ช่างตีบุก

ช่างตีบุก คือบุคคลที่ทำและซ่อมแซมสิ่งของที่ทำจากดีบุก หรือโลหะเบาอื่น ๆ อาชีพนี้บางครั้งอาจเรียกว่า ช่างดีบุก, คนจรจัด หรือ ช่างเหล็กวิลาด ช่างตีเหล็ก อาจหมายถึงอาชีพนี้ด้วย แม้ว่าคำเดียวกันนี้อาจหมายถึง ความพิเศษที่ไม่เกี่ยวข้องของการตีเหล็ก ก็ตาม ส่วนยังหมายถึงบุคคลที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์ดีบุกหรือ แผ่นดีบุก อีกด้วย ช่างตีบุก เป็นอาชีพทั่วไปในยุคก่อนปฏิวัติอุตสาหกรรม
ช่างตีบุก ต่างจากช่างตีเหล็ก ซึ่งทำงานด้วยโลหะร้อนเป็นส่วนใหญ่ ส่วน ช่างตีดีบุกทำงานส่วนใหญ่กับโลหะเย็น แม้ว่าพวกเขาอาจใช้เตาไฟเพื่อให้ความร้อนและช่วยปรับรูปร่างวัตถุดิบก็ตาม ช่างตีเหล็กประดิษฐ์สิ่งของต่าง ๆ เช่น เหยือกน้ำ ส้อม ช้อน และเชิงเทียน
การฝึกอบรมช่างตีดีบุก.
ช่างดีบุกแต่ละคนต้องเรียนรู้อาชีพของเขาเช่นเดียวกับช่างฝีมืออื่น ๆ โดยการฝึกงานกับช่างดีบุกระดับ ปรมาจารย์ เป็นเวลา 4 ถึง 6 ปี การฝึกงานถือเป็นสัญญาจ้าง และเด็กฝึกงานจะเริ่มต้นด้วยการทำความสะอาดร้าน ขัดเครื่องมือ ก่อไฟ ตะไบขอบคม และขัดชิ้นงานที่เสร็จแล้ว ต่อมาเขาจะวาดลวดลายบนแผ่นกระดาษแล้วตัดออก จากนั้นจึงบัดกรีข้อต่อ และตอกหมุดย้ำ ในที่สุดเขาก็ได้รับอนุญาตให้ตัดออกและทำสิ่งของให้สมบูรณ์[ "" ] เขาเรียนรู้ในการทำแสตมป์เค้ก หรือ ที่ตัดคุกกี้ กล่องยา และสิ่งของง่าย ๆ อื่น ๆ ก่อน จากนั้น เขาปั้นสิ่งของต่าง ๆ เช่น ถังนม กะละมัง หรือกระทะเค้กและพาย ต่อมาเขาได้จัดการกับชิ้นส่วนที่ซับซ้อนมากขึ้น เช่น โคมไฟระย้าและหม้อกาแฟที่มีปากคดเคี้ยว
หลังจากการฝึกงานของเขาเสร็จสิ้น เขาก็กลายเป็นนักเดินทาง ยังไม่ได้เป็นปรมาจารย์ช่างเหล็กที่จ้างคนอื่น ช่างตีเหล็กวัยรุ่นจำนวนมากออกไปตามถนนโดยเร่ขายเพื่อประหยัดเงินมากพอที่จะเปิดร้านในเมือง
วัตถุดิบ.
แผ่นเหล็กวิลาดประกอบด้วยแผ่นเหล็กเคลือบดีบุกแล้ววิ่งผ่านลูกกลิ้ง กระบวน การนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในศตวรรษที่ 16 โดยมีการพัฒนาที่อยู่ของแผ่นเหล็กวิลาดของอังกฤษในปี ค.ศ. 1661 โดยมีสิทธิบัตรของดัด ดัดลีย์ และวิลเลียม แชมเบอร์เลย์น[ "" ] ก่อนหน้านี้ บริเตนใหญ่ นำเข้าเหล็กวิลาดจาก ฮัมบวร์ค เป็นส่วนใหญ่
พระราชบัญญัติเหล็ก ของอังกฤษปี 1750 ห้าม การก่อสร้าง โรงรีดใหม่ ซึ่งทำให้ไม่สามารถสร้างงานเหล็กวิลาดใหม่ในอเมริกาจนกระทั่งหลัง การปฏิวัติอเมริกา ใบรับรองที่ส่งโดยผู้ว่าการอาณานิคมไปยัง คณะกรรมการการค้า ของอังกฤษตาม พระราชบัญญัติระบุว่าไม่ มีงานเหล็กวิลาดในขณะนั้นแม้ว่าจะมี โรงตัดหลายแห่ง บางแห่งเรียกว่าโรงตัด และโรงรีด
ดีบุกบริสุทธิ์เป็นโลหะที่มีราคาแพงและอ่อน และไม่สามารถใช้คนเดียวได้จริง อย่างไร ก็ตาม สามารถผสมกับ ตะกั่ว และ ทองแดง เพื่อทำ พิวเตอร์ หรือผสมกับ ทองแดง เพียงอย่างเดียวเพื่อผลิต ทองแดง เหล็กวิลาดในปัจจุบันเป็นเหล็กอ่อนชุบดีบุกด้วยไฟฟ้า คุณสมบัติไม่เป็นสนิมของดีบุกทำให้เป็นสารเคลือบที่ทรงคุณค่า อย่างไรก็ตามคุณภาพของแผ่นเหล็กวิลาดนั้นขึ้นอยู่กับเหล็กหรือเหล็กกล้าที่ปราศจากสนิม และพื้นผิวที่เคลือบไม่แตกหัก ภาชนะเคลือบดีบุกอาจเกิดสนิมได้หากสารเคลือบดีบุกเสื่อมสภาพหรือถูกตัดในโลหะ คุณสมบัติตามลำดับของโลหะหมายความว่าการกัดกร่อนเมื่อเริ่มต้นมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เครื่องมือช่างดีบุก.
รูปร่างที่เรียบง่ายที่ทำโดยช่างดีบุกนั้นต้องใช้เครื่องมือที่คล้ายกับของช่างทำทองแดง นอก จากกรรไกรขนาดใหญ่ที่ปักอยู่ในรูบนม้านั่งแล้ว เขายังใช้กรรไกรตัดเล็บและคีมตัดในการตัดอีกด้วย ดีบุกถูก แบนบนทั่งที่ทำจากเหล็กบล็อก มีการใช้ทั่งตรงและโค้ง หลัก เพื่อหมุนและม้วนขอบของกระป๋อง จากนั้นจึงใช้บัดกรีเพื่อเชื่อมชิ้นส่วนเข้าด้วยกัน จำเป็นต้องใช้ หัวแร้ง และ หม้อไฟ ในการทำค้อนเป็นสิ่งจำเป็น ค้อนไส ค้อนไล่ ค้อนพับ และค้อนทุบ ถือเป็นประเภทที่พบบ่อยที่สุด เช่นเดียวกับ ค้อนทุบแบบบอล นอกจากนี้ยังใช้แตรหรือค้อนไม้ ก่อนที่จะมีหัวแร้งไฟฟ้า ช่างดีบุกจะใช้เตารีด ที่ให้ความร้อนซึ่งทำจากด้ามไม้ ก้านเหล็ก และปลายทองแดงที่ขึ้นรูปเป็นรูปทรงต่าง ๆ สิ่ง ของเหล่านี้ถูกให้ความร้อนในเตาหลอมขนาดเล็ก เคลือบด้วย แอมโมเนีย แล้วจึงนำไปใช้ในการบัดกรีตะเข็บ[ "" ]
ประวัติความเป็นมาของการทำดีบุก.
เครื่องเคลือบดีบุกถูกผลิตขึ้นใน ลอนดอน ในช่วงทศวรรษที่ 1630 เป็นที่รู้จักในชื่อ Crooked Lane Wares ซึ่งเป็นชื่อจากถนนที่พวกเขาสร้างขึ้น บริษัท Wor shipful Company of Tin Plate Workers ถูกจัดตั้งขึ้นเป็นบริษัท London Livery Company และได้แยกจากกันในปี 1670 อย่างไรก็ตาม คนงานเหล็กวิลาด ก็มีแพร่หลาย
ช่างตีบุกทำการค้าขายในอเมริกามาตั้งแต่ปี 1720 ช่างตีดีบุกในยุคอาณานิคมใช้เหล็กวิลาด ลวด บัดกรี และเครื่องมือง่าย ๆ สองสามอย่างในการผลิตสินค้าของตน ในที่สุดเมื่อแผ่นเหล็กวิลาดถูกผลิตขึ้นในอเมริกาเมื่อต้นศตวรรษที่ 19 ผลิตภัณฑ์ของช่างดีบุกก็มีวางจำหน่ายอย่างแพร่หลายมากขึ้น ในทางกลับกันพวกเขาก็เห็นความต้องการเพิ่มขึ้นและความจำเป็นในการเร่งการผลิต สิ่งนี้นำมาซึ่งการพัฒนาเครื่องจักรที่ใช้แรงมืออันชาญฉลาดจำนวนมาก ซึ่งช่วยเร่งการผลิต และช่วยให้ช่างดีบุกสามารถตอบสนองความต้องการผลิตภัณฑ์ของเขาได้ สินค้าถูกนำออกสู่ตลาด โดยพ่อค้าเร่
เครื่องเคลือบดีบุกเป็น ศิลปะพื้นบ้าน ยอดนิยมในอาณานิคม เม็กซิโก และ นิวเม็กซิโก และยังคงทำโดยช่างฝีมือท้องถิ่นในปัจจุบัน
งานบรรจบกันของช่างดีบุกประจำปีจะจัดขึ้นทุกปีในเดือนมิถุนายน 
พิพิธภัณฑ์ ช่างตีดีบุก แห่งในสหรัฐ อนุรักษ์ประวัติศาสตร์ของการทำดีบุก