pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
งูพิษเฟอา

งูพิษเฟอา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Azemiops feae") เป็นงูเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ย่อย Azemiopinae และสกุล "Azemiops" ในวงศ์ใหญ่ Viperidae
งูชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เลโอนาร์โด เฟอา นักธรรมชาติวิทยาชาวอิตาลี โดยฌอร์ฌ อาลแบร์ บูล็องเฌ นักมีนวิทยาและนักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวฝรั่งเศส-เบลเยียม
มีลักษณะโดยรวมคือ ระหว่างตาและช่องจมูกไม่มีแอ่งรับคลื่นอินฟราเรด กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกโคเอนัลชิ้นใหญ่ ทางด้านท้ายของกระดูกฟรีฟอนทัลและค่อนไปทางด้านในมีก้านกระดูกออร์ไบทัล 
มีสีลำตัวที่โดดเด่นชัดเจนมาก โดยตามลำตัวเป็นสีฟ้าเทาอมดำและมีแต้มระหว่างเกล็ดเว้นระยะห่างกันประมาณ 1–2 ชิ้น มีลายแถบสีส้มขาว หัวมีขนาดเล็กเป็นสีส้มเหลืองตัดกับลำตัว ม่านตาเป็นสีส้มเหลืองในแนวตั้ง
มีขนาดความยาวประมาณ 60–70 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ตามกองใบไม้กิ่งไม้ตามพื้นดินของป่าที่มีความชื้นสูงและอุณหภูมิต่ำไม่เกิน 25 องศาเซลเซียส โดยเฉพาะในป่าไผ่และป่าเฟิร์นบนภูเขาสูงในระดับ 800–1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล ออกหากินในเวลากลางคืนและกินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กเป็นอาหาร
พบกระจายพันธุ์ในแถบเทือกเขาตั้งแต่ตอนเหนือของเวียดนาม, ภาคใต้ของจีน (มณฑลฝูเจี้ยน, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง, มณฑลเจียงซี, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลยูนนาน, มณฑลเสฉวน และมณฑลเจ้อเจียง), ตอนใต้ของทิเบต และในรัฐกะชีน ทางภาคเหนือของพม่า
งูชนิดนี้มีพิษที่คล้ายคลึงกับพิษของงูชนิด "Tropidolaemus wagleri" และไม่มีผลต่อการแข็งตัวของเลือด
เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ

เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ เป็นหนึ่งในเขตการปกครองคณะสงฆ์ไทยฝ่ายมหานิกายที่แบ่งเป็น 4 หน คือ หนใต้ หนเหนือ หนตะวันออก และหนกลาง
ผู้รักษาการแทน เจ้าคณะใหญ่หนเหนือรูปปัจจุบัน คือ พระพรหมโมลี (สุชาติ ธมฺมรตโน) วัดปากน้ำภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร
การปกครอง.
เขตปกครองคณะสงฆ์มหานิกายหนเหนือมีผู้นำ คือ "เจ้าคณะใหญ่" และแบ่งส่วนเป็น 4 ภาค แต่ละภาคมีหัวหน้าเรียกว่า "เจ้าคณะภาค" ภาคทั้ง 4 ได้แก่
คูโรอิชิ

คูโรอิชิ  เป็นนครในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2020 (2020)[ [update]] นครนี้มีประชากรประมาณ 32,900 คนใน 13818 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากรที่ 150 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่นครทั้งหมดคือ 
ภูมิศาสตร์.
คูโรอิชิตั้งอยู่กึ่งกลางค่อนไปกลางตะวันตกของจังหวัดอาโอโมริ ทางตะวันออกติดกับเทือกเขาฮักโกดะ ชายแดนบางส่วนของนครติดกับอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัดคูโรอิชิ อนเซ็นเกียว
ภูมิอากาศ.
นครนี้มีสภาพอากาศชื้นโดยมีฤดูร้อนที่สั้นและมีฤดูหนาวที่ยาวนานและมีหิมะตกหนัก (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคูโรอิชิคือ 9.6 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยรายปีคือ 1343 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 23.3 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ -2.9 องศาเซลเซียส 
ประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากรในคูโรอิชิยังคงที่มาเป็นเวลา 40 ปี
การเดินทาง.
รถไฟ.
 บริษัทรถไฟโคนัน - สายโคนัน
โตเกียวเมโทรสายกินซะ

โตเกียวเมโทรสายกินซะ  หรือ สาย 3 กินซะ  เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายหนึ่งของบริษัทโตเกียวเมโทร ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีความยาวทั้งสิ้น 14.3 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่เขตชิบูยะ เขตมินาโตะ เขตชิโยดะ และเขตไทโต
สัญลักษณ์ของโตเกียวเมโทรสายกินซะที่ปรากฏบนแผนที่หรือป้ายบอกทางจะใช้สีส้ม และตัวอักษรภาษาอังกฤษ "G"
ประวัติ.
สายกินซะเริ่มต้นเมื่อนักธุรกิจนามว่าโนะริสึงุ ฮะยะกะวะ ได้เดินทางไปกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1914 ได้เห็นกิจการรถไฟใต้ดินลอนดอน จึงเกิดความคิดว่าโตเกียวจะต้องมีรถไฟใต้ดินเป็นของตัวเอง เขาจึงก่อตั้งบริษัทรถไฟใต้ดินโตเกียว  ขึ้นในปี ค.ศ. 1920 และเริ่มก่อสร้างในอีก 5 ปีต่อมา
เส้นทางระหว่างอุเอะโนะและอะซะกุซะได้ก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1927 ซึ่งถือเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายแรกในซีกโลกตะวันออก ทันทีที่เปิดให้บริการได้รับความนิยมจากผู้โดยสารมาก เพราะสามารถลดระยะเวลาในการรอรถไฟจาก 2 ชั่วโมง เหลือเพียงแค่ 5 นาที
ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1930 ได้ขยายเส้นทางออกไปอีก 1.7 กิโลเมตร จนถึงสถานีมันเซบะชิ ซึ่งต่อมาสถานีนี้ถูกยกเลิกในอีก 1 ปีต่อมา เมื่อขยายเส้นทางออกไปอีก 500 เมตร จนถึงสถานีคันดะ การก่อสร้างชะงักลงช่วงหนึ่งในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำ แต่สุดท้ายสามารถขยายเส้นทางได้จนถึงสถานีชิมบะชิตามแผนการที่วางไว้
ในปี 1938 บริษัทรถเร็วโตเกียวซึ่งต่อมาคือบริษัทโตคิว ได้ก่อสร้างเส้นทางรถไฟใต้ดินจากสถานีชิบุยะถึงสถานีโทะระโนะมอน และขยายจนไปเชื่อมต่อกับสถานีชินบะชิในปี ค.ศ. 1939 ทำให้เส้นทางทั้งสองสายเชื่อมต่อกันสำเร็จ และสุดท้ายจึงมีการควบรวมบริษัททั้งสองเป็นองค์การรถไฟเทโต (TRTA) ในปี ค.ศ. 1941
ในปี ค.ศ. 1953 เส้นทางสายนี้จึงเปลี่ยนชื่อนี้เป็นสายกินซะ เพื่อแยกออกจากสายมะรุโนะอุชิซึ่งสร้างขึ้นภายหลังจากการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจภายหลังสงคราม ทำให้สายกินซะมีจำนวนผู้ใช้บริการมากขึ้น ในทศวรรษที่ 1980 จึงมีการก่อสร้างเส้นทางสายฮันโซมอนเพื่อแบ่งเบาผู้โดยสารจากสายกินซะ
ในปี ค.ศ. 2009 จากการสำรวจของเทศบาลนครโตเกียว พบว่าเส้นทางสายกินซะมีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 7 ของเส้นทางรถไฟใต้ดินในโตเกียว
ขบวนรถ.
สายกินซะใช้ขบวนรถ 01 ซีรีส์ 6 ตู้โดยสาร จำนวน 38 ขบวน มีความเร็วสูงสุด 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ตู้โดยสารมีความยาว 16 เมตร กว้าง 2.6 เมตร ประตูด้านละ 3 บาน ทั้งสายกินซะและสายมะรุโนะอุชิสายรางสแตนดาร์ดเกจ (1,435 มม.) จ่ายไฟขนาด 600 โวลต์ กระแสตรงโดยรางที่สาม ในขณะทีเส้นทางสายอื่นใช้รางขนาดแคบ (1,067 มม.) ใช้ไฟขนาด 1,500 โวลต์ จ่ายไฟด้านบนตัวรถ
ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 2012 มีแผนจะเปลี่ยนไปใช้รถไฟ 1000 ซีรีส์ เป็นครั้งแรก
รายชื่อสถานี.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เตียวเมา

เตียวเมา (เสียชีวิต ค.ศ. 195) ชื่อรอง เมิ่งจัว เป็นขุนนางและขุนศึกชาวจีนที่มีชีวิตในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน
เขาเป็นเจ้าเมืองตันลิว ครั้งระดมพลกองกำลังพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะ เตียวเมาก็ได้ส่งกองกำลังไปร่วมรบด้วย แต่เดิมเตียวเมานั้นเป็นเพื่อนสนิทกับโจโฉ แต่เมื่อครั้งโจโฉยกทัพบุกตีแคว้นชีจิ๋วของโตเกี๋ยม ตันก๋งก็แอบติดต่อชักชวนเตียวเมาให้ร่วมมือกับลิโป้ช่วยกันบุกตียึดแคว้นกุนจิ๋วของโจโฉเสีย โจโฉทราบข่าวก็ยกทัพกลับมายึดแคว้นกุนจิ๋วคืน ทั้งยังตีเมืองตันลิวของเตียวเมาแตกด้วย ทัพเตียวเมาแตกพ่ายจะหนีไปพึ่งอ้วนสุด แต่สุดท้ายก็โดนลูกน้องสังหารตายระหว่างทาง
เจ้าหญิงอาเล็กซานดราแห่งกรีซ

เจ้าหญิงอาเล็กซานดราแห่งกรีซ (ประสูติ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2511) พระธิดาในเจ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก กับมารีนา กาเรลลา ด้วยเหตุที่พระบิดาและพระมารดาเป็นการสมรสแบบต่างฐานันดร ดังนั้นพระองค์จึงถูกตัดสิทธิในการสืบราชบัลลังก์กรีซซึ่งรวมไปถึงผู้สืบเชื้อสายด้วยและพระอิสริยยศเป็นเพียง เจ้าหญิงแห่งกรีซ ไม่ถูกยกเป็น "Royal Highness" ไม่มีสร้อยพระนาม เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นเชื้อสายขั้นต้นพระราชวงศ์กรีซ
เจ้าหญิงอาเล็กซานดรา ได้เสกสมรสกับนายนิโคลัส มีร์ซายันตซ์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ที่เมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 2 คน ได้แก่
วงศ์งูโบอา

วงศ์งูโบอา หรือ วงศ์งูเหลือมโบอา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Boidae") เป็นวงศ์ของงูที่ไม่มีพิษขนาดใหญ่วงศ์หนึ่ง มีรูปร่างคล้ายกับงูในวงศ์งูเหลือม (Pythonidae) จึงมักสร้างความสับสนให้อยู่เสมอ 
มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟัน ช่องเปิดตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล กระดูกซูปราออคซิพิทัลมีสันใหญ่ ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกระยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้ทางช่องเปิดทวารร่วม และมีกระดูกเชิงกรานขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ ปอดข้างซ้ายค่อนข้างเจริญ มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างเจริญเท่ากัน
งูในวงศ์นี้ มีทั้งหมด 15 สกุล มีทั้งสิ้น 54 ชนิด
กระจายพันธุ์ไปในหลายพื้นที่รอบโลก ทั้ง ทวีปเอเชีย, ทวีปอเมริกาเหนือ ทวีปแอฟริกา, ทวีปอเมริกาใต้ ยุโรปและทวีปโอเชียเนีย เป็นต้น ไม่พบในไทยแต่จะมีงูกลุ่มงูเหลือมกับงูหลามแต่พวกมันไม่ได้อยู่ใกล้ชิดทางพันธุกรรมกับงูโบอาเพราะงูโบอาออกลูกเป็นตัวแต่งูเหลือมงูหลามออกลูกเป็นไข่
โดยตัวอย่างงูในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ งูอนาคอนดา คือ งูที่อยู่ในสกุล "Eunectes" ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Boinae ซึ่งโตเต็มที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด "Eunectes murinus" หรือ งูอนาคอนดาเขียว ที่เป็นงูที่มีน้ำหนักตัวมากที่สุดในโลกอีกด้วย โดยอาจมีน้ำหนักได้ถึง 250 กิโลกรัม พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในป่าดิบชื้นของลุ่มแม่น้ำอเมซอน ทวีปอเมริกาใต้
วงศ์ย่อยงูโบอา

วงศ์ย่อยงูโบอา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Boinae) เป็นวงศ์ย่อยของงูไม่มีพิษในวงศ์ Boidae 
มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีฟรอนทัลชิ้นซ้ายและขวามีขอบด้านในอยู่ชิดกันหรือแตะกัน มีแอ่งรับคลื่นความร้อนอินฟราเรดกระจายอยู่รอบขอบปากบนและล่าง 
เป็นงูที่มีขนาดใหญ่ ขนาดเล็กที่สุด คือ ชนิด "Candoia aspera" ที่มีขนาดความยาว 60-90 เซนติเมตร และใหญ่ที่สุด คือ "Eunectes murinus" หรืองูอนาคอนดาเขียว ที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร น้ำหนักกว่า 250 กิโลกรัม 
แต่ว่าในยุคก่อนประวัติศาสตร์มีงูในวงศ์ย่อยนี้อยู่ชนิดหนึ่ง คือ ไททันโอโบอา แซร์อาโฮนเอนซิส ("Titanoboa cerrejonensis") ซึ่งได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว มีความยาวได้ถึง 13 หรือ 15 เมตร และอาจมีน้ำหนักได้มากถึง 2 ตัน ซึ่งนับว่าใหญ่และหนักกว่างูอนาคอนดาที่พบได้ในยุคปัจจุบันนี้มาก ค้นพบครั้งแรกเป็นซากดึกดำบรรพ์ในประเทศโคลอมเบีย เมื่อปี ค.ศ. 2007
มีทั้งหมด 28 [[species|ชนิด]] 5 [[genus|สกุล]] โดยแพร่ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัวทั้งสิ้น จำนวนลูกที่คลอดแต่ละครั้งจะแตกต่างออกไปตามแต่ละสกุลและชนิด โดยสกุล "[[Cadoia]]" ซึ่งเป็นสกุลที่มีขนาดเล็กจะตกลูกครั้งละ 5-6 ตัว แต่ในขณะที่สกุล "[[Eunectes]]" หรือที่รู้จักดีในชื่อ งูอนาคอนดา ซึ่งมีขนาดใหญ่จะตกลูกได้ถึงครั้งละ 40 ตัวหรือมากกว่านั้น หรือสกุล "[[Boa (genus)|Boa]]" ที่ตกลูกได้ถึงครั้งละ 60-70 ตัว
เป็นงูที่ล่าเหยื่อได้แก่ [[นก]]และ[[สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม]]ด้วยการใช้การรับรู้จากอินฟราเรดจากตัวเหยื่อด้วยการเข้ารัดเหมือนงูในวงศ์ [[Pythonidae]]
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่[[ทวีปอเมริกาใต้]], [[เกาะมาดากัสการ์]] และหมู่เกาะต่าง ๆ ใน[[มหาสมุทรแปซิฟิก]]ตอนใต้
งูอนาคอนดา

งูอนาคอนดา  หรือ งูโบอาน้ำ  เป็นชื่อสามัญและสกุลของงูขนาดใหญ่ 4 ชนิดที่อยู่ในวงศ์ย่อย Boinae ในวงศ์ใหญ่ Boidae ใช้ชื่อสกุลว่า "Eunectes"
อาศัยอยู่ใน หนอง บึง และแม่น้ำในป่าดิบชื้นในทวีปอเมริกาใต้และเกาะตรินิแดด
โดยที่คำว่า "Eunectes" มาจากภาษากรีกคำว่า "Eυνήκτης" หมายถึง "ว่ายน้ำได้ดี" 
ลักษณะทั่วไปและพฤติกรรม.
โดยรวมแล้วงูอนาคอนดาที่มีหัวขนาดใหญ่และลำคอหนา ตาและรูจมูกอยู่ที่ส่วนบนของหัว ทำให้สามารถหายใจและมองเห็นเหยื่อในขณะที่อยู่ใต้น้ำได้ ฆ่าเหยื่อโดยใช้ลำตัวบีบรัด เป็นงูที่ไม่มีพิษ แต่ยังมีฟันและขากรรไกรที่แข็งแรงที่ใช้กัดเหยื่อ โดยจะคาบเหยื่อแล้วลากลงไปในน้ำเพื่อให้เหยื่อจมน้ำตาย
ด้วยความที่มีน้ำหนักมากทำให้เมื่ออยู่บนบกงูอนาคอนดาจะเคลื่อนไหวได้ช้าและงุ่มง่ามมาก แต่จะเคลื่อนไหวได้ดีและรวดเร็วผิดกับรูปร่างเมื่ออยู่ในน้ำ ในบางครั้งอาจลอยตัวนิ่ง ๆ อยู่บนผิวน้ำปล่อยให้กระแสน้ำพัดไป
โดยปกติแล้ว จะกินสัตว์จำพวกหนูขนาดใหญ่ เช่น คาปรีบารา รวมถึงสัตว์ขนาดใหญ่อย่างอื่น เช่น สมเสร็จ, กวาง, หมูป่า, ปลา, เต่า, นก, แกะ, สุนัข และสัตว์เลื้อยคลานในน้ำอย่าง จระเข้ไคแมน ส่วนตัวที่ยังไม่โตเต็มที่จะกินหนูขนาดเล็ก, ลูกไก่, กบ และปลา โดยการใช้อวัยวะรับรู้คลื่นความร้อนหรืออินฟราเรดที่เป็นแอ่งบริเวณหน้าผากตรวจจับ โดยสัญชาตญาณแล้ว เมื่องูอนาคอนดาพบมนุษย์จะหนีไป การตายของมนุษย์ที่เกิดจากงูอนาคอนดาจึงเกิดขึ้นได้ยาก แม้จะเป็นงูขนาดใหญ่และอยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่กระนั้นงูอนาคอนดาขนาดเล็กหรือตัวที่อ่อนแอหรือบาดเจ็บก็จะตกเป็นเหยื่อของสัตว์กินเนื้ออย่างอื่นได้ง่าย เช่น เสือจากัวร์, จระเข้ไคแมน, งูอนาคอนดาด้วยกัน หรือ ปลาปิรันยา
งูอนาคอนดาทุกชนิดขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัว ครั้งละประมาณ 20-40 ตัว หรือมากกว่านั้น เป็นงูที่นิยมเลี้ยงกันในสวนสัตว์เพื่อการศึกษา และเลี้ยงเพื่อความเพลิดเพลินส่วนตัว
ในวัฒนธรรม.
ด้วยความที่งูอนาคอนดาเป็นงูขนาดใหญ่ ทำให้แลดูน่าสะพรึงกลัว ชาวพื้นเมืองอเมริกาใต้จึงให้ความนับถือดุจเทพเจ้า เช่น ชาวแอซเท็ก ให้ความนับถือเทพที่ชื่อว่า "เก็ตซัลโกอาตล์" ที่มีรูปลักษณ์เป็นงูขนาดใหญ่ เป็นเทพเจ้าที่สร้างโลกและมนุษย์ให้เกิดขึ้นมาจากเถ้ากระดูก
นอกจากนี้แล้วยังมีเรื่องเล่าลือถึงงูอนาคอนดาขนาดยักษ์ ที่มีขนาดใหญ่กว่างูอนาคอนดาตามปกติ ซึ่งมีชื่อเรียกในภาษาสเปนว่า "cobra grande" แปลว่า "งูยักษ์" โดยในปี ค.ศ. 1906 พันเอกเพอร์ซี ฟาลเคตต์ ซึ่งเป็นนักสำรวจผู้เขียนแผนที่ป่าอเมซอนได้เขียนลงในบันทึกของเขาว่าเขามีหนังงูที่มีความยาว 62 ฟุต และกล่าวว่า เขาได้สังหารงูตัวนี้ด้วยปืนไรเฟิลด้วยกระสุนขนาด .44 ในกระดูกสันหลังของมัน ซึ่งมันโจมตีใส่เรือของคณะเขา เส้นผ่าศูนย์กลางของลำตัวมันเกินกว่า 12 นิ้ว และอาจจะใหญ่ได้มากกว่านี้ถ้าได้กินอาหารเข้าไป
นอกจากนี้แล้วยังมีความเชื่อของชนพื้นเมืองในป่าดิบชื้นของอเมซอนที่เรียกงูอนาคอนดาขนาดยักษ์ว่า "matatoro" แปลว่า "ตัวกินวัว" โดยมีความยาวกว่า 80 ฟุต
ซึ่งจากความเชื่อและเรื่องเล่าลือนี้ทำให้ในวัฒนธรรมร่วมสมัยเช่น ภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดได้สร้างเรื่องเกี่ยวกับงูอนาคอนดายักษ์มาในปี ค.ศ. 1997 คือ "Anaconda" ซึ่งนำแสดงโดย เจนนิเฟอร์ โลเปซ และจอน วอยต์ และได้มีภาคต่อมาอีกถึง 2 ภาค ในปีหลังจากนี้
งูเห่าหม้อ

งูเห่าไทย งูเห่าหม้อ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Naja kaouthia") เป็นงูพิษร้ายแรงชนิดหนึ่ง จำพวกงูเห่า อยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae)
หัวมีลักษณะกลมเรียว หางเรียวยาว มีสีสันลำตัวต่าง ๆ ทั้ง สีดำ, เขียว หรือน้ำตาลเหลืองหรือน้ำตาลเข้ม รวมทั้งเป็นสีขาวนวลปลอดตลอดทั้งตัวด้วย งูเห่าไทยมีดอกจันเป็นรูปตัว O โดยที่มิใช่เป็นงูเผือกเรียกว่า "งูเห่าสีนวล" ("N. k." var. "suphanensis" Nutaphand, 1986) มีทั้งที่มีลายตามตัว และไม่มีลาย ไม่มีดอกจัน พบที่แถบจังหวัดสุพรรณบุรี มีนิสัยดุร้าย มีพิษมีฤทธิ์ทำลายระบบประสาทที่รุนแรง และเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้ที่ถูกกัดเสียชีวิต พิษของงูเห่านับว่ามีความร้ายแรงมาก 
ตัวผู้หัวจะทู่ใหญ่ พังพานจะแผ่กว้างเป็นวงกลม ส่วนตัวเมียหัวจะหลิมปลายจมูกเรียว พังพานแคบกว่าตัวผู้ โดยงูเห่าชนิดนี้สามารถแผ่พังพานได้กว้างกว่างูเห่าชนิดอื่น ๆ และใกล้เคียงกับงูเห่าอินเดีย ("N. naja") ที่พบได้ในประเทศอินเดีย และเมื่อยกตัวชูคอแผ่พังพานได้สูงที่สุดประมาณ 1 ใน 3 ของความยาวลำตัว เกล็ดบนหัวมีขนาดใหญ่ 
งูเห่าไทย จัดเป็นงูเห่าที่มีขนาดใหญ่มากชนิดหนึ่ง โดยความยาวเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 100–180 เซนติเมตร โดยขนาดยาวที่สุดที่วัดได้ของสถานเสาวภา โดยสภากาชาดไทย คือ 225 เซนติเมตร 
งูเห่าไทย พบกระจายพันธุ์อย่างชุกชุมในประเทศไทย โดยพบได้ทุกภาค พบชุกชุมโดยเฉพาะภาคกลาง ส่วนใหญ่ในภาคกลาง พบมากที่ กรุงเทพมหานคร สมุทรปราการ นนทบุรี ปทุมธานี นครปฐม อยุธยา นครนายก อ่างทอง สิงห์บุรี ลพบุรี สระบุรี นอกจากนี้แล้วยังพบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่อินเดีย, เนปาล, พม่า, จีน, เวียดนาม, กัมพูชา, ลาว ไปจนถึงแหลมมลายู ในประเทศไทยถือเป็นงูเห่าชนิดที่พบได้ชุกชุมมากที่สุด โดยมักในบริเวณที่ลุ่มค่อนข้างชื้น มักอาศัยอยู่ในจอมปลวก, ทุ่งนา หรือพบบนภูเขาที่ระดับความสูง 900 เมตรจากระดับน้ำทะเลและชุมชนป่าในเมือง ออกหากินในเวลาพลบค่ำโดยหากินตามพื้นดิน 
งูเห่าหม้อบางตัวมีความสามารถในการพ่นพิษ แต่เป็นเพียงประชากรบางส่วนเท่านั้น และไม่ได้มีความแม่นยำเท่ากับงูเห่าพ่นพิษแท้ (True spitting cobra) อย่าง งูเห่าพ่นพิษสยาม หรืองูเห่าพ่นพิษสุมาตรา ที่พบได้เช่นเดียวกันในประเทศไทย
ผสมพันธุ์ช่วงเดือนสิงหาคมถึงมกราคม วางไข่ครั้งละ 15–37 ฟอง ในช่วงเดือนตุลาคมถึงมีนาคม ระยะฟักไข่นาน 51–69 วัน (เฉลี่ย 60 วัน) เมื่อแรกเกิดมีน้ำหนัก 13.2–18.8 กรัม และความยาว 31.5–35.5 เซนติเมตร 
กินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กเช่น หนู และ นก, กบ, เขียด และบางครั้งก็กินงูชนิดอื่นเป็นอาหาร
ตำบลท่างิ้ว (อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช)

ท่างิ้ว เป็นตำบลในท้องที่อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตัวเมืองนครศรีธรรมราช ห่างจากที่ทำการอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชประมาณ 13 กิโลเมตร
ประวัติ.
เนื่องจากมีคลองขุนน้ำท่างิ้วไหลผ่านมาตั้งแต่สมัยก่อน การที่เรียกว่าขุนน้ำท่างิ้วก็เพราะว่ามีต้นน้ำเกิดขึ้นจากภูเขาบ้านท่างิ้วแถบบริเวณที่ผู้คนไปตั้งบ้านเรือนมีต้นงิ้ว
ภูมิศาสตร์.
ลักษณะภูมิประเทศของตำบลท่างิ้ว มีพื้นที่ภูเขาทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ไปทางทิศตะวันออกของตำบลโดยสามารถแบ่งพื้นที่ได้ดังนี้
อาณาเขต.
ตำบลท่างิ้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนครศรีธรรมราช มีอาณาเขตติดต่อดังนี้ (ติดต่อกับตำบลภายในจังหวัดนครศรีธรรมราชทุกทิศทาง)
หมู่บ้าน.
ตำบลท่างิ้วแบ่งออกเป็น 8 หมู่บ้าน คือ
บีชันฟรีส

บีชันฟรีส (/ˌbiːʃᵊn ˈfriːz/) หรือ บีชงฟรีเซ  เป็นสุนัขที่นิยมเลี้ยงกันมากในประเทศฝรั่งเศส แต่มีต้นกำเนิดในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน สืบเชื้อสายมาจากสุนัขพันธุ์วอเตอร์สแปเนียลในสมัยก่อน สุนัขพันธุ์นี้มีถึง 4 ชนิด คือ มอลทีส, บอละเนส, ฮาวานีส และเตเนรีเฟ มีนิสัยร่าเริงตลอดเวลา เป็นสุนัขที่ฉลาด สามารถฝึกได้ง่าย มีความเป็นมิตร และอดทนต่อสภาพแวดล้อม 
ขนาดและรูปร่าง.
บีชันฟรีสเป็นสุนัขขนาดเล็ก มีขนยาวปานกลาง ประมาณ 7-10 เซนติเมตร มีสีขาว ส่วนสูงประมาณ 25-30 เซนติเมตร น้ำหนัก 3-6 กิโลกรัม (7-13 ปอนด์) มีอายุระหว่าง 13-15 ปี
ลักษณะนิสัย.
บีชันฟรีสเป็นสุนัขที่มีความร่าเริง คล่องแคล่ว ว่องไว ต้องการความเอาใจใส่จากเจ้าของ ชอบที่จะอยู่กับคน เหมาะสำหรับเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนเล่น เพราะสามารถนำไปด้วยได้ทุกที่ และเป็นสุนัขที่เหมาะที่จะเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนกับเด็ก ๆ เพราะเป็นสุนัขที่ชอบเล่นและมีพลังอย่างเหลือเฟือ การเลี้ยงควรมีเวลาว่างพาไปวิ่งเล่นในสวนที่มีขนาดกว้าง ๆ
ยุทธการที่ไลพ์ซิช

ยุทธการที่ไลพ์ซิช  ระหว่างวันที่ 16 ถึง 19 ตุลาคม ค.ศ. 1813 เป็นหนึ่งในยุทธการที่สำคัญในสงครามนโปเลียนซึ่งได้รับขนานนามว่า ยุทธการนานาชาติ  เนื่องจากมีชาติเข้าร่วมรบจำนวนมาก สงครามครั้งนี้เป็นการสู้รบกันระหว่าง กองกำลังผสมของรัสเซีย ปรัสเซีย ออสเตรีย และสวีเดน กับ ฝ่ายกองทัพผสมระหว่างฝรั่งเศส โปแลนด์ อิตาลี และสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ (Confederation of the Rhine) ภายใต้การนำของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ในสงครามครั้งนี้มีทหารเข้าร่วมมากกว่า 600,000 นาย ซึ่งนับเป็นสงครามครั้งใหญ่ที่สุดก่อนยุคสงครามโลกครั้งที่ 1 โดยช่วงต้นของสงครามฝ่าย พันธมิตรนโปเลียนเป็นฝ่ายได้เปรียบแต่ถูกกองทัพปรัสเซียโจมตีจากด้านหลังทำให้พ่ายแพ้ ผลของสงครามทำให้นโปเลียนถูกบีบบังคับให้กลับสู่ฝรั่งเศสและในปีถัดมาฝ่ายพันธมิตรรัสเซีย ปรัสเซีย ออสเตรีย และสวีเดน ได้รุกคืบสู่ฝรั่งเศส ทำให้นโปเลียนต้องยอมสละราชสมบัติและถูกเนรเทศไปสู่เกาะเอลบาในฤดูใบไม้ผลิของปีเดียวกัน
เทศบาลตำบลอ่าวขนอม

เทศบาลตำบลอ่าวขนอม เป็นเขตเทศบาลแห่งหนึ่งในเขตอำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลตะวันออก (อ่าวไทย) มีเนื้อที่ ประมาณ 140.63 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 86,451 ไร่ เป็นพื้นที่ทำการเกษตร จำนวน 61.75 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 37,773 ไร่ การประกอบอาชีพของราษฎรส่วนใหญ่จะประกอบอาชีพด้านเกษตรกรรม เช่น การทำสวนมะพร้าว สวนยางพารา ปาล์มน้ำมัน ทำนา และประมงชายฝั่ง ค้าขาย และรับจ้างทั่วไป และ ธุรกิจการท่องเที่ยว
ประวัติ.
ตำบลขนอมเดิมชื่อ "เมืองตระนอม" สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1908 โดยเจ้าอินทราซึ่ง มีพระชายา ชื่อ เจ้าหญิงสนตรา (ธิดาของพระพนมวัง และพระนางเสดียงทอง) ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี ได้ทำการสำรวจเข้าอยู่ในทำเนียบการปกครองของกระทรวงมหาดไทย เป็นคำผวนซึ่งเรียกชื่อเพี้ยนว่า"ตำบลขนอม" ขึ้นกับอำเภอสิชล ต่อมาในปี 2450 ตำบลขนอม ได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอขนอม เมืองขนอมจึงกลายเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอขนอม ชื่อ "ตำบลขนอม"
องค์การบริหารส่วนตำบลขนอมได้รับการยกฐานะจากสภาตำบล (นิติบุคคล) ขึ้นเป็นราชการส่วนท้องถิ่น ประเภทองค์การบริหารส่วนตำบล ตามพระราชบัญญัติสภาตำบล และองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 โดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล ซึ่งได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 สำนักงานเทศบาลตั้งอยู่ที่ 102/25 หมู่ที่ 4 ถนนอัครวิถี ตำบลขนอม 
ภูมิศาสตร์.
เขตเทศบาลตำบลอ่าวขนอมตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตัวเมืองนครศรีธรรมราช
ภูมิประเทศ.
ตำบลอ่าวขนอมมีสภาพเป็นพื้นที่ภูเขาสูงและป่าอันสมบูรณ์เป็นส่วนหนึ่งของเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าคลองธง และยังเป็นแหล่งอาศัยของสัตว์ป่านานาชนิด เช่น กวาง เสือ หมี ลิง ค่าง หมูป่า กระจง และสัตว์เลื้อยคลานที่ยังมีอยู่ชุกชุม เป็นพื้นที่อนุรักษ์สัตว์ป่าของสถานีพัฒนาและส่งเสริมการอนุรักษ์สัตว์ป่านครศรีธรรมราชส่วนหนึ่ง ประกอบด้วยพื้นที่ เขาดาดฟ้า เขาเพลา เขาพลายดำ เขาเปร็ตและเขาพระ เป็นแหล่งต้นน้ำลำธารและมีน้ำตกที่สวยงาม
การแบ่งเขตปกครอง.
เขตเทศบาลตำบลอ่าวขนอมประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งหมด 13 หมู่บ้าน คือ 
วัด.
จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลอ่าวขนอมมีทั้งหมด 4 วัด คือ
งูอนาคอนดาเขียว

งูอนาคอนดาเขียว หรือ งูอนาคอนดาธรรมดา  เป็นงูขนาดใหญ่มากที่สุดในโลกที่ยังคงสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Eunectes murinus" อยู่ในวงศ์ย่อย Boinae ในวงศ์ใหญ่ Boidae สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)
งูอนาคาคอนดาเขียวนับเป็นงูอนาคอนดา ชนิดที่ใหญ่ที่สุดและรู้จักดีที่สุด เมื่อโตเต็มที่อาจยาวได้ถึง 30 ฟุต และหนักได้ถึง 550 ปอนด์ มีผิวลำตัวสีเขียว มีลายเป็นวงกลมสีดำ ใต้ท้องเป็นสีขาว ตาเป็นสีดำ ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้มาก อาศัยอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ เช่น ป่าดิบชื้นแอมะซอนในประเทศบราซิล, ประเทศโบลิเวีย และประเทศกายอานา ในหนองน้ำ หรือบึง โดยมักจะอาศัยอยู่ในน้ำหรือหมกตัวในโคลนมากกว่าจะเลื้อยมาอยู่บนบก เนื่องจากน้ำหนักตัวที่มากทำให้งุ่มง่ามเชื่องช้ามากเมื่ออยู่บนบก แต่จะว่องไวกว่าเมื่ออยู่ในน้ำ ว่ายน้ำได้เก่ง บางครั้งอาจใช้วิธีการลอยน้ำอยู่บริเวณผิวน้ำแล้วปล่อยให้กระแสน้ำไหลพัดไป แต่มักจะขึ้นมาอาบแดดเป็นบางครั้งด้วยการเกาะเกี่ยวกับกิ่งไม้ริมน้ำ 
ล่าเหยื่อด้วยการใช้แอ่งรับความร้อนอินฟราเรดที่อยู่บริเวณหน้าผาก ในเวลากลางคืน โดยกินอาหารได้หลากหลายมาก ทั้งสัตว์เล็กและสัตว์ใหญ่ เช่น แคพิบารา, เคแมน, ปลา, กบ หรือแม้กระทั่งวัว, ควาย หรือปศุสัตว์ต่าง ๆ ของชาวบ้าน โดยใช้วิธีการรัดเหยื่อด้วยลำตัวอย่างแน่น และกดลงไปในน้ำให้จมน้ำตายก่อนจะเขมือบกลืนเข้าไปทั้งตัว โดยเริ่มจากส่วนหัวก่อน ซึ่งอาจใช้เวลานานหลายชั่วโมง แต่กระนั้นก็จะทำให้ไม่ต้องกินอะไรอีกไปนานนับเดือน 
ในยามที่อาหารขาดแคลนเช่นในช่วงฤดูร้อน อาจอดอาหารได้นานถึง 7 เดือน หลังจากนั้นแล้วจะเร่งรีบกินเพื่อชดเชยพลังงานที่สูญเสียไปและผสมพันธุ์ โดยถึงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 3-4 ปี ฤดูผสมพันธุ์จะตกอยู่ในช่วงเดือนเมษายน-พฤษภาคม ตัวเมียจะปล่อยกลิ่นเพื่อดึงดูดตัวผู้ให้มาผสมพันธุ์ โดยอาจผสมพันธุ์กับตัวผู้ได้มากถึง 2-12 ตัว ใช้เวลาตั้งท้องนาน 6 เดือน ตกลูกเป็นตัว ซึ่งอาจออกได้ครั้งละ 40 ตัวหรือมากกว่านั้น ลูกงูที่ออกมาใหม่จะมีความยาวราว 2 ฟุต และจะไม่ถูกดูแลโดยแม่ ซึ่งอาจจะตกเป็นเหยื่อของสัตว์ที่ใหญ่กว่าหรือแม้กระทั่งงูอนาคอนดาด้วยกันเองกินก่อนที่จะโตต่อไปในอนาคต 
งูอนาคอนดาเขียวเป็นงูที่มนุษย์ให้ความสนใจมาก ด้วยขนาดที่ใหญ่โตและพละกำลังที่มากมายมหาศาล ดังนั้น เมื่อมีการจับงูชนิดนี้ได้ในแต่ละครั้งมักปรากฏเป็นข่าวโด่งดัง และถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ อาทิ "Anaconda" เมื่อปี ค.ศ. 1997 ของฮอลลีวูด เป็นต้น
บลัดฮาวด์

บลัดฮาวด์  เป็นสุนัขสายพันธุ์ขนาดใหญ่ มีสายพันธุ์มาจากสุนัขล่ากวาง มีจมูกที่สามารถดมกลิ่นได้ดีมาก นิยมใช้ในหน่วยตำรวจทั่วโลก ใช้ในการดมกลิ่นพิสูจน์หลักฐาน ตามสืบผู้ร้าย ตามหายาเสพติด และ วัตถุระเบิด
ขนาดและรูปร่าง.
สุนัขบลัดฮาวด์ มีส่วนสูงระหว่าง 58-69 เซนติเมตร (23-27 นิ้ว) น้ำหนัก 80-110 ปอนด์ (33-50 กิโลกรัม) มีใบหูขนาดใหญ่ห้อยลงมาปรกด้านข้างส่วนหัว
มีรอยย่นตามใบหน้า ส่วนขนตามลำตัว ลักษณะสั้นเรียบ มีสีแดงออกแทน ดำแทน มีอายุเฉลี่ยประมาณ 9 ปี
ลักษณะนิสัย.
บลัดฮาวด์ เป็นสุนัขที่มีความสุภาพ อ่อนโยน เหมาะที่จะเลี้ยงไว้เป็นสุนัขประจำบ้าน การเลี้ยงควรพาเดินออกกำลังกายเป็นประจำ และควรใช้สายรัดจูงตลอดเวลา เพราะสุนัขพันธ์นี้ชอบดมกลิ่นและมักเดินออกนอกเส้นทาง หากสุนัขพันธ์นี้อยู่กับเด็กเล็กควรมีผู้ใหญ่คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ
งูไทปัน

งูไทปัน  เป็นสกุลของงูในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Oxyuranus" เป็นงูที่ได้รับการจัดอันดับให้เป็นงูกลุ่มที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก มีลำตัวยาวโดยประมาณ 2-3.6 เมตร ลักษณะลำตัวมีสีน้ำตาลปนดำ มักอาศัยอยู่ตามซอกหินในทะเลทรายของประเทศออสเตรเลีย
การกำเนิดและการขยายพันธุ์.
ต้นกำเนิดของงูสกุลนี้เดิมที มีต้นกำเนิดในหมู่เกาะไทปัน แถบเอเชีย-โอเชียเนีย มีการแพร่พันธุ์อย่างกว้างขวางในประเทศออสเตรเลียด้วยสภาพภูมิอากาศ และ แหล่งอาหารที่อุดมสมบูรณ์ เช่น จิงโจ้กระเป๋า, พอสสัม, วอลลาบี นกชนิดต่าง ๆ เป็นต้น สำหรับการขยายพันธุ์จะอยู่ในช่วงฤดูร้อน งูเพศเมียจะวางไข่ราว 10-15 ฟอง และใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 6 สัปดาห์
ความอันตราย.
พิษของงูสกุลนี้เป็นที่เลื่องลือในประเทศออสเตรเลียเป็นอย่างมาก ด้วยความเร็วในการออกฤทธิ์ ของพิษที่ไปทำลายระบบประสาท ภายในเวลา 45 นาที และการกัดแต่ละครั้งสามารถฆ่ามนุษย์ได้มากถึง 100 คน นับว่ามีพิษมากกว่างูเห่าถึง 50 เท่า เชื่อว่าการที่งูไทปันต้องมีพิษร้ายแรงแบบนี้ เป็นผลมาจากการวิวัฒนาการเพื่อฆ่าได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงมาก ซึ่งเหมาะสมเป็นอย่างมากสำหรับการใช้ชีวิตอยู่ในทะเลทราย ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ แห้งแล้ง 
ส่วนประกอบที่อยู่ในพิษ.
ในน้ำพิษจะประกอบไปด้วย สารนิวโรท็อกซิน (neurotoxins) ซึ่งจะไปทำลายระบบประสาทและกล้ามเนื้อ โปรตีนโปรโคอะกูเลนท์ (procoagulants) ทำลายระบบเลือดโดยทำให้เลือดไม่แข็ง แผลที่กัดจะมีเลือดไหลตลอดเวลา สารไมโอท็อกซิน (myotoxins) ทำลายระบบกล้ามเนื้อ
การจำแนก.
มีทั้งสิ้น 3 ชนิด ได้แก่
พุทธทำนาย

พุทธทำนาย หมายถึง การทำนายของพระโคตมพุทธเจ้า ถึงสถานการณ์ในอนาคต 16 ประการ รายละเอียดของคำทำนายปรากฏในอรรถกถามหาสุบินชาดก ในคัมภีร์ชาตกัฏฐกถา
รายละเอียด.
พระไตรปิฎก.
ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี ขุททกนิกาย มหาสุบินชาดก ได้กล่าวถึงบุคคลหนึ่งเล่าความฝันของตนว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />หม่อมฉันได้ฝันเห็นโคอุสุภราช ๑ ต้นไม้ ๑ แม่โค ๑ โคสามัญ ๑ ม้า ๑ ถาดทองคำ ๑ สุนัขจิ้งจอก ๑ หม้อน้ำ ๑ สระโบกขรณี ๑ ข้าวสารที่หุงไม่สุก ๑ แก่นจันทน์ ๑ น้ำเต้าจมน้ำ ๑ หินลอยน้ำ ๑ นางเขียดกลืนกิน งูเห่า ๑ หงส์ทองแวดล้อมกา ๑ เสือกลัวแพะ ๑ ดังนี้ ปริยายอันผิดจะเป็นไปในยุคนี้ ยังไม่สำเร็จ
ชาตกัฏฐกถา.
ชาตกัฏฐกถา อธิบายว่าเป็นคำกราบทูลของพระเจ้าปเสนทิโกศลต่อพระพุทธเจ้า ถึงพระสุบิน 16 เรื่อง แต่ละเรื่องพระพุทธเจ้าได้ประทานคำทำนายว่าหมายถึงยุคเสื่อมซึ่งจะเกิดในอนาคต ดังนี้
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าจะเกิดทุภิกขภัย ภายหน้าฝนจะไม่ตกต้องตามฤดูกาล แม้มีเมฆใหญ่ตั้งเค้ามา ที่สุดกลับลอยหายไป ไม่มีฝนตก
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าเด็กหญิงเล็ก ๆ จะมีระดู ตั้งครรภ์ได้
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าเด็กจะไม่เคารพเลี้ยงดูผู้ใหญ่ คนชราหาเลี้ยงตนเองไม่ได้ จึงต้องอ้อนวอนขอจากเด็กเลี้ยงชีพตน
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าพระราชาจะไม่พระราชทานยศตำแหน่งแก่ข้าราชการผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์ กลับตั้งยศตำแหน่งแก่คนหนุ่มเยาว์ คนเหล่านี้ไม่มีประสบการณ์ จึงไม่สามารถทำกิจต่าง ๆ ให้สำเร็จได้
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าพระราชาจะโง่เขลา ตั้งคนโลเล ไม่มีศีลธรรมเป็นผู้พิพากษา คนพวกนี้จะรับสินบนทั้งสองฝ่าย
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าพระราชาจะไม่พระราชทานยศตำแหน่งแก่ผู้มีชาติตระกูล กลับตั้งยศตำแหน่งแก่คนสกุลต่ำ บรรดาคนมีชาติตระกูลจึงยกบุตรสาวของตนให้แต่งงานคนไม่มีสกุล เพื่อรักษาผลประโยชน์
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าภรรยาจะขี้เมา มักแต่งตัวออกเที่ยวเตร่ ผลาญทรัพย์สมบัติของสามีไปกับชายชู้
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าพระราชาทั้งหลายจะตกยาก จึงเกณฑ์ประชาชนให้ละทิ้งงาน เพื่อปลูกพืชส่งเป็นส่วยเข้าคลังอย่างเดียว
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าพระราชาจะเบียดเบียนประชาชนให้เดือดร้อน ทำให้ประชาชนต่างย้ายไปอยู่ชนบทชายแดน
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าฝนจะไม่ตกต้องตามฤดูกาล และตกไม่ทั่วถึง
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าอลัชชีจะมีมาก ไม่สอนตรงตามพระธรรมของพระพุทธเจ้า เพราะเห็นแก่ลาภสักการะ ประชาชนก็ไม่ใส่ใจพระธรรมแท้ ชื่นชมวาทศิลป์ แล้วมอบสักการะต่าง ๆ ให้พวกอลัชชี
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าถ้อยคำของคนไม่มีสกุลและพระทุศีลจะเป็นที่เชื่อถือยอมรับในสังคม
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าถ้อยคำของปัญญาชนและพระมีศีลจะไม่เป็นที่ยอมรับในสังคม
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าภรรยาเด็ก ๆ จะครอบครองทรัพย์สินทั้งหมดของสามี เมื่อสามีถามถึงทรัพย์เหล่านั้น นางจะโกรธแล้วด่าว่าสามีต่าง ๆ นา ๆ
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า ภายหน้าพระราชาจะไม่เฉลียวฉลาด ทรงอุปถัมภ์คนไม่มีสกุล คนมีสกุลจึงพากันไปรับใช้คนไม่มีสกุลเหล่านั้นเพื่อเลี้ยงชีพของตน
พระพุทธเจ้าทรงทำนายว่า คนไม่มีสกุลและพระทุศีลขึ้นมามีอำนาจ ต่างกดขี่คุกคามเอาทรัพย์สินจากคนมีสกุลและพระมีศีล
อาร์น แอนเดอร์สัน

มาร์ติน แอนโทนี ลันด์ (Martin Anthony Lunde) เกิดวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1958 เป็นอดีตนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันของ WWE และ NWA/WCW ในวงการมวยปล้ำมีชื่อว่า อาร์น แอนเดอร์สัน (Arn Anderson)
เทศบาลเมืองชะมาย

เทศบาลเมืองชะมาย เป็นเทศบาลในอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช มีเนื้อที่ประมาณ 21.42 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 13,386 ไร่
ประวัติ.
เทศบาลเมืองชะมายเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประเภทเทศบาล ระดับเทศบาลเมือง ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช และมีฐานะเป็นนิติบุคคล โดยเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2517 ได้มีการจัดตั้ง สภาตำบลชะมาย ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 326 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 และเมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2538 ได้มีการให้สภาตำบลชะมาย จัดตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลชะมาย ตามพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ต่อมาเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2554 ได้มีการยกฐานะจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลชะมาย ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลชะมาย และเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2568 ได้มีการเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลตำบลชะมาย เป็น เทศบาลเมืองชะมาย มาจนถึงปัจจุบัน
ภูมิศาสตร์.
เขตเทศบาลเมืองชะมายตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวจังหวัดนครศรีธรรมราช
ภูมิประเทศ.
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลเมืองชะมาย โดยส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูงแต่มีบางส่วนที่เป็นที่ราบลุ่ม
การแบ่งเขตปกครอง.
เทศบาลเมืองชะมาย แบ่งเขตปกครองเป็น 8 หมู่บ้าน 33 ชุมชน ดังนี้ 
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
อัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ

อัลติเมท ไฟต์ติง แชมเปียนชิพ (ยูเอฟซี)  เป็นสมาคมเกี่ยวกับ ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ผู้ก่อตั้งโดย อาร์ท เดวี, โรรัน กราซี, โรเบิร์ท เมย์โรวิทช์ ซึ่งเป็นเจ้าภาพมากที่สุดของนักสู้ที่ติดอันดับในกีฬา และสร้างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั่วโลก ตั้งอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ยูเอฟซีมี 8 หน่วยน้ำหนักและบังคับใช้กฎสหพันธ์ศิลปะการต่อสู้แบบผสม โดยมีบริษัทแม่คือบริษัท ซัฟฟา จำกัด
เหตุการณ์ยูเอฟซีครั้งแรกที่จัดขึ้นในปี ค.ศ. 1993 ที่เดนเวอร์ ,รัฐโคโลราโด วัตถุประสงค์ของการจัดงานคือการระบุศิลปะการป้องกันตัวที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการต่อสู้ที่แท้จริงระหว่างคู่แข่งของสาขาวิชาการต่อสู้ที่แตกต่างกัน ได้แก่ มวยสากล ,บราซิลเลี่ยน ยูยิสสู ,เทควันโด ,มวยปล้ำ ,มวยไทย ,คาราเต้ และลักษณะอื่น ๆ ในการแข่งขันในภายหลัง นักสู้เริ่มใช้เทคนิคประสิทธิภาพจากมากกว่าหนึ่งวินัย ในทางอ้อมซึ่งช่วยสร้างแบบที่แยกจากกันอย่างสิ้นเชิงของการต่อสู้ที่เรียกว่าศิลปะการต่อสู้แบบผสมในปัจจุบัน 
ด้วยข้อตกลงทางโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล และการขยายตลาดไปยัง แคนาดา ,ยุโรป ,ออสเตรเลียในตะวันออกกลาง ,เอเซีย และตลาดใหม่ ๆ ในสหรัฐอเมริกา ยูเอฟซีในปี ค.ศ. 2011 ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย ไปตามข่าวด้วยกระแสหลักในสื่อมากขึ้น ในปี ค.ศ. 2001 ขณะที่ผู้ชมสามารถเข้าถึงรายการยูเอฟซีในโทรทัศน์เพย์-เพอร์-วิวในสหรัฐอเมริกา ,บราซิล ,ออสเตรเลีย ,แคนาดา ,นิวซีแลนด์ และอิตาลี นอกจากนี้รายการยูเอฟซี ยังสามารถรับชมได้ในช่อง เอฟเอ๊กซ์ ,เฟาล์ทีวี และฟ็อกซ์ ในสหรัฐอเมริกา รวมถึงช่องอีเอสพีเอ็น ในสหราชอาณาจักรและสาธารณรัฐไอร์แลนด์ รวมทั้ง 150 ประเทศและ 22 ภาษาที่ต่างกันทั่วโลก ยูเอฟซี ยังจัดเว็บไซต์โทรศัพท์มือถือสำหรับออนไปยังผู้ใช้และหน้าแถบกีฬาสำหรับแฟน ๆ เพื่อค้นหาสถานที่จะแสดงในเพย์-เพอร์-วิว นอกจากนี้ยังมีผู้เล่นสตรีมมิ่งโรคุอีกด้วย รายการยูเอฟซีปรากฏอยู่ใน 130 ประเทศทั่วโลก และยูเอฟซี ยังมีแผนจะขยายตัวต่อในต่างประเทศที่โชว์ประจำในประเทศแคนาดา และสหราชอาณาจักรมีสำนักงานที่จัดตั้งขึ้นในสหราชอาณาจักรมีวัตถุประสงค์เพื่อขยายกลุ่มผู้ชมในยุโรป
โทโยกาวะ

โทโยกาวะ  เป็นนครทางทิศตะวันออกของจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น สถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1943 จากการควบรวมหมู่บ้านโทโยกาวะ อูชิกูโบะ และยาวาตะ ข้อมูลเมื่อ ค.ศ. 2019 (2019)[ [update]] โทโยกาวะมีประชากรประมาณ 183,930 คน 72,949 ครัวเรือน มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น และมีความหนาแน่นของประชากร 1,141 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
นครโทโยกาวะตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัดไอจิ มีแม่น้ำโทโยกาวะทางทิศตะวันออก แม่น้ำโอโตฮะทางทิศตะวันตก และแม่น้ำซานะไหลผ่านบริเวณตอนกลางของเมือง ก่อนจะไหลลงสู่อ่าวมิกาวะทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ พื้นที่ทางตอนเหนือของเมืองส่วนใหญ่เป็นภูเขา และมีสนามกอล์ฟจำนวนมาก
พื้นที่เมืองส่วนกลางถูกแบ่งออกเป็น 3 เขตหลักซึ่งครอบคลุมพื้นที่ 122.4 เฮกตาร์ ได้แก่:
เมืองได้ดำเนินการตาม “แผนพื้นฐานเพื่อฟื้นฟูเขตศูนย์กลางธุรกิจ” เพื่อส่งเสริมการพัฒนาในย่านธุรกิจกลางของเมือง
อย่างไรก็ตาม จากการควบรวมหมู่บ้านทั้งสี่ที่เคยเป็นศูนย์กลางของตนเอง เมืองจึงประสบปัญหาในการสร้างศูนย์กลางเมืองที่ชัดเจน แม้ว่าจะมีพื้นที่เมืองที่กว้างขวาง แต่หน้าที่ของศูนย์กลางเมืองกลับกระจายไปยังสถานีต่าง ๆ ในแต่ละเขต ตัวอย่างเช่น สถานีโทโยงาวะ (Toyogawa Station) แม้จะมีชื่อเมือง แต่กลับไม่ใช่สถานีศูนย์กลางหลัก ทำให้การพัฒนาศูนย์กลางเชิงพาณิชย์ขาดความชัดเจน นำไปสู่ความล่าช้าในการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกขนาดใหญ่และการพัฒนาเมือง ส่งผลให้ประชากรที่มีศักยภาพในการจับจ่ายเดินทางไปยังเมืองข้างเคียงแทน
เมื่อเข้าสู่ยุคเฮเซ (Heisei) เมืองได้พยายามเปิดสิ่งอำนวยความสะดวกขนาดกลางในเขตซูวะและบริเวณใกล้เคียง ขณะเดียวกันก็มีการกระจุกตัวของร้านค้าริมถนนในบริเวณรอบ ๆ จุดเชื่อมต่อทางด่วนโทโยกาวะ (Toyokawa IC) และทางใต้ของนากาโดชิ ใกล้พรมแดนกับเมืองโทโยฮาชิ อย่างไรก็ตามทิศทางการกระจายศูนย์กลางก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน
ถนนสายหลักในเมืองประกอบด้วย:
ในฤดูใบไม้ผลิ ต้นซากูระจะบานสะพรั่งตามแนวแม่น้ำซานะ แม่น้ำโอโตฮะ และบริเวณอุโมงค์ซากูระใกล้ศาลากลางเมือง ช่วยเติมสีสันให้กับท้องถนน ส่วนในฤดูร้อน เมืองจะมีเทศกาลต่างๆ มากมาย ทำให้บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวา โดยรวมแล้วเมืองมีภูมิอากาศค่อนข้างอบอุ่นแม้ในฤดูหนาวก็แทบไม่มีหิมะตกเลย
ภูมิอากาศ.
นครโทโยกาวะมีภูมิอากาศแบบฤดูร้อนที่ร้อนและชื้น ฤดูหนาวค่อนข้างอบอุ่น (จำแนกตามสภาพภูมิอากาศแบบเคิปเปินว่าเป็น "Cfa") อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 15.8°C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,751 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดจะอยู่ในเดือนสิงหาคมประมาณ 27.5°C และต่ำสุดในเดือนมกราคมประมาณ 4.8°C
ประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของประเทศญี่ปุ่น พบว่าจำนวนประชากรของเมืองโทโยกาวะมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดช่วง 60 ปีที่ผ่านมา
อันดับกิ้งก่าและงู

อันดับกิ้งก่าและงู  เป็นอันดับของสัตว์เลื้อยคลานที่ยังคงสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันนี้ ใช้ชื่อว่า Squamata (/สะ-ควอ-มา-ตา/) นับเป็นอันดับที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดและพบได้หลากหลายกว้างขวางมากที่สุด
โดยอันดับนี้แบ่งได้เป็น 2 อันดับย่อย คือ Lacertilia หรือ อันดับย่อยกิ้งก่า กับ Serpentes หรือ อันดับย่อยงู
การที่รวมสัตว์เลื้อยคลานทั้ง 2 ประเภทนี้ไว้ด้วยกัน เหตุเพราะมีโครงสร้างบางอย่างที่ร่วมกันถึง 70 ประการ โดยงูนั้นมีวิวัฒนาการมาจากกิ้งก่าในวงศ์ Amphisbaenidae ที่มีการลดรูปของขา นอกจากนั้นแล้วยังมีกล้ามเนื้อ, กระดูก, กะโหลก, อวัยวะถ่ายอสุจิที่เป็นถุงพีนิสคู่ แต่มีความแตกต่างกันทางด้านสรีระ พฤติกรรม และการทำงานของโครงสร้างอวัยวะ
ทั้งกิ้งก่าและงูมีเกล็ดปกคลุมลำตัว โดยมีปริมาณ ลักษณะ และจำนวนที่ปกคลุมอวัยวะแต่ละส่วนแตกต่างกันตามลักษณะทางอนุกรมวิธาน กิ้งก่าบางชนิดมีกระดูกในชั้นหนังซ้อนอยู่ใต้เกล็ดซึ่งไม่มีในงู พื้นผิวลำตัวของกิ้งก่ามีต่อมผิวหนังไม่มากแต่บริเวณด้านหน้าช่องเปิดทวารร่วมและทางด้านในของต้นขาหลังของกิ้งก่าหลายชนิดมีต่อมผิวหนังค่อนข้างมาก ซึ่งสังเคราะห์สารเคมีเพื่อใช้ในการกำหนดอาณาเขตและหน้าที่ประการต่าง ๆ ซึ่งจำนวนต่อมดังกล่าวนี้อีกทั้งตำแหน่งที่ตั้งแตกต่างกันระหว่างเพศ โดยตัวผู้จะมีมากกว่าและใหญ่กว่า ซึ่งต่อมดังกล่าวนี้ยังใช้เป็นลักษณะในการจำแนกประเภทอีกด้วย
กิ้งก่าและงูหลายชนิดสามารถปล่อยท่อนหางให้หลุดจากลำตัวเพื่อหนีเอาตัวรอดจากศัตรูได้ เช่น ในวงศ์จิ้งเหลน (Scincidae) บางตัวอาจหลุดได้หลายครั้งในช่วงชีวิต เหตุที่หลุดและงอกใหม่ได้เนื่องจากลักษณะการเรียงตัวของกล้ามเนื้อกับเนื้อเยื่อที่เกี่ยวพันซึ่งอาจมีตำแหน่งเดียวหรือหลายตำแหน่ง เมื่อหางหลุดไปแล้วอาจงอกขึ้นมาใหม่สั้นกว่าเดิมหรือใช้เวลานานกว่าจะเท่าเดิม เพราะมีแกนเป็นแท่งกระดูกอ่อนทดแทนปล้องของกระดูกสันหลังแทน แต่ส่วนของงูแล้วเมื่อหลุดไปแล้วไม่อาจงอกใหม่ได้ 
กิ้งก่าในหลายวงศ์ ได้ลดรูปของขาลงจนหดเล็กสั้นจนดูเหมือนไม่มีขา รวมทั้งนิ้วด้วย เพื่อเป็นประโยชน์ในการอาศัยอยู่ในโพรงดิน เช่น จิ้งเหลนด้วง เป็นต้น
อวัยวะถ่ายอสุจิของตัวผู้ของกิ้งก่าและงูจะมีลักษณะเป็นถุงพีนิสอยู่ทางด้านท้ายของช่องเปิดทวารร่วม พื้นผิวด้นนอกจะเป็นร่องเพื่อใช้เป็นเส้นทางในการลำเลียงตัวอสุจิเข้าสู่ช่องทวารร่วมของตัวเมียขณะผสมพันธุ์ ซึ่งถุงนี้มีลักษณะเป็นหนามและเป็นสันซึ่งอยู่ทางด้านหน้าของถุง ซึ่งลักษณะรูปร่างและหนามของถุงนี้จะแตกต่างกันไปตามวงศ์ เช่น กิ้งก่าในวงศ์เหี้ย (Varanidae) มีแท่งกระดูกอยู่ภายในถุงเพื่อเสริมให้มั่นคงขณะผสมพันธุ์ ขณะเดียวกันในตัวเมียก็มีกระดูกดังกล่าว แต่มีขนาดเล็กมาก
ขยายพันธุ์ได้ด้วยการวางไข่และตกลูกเป็นตัว ซึ่งปริมาณและจำนวนที่ออกมาแตกต่างกันไปตามวงศ์, สกุล และชนิด แต่ในส่วนของกิ้งก่าแล้วมีเพียงร้อยละ 20 เท่านั้นที่ตกลูกเป็นตัว อีกทั้งยังมีบางส่วนที่เกิดได้โดยไม่ผ่านการผสมพันธุ์ด้วย เช่น ในวงศ์เหี้ย, Leiolepidinae หรือ แย้ หรืองูในวงศ์ Typhlopidae
วงศ์กิ้งก่า

วงศ์กิ้งก่า (ชื่อวิทยาศาสตร์: Agamidae) เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับย่อยกิ้งก่า วงศ์หนึ่ง ที่มีจำนวนสมาชิกมากและมีความหลากหลายมาก ประมาณเกือบ 500 ชนิด จนสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย (ดูในตาราง)
มีลักษณะโดยรวม คือ มีขา 4 ข้างเห็นชัดเจน มีเกล็ดปกคลุมด้านหลังและด้านท้องของลำตัว เกล็ดมีขนาดเล็กเรียงตัวซ้อนเหลื่อมกันหรือต่อเนื่องกัน ไม่มีกระดูกในชั้นหนัง กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์คลาวิเคิลเป็นรูปตัวอักษรที และกระดูกไหปลาร้ามีรูปร่างโค้ง มีหางยาว แต่โดยทั่วไปน้อยกว่า 1.4 เท่าของความยาวจากปลายจมูกถึงรูก้น ไม่สามารถสะบัดหางให้หลุดจากลำตัวได้ ยกเว้นในสกุล "Uromystax" พื้นผิวด้านบนของลิ้นมีตุ่ม ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับพื้นผิวกระดูกโดยตรง กระดูกพเทอรีกอยด์ไม่มีฟัน
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปเอเชีย, แอฟริกา, ออสเตรเลีย ส่วนใหญ่ออกลูกเป็นไข่ มีเพียงบางสกุลเท่านั้นที่ตกลูกเป็นตัว
สำหรับในประเทศไทย มีอยู่ด้วยกันหลายชนิด อาทิ ตะกอง ("Physignathus cocincinus") ซึ่งเป็นกิ้งก่าขนาดใหญ่ พบได้ในป่าดิบชื้นใกล้แหล่งน้ำในป่า เช่น น้ำตก ในภูมิภาคอินโดจีน, กิ้งก่าบินคอแดง ("Draco blanfordii"), กิ้งก่าสวน ("Calotes mystaceus"), หรือ แย้เส้น ("Leiolepis belliana") ที่พบได้ทั่วไปตามพื้นดินภาคอีสาน
วงศ์ย่อยกิ้งก่า

วงศ์ย่อยกิ้งก่า (ชื่อวิทยาศาสตร์: Agaminae) เป็นวงศ์ย่อยของกิ้งก่าในวงศ์ Agamidae เป็นวงศ์ย่อยที่มีจำนวนสมาชิกหลากหลายที่สุดของวงศ์นี้ มีประมาณ 52 สกุล 421 ชนิด
มีลักษณะโดยรวม คือ มีช่องเปิดบริเวณแอ่งเบ้าตาใหญ่ และมีช่องเปิดบริเวณกล่องหูใหญ่ มีความยาวของลำตัวแตกต่างกันมากตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรจนถึง 1.1 เมตร บางชนิดก็มีส่วนหางที่ยาวมาก รูปร่างมีแตกต่างกันตั้งแต่อ้วนป้อมและขาสั้นในสกุล "Moloch" และเรียวยาวและขายาวในสกุล "Sitana" เกล็ดปกคลุมลำตัวในหลายชนิดเปลี่ยนสภาพเป็นโครงสร้างอื่น เช่น กิ้งก่าแผงคอ ("Chlamydosaurus kingii") ที่เป็นแผงคอที่สามารถกางแผ่ออกได้เมื่อตกใจหรือขู่ศัตรูให้กลัว หรือเป็นหนามในสกุล "Moloch" และ "Acanthosaura" โครงสร้างเหล่านี้เป็นลักษณะแตกต่างระหว่างเพศของหลายชนิด ส่วนใหญ่อาศัยอยู่บนพื้นดินหรือบนต้นไม้หรือแม้แต่ใช้ชีวิตแบบครึ่งบกครึ่งน้ำ อย่าง ตะกอง ("Physignathus cocincinus") ที่มีพฤติกรรมอาศัยในป่าดิบชื้นที่ใกล้แหล่งน้ำในป่า เช่น ลำธารหรือน้ำตก ว่ายน้ำเก่งมาก แต่ไม่มีชนิดใดที่อาศัยอยู่ในโพรงดิน ในสกุล "Draco" ที่พบในป่าดิบในแหลมมลายู ที่มีแผ่นหนังข้างลำตัวกางออกเพื่อร่อนได้ในอากาศ
ส่วนใหญ่หากินในเวลากลางวัน และเปลี่ยนอุณหภูมิในร่างกายให้อบอุ่นขึ้นด้วยการนอนผึ่งแดด บางสกุล เช่น "Agama" มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นสังคม และมีการจัดลำดับในสังคมด้วย กินอาหารโดยเฉพาะสัตว์ขาปล้องเป็นอาหาร โดยรอให้เหยื่อเข้ามาหาเอง 
ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ในโพรงดินหรือทราย แต่ในสกุล "Phrynocephalus" ตกลูกเป็นตัว
จระเข้อเมริกา

จระเข้อเมริกา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Crocodylus acutus") เป็นจระเข้ที่พบในเขตร้อนของโลกใหม่ มีการกระจายพันธุ์มากที่สุดในจระเข้ 4 ชนิดที่พบในทวีปอเมริกา อาศัยอยู่ตามพื้นที่ชายฝั่งขนาดใหญ่ พบตั้งแต่ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรแปซิฟิกทางตอนใต้เม็กซิโกถึงทวีปอเมริกาใต้ ไกลถึงเปรูและเวเนซุเอลา นอกจากนี้ยังพบในแม่น้ำหลายสายของคิวบา, จาเมกา และเกาะฮิสปันโยลา ส่วนในสหรัฐ จระเข้อเมริกาพบในตอนใต้ของรัฐฟลอริดาเท่านั้น ซึ่งคาดว่ามีประชากรจำนวน 2,000 ตัว แม้จะอยู่ใกล้กับเกาะฮิสปันโยลาแต่ไม่พบจระเข้อเมริกาในปวยร์โตรีโก จระเข้อเมริกาเป็นจระเข้ที่มีขนาดใหญ่กว่าจระเข้อื่นหลายชนิด มีรายงานการพบจระเข้ตัวผู้ยาวถึง 6.1 เมตรในอเมริกากลางและอเมริกาใต้
พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1

พุทธศาสนิกชนบางกลุ่มในประเทศไทยเชื่อว่า พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 หรือ สมเด็จองค์ปฐม คือพระพุทธเจ้าที่ตรัสรู้พระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณเป็นพระองค์แรกในโลก เมื่ออสงไขยนับไม่ถ้วนก่อนหน้าพระโคตมพุทธเจ้าซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน ข้อมูลเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าพระองค์นี้ไม่ปรากฏในพระไตรปิฎกทั้งของนิกายเถรวาทและมหายาน
ที่มาแห่งพุทธประวัติ.
พุทธประวัติของพระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 นั้น มาจากคำบอกเล่าของพระสงฆ์ฝ่ายวิปัสสนาธุระ เช่น 
การบำเพ็ญบารมี.
พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 ทรงใช้เวลาอันยาวนานถึง 40 อสงไขยกัปในการบำเพ็ญพระบารมีเป็นพระโพธิสัตว์ เพื่อแสวงหาพระโพธิญาณ ด้วยพระองค์เอง ทรงใช้เวลาอันยาวนานในการบำเพ็ญพระบารมี เนื่องจากพระพุทธองค์เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์แรก จึงไม่มีแบบอย่างที่จะให้พระพุทธองค์ได้ศึกษาเป็นแนวทางในการปฏิบัติเพื่อ บรรลุ พระโพธิญาณ 
สมัยที่พระพุทธสิกขีทศพลที่ 1 ได้ทรงอุบัติในโลกมนุษย์ ในเวลานั้น คนมีอายุขัยประมาณ 8 หมื่นปี พระพุทธองค์ทรงออกผนวช เมื่อพระชนมายุได้ 4 หมื่นปี หลังจากผนวชแล้วเป็นเวลาอีก 2 หมื่น ปี จึงได้ทรงบรรลุพระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณเป็นสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์แรกของโลก ทรงสั่งสอนเวไนยสัตว์ อีกประมาณ 2 หมื่นปี จึงเสด็จดับขันธปรินิพพาน
วงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก

วงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก เป็นวงศ์ของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับย่อยกิ้งก่า (Lacertilia) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Gekkonidae เป็นวงศ์ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีในชื่อสามัญว่า "จิ้กจก" และ "ตุ๊กแก" 
มีลักษณะโดยรวม คือ ส่วนมากมีขาเห็นได้ชัดเจน ยกเว้นในวงศ์ย่อยบางวงศ์ในออสเตรเลียที่ไม่มีขา ผิวหนังของลำตัวมีเกล็ดขนาดเล็กปกคลุมและอาจมีตุ่มกระจายอยู่บ้าง ไม่มีกระดูกในชั้นหนังทางด้านหลังของลำตัว แต่บางชนิดอาจจะมีกระดูกในชั้นหนังทางด้านท้องของลำตัว กระดูกหัวไหล่มีกระดูกอินเตอร์คลาวิเคิลเป็นรูปตัวที และกระดูกไหปลาร้าเป็นรูปหักมุม สามารถสะบัดหางให้หลุดจากลำตัวได้เพื่อหลอกศัตรูที่มาคุกคาม โดยตำแหน่งที่ปล่อยหางหลุดนั้นอยู่ทางด้านท้ายของก้านกระดูกทางด้านข้างของกระดูกสันหลังส่วนหางทุกปล้อง พื้นผิวด้านบนมีลิ้นมีตุ่มกลม ฟันที่ขากรรไกรเกาะติดกับร่องที่ขอบด้านในของกระดูกขากรรไกร กระดูกพเทอรีกอยด์ไม่มีฟัน
เป็นวงศ์ที่มีขนาดใหญ่ โดยยังแบ่งออกได้เป็นวงศ์ย่อยอีก 4 วงศ์ (ดูในตาราง)
มีจำนวนสมาชิกในวงศ์มากมายถึงเกือบ 1,000 ชนิด และ 109 สกุล ซึ่งจำนวนนี้ยังไม่แน่นอน เนื่องจากมีการสำรวจพบเจอชนิดใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นทุกปี ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ มีเพียงไม่สกุลเท่านั้น เช่น "Hoplodacatylus" ที่ตกลูกเป็นตัว
ลักษณะเด่นอีกประการหนึ่งของวงศ์นี้ที่เป็นที่รับรู้อย่างดีของมนุษย์ คือ เสียงร้อง อันเป็นที่มาของชื่อสามัญและชื่อวิทยาศาสตร์ที่ใช้เรียก สัตว์เลื้อยคลานในวงศ์นี้โดดเด่นมากในการส่งเสียงร้อง โดยมีแผ่นเยื่อกำเนิดเสียงและกล่องเสียงจึงทำให้เกิดเสียงได้ และด้วยความซับซ้อนมากกว่าเสียงที่เกิดจากการผลักดันอากาศออกทางจมูกหรือปาก ในตัวผู้ของหลายชนิดใช้เสียงในการประกาศอาณาเขตตลอดจนใช้ดึงดูดตัวเมีย โดยเป็นเสียงร้องที่สั้นและมักร้องซ้ำ ๆ และติดต่อกันหลายครั้ง แม้ว่าส่วนใหญ่เสียงร้องอาจจะคล้ายคลึงกันแต่ชนิดที่ต่างกันแม้อาศัยอยู่ในบริเวณเดียวกันก็มีเสียงที่ต่างกัน โดยทั่วไปตัวผู้จะส่งเสียงร้องไปยังทิศทางที่มีตัวผู้ตัวอื่นหรือมีตัวเมียอยู่ตรงนั้น แต่บางครั้งก็อาจส่งเสียงร้องได้โดยไม่มีทิศทาง ในสกุล "Ptenopus" ที่พบในแอฟริกา เมื่ออกจากโพรงในช่วงใกล้ค่ำและส่งเสียงร้องประสานกันคล้ายกับเสียงร้องของกบ
นอกจากนี้แล้วในบางชนิดจะมีเสียงร้องอย่างจำเพาะระหว่างแสดงพฤติกรรมปกป้องอาณาเขต และเป็นเสียงร้องช่วงยาวมากกว่าเสียงร้องที่ใช้ในเวลาทั่วไป ซึ่งเสียงร้องเตือนนี้นอกจากจะใช้ร้องเตือนสัตว์ประเภทเดียวกันที่มาเข้าใกล้ ยังร้องเตือนสัตว์ที่ใหญ่ รวมถึงมนุษย์ได้ด้วย โดยทั้งตัวผู้และตัวเมียจะส่งเสียงร้องได้เท่ากัน โดยเฉพาะเสียงร้องประกาศอาณาเขตนี้ โดยชนิดที่มีเสียงร้องที่ซับซ้อนและหลากหลายที่สุด คือ ตุ๊กแกบ้าน ("Gekko gecko") เพราะมีเสียงที่ขึ้นต้นด้วยพยางค์เดียวที่ร้องถี่ ๆ ติดกันหลายครั้งแล้วตามด้วยเสียงร้องที่เป็น 2 พยางค์
นอกจากนี้แล้วลักษณะพิเศษเฉพาะที่สำคัญอีกประการของสัตว์เลื้อยคลานวงศ์นี้ คือ สามารถเกาะติดกับผนังได้เป็นอย่างดี โดยไม่หล่นลงมา ด้วยหลักของสุญญากาศที่บริเวณใต้ฝ่าเท้าทั้ง 4 ด้าน โดยเป็นแผ่นหนังที่เรียงตัวต่อกัน ซึ่งแผ่นหนังแต่ละแผ่นมีเส้นขนจำนวนมากและแต่ละเส้นนั้นยาวประมาณ 60-90 ไมครอน เรียกว่า "เซต้า" ซึ่งส่วนปลายของขนนั้นแตกแขนงและขยายออกเป็นกลุ่ม การเรียงตัวของแผ่นหนังและรายละเอียดของเส้นขนนี้ใช้ในการอนุกรมวิธานแยกประเภท แต่ในหลายสกุลก็ไม่อาจจะเกาะติดกับผนังได้ 
วงศ์จิ้งจกและตุ๊กแกนี้กระจายไปอยู่ทุกมุมโลก ยกเว้นในเขตขั้วโลก มีทั้งหากินในเวลากลางวันและกลางคืน เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มนุษย์รู้จักเป็นอย่างดี เพราะสามารถพบเห็นได้ทั่วไปแม้กระทั่งในบ้านเรือน
ดาวบริวารของดาวยูเรนัส

ดาวยูเรนัส เป็นดาวเคราะห์แก๊สขนาดยักษ์ในระบบสุริยะ มีดาวบริวารที่รู้จักแล้ว 27 ดวง โดยทั้งหมดได้รับการตั้งชื่อตามตัวละครในผลงานการประพันธ์ของวิลเลียม เชกสเปียร์ และอเล็กซานเดอร์ โปป โดยใน ค.ศ. 1787 ดาวบริวารสองดวงแรกถูกค้นพบโดยวิลเลียม เฮอร์เชล ได้แก่ ทิทาเนียและโอเบอรอน ส่วนดาวบริวารทรงกลมอื่น ๆ ถูกค้นพบโดยวิลเลียม ลาสเซลล์ ในปี ค.ศ. 1851 (ได้แก่ แอเรียลและอัมเบรียล) และในปี ค.ศ. 1948 โดยเจอราร์ด ไคเปอร์ (มิแรนดา) ดาวบริวารที่เหลือถูกค้นพบหลังจากปี ค.ศ. 1985 โดยภารกิจของวอยเอจเจอร์ 2 และด้วยความช่วยเหลือของกล้องโทรทรรศน์บนโลกที่ทันสมัย
ดาวบริวารของดาวยูเรนัสถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มดาวบริวารรอบในสิบสามดวง (thirteen inner moons), กลุ่มดาวบริวารขนาดใหญ่ห้าดวง (five major moons) และกลุ่มดาวบริวารทรงแปลกเก้าดวง (nine irregular moons) โดยกลุ่มดาวบริวารรอบในสิบสามดวงจะกระจัดกระจายอยู่ภายในบริเวณวงแหวนของดาวยูเรนัส กลุ่มดาวบริวารขนาดใหญ่ห้าดวงเป็นดาวบริวารที่มีขนาดใหญ่และเป็นทรงกลม ในนั้น 4 ดวงเป็นดาวบริวารที่ยังมีกระบวนการภายใน มีภูเขาไฟ และการเปลี่ยนแปลงบนเปลือกดาวอยู่ ดาวบริวารที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในกลุ่มคือ ทิทาเนีย มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1,578 กม. และยังเป็น 1 ใน 8 ดาวบริวารขนาดใหญ่ในระบบสุริยะ ส่วนกลุ่มดาวบริวารทรงแปลกเก้าดวง เป็นดาวบริวารที่มีรูปร่างผิดปกติและมีวงโคจรที่เอียง (ส่วนใหญ่) ทำมุมกับดาวยูเรนัสและโคจรอยู่ไกลมาก
การค้นพบ.
ในครั้งแรก ดาวบริวารทิทาเนียกับดาวบริวารโอเบอรอน ถูกค้นพบโดยเซอร์วิลเลียม เฮอร์เชล เมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1787 6 ปีหลังจากที่เขาค้นพบดาวเคราะห์ของตัวเอง ต่อมา เฮอร์เชลได้ค้นพบดาวบริวารอีกถึง 6 ดวง
วงศ์ย่อยจิ้งจกและตุ๊กแก

วงศ์ย่อยจิ้งจกและตุ๊กแก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Gekkoninae) เป็นวงศ์ย่อยของวงศ์ Gekkonidae นับเป็นวงศ์ย่อยที่มีความหลากหลาย และประสบความสำเร็จสูงสุดในการดำรงชีวิตมากที่สุดของสัตว์เลื้อยคลานในอันดับย่อยกิ้งก่า (Lacertilia) 
ลักษณะโดยทั่วไป มีกระดูกพรีแมคซิลลาและกระดูกพาไรทัลเป็นชิ้นเดี่ยว มีแว่นตาคลุมตา ลำตัวสั้น ขาทั้ง 4 ข้างมีขนาดใหญ่ ลำตัวปกคลุมด้วยผิวหนังที่อ่อนนุ่มและมีเกล็ดปกคลุมลำตัวเรียงตัวต่อเนื่องกัน มีขนาดแตกต่างกันหลากหลายทั้งเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนถึงขนาดหนึ่งฟุต 
ส่วนใหญ่หากินบนต้นไม้ ใต้ฝ่าเท้ามีเซต้าหรือขนที่แตกแขนงและมีความเล็กละเอียดมาก ใช้สำหรับยึดเกาะผนังในแนวตั้งฉากได้เป็นอย่างดีที่สุดในบรรดาวงศ์ย่อยทั้งหมดของวงศ์ Gekkonidae ซึ่งการเรียงตัวและลักษณะของเส้นขนนี้ใช้เป็นตัวในการอนุกรมวิธานแยกประเภท
ในหลายสกุล ได้ลดรูปแผ่นหนังใต้นิ้วและใช้เป็นโครงสร้างอื่นทดแทนในการอาศัยอยู่บนต้นไม้ เช่น "Cnemaspis" และ "Cyrtodactylus" ที่อาศัยบนต้นไม้หรือผนังหินปูนในถ้ำ โดยใช้เล็บในการเกาะเกี่ยวแทน ในบางสกุล เช่น "Dixonius" และ "Gehyra" อาศัยอยู่พื้นดินแทน
หากินในเวลากลางคืนเป็นส่วนใหญ่ ตามปกติแล้วจะวางไข่เพียงครั้งละ 2 ฟอง โดยเปลือกไข่มีลักษณะแข็งและไม่เปลี่ยนรูป แต่สำหรับบางสกุลที่มีขนาดเล็ก เช่น "Coleodactylus" วางไข่เพียงฟองเดียว โดยการวางไข่ขึ้นอยู่กับขนาดของลำตัว แต่ก็มีบางชนิดที่สามารถเกิดได้โดยไม่ต้องผ่านการปฏิสนธิ
ปัจจุบัน มีการอนุกรมวิธานแล้วทั้งสิ้น 80 สกุล ประมาณ 800 ชนิด โดยมีสกุลที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี อาทิ "Gekko, Hemidactylus" และ"Ptychozoon" ฯลฯ พบกระจายพันธุ์ในเขตร้อนและเขตอบอุ่นของยูเรเชีย ในประเทศไทยพบประมาณ 46-50 ชนิด อาทิ ตุ๊กแกบ้าน ("Gekko gecko"), ตุ๊กแกตาเขียว ("G. siamensis"), ตุ๊กแกบินหางเฟิน ("Ptychozoon lionotum") เป็นต้น 
สายพันธุ์จิ้งจกที่พบในประเทศไทย.
สกุลตุ๊กกาย (Cyrtodactylus).
ดูเพิ่มเติมได้ที่ ตุ๊กกาย
สกุลจิ้งจกดิน (Dixonius).
ดูเพิ่มเติมได้ที่ จิ้งจกดิน
เกาะเลย์เต

เกาะเลย์เต  เป็นเกาะในหมู่เกาะวิซายาส์ของฟิลิปปินส์
ภูมิศาสตร์.
เกาะมีขนาดราว 180 กิโลเมตรตามแนวเหนือ-ใต้ และกว้างที่สุดราว 65 กิโลเมตร ทางเหนือเกือบติดต่อกับเกาะซามา คั่นด้วยช่องแคบซานฮวนนิโค ซึ่งบางจุดนั้นมีความกว้างเพียง 2 กิโลเมตร จังหวัดเกาะบิลิรันยังอยู่ทางเหนือของเลย์เต และเชื่อมกับเกาะเลย์เตด้วยสะพานข้ามช่องแคบบิลิรัน ทางใต้ของเกาะแยกจากเกาะมินดาเนาด้วยช่องแคบซูริเกา ทางตะวันออก เลย์เตเป็นเหมือนสิ่งขวางกั้นทะเลฟิลิปปินส์จากมหาสมุทรแปซิฟิก ซามาทางตะวันออกเฉียงเหนือและดินากัต (Dinagat) ทางตะวันออกเฉียงใต้ เป็นอ่าวเลย์เต ทางตะวันตกเป็นเกาะเซบูและโบฮอล
เลย์เตเป็นเกาะที่มีพื้นที่ป่าและภูเขาหนาแน่น แต่หุบเขาเลย์เตทางตะวันออกเฉียงเหนือเป็นพื้นที่ที่มีการเกษตรอย่างมาก
การปกครอง.
เกาะเลย์เตแบ่งเป็นสองจังหวัด คือ เลย์เต (เหนือ) และเลย์เตใต้ เกาะบิลิรัน ทางเหนือของเกาะเลย์เต เมื่อก่อนเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเลย์เต แต่ปัจจุบันแยกเป็นจังหวัดใหม่ คือ จังหวัดบิลิรัน
นครเอกของเลย์เตคือ นครตัคโลบัน ซึ่งตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของอ่าวเลย์เต และนครโอมอก ทางชายฝั่งตะวันตก
มิญ หั่ง

มิญ หั่ง  มีชื่อจริงว่า เล หง็อก มิญ หั่ง  เกิดวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1987 ที่นครโฮจิมินห์ เป็นทั้งนักร้องและนักแสดงหญิงชาวเวียดนาม เธอเข้าสู่วงการศิลปะการแสดงตั้งแต่อายุ 16 ปีในฐานะนักร้องกลุ่ม รวมถึงได้แสดงละครโทรทัศน์หลายครั้ง แต่ล้มเหลวในการสร้างความประทับใจอยู่บ่อยครั้ง แต่แล้วใน ค.ศ. 2007 ภายหลังจากการประสบความสำเร็จในภาพยนตร์เรื่อง"ก่อยซักมูฟวี่" ชื่อของมิญ หั่ง ก็เป็นที่สนใจและเป็นที่โปรดปรานของผู้ชมขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภายหลังจากที่ประสบความสำเร็จทางดนตรีและภาพยนตร์อย่างต่อเนื่องแล้ว เธอก็เป็นหนึ่งในผู้ที่มีแนวโน้มที่จะเป็นผู้ที่รู้จักในวงการบันเทิงมากที่สุดอยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง
ใน ค.ศ. 2009 และ ค.ศ. 2011 มิญ หั่ง ได้รับรางวัล"เอชทีวีอะวอร์ด" ในสาขานักแสดงหญิงที่ได้รับความนิยมแห่งปี เธอได้เปิดตัวอัลบั้มเพลง นอกจากนี้ยังเป็นนางแบบให้กับผลิตภัณฑ์อาหารฮานโกฟู้ด, คาสิโอ และบริษัทที่ไซเบอร์เวิลด์ซึ่งเป็นบริษัทที่มีความเชี่ยวชาญด้านอิเล็กทรอนิกส์เกม
ค.ศ. 2011 เธอได้แยกตัวออกจากบริษัทเทียนทิ แล้วกลายมาเป็นศิลปินอิสระ
นุสรา สุขหน้าไม้

นุสรา สุขหน้าไม้ ชื่อเล่น จุ๋ม (6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 - 27 ตุลาคม พ.ศ. 2561) เป็นคนตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี อดีตนักแสดงสังกัด สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เป็นรองมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สปี พ.ศ. 2548
ประวัติ.
จุ๋ม นุสรา สุขหน้าไม้ เป็นบุตรคนเดียวของนายวีรโรจน์ กับ นางสำเริง สุขหน้าไม้ 
นุสราเสียชีวิตจากเหตุเฮลิคอปเตอร์สโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตีตก พ.ศ. 2561
การเปล่งแสง

การเปล่งแสง  คือ การปลดปล่อยแสง ซึ่งเป็นรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่มองเห็นได้ จากวัตถุร้อนเนื่องจากอุณหภูมิของมัน
ในเชิงปฏิบัติ สสารในสถานะของแข็งหรือของเหลวเกือบทุกชนิดเริ่มเปล่งแสงที่อุณหภูมิประมาณ 798K (525°C) โดยมีสีแดงมัวมาก เพราะไม่มีปฏิกิริยาเคมีเกิดขึ้นซึ่งทำให้เกิดแสงอันเป็นผลมาจากกระบวนการคายความร้อน ขีดจำกัดนี้เรียกว่า จุดเดรพเพอร์ การเปล่งแสงนั้นไม่ได้หายไปอย่างสิ้นเชิงในอุณหภูมิต่ำกว่านั้น เพียงแต่อ่อนเกินไปในสเปกตรัมที่มองเห็นได้กว่าที่จะสังเกตได้
การเปล่งแสงนั้นเกิดขึ้นในหลอดไส้ร้อนแบบธรรมดา ซึ่งไส้หลอดนั้นได้รับความร้อนจนถึงอุณหภูมิที่ส่วนหนึ่งของรังสีตกอยู่ในช่วงสเปกตรัมที่มองเห็นได้ อย่างไรก็ดี รังสีส่วนใหญ่ปลดปล่อยในช่วงคลื่นอินฟราเรดของสเปกตรัม จึงทำให้หลอดไส้เป็นแหล่งกำเนิดแสงที่ค่อนข้างไร้ประสิทธิภาพ
หลอดฟลูออเรสเซนต์ไม่ได้ทำงานโดยหลักการเปล่งแสง แต่ใช้การปล่อยเนื่องจากความร้อนและการกระตุ้นของอะตอมเนื่องจากการชนกับอิเล็กตรอนพลังงานสูงแทน ในหลอดไส้ มีเพียงอิเล็กตรอนบนยอดแถบเท่านั้นที่สามารถชนได้ ขณะที่อุณหภูมิที่สูงขึ้นสามารถเพิ่มประสิทธิภาพได้ แต่ปัจจุบันยังไม่มีวัสดุที่สามารถทนอุณหภูมิเช่นนั้นได้ซึ่งเหมาะที่จะใช้ในหลอดไฟ
ไฟฉาย

ไฟฉาย  เป็นแหล่งกำเนิดแสงกำลังไฟฟ้ามือถือ แหล่งกำเนิดแสงมักเป็นหลอดไส้ขนาดเล็กหรือไดโอดเปล่งแสง ไฟฉายแบบทั่วไปมีแหล่งกำเนิดแสงติดในแผ่นสะท้อนแสง, เลนส์เพื่อป้องกันแหล่งกำเนิดแสงและแผ่นสะท้อนแสง, แบตเตอรีหรือแหล่งพลังงานอื่น และสวิตช์
นอกเหนือไปจากไฟฉายมือถือวัตถุประสงค์ทั่วไป ยังมีการพัฒนาไฟฉายอีกหลายแบบเพื่อการใช้งานพิเศษ เช่น ไฟฉายติดศีรษะหรือหมวกนิรภัยออกแบบมาสำหรับคนงานเหมืองและผู้ออกค่ายเพื่อให้มีมือว่าง ไฟฉายบางแบบสามารถใช้ใต้น้ำหรือในบรรยากาศที่ติดไฟง่าย เป็นต้น
ไฟหน้า

ไฟหน้า  เป็นหลอดไฟซึ่งมักติดอยู่หน้ายานพาหนะ เช่น รถยนต์ จักรยานยนต์ เครื่องบินหรือรถไฟ ด้วยจุดประสงค์เพื่อส่งทางข้างหน้าในช่วงที่มีทัศนวิสัยต่ำ เช่นที่เกิดจากความมืดหรือหยาดน้ำฟ้า สมรรถนะของไฟหน้าค่อย ๆ พัฒนาขึ้นตลอดยุครถยนต์ โดยได้รับการกระตุ้นจากอัตราการเสียชีวิตจากการจราจรที่แตกต่างกันอย่างมากระหว่างช่วงกลางวันกับกลางคืน
เอตา

เอตา  หรือ ประเทศบาสก์และเสรีภาพ  หรือที่สื่อไทยบางแห่งเรียก กบฏแบ่งแยกดินแดนแคว้นบาสก์ เป็นองค์กรชาตินิยมและแบ่งแยกดินแดนติดอาวุธชาวบาสก์ กลุ่มนี้ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2502 และได้วิวัฒนาจากกลุ่มที่สนับสนุนวัฒนธรรมบาสก์ดั้งเดิมไปเป็นกลุ่มกึ่งทหารโดยมีจุดประสงค์เพื่อบรรลุเอกราชแก่มหาประเทศบาสก์ (Greater Basque Country) ซึ่งครอบคลุมตอนเหนือบางส่วนของประเทศสเปนและตอนใต้บางส่วนของประเทศฝรั่งเศส เอตาเป็นองค์การหลักของขบวนการปลดปล่อยแห่งชาติบาสก์ และเป็นตัวการสำคัญในความขัดแย้งบาสก์ เอตาประกาศหยุดยิงใน พ.ศ. 2532, 2539, 2541 และ 2549 แต่ละเมิดในภายหลัง อย่างไรก็ดี วันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เอตาประกาศหยุดยิงรอบใหม่ ซึ่งยังมีผลใช้บังคับ ยิ่งไปกว่านั้น วันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2554 เอตาประกาศ "การยุติขั้นสุดท้ายของกิจกรรมติดอาวุธของตน"
นับตั้งแต่ พ.ศ. 2502 เอตาถูกประณามว่าสังหารประชาชนไป 829 คน ทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บหลายพันคน และลักพาตัวคนไปหลายสิบคน กลุ่มดังกล่าวถูกต้องห้ามเป็นองค์การก่อการร้ายโดยทางการหลายประเทศ มีสมาชิกองค์การมากกว่า 700 คนถูกจำคุกอยู่ในสเปน ฝรั่งเศส และประเทศอื่น