriglobus modestus") เป็นปลาน้ำจืดและน้ำกร่อย ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) 
มีลำตัวแบนข้างมากกว่าปลาปักเป้าในสกุล "Tetraodon" อย่างเห็นได้ชัด และมีดวงตาที่โตกว่า ครีบหลังและครีบก้นใหญ่ ครีบหางปลายตัดตรง มีลำตัวสีทองเหลือบเขียวแวววาว โดยที่ไม่มีลวดลายหรือจุดใด ๆ ทั้งสิ้น หลังมีสีเทาเงิน ใต้ท้องสีขาว มีหนามสั้น ๆ ฝังอยู่ใต้ผิว และสามารถสะบัดครีบว่ายน้ำได้เร็วกว่าปลาปักเป้าในสกุลอื่น อีกทั้งยังสามารถพองลมได้ใหญ่กว่าด้วย เดิมเคยถูกจัดว่าเป็นชนิดเดียวกับ "Chonerhinos naritus" แต่สามารถจัดแนกออกได้จากสัณฐานวิทยา จึงแยกออกมาอยู่ในสกุลนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999
โตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร และพบในเขตน้ำกร่อยด้วย เช่น ลุ่มแม่น้ำบางปะกงในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นต้น 
มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดและครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม
คอร์แม็ค แม็คคาร์ธี

คอร์แม็ค แม็คคาร์ธี  (20 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 - 13 มิถุนายน พ.ศ. 2566) คอร์แม็ค แม็คคาร์ธีเป็นนักเขียนนวนิยาย และ บทละครคนสำคัญชาวอเมริกัน แม็คคาร์ธีเขียนนวนิยายทั้งหมดสิบเรื่องที่เป็นประเภทกอธิคอเมริกันตอนใต้ (Southern Gothic), นวนิยายตะวันตก และ บันเทิงคดีพยากรณ์และหลังพยากรณ์
แม็คคาร์ธีได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"The Road"”  ในปี ค.ศ. 2007 และหนังสือ “"No Country for Old Men"” ที่เขียนในปี ค.ศ. 2005 ก็ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่แปลเป็นภาคภาษาไทยว่า “ล่าคนดุในเมืองเดือด” ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลอคาเดมี่สาขาเขียนบทและกำกับและภาพยนตร์ดีเด่นประจำปี แม็คคาร์ธีได้รับรางวัลหนังสือแห่งชาติในปี ค.ศ. 1992 สำหรับนวนิยายเรื่อง “"All the Pretty Horses"” ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่แปลเป็นภาคภาษาไทยว่า “สุภาพบุรุษอาชา”
งานเขียนก่อนหน้านั้น “"Blood Meridian"” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1985 ได้รับการเลือกโดยไทม์ว่าเป็นหนึ่งในนวนิยายดีเด่นที่สุด 100 เรื่องที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษที่พิมพ์ระหว่าง ค.ศ. 1923 ถึง ค.ศ. 2005 และเข้ารอบสุดท้ายในการเลือกคล้ายคลึงกันโดยเดอะนิวยอร์กไทมส์ว่าเป็นนวนิยายอเมริกันดีเด่นที่ได้รับการพิมพ์ในช่วง 25 ปีที่ผ่านมา นักวิพากษ์วรรณกรรมแฮโรลด์ บลูมสรรเสริญแม็คคาร์ธีว่าเป็นหนึ่งในสี่ของนักเขียนนวนิยายชาวอเมริกันที่เรียกว่าเป็นคนสำคัญพร้อมกับ ทอมัส พินชอน, ดอน เดอลิลโล และ ฟิลิป รอธ แม็คคาร์ธีมักจะได้รับการเปรียบเทียบกับวิลเลียม ฟอล์คเนอร์
ความตาย.
คอร์แม็ค แม็คคาร์ธี เสียชีวิตวันอังคารที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2566 อายุ 89 ปี
อ้วนฮี

อ้วนฮี (袁熙 ; เสียชีิวิต ป. ธันวาคม ค.ศ. 207) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ที่มีตัวจริงในประวัติศาสตร์ เป็นบุตรชายของอ้วนเสี้ยวและนางเล่าชือ มีพี่คืออ้วนถำและน้องคืออ้วนซง เมื่อเสียบิดาและพี่คนโตไป อ้วนฮีได้ร่วมกับอ้วนซงเพื่อรบกับโจโฉเมื่อกองทัพพ่ายแพ้ อ้วนฮีและอ้วนซงได้หนีไปอยู่กับกองซุนของ 
แต่กองซุนของกลัวว่าโจโฉจะบุกมาตีเมืองของตน กองซุนของ เลยตัดหัวของสองพี่น้องมาให้โจโฉ อ้วนฮีและอ้วนซงจึงต้องจบชีวิตลง
เจอราลดีน บรุคส์ (นักเขียน)

เจอราลดีน บรุคส์  (14 กันยายน ค.ศ. 1955 - ปัจจุบัน) เจอราลดีน บรุคส์เป็นนักเขียนนวนิยายและนักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกันผู้ยังถือหนังสือเดินทางออสเตรเลีย
บรุคส์ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"March"”  ในปี ค.ศ. 2006 
“"March"” เป็นนวนิยายประเภทที่เรียกว่านวนิยายคู่ขนาน (parallel novel) ที่ใช้เรื่อง “"สี่ดรุณี"” โดยลุยซา เมย์ แอลค็อทท์เป็นพื้นฐานในการเขียนจากมุมมองของมิสเตอร์มาร์ชผู้เป็นบิดาของตัวเอกของนวนิยายของแอลค็อทท์ ผู้ที่จากครอบครัวไปร่วมในสงครามกลางเมืองอเมริกัน
เอเชียนเกมส์ 1978

เอเชียนเกมส์ 1978 เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 8 ประเทศไทยจำต้องเป็นเจ้าภาพอีกวาระหนึ่งเพราะปากีสถานซึ่งได้รับมอบหมายจากที่ประชุมมนตรีสหพันธ์ฯ ให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งนี้ได้แจ้งไปยังสหพันธ์ว่าไม่สามารถจัดการแข่งขันได้ เนื่องจากปัญหาทางการเมือง เศรษฐกิจภายในประเทศและภาวะเงินเฟ้อ ซึ่งเป็นเหตุให้ขาดดุลทางการเงิน นายซัลฟิการ์ อาลี บุตโต นายกรัฐมนตรีปากีสถานในขณะนั้น ได้สั่งระงับการเป็นเจ้าภาพจัด การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 ผลจากการที่ปากีสถานขอคืนความเป็นเจ้าภาพจึงได้มีการประชุมคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ขึ้นในระหว่างการแข่งขันโอลิมปิคครั้งที่ 21 ณ ประเทศแคนาดา เพื่อหาประเทศเจ้าภาพแทนปากีสถานและที่ประชุมได้มีมติขอร้องให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพอีกครั้ง โดยสมาชิกสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์จะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งสิ้นสำหรับการเป็นเจ้าภาพ ยกเว้นค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการส่งนักกีฬาไทยเข้าร่วมแข่งขัน ประเทศไทยจึงรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 8 ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521 
การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 นี้ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานพระมหากรุณาทรงรับการแข่งขันครั้งนี้ไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์
การแข่งขันครั้งนี้ กีฬาที่แข่งขันมี 19 ชนิด คือ กรีฑา ยิงธนู แบดมินตัน บาสเกตบอล มวย โบว์ลิ่ง จักรยาน ฟุตบอล ยิมนาสติคส์ ฮอกกี้ ลอนเทนนิส ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ส่วนประเทศที่เข้าแข่งขันมี 25 ประเทศ (สำหรับอิสราเอลนั้น คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ได้ขอร้องมิให้ประเทศอิสราเอลส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันครั้งนี้ เพื่อลดค่ารักษาความปลอดภัย แต่ก็ยังถือว่าประเทศอิสราเอลยังคงเป็นสมาชิกอยู่) นักกีฬาที่เข้าแข่งขันครั้งนี้มี 2,863 คน เป็นชาย 2,318 คน หญิง 454 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยได้แก่ ซาอุดิอาระเบีย เนปาล บาห์เรน บังคลาเทศ กาตาร์ สหสาธารณรัฐอาหรับ
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
เอเชียนเกมส์ 1966

เอเชียนเกมส์ 1966 การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 5 จัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม 2509 กีฬาที่แข่งขันมี 14 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ยกน้ำหนัก วอลเลย์บอล มวยปล้ำ และมีการสาธิตกีฬาซอร์ฟบอล ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันมี 19 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,945 คน เป็นชาย 1,569 คน หญิง 376 คน
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
เอเชียนเกมส์ 1970

เอเชียนเกมส์ 1970 เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 6 ตามกำหนดเดิม เกาหลีรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จนกระทั่งปี 2512 ซึ่งเหลือเวลาอีก 1 ปี จะถึงกำหนดการแข่งขัน เกาหลีเจ้าภาพเกิดเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเกิดสงครามระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ ทำให้ไม่สามารถจะเป็นเจ้าภาพได้จึงขอถอนตัวแต่เพื่อมิให้การแข่งขันครั้งนี้ต้องยกเลิกไป เกาหลีจึงยินดีหาเงินให้กับประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพเป็นเงินทั้งสิ้น 8 ล้านบาท คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชียนเกมส์จึงได้เปิดประชุมอย่างเร่งด่วน ครั้งแรกในที่ประชุมมีมติให้ญี่ปุ่นรับจัดแทนเกาหลี แต่ญี่ปุ่นปฏิเสธเพราะกำลังจัดงานเอ็กซ์โป 1970 อยู่ แต่ยินดีที่จะช่วยสมทบทุนแก่ประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพแทน
ประวัติ.
ในที่สุดคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชียนเกมส์จึงมีมติขอร้องแกมบังคับให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพแทนเกาหลีโดยให้เหตุผลว่าประเทศไทยอยู่ในศูนย์กลางของภาคพื้นเอเชียอยู่แล้ว การไปมาก็สะดวกกว่าชาติอื่น ๆ ประการที่สองไทยเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งที่ 5 เพิ่งผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ ซึ่งได้รับความสำเร็จดียิ่งเหนือกว่าชาติอื่น ๆ และสนามกีฬากับอุปกรณ์การแข่งขันก็มีพร้อมอยู่แล้ว เหตุการณ์ภายในบ้านเมืองก็สงบราบรื่นดี ในที่สุดประเทศไทยก็ตอบรับโดยมีเงื่อนไขว่า การเป็นเจ้าภาพครั้งนี้จะต้องไม่ใช้เงินงบประมาณแผ่นดินไปจัด เว้นแต่เงินค่าใช้จ่ายสำหรับนักกีฬาที่จะเข้าการแข่งขันเท่านั้น (การแข่งขันครั้งนี้ประเทศไทยฐานะเจ้าภาพได้รับเงินอุดหนุนจากประเทศสมาชิกต่าง ๆ ดังนี้ จีน 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, อินโดนีเชีย 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิสราเอล 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, เกาหลีใต้ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ, เนปาล 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฟิลิปปินส์ 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฮ่องกง 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิหร่าน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ ญี่ปุ่น 75,000 ดอลลาร์สหรัฐ, มาเลเชีย 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ปากีสถาน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, และเวียดนาม 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ รวมได้เงินอุดหนุนจาก 12 ประเทศสมาชิกเป็นจำนวน 412,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดังนั้น 
การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 6 จึงถูกกำหนดจัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร ระหว่างวันที่ 9 - 20 ธันวาคม 2513 กีฬาที่แข่งขันมี 13 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ว่ายน้ำ วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน มี 18 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,752 คน เป็นชาย 1,493 คน หญิง 259 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยมี เนปาลและฮ่องกง
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
มาริลินน์ โรบินสัน

มาริลินน์ โรบินสัน  (26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943 - ปัจจุบัน) มาริลินน์ โรบินสันเป็นนักเขียนนวนิยายและนักเขียนบทความชาวอเมริกัน
นวนิยายเรื่อง “"Housekeeping"” ของโรบินสันที่เขียนในปี ค.ศ. 1980 ได้รับรางวัลมูลนิธิเฮมิงเวย์/เพ็นในฐานะนวนิยายดีเด่นเรื่องแรกของผู้ประพันธ์ และได้รับการเสนอชื่อสำหรับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายด้วย แต่มาได้รับรางวัลในนวนิยายเล่มที่สอง “"Gilead"” ในปี ค.ศ. 2005 ที่ได้รับรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติและรางวัลหนังสือแอมบาสซาเดอร์พร้อมกันด้วย นวนิยายเรื่องที่สาม “"Home"” ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2008 เข้ารอบสุดท้ายสำหรับรางวัลหนังสือแห่งชาติ
เอเชียนเกมส์ 1962

เอเชียนเกมส์ 1962 เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 4 จัดขึ้นที่จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม – 4 กันยายน 2505 มีการแข่งขัน 15 ชนิดกีฬา คือ กรีฑา ยิงธนู แบดมินตัน บาสเกตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ลอนเทนนิส เทเบิลเทนนิส ว่ายน้ำ ยิงปืน วอลเลย์บอล และมวยปล้ำ มีการสาธิตกีฬายูโด การแข่งขันครั้งนี้อินโดนีเชียเจ้าภาพทำผิดกฎโดยกีดกันจีนและอิสราเอล ไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขันโดยส่งไอเดนติตี้การ์ด กระดาษเปล่าไปให้จึงไม่ทราบว่ามีการแข่งขัน ในครั้งนี้จึงมีนักกีฬาเข้าแข่งขัน 1,460 คน จากประเทศอัฟกานิสถาน เบอร์มา กัมพูชา ซีลอน ฮ่องกง อินเดีย อินโดนีเชีย ญี่ปุ่น เกาหลี มาลายา บอร์เนียวเหนือ ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ ซาราวัก สิงคโปร์ ไทย และเวียดนาม
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ.
เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 การลงคะแนนสำหรับเอเชียนเกมส์ 1962 จัดขึ้นที่กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น ก่อนการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 1958 โดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียลงคะแนนให้ 22-20 เพราะชื่นชอบเมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซียมากกว่าเมืองการาจี
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
เอเชียนเกมส์ 1974

เอเชียนเกมส์ 1974 เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 7 จัดขึ้นที่กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่านระหว่างวันที่ 1 – 16 กันยายน 2517 ซึ่งการแข่งขันครั้งนี้เกือบต้องล้มคว่ำลงกลางคันเนื่องจากอิหร่านและญี่ปุ่นได้นำข้อเสนอเข้าที่ประชุมคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 17 – 18 กันยายน 2516 ให้ที่ประชุมพิจารณารับเอาประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าเป็นสมาชิกแต่มีเงื่อนไขว่า สหพันธ์ฯ ต้องขับจีนชาติออกจากการเป็นสมาชิก ผลปรากฏว่ากรรมการบริหาร 4 คน ได้เดินออกจากที่ประชุม ในที่สุดจากการวิ่งเต้นของอิหร่านและญี่ปุ่นจึงทำให้การรับรองสาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าเป็นสมาชิกสหพันธ์ฯ ก็ผ่านไปด้วยดี ดังนั้น การแข่งขันครั้งที่ 7 จึงมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน 19 ประเทศ มีนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 16 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินต้น บาสเกตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฟันดาบ ยิมนาสติคส์ ฮอกกี้ ลอนเทนนิส ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก และมวยปล้ำ
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
วอลเลซ เสต็กเนอร์

วอลเลซ เสต็กเนอร์  (18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1909 - 13 เมษายน ค.ศ. 1993) วอลเลซ เสต็กเนอร์เป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้น, นักประวัติศาสตร์ และ นักต่อสู้เพื่อสิ่งแวดล้อมชาวอเมริกัน ที่มักจะเรียกกันว่าเป็น "อธิการของนักเขียนตะวันตก"
เสต็กเนอร์ได้รับรางวัลทางวรรณกรรมหลายรางวัลที่รวมทั้งรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"Angle of Repose"”  ในปี ค.ศ. 1972 และรางวัลหนังสือแห่งชาติจากนวนิยายเรื่อง “"The Spectator Bird"” ในปี ค.ศ. 1977 
รางวัลที่ได้รับ.
และ: รางวัลโอ เฮนรีสามครั้ง, ทุนกุกเกนไฮม์สองครั้ง (1949 และ 1959) และอื่นๆ
อีดิธ วอร์ทัน

อีดิธ วอร์ทัน  (24 มกราคม ค.ศ. 1862 - 11 สิงหาคม ค.ศ. 1937) อีดิธ วอร์ทันเป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นและนักออกแบบชาวอเมริกัน
วอร์ทันได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"The Age of Innocence"” ในปี ค.ศ. 1921 โมเดิร์นไลบรารีจัดให้นวนิยายเล่มเดียวกันนี้เป็นลำดับที่ห้าสิบแปดของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 นวนิยายอีกเล่มหนึ่งที่โมเดิร์นไลบรารีรับเลือกให้อยู่ในอันดับคือ “"The House of Mirth"” ที่เป็นลำดับหกสิบเก้า
ฟุตบอลทีมชาติติมอร์-เลสเต

ฟุตบอลทีมชาติติมอร์-เลสเต  เป็นทีมฟุตบอลระดับทีมชาติจากประเทศติมอร์-เลสเตซึ่งยังไม่เคยประสบความสำเร็จในรายการระดับนานาชาติใด ๆ เลย ทีมชาติติมอร์-เลสเตเข้าเป็นสมาชิกของฟีฟ่าเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2005 และเปิดตัวระดับนานาชาติครั้งแรกในการแข่งขันเอเชียนคัพรอบแบ่งกลุ่มเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2005 โดยแพ้ศรีลังกา 3-2 และแพ้ไต้หวัน 3-0
จา รูล

เจฟฟรีย์ แอตคินส์  เกิดเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1976 เป็นที่รู้จักในชื่อ จา รูล  เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน นักร้องและนักแสดง สังกัดเดอะอิงก์และยูนิเวอร์แซลเรเคิดส์ เดิมคือเดฟแจมเรเคิดส์ เขาเป็นคนฮอลลิส นิวยอร์ก จา รูล มีผลงานอัลบั้ม 6 ชุด
มองตากูต์

มองตากูต์  คือ บริษัทผลิตเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย ตั้งอยู่ในเมือง Saint-Sauveur-de-Montagut ในประเทศฝรั่งเศส
ประวัติ.
เริ่มต้นเมื่อ ปี ค.ศ. 1880 ทวดของ Pierre Gros เป็นผู้ก่อตั้งโรงงานผลิตด้ายผ้าไหม และได้พัฒนาเรื่อยมาจากรุ่นสู่รุ่น จนกระทั่งปี ค.ศ. 1952 Geoges Tinland (ปู่ของ Pierre) เป็นผู้เริ่มต้นถักทอผ้าไหม ในโรงงานแห่งงานแห่งเดียวกันนั้น และ Tinland ยังเป็นผู้ริเริ่มจัดจำหน่ายชุดชั้นในสตรีและถุงเท้าผ้าไหมจากบริษัท มองตากูต์ ซึ่งต่อมากลายเป็นผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในระหว่างช่วงสงครามโลกทั้งสองครั้ง
ปี ค.ศ. 1935 บริษัทมองตากูต์ เริ่มผลิตเส้นใยสังเคราะห์จนมีความชำนาญถักทอผ้าเรยอน ค.ศ.1952 Tinland และครอบครัว Leo Gros ได้ร่วมกันพัฒนาดัดแปลงเครื่องจักรผลิตถุงเท้าเป็นเครื่องถักทอเสื้อกันหนาว และ ค.ศ.1962 Leo ประดิษฐ์เครื่อง Fil Lumiere ทำให้ผ้ามีสีสด เป็นเงา คงทนและยืดหยุ่นยิ่งขึ้น
เหรียญราชการชายแดน

เหรียญราชการชายแดน  ใช้อักษรย่อว่า ช.ด. เป็นเหรียญราชอิสริยาภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้น สำหรับพระราชทานแก่ผู้ที่ได้ปฏิบัติราชการชายแดนเป็นพิเศษ ตามพระราชบัญญัติเหรียญราชการชายแดน พ.ศ. 2497 เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2497
ลักษณะของเหรียญ.
เหรียญราชการชายแดน มีลักษณะเป็นเหรียญรูปกลม ทำด้วยโลหะสีทอง ด้านหน้า มีพระบรมรูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราช กำลังทรงทำยุทธหัตถีกับราชศัตรู ด้านหลัง มีอักษรจารึกว่า "เราปฏิบัติหน้าที่เพื่อเกียรติศักดิ์ไทย" ตัวเหรียญห้อยกับแพรแถบสีม่วงมีริ้วสีขาวสองข้าง เบื้องบนมีเข็มโลหะรูปคฑาจอมพลสีทองจารึกอักษรว่า "ราชการชายแดน" ใช้ประดับที่อกเสื้อเบื้องซ้าย
การพระราชทาน.
พระราชทานแก่ทหาร ตำรวจ ข้าราชการ และผู้กระทำหน้าที่ซึ่งเจ้ากระทรวง หน่วยทหาร หรือตำรวจ สั่งให้ปฏิบัติหน้าที่ราชการ ณ อำเภอชายแดน เป็นระยะเวลาไม่น้อยกว่า 6 เดือน ยกเว้นแต่มีเหตุสู้รบพิเศษ เกี่ยวกับการป้องกันราชอาณาจักรได้ปฏิบัติหน้าที่ราชการสมความมุ่งหมายของทางราชการ และประพฤติตนอยู่ในระเบียบวินัยอันดี
เหรียญลูกเสือสดุดี

เหรียญลูกเสือสดุดี มีชื่อเรียกภาษาอังกฤษว่า "The Boy Scout Citation Medal" เป็นเหรียญสำหรับพระราชทานเป็นบำเหน็จความชอบในราชการ สร้างขึ้นตามพระราชบัญญัติลูกเสือ พ.ศ. 2507 เช่นเดียวกันกับเหรียญลูกเสือสรรเสริญ ต่อมาในปี พ.ศ. 2530 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราเครื่องราชอิสริยาภรณ์รามกีรติ ลูกเสือสดุดีพิเศษ ขึ้นอีกชั้นหนึ่งในพระราชบัญญัติลูกเสือ
ลักษณะ.
เหรียญลูกเสือสดุดี เป็นเหรียญเงิน ลักษณะกลมรี มีขนาดกว้าง 2.5 เซนติเมตร ยาว 3.2 เซนติเมตร ด้านหน้า มีตราหน้าเสือประกอบวชิระ ริมขอบส่วนบนมีอักษรว่า "ลูกเสือ" และส่วนล่าง มีอักษรว่า "เสียชีพอย่าเสียสัตย์" ตราหน้าเสือประกอบวชิระ และตัวอักษรให้ทำเป็นลายดุน ด้านหลัง เป็นพื้นเกลี้ยงจารึกนามของผู้ซึ่งได้รับพระราชทาน และวันที่พระราชทาน ขอบส่วนบนมีห่วงห้อย แพรแถบขนาดกว้าง 2.4 เซนติเมตร มีริ้วสีเหลืองกว้าง 1.2 เซนติเมตร อยู่กลาง ริมทั้งสองข้างมีริ้วสีดำกว้าง 6 มิลลิเมตร
เหรียญนี้ใช้ห้อยกับแพรแถบ ประดับที่อกเสื้อเหนือปกกระเป๋าเบื้องซ้าย โดยการพระราชทานจะพระราชทานให้เป็นกรรมสิทธิ์ เมื่อผู้รับพระราชทานวายชนม์ ให้ทายาทโดยธรรมรักษาไว้เป็นที่ระลึก 
การพระราชทาน.
สำหรับพระราชทานแก่ผู้บังคับบัญชาลูกเสือ ผู้ตรวจการลูกเสือ กรรมการลูกเสือ เจ้าหน้าที่ลูกเสือ และบุคคลอื่น บรรดา ที่มีอุปการคุณต่อการลูกเสือถึงขนาด หรือที่ได้อุทิศกำลังกาย หรือ กำลังความคิด ในการประกอบกิจให้บังเกิดคุณประโยชน์แก่การลูกเสือ ตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติลูกเสือ พ.ศ. 2551 ดังนี้
เหรียญลูกเสือสดุดีชั้นที่ 1.
พระราชทานแก่ผู้ที่มีอุปการคุณต่อการลูกเสือถึงขนาด หรือผุ้ที่ได้อุทิศกำลังกาย กำลังความคิด ในการประกอบกิจการให้บังเกิดคุณประโยชน์แก่การลูกเสืออย่างยิ่ง ตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการบริหารลูกเสือแห่งชาติกำหนด
เหรียญลูกเสือสดุดีชั้นที่ 2.
พระราชทานแก่ผู้ที่มีอุปการคุณต่อการลูกเสือ ดังต่อไปนี้
เหรียญลูกเสือสดุดีชั้นที่ 3.
พระราชทานแก่ผู้ที่มีอุปการคุณต่อการลูกเสือดังต่อไปนี้
คาริน (สตรีทไฟท์เตอร์)

คาริน  เป็นตัวละครหญิงจากเกมสตรีทไฟท์เตอร์ โดยปรากฏตัวครั้งแรกในภาค ZERO 3 ในท้องเรื่อง เธอเป็นลูกสาวเศรษฐีผู้ใช้วิชาการต่อสู้แบบ "Kanzuki-ryū kakutōjutsu" ต่อมา เธอเริ่มออกท้าประลองยุทธเพื่อพิสูจน์ฝีมือ เธอมีคู่ปรับคนสำคัญคือซากุระ และเธอยังเป็นตัวละครหลักในแคปคอมไฟท์ติ้งแจมด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ คาริน ถือเป็นตัวละครที่สร้างแรงบันดาลใจในการออกแบบตัวละครที่มีชื่อว่า "นาซิสซ่า เลเฟบเวร์" ซึ่งเป็นตัวละครหลักในหนังสือการ์ตูนความรู้ชุด ลา ฟลอร่า โรงเรียนป่วนก๊วนเจ้าหญิง ด้วยเช่นกัน
ประวัติตามท้องเรื่อง.
คาริน เห็นว่าซากุระเป็นคู่ต่อสู้ของเธอเอง โดยทั้งคู่ต่างเป็นคู่ท้าชิงที่สมน้ำสมเนื้อ คารินเป็นหญิงสาวผู้มาจากตระกูลคันสุกิอันมั่งคั่ง เธอเป็นบุตรสาวของไดเกนจูโร่ และนาเดะชิโกะ คันสุกิ ทั้งนี้ เธอมีคำขวัญประจำตัวคือ "ทุกสิ่งที่เธอต้องการคือชัยชนะ" ซึ่งหมายถึง "ความต้องการเป็นผู้ชนะในทุกสิ่ง" ซึ่งอาจหมายถึง "เป็นเรื่องร้ายที่สุดที่ไม่อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดได้" บริษัทคันสุกิถูกคุกคามโดยองค์การชาโดลู ซึ่งมีความต้องการความเป็นใหญ่ในแผ่นดิน คารินพยายามช่วยเหลือชะตากรรมของตระกูลด้วยการติดตามองค์การชาโดลู ตอลดจนพยายามค้นหาซากุระเพื่อท้าชิงเธออีกครั้ง ในระหว่างการเดินทาง เธอได้พบกับบลังก้าในการแข่งขันนัดกระชับมิตร และนั่นได้ทำให้เธอรู้ว่าโลกนี้ช่างกว้างใหญ่ เมื่อได้พบกับนักสู้ที่แปลกๆ ทั้งยังได้พบกับอาร์. มิกะและได้ทำการต่อสู้กัน เธอรู้สึกประทับใจในความสามารถของมิกะ และคารินได้เป็นผู้สนับสนุนการแข่งขันมวยปล้ำให้กับมิกะในเวลาต่อมา
เดลฟี

เดลฟี หรือ เดลไฟ  เป็นทั้งสถานที่ทางโบราณคดีและเมืองในกรีซปัจจุบันทางตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาพาร์นาสซัสในหุบเขาโฟซิส เดลฟีเป็นสถานที่สำหรับไพเธียหรือโหรเดลฟี (Delphic oracle) ที่สำคัญที่สุดในโลกกรีกโบราณ เพราะเป็นสถานที่สำคัญที่ใช้ในการสักการะเทพอพอลโลหลังจากที่ได้ทำการสังหารไพธอนผู้พำนักอาศัยอยู่ ณ ที่นั้นเพื่อพิทักษ์สะดือของโลก เพลงสดุดีของโฮเมอร์ (Homeric Hymns) สำหรับสดุดีโหรเดลฟีเรียกสถานที่นี้ว่า "Krisa"
“เดลฟี” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1987
โคมัตสึ คิโยกาโดะ

โคมัตสึ คิโยกาโดะ (3 ธันวาคม ค.ศ. 1835 - 16 สิงหาคม ค.ศ. 1870) เป็น ซามูไร ในช่วงปลายยุคเอโดะ และเป็นเจ้าหน้าที่รัฐบาลในช่วงต้นยุคเมจิ โดยเป็นแกนนำคนสำคัญอีกคนในการโค่นล้มระบอบการปกครองของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ถึงแก่กรรมขณะอายุได้เพียง 34 ปี
เทศบาลตำบลปะลุรู

เทศบาลตำบลปะลุรู เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1 ของตำบลปะลุรู ในอำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลปะลูรูที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2499 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 7,063 คน
ในวันที่ 22 มิถุนายน 2543 กระทรวงมหาดไทยให้เปลี่ยนชื่อเทศบาลตำบลปะลูรู อำเภอสุไหงปาดี จังหวัดนราธิวาส เป็น "เทศบาลตำบลปะลุรู" เพื่อให้ตรงตามชื่อที่ถูกต้องของ "ตำบลปะลุรู" และเพื่อความเหมาะสมและสอดคล้องตามเจตนารมณ์ของประชาชนในเขตเทศบาลตำบล
พื้นที่เทศบาลตำบลปะลุรูอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอสุไหงปาดี อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดนราธิวาสประมาณ 50.4 กิโลเมตร กับอยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 1,181 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ และประมาณ 1,130.1 กิโลเมตรตามทางรถไฟสายใต้ ซึ่งมีสถานีรถไฟสุไหงปาดี คอยให้บริการด้านการเดินทางกับประชาชนในพื้นที่ ซึ่งเป็นสถานีรถไฟประจำอำเภอสุไหงปาดี
การจาริกแสวงบุญ

ทางด้านศาสนาและจิตวิญญาณ การจาริกแสวงบุญ  คือการเดินทางหรือการแสวงหาสิ่งที่มีความสำคัญทางจริยธรรมต่อจิตใจ บางครั้งก็จะเป็นการเดินทางไปยังศาสนสถานที่มีความสำคัญต่อความเชื่อหรือความศรัทธาของผู้นั้น สมาชิกของศาสนาหลักของโลกมักจะร่วมในการเดินทางไปแสวงบุญ ผู้ที่เดินทางไปทำการจาริกแสวงบุญเรียกว่านักแสวงบุญ
พระพุทธศาสนามีสังเวชนียสถานที่สำคัญที่สุดที่มีความเกี่ยวข้องกับองค์สมเด็จพระพุทธเจ้าสำหรับนักแสวงบุญอยู่สี่แห่ง: ลุมพินีวันที่ตั้งอยู่ในแคว้นอูธในประเทศเนปาลที่เป็นสถานที่ประสูติ, พุทธคยาที่ตั้งอยู่ในรัฐพิหารในประเทศอินเดียที่เป็นสถานที่ตรัสรู้, สารนาถที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองพาราณสีในรัฐอุตตรประเทศในประเทศอินเดียซึ่งเป็นสถานที่ทรงแสดงปฐมเทศนา และ กุสินาราที่ตั้งอยู่ตำบลมถากัวร์ อำเภอกุสินครในรัฐอุตตรประเทศในประเทศอินเดียเป็นสถานที่เสด็จดับขันธปรินิพพาน
ในกลุ่มศาสนาอับราฮัมที่ประกอบด้วยศาสนายูดาห์, ศาสนาคริสต์, ศาสนาอิสลาม และ ศาสนาบาไฮ ถือว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในอิสราเอลปัจจุบันเป็นศูนย์กลาง
ในราชอาณาจักรอิสราเอล และ ราชอาณาจักรยูดาห์ การเดินทางไปยังศูนย์กลางของสิ่งที่มีความสัมพันธ์กับความเชื่อบางแห่งถูกยกเลิกไปในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์ศักราช เมื่อการสักการะพระเยโฮวาห์จำกัดอยู่แต่เพียงที่วัดแห่งเยรุซาเล็มเท่านั้น
“การจาริกแสวงบุญ” บนแผ่นดินใหญ่ของกรีซก็จะเป็นการเดินทางไปยังเดลฟี หรือโหรซูสที่โดโดนา และทุกสี่ปีระหว่างสมัยกีฬาโอลิมปิค เทวสถานซูสก็จะเต็มไปด้วยผู้มาแสวงบุญจากดินแดนต่างๆ ทุกมุมเมืองของกรีซ เมื่ออเล็กซานเดอร์มหาราชไปถึงอียิปต์ พระองค์ก็ทรงหยุดยั้งทุกสิ่งทุกอย่างลงชั่วคราว และทรงนำผู้ติดตามไม่กี่คนลึกเข้าไปในทะเลทรายลิเบียเพื่อไปปรึกษาโหรที่อัมมุน ระหว่างสมัยการปกครองของราชวงศ์ทอเลมีต่อมา ศาสนสถานไอซิสที่ฟิเล (Philae) ก็มักจะได้รับเครื่องสักการะที่มีคำจารึกภาษากรีกจากผู้มีความเกี่ยวพันที่อยู่จากบ้านเมืองเดิมในกรีซ
แม้ว่า “การจาริกแสวงบุญ” มักจะอยู่ในบริบทของศาสนา แต่การจาริกแสวงบุญก็แปรเปลี่ยนไปใช้ในกิจการที่ไม่เกี่ยวกับกับศาสนาได้เช่นการเดินทางไปแสดงความเคารพคนสำคัญของลัทธินิยมเช่นในกรณีที่ทำกันในประเทศคอมมิสนิสต์ ตัวอย่างเช่นการเดินทางไปเยี่ยมชมที่บรรจุศพเลนิน (Lenin's Mausoleum) ที่จัตุรัสแดงก่อนที่สหภาพโซเวียตจะแตกแยกออกจากกัน ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่มีลักษณะเดียวกับที่เรียกว่า “การจาริกแสวงบุญ”
สำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงมหาดไทย

สำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงมหาดไทย เป็นส่วนราชการที่มิได้มีฐานะเป็นกรมเพราะไม่มีกฎหมายบัญญัติให้เป็นกรม อยู่ในสังกัดกระทรวงมหาดไทย เดิมมีชื่อว่า "สำนักงานเลขานุการรัฐมนตรี" ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2476
เมื่อครั้งก่อตั้งกระทรวงมหาดไทย มีการจัดตั้ง "กองมหาดไทยกลาง" ทำหน้าที่ทั่วไปซึ่งมิใช่งานของกรมใดกรมหนึ่งในกระทรวง หรือเปรียบเสมือนกับสำนักงานรัฐมนตรี และสำนักงานปลัดกระทรวงในปัจจุบัน จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2476 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ได้มีการจัดตั้ง "กรมเลขานุการรัฐมนตรี" ขึ้น ซึ่งภายหลังจากนั้นไม่นานก็มีการเปลี่ยนชื่อเป็น "สำนักงานเลขานุการรัฐมนตรี" 
ในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการปรับปรุงโครงสร้าง กระทรวง ทบวง กรม และมีการจัดตั้งให้สำนักงานเลขานุการรัฐมนตรีให้ ใช้ชื่อว่า "สำนักงานรัฐมนตรี"
อำนาจหน้าที่.
กระทรวงมหาดไทย ได้แบ่งส่วนราชการของสำนักงานรัฐมนตรี โดยกำหนดให้สำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงมหาดไทย มีภารกิจเกี่ยวกับราชการทางการเมือง เพื่อสนับสนุนภารกิจของรัฐมนตรี ประสานนโยบายระหว่างกระทรวง มีอำนาจหน้าที่ ดังต่อไปนี้
รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 6

รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2529 เป็นรางวัลภาพยนตร์ไทย ซึ่งจัดโดยสมาคมผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ไทย โดยมีจิรวรรณ กัมปนาทแสนยากร เป็นนายกสมาคม จัดขึ้นห่างจากครั้งที่แล้วเป็นระยะเวลา 3 ปี 
ในครั้งนี้เป็นการคัดเลือกผลงานภาพยนตร์ไทยที่ฉายในช่วงปี พ.ศ. 2529 มาตัดสิน โดยมีพิธีประกาศผลและมอบรางวัลในวันเสาร์ที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2530 ณ ห้องนภาลัย โรงแรมดุสิตธานี กรุงเทพฯ ถ่ายทอดทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5
ต้นบัวสวรรค์

ต้นบัวสวรรค์ชื่อวิทยาศาสตร์ " Gustavia gracillima Miers" มีชื่อวงศ์ว่า Lecythidaceae มีชื่อสามัญว่า กัสตาเวียบัวฝรั่งมีล้กษณะเป็นไม้ทรงพุ่มสูงประมาณ2-5เมตร ดออกมีกลิ่นหอมออกดอกทุกๆช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนตุลาคมบัวสวรรค์เป็นไม้หัว ขนาดเล็กเป็นไม้ล้มลุกกิ่งยืนต้น หัวมีลักษณะกลมเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1-2 นิ้ว ต้นเจริญ จากหัว มีใบยาวเรียว บางชนิดใบแบน บางชนิดใบกลม ความยาวของใบ 6-12 นิ้ว ในประเทศหนาวพอเข้าฤดูหนาว บัวสวรรค์จะทิ้งใบหมด คงเหลือแต่หัวอยู่ในดิน พอเข้าปลายฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อนจึงเริ่มงอกต้นใหม่ ส่วนในประเทศแถบร้อน เช่น เมืองไทย ถึงหน้าแล้วบัวสวรรค์จะหยุดการเจริญเติบโต แต่ไม่ถึงกับทิ้งใบ แต่จะอยู่เฉย ๆ ไม่ออกดอก มองดูคล้ายต้นหญ้า แต่พอเข้าฤดูฝน เมื่อได้รับน้ำฝน จึงจะแทงช่อดอกและออกดอกดูสวยงามมาก ดอกเป็นรูปกรวย มี 6 กลีบ การจัดเรียงของกลีบดอกเป็นแบบสลับ ดอกแบบชั้นเดียว มีก้านดอกยาว 4-12 นิ้ว ดอกมีหลายสี เช่น สีขาว เหลือง และชมพู
การขยายพันธุ์เพาะเมล็ด แยกหน่อ ตอนกิ่งการปลูกและการรักษารดนำวันละครั้งในช่วงเช้า
ชมจันทร์

ชมจันทร์ หรือ ดอกพระจันทร์ (ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Ipomoea alba") อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง (Convolvulaceae) สกุลผักบุ้ง "(Ipomoea)" มีถิ่นกำเนิดอยู่ในเขตร้อนของทวีปอเมริกากลางและอเมริกาใต้และแพร่กระจายอย่างกว้างขวาง สามารถพบได้ทั้งในเขตอบอุ่นและเขตร้อนของอเมริกา ประเทศออสเตรเลียและในกลุ่มประเทศเขตร้อนของทวีปเอเชีย
การขยายพันธุ์.
ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด อาจปลูกโดยการหยอดเมล็ดลงแปลงโดยตรงหรือเพาะเมล็ดเป็นต้นกล้า ก่อนเพาะเมล็ดมาแช่น้ำนาน 12 ชั่วโมง เพื่อให้เปลือกหุ้มเมล็ดอ่อนตัว จะทำให้งอกได้เร็วงอกได้เร็วขึ้น เนื่องจากเมล็ดดออกพระจันทร์มีเปลิอกหุ้มเมล็ดที่แข็ง เมล็ดงอกใช้เวลานานประมาณ 7-14 วัน เมื่อต้นกล้าอายุ 30 วันสามารถปลูกลงแปลงได้ นอกจากการขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดแล้ว ต้นชมจันทร์ยังสามารถขยายพันธุ์โดยการปักชำส่วนของลำต้น
การปลูก.
ต้นชมจันทร์สามารถขึ้นได้ในดินเกือบทุกชนิดที่มีความร่วนซุย พื้นที่ต้องระบายได้ดี เจริญเติบโตได้ในสภาพกลางแจ้งที่มีแสงแดด แปลงปลูกอาจยกแปลงผักทั่วไปเพื่อป้องกันน้ำขัง วิธีปลูกโดยขุดหลุมปลูกลึก 15-20 ซม. รองก้นหลุมด้วยปุ๋ยคอก 200-500 กรัม/หลุม จากนั้นจึงนำต้นกล้าลงปลูก ระยะปลูกที่ใช้ปลูกคือระหว่างต้น 40-50 ซม. และระหว่างแถว 70-100 ซม. ในช่วง 1 เดือนแรกหลังปลูก ควรมีการให้น้ำวันละ 2 ครั้ง คือตอนเช้าและตอนเย็น เมื่อต้นสามารถตั้งตัวได้แล้ว จึงให้น้ำวันละครั้ง เมื่อต้นดอกชมจันทร์เริ่มแตกยอด ควรมีการทำค้างคล้ายกับค้างถั่วฝักยาวหรือทำเป็นซุ้ม หลังปลูกประมาณ 2-3 เดือนก็จะเริ่มออกดอก
การใช้ประโยชน์.
ต้นชมจันทร์มีดอกสีขาวสวยงาม บานในเวลาตอนกลางคืนและกลิ่นหอม ในต่างประเทศ เช่นในยุโรปและสหรัฐอเมริกาปลูกเป็นไม้ดอกไม้ประดับ แต่บางพื้นที่ของประเทศไทย เช่น ภาคใต้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มมีการนำดอกมารับประทานเป็นอาหารโดยใช้ดอกตูมมาผัดกับน้ำมันหอย หรือลวกจิ้มกับน้ำพริก ในบางพื้นที่มีการนำดอกมารับประทานสด โดยการเด็ดเกสรออก ผลการการวิเคราะห์คุณค่าทางโภชนาการของดอกชมจันทร์ พบว่าเป็นผักที่ไขมันต่ำมากและมีสรรพคุณเป็นยาระบายอย่างอ่อน เหมาะแก่ผู้ที่ต้องการควบคุมน้ำหนัก นอกจากนี้ยังมีธาตุเหล็ก ฟอสฟอรัสและยังประกอบด้วยวิตามินต่าง ๆ ได้แก่ วิตามินบี เป็นต้น
การบำรุงรักษา.
เมื่อผลผลิตเริ่มลดลง หรือสังเกตเห็นต้นโทรมจะต้องตัดแต่งให้แตกต้นใหม่ พร้อมกับใส่ปุ๋ยอินทรีย์หรือปุ๋ยคอกบำรุง พร้อมให้น้ำเช้า-เย็น เพื่อให้ต้นแตกใบอ่อน จากนั้นประมาณ 2 เดือนจึงเริ่มเก็บผลผลิตได้อีกครั้ง กระทั่งต้นมีอายุ 2 ปี จึงเอาออกและปลูกใหม่อีกครั้ง
การขายส่ง

การขายส่ง  คือการที่โรงงานผู้ผลิต ผู้ประกอบการรายใหญ่ ได้จำหน่ายสินค้าให้ผู้ประกอบการ พ่อค้า แม่ค้า เป็นจำนวนมากเพื่อให้ได้ราคาที่ต่ำมากพอ ที่จะนำไปขายต่อให้ผู้บริโภคแล้วยังได้กำไรอยู่ โดยอาจมีการจำหน่ายต่อ ๆ กันอีกหลายทอด แล้วแต่ชนิดของสินค้า
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนครพนม มหาวิทยาลัยนครพนม

วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครพนม มหาวิทยาลัยนครพนม  เป็น วิทยาลัยพยาบาล ปัจจุบันสังกัดมหาวิทยาลัยนครพนม
ประวัติ.
"วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนครพนม" แรกเริ่มก่อตั้งขึ้นตามนโยบายด้านการสาธารณสุข แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 6 (2530-2534)  โดยกำหนดให้มีการยกระดับมาตรฐานและพัฒนาคุณภาพของการบริการสาธารณสุขสู่ตำบล โดยจัดให้มีพยาบาล 1 คน ในสถานีอนามัยตำบลทุกแห่ง  ดังนั้นการเพิ่มจำนวนบุคลากรทางด้านการพยาบาลให้เพียงพอต่อการดำเนินการด้านสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุขจึงได้จัดตั้งวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครพนมขึ้นอีกแห่งหนึ่ง เพื่อจะให้บุตรหลานของประชาชนในเขตจังหวัดใกล้เคียง เช่น มุกดาหาร สกลนคร หนองคาย เป็นต้น มาศึกษาในวิทยาลัยแห่งนี้ เพื่อมิต้องเดินทางไปศึกษาที่อื่น
วิทยาลัยฯเริ่มก่อสร้างโดยใช้งบประมาณผูกพันปี พ.ศ. 2535  โดยมีนางสาวสุภา อยู่ยืน ดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการคนแรก 
ปีการศึกษา 2536  วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครพนม  เริ่มเปิดสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาลศาสตร์
ปีการศึกษา 2537  เปิดรับนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาลศาสตร์ (ระดับต้น)
ปีการศึกษา 2541  วิทยาลัยฯ ได้เข้าเป็นสถาบันสมทบกับมหาวิทยาลัยขอนแก่น จึงได้เปลี่ยนชื่อหลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาลศาสตร์ เป็น
หลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต
ปีการศึกษา 2542  เปิดรับนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต (ต่อเนื่อง) ภาคปกติ                       
ปีการศึกษา 2545  เปิดรับนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตร์ (ต่อเนื่อง) ภาคพิเศษ
จนกระทั่งเมือวันที่ 2 กันยายน 2548  วิทยาลัยฯ ได้รวมเข้าเป็นส่วนราชการสังกัด มหาวิทยาลัยนครพนม ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยนครพนม พ.ศ. 2548
ตราสัญลักษณ์.
ตราสัญลักษณ์วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนครพนม ที่สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อว่า "วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครพนม"
แดร๊กคูล่าต๊อก

แดร๊กคูล่าต๊อก เป็นภาพยนตร์ตลกที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2522 กำกับ เขียนบท และนำแสดงโดยล้อต๊อก เป็นภาพยนตร์ที่ล้อต๊อกรับบทนำ และสร้างชื่อเสียง และสร้างภาพเป็นที่จดจำเรื่องหนึ่งให้กับตัวเขา เนื้อเรื่องสร้างล้อเลียนผีฝรั่ง คือ แดรกคูลา นำมาผสมผสานกับผีไทย คือ กระสือและกระหัง ในแนวตลกขบขัน
ภาพยนตร์ได้รางวัลพิเศษ ในงานประกาศผลรางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2521 โล่เกียรติคุณผู้แสดงตลกยอดเยี่ยม แก่ สีเทา
มีภาคต่อ หักเหลี่ยมแดร๊กคูล่า ออกฉายในปี พ.ศ. 2529 นำแสดงโดยล้อต๊อก เทพ เทียนชัย และสินจัย หงส์ไทย บทภาพยนตร์โดย "วดีวงศ์" มีเนื้อเรื่องต่อจากภาคแรก โดยแดร๊กคูล่าต๊อกโอนสัญชาติมาเป็นผีไทย และล้อเลียนเหตุการณ์สำคัญในขณะนั้น เช่น การเปิดทรัสต์เถื่อน การส่งคนไทยไปทำงานในตะวันออกกลาง
เนื้อเรื่อง.
"แดร๊กคูล่าต๊อก" เรื่องราวของ แดร๊กคูล่า (ล้อต๊อก) ที่เดินทางมาอาศัยที่ประเทศไทยเป็นการถาวรโดยมาอาศัยอยู่กับ กระสือ (ชูศรี มีสมมนต์) และ กระหัง (สมพงษ์ พงษ์มิตร)
ขณะเดียวกัน แส (นัยนา ชีวานันท์) ลูกสาวคนเดียวของ พ่อม้วน ที่มีคนรักอยู่แล้วคือ คล้อย (นิรุตติ์ ศิริจรรยา) ถูกบังคับให้แต่งงานกับ เชิงกราน (เศรษฐา ศิระฉายา) ลูกชายกำนัน (สุวิน สว่างรัตน์) 
ต่อมา แสและคล้อย นัดกันมาผูกคอตายใต้ต้นไม้ในสุสานทำให้กระสือและกระหังไม่พอใจเพราะกลัวจะมาแย่งที่อยู่ ไม่นาน แดร๊กคูล่าเห็นความสวยของแสที่นั่งอยู่คนเดียวจึงตัดสินใจลักพาตัวไปอยู่ที่บ้าน ทั้ง ๆ ที่มีเมียอยู่แล้ว (วิยะดา อุมารินทร์) 
คล้อยถามข้อมูลจากกระสือและกระหัง จากนั้นจึงพา หมอผี (ก๊กเฮง) มาปราบแต่ไม่สำเร็จในที่สุดหมอผีถูกจับได้ แดร๊กคูล่าจึงเอาคืนด้วยการตอกลิ่มเข้าท้องหมอผี หมอผีจึงให้คล้อยเปิดม่านให้แสงสว่างเข้ามาเพื่อจะได้ฆ่าแดร๊กคูล่าแต่แดร๊กคูล่าไม่เป็นอะไรแถมกระทืบหมอผีกลับเสียอีก
แอนิเมชัน.
ภาพยนตร์เป็นที่มาของแอนิเมชันและหนังสือการ์ตูน "แดร็กคูล่า ต๊อก โชว์" ผลงานบริษัท บี.บอย คาแรคเตอร์ จำกัด ของ บอย โกสิยพงษ์ สร้างจากบุคลิกของนักแสดงตลกไทยอาวุโส คือ ล้อต๊อก, ท้วม ทรนง, เทิ่ง สติเฟื่อง และ สีเทา เคยนำมาทำเป็นวาไรตี้และการ์ตูนชุด ออกอากาศ วันเสาร์ – วันอาทิตย์ 18.30 น. ทาง ช่อง 7 เมื่อปี พ.ศ. 2545
ปลาออร์

ปลาออร์ หรือ ปลาริบบิ้น (พินอิน: "huángdài yú") เป็นปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Regalecus glesne" อยู่ในวงศ์ Regalecidae
มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับงูทะเล (สัตว์ประหลาด)ในความเชื่อในยุคกลางของชาวตะวันตก โดยมีความยาวได้สูงสุดยาวถึง 9 เมตร และหนัก 300 กิโลกรัม แต่ก็มีบันทึกไว้ในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ด้วยว่า ปลาชนิดนี้เป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังที่ยาวที่สุดในโลก โดยอาจยาวได้ถึง 11 เมตร ในขณะที่รายงานไม่ยืนยันอีกบางกระแสระบุว่าอาจยาวถึง 15 เมตร หรือกว่านั้น มีส่วนหัวที่ใหญ่ ลำตัวแบนสีเงิน มีจุดสีฟ้าและดำประปราย มีครีบหลังสีชมพูแดง บนหัวที่อวัยวะแลดูคล้ายหงอนเป็นจุดเด่น
เชื่อว่าเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในท้องทะเลลึกในช่วง 1,000 เมตร แต่โดยทั่วไปแล้วอาศัยที่ความลึก 200 เมตร จึงพบเห็นได้ยากมาก แต่มีผู้พบเห็นเป็นระยะ ๆ ในหลายพื้นที่ ตั้งแต่ชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกของออสเตรเลีย เรื่อยไปจนถึงทะเลนอกชายฝั่งเม็กซิโก และแถบหมู่เกาะเบอร์มิวดา ส่วนใหญ่มักถูกคลื่นซัดออกมาเกยหาดหลังเกิดพายุ หรือไม่ก็เกิดอาการผิดปกติขึ้นกับปลา เช่น ป่วย หรือใกล้ตาย หรือซากที่ตายแล้ว น้อยครั้งที่จะมีการพบเห็นขณะมีชีวิตอยู่
เป็นปลาที่กินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร ไม่เป็นอันตรายและไม่ทำร้ายมนุษย์ แม้จะมีรายงานไม่ยืนยันจากนักวิจัยในนิวซีแลนด์ที่ระบุว่าถ้าหากแตะไปที่ตัวของมันขณะยังมีชีวิตอยู่จะปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาช็อตได้ (ซึ่งสันนิษฐานจากความใกล้ชิดทางสายพันธุ์กับ ปลาสตรีมเมอร์ ("Agrostichthys parkeri") ที่มีรายงานว่าเป็นปลาปล่อยกระแสไฟฟ้าแบบอ่อนเมื่อถูกจับต้อง)
ปลาออร์เมื่อปรากฏตัวขึ้นมามักจะปรากฏเป็นข่าวครึกโครมอยู่เป็นระยะ ๆ ว่าเป็นพญานาคหรือสัตว์ประหลาด อาทิ ในกลางปี ค.ศ. 1996 ได้ปรากฏภาพถ่ายใบหนึ่งของกลุ่มทหารชาวอเมริกันอุ้มปลาชนิดนี้ แพร่กระจายกันทั่วไปในสังคมไทย ทำให้เกิดความเชื่อว่า นั่นเป็นพญานาคที่จับได้จากแม่น้ำโขง และเชื่อว่า ภาพถ่ายนั้นถ่ายที่ค่ายทหารแห่งหนึ่งในประเทศลาวและถ่ายมานานแล้วกว่า 30 ปี ในยุคสงครามเวียดนาม แต่แท้จริงแล้วเป็นภาพที่ถ่ายในค่ายทหารที่เกาะโคโรนาโด รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ในปีเดียวกันนั้นเอง และเป็นปลาที่อยู่จับได้ในมหาสมุทรแปซิฟิก แถบทวีปอเมริกาใต้
คำสาปร้านเบเกอรี่

คำสาปร้านเบเกอรี่ (; โรมาจิ: "Panya saishugeki") เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นของฮารูกิ มุราคามิ แปลจาก The Second Bakery Attack ตีพิมพ์เป็นภาษาไทยในปี พ.ศ. 2552 โดยสำนักพิมพ์กำมะหยี่ ประกอบไปด้วยเรื่องสั้น 6 เรื่อง ได้แก่
เรือเชื่องช้าสู่เมืองจีน

เรือเชื่องช้าสู่เมืองจีน (; โรมาจิ: "chūgoku yuki no slow boat") เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นของฮะรุกิ มุระกะมิ ฉบับแปลไทยพิมพ์เมื่อปี พ.ศ. 2550 โดยสำนักพิมพ์แม่ไก่ขยัน ประกอบไปด้วยเรื่องสั้น 7 เรื่อง ได้แก่
หมายเหตุ
1.) เรื่องสั้นที่ทำเครื่องหมาย* แปลและตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษในชื่อหนังสือ The Elephant Vanishes และเรื่องที่ทำเครื่องหมาย** ตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษในชื่อหนังสือ Blind Willow, Sleeping Woman
2.) การแปลเรื่องสั้นภาษาไทยจะแปลทุกเรื่องที่ตีพิมพ์รวมเล่มตามต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น ส่วนการแปลเรื่องสั้นของฉบับภาษาอังกฤษจะเลือกเรื่องสั้นจากงานหลาย ๆ เล่มของมุราคามิแล้วมารวมใหม่
เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน

เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นของฮารูกิ มุราคามิ แปลเป็นภาษาไทยจากเรื่องสั้นชื่อ Firefly, Barn Burning and Other Stories แปลเป็นภาษาไทยในปี พ.ศ. 2552 และจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์กำมะหยี่ ประกอบไปด้วยเรื่องสั้น 5 เรื่องได้แก่
หมายเหตุ
1.) เรื่องที่ทำเครื่องหมาย* แปลและตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษในหนังสือรวมเรื่องสั้น ชื่อ Blind Willow, Sleeping Woman และเรื่องที่ทำเครื่องหมาย**แปลและตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษในหนังสือรวมเรื่องสั้นชื่อ The Elephant Vanishes
2.) การแปลเรื่องสั้นภาษาไทยจะแปลทุกเรื่องที่ตีพิมพ์รวมเล่มตามต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น ส่วนการแปลเรื่องสั้นของฉบับภาษาอังกฤษจะเลือกเรื่องสั้นจากงานหลาย ๆ เล่มของมุราคามิแล้วมารวมใหม่