pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่

เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ (12 มีนาคม พ.ศ. 2453 — 24 มิถุนายน พ.ศ. 2534) เป็นราชโอรสองค์สุดท้ายในเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 (องค์สุดท้าย) กับหม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ ชายารองในเจ้าแก้วนวรัฐ สมรสกับเจ้าสุคันธา ณ เชียงตุง ราชธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงนครเชียงตุง องค์ที่ 40 กับเจ้าบัวทิพย์หลวง มเหสีพระองค์หนึ่ง การสมรสระหว่างเจ้าอินทนนท์ กับเจ้าสุคันธา นับเป็นการสานสัมพันธ์อันดีระหว่างนครเชียงตุงกับนครเชียงใหม่อย่างดียิ่ง
การศึกษา.
เจ้าอินทนนท์ เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง จังหวัดเชียงใหม่ ย่านถนนห้วยแก้ว ต่อมาจึงย้ายเข้าไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ พร้อมกับเจ้าไชยสุริวงศ์ ณ เชียงใหม่ บุตรเจ้าไชยสงคราม (สมพมิตร ณ เชียงใหม่)
ครอบครัว.
เจ้าอินทนนท์ ได้สมรสกับเจ้าสุคันธา ราชธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงเมืองเชียงตุง ณ หอคำนครเชียงตุง ขณะที่ทั้ง 2 องค์มีอายุ 22 ปี โดยมีเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินทแถลง เจ้าหอคำ เจ้านางปทุมมหาเทวี เป็นเจ้าภาพเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 มีร้อยเอกโรแบรด์ ข้าหลวงอังกฤษผู้กำกับราชการนครเชียงตุง ร่วมเป็นเกียรติในงานมงคลสมรส เจ้านางสุคันธาและเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ จึงเป็นสายใยแห่งความรักของราชสำนักเชียงใหม่-เชียงตุง รุ่นราชโอรส ราชธิดา "เจ้าหลวง" สองราชสำนักรุ่นสุดท้าย โดยมีบุตรธิดา 5 คน คือ 
ถึงแก่อนิจกรรม.
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ ถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2534 รวมอายุได้ 81 ปี และเป็นราชโอรสของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ที่ถึงแก่อนิจกรรมเป็นองค์สุดท้าย
บทบาทเจ้านายฝ่ายเหนือ.
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้นำเจ้านายฝ่ายเหนือในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501 และเป็นกำลังสำคัญในการอนุรักษ์ฟื้นฟูศิลปนาฏศิลป์ของเชียงใหม่ โดยทำการจัดตั้งโรงเรียนสอนหัดรำต่อมาคือวิทยาลัยนาฏศิลป์ เชียงใหม่ และมอบทุนทรัพย์ส่วนตัวในการทำนุบำรุงโรงเรียน และสนับสนุนการอนุรักษ์งานพิธีสำคัญแบบพื้นเมือง
ผักกาดหอม

ผักสลัด หรือ ผักกาดหอม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lactuca sativa") เป็นพืชในวงศ์ Asteraceae ลำต้นเตี้ย แต่ส่วนที่เจริญมากที่สุดคือใบ แต่ละสายพันธุ์ก็มีช่วงฤดูกาลที่เหมาะสมไม่เหมือนกัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียและยุโรป ประเทศจีนปลูกผักกาดหอมมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ผักกาดหอมมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกเช่น "ผักสลัด ผักกาดยี พังฉ้าย" เป็นต้น
มนุษย์นำใบของผักกาดหอมมาบริโภค มักใช้เป็นส่วนประกอบของสลัด แซนด์วิช แฮมเบอร์เกอร์ ทาโก้ หรือรับประทานเป็นผักสด แกล้มกับอาหารรสจัดจำพวกยำหรือลาบ สาคูไส้หมู หรือข้าวเกรียบปากหม้อ หรือแม้แต่ใช้เป็นผักตกแต่งเพื่อความสวยงาม ผักกาดหอมมีคุณค่าทางโภชนาการสูง ความต้องการใช้ผักกาดหอมของผู้บริโภคมีอยู่ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะช่วงที่มีเทศกาลงานต่าง ๆ เช่น งานปีใหม่ จะขายดีเป็นพิเศษ
การเพาะปลูก.
ผักกาดหอมเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วน แต่ก็สามารถปลูกได้ในดินแทบทุกชนิด ดินที่ใช้ปลูกต้องระบายน้ำได้ดี มีค่า pH ในดิน 6.5-7 ขุดดินเป็นร่องตื้นแล้วหว่านเมล็ดลงไป รดน้ำวันละ 2 เวลา เช้า-เย็น อย่างสม่ำเสมอ เมื่อผักกาดหอมงอกแล้วอาจต้องมีการย้ายกล้าออกเพื่อไม่ให้อยู่ติดกันแน่นเกินไป ผักกาดหอมเป็นผักที่ไม่ค่อยมีแมลงรบกวน จึงไม่จำเป็นต้องฉีดยาฆ่าแมลง แมลงศัตรูพืชที่พบบ้างก็มีเพลี้ย กับหนอนกระทู้หอม ซึ่งพบมากในฤดูหนาวแถวภาคกลางและภาคเหนือ อายุการเก็บเกี่ยวผักกาดหอมประมาณ 40-50 วัน (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ วิกิตำรา)
บัณเฑาะว์

บัณเฑาะว์ บ้างเรียก ปงปัง เป็นเครื่องดนตรีประเภทกลองจากอินเดีย มีลักษณะหัวและท้ายใหญ่ ตรงกลางคอด ขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร ใช้เชือกผูกกับลูกตุ้ม กลองชนิดนี้ไม่ได้ตีด้วยไม้หรือมือ แต่ใช้มือถือพลิกข้อมือกลับไปกลับมา ให้ลูกตุ้มที่ปลายเชือกกระทบหนังหน้ากลองครั้งละด้าน
ชื่อบัณเฑาะว์ มาจากคำบาลีว่า "ปณวะ" ในอินเดียเรียกว่า "ฑมรุ" (อักษรเทวนาครี डमरू; ḍamaru) เป็นเครื่องดนตรีที่พบเห็นในหัตถ์ขวาขององค์พระศิวะ
ในประเทศไทย บัณเฑาะว์ใช้เป็นเครื่องให้จังหวะในการบรรเลงประกอบวง "ขับไม้" ในงานพระราชพิธี เช่น ขับกล่อมสมโภชพระมหาเศวตฉัตร สมโภชพระยาช้างเผือกและช้างสำคัญ เรียกว่า "ขับไม้บัณเฑาะว์" โดยอาจใช้บัณเฑาะว์ลูกเดียว หรือใช้บัณเฑาะว์ 2 ลูก (โดยไกวพร้อมกันทั้งสองมือ)
รัก (ไม้พุ่ม)

รัก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Calotropis gigantea" (Linn.) R.Br.ex Ait.) เป็นไม้พุ่มขนาดเล็กในวงศ์ Apocynaceae วงศ์ย่อย Asclepiadoideae ลำต้นสูง 1.5–3 เมตร ดอกมีสีขาวหรือม่วง มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ
รักเป็นพืชพื้นเมืองของกัมพูชา, เวียดนาม, บังกลาเทศ, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, ไทย, ศรีลังกา, อินเดีย, จีน, ปากีสถาน และเนปาล ดอกของพืชชนิดนี้เรียกว่า ดอกรัก
ศัพทมูลวิทยา.
รัก เชื่อว่ามาจากภาษาที่ใช้กันในอินเดียที่ใช้เรียกพืชชนิดนี้ว่า "อรัก" และกร่อนมาเป็นคำว่า "รัก" ในภาษาไทย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ต้นสูง 1.5–3 เมตร ทุกส่วนมียางขาวเหมือนน้ำนม ตามกิ่งมีขน ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงกันข้าม รูปรีแกมขอบขนาน ปลายแหลมโคนเว้า กว้าง 6–8 เซนติเมตร ยาว 10–14 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ใต้ใบมีขนนุ่ม ก้านสั้น ดอกสีขาวหรือสีม่วง ออกเป็นช่อตามซอกใบหรือปลายกิ่ง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ โคนเชื่อมติดกัน เมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลาง 2–3 เซนติเมตร มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ 5 สัน มีเกสรตัวผู้ 5 อัน ส่วนนี้เองที่นำมาใช้ร้อยมาลัย ผลเป็นฝักคู่ รูปรีปลายแหลมกว้าง 3–4 เซนติเมตร ยาว 6–8 เซนติเมตร เมื่อแก่แตกและปล่อยเมล็ดแบนสีน้ำตาลจำนวนมาก ที่มีขนสีขาวเป็นพู่กระจุกอยู่ที่ตรงกลางปลายด้านหนึ่ง ให้ปลิวไปตามลม
การขยายพันธุ์.
ปกติแล้วรักมักขึ้นอยู่ตามที่รกร้าง ไม่ค่อยมีการเพาะปลูกกัน แต่สำหรับอุตสาหกรรมในครัวเรือนอาจจะต้องปลูกไว้ใช้ รักขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด หรือการปักชำ ระยะเวลาเติบโตจนออกดอกประมาณ 8 เดือน ใส่ปุ๋ย 16-16-16 เดือนละครั้ง
ประเพณีและความเชื่อ.
ตามประเพณีในประเทศไทยนิยมนำดอกรักมาร้อยเป็นมาลัยร่วมกับดอกมะลิ ดาวเรือง จำปา หรือกุหลาบ ใช้ในงานมงคลที่เกี่ยวเนื่องกับความรัก เพราะดอกรักสื่อความหมายถึงความรัก เช่น งานหมั้น และงานแต่งงาน โดยใช้ในขันหมากหมั้น ขันหมากแต่ง จัดพานรองรับน้ำสังข์ ร้อยเป็นมาลัยบ่าวสาว และโปรยบนที่นอนในพิธีปูที่นอน เป็นต้น ส่วนชาวฮาวายถือว่ามาลัยดอกรักที่ทำเป็นสร้อยคอ (lei) คือสัญลักษณ์ของความเป็นกษัตริย์ แต่ในอินเดีย ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดดั้งเดิมถือว่าเป็นวัชพืชไม่มีประโยชน์
ดัชชีอันฮัลท์

ดัชชีอันฮัลท์  เป็นอดีตดัชชีของเยอรมนี ดัชชีแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฮาร์ซทางทิศตะวันตกและแม่น้ำเอ็ลเบอ และเลยไปจนถึงทุ่งหญ้าเฟลมมิงทางทิศตะวันออก ดินแดนนี้เคยอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์อัสคาเนีย และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์
ประวัติ.
อันฮัลท์มีต้นกำเนิดในราชรัฐอันฮัลท์ ซึ่งเป็นรัฐหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ดยุกแห่งอันฮัลท์.
ในช่วงศตวรรษที่ 9 พื้นที่ส่วนใหญ่ของอันฮัลต์เป็นส่วนหนึ่งของดัชชีซัคเซิน ในศตวรรษที่ 12 พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของอัลเบรชท์, หมี มาร์คกราฟแห่งบรันเดินบวร์ค อัลเบรชท์สืบเชื้อสายมาจากอัลเบรชท์ เคานต์แห่งบัลเลนสเตดท์ ซึ่งเอซิโค บุตรชายของเขา (เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1059 หรือ 1060) ดูเหมือนจะเป็นคนแรกที่ได้รับตำแหน่งเคานต์แห่งอันฮัลต์ หลานชายของเอซิโค อ็อตโตผู้มั่งคั่ง เคานต์แห่งบัลเลนสเตดท์ บิดาของอัลเบรชท์, หมี ผู้รวมอันฮัลต์เข้ากับมาร์เกรเวียตแห่งบรันเดินบวร์ก เมื่ออัลเบรชท์, หมีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1170 เบิร์นฮาร์ด บุตรชายของเขา ผู้ซึ่งจะได้รับตำแหน่งดยุกแห่งซัคเซินในปี ค.ศ. 1180 กลายเป็นเคานต์แห่งอันฮัลต์ เบิร์นฮาร์ดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1212 และอันฮัลต์ซึ่งแยกจากซัคเซิน ตกทอดไปยังไฮน์ริชที่ 1 บุตรชายของเขา ซึ่งในปี ค.ศ. 1218 ได้รับตำแหน่งเจ้าชายและกลายเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์อันฮัลท์
เหล่าราชรัฐแห่งอันฮัลท์.
ในช่วงหกร้อยปีถัดมา มีการแบ่งแยกราชรัฐฮัลต์ออกเป็นหลายส่วน โดยบุตรชายแต่ละสายได้รับตำแหน่งผู้ปกครองและก่อตั้งราชวงศ์ของตนเอง ได้แก่:
ดัชชีในศตวรรษที่ 19.
ในปี ค.ศ. 1806 จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ได้ยกรัฐที่เหลือ ได้แก่ อันฮัลท์-แบร์นบวร์ค อันฮัลท์-เดสเซา และอันฮัลท์-เคอเทิน ขึ้นเป็นดัชชี (อันฮัลท์-พลอตซ์เคาและอันฮัลท์-เซอร์บสท์ได้ล่มสลายไปก่อนแล้ว) ดัชชีเหล่านี้รวมกันในปี ค.ศ. 1863 เพื่อก่อตั้งอันฮัลท์ที่เป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งเนื่องมาจากการสิ้นทายาทของตระกูลเคอเทินและเแบร์นบวร์ค ดัชชีใหม่ประกอบด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่สองส่วน ได้แก่ อันฮัลท์ตะวันออกและอันฮัลท์ตะวันตก ซึ่งแยกจากกันโดยการแทรกแซงส่วนหนึ่งของแคว้นซัคเซินของปรัสเซีย และดินแดนแยกจากกันห้าแห่งที่ล้อมรอบด้วยดินแดนปรัสเซีย ได้แก่ อัลสเลเบิน มูห์ลิงเงน ดอร์นเบิร์ก เกิดนิตซ์ และทิลเคอเดอ-อับเบอโรเดอ อาณาเขตทางตะวันออกและอาณาเขตที่ใหญ่กว่าของดัชชีถูกล้อมรอบด้วยเขตการปกครองของปรัสเซียแห่งพ็อทซ์ดัม (ในจังหวัดบรันเดินบวร์คของปรัสเซีย) จังหวัดมัคเดอบวร์ค และเมอร์เซบูร์ก เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นซัคเซินของปรัสเซีย) ส่วนอาณาเขตทางตะวันตก (เรียกว่าดัชชีบนหรือบัลเลนสเทดท์) ถูกล้อมรอบด้วยเขตการปกครองสองเขตหลังและดัชชีเบราน์ชไวค์
เมืองหลวงของอันฮัลท์ (ในช่วงเวลาที่ยังเป็นรัฐรวม) คือ เดสเซา
ในปี 1918 อันฮัลท์ได้กลายเป็นรัฐในสาธารณรัฐไวมาร์(รัฐเสรีอันฮัลท์) หลังสงครามโลกครั้งที่สอง อันฮัลท์ได้รวมเข้ากับซัคเซินของปรัสเซียเพื่อก่อตั้งรัฐใหม่เป็นรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ และได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ก่อนการรวมประเทศเยอรมนีหลังจากถูกยุบในปี 1952 และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบุนเดสแลนด์แซกโซนี-อันฮัลท์ในเยอรมนี
ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์

ท่านหญิงศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ (เดิม: หม่อมเจ้าศรีสว่างวงศ์ ยุคล; ประสูติ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489) เป็นธิดาในพลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร ประสูติแต่ทองแถม ประยูรโต เป็นโสทรเชษฐภคินีในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล
ประวัติ.
ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ เป็นธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร ประสูติแต่ทองแถม ประยูรโต เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489 มีเจ้าน้องร่วมหม่อมมารดาสององค์ คือ หม่อมเจ้าหญิง (ถึงชีพิตักษัยเมื่อชันษา 1 วัน) และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล และมีเจ้าพี่เจ้าน้องต่างหม่อมมารดาอีกสี่องค์ สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา (ตอ. 26) และระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (สิงห์ดำ 18) 
ศรีสว่างวงศ์ขอพระราชทานกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521 เพื่อสมรสกับศักดา บุญจิตราดุลย์ มีบุตรสองคน คือ ทีฆ บุญจิตราดุลย์ และศศินทุ์ บุญจิตราดุลย์
การทำงาน.
ศรีสว่างวงศ์เป็นผู้แทนพระองค์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ไปปฏิบัติกรณีกิจอยู่บ่อยครั้ง เช่น ไปในการบำเพ็ญพระกุศลอุทิศถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 นอกจากนี้ยังได้ถวายงานใต้เบื้องพระยุคลบาทมาตั้งแต่ครั้งรัชกาลก่อนสืบเนื่องมาจนถึงรัชกาลปัจจุบันเช่น
วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2559 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้เป็นผู้แทนพระองค์ไปในการพระราชพิธีบวงสรวงพระสยามเทวาธิราช ณ พระที่นั่งไพศาลทักษิณ ในพระบรมมหาราชวัง
ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ปี พ.ศ. 2560 ร่วมเดินในริ้วขบวนอิสริยศ ริ้วขบวนที่ 2 ร่วมกับ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล, พันเอก หม่อมเจ้านวพรรษ์ ยุคล และหม่อมเจ้านภดลเฉลิมศรี ยุคล
นอกจากนี้ท่านหญิงศรีสว่างวงศ์ ยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้เป็นผู้แทนพระองค์ในพิธีตักบาตรเนื่องในพระราชพิธีสงกรานต์ ในทุกปีจนถึงปัจจุบัน โดยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพนักงานนิมนต์พระสงฆ์ เข้าไปรับพระราชทานบิณฑบาตที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง
ชิบาอูระ

ชิบาอูระ (; โรมาจิ: "Shibaura") เป็นย่านหนึ่งในเขตมินาโตะ กรุงโตเกียว ตั้งอยู่ระหว่างทางรถไฟสายยามาโนเตะฝั่งตะวันออกกับอ่าวโตเกียว
ชิบาอูระเป็นที่ตั้งของบริษัทใหญ่ในญี่ปุ่นจำนวนหนึ่ง ได้แก่ โตชิบา (เดิมเคยเป็น Tokyo Shibaura Electric) และโอกิ เป็นต้น
รถไฟ.
ย่านชิบาอูระมีสถานีรถไฟทามาจิและฮามามัตสึโจ ซึ่งมีรถไฟสายยามาโนเตะวิ่งผ่าน และสถานีชิบาอูราฟูโตบนสายยูริกาโมเมะ และยังมีสายโยโกซูกะวิ่งผ่านอุโมงค์ลอดใต้ย่านนี้ แต่ไม่ได้จอดที่สถานีใดในย่าน
ถนน.
ระบบทางด่วนโตเกียวได้ตัดผ่านย่านชิบาอูระ และย่านนี้ยังเป็นจุดปลายสุดของสะพานสายรุ้งฝั่งโตเกียวส่วนกลาง
เรียวโงกุ

เรียวโงกุ (; โรมาจิ: "Ryōgoku") เป็นย่านหนึ่งเขตซูมิดะในกรุงโตเกียว
ประวัติศาสตร์.
เมื่อ พ.ศ. 2202 สะพานเรียวโงกุถูกสร้างขึ้นข้ามแม่น้ำซูมิดะก่อนถึงจุดบรรจบกับแม่น้ำคันดะ ชื่อของสะพานหมายถึง "สองแคว้น" มีที่มาจากการเชื่อมต่อระหว่างเอโดะ (บริเวณของแคว้นมูซาชิที่โตเกียวในปัจจุบันตั้งอยู่) กับแคว้นชิโมซะด้วยสะพานนี้ และย่านละแวกนั้นได้ชื่อมาจากสะพานนี้
เมื่อ พ.ศ. 2246 โรนินสี่สิบเจ็ดคนได้บุกเข้าคฤหาสน์ของโยชินากะ คิระ เพื่อแก้แค้นให้การตายของนางาโนริ อาซาโนะ ผู้เป็นนาย บางส่วนของคฤหาสน์ยังคงอนุรักษ์ไว้ในสวนสาธารณะในย่านเรียวโงกุ
สถานีรถไฟเรียวโงกุเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2447 ทำให้ย่านนี้เริ่มมีการคมนาคมขนส่งทางรถไฟ โดยย่านเรียวโงกุจัดได้ว่าเป็นหัวใจของกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพ สถานฝึกซ้อมของซูโม่หรือเฮยะ ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่นี่ สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุซึ่งเป็นสนามสำหรับกีฬาซูโม่แห่งแรกสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2452 สนามกีฬาที่เห็นในปัจจุบันสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพประจำปีอย่างเป็นทางการสามรายการ
ตัวอย่างบุคคลที่มีชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับย่านเรียวโงกุ เช่น ไคชู คัตสึ เกิดที่ย่านนี้เมื่อ พ.ศ. 2366 นักเขียนนวนิยาย รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ เติบโตขึ้นที่ย่านนี้ และเคียวเซ็ง โอฮาชิ ผู้โด่งดังในวงการโทรทัศน์ และอดีตสมาชิกวุฒิสภา ก็เกิดที่ย่านนี้เช่นกัน
พระเจ้าพย็องว็อน

พระเจ้าพย็องว็อน (เกาหลี: ; ฮันจา: ; อาร์อาร์: "Pyeongwon-wang"; เอ็มอาร์: "P'yǒngwǒn-wang"; ค.ศ. 559 — ค.ศ. 590) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 25 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ
พระราชประวัติ.
พระเจ้าพย็องว็อน เป็นพระราชโอรสในพระเจ้ายังว็อน พระองค์ยังทรงให้ความสนใจด้านประวัติศาสตร์มากพระองค์ไม่สามารถสร้างฐานอำนาจความเชื่อมั่นให้กับเหล่าราษฎรได้พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้ายังว็อน พระเจ้าพยองวอนทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทในปี ค.ศ. 557 พระเจ้าพยองวอนตรัสไว้ว่าไม่ทรงเกรงกลัวเหล่าขุนนางทั้งหลายและพระองค์ยังมีพระปรีชาสามารถทางด้านการยิงธนูด้วย
ในช่วงรัชสมัยอำนาจต่างๆของเหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างถูกลิดรอนไปอย่างมากโดยเหล่าขุนนางชนชั้นสูงพระเจ้าพยองวอนทรงให้ความสำคัญกับเหล่าเกษตรกรที่ทำการเพาะปลูกทรงใส่พระทัยและให้กำลังใจกับเหล่าเกษตรกรกลุ่มนี้เพื่อสร้างเศรษฐกิจและรากฐานของอาณาจักร
พระเจ้าพย็องว็อนยังทรงรักษาความสัมพันธ์กับต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นประเทศตุรกีและพระราชวงศ์ของจีนยกตัวอย่างเช่น สงครามในคาบสมุทรเหลียวตงระหว่างราชวงศ์โจวทางตอนเหนือของจีนและราชวงศ์สุย ของจีนพระองค์ทรงเตรียมกองทัพไพร่พลไว้อย่างพร้อมเพรียงเพื่อการสงครามและส่งกองทัพไปช่วยเหลือแก่ราชวงศ์สุย
และในรัชสมัยของพระองค์ พันธมิตรระหว่างอาณาจักรแพ็กเจ และ อาณาจักรชิลลา ก็เป็นอันยุติลงด้วย
ในปี ค.ศ. 590 สันนิษฐานว่าเป็นปีที่พระเจ้าพย็องว็อนเสด็จสวรรคต ซึ่งยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดมาอธิบายและตรวจสอบ
แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552

แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552 เกิดขึ้นในหมู่เกาะซามัวเมื่อเวลา 06:48:11 น. ตามเวลาท้องถิ่นในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 (17:48:11 น. UTC, 29 กันยายน) โดยมีแผ่นดินไหว 2 ครั้งขนาด 7.8 แมกนิจูด ซึ่งรวมขนาดได้ที่แมกนิจูด 8.0
แผ่นดินไหวในครั้งนี้ทำให้เกิดคลื่นสึนามิ 5 ลูก โดยคลื่นลูกใหญ่ที่สุดมีความสูงถึง 9.2 เมตร (13.7 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ศูนย์เตือนภัยสึนามิมหาสมุทรแปซิฟิกตรวจจับว่าน้ำทะเลยกตัวสูงขึ้น 3 นิ้ว (76 มม.) ใกล้กับจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวเกิดขึ้นใกล้กับเขตเคอร์มาเดก-ตองงา ซึ่งมีแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกที่มุดตัวลงใต้แผ่นอินเดีย-ออสเตรเลียในวงแหวนแห่งไฟ ซึ่งเป็นสถานที่หนึ่งบนโลกที่มีแผ่นดินไหวและภูเขาไฟระเบิดอยู่เป็นประจำ
ประเทศที่ได้รับผลกระทบจากสึนามิ ได้แก่อเมริกันซามัว, ซามัว และตองงา ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 189 คน โดยเฉพาะเด็ก ๆ ส่วนใหญ่จากซามัว
มีรายงานคลื่นขนาดใหญ่ที่ไม่สร้างความเสียหายอย่างหนักที่ชายฝั่งฟีจี ชายฝั่งทางเหนือของนิวซีแลนด์ และราโรตองงาในหมู่เกาะคุก และไม่มีรายงานคลื่นสูงจากวานูวาตู, คิริบาส, นิวแคลิโดเนีย และหมู่เกาะโซโลมอน
บัสเตอร์ คีตัน

โจเซฟ แฟรงก์ "บัสเตอร์" คีตัน ที่ 6  (4 ตุลาคม ค.ศ. 1895 - 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงตลกชาวอเมริกันและผู้สร้างภาพยนตร์ เป็นที่รู้จักในภาพยนตร์เงียบ กับเอกลักษณ์ตลกท่าทาง โดยมีฉายาว่า "ตลกหน้าตายผู้ยิ่งใหญ่"
คีตันยังติดอันดับ 7 ของผู้กำกับยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลของนิตยสาร "เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี" ในปี 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดอันดับให้คีตันอยู่อันดับ 21 ในหัวข้อนักแสดงชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และในปี 2002 จากแบบสำรวจของนิตยสารไซต์แอนด์ซาวด์ จัดอันดับภาพยนตร์ของคีตันเรื่อง "The General" ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาลที่อันดับ 15
ดัชชีพอเมอเรเนีย

ดัชชีพอเมอเรเนีย หรือ ดัชชีพอมเมิร์น  เป็นรัฐดัชชีที่ตั้งอยู่ในพอเมอเรเนียทางฝั่งทะเลตอนใต้ของทะเลบอลติก ที่ปกครองโดยดยุกแห่งตระกูลพอเมอเรเนีย (กริฟฟินส์) ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนของวาร์ทิสลอว์ที่ 1 ดยุกแห่งชาวสลาฟพอเมอเรเนีย และได้รับการขยายดินแดนเพิ่มเติมต่อมาในปี ค.ศ. 1317 ต่อมาในปี ค.ศ. 1325 พอเมอเรเนียก็รวมราชรัฐรือเกิน (Principality of Rügen) และในปี ค.ศ. 1455 ก็ได้ดินแดนเลาเอนแบร์กและบือโทว์ ระหว่างยุคกลางดัชชีพอเมอเรเนียก็รวมดินแดนทางตอนเหนือของนอยมาร์คและอุคเคอร์มาร์ค รวมทั้งเซอร์ซิพาเนียและเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์
ดยุกแห่งพอเมอเรเนียเป็นบริวารของโปแลนด์ระหว่าง ค.ศ. 1122 จนถึง ค.ศ. 1138, ของดัชชีแซกโซนีระหว่าง ค.ศ. 1164 จนถึง ค.ศ. 1181, ของเดนมาร์กระหว่าง ค.ศ. 1185 จนถึง ค.ศ. 1227 และของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่าง ค.ศ. 1181 จนถึง ค.ศ. 1185 และตั้งแต่ ค.ศ. 1227 จนถึง ค.ศ. 1637 เป็นบริวารของมาร์เกรฟแห่งบรันเดินบวร์ค ส่วนใหญ่แล้วดัชชีก็ปกครองโดยดยุกในตระกูลพอเมอเรเนียที่ทำให้เกิดการแบ่งแยกรัฐหลายครั้ง หลังจากโบกิสลอว์ที่ 14 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียคนสุดท้ายเสียชีวิตระหว่างสงครามสามสิบปีในปี ค.ศ. 1637 รัฐก็ถูกแบ่งระหว่างบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียกับสวีเดน
ตระกูลพอเมอเรเนีย

ตระกูลพอเมอเรเนีย หรือ ตระกูลไกรเฟิน หรือ ตระกูลกริฟฟิน (,) เป็นตระกูลของดยุกผู้ครองดัชชีแห่งพอเมอเรเนียตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1637 ชื่อของตระกูลใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นชื่อที่มาจากตราอาร์มที่เป็นรูปกริฟฟินที่ใช้มาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 การใช้กริฟฟินในตราอาร์มที่ทราบอย่างแน่นอนเกิดขึ้นในสมัยของคาซีมีร์ที่ 2 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียที่เป็นรูปกริฟฟินภายในโล่ที่ปรากฏในเอกสารในปี ค.ศ. 1194
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา

โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่เลขที่ 154 หมู่ 3 บ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ อยู่ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติโรงเรียน.
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา เปิดทำการเรียนการสอน ครั้งแรกในวันที่ 16 พฤษภาคม 2533 ผู้ก่อตั้งโรงเรียน คือ นายอำนวย พลมณี ผู้อำนวยการโรงเรียนเจียงทองพิทยาคม ในช่วงแรกได้จัดตั้งเป็นโรงเรียนเจียงทองพิทยาคมสาขา ตามนโยบายขยายโอกาสทางการศึกษาและได้ทำการเรียนการสอนในสถานที่ของโรงเรียนบ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง กิ่งอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ได้เปิดรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้อง มีนักเรียน 75 คน กระทั่งสร้างอาคารเรียนชั่วคราวเสร็จจึงได้ย้ายสถานที่มาจัดทำการเรียนการสอนที่อาคารชั่วคราวที่สร้าขึ้นบริเวณที่ตั้งโรงเรียนในปัจจุบัน มีเนื่อที่ 49 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา และได้รับอนุมัติประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 และกรมสามัญศึกษาได้มีการแต่งตั้งให้ นางสาวศิริวรรณ สนั่นเมือง ศึกษานิเทศก์ จังหวัดชัยภูมิ มาดำรงตำแหน่ง ครูใหญ่และอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา
พอเมอเรเนีย

พอเมอเรเนีย , พ็อมเมิร์น  หรือ ปอมอแช  เป็นอาณาบริเวณในประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยูทางฝั่งใต้ของทะเลบอลติก เป็นบริเวณที่แบ่งระหว่างโปแลนด์กับเยอรมนีปัจจุบัน ภูมิภาคพอเมอเรเนียครอบคลุมตั้งแต่แม่น้ำเร็คนิทซ์ (Recknitz) ใกล้เมืองชตราลซุนท์ทางตะวันตก ไปทางปากแม่น้ำโอเดอร์ไกล้เมืองชแชชิน ไปยังปากแม่น้ำวิสตูลาไกล้เมืองกดัญสก์ทางตะวันออก ภูมิภาคพอเมอเรเนียเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวโปแลนด์ ชาวเยอรมัน และชาวคาชูเบีย (Kashubians) เป็นบริเวณที่ได้รับผลกระทบกระเทือนอย่างหนักในคริสต์ศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อมีการเคลื่อนย้ายประชากร
พอเมอเรเนียเป็นที่ราบต่ำของที่ราบยุโรปเหนือ (North European Plain) นอกไปจากศูนย์กลางชุมชนของเมืองใหญ่สองสามเมืองแล้ว ดินที่มีคุณภาพต่ำก็ใช้ในการทำไร่ สลับกับดินแดนที่เป็นทะเลสาบเล็ก ๆ อยู่ประปราย ป่า และเมืองเล็ก ๆ การเกษตรกรรมที่สำคัญก็ได้แก่การเลี้ยงปศุสัตว์ การทำป่า การประมง และการปลูกธัญพืช, หัวบีตที่ใช้ทำน้ำตาลและมันฝรั่ง ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็เป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของบริเวณนี้จากการมีบริเวณพักตากอากาศริมฝั่งทะเล ส่วนบริเวณอุตสาหกรรมอันจำกัดที่สำคัญก็มีการต่อเรือ การผลิตโลหะ น้ำตาล และกระดาษ
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น

รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น ([ˌmeːklənbʊʁkˈfoːɐ̯pɔmɐn]) หรือ รัฐเม็คเคลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น เป็นหนึ่งในสิบหกรัฐของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศเยอรมนี มีเมืองหลวงคือชเวรีน รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์นเกิดขึ้นจากการรวมตัวของภูมิภาคในประวัติศาสตร์เมคเลินบวร์คและฟอร์พ็อมเมิร์นหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่ยุบตัวลงในปี ค.ศ. 1952 และ ก่อตั้งขึ้นใหม่ก่อนการรวมประเทศเยอรมนี (German reunification) ในปี ค.ศ. 1990 
รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์นเป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่เป็นที่หกของรัฐในเยอรมนี และเป็นรัฐที่มีความหนาแน่นของประชากรน้อยที่สุด ฝั่งทะเลของทะเลบอลติก รวมเกาะ เช่น รือเกินและอูเซอด็อม และบริเวณทะเลสาบเมคเลินบวร์ค (Mecklenburg Lake District) ซึ่งเป็นบริเวณที่มีบริเวณพักร้อนและธรรมชาติ ทำให้เป็นบริเวณที่เป็นที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวสำคัญบริเวณหนึ่งของเยอรมนี
ตำบลเจาทอง

ตำบลเจาทอง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ เป็นตำบลที่แยกออกมาจากตำบลบ้านเจียง อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ ปัจจุบันพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง
ที่ตั้ง.
องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง ตั้งอยู่ที่ บ้านราษฎร์ภักดี หมู่ที่ 13 ตำบลเจาทอง ห่างจากที่ว่าการอำเภอภักดีชุมพล ประมาณ 1 กิโลเมตร
การปกครอง.
ตำบลเจาทอง เป็นตำบลที่สำคัญของอำเภอภักดีชุมพลเนื่องจาก เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการต่างๆ ของอำเภอ เช่น ที่ว่าการอำเภอภักดีชุมพล สถานีตำรวจภูธรภักดีชุมพล โรงพยาบาลภักดีชุมพล องค์การบริหารส่วนตำบลเจาทอง และศูนย์ราชการที่สำคัญอื่นๆ ตำบลเจาทองมีการแบ่งเขตปกครองทั้งหมด 14 หมู่บ้าน ได้แก่
การเดินทาง.
เดินทางจากตัวเมืองชัยภูมิ โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 225 ชัยภูมิ-นครสวรรค์ พอถึงจุดบริการนักท่องเที่ยวเขาพังเหย ก็จะเข้าเข้าสู่เขตตำบลเจาทอง
เดินทางจากเพชบูรณ์ โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 225 ชัยภูมิ-นครสวรรค์ พอถึงป้อมยามตำรวจ ตำบลวังทองเลี้ยวซ้ายไปตามทางหลวงหมายเลข 2359 พอถึงบ้านนาอุดมก็เข้าเขตตำบลเจาทอง
 การศึกษา
 การสาธารณสุข
สารตราทองแห่งรีมีนี

สารตราทองแห่งรีมีนี  เป็นสารตราทองที่ออกโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่รีมีนีในอิตาลีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1226 เพื่อเป็นการรับรองสิทธิของอัศวินทิวทันในการเป็นเจ้าของแคว้นปรัสเซียที่ยึดมาได้ สารตรานี้เป็นฉบับแรกของเอกสารที่คล้ายคลึงกันสามฉบับ ที่ตามมาด้วย "สนธิสัญญาครูสซวิคา" (Treaty of Kruszwica) ของปี ค.ศ. 1230 และ "สารตราองแห่งริเอ็ตติ" ของพระสันตะปาปาของปี ค.ศ. 1234
ที่มา.
คอนราดที่ 1 แห่งมาโซเวียพยายามหลายครั้งโดยเฉพาะในปี ค.ศ. 1220 ในการพยายามที่จะยึดคุลเมอร์แลนด์ (Kulmerland หรือ Chełmno Land) จากชนปรัสเซียเก่า คอนราดได้รับความสำเร็จอยู่บ้าง แต่ก็มาได้รับความพ่ายแพ้ และต้องมาพะวงกับความปลอดภัยต่อดินแดนมาโซเวียของตนเองที่คาบอยู่ในแคว้นปรัสเซีย คอนราดจึงขอให้อัศวินทิวทันเข้ามาช่วยสร้างความมั่นคงให้แก่สถานการณ์ ที่เกิดจากการพยายามของโปแลนด์ในการยึดปรัสเซียและดินแดนต่าง ๆ 
ระหว่างปี ค.ศ. 1211 ถึงปี ค.ศ. 1225 อัศวินทิวทันนำโดยประมุขเฮอร์มันน์ ฟอน ซาลซา (Hermann von Salza) อยู่ในเบอร์เซ็นแลนด์ของทรานซิลเวเนีย อัศวินทิวทันถูกเรียกตัวโดยกษัตริย์แห่งฮังการีคล้ายกับที่ถูกเรียกโดยคอนราด ให้ไปช่วยพิทักษ์ชายแดนของฮังการี แต่ก็ถูกขับหลังจากที่ถูกกล่าวหาว่าไปก่อตั้งอาณาจักรของตนเองภายใต้อำนาจของพระสันตะปาปาขึ้น ฉะนั้นเมื่อเข้าไปยึดดินแดนในปรัสเซียอัศวินจึงรอจนกระทั่งได้รับการรับรองจากจักรวรรดิ
จังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี

แซน-แซ็ง-เดอนี ([sɛn sɛ̃ d(ə)ni]) เป็นจังหวัดในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงปารีส แซน-แซ็ง-เดอนีมีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "neuf-trois" หมายถึง "93" ซึ่งเป็นรหัสจังหวัด
สนานจิตต์ บางสพาน

สนานจิตต์ บางสพาน เป็นนามปากกาของ สมศักดิ์ วงศ์รัฐปัญญา (เกษมศักดิ์ วงศ์รัฐปัญญา) นักวิจารณ์ภาพยนตร์ และนักเขียน มีงานเขียนบทความวิจารณ์ภาพยนตร์ และสังคม ตีพิมพ์ในนิตยสาร สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 จนถึงปัจจุบัน
สนามจิตต์ บางสะพาน ปรากฏนามครั้งแรกในปีพ.ศ. 2517 เป็นไปรษณียบัตรถึงนเรศ นโรปกรณ์ อันเกี่ยวเนื่องกับการเมืองไทย โดยลงตีพิมพ์เป็นหนังสือพิมพ์สยามรัฐรายวัน
สนานจิตต์ผันตัวมาเป็นผู้เขียนบทและกำกับ จากภาพยนตร์เรื่อง "ขังแปด" โดยการชักชวนของสมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ ในปี พ.ศ. 2545 และกำกับภาพยนตร์เรื่องที่สอง "ซุ้มมือปืน" ในปี พ.ศ. 2548 
ปัจจุบัน สนานจิตต์เป็นหนึ่งในคณะกรรมการการประกวดรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง
จังหวัดอาแวรง

อาแวรง ([avɛʁɔ̃] ; ,) เป็นจังหวัดในแคว้นอ็อกซีตานีในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดตั้งตามชื่อแม่น้ำอาแวรง ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ โดยมีรอแดซเป็นเมืองหลัก อาแวรงเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอาแวรงก็ได้แก่อารามแม่พระแห่งบอนวาลและอาสนวิหารแม่พระแห่งรอแดซที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 14
จังหวัดมอแซล

มอแซล  เป็นจังหวัดในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดมอแซลตั้งตามชื่อแม่น้ำมอแซล ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีแม็ส เป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 1,046,543 คนใน ค.ศ. 2019
มอแซลเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดลอแรน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดมอแซลได้แก่ อาสนวิหารแม็ส อารามนักบุญนาบอร์แห่งแซ็งตาวอลด์ และอื่น ๆ
ยูรากูโจ

ยูรากูโจ (; โรมาจิ: "Yūrakuchō") เป็นย่านหนึ่งในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ญี่ปุ่น ตั้งอยู่ระหว่างย่านกินซะและสวนฮิบิยะ ใกล้กับย่านชิมบาชิ เป็นย่านที่มีบรรยากาศแบบช่วงต้นของช่วงหลังสงครามโลก เต็มไปด้วยอิซากายะ (บาร์แบบญี่ปุ่นที่มีโคมไฟสีแดง) และร้านอาหารยากิโตริกลางแจ้ง ร้านเหล่านี้มักจะตั้งอยู่ใต้ทางรถไฟสายยามาโนเตะ เนื่องจากมีร้านอาหารแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมหลายร้าน และมีรถไฟสายยามาโนเตะผ่านซึ่งทำให้เดินทางไปยังสถานีรถไฟโตเกียวได้สะดวก จึงเป็นย่านที่นักธุรกิจนิยมมาดื่มสังสรรค์ระหว่างทางกลับบ้านหลังจากทำงาน
ย่านยูรากูโจมีสถานีรถไฟและรถไฟใต้ดินหลายแห่ง อย่างเช่นสถานียูรากูโจบนสาย JR ยามาโนเตะและสายเคฮิน-โทโฮกุ และสถานีรถไฟใต้ดินยูรากูโจบนสายยูรากูโจ
ย่านนี้ได้ชื่อมาจากโอดะ นางามาซุ (2090-2165) น้องชายของโอดะ โนบูนางะ นามามาซุได้สร้างคฤหาสน์ขึ้นบนพื้นที่บริเวณนี้ที่โทกูงาวะ อิเอยาซุ อนุญาตให้สร้าง ใกล้กับประตูสะพานซูกิยะของปราสาทเอโดะ
เมื่อ พ.ศ. 2250 ตระกูลโทกูงาวะได้สร้าง Minami-machi Bugyo-sho ซึ่งเป็นสำนักงานของเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองของเอโดะขึ้นที่บริเวณนี้
ชื่อของย่านยูรากูโจมีมาตั้งแต่ยุคเมจิ โดยได้ชื่อจากการเปลี่ยนการออกเสียงคำว่า "อูรากูไซ"
สถานที่ในยูรากูโจ.
หนึ่งในจุดสังเกตของย่านยูรากูโจคือ DN Tower 21 ตั้งอยู่ตรงข้ามกับพระราชวังอิมพีเรียลที่อีกฝั่งหนึ่งของคูพระราชวัง เป็นที่ตั้งของบริษัท Dai-ichi Mutual Life Insurance และธนาคาร Norinchukin และส่วนหนึ่งเคยเป็นอาคารที่ใช้เป็นกองบัญชาการของ Supreme Commander of the Allied Powers นำโดยพลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ ในช่วง Occupation of Japan
Yūrakuchō Center Building (Yūrakuchō Mullion) complex ประกอบด้วยร้านค้าปลีก สถานแสดงดนตรี และที่จอดรถ ในย่านนี้ยังมีโรงละครและโรงภาพยนตร์หลายแห่ง อย่างเช่น ศูนย์การประชุมนานาชาติโตเกียว, Yuraku-za, Nissei Hall, Subaru, Shante, Tokyo Takarazuka, Hibiya Scala, Miyuki-za
สำนักงานออกตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินในประเทศและระหว่างประเทศของสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ตั้งอยู่บนชั้นสองของอาคาร Imon Sapporo ในย่านยูรากูโจ
โยอาฟ

โยอาฟ (Yoav) เกิดในเมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงแนวโพรเกรสซีฟ เชื้อสายแอฟริกาใต้-อิสราเอล เขาสนใจการแต่งเพลงตั้งแต่ยังวัยรุ่น โยอาฟออกจากวิทยาลัยและใช้เวลาร่วมปีในลอนดอน จากนั้นได้รับสายโทรทัศน์จากลูกพี่ลูกน้องของเขา ที่เขาได้ฝากเดโม่ของเขาไปให้โปรดิวเซอร์ในสหรัฐอเมริกา โยอาฟจึงเดินทางมานิวยอร์กซิตี โดยเขาแสดงในงานเล็ก ๆ แนวเพลงของเขาได้รับอิทธิพลจากดนตรีอีเลกโทรนิก และเพลงคลับ/แดนซ์ ที่นั่น เขาได้นำแนวเพลง/การแต่งเพลงพื้นเมืองของเขาเองมาประยุกต์รวมเข้ากับเพลงอีเลกโทนิก
โยอาฟย้ายมาอยู่สหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 2006 มีเพลงใหม่ภายใต้สังกัดที่แตกต่างกันไป และภายใต้สังกัดฟิลด์ เขาออกผลงานอัลบั้มชุดแรกชุด "Charmed & Strange" ในปี 2008 มีซิงเกิ้ลอย่าง "Club Thing" และ "Beautiful Lie" อัลบั้มติดชาร์ตหลายประเทศในยุโรป
ดัชชีลอแรน

ดัชชีลอแรน  เป็นแคว้นหนึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส รวมทั้งบางส่วนของลักเซมเบิร์กและเยอรมนีในปัจจุบัน เมืองสำคัญ ๆ ของลอแรนก็ได้แก่แม็ส น็องซี และแวร์เดิง
เมื่อจักรวรรดิกาโรแล็งฌีย็องถูกแบ่งให้กับพระราชโอรสทั้งสามพระองค์ของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา ลอแรนได้เป็นดัชชีอิสระที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 843 และเป็นดัชชีมาจนถึง ค.ศ. 1766 ก่อนที่จะตกไปเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฝรั่งเศส
อูเมะ อาโอกิ

อูเมะ อาโอกิ (; โรมาจิ: "Aoki Ume") เป็นนักวาดการ์ตูนหญิงชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ที่จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เธอใช้นามปากกาว่า Fujimiya สำหรับวาดลงในเกมวิชวลโนเวล
ว้ายบึ้ม! เชียร์กระหึ่มโลก

ว้ายบึ้ม! เชียร์กระหึ่มโลก  เป็น ภาพยนตร์ไทย จากปี พ.ศ. 2546 จากค่ายไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น กำกับโดย พจน์ อานนท์ เป็นเรื่องราวของ กะเทย 4 คนจากบ้านนอกที่ได้เข้ามาเรียนในโรงเรียนมัธยมมีชื่อ แห่งหนึ่งที่จับพลัดจับผลูเข้าชมรมเชียร์ลีดเดอร์แบบไม่ได้ตั้งใจแต่โดนไล่ออกเพราะชมรมเชียร์แห่งนี้มีแต่พวกเกลียดกะเทยพวกเขาหรือเธอทั้ง 4 จึงไปชวนนักรักบี้ของโรงเรียนมาเป็นเชียร์ลีดเดอร์เพื่อเข้าแข่งขันเชียร์ลีดเดอร์ระดับประเทศซึ่งพวกเขาและเธอต้องผ่านอุปสรรคมากมาย
เจ้าบ่าวทีเด็ด

เจ้าบ่าวทีเด็ด เป็น ภาพยนตร์ไทย แนวตลกจากปี พ.ศ. 2524 สร้างโดย ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น กำกับโดย โรม บุนนาค นำแสดงโดย บรรพต วีระรัฐ, อัจฉรา รอดศาสตรา, ล้อต๊อก, รอง เค้ามูลคดี, ชูศรี มีสมมนต์, สมพงษ์ พงษ์มิตร โดยเนื้อเรื่องเล่าถึงเศรษฐีคนหนึ่งชื่อ ป๋าเยิ้ม ที่กำลังจะได้หญิงสาวคนหนึ่งอายุคราวลูกเป็นเมียแต่ก็เกิดเรื่องราววุ่นๆมากมายตามมา
เรื่องย่อ.
รติยา (อัจฉรา รอดศาสตรา) ถูกพ่อบังคับให้แต่งงานกับ ป๋าเยิ้ม (ล้อต๊อก) ชายสูงวัย อายุคราวพ่อ เพื่อแลกกับโฉนดและสัญญาเงินกู้
โดยมีข้อแม้ว่า ป๋าเยิ้มจะยอมคืนโฉนดกับสัญญาเงินกู้ก็ต่อเมื่อเสร็จสิ้นพิธีแต่งงานและส่งตัวคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอเรียบร้อยแล้วเท่านั้น แต่ด้วยความที่ทนอับอายไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจหนีก่อนที่จะถูกจับส่งตัวเข้าห้องหอ
รติยา ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวขับเรือหนีออกไปจากงานแต่งงาน สุดท้ายจนมุมหนีไม่พ้น เธอจึงตัดสินใจกระโดดหนีลงแม่น้ำ ทุกคนจึงคิดว่าเธอตายไปแล้วมีแต่ป๋าเยิ้มเท่านั้นที่คิดว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เขาจึงพยายามตามหาเธอทุกวิถีทาง ซึ่งตัวรติยาเองก็ได้หนีตายไปอยู่กับ เสาวรส เพื่อนสาวคนสนิทของเธอ
เหตุการณ์หลังจากที่รอดตายมาได้รติยา ก็พยายามที่จะเอาโฉนดที่ดินของพ่อเธอคืนมาให้ได้ จึงแกล้งปลอมเป็นผีเพื่อไปหลอก ป๋าเยิ้ม แล้วแอบเอาโฉนดสัญญาออกมาซึ่งตลอดแผนการนี้มี รัน (เด่น ดอกประดู่) และแม่บ้านหวีที่ร่วมแผนการต่างๆจนแผนการของรติยาสำเร็จลุล่วง
ซัคเซิน-ไอเซอนัค

ซัคเซิน-ไอเซอนัค  เป็นดัชชีที่อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เวททินแห่งซัคเซิน ดัชชีนี้ตั้งอยู่ในดินแดนทือริงเงินในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏอยู่สามครั้งในช่วงเวลาแตกต่างกัน
ชั่วระยะหนึ่งซัคเซิน-ไอเซอนัคเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และต่อมาเป็นรัฐในสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค

แกรนด์ดัชชีซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค  ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1809 จากการรวมดัชชีซัคเซิน-ไวมาร์และซัคเซิน-ไอเซอนัคที่รวมตัวเป็นสหอาณาจักร (personal union) มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1741 เมื่อเชื้อสายของประมุขของซัคเซิน-ไอเซอนัคมาสิ้นสุดลง ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคได้รับฐานะเป็นแกรนด์ดัชชีในปี ค.ศ. 1815 เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1877 ก็เปลี่ยนชื่อเป็น "แกรนด์ดัชชีแห่งซัคเซิน"  แต่ก็ไม่เป็นชื่อที่ใช้กันเท่าใดนัก อาณาจักรมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1918 พร้อมกับระบบการปกครองโดยกษัตริย์ในเยอรมนีมายุติลง สองปีต่อมาในปี ค.ศ. 1920 ซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐใหม่ทือริงเงิน 
ตำแหน่งเต็มของแกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคคือ "แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค, แลนด์กราฟในทือริงเงิน, มากราฟแห่งไมส์เสน, เคานท์แห่งเฮนเนอแบร์ก, ลอร์ดแห่งบลังเค็นเฮย์น, น็อยชตัดท์ และทอยเทินบวร์ค"
ภูมิศาสตร์.
แกรนด์ดัชชีซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัคประกอบด้วยพื้นที่หลักสามส่วน ซึ่งแต่ละแห่งเป็นเขตปกครอง (Kreis) และยังมีดินแดนแยก (exclaves) กระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ รัฐที่มีพรมแดนติดกัน ได้แก่ ปรัสเซีย, ซัคเซิน, บาวาเรีย, เฮ็สเซิน (จนถึงปีค.ศ. 1866 เมื่อถูกผนวกเข้ากับจังหวัดเฮ็สเซิน-นัสเซาของปรัสเซีย) รัฐอื่น ๆ ในทือริงเงน ได้แก่ ซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค, ซัคเซิน-โคบวร์ค-โกธา, ซัคเซิน-ไมน์นิงเงน, รอยส์สายอาวุโส, รอยส์สายรอง, ชวาทซ์บวร์ค-รูดอลชตัดท์ และชวาทซ์บวร์ค-ซอนเดอร์สเฮาเซิน
ลักษณะภูมิประเทศ ทางตอนเหนือของเขตไวมาร์ เป็นที่ราบในแอ่งทือริงเงน ทางตอนใต้และตะวันออกของไวมาร์ อยู่บนที่ราบสูงอิล์ม-ซาเลอ (Ilm-Saale Plateau) และหุบเขาแม่น้ำซาเลอ เขตไอเซอนัคตอนเหนือ เป็นพื้นที่เนินเขา (เทือกเขา Hörselberge และ Hainich) ตอนกลาง ซึ่งมีเมืองไอเซอนัค ตั้งอยู่ในหุบเขาแม่น้ำเฮอเซลทางตอนใต้ เป็นภูเขา ทือริงเงอร์วาลด์ (Thuringian Forest) ตามด้วยหุบเขาแม่น้ำเวร่า, เทือกเขาคูเพินเริน (Kupenrhön) และทางใต้สุดเป็นเทือกเขาโรน (Rhön) เขต[[ เป็นพื้นที่เนินเขา มีระดับความสูงระหว่าง 200 - 400 เมตร
โรงเรียนวีรวัฒน์โยธิน

โรงเรียนวีรวัฒน์โยธิน เป็นโรงเรียนในตัวเมืองสุรินทร์แห่งที่ 3 (ไม่นับเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดหรือโรงเรียนประจำอำเภอ) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ และเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงอีกแห่งหนึ่งของจังหวัดสุรินทร์
ที่ตั้ง.
1100 หมู่ที่ 20 ถนนคชสาร ตำบลนอกเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ 32000
ประวัติ.
ปี พ.ศ. 2534 คณะกรรมการบริหารโรงเรียนสิรินธร ได้มีมติมอบให้นายกิตติ สืบนุการณ์ เป็นผู้ดำเนินการจัดหาที่ดินก่อตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาเป็นแห่งที่ 3 ในตัวเมืองสุรินทร์ โดยได้รับการแนะนำและประสานงานของ นายเสนอ มูลศาสตร์ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสุรินทร์ และนางปลั่งศรี มูลศาสตร์ อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนสิรินธร ให้ขอความอนุเคราะห์ที่ดินจาก
จังหวัดทหารบกสุรินทร์ ซึ่งขณะนั้น พลตรีทวีสิทธิ์ หนูนิมิต เป็นผู้บังคับการจังหวัดทหารบกสุรินทร์ ได้มอบที่ดินที่อยู่ในความดูแลของจังหวัดทหารบกสุรินทร์ จำนวน 37 ไร่ 22 งาน 5 ตารางวา (บริเวณเยื้องศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน จังหวัดสุรินทร์) ให้กับกรมสามัญศึกษาเพื่อตั้งโรงเรียนแบบสหศึกษา ในปีการศึกษา 2535 (หนังสือ ศธ.ที่ 0806/33909 ลงวันที่ 3 ธันวาคม 2534) เพื่อเป็นการขอบคุณจังหวัดทหารบกสุรินทร์ ที่มอบที่ดินให้จัดตั้งโรงเรียนครั้งนี้ และเพื่อระลึกถึงเกียรติประวัติวีรกรรมของผู้บังคับบัญชาหน่วยทหารคนแรกของเมืองสุรินทร์ คือ พลตรีหลวงวีรวัฒน์โยธิน สถานศึกษาแห่งนี้จึงได้ใช้นามว่า “โรงเรียนวีรวัฒน์โยธิน”
วันที่ 16 พฤศจิกายน 2535 นางละออ จองอยู่ ผู้อำนวยการโรงเรียนสิรินธรในขณะนั้นได้แต่งตั้งให้ นายกิตติ สืบนุการณ์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายบริการไปดูแลโรงเรียนสิรินธร (สาขา) โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนสิรินธร สาขาวีรวัฒน์โยธิน ใช้อักษรย่อ ว.ธ. ในระยะแรก ได้สร้างอาคารเรียนชั่วคราว 1 ชั้น (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์) ตั้งอยู่สุดซอยศรีจุมพล 2 ตำบลในเมืองและมีการสร้างอาคารสำนักงาน (ปัจจุบันเป็นอาคารสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์) ให้การจัดการเรียนการสอน การบริหารโรงเรียนตามโครงสร้างของการบริหารสถานศึกษา โดยได้รับการสนับสนุนจากส่วนราชการ เอกชน และชุมชน
วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2537 กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศตั้งโรงเรียนรัฐบาลหลายแห่ง โดยหนึ่งในโรงเรียนเหล่านั้นมีชื่อ “โรงเรียนวีรวัฒน์โยธิน” (ว.ธ.) เป็นโรงเรียนรัฐบาลอีกแห่งหนึ่งใน
จังหวัดสุรินทร์ ได้แต่งตั้งให้ นายกิตติ สืบนุการณ์ เป็นผู้บริหารโรงเรียน และวันที่ 1 มีนาคม 2538 กระทรวงศึกษาธิการประกาศให้โรงเรียนวีรวัฒน์โยธินจัดการเรียนการสอนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (ตามคำสั่งที่ ศธ. 133/2538) หลังจากนั้นไม่นาน ในปี 2539 – 2540 ได้ย้ายสถานที่เรียนมาบริเวณฝั่งตะวันออกของโรงเรียน บนพื้นที่ตำบลนอกเมือง โดยสร้างอาคาร 1 (อาคารเรียนทั่วไป) อาคาร 2 (อาคารฝึกงาน) และโรงอาหาร ต่อมาในปี 2542 ได้สร้างอาคารอีก 1 หลัง คือ อาคาร 3 (อาคารเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา) ปี 2543 
สร้างหอประชุมพลตรีหลวงวีรวัฒน์โยธิน ปี 2555 สร้างอนุสาวรีย์พลตรีหลวงวีรวัฒน์โยธิน ปี 2557 สร้างอาคาร 5
อาณาเขตโรงเรียน.
พื้นที่ 37 ไร่ 5 ตารางวา
ดัชชีมัคเดอบวร์ค

ดัชชีมัคเดอบวร์ค  เป็นมณฑลหนึ่งของบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียระหว่าง ค.ศ. 1680 จนถึง ค.ศ. 1807 เป็นดัชชีที่มาแทนที่ราชรัฐอัครมุขนายกมัคเดอบวร์คหลังจากที่ถูกเปลี่ยนฐานะจากรัฐคริสตจักรมาเป็นรัฐฆราวาสโดยบรันเดินบวร์ค เมืองหลวงของรัฐคือมัคเดอบวร์ค และ ฮอลล์ มัคเดอบวร์คมาถูกยุบระหว่างสงครามนโปเลียนใน ค.ศ. 1807 ดินแดนของรัฐถูกรวมเข้ากับมณฑลแซกโซนีใน ค.ศ. 1815
ชาร์ล แมนสัน

ชาร์ล มิลเลส แมนสัน  (12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1934 - 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017) เป็นอาชญากรชาวอเมริกัน ต่อมาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางกับ ครอบครัวแมนสัน (Manson Family) ซึ่งเป็นกลุ่มที่เกิดขึ้นในรัฐแคลิฟอร์เนียปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เขาถูกตัดสินผิดว่าเป็นผู้วางแผนฆาตกรรม คดีเทต/ลาเบียงกา (ชารอน เทต ภรรยาของโรมัน โปลันสกีที่กำลังตั้งท้องได้ 8 เดือนกับเพื่อนอีกสามคนเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1969 และสองสามีภรรยา เลโน กับโรสแมรี ลาเบียงกา เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1969) 
แมนสันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเพลง "Helter Skelter" ของวงเดอะบีตเทิลส์ ที่เขานำเนื้อเพลงมาตีความว่าจะเกิดสงครามระหว่างคนผิวขาวและผิวดำ เหตุนี้เองพวกเขาจะเร่งรัดให้เกิดขึ้นตามคำทำนายที่แมนสันกล่าว ในช่วงเวลาที่เริ่มเกิดครอบครัวแมนสันขึ้น แมนสันที่เพิ่งพ้นคุกที่เขาอยู่มากว่าครึ่งชีวิต ในช่วงก่อนการก่อฆาตกรรม เขาก้าวเข้าสู่ธุรกิจดนตรีในลอสแอนเจลิส โดยร่วมงานกับเดนนิส วิลสัน แห่งวงเดอะบีชบอยส์ และหลังจากแมนสันถูกจับกุมในเรื่องการก่ออาชญากรรม ผลงานเพลงของเขาที่เขาเขียนและร้อง ก็ออกขาย มีศิลปินอย่างกันส์แอนด์โรสเซสและมาริลีน แมนสัน นำเพลงเขาไปทำใหม่ ในทศวรรษหลัง ๆ
เขาถูกตัดสินประหารชีวิต แต่ก็ถูกลดลงเหลือจำคุกตลอดชีวิตหลังคำตัดสินในปี 1972 โดยศาลฎีกาแห่งรัฐแคลิฟอร์เนียได้ยกเลิกโทษประหารชีวิตของรัฐ เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ชาร์ล แมนสันได้เสียชีวิตลงในเรือนจำรัฐแคลิฟอร์เนียด้วยวัย 83 ปี
ชีวิตส่วนตัว.
เมื่อครั้งแอฟตัน เอเลน เบอร์ตัน เดินทางมาเยี่ยมผู้ต้องหาที่เรือนจำดังกล่าวและเกิดชอบใจชาร์ล แมนสัน ผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมเหยื่อ 7 รายเมื่อปี ค.ศ.1969 จากเหตุการณ์ในครั้งนั้นศาลมีคำสั่งประหารชีวิตนายแมนสัน และผู้สมรู้ร่วมคิดอีก 3 คน แต่ศาลได้พิจารณาคดีอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 1972 ลดโทษให้เหลือเพียงจำคุกตลอดชีวิต
ทางด้านว่าที่เจ้าสาวได้ย้ายมาอาศัยอยู่ที่คอร์โคแรน รัฐแคลิฟอร์เนีย เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับเรือนจำสถานที่กุมขังว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตของเธอ ก่อนที่จะกล่าวทิ้งท้ายว่า ′งานแต่งงานของเราจะเกิดขึ้นภายในเดือนหน้า มันจะต้องเกิดขึ้นจริง เพราะฉันรักเขา′
ทั้งนี้ เมื่อปี ค.ศ. 2012 ศาลได้ปฏิเสธคำร้องขออภัยโทษครั้งที่ 12 ของนายแมนสัน ซึ่งเขาจะสามารถยื่นคำร้องได้อีกครั้งในปี ค.ศ. 2027
โดยชาร์ลส์ แมนสัน กำลังจะเข้าพิธีสมรสกับนางสาวแอฟตัน เอเลน เบอร์ตัน วัย 26 ปี หลังศาลอนุมัติคำร้องขอจัดพิธีแต่งงาน
เกษมเสาวภา ซัคกาเรีย

เกษมเสาวภา เกษมศรี (เดิม หม่อมเจ้าเกษมเสาวภา; 8 มิถุนายน พ.ศ. 2457 - 29 มกราคม พ.ศ. 2545) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นทิวากรวงศ์ประวัติ ประสูติแต่หม่อมแหวน เกษมศรี ณ อยุธยา (สกุลเดิม ปาณิกบุตร) มีโสทรเชษฐาและโสทรอนุชา 3 องค์ ได้แก่
หม่อมเจ้าเกษมเสาวภา ได้ขอพระราชทานกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2479 เพื่อสมรสกับเพียร์ ซัคกาเรีย (ปราโมทย์ ศิขรินทร์) ต่อมาได้หย่าขาดและสมรสใหม่กับสุวัฒน์ ปราบณรงค์ 
เกษมเสาวภา เกษมศรี มีโอรสธิดา 3 คน ได้แก่ 
เกษมเสาวภา เกษมศรี สิ้นชีพตักษัยเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2545 สิริชันษา 87 ปี นับเป็นหม่อมเจ้าองค์สุดท้ายแห่งราชสกุล เกษมศรี
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย

พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย  หรือ ฟรีดริชที่ 3 ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค แห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกของรัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์คระหว่าง ค.ศ. 1688 จนถึง ค.ศ. 1713 และดยุกแห่งดัชชีปรัสเซียโดยการเป็นรัฐร่วมประมุข ตำแหน่งหลังได้รับการเลื่อนขึ้นเป็นราชอาณาจักรโดยฟรีดริชเป็นปฐมกษัตริย์ของราชอาณาจักรปรัสเซียระหว่าง ค.ศ. 1701 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1713
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 เป็นพระโอรสองค์ที่สามของฟรีดริช วิลเฮล์ม ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค กับพระชายาองค์แรกหลุยส์ เฮนเรียตแห่งออเรนจ์-นาซอ พระธิดาองค์โตของเฟรเดอริค เฮนรี เจ้าชายแห่งออเรนจ์ และอมาเลียแห่งโซล์มส์-บราวน์เฟลส์ พระญาติสายพระมารดาคือสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ เมื่อฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 1 สวรรคตเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1688 ก็ทรงสืบทอดราชสมบัติต่อจากพระบิดาเป็น ฟรีดริชที่ 3 ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
ไวนด์อัปเรเคิดส์

ไวนด์อัปเรเคิดส์ (Wind-up records) เป็นค่ายเพลงแนวร็อก ก่อตั้งในปี 1997 โดย อลัน และ ไดอานา เมลเซอร์ ค่ายไวนด์-อัปยังเคยเป็นค่ายเพลงย่อยของเครือบริษัท วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป โซนีมิวสิก และ อีเอ็มไอ ปัจจุบันค่ายไวนด์-อัปก็ได้ออกจากค่ายเพลงสามบริษัท ต่อมาก็กลายเป็นค่ายเพลงอิสระ และ ศิลปินที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดได้แก่ ครีด, อีวาเนสเซนซ์, ซีทเธอร์, ฟิงเกอร์อีเลฟเวน, 12 สโตนส์, และ พีเพิลแอนด์แพนส์
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค

ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค (16 กุมภาพันธ์ 1620 – 29 เมษายน 1688) เป็นเจ้าชายผู้คัดเลือกของบรันเดินบวร์ค และดยุกแห่งปรัสเซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1640 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1688 
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์มมาจากตระกูลโฮเอินท์ซ็อลเลิร์นและเป็นที่รู้จักกันว่าเป็น "ดยุกผู้ยิ่งใหญ่"  เพราะความสามารถทางการเมืองและทางการทหาร นอกจากนั้นก็ยังเป็นผู้สนับสนุนนิกายคาลวินอย่างแข็งแรงที่เป็นนิกายที่มีความสัมพันธ์กับความรุ่งเรืองของชนชั้นกลาง ฟรีดริชมองเห็นความสำคัญของการค้าและให้การสนับสนุนอย่างเป็นจริงเป็นจัง ความสามารถในการปฏิรูปกิจการภายในของรัฐทำให้ปรัสเซียอยู่ในฐานะอันมีอำนาจทางตอนกลางเหนือของยุโรปหลังจากการตกลงในสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย ซึ่งเป็นการวางรากฐานในการยกฐานะจากดัชชีขึ้นเป็นราชอาณาจักรในสมัยของผู้ครองดินแดนคนต่อมาผู้ขึ้นครองราชอาณาจักรเป็นพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งปรัสเซีย
เนย์ ฟาเบียโน

เนย์ ฟาเบียโน เดอ โอลิเวยรา (เกิด 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522) หรือที่รู้จักในชื่อ เนย์ ฟาเบียโน เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล เขาเคยเล่นให้กับสโมสรชลบุรีในไทยลีก
ชีวิตการค้าแข้ง.
ฟาเบียโน จัดว่าเป็นนักฟุตบอลจอมพเนจรคนหนึ่ง โดยเคยค้าแข้งให้กับหลายสโมสรในบราซิล เช่น เซาเปาโล, ครูไซโร, พัลไมรัส และเคยเล่นในลีกออสเตรียในปี 2003-2004 ก่อนที่จะกลับมาเล่นในบราซิลอีกครั้ง
ในประเทศไทย.
ในฤดูกาล 2550 ทีมพนักงานยาสูบได้ดึงตัวฟาเบียโนมาเล่น
ในฤดูกาล 2551 ย้ายไปอยู่ทีมชลบุรี ก่อนย้ายไปเมลเบริ์นวิตอรี ในออสเตรเลีย
ในฤดูกาล 2553 ได้เซ้นสัญญาย้ายกลับมาร่วมทีมบางกอกกล๊าส
ในฤดูกาล 2553 เลก 2 ได้เซ้นสัญญาย้ายกลับมาร่วมทีม ชลบุรี
ในฤดูกาล 2555 ได้เซ็นสัญญามาร่วมทีม วัวชนยูไนเต็ด
เกียรติประวัติ.
เมลเบิร์นวิกตอรี
ชลบุรี เอฟซี
รางวัลส่วนตัว
การทำเล็บ

การทำเล็บ คือการตกแต่งมือและเล็บชึ่งปฏิบัติได้ทั้งในที่บ้านหรือในร้านทำเล็บโดยช่างเล็บมือชีพที่มีใบอนุญาตหรือช่างทำเล็บ การทำ manicure ไม่เพียงรักษาและดูแลเล็บธรรมชาติของเราแต่ยังช่วยถนอมมืออีกด้วย การทำ manicure ประกอบด้วยการตะใบขอบเล็บให้เป็นทรงที่ต้องการ บำบัดหนังกำพร้า นวดมือและทาน้ำยาบนเล็บ นอกจากนี้ยังมีบริการ ทำ manicure พิเศษสำหรับเฉพาะมือและเท้า สำหรับมือ จะแช่ด้วยสารที่ทำให้นิ่มแล้วตามด้วยการทาโลชั่น ซึ่งเป็นลักษณะที่ทำในร้านทั่วไป ขั้นตอนนี้สามารถใช้กับเล็บเท้า และเท้า ที่เรียกว่า pedicure
คำว่า “manicure” มาจากภาษาลาติน: manus แปลว่ามือ และ cura แปลว่า การดูแล
การบำบัดเล็บอื่นๆอาจรวมถึงการใช้เช่น acrylics หรือเล็บเทียมแบบ gel การทำ manicure บางคนอาจรวมถึง การเพ้นท์ลายบนเล็บหรือ ติดด้วยเพรชพลอย
ในหลายพื้นที่ ช่างทำเล็บต้องมีใบได้รับอนุญาตและต้องปฏิบัติตามระเบียบ เนื่องจากผิวที่จะถูกจัดการและมีการตัดแต่ง บางครั้งอาจมีความเสี่ยงที่จะกระจายการติดเชื้อเมื่อเครื่องมือที่ใช้ถูกใช้ในคนจำนวนมากดังนั้นเรื่องความสะอาดและอนามัยจึงสำคัญมาก
ประวัติ.
การทำเล็บ ได้เริ่มต้นเมื่อ 5,000 ปีที่แล้ว และในประเทศอินเดียมีการใช้ henna ในการตกแต่งเล็บ คำว่า Mehendi มีความหมายเหมือนกันสำหรับ henna ซึ่งมาจากภาษาสันสกฤต mehandika สมเด็จพระจักรพรรดินีฉือสี่ พระพันปีหลวงของจีนหรือที่รู้จักกันในประเทศไทยว่า ซูสีไทเฮา ก็เป็นที่รู้จักกันดีในการบำรุงและดูแลเล็บให้ยาวเป็นธรรมชาติได้เป็นอย่างดี
French manicure เป็นการทำ manicure ให้คล้ายเหมือนเล็บธรรมชาติและมีลักษณะโดยเล็บฐานจะเป็นสีชมพูธรรมชาติและปลายเล็บเป็นสีขาว ปลายของเล็บจะทาด้วยสีขาวขณะที่เหลือของเล็บจะทาด้วยสีชมพูหรือสี nude French manicure อาจมีมาตั้งแต่ในศตวรรษที่ 18 ในปารีสและเป็นที่นิยมในปี 1920s และ 1930s เหมือนสไตล์อื่นๆ manicure ถูกใช้ในหลากหลายเหตุผลของความสวยงาม หลายคนเลือกทำ French manicure เพราะเรียบง่ายและทำให้เล็บดูเป็นธรรมชาติและสุขภาพดี นอกจากนี้ก็ยังสามารถตกแต่งเล็บที่สมบูรณ์หรือบกพร่องให้ดูดีขึ้นได้
มณฑลพอเมอเรเนีย (ค.ศ. 1815–1945)

มณฑลพอเมอเรเนีย  เป็นมณฑลในราชอาณาจักรปรัสเซียและต่อมาเสรีรัฐปรัสเซียระหว่าง ค.ศ. 1815 จนถึง ค.ศ. 1946 ตั้งแต่นั้นมาก็เป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนีและโปแลนด์
มณฑลพอเมอเรเนียก่อตั้งขึ้นจากมณฑลพอเมอเรเนีย (ค.ศ. 1653-1815) (ฟาร์เทอร์พอเมอเรเนีย และเวสเทิร์นพอเมอเรเนีย) และสวีดิชพอเมอเรเนีย (ตอนเหนือของเวสเทิร์นพอเมอเรเนีย) อาณาบริเวณของมณฑลคล้ายคลึงกับอาณาบริเวณของอดีตอาณาจักรดยุคแห่งพอเมอเรเนียที่หลังจากสนธิสัญญาเวสต์ฟาเลียของปี ค.ศ. 1648 ถูกแบ่งแยกระหว่างบรานเดนบวร์ก-ปรัสเซียกับสวีเดน และรวมเขตชิเวลไบน์ (Schivelbein) และดรัมบูร์กที่เดิมเป็นของนอยมาร์ค
มณฑลพอเมอเรเนีย (ค.ศ. 1653–1815)

จังหวัดปอมอร์สกีแย  เป็นจังหวัดหนึ่งของบรานเดนบวร์ก-ปรัสเซียและต่อมาราชอาณาจักรปรัสเซีย หลังจากสงครามสามสิบปี พอเมอเรเนียประกอบด้วยฟาร์เทอร์พอเมอเรเนีย (Farther Pomerania) ต่อมาดินแดนของจังหวัดก็ขยายออกไปรวมดินแดนเลาเอนบูร์กและบือโทว์, ดราไฮม์ และสวีดิชพอเมอเรเนียทางตอนใต้ของแม่น้ำเพเนอ จังหวัดปอมอร์สกีแยของ ค.ศ. 1653-1815 ตามมาด้วยจังหวัดปอมอร์สกีแยที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1815
ออริจินส์

ออริจินส์ (ชื่อเดิมคือ) คือแบรนด์เครื่องสำอางจากสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2533 โดย Leonard Lauder บุตรชายของ Estee Lauder ออริจินส์เป็นหนึ่งในแบรนด์เดิมของบริษัท Estee Lauder ซึ่งหมายความว่ามันเป็นกรรมสิทธิ์ของครอบครัว Lauder โดยไม่ได้ผ่านการเข้าถือสิทธิ์หรือถูกซื้อ
ออริจินส์เป็นที่รู้จักสำหรับผลิตภัณฑ์ดูแลผิว หนึ่งในสายผลิตภัณฑ์อันเป็นที่รู้จักคือ “Perfect World” ออริจินส์ยังมีชื่อเสียงสำหรับการทำงานร่วมกับ Dr. Andrew Weil อย่างต่อเนื่องในสายผลิตภัณฑ์ที่ชื่อ “Plantidote”
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ออริจินส์ได้เปิดตัวผลิตภัณฑ์ดูแลผิวชีวภาพที่ได้ตรารับรองจากกระทรวงเกษตรแห่งสหรัฐอเมริกา (USDA) ว่ามีสารชีวภาพถึง 95% เป็นครั้งแรก
เรดเอิร์ธ

เรดเอิร์ธ  เป็นชื่อของเชนนานาชาติระหว่างร้านขายเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์ดูแลร่างกาย
บริษัทได้ก่อตั้งขึ้นในประเทศออสเตรเลียในปี 1989 และเป็นบริษัทที่คำนึงถึงสิ่งแวดล้อม คล้ายกับเครื่องสำอางแบรนด์ The Body Shop ตั้งแต่นั้นมา เรดเอิร์ธก็มีการเปลี่ยนเป็นเครื่องสำอางแฟชั่นที่เน้นสีฉูดฉาด 
ร้านแรกของพวกเขาตั้งอยู่ที่เมลเบิร์นเซ็นทรัลคอมเพล็กซ์ในเมลเบิร์น เรดเอิร์ธ ขณะนี้ได้เปิดร้านค้าหลายสาขาในเมืองใหญ่ในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ ในปี 1993 พวกเขาย้ายเข้าสู่ตลาดเอเชีย ได้เปิดร้านค้าสาขาในฮ่องกงและสิงคโปร ตั้งแต่นั้นมาเรดเอิร์ธมีการขยายตัวในประเทศแคนาดา ไทย เนเธอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ จีน อเมริกา ปากีสถานและญี่ปุ่น
ในปี 2001 บริษัทได้ถูกซื้อโดย Esprit เป็นผลให้ผลิตภัณฑ์เรดเอิร์ธยังแพร่หลายอยู่ในร้าน Esprit และในปี 2003 ผลิตภัณฑ์เรดเอิร์ธได้ย้ายเข้ามาในตลาดห้างสรรพสินค้าเป็นที่แรกในนิวซีแลนด์
เรดเอิร์ธขณะนี้ได้มีการเปิดร้านค้าอยู่ในกว่า 20 ประเทศและมีมากกว่า 1000 ร้าน
ซูเปอร์สตาร์ ที่สุดแห่งดาว

ซูเปอร์สตาร์ ที่สุดแห่งดาว เป็นรายการโทรทัศน์แนวเรียลลิตี้ที่นำเสนอความเป็นตัวตนของซูเปอร์สตาร์ และความสามารถต่างๆ ตามโจทย์ที่กำหนดแต่ละสัปดาห์ ออกอากาศ 2 ฤดูกาล ในฤดูกาลแรกผู้ชนะคือ อัครา อมาตยกุล ส่วนในฤดูกาลที่ 2 คือ สราวุฒิ มาตรทอง
กติกา.
ผู้เข้าแข่งขันจะถูกแบ่งเป็น 2 ทีม โดยในฤดูกาลแรกจะเป็นการสุ่มจับสลากในไข่ประดิษฐ์ แต่ในฤดูกาลที่ 2 ผู้ชมจะมีส่วนร่วมในการแบ่งทีม แต่ละทีมจะต้องคิดการแสดงตามโจทย์ในแต่ละสัปดาห์ ซึ่งจะมีการแสดง หรือ ไลฟ์โชว์ ในวันเสาร์ ซึ่งในวันนั้นกรรมการหรือ "เดอะ จัดจ์" จำนวน 3 คน จะเป็นผู้ให้ความเห็นและตัดสินทีมชนะเลิศในสัปดาห์นั้นๆ ซึ่งสมาชิกในทีมนั้นจะได้รับของรางวัลประจำสัปดาห์ และไม่ถูกคัดออก ส่วนทีมที่แพ้ ผู้ที่มีคะแนนโหวตจากผู้ชมผ่านการส่งเอสเอ็มเอสน้อยที่สุดในทีมจะต้องออกจากการแข่งขัน อนึ่ง ผู้ที่ออกจากการแข่งขันในแต่ละสัปดาห์ ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ที่มีคะแนนโหวตจากผู้ชมน้อยที่สุดในเหล่าผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด ในช่วงหลังที่เหลือผู้เข้าแข่งขันน้อยลง การแสดงจะเป็นการแสดงรายคน และกรรมการจะตัดสินผู้ที่มีการแสดงดีที่สุด และผู้นั้นจะไม่ต้องออกจากการแข่งขัน ส่วนในสัปดาห์สุดท้าย คะแนนจะแบ่งเป็น 2 ส่วน คือคะแนนจากกรรมการ 15 คน และคะแนนจากการโหวตของผู้ชม
ฤดูกาลที่ 1.
ซูเปอร์สตาร์ ฤดูกาลที่ 1 มีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 14 คน ได้แก่
โดยกอฟ อัครา เป็นผู้ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ
การแบ่งกลุ่มครั้งแรก.
ทีม 1 
ทีม 2
การแบ่งกลุ่มครั้งที่ 2.
ทีม 1
ทีม 2
การแบ่งกลุ่มครั้งที่ 3.
ทีม 1
ทีม 2 
ฤดูกาลที่ 2.
ซูเปอร์สตาร์ ที่สุดแห่งดาว ซีซั่น 2: แฟนตาซี เวิลด์ มีซูเปอร์สตาร์หรือผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 10 คน และเปลี่ยนสถานที่พักและจัดคอนเสิร์ตใหม่ โดยมีการเปิดตัวในวันที่ 3 ตุลาคม 2552
ทีมแข่งขัน.
ในฤดูกาลที่2 ได้มีการแบ่งออกเป็น 2 ทีม เช่นเดียวกับฤดูกาลที่1โดยมีชื่อดังต่อไปนี้
ทีมที่ 1 - ทีม บ๊วยย่น (บ่ยั่น) โดยมีสมาชิกประกอบไปด้วย สราวุฒิ มาตรทอง , ศุกักษร ไชมงคล , ชาลิสา บุญครองทรัพย์ , สุระ ธีระกุล (หัวหน้าทีม) , เปรม บุษราคัมวงษ์
ทีมที่ 2 - ทีม No hand โดยมีสมาชิกประกอบไปด้วย นคปภา นาคประสิทธิ์ , แมทธิว ดีน , นาตาลี เดวิส, ปริญญา เจริญผล , ธนา สุทธิกมล
โจทย์แต่ละสัปดาห์.
ในฤดูกาลที่2 ทางรายการได้กำหนดโจทย์ในแต่ละสัปดาห์ขึ้นมาไม่ซ้ำกับโจทย์ในฤดูกาลแรก แต่มีบางสัปดาห์ที่ได้ดัดแปลงจากโจทย์ในฤดูกาลแรกมาใช้
โจทย์ประจำสัปดาห์ในฤดูกาลที่2 ประกอบไปด้วย
ผู้ออกคำสั่งโจทย์แต่ละสัปดาห์คือ อัครา อมาตยกุล
หมายเหตุ 1: ธนา สุทธิกมล ได้ขอออกจากการแข่งขันในสัปดาห์การแข่งขันคาบาเรต์ เนื่องด้วยปัญหาสุขภาพจากการถ่ายละครอย่างต่อเนื่องและไม่มีเวลาซ้อมทำให้เกิดความกังวลว่าเป็นตัวถ่วงของทีมจึงได้ลาออก แต่เหตุผลแท้จริงแล้วเนื่องจากไม่พอใจเป็นการส่วนตัวในโจทย์ที่ได้รับ
นาร์ส คอสเมติกส์

นาร์ส คอสเมติกส์  เป็นบริษัทเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์ดูแลผิวจากฝรั่งเศส ซึ่งฟร็องซัว นาร์ (François Nars) ช่างแต่งหน้าและช่างถ่ายภาพชาวฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1994 เครื่องสำอางกลุ่มแรกของนาร์สเป็นลิปสติก 12 แบบซึ่งวางขายที่บาร์นีส์นิวยอร์ก (Barneys New York) นับแต่นั้นนาร์สก็ได้สร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ความสวยความงามสำหรับการใช้งานหลายรูปแบบ และปัจจุบันเป็นบริษัทในเครือชิเซโด (Shiseido) สินค้าของนาร์สนั้นหลัก ๆ แล้ววางขายที่ห้างสรรพสินค้าในประเทศต่าง ๆ ราว 30 ประเทศ ซึ่งรวมถึงประเทศญี่ปุ่น ตลอดจนประเทศในทวีปอเมริกา ยุโรป และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
คำผาย นุปิง

คำผาย นุปิง (19 พฤษภาคม พ.ศ. 2467 – 23 กันยายน พ.ศ. 2557) เป็นศิลปินพื้นบ้านการขับซอ สามารถเขียนบทที่มีสำนวนภาษาอันไพเราะสละสลวย ได้รับการประกาศเกียรติคุณซอ เมื่อ พ.ศ. 2514 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม สาขาศิลปะ เมื่อปี พ.ศ. 2533 ในฐานะที่เป็นศิลปินที่อนุรักษ์วัฒนธรรมพื้นบ้านอันเป็นมรดกการแสดงของภาคเหนือ
ประวัติ.
คำผาย เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2467 ที่บ้านหัวนา ตำบลท่าน้าว อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน ศิลปินพื้นบ้านมีความสามารถในการขับซอ สามารถเขียนบทซอที่มีสำนวนภาษาอันไพเราะ สละสลวย เคยได้รับการประกาศเกียรติคุณซอ เมื่อ พ.ศ. 2514 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม สาขาศิลปะ เมื่อปี พ.ศ. 2533 ในฐานะที่เป็นศิลปินที่อนุรักษ์วัฒนธรรมพื้นบ้านอันเป็นมรดกการแสดงของภาคเหนือ
เสียชีวิต.
คำผาย ถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา ณ โรงพยาบาลน่าน ในวันที่ 23 กันยายน 2557 เวลา 10.00 น. สิริอายุได้ 90 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ณ สุสานบ้านหัวนา อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน โดยในงานพระราชทานเพลิงศพครั้งนี้มีศิลปินล้านนาเข้าร่วมจำนวนมาก เช่น บัวซอน ถนอมบุญ ศิลปินแห่งชาติ ผ่องศรี เมืองพาน มานพ เมืองพร้าว แสงเอ้ย สุริยะมล และลำดวน สุวรรณภูคำ เป็นต้น