การเมืองเกาหลีเหนือ

การเมืองของเกาหลีเหนือ (ชื่ออย่างเป็นทางการคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี หรือ สปป.เกาหลี) ดำเนินไปภายใต้กรอบของปรัชญาแห่งรัฐอย่างเป็นทางการ นั่นคือลัทธิคิมอิลซ็อง-คิมจ็องอิล ชูเช ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลัทธิคิมอิลซ็อง-คิมจ็องอิล คือความเชื่อที่ว่าสังคมนิยมที่แท้จริงจะบรรลุได้ก็ต่อเมื่อผ่านการพึ่งพาตนเองและรัฐอิสระที่แข็งแกร่งเท่านั้น
ระบบการเมืองของเกาหลีเหนือถูกสร้างขึ้นบนหลักการรวมศูนย์อำนาจ รัฐธรรมนูญกำหนดให้เกาหลีเหนือเป็น "ระบอบเผด็จการประชาธิปไตยของปวงชน" ภายใต้การนำของพรรคแรงงานเกาหลี (WPK) ซึ่งได้รับสถานะทางกฎหมายที่เหนือกว่าพรรคการเมืองอื่น โดยทั่วไป เลขาธิการใหญ่พรรคแรงงานเกาหลีจะเป็นผู้นำสูงสุด ซึ่งควบคุมคณะผู้บริหารสูงสุดพรรคแรงงานเกาหลี, กรมการเมืองพรรคแรงงานเกาหลี, สำนักเลขาธิการพรรคแรงงานเกาหลี และคณะกรรมการการทหารกลางพรรคแรงงานเกาหลี ทำให้ผู้ดำรงตำแหน่งนี้เป็นบุคคลที่ทรงอำนาจมากที่สุดในเกาหลีเหนือ
พรรคแรงงานเกาหลีเป็นพรรครัฐบาลของเกาหลีเหนือ โดยมีอำนาจมาตั้งแต่ก่อตั้งใน ค.ศ. 1948 พรรคการเมืองขนาดเล็กอื่น ๆ ก็มีอยู่เช่นกัน แต่ถูกผูกมัดทางกฎหมายให้ยอมรับบทบาทการปกครองของพรรคแรงงานเกาหลี การเลือกตั้งเกิดขึ้นเฉพาะในการแข่งขันที่มีผู้สมัครเพียงคนเดียวซึ่งได้รับการคัดเลือกไว้ล่วงหน้าโดยพรรคแรงงานเกาหลี นอกเหนือจากพรรคการเมืองแล้ว ยังมีองค์กรประชาชนจำนวนกว่า 100 องค์กรที่ควบคุมโดยพรรคแรงงานเกาหลี ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิกพรรคแรงงานเกาหลีจะต้องเข้าร่วมองค์กรเหล่านี้ ในบรรดาองค์กรเหล่านี้ องค์กรที่สำคัญที่สุดคือ สันนิบาตเยาวชนรักชาติสังคมนิยม, สหภาพสตรีสังคมนิยมแห่งเกาหลี, สหพันธ์สหภาพแรงงานแห่งเกาหลี และสหภาพแรงงานเกษตรกรรมแห่งเกาหลี
โดยทั่วไปผู้สังเกตการณ์ภายนอกมองว่าเกาหลีเหนือเป็นเผด็จการเบ็ดเสร็จ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสังเกตถึงลัทธิบูชาบุคคลอันซับซ้อนรอบตัวคิม อิล-ซ็องและครอบครัวของเขา พรรคแรงงานเกาหลีซึ่งนำโดยสมาชิกของครอบครัวผู้ปกครอง ถืออำนาจในรัฐ รัฐบาลได้แทนที่การอ้างถึงลัทธิมากซ์–เลนินทั้งหมดในรัฐธรรมนูญด้วยแนวคิดชูเชที่พัฒนาขึ้นในท้องถิ่น หรือการพึ่งพาตนเอง คิม จ็อง-อิลเน้นปรัชญาซ็อนกุน หรือ "ทหารมาก่อน" และการอ้างถึงลัทธิคอมมิวนิสต์ทั้งหมดถูกลบออกจากรัฐธรรมนูญเกาหลีเหนือใน ค.ศ. 2009 ภายใต้คิม จ็อง-อึน ศัพท์เช่นลัทธิคอมมิวนิสต์และเศรษฐกิจสังคมนิยมถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง เขายังทำให้ลัทธิคิมอิลซ็อง-คิมจ็องอิลเป็นอุดมการณ์หลักของประเทศ
ประวัติศาสตร์.
คิม อิล-ซ็องปกครองประเทศตั้งแต่ ค.ศ. 1948 กระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในเดือนกรกฎาคม 1994 โดยดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่พรรคแรงงานเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1949 ถึง 1994 (โดยใช้ตำแหน่งประธานตั้งแต่ ค.ศ. 1949 ถึง 1972) นายกรัฐมนตรีเกาหลีเหนือตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ถึง 1972 และประธานาธิบดีตั้งแต่ ค.ศ. 1972 ถึง 1994 เขาได้รับการสืบทอดอำนาจโดยคิม จ็อง-อิล บุตรชายของเขา แม้คิมผู้ลูกจะได้รับการวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดอำนาจจากบิดาตั้งแต่ทศวรรษ 1980 แต่เขาใช้เวลาสามปีในการรวบรวมอำนาจของตน เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่ซึ่งเป็นตำแหน่งเดิมของบิดาใน ค.ศ. 1997 และใน ค.ศ. 1998 ได้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการป้องกันประเทศ (NDC) ซึ่งทำให้เขามีอำนาจบังคับบัญชากองทัพ รัฐธรรมนูญได้รับการแก้ไขเพื่อให้ตำแหน่งประธานคณะกรรมการป้องกันประเทศเป็น "ตำแหน่งสูงสุดในรัฐ" ขณะเดียวกัน ตำแหน่งประธานาธิบดีถูกตัดออกจากรัฐธรรมนูญ และคิม อิล-ซ็องได้รับการขนานนามว่า "ผู้นำตลอดกาลแห่งชูเชเกาหลี" เพื่อเป็นเกียรติแก่ความทรงจำของเขาตลอดไป นักวิเคราะห์ส่วนใหญ่เชื่อว่าตำแหน่งดังกล่าวเป็นผลผลิตของลัทธิบูชาบุคคลที่เขาสร้างขึ้นในช่วงชีวิตของเขา
พรรคการเมืองและการเลือกตั้ง.
ตามรัฐธรรมนูญของเกาหลีเหนือ ประเทศเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตย และสมัชชาประชาชนสูงสุด (SPA) และสมัชชาประชาชนจังหวัด (PPA, 도 인민회의) ได้รับเลือกตั้งโดยการลงคะแนนลับโดยตรงแบบทั่วไป การลงคะแนนเสียงรับประกันแก่พลเมืองทุกคนที่มีอายุ 17 ปีขึ้นไป ในความเป็นจริง การเลือกตั้งเหล่านี้เป็นการแสดงและมีการแข่งขันที่มีผู้สมัครเพียงคนเดียวเท่านั้น ผู้ที่ต้องการลงคะแนนเสียงไม่เลือกผู้สมัครเพียงคนเดียวในบัตรลงคะแนนจะต้องไปที่คูหาพิเศษ—ต่อหน้าเจ้าหน้าที่การเลือกตั้ง—เพื่อขีดฆ่าชื่อผู้สมัครคนนั้นก่อนหย่อนลงในหีบบัตรลงคะแนน—ซึ่งเป็นการกระทำที่ผู้แปรพักตร์ชาวเกาหลีเหนือจำนวนมากกล่าวว่ามีความเสี่ยงเกินกว่าจะคิด
ผู้สมัครที่ได้รับเลือกตั้งทั้งหมดเป็นสมาชิกของแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการรวมชาติเกาหลี (DFRK) แนวร่วมประชาชนที่ถูกครอบงำโดยพรรคแรงงานเกาหลีซึ่งเป็นพรรครัฐบาลสองพรรคการเมืองเล็กคือพรรคลัทธิช็อนโดช็องอูและพรรคสังคมประชาธิปไตยเกาหลี ซึ่งก็มีเจ้าหน้าที่ที่ได้รับเลือกตั้งจำนวนเล็กน้อยเช่นกัน พรรคแรงงานเกาหลีใช้อำนาจควบคุมโดยตรงเหนือผู้สมัครที่ได้รับเลือกให้ลงสมัครรับเลือกตั้งโดยสมาชิกของอีกสองพรรค ในอดีต การเลือกตั้งมีการแข่งขันโดยพรรคเล็กอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน รวมถึงสหพันธ์พุทธศาสนาเกาหลี, พรรคประชาธิปไตยอิสระ, พรรคประชาชนดงโร, พันธมิตรประชาชนก็อนมิน และพรรคสาธารณรัฐประชาชน
อุดมการณ์ทางการเมือง.
เดิมทีเป็นพันธมิตรใกล้ชิดของสหภาพโซเวียตภายใต้การนำของโจเซฟ สตาลิน เกาหลีเหนือได้เน้นย้ำมากขึ้นในชูเช การปรับใช้หลักการพึ่งพาตนเองแบบสังคมนิยม ซึ่งมีรากฐานมาจากลัทธิมากซ์–เลนิน ลัทธิมากซ์–เลนินในรูปแบบเชิงอุดมการณ์ที่เกาหลีเหนือนำมาใช้นั้นมีความเฉพาะเจาะจงต่อเงื่อนไขของเกาหลีเหนือ ชูเชได้รับการบัญญัติเป็นอุดมการณ์อย่างเป็นทางการเมื่อประเทศนำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่มาใช้ใน ค.ศ. 1972 ใน ค.ศ. 2009 รัฐธรรมนูญได้รับการแก้ไขอีกครั้ง โดยลบการอ้างถึงลัทธิคอมมิวนิสต์ (เกาหลี: ) อย่างเงียบ ๆ อย่างไรก็ตาม เกาหลีเหนือยังคงมองว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการฝ่ายซ้ายทั่วโลก พรรคแรงงานยังคงรักษาความสัมพันธ์กับพรรคฝ่ายซ้ายอื่น ๆ โดยส่งคณะผู้แทนเข้าร่วมการประชุมพรรคคอมมิวนิสต์และพรรคแรงงานนานาชาติ เกาหลีเหนือมีความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งกับคิวบา ใน ค.ศ. 2016 รัฐบาลเกาหลีเหนือประกาศไว้ทุกข์เป็นเวลาสามวันหลังอสัญกรรมของฟิเดล กัสโตร
พัฒนาการทางการเมือง.
ตลอดประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ การเมืองเกาหลีเหนือถูกครอบงำด้วยความสัมพันธ์แบบปรปักษ์กับเกาหลีใต้ ในช่วงสงครามเย็น เกาหลีเหนือมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐประชาชนจีน รัฐบาลเกาหลีเหนือลงทุนอย่างมากในกองทัพ โดยหวังจะพัฒนาศักยภาพในการรวมชาติเกาหลีด้วยกำลังหากเป็นไปได้และยังเตรียมพร้อมจะขับไล่การโจมตีใด ๆ จากเกาหลีใต้หรือสหรัฐ ตามหลักคำสอนของชูเช เกาหลีเหนือมุ่งเป้าไปที่ความเป็นอิสระทางเศรษฐกิจในระดับสูงและการระดมทรัพยากรทั้งหมดของประเทศเพื่อปกป้องอธิปไตยของเกาหลีจากอำนาจต่างชาติ
หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในช่วงต้นทศวรรษ 1990 และการสูญเสียความช่วยเหลือจากโซเวียต เกาหลีเหนือเผชิญกับช่วงเวลาแห่งวิกฤตเศรษฐกิจที่ยาวนาน รวมถึงการขาดแคลนอย่างรุนแรงในภาคเกษตรกรรมและอุตสาหกรรม ประเด็นทางการเมืองหลักของเกาหลีเหนือคือการหาทางประคับประคองเศรษฐกิจโดยไม่กระทบต่อเสถียรภาพภายในของรัฐบาลหรือความสามารถในการตอบสนองต่อภัยคุกคามภายนอกที่รับรู้ได้ เมื่อเร็ว ๆ นี้ ความพยายามของเกาหลีเหนือในการปรับปรุงความสัมพันธ์กับเกาหลีใต้เพื่อเพิ่มการค้าและรับความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย เกาหลีเหนือพยายามปรับปรุงความสัมพันธ์กับเกาหลีใต้โดยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกพย็องชัง โดยคิม จ็อง-อึนส่งวงดนตรีและเจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่งไปเยือนเกาหลีใต้ แต่ความมุ่งมั่นของเกาหลีเหนือในการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์และขีปนาวุธได้ขัดขวางความสัมพันธ์ที่มั่นคงกับทั้งเกาหลีใต้และสหรัฐ เกาหลีเหนือยังได้ทดลองใช้เศรษฐกิจแบบตลาดในบางภาคส่วนของเศรษฐกิจ แต่สิ่งเหล่านี้มีผลกระทบจำกัด
แม้จะมีรายงานเป็นครั้งคราวเกี่ยวกับสัญญาณของการต่อต้านรัฐบาล แต่สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นเหตุการณ์ที่แยกออกมา และไม่มีหลักฐานของภัยคุกคามภายในประเทศที่สำคัญต่อรัฐบาลปัจจุบัน นักวิเคราะห์ต่างชาติบางคน ได้ชี้ให้เห็นถึงการอดอยากที่แพร่หลาย การอพยพที่เพิ่มขึ้นผ่านพรมแดนเกาหลีเหนือ–จีน และแหล่งข้อมูลใหม่ ๆ เกี่ยวกับโลกภายนอกสำหรับชาวเกาหลีเหนือทั่วไปว่าเป็นปัจจัยที่ชี้ให้เห็นถึงการล่มสลายที่ใกล้เข้ามาของระบอบ อย่างไรก็ตาม เกาหลีเหนือยังคงมีเสถียรภาพแม้จะมีการคาดการณ์ดังกล่าวมานานกว่าทศวรรษ พรรคแรงงานเกาหลียังคงผูกขาดอำนาจทางการเมือง และคิม จ็อง-อิลยังคงเป็นผู้นำประเทศจนถึง ค.ศ. 2011 นับตั้งแต่เขาได้รับอำนาจครั้งแรกหลังอสัญกรรมของบิดา
หลังอสัญกรรมของคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1994 คิม จ็อง-อิล บุตรชายของเขาได้ขึ้นเป็นผู้นำคนใหม่ ซึ่งเป็นการปิดฉากบทหนึ่งของการเมืองเกาหลีเหนือ เมื่อรวมกับแรงกระแทกจากภายนอกและบุคลิกที่ไม่น่าดึงดูดใจของคิม จ็อง-อิล การเปลี่ยนผ่านผู้นำได้เคลื่อนเกาหลีเหนือไปสู่การควบคุมที่รวมศูนย์น้อยลง มีสถาบันหลักสามแห่ง ได้แก่ กองทัพประชาชนเกาหลี พรรคแรงงานเกาหลี และคณะรัฐมนตรี แทนที่จะครอบงำระบบที่รวมเป็นหนึ่งเหมือนที่บิดาเคยทำ แต่ละฝ่ายต่างมีเป้าหมายที่ยั่งยืนของตนเอง ดังนั้นจึงเป็นการสร้างกลไกการตรวจสอบและถ่วงดุลกับรัฐบาล ไม่มีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดที่สามารถอ้างชัยชนะและอำนาจเหนือฝ่ายอื่น ๆ ด้วยสถานการณ์ภายในที่เปลี่ยนแปลงไป เมื่อรวมกับแรงกดดันจากภายนอก คณะรัฐมนตรีเริ่มสนับสนุนนโยบายที่เคยปฏิเสธมานานหลายปี การเมืองเกาหลีเหนือค่อย ๆ เปิดกว้างและเจรจาได้มากขึ้นกับต่างประเทศ
ภายใต้การปกครองของคิม จ็อง-อิล สถานะของกองทัพได้รับการยกระดับ และดูเหมือนจะครองตำแหน่งศูนย์กลางของระบบการเมืองเกาหลีเหนือ ทุกภาคส่วนของสังคมถูกบังคับให้ปฏิบัติตามจิตวิญญาณของทหารและนำวิธีการทางทหารมาใช้ กิจกรรมสาธารณะของคิม จ็อง-อิลมุ่งเน้นไปที่ "การชี้นำ ณ สถานที่" ของสถานที่และเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับกองทัพ สถานะที่ได้รับการยกระดับของกองทัพและระบบการเมืองที่เน้นกองทัพเป็นศูนย์กลางได้รับการยืนยันใน ค.ศ. 1998 ในการประชุมครั้งแรกของสมัชชาประชาชนสูงสุดชุดที่ 10 โดยการเลื่อนตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมการป้องกันประเทศเข้าสู่ลำดับชั้นอำนาจอย่างเป็นทางการ สมาชิกคณะกรรมการป้องกันประเทศทั้งสิบคนได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในยี่สิบอันดับแรกในวันที่ 5 กันยายน และทุกคนยกเว้นหนึ่งคนอยู่ในยี่สิบอันดับแรกในวันครบรอบ 50 ปีการสถาปนาสาธารณรัฐในวันที่ 9 กันยายน ภายใต้การปกครองของคิม จ็อง-อึน มีการเน้นเรื่องเศรษฐกิจเพิ่มมากขึ้น โดยการใช้จ่ายด้านกลาโหมจำนวนมากจำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนจากมุมมองทางเศรษฐกิจ
ขณะที่มุมมองที่ยอมรับกันโดยทั่วไปคือไม่สามารถแสดงความเห็นต่างในเกาหลีเหนือได้ วารสารเศรษฐศาสตร์เชิงวิชาการ Kyo'ngje Yo'ngu และวารสารปรัชญาและเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็องอนุญาตให้มีการนำเสนอและการอภิปรายมุมมองที่แตกต่างกันของส่วนต่าง ๆ ของรัฐบาล
การประท้วง.
ใน ค.ศ. 2005 เกิดเหตุจลาจลที่สนามกีฬาคิม อิล-ซ็องระหว่างการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก หลังเกิดข้อพิพาทระหว่างนักแเตะเกาหลีกับผู้ตัดสินชาวซีเรียและการตัดสิทธิ์นักเตะคนดังกล่าวในเวลาต่อมา
ระหว่าง ค.ศ. 2006 ถึง 2007 เกิด "การจลาจลในตลาด" ขึ้นในชนบทเมื่อรัฐบาล "พยายามจะเริ่มต้นระบบการกระจายสินค้าสาธารณะอีกครั้งแต่ไม่สำเร็จ" อันเดรย์ ลันคอฟกล่าวต่อไปว่า "การระเบิดของการไม่พอใจของประชาชนมักเกิดขึ้นในตลาดเมื่อผู้ขายเชื่อว่าสิทธิของพวกเขาในการทำเงินถูกละเมิดอย่างไม่เป็นธรรมโดยการตัดสินใจบางอย่างของทางการ"
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 มีรายงานว่ารัฐบาลได้สั่งให้มหาวิทยาลัยยกเลิกการเรียนการสอนส่วนใหญ่จนถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 2012 โดยส่งนักศึกษาไปทำงานในโครงการก่อสร้าง คาดว่าเป็นการป้องกันการพัฒนาที่คล้ายคลึงกับในแอฟริกาเหนือ ในช่วงเดือนก่อนหน้านั้น ระบอบได้สั่งซื้ออุปกรณ์ปราบจลาจลจากประเทศจีน อย่างไรก็ตาม "ทันทีที่มหาวิทยาลัยเปิดทำการอีกครั้ง ภาพกราฟิตีก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง บางทีการสืบทอดอำนาจอาจไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริง แต่การตระหนักรู้ที่มากขึ้นในหมู่ชาวเกาหลีเหนืออาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงได้"
การเปลี่ยนผ่านอำนาจสู่คิม จ็อง-อึน.
อำนาจทางการเมือง.
หลังอสัญกรรมของคิม จ็อง-อิลในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 2011 คิม จ็อง-อึน บุตรชายคนเล็กของเขา สืบทอดความเป็นผู้นำทางการเมืองของ สปป.เกาหลี การสืบทอดอำนาจเป็นไปอย่างฉับพลัน คิม จ็อง-อึนดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดกองทัพประชาชนเกาหลีในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2011 ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการหมายเลขหนึ่งพรรคแรงงานเกาหลีในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2012 และได้รับตำแหน่งประธานหมายเลขหนึ่งคณะกรรมการป้องกันประเทศในอีกสองวันต่อมา เพื่อให้ได้อำนาจทางการเมืองอย่างสมบูรณ์ เขาได้รับยศทางทหารเป็นจอมพลแห่งกองทัพประชาชนเกาหลี
ความต่างจากระบอบของคิม จ็อง-อิล.
กระทั่งถึงแก่อสัญกรรม คิม จ็อง-อิลรักษาระบบการเมืองแบบ "ทหารมาก่อน" ที่แข็งแกร่งของชาติที่มองว่าเสถียรภาพเท่ากับอำนาจทางทหาร คิม จ็อง-อึนยังคงสานต่อรูปแบบการเมืองที่เน้นการทหารของบิดา แต่มีความมุ่งมั่นในการปกครองแบบทหารเบ็ดเสร็จน้อยลง นับตั้งแต่เข้ารับอำนาจ คิม จ็อง-อึนได้พยายามย้ายอำนาจทางการเมืองออกจากกองทัพประชาชนเกาหลีและแบ่งอำนาจให้กับพรรคแรงงานเกาหลีและคณะรัฐมนตรี เนื่องจากการล็อบบีทางการเมืองของเขา คณะกรรมาธิการกลางของพรรคแรงงานเกาหลีได้เปลี่ยนแปลงอำนาจอย่างมากในเดือนเมษายน ค.ศ. 2012 จากสมาชิก 17 คนและสมาชิกสำรอง 15 คนของคณะกรรมาธิการ มีเพียงสมาชิก 5 คนและสมาชิกสำรอง 6 คนเท่านั้นที่มาจากภาคส่วนทหารและความมั่นคง นับตั้งแต่นั้นมา อำนาจทางเศรษฐกิจของพรรคแรงงานเกาหลี คณะรัฐมนตรี และกองทัพประชาชนเกาหลีอยู่ในภาวะสมดุลที่ตึงเครียด กองทัพประชาชนเกาหลีสูญเสียอิทธิพลทางเศรษฐกิจไปอย่างมากเนื่องจากระบอบปัจจุบัน ซึ่งเปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่องจากสิ่งที่คิม จ็อง-อิลสร้างระบอบของเขาขึ้นมา และอาจก่อให้เกิดปัญหาภายในในภายหลัง
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ.
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของเกาหลีเหนือถูกหล่อหลอมโดยความขัดแย้งกับเกาหลีใต้ (ชื่อทางการคือสาธารณรัฐเกาหลี) และความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์กับลัทธิคอมมิวนิสต์โลก รัฐบาลทั้งเกาหลีเหนือและใต้ต่างอ้างว่าเป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงผู้เดียวของเกาหลีทั้งหมด สงครามเกาหลีในทศวรรษ 1950 ไม่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ ทำให้เกาหลีเหนือถูกขังอยู่ในการเผชิญหน้าทางทหารกับเกาหลีใต้และกองกำลังสหรัฐในเกาหลีใต้ข้ามเขตปลอดทหาร
ในช่วงเริ่มต้นสงครามเย็น เกาหลีเหนือได้รับการรับรองทางการทูตจากประเทศคอมมิวนิสต์เท่านั้น ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา เกาหลีเหนือสร้างความสัมพันธ์กับประเทศกำลังพัฒนาและเข้าร่วมขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เมื่อกลุ่มตะวันออกล่มสลายในช่วง ค.ศ. 1989–91 เกาหลีเหนือพยายามปรับปรุงความสัมพันธ์ทางการทูตกับประเทศทุนนิยมที่พัฒนาแล้ว ขณะเดียวกัน ก็มีความพยายามระหว่างประเทศในการแก้ไขความขัดแย้งในคาบสมุทรเกาหลี (รู้จักในชื่อความแตกแยกเกาหลี) ขณะเดียวกัน เกาหลีเหนือได้ครอบครองอาวุธนิวเคลียร์ ซึ่งเพิ่มความกังวลให้กับประชาคมระหว่างประเทศ