pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก

พิพิธภัณฑ์ ณ จุดต่ำสุดของโลก  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่เฆารุศศอฟี  อำเภออัลอัฆวารุลญะนูบียะฮ์  เขตผู้ว่าราชการอัลกะร็อก ในหุบเขาจอร์แดน ประเทศจอร์แดน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้อุทิศให้กับการจัดแสดงโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์และซากทางโบราณคดี
ประวัติ.
แนวคิดในการสร้างพิพิธภัณฑ์นี้มีประวัติย้อนไปในคริสต์ทศวรรษ 1990 ซึ่งเสนอโดยกอนสตันดีโนส โปลีติส  นักโบราณคดีจากสมาคมกรีกเพื่อการศึกษาตะวันออกใกล้  และกรมโบราณวัตถุของจอร์แดนหลังจากการขุดค้นในพื้นที่ ใน พ.ศ. 2539 บริษัทอาหรับโปแตช  ให้ทุนสนับสนุนการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ โดยบริษัทอาหรับโปแตชได้ให้จอร์จ ฮะกีม (Georges Hakim) สถาปนิกชาวเลบานอนออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์ ซึ่งรัฐบาลจอร์แดนได้ให้ทุนสนับสนุนการก่อสร้างใน พ.ศ. 2547 อาคารพิพิธภัณฑ์แล้วเสร็จในปี 2549 ต่อมาในปี 2550 กระทรวงการท่องเที่ยวและโบราณวัตถุจอร์แดนได้ติดต่อกับสมาคมกรีกเพื่อการศึกษาตะวันออกใกล้เพื่อออกแบบนิทรรศการบางส่วนของพิพิธภัณฑ์ให้เสร็จสมบูรณ์ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดตัวครั้งแรกใน พ.ศ. 2555
งานสะสม.
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้รวบรวมชุดสิ่งสะสมเครื่องเซรามิกยุคสำริด โมเสกประดับอารามไบแซนไทน์ พิพิธภัณฑ์มีเครื่องแต่งกายแบบกรีก-โรมัน ซึ่งค้นพบที่ซากโบราณสถานก็อยซูน  พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีป้ายสุสานของชาวคริสต์จากซากเมืองโศอาร์  อีกด้วย นอกจากนี้ยังมีกระเบื้องโมเสกทางเท้าที่สมบูรณ์จากอารามนักบุญโลต พิพิธภัณฑ์มีห้องปฏิบัติการสำหรับการบูรณะโบราณวัตถุ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกระเบื้องโมเสกโบราณ นอกจากนี้ พิพิธภัณฑ์ยังมีเครื่องปั้นดินเผาอายุ 5,000 ปีที่ย้อนกลับไปถึงยุคสำริดอีกด้วย พิพิธภัณฑ์ยังมีการจัดแสดงนิทรรศการหัตถกรรมที่มาจากชุมชนในจอร์แดน
ดาวแอลกอล

ดาวแอลกอล  หรือรู้จักกันในอีกชื่อว่า ดาวปีศาจ  เป็นระบบดาวสามดวงที่อยู่ในกลุ่มดาวเพอร์ซิอัสซึ่งประกอบด้วย Aa1 ซึ่งเป็นดาวยักษ์น้ำเงินที่เราเห็นอยู่ และ Aa2 ซึ่งเป็นดาวแคระเหลืองอมขาว และสุดท้าย Ab ซึ่งเป็นดาวแคระส้ม นอกจากนี้ดาวแอลกอลยังเป็นดาวที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้าในลำดับที่ 59
อาร์ป 299

อาร์ป 299 (Arp 299, หรือรู้จักกันในชื่อ ไอซี 694 และ เอ็นจีซี 3690) เป็นดาราจักรคู่หนึ่งที่ชนกัน อยู่ห่างจากโลกไปประมาณ 134 ล้านปีแสงในกลุ่มดาวหมีใหญ่
การฟื้นฟูภาษาฮีบรู

การฟื้นฟูภาษาฮีบรู เกิดขึ้นในยุโรปและปาเลสไตน์ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จนเข้าสู่ศตวรรษที่ 20 ซึ่งภาษาฮีบรูถูกเปลี่ยนสถานะจากภาษาศักดิ์สิทธิ์ของศาสนายูดาห์ไปเป็นภาษาที่ใช้พูดใช้เขียนเป็นชีวิตประจำวันในอิสราเอล การฟื้นฟูนี้เริ่มต้นเมื่อชาวยิวจากภูมิภาคอันหลากหลาย ย้ายและมาตั้งถิ่นฐานในภูมิภาคปาเลสไตน์ข้าง ๆ ชาวยิวด้วยกันในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 เมื่อชาวยิวดั้งเดิมและชาวยิวที่ย้ายเข้ามาใหม่เริ่มใช้ภาษาฮีบรูเป็นภาษากลาง, ซึ่งเป็นภาษาประวัติศาสตร์ร่วมของชาวยิวทั้งหมด
ในขณะเดียวกันก็ได้มีการพัฒนาคู่ขนานขึ้นในยุโรปซึ่งเปลี่ยนภาษาฮีบรูจากศักดิ์สิทธิ์เป็นภาษาวรรณกรรม ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาแผนการศึกษาชาตินิยม ภาษาฮีบรูใหม่นี้เป็นหนึ่งในสามภาษาราชการของปาเลสไตน์ในอาณัติ และเป็นหนึ่งในสองภาษาทางการของอิสราเอลร่วมกับภาษาอาหรับหลังจากประกาศอิสรภาพของอิสราเอลในปี 1948 และในเดือนกรกฎาคม 2018 อิสราเอลได้ผ่านกฎหมายใหม่ซึ่งกำหนดให้ภาษาฮีบรูเป็นภาษาราชการเพียงหนึ่งเดียวของประเทศ และเปลี่ยนภาษาอาหรับเป็น "สถานะพิเศษ"
นอกจากกระบวกการทางภาษาแล้ว การฟื้นฟูนี้ก็ถูกใช้ในการทำให้ทันสมัยของชาวยิวและการเคลื่อนไหวทางการเมือง ทำให้ผู้คนจำนวนมากเปลี่ยนชื่อของตนเอง และกลายเป็นหลักการของอุดมการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการตั้งถิ่นฐานและการเปลี่ยนชื่อแผ่นดิน ขบวนการไซออนิสต์ และนโยบายของอิสราเอล
กระบวนการฟื้นฟูของภาษาฮีบรูเป็นภาษาในชีวิตประจำวันถือเป็นสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์อย่างมาก ไม่เคยมีภาษาธรรมชาติใดใดที่มีผู้พูดเป็นหลักล้านหลังจากไม่หลงเหลือผู้พูดเลย และไม่เคยมีประวัติศาสตร์ของภาษาศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน
การฟื้นฟูภาษาฮีบรูก็ยังเป็นมีการเปลี่ยนแปลงของภาษาอีกด้วย ถึงแม้ว่าผู้นำกระบวนการนี้แรก ๆ จะเน้นว่าเป็นการดำเนินต่อ "หลังจากชีวิตของชาวฮีบรูสิ้นสุดลง" สิ่งที่เกิดขึ้นคือภาษาที่มีพื้นฐานการยอมรับที่กว้างขวางขึ้น เช่น คุณลักษณะต่าง ๆ ที่ได้รับมาจากภาษาฮีบรูของทุกยุคสมัย เช่นเดียวกับภาษาที่ไม่ใช่ฮีบรูที่ใช้โดยชุมชนชาวยิวทั่วยุโรป แอฟริกาเหนือ และตะวันออกกลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากภาษายิดดิช
ศานติสถูป (ลาดัก)

ศานติสถูป (อักษรโรมัน: Shanti Stupa) เป็นสถูปในศาสนาพุทธตั้งอยู่บนยอดเขาในจันสปา (Chanspa) อำเภอเลห์ ลาดัก ทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในปี 1991 โดยภิกษุชาวญี่ปุ่น เคียวเมียว นาคามูระ ภายในพระสถูปประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าซึ่งอัญเชิญมาประดิษฐานโดยองค์ทะไลลามะที่สิบสี่ ศานติสถูปเป็นแนวคิดของนิชิดัตซุ ฟูจิอิ เพื่อแสดงเป็นสัญลักษณ์แทนสันติภาพในสมัยปัจจุบัน 
การก่อสร้างสถูปเริ่มต้นในปี 1983 ภายใต้การดูแลของภิกษุเคียวเมียว นาคามูระ โดยความช่วยเหลือของ กุโศก พกุละ หัวหน้าลามะประจำลาดักผ่านทางคณะกรรมการชนกลุ่มน้อยของรัฐบาลอินเดียที่นิวเดลี รวมถึงยังได้ความช่วยเหลือจากพุทธศาสนิกชนชาวลาดักซึ่งบริจาคทุนทรัพย์ และบางส่วนอาสาเป็นแรงงานในการก่อสร้าง เช่นเดียวกับพุทธศาสนิกชนจากญี่ปุ่นและอินเดียส่วนอื่น ๆ นายกรัฐมนตรีอินเดียในขณะนั้นสั่งยกเลิกโครงการสร้างถนนสำหรับยานพาหนะที่จะทอดไปยังสถูปในปี 1984 ทะไลลามะที่สิบสี่เสด็จวางศิลาฤกษ์สถูปในเดือนสิงหาคม 1985
สถูปมีตั้งภาพถ่ายของทะไลลามะ และที่ฐานประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ องค์สถูปมีความสูงสองชั้น ชั้นแรกประดับด้วยรูปธรรมจักรกับกวางหมอบ และมีพระพุทธรูปทองคำประทับบนอาสนะแทนช่วงเวลาของ “การหมุนกงล้อธรรมจักร” ชั้นที่สองมีภาพแกะสลักนูนต่ำที่แสดงพระพุทธเจ้าในปางต่าง ๆ ได้แก่ ประสูติ, มารวิชัย และปรินิพพาน ศานติสถูปนี้สร้างขึ้นเพื่อสนับสนุนสันติภาพในโลก รวมถึงฉลองการครบรอบ 2500 ปีของพระพุทธศาสนา ตลอดจนเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์อันดีระหว่างอินเดียกับญี่ปุ่น
ศานติสถูปเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในพื้นที่นับแต่แรก "เดอะฮินดู" บรรยายว่าสถูปนี้เป็น “สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุด” ในแถบเลห์ แม้ว่าจะไม่ได้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบเลห์ จากศานติสถูปยังสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของหมู่บ้านโดยรอบ และนัมคยังเจโม ตลอดจนเทือกเขาโดยรอบ รวมถึงยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นและลงแห่งหนึ่งในเลห์ที่สำคัญ เวลาเปิดปิดเข้าชมของสถูปคือ 8:00 น. ถึง 20 น.
ศานติสถูปตั้งอยู่ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล ห่างไป จากนครเลห์ บนเชิงเขาฝั่งที่หันหน้าออกสู่พระราชวังเลห์
ดนตรีแปลงรูป

ดนตรีแปลงรูป  เป็นลักษณะหนึ่งของการประพันธ์เพลงที่ใช้การบันทึกเสียงแบบดิบ ๆ เสียงมักจะปรับเปลี่ยนผ่านการใช้เทคนิคการประมวลเสียงและการบันทึกเทป และอาจอยู่ในรูปแบบของการปะติดเสียง อาจมีเสียงที่มาจากการบันทึกเครื่องดนตรี เสียงมนุษย์ และสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ รวมถึงเสียงที่สร้างขึ้นโดยใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง และการประมวลผลสัญญาณดิจิทัลผ่านทางคอมพิวเตอร์ การประพันธ์เพลงแบบนี้ไม่ได้จำกัดอยู่บนพื้นฐานกฎทางด้านดนตรีแบบทั่วไปอย่าง ทำนองเพลง เสียงประสาน จังหวะ และอัตราจังหวะ
หลิว ปั๋วเฉิง

หลิว ปั๋วเฉิง (4 ธันวาคม พ.ศ. 2435 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2529) เป็นผู้บัญชาการทหารชาวจีนและจอมพลแห่งกองทัพปลดปล่อยประชาชน
หลิวเป็นที่รู้จักในนาม 'ครึ่งหนึ่ง' ของ "สามครึ่ง" ของนักยุทธศาสตร์ในประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่ (อีกสามคนคือ หลิน เปียว และ ซู่ ยฺวี่ ผู้บัญชาการทหารของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และไป๋ ฉงซี ผู้บัญชาการทหารของพรรคก๊กมินตั๋ง) หลิวได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นนักปฏิวัติ นักยุทธศาสตร์การทหาร และนักทฤษฎี และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งกองทัพปลดปล่อยประชาชน ชื่อเล่นของหลิว ได้แก่ เทพมาส์ของจีน, "คูตูซอฟ แห่งประเทศจีน" และ "มังกรตาเดียว" เนื่องจากเขาสูญเสียดวงตาข้างขวาในระหว่างการสู้รบ
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 1997

ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 1997 เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่เล่นที่โอลึมพีอาชตาดีอ็อนในมิวนิกเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 1997 เพื่อตัดสินหาผู้ชนะในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 1996–97 การแข่งขันนัดนี้เป็นการแข่งขันระหว่างโบรุสซีอาดอร์ทมุนด์จากเยอรมนี และยูเวนตุสจากอิตาลี โบรุสซีอาดอร์ทมุนด์ ชนะ 3–1 โดยได้ประตูจาก คาร์ล-ไฮนซ์ รีดเล และ ลาร์ส ริกเกน ; อเลสซานโดร เดล ปิเอโรเป็นผู้ทำประตูให้กับยูเวนตุส
การแข่งขัน.
สรุป.
คาร์ล-ไฮนซ์ รีดเลอ ยิงให้ดอร์ทมุนด์ขึ้นนำในนาทีที่ 29 ในกรอบเขตโทษระยะ 6 หลา หลังจากที่พอล แลมเบิร์ตครอสบอลเข้ากรอบเขตโทษ รีดเลอทำประตูที่ 2 ในนาทีที่ 34 โดยโหม่งลูกเตะมุมทางขวาจากการครอสของอันเดรอัส เมิลเลอร์
ในครึ่งหลัง อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร กองหน้าดาวรุ่งของยูเวนตุส ซึ่งลงเป็นตัวสำรอง ทำประตูโดยการตอกส้นจากการจ่ายบอลของ อาเลน บ็อกชิช ในนาทีที่ 65 ทำให้ตีไข่แตกเป็น 2–1
ลาร์ส ริกเกิน กองกลางวัย 20 ปี ที่ลงเป็นตัวสำรองในนาทีที่ 70 ลงมาแทน ชเตฟาน ชาปุยซา รับบอลจากการส่งบอลของอันเดรอัส เมิลเลอร์ เพียง 16 วินาทีหลังจากลงสนาม ริกเกินชิปบอลข้ามศีรษะของอันเจโล เปรุซซี ผู้รักษาประตูและกัปตันทีมยูเวนตุสในวันนั้น จากระยะ 20 หลาด้วยการสัมผัสบอลครั้งแรก กลายเป็น 3–1 สำหรับดอร์ทมุนด์ ประตูของริกเกินนั้นเร็วที่สุดเท่าที่เคยมีมาโดยตัวสำรอง
โดยที่ซีเนอดีน ซีดานซึ่งย้ายมายูเวนตุสเป็นฤดูกาลแรกจากฌิรงแด็ง บอร์กโดซ์ ไม่สามารถสร้างความประทับใจให้กับแฟนบอลในการประกบแลมเบิร์ตได้ ชัยชนะ 3–1 ทำให้ดอร์ทมุนด์คว้าแชมป์แชมเปียนส์ลีกเพียงครั้งเดียวจนถึงปัจจุบัน
ธงชาติลิเบีย (ค.ศ. 1977–2011)

ธงชาติลิเบียตั้งแต่ปี 1977 ถึง 2011 เป็นธงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย และธงประจำชาติของมหาสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบีย จนถึงปี 2011 การออกแบบเป็นธงสีเขียวในอัตราส่วน 1:2 และถือเป็นธงชาติสีทึบเพียงแห่งเดียวในโลกในช่วงเวลาดังกล่าว
ในปี 2011 หลังจากการสิ้นสุดรัฐบาลกัดดาฟี ธงชาติของราชอาณาจักรลิเบียในปี 1951-1969 ก็ได้ถูกนำมาใช้อีกครั้ง แต่ธงผืนนี้ยังนำมาใช้ยังคงใช้โดยกลุ่มผู้สนับสนุนกัดดาฟีและผู้จงรักภักดีต่อกัดดาฟี ก่อนปี 1977 ประเทศนี้ถูกเรียกว่าสาธารณรัฐอาหรับลิเบียตั้งแต่ปี 1969 ถึง 1977 และใช้ธงสีแดงขาวดำคล้ายกับธงชาติอาหรับแบบดั้งเดิมที่มีความคล้ายคลึงกับธงสมัยใหม่ของอียิปต์ อิรัก ซูดาน ซีเรีย และเยเมน ในปี 1977 หลังสงครามอียิปต์-ลิเบีย มีการใช้ธงสีเขียวเปล่าแทนธงแดง-ขาว-ดำ เพื่อหลีกเลี่ยงความคล้ายคลึงกับอียิปต์
การประชุมเตหะราน

การประชุมเตหะราน (ชื่อรหัส ยูเรกา) เป็นการประชุมทางยุทธศาสตร์ของโจเซฟ สตาลิน แฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ และวินสตัน เชอร์ชิล ตั้งแต่วันที่ 28 พฤศจิกายน ถึงวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2486 หลังสหราชอาณาจักรและสหภาพโซเวียตรุกรานอิหร่าน การประชุมเตหะรานถือเป็นการประชุมครั้งแรกของ "ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม" ของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง (สหภาพโซเวียต สหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร) โดยจัดหลังจากการประชุมไคโร ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 22–26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 และดำเนินต่อในการประชุมยัลตาและพ็อทซ์ดัมใน พ.ศ. 2488 แม้ว่าผู้นำทั้งสามมาถึงโดยมีวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน แต่ผลลัพธ์หลักของการประชุมเตหะรานก็คือความมุ่งมั่นของพันธมิตรตะวันตกในการเปิดแนวรบที่สองเพื่อต่อต้านนาซีเยอรมนี การประชุมยังกล่าวถึงความสัมพันธ์ของ 'พันธมิตรยิ่งใหญ่ทั้งสาม' กับตุรกีและอิหร่าน ปฏิบัติการในยูโกสลาเวียและการต่อต้านญี่ปุ่น และการตั้งถิ่นฐานหลังสงครามที่วางแผนไว้ สัญญาอีกฉบับหนึ่งที่ลงนามในการประชุมให้คำมั่นว่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามจะรับรองเอกราชของอิหร่าน
วัดศรีจันทร์ (อำเภอเมืองขอนแก่น)

วัดศรีจันทร์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น มีที่ดินตั้งวัด 10,179 ตารางวา หรือ 25 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 2 ไร่ 2 งาน 93 ตารางวา ในวัดยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานเจ้าคณะจังหวัดขอนแก่น(ธรรมยุต) สำนักงานยุวพุทธิกสมาคมจังหวัดขอนแก่น และสำนักงานมูลนิธิพระครูวิเวกวัฒนาทร (บุญเพ็ง กัปปโก)
วัดศรีจันทร์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2368 โดยท่านญาคูหลักคำ (พิมพ์) เป็นผู้รวบรวมศรัทธาประชาชนในการก่อสร้าง และเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก สันนิษฐานว่าที่ชื่อวัดศรีจันทร์เพราะจะได้มีชื่อใกล้เคียงกับวัดศรีนวล (วัดเดิมของเจ้าอาวาสรูปแรก) ชาวบ้านมักเรียกว่า วัดนอก เรียกวัดศรีนวลว่า "วัดใน" เพราะวัดตั้งอยู่ในคุ้มบ้านพระลับ ส่วนวัดศรีจันทร์ ตั้งอยู่นอกคุ้มมีบ้านเรือนอยู่น้อยและกระจัดกระจายออกมาทางหนองแสบง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2545 
ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย พระประธานในพระอุโบสถ
แม่มด (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2563)

โรอัลด์ ดาห์ล แม่มด  หรือ แม่มด เป็นภาพยนตร์แนวตลกสยองขวัญและดาร์กแฟนตาซีในปี 2020 ร่วมสร้างและกำกับโดย โรเบิร์ต เซเม็กคิส ผู้ร่วมเขียนบทร่วมกับเคนยา แบร์ริส และกิเยร์โม เดล โตโร อิงจากนวนิยายในปี 1983 เรื่อง "แม่มด" โดยโรอาลด์ ดาห์ล และเป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 2 ที่ดัดแปลงจากนวนิยายนี้ ต่อจากเรื่อง "อิทธิฤทธิ์ศึกแม่มด" (1990) นำแสดงโดยแอนน์ แฮททาเวย์, ออคตาเวีย สเปนเซอร์, สแตนลีย์ ทุชชี และคริสติน เชโนเวธ
"แม่มด" เปิดตัวบนบริการสตรีมมิง เอชบีโอแม็กซ์ ในสหรัฐเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2020 และเข้าฉายในบางโรงภาพยนตร์เริ่มในวันที่ 28 ตุลาคม โดยวอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลายจากนักวิจารณ์ ซึ่งชื่นชมการแสดงและภาพ แต่ถูกวิจารณ์ในด้านของบทภาพยนตร์ โดยถือว่าด้อยกว่าภาพยนตร์ในเวอร์ชันปี 1990 แม้ว่าจะตรงตามต้นฉบับนวนิยายมากกว่าก็ตาม
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกนำออกจากเอชบีโอแม็กซ์ เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 2022
การตอบรับ.
บ็อกซ์ออฟฟิศ.
ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ 4.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐใน 12 ประเทศในสัปดาห์แรกของการฉาย สุดสัปดาห์ของวันที่ 20 พฤศจิกายน ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ 1.2 ล้านเหรียญสหรัฐจาก 23 ประเทศ รวมมูลค่า 15.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภายในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2021 ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้รวม 26 ล้านดอลลาร์จาก 32 ประเทศ
เทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก

เทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก เป็นมหกรรมระดับโลกที่จัดขึ้นโดย สหพันธ์เยาวชนประชาธิปไตยโลก (WFDY) และ สหพันธ์นักศึกษานานาชาติ (IUS) โดยจัดขึ้นครั้งแรกในปี 1947 โดยภายในงานจะมีการจัดกิจกรรมในลักษณะของการชุมนุมและสัมมนาทางการเมืองประกอบกับการแสดงดนตรี และมีการแข่งขันทางกีฬาด้วย
ประวัติ.
เทศกาลเยาวชนและนักศึกษาโลก จัดขึ้นครั้งแรกในปี 1947 ส่วนใหญ่จะจัดอยู่ในประเทศที่ปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์ โดยเป็นมหกรรมของเยาวชนทั่วโลกที่เป็นแสดงถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเพื่อประชาธิปไตย และแสดงออกถึงการต่อต้านสงครามและจักรวรรดินิยม เทศกาลครั้งที่ใหญ่ที่สุดคือครั้งที่ 6 ซึ่งจัดขึ้นในปี 1957 ที่กรุงมอสโก โดยมีเยาวชนกว่า 34,000 คนจาก 131 ประเทศเข้าร่วมงาน เทศกาลนี้ยังถือเป็นการเปิดตัวเพลง "Moscow Nights" ในระดับนานาชาติ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพลงรัสเซียที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในเวลาต่อมา ส่วนครั้งที่มีจำนวนประเทศเข้าร่วมมากที่สุดคือ ครั้งที่ 19 ซึ่งจัดขึ้นในปี 2017 ที่เมืองโซชี ซึ่งมีประเทศเข้าร่วม 185 ประเทศ
ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1968

ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1968 เป็นนัดชิงชนะเลิศของยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1967–68 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลระดับสโมสรในยุโรป ลงเล่นที่สนามเวมบลีย์ในลอนดอน เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 1968 ระหว่างไบฟีกาของโปรตุเกสและแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดของอังกฤษ ต่อหน้าฝูงชน 92,225 คน เป็นรอบชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพครั้งที่ 5 ของไบฟีกา ซึ่ง 2 ใน 5 ที่พวกเขาชนะคือปี 1961 และ 1962 และเป็นครั้งแรกของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
การแข่งขัน.
รอบชิงชนะเลิศเล่นที่สนามกีฬาเวมบลีย์ ในลอนดอน เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 1968 และเริ่มต้นเวลา 19:45 น. (เวลาฤดูร้อนของอังกฤษ) ต่อหน้าฝูงชน 92,225 คน; นอกจากนี้ยังมีผู้ชมโทรทัศน์ทั่วยุโรปประมาณ 250 ล้านคน ผู้ตัดสินคือ คอนเชตโต โล เบลโลจากอิตาลี แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เล่นได้ดีในครึ่งแรก แต่การป้องกันอย่างดุดันของไบฟีกา ทำให้พวกเขาไม่สามารถบุกทะลวงได้ จากข้อมูลของเอริค ท็อดด์จากเดอะ การ์เดียน เบสต์ถูกทำฟาวล์ 6 ครั้งในครึ่งแรก; คนละ 3 ครั้งโดยเฟร์นันโด ครูซ และอุมแบร์โต ฟือร์นังดึช ซึ่งคนหลังถูกเตือนในนาทีที่ 20 และในนาทีที่ 28 ไบรอัน คิดด์ ส่งบอลให้ เดวิด แซดเลอร์ ซึ่งอยู่ห่างจากประตู 10 หลา แต่เขายิงออกไป โอกาสทำประตูที่ดีที่สุด 3 ครั้งของเบนฟิก้าในครึ่งแรกทั้งหมดมาจากเอวแซบียู ซึ่งมีฉายาว่า เสือดำแห่งโมซัมบิก; ครั้งแรกมาจากฟรีคิกซึ่งข้ามกำแพงและเซฟโดยอเล็กซ์ สเต็ปนีย์ ผู้รักษาประตูมือ 1 ของยูไนเต็ด ฟรีคิกอีกลูกยิงข้ามคาน ก่อนที่เขาจะยิงชนคาน โดยที่ท็อดด์อธิบายว่าเป็น "ลูกยิงที่ดีที่สุดของครึ่งแรก"
แอสตันได้ยิง 2 ครั้งในช่วงต้นครึ่งหลัง แต่ทั้งสองครั้งเซฟได้โดยโฮเซ่ เฮนริเก้ ผู้รักษาประตูของไบฟีกา 8 นาทีของครึ่งหลัง โทนี ดันน์จ่ายบอลให้แซดเลอร์ก่อนจ่ายบอลให้บ็อบบี ชาร์ลตัน ซึ่งสวมปลอกแขนกัปตันทีมแทนเดนิส ลอว์ในแมตช์นี้กระโดดและโหม่งบอลเข้าประตูให้ยูไนเต็ดขึ้นนำ 1–0 อย่างไรก็ตามในนาทีที่ 79 ไชเม กราซา ยิงตีเสมอเป็น 1–1 ในช่วง 5 นาทีสุดท้ายของเวลาปกติ เอวแซบียูมีโอกาสทำประตู 2 ครั้ง แต่สเต็ปนีย์เซฟไว้ได้ ซึ่งได้รับการปรบมือให้กับความพยายามของเขาจากกองหน้าชาวโปรตุเกส
สกอร์ยังคงอยู่ที่ 1–1 จนกระทั่งจบช่วงเวลาปกติทำให้การแข่งขันต้องต่อเวลาพิเศษ ในนาทีที่ 3 ของช่วงต่อเวลาพิเศษ สเต็ปนีย์เตะบอลยาว คิดด์โหม่งบอล และเก็บโดยเบสต์; เขาเลี้ยงบอลผ่านแนวรับแล้วล็อคหลบผู้รักษาประตูก่อนที่จะยิงบอลเข้าประตูทำให้ยูไนเต็ดขึ้นนำไบฟีกา 2–1 ใน 2 นาทีต่อมา แซดเลอร์โหม่งบอล เฮนริเกเซฟไว้ได้ แต่บอลเด้งมาทางคิดด์ที่โหม่งเข้าประตูให้ยูไนเต็ดขึ้นนำ 3–1 ยูไนเต็ดยังคงครองเกมต่อไป และได้ยิงประตูแต่ยิงชนคาน ชาร์ลตันยิงประตูที่ 4 ในนาทีที่ 9 ของช่วงต่อเวลาพิเศษ จากลูกจ่ายของคิดด์ ทำให้จบเกมยูไนเต็ดชนะไบฟีกา 4–1
เภลปุรี

เภลปุรี, เภฬปุรี หรือ เบลปูรี (อักษรโรมัน: Bhelpuri หรือ Bhel Puri) เป็นขนมขบเคี้ยวที่มีที่มาจากประเทศอินเดีย จัดเป็นจาตประเภทหนึ่ง ทำมาจากข้าวพอง, ผัก และน้ำจิ้มมะขามเปรี้ยว เภลปุรีมีลักษณะรสสัมผัสกรอบ
บ่อยครั้งมักเรียกเภลปุรีว่าเป็น “ขนมริมหาด” ('beach snack') เนื่องมาด้วยอาหารจานนี้มีความสัมพันธ์อย่างมากกับชายหาดของนครมุมไบ เช่น หาดจาวปตี หรือ จูฮู มีทฤษฎีหนึ่งเสนอว่าที่มาของเภลปุรีมาจากภัตตาคาร วิถัล (Vithal) ตั้งอยู่ในละแวกของสถานีปลายทางวิกตอเรียในมุมไบ ส่วนอีกทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่ามีที่มาจากชุมชนชาวคุชราตในมุมไบ ซึ่งสร้างสรรค์อาหาาจานนี้ขึ้นมาด้วยการเพิ่มรสชาติให้กับจาตที่มีรสธรรมดาของอินเดียเหนือ ก่อนที่จะแพร่กระจายจากชุมชนชาวคุชราตไปทั่วประเทศจนเกิดรูปแบบพื้นถิ่นขึ้นมากมาย
เภลปุรีตำรับมุมไบแพร่หลายไปทั่วประเทศอินเดีย ตลอดจนมีการปรับรสให้เข้ากับท้องถิ่น เภลแห้งทำมาจากภทัง (bhadang) ซึ่งเป็นนัมกีนรสเผ็ดของมหาราษฏระ โรยหน้าด้วยหอมใหญ่ ผักชี และน้ำมะนาว ส่วนในตำรับอาหารเบงกอลมีรูปแบบที่เรียกว่า "ฌาฬมุรี" (แปลว่า “ข้าวพองเผ็ด”) รูปแบบท้องถิ่นในรัฐกรณาฏกะ เรียกว่า จูรูมูรี ("churumuri" หรือ "churmuri")
เภลปุรีทำมาจากข้าวพองและเสวะ (ซึ่งคิอขนมขบเคี้ยวทอด รูปลักษณะเหมือนเส้นบะหมี่เส้นเล็ก ทำมาจากแป้งเบซาน) ผสมกับมันฝรั่ง หอมใหญ่ จาตมสาลา และ ชัตนี ตลอดจนขนมทอดอื่น ๆ เภลปุรีให้รสที่สมดุลระหว่างรสหวาน เค็ม เปรี้ยว และเผ็ด รวมถึงมีรสสัมผัสหลากหลายโดยเฉพาะรสสัมผัสกรอบ ส่วนผสมอื่น ๆ ที่พบได้ทั่วไป เช่น มะเขือเทศ และพริก ส่วนในอินเดียเหรือยังนิยมใส่มันฝรั่งต้มหั่นเต๋า
เสวาคราม

เสวาคราม (อักษรโรมัน: Sevagram, แปลว่า: “เมืองแห่งการบริการรับใช้”) เป็นเมืองในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นที่ตั้งของอาศรมของมหาตมา คานธี และที่อยู่อาศัยของคานธีนับตั้งแต่ปี 1936 จนเสียชีวิตในปี 1948 อาศรมที่เสวาครามมีคสามสำคัญมากในฐานะที่พำนักของคานธี รองลงมาจากสาพรมตีอาศรม
ชื่อเดิมของเสาวครามคือ เสคาว (Segaon) เดิมทีเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ห่างไป 8 กิโลเมตรจากนครวรรธ มหาตมา คานธี ได้ตั้งอาศรมขึ้นในบริเวณชายขอบของหมู่บ้าน โดยมี เสฐ ชนมลาล พชัช แห่งวรรธ ผู้เป็นศิษย์ของคานธี เป็นผู้จัดสรรที่เดินขนาด 1.2 ตารางกิโลเมตรให้กับคานธีในการสร้างอาศรม 
เมื่อครั้งคานธีเริ่มต้นการเดินขบวนเกลือบาทยาตรในปี 1930 จากสาพรมตีอาศรมไปยังนครอัห์มดาบาดเพื่อทำสัตยาเคราะห์เกลือ เขาตัดสินใจจะไม่เดินทางกลับไปยังสาพรมตีอาศรม จนกว่าอินเดียจะได้รับเอกราช หลังถูกปล่อยจากการจำคุกนานกว่าสองปีจากการทำสัตยาเคราะห์เกลือ คานธีเดินทางไปทั่วอินเดีย และตัดสินใจเลือกหมู่บ้านหนึ่งในอินเดียตอนกลางเพื่อใช้เป็นศูนย์กลางการทำงานของเขส คานธีเดินทางเยือนวรรธในปี 1934 ด้วยคำเชิญของศิษย์ ชนมลาล พชัช และพักอยู่ที่บ้านบังกะโลของพชัชหลังหนึ่ง ในนครวรรธ สลับกับที่อาศรมอีกแห่ง
ในเดือนเมษายน 1936 คานธีได้ตั้งที่พำนักของตนขี้นในหมู่บ้านที่ในเวลานั้นชื่อ เสคาว (Segaon) ในชนบทของวรรธ เขาเปลี่ยนชื่อหมู่บ้านนี้ใหม่เป็น เสวาคราม อันแปลว่า “สถานที่แห่งการบริการรับใช้” บ้านที่สร้างขึ้นที่นี่มีลักษณะเป็นบ้านแบบชาวบ้านทั่วไปในท้องถิ่น ต่อมาที่พำนักขอวเขาและศิษย์ค่อน ๆ พัฒนาขึ้นมาเป็นอาศรมของคานธี คานธีอาศัยอยู่ที่นี่กระทั่งเสียชีวิตในปี 1948
สิริอมร อ่อนคูณ

สิริอมร อ่อนคูณ (เกิด 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น ฟิล์ม หรือ ฟิฟิล์ม เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากบทบาท "หมอปลาวาฬ" ในจักรวาลภาพยนตร์ "ไทบ้าน เดอะซีรีส์"
ประวัติ.
สิริอมร อ่อนคูณ เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 ที่จังหวัดร้อยเอ็ด มีชื่อเล่นว่า "ฟิล์ม" เป็นบุตรสาวของนายชุติเดช อ่อนคูณ เจ้าพนักงานราชทัณฑ์ ประจำเรือนจำจังหวัดร้อยเอ็ด และนางเพชราภรณ์ อ่อนคูณ เจ้าหน้าที่ควบคุมด้านตรวจพิสูจน์ ประจำเรือนจำจังหวัดมหาสารคาม
จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสตรีศึกษา และจบการศึกษาระดับปริญญาตรี นิเทศศาสตร์ คณะวิทยาการสารสนเทศ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
เข้าสู่วงการบันเทิง.
สิริอมร อ่อนคูณ ได้สมัครเข้าคัดเลือกตัวนักแสดงในภาพยนตร์เรื่อง"ไทบ้าน เดอะซีรีส์" ขณะเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และผ่านการคัดเลือกให้ได้รับบท หมอปลาวาฬ ในปี พ.ศ. 2560 ก่อนจะได้แสดงมิวสิกวิดีโอเพลง "มักอ้ายหลายเด้อ" ของ กวาง จิรพรรณ ซึ่งเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมจนมียอดผู้ชมในยูทูปมากกว่า 300 ล้านครั้ง จากนั้นเธอได้ถอนตัวจากบทหมอปลาวาฬ ใน"ไทบ้าน เดอะซีรีส์ 2.1" เนื่องจากติดภารกิจด้านการเรียน
จนกระทั่งเธอได้กลับมารับบทหมอปลาวาฬในจักรวาลภาพยนตร์ไทบ้านอีกครั้ง ได้แก่ "ไทบ้าน เดอะซีรีส์ 2.2" (พ.ศ. 2561), "ไทบ้าน x BNK48 จากใจผู้สาวคนนี้" (พ.ศ. 2563),"หมอปลาวาฬ" (พ.ศ. 2565) และ "" (พ.ศ. 2566)
อาหารโยชนา

อาหารโยชนา (โอฑิศา: ଆହାର ଯୋଜନା, Āhār Yojanā) เป็นโครงการอุดหนุนที่ดำเนินการโดยกระทรวงอุปทานอาหารและสวัสดิการผู้บริภาคและสหกรณ์ รัฐบาลรัฐโอฑิศา ในประเทศอินเดีย เพื่อให้บริการอาหารเที่ยงแก่ผู้ยากไร้ในสังคมเมืองในราคาจำหน่ายห้ารูปี โครงการนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากอัมมาอุนวกัมของรัฐทมิฬนาฑู โครงการอาหารโยชนาเริ่มต้นในปี 2015 โดยผู้ว่าการรัฐโอฑิศา นวีน ปัฏนายิก โดยเริ่มต้นในวันที่ตรงกับวันอุตกัลทิวาส โครงการนี้มีบริการในห้าเมืองใหญ่ของรัฐโอฑิศา ต้นทุนค่าอาหารต่อมื้ออยู่ที่ราว 20 รูปี แต่วางจำหน่ายในราคา 5 รูปี โดยใช้เงินสนับสนุนจากองค์การเหมืองแร่รัฐโอฑิศา
โครงการทดลองมีเริ่มต้นใน 5 เทศบาล ได้แก่ ภุพเนศวร, สัมพัลปุระ, เพรหมปุระ, รุรเกละ และ กัตตัก ประกอบด้วยศูนย์อาหาร (Āhār centers) 21 แห่ง ปัจจุบันมีศูนย์อาหารกว่า 100 แห่ง ใน 30 อำเภอ ครอบคลุมพื้นที่ของ 73 เมือง ศูนย์อาหารส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในพื้นที่หรือละแวกพื้นที่โรงพยาบาล, ป้ายรถประจำทาง และสถานีรถไฟ ให้บริการอาหารที่ปรุงสุกในวันนั้น ๆ ด้วยราคา 5 รูปี โดยมาตรฐานความสะอาดของอาหารมีการตรวจสอบโดยโรงพยาบาลในพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีศูนย์อาหาา 54 แห่งในบริเวณโรงพยาบาลซึ่งให้บริการอาหารมื้อดึกเช่นกัน
นโยบายการจัดระเบียบใหม่ (คิวบา)

นโยบายการจัดระเบียบใหม่ หรือ เรคอนเซตราเซียน (reconcentración) เป็นนโยบายการสร้างค่ายกักกันคนคิวบาขนาดใหญ่ในพื้นที่ชนบทของทั้งเกาะคิวบา โดยรัฐบาลอาณานิคมสเปนที่นำโดยข้าหลวงใหญ่ประจำคิวบาในตอนนั้น วาราเลียโน เวเลอร์ เพื่อที่จะแยกระหว่างคนชนบททั่วไปกับกลุ่มกบฏคิวบา ที่กำลังก่อกำเริบขนาดใหญ่เพื่อแยกตัวออกจากสเปน
 นับตั้งแต่ปี 2438 เป็นต้นมา ความขัดแย้งระหว่างชาวคิวบากับสเปนอันเป็นเจ้าอาณานิคมเริ่มทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นเข้าทุกที จนในที่สุดชาวคิวบาที่ไม่พอใจต่อนโยบายการบริหารประเทศของเจ้าอาณานิคม โดยเฉพาะกับพวกนายทุนน้ำตาล เลยตัดสินใจทำการลุกฮือก่อกบฏต่อต้านอำนาจของสเปน ด้วยศักยภาพของกองกำลังกบฏที่มีน้อยกว่าทั้งทางด้านอาวุธยุทโธปกรณ์และกำลังพล พวกเขาจึงเน้นการสู้รบในแบบสงครามกองโจรเป็นหลัก ซึ่งในการรบนี้ได้รับความช่วยเหลืออย่างดีจากชาวบ้าน ชาวสวนดั้งเดิมของคิวบาที่ไม่ใช่นายทุนน้ำตาลในประเทศ ทำให้กลุ่มกบฏมีเสบียงและสายข่าวที่ดีมาโดยตลอด ในทางกลับกันเจ้าอาณานิคมอย่างสเปนต้องเผชิญกับภาวะยุ่งยากในการจัดการกบฏ และทำให้การปราบปรามยืดเยื้อออกไปมากกว่าที่ควรจะเป็น
 ความขัดแย้งระหว่างกลุ่มกบฏคิวบาและเจ้าอาณานิคมสเปน ส่งผลกระทบต่อการผลิตน้ำตาลอันเป็นเศรษฐกิจหลักของคิวบา จนกระทั่งในปี 2439 รัฐบาลสเปนได้ส่งวาราเลียโน เวเลอร์เข้ามาประจำการเป็นข้าหลวงใหญ่ประจำคิวบา พร้อมมอบอำนาจเบ็ดเสร็จในการจัดการกลุ่มกบฏให้ราบคาบ ในฐานะทหารแล้วเวเลอร์เข้าใจยุทธศาสตร์การรบของกลุ่มกบฏคิวบา และมองเห็นต้นตอของปัญหานี้ว่า ชาวบ้านตามชนบทเป็นคนคอยช่วยเหลือกลุ่มกบฏ หากจะจัดการกลุ่มกบฏก็ต้องแยกกบฏออกมาจากชาวบ้าน ดังนั้นแล้วเวเลอร์จึงได้ประกาศใช้นโยบายการจัดระเบียบใหม่ เพื่อทำการจัดระเบียบพื้นที่ชนบททั้งหมดของเกาะ โดยแยกและอพยพชาวสวนยากจนตามชนบทเอามาไว้รวมกันในค่ายกักกันที่ถูกเรียกว่า “เมือง” ที่มีกำลังทหารโดยรอบ ค่ายกักกันหรือเมืองใหม่นี้มีพื้นที่จำกัดและไม่ได้มีพื้นที่เพาะปลูกกว้างขวางเหมือนพื้นที่ดั้งเดิม แต่รัฐบาลเวเลอร์ก็ประกาศบังคับให้ทุกคนในชนบทต้องย้ายอพยพมายังค่ายกักกันนี้ภายใน 8 วัน หากใครฝ่าฝืนก็จะถูกยิงทิ้งในข้อหากบฏ ส่งผลทำให้ทุกคนในชนบทถูกย้ายให้เข้ามายังค่ายกักกันที่กระจายไปตามเขตต่างๆทั่วทั้งเกาะ ส่วนที่ดินทำการเกษตรดั้งเดิมของชาวสวนผู้ยากจน รวมทั้งปศุสัตว์ของพวกเขาก็ถูกทำลายหลังจากย้ายคนเข้าไปอาศัยในเขตกักกัน 
 ผลจากการประกาศใช้นโยบายนี้ของเวเลอร์ ส่งผลทำให้มีชาวคิวบากว่า 1 ใน 3 ของเกาะในตอนนั้น ต้องอพยพไปตั้งถิ่นฐานในค่ายกักกันที่ทางรัฐบาลจัดเตรียมเอาไว้ให้ ซึ่งภายในค่ายกักกันนั้นก็ไม่ได้มีสุขอนามัยที่เหมาะสม อาหารขาดแคลนและมีไม่พอต่อความต้องการของผู้คน ทำให้เกิดภาวะอดอยากรุนแรงภายในค่ายกักกัน ตลอดจนเกิดโรคระบาดเข้าซ้ำเติม ส่งผลโดยตรงทำให้มีพลเรือนร่วม 400,000 คน ต้องเสียชีวิตไป ซึ่งแม้ว่าจะมีพลเรือนเสียชีวิตไปเป็นจำนวนมาก ทว่าตัวของเวเลอร์ก็ยังส่งให้คงนโยบายกักกันเอาไว้ตลอดสมัยที่เข้าเป็นข้าหลวงใหญ่ผู้ปกครองคิวบา
มี่เสวี่ย

มี่เสวี่ยปิงเฉิง  หรือ มี่เสวี่ย เป็นร้านแฟรนไชส์ไอศกรีมและชาเย็นจากประเทศจีน ก่อตั้งเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 ในนครเจิ้งโจว มณฑลเหอหนาน ก่อตั้งโดยจาง หงเชา  หลังจากพัฒนาในประเทศจีนมากว่า 20 ปี มี่เสวี่ยมีร้านมากกว่า 22,500 แห่ง ครอบคลุม 31 มณฑลและเขตปกครองตนเองของจีนและกำลังสำรวจตลาดต่างประเทศ ได้เปิดสาขาต่างประเทศแห่งแรกนอกประเทศจีนในเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2561 ต่อมาได้เปิดสาขาต่างประเทศในอินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2563 ปัจจุบันมี่เสวี่ยมีร้านนอกประเทศมากกว่าประมาณ 1,000 แห่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมถึงในฟิลิปปินส์ ไทย เวียดนาม และอินโดนีเซีย 
มี่เสวี่ยในประเทศไทย.
ร้านมี่เสวี่ยได้เปิดให้บริการในประเทศไทยเมื่อ กันยายน 2565 บริหารงานโดยบริษัท มี่เสวี่ย (ประเทศไทย) จำกัด สาขาแรกตั้งอยู่ที่ซอยรามคำแหง 53 มี่เสวี่ยเตรียมตั้งเป้าจะขยายสาขาในประเทศไทยอีก 2,000 สาขาใน 3 ปี ในเดือนพฤษภาคม 2566 มี่เสวี่ยมีสาขาไทย 21 สาขา และมกราคม 2567 มี่เสวี่ยมีสาขาในไทย 200 สาขานอกจากนี้ มี่เสวี่ยมีแผนจะสร้างคลังสินค้าและโรงงานแปรรูปผลไม้ในประเทศไทย เพื่อนำผลไม้ที่มีคุณภาพสูงของไทยไปใช้เป็นวัตุถดิบในร้าน MIXUE
เล่าไก่

เล่าไก่  หรือ เลาะไกง์  เป็นเมืองหลัก ของโกก้าง (มีอีกชื่อว่าภูมิภาคพิเศษ 1) ในบริเวณตอนเหนือของรัฐฉาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำสาละวินที่เป็นส่วนหนึ่งของชายแดนพม่ากับจีน
เมืองนี้ตั้งอยู่ห่างจากหนานส่าน  ของจีนประมาณ 16 กิโลเมตร ในเล่าไก่ มีการใช้งานอักษรจีนและภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้อย่างแพร่หลาย และใช้เงินเหรินหมินปี้หมุนเวียนในเมืองนี้ เล่าไก่เป็นเมืองหลักของอำเภอเล่าไก่ในพื้นที่ปกครองตนเองโกก้าง ตั้งอยู่ห่างจากล่าเสี้ยว และจากกุ๊งจ้าง 70 กิโลเมตร ประชากรอย่างไม่เป็นทางการในปี 2025 คาดว่ามีประมาณเจ็ดหมื่นถึงแปดหมื่นคน
เหตุการณ์โกก้าง.
เมืองนี้เป็นจุดศูนย์กลางการสู้รบในเหตุการณ์โกก้างเมื่อเดือนสิงหาคม 2009 โดยในวันที่ 24 สิงหาคม กองทัพของตะมะดอ คณะผู้ยึดอำนาจการปกครองของพม่า เข้าครอบครองพื้นที่นี้ ต่อมาในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2015 เต้นเซน ประธานาธิบดีเมียนมา ประกาศภาวะฉุกเฉินด้วยกฎอัยการศึกที่เมืองโกก้างเป็นเวลาสามเดือน เพื่อรับมือการต่อสู้ระหว่างกองกำลังของรัฐบาลกับกองทัพพันธมิตรประชาธิปไตยแห่งชาติเมียนมา กลุ่มกบฏกลุ่มหนึ่ง
สายการบินไอเบกส์

สายการบินไอเบกส์ (; โรมาจิ: "Aibekkusu Earainzu Kabushiki-gaisha", IBEX Airlines Co., Ltd) ย่อว่า ไอเบกส์ เป็นสายการบินประจำภูมิภาคสัญชาติญี่ปุ่น โดยมีฐานการบินอยู่ที่เซ็นไดและโอซากะ ไอเบกส์ให้บริการเที่ยวบินสู่ 12 จุดหมายปลายทางในประเทศญี่ปุ่น
ชื่อบริษัทมีที่มาจากไอเบกส์ ("Capra ibex") ซึ่งเป็นสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในทวีปยุโรป ชื่อเรียกนี้ยังใช้โดยตราสินค้าระบบบัญชี JDL IBEX ที่ขายโดยสถาบันวิจัยดิจิทัลญี่ปุ่นซึ่งเป็นบริษัทแม่
ประวัติ.
สายการบินก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1999 และเริ่มดำเนินการในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ระหว่างเมืองเซ็นไดและโอซากะ ภายใต้ชื่อ "บมจ.แฟร์" สายการบินได้มีข้อตกลงในการดำเนินงานการบิน การจัดหาลูกเรือ การบำรุงรักษา และการบริการด้านวิศวกรรมร่วมกับออล นิปปอน แอร์เวย์ สายการบินเริ่มให้บริการไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะในเดือนเมษายน ค.ศ. 2002 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2004 สายการบินได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สายการบินไอเบกส์"
จุดหมายปลายทาง.
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 สายการบินไอเบกส์ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางดังต่อไปนี้:
ฝูงบิน.
ฝูงบินปัจจุบัน.
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 สายการบินไอเบกส์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
สายการบินไอเบกส์มีอายุฝูงบินเฉลี่ย 9.7 ปี
พรรคไทยก้าวหน้า

พรรคไทยก้าวหน้า สามารถหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เนเรโอ รอกโก

เนเรโอ รอกโก (20 พฤษภาคม 1912 – 20 กุมภาพันธ์ 1979) เป็นอดีตนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวอิตาลี ได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ในผู้จัดการทีมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล เขามีชื่อเสียงจากการเป็นผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งในอิตาลี คว้าแชมป์ทั้งในและต่างประเทศหลายรายการระหว่างที่เขาเป็นผู้จัดการทีมเอซีมิลาน ที่ปาโดวา เขาเป็นหนึ่งในผู้ใช้ระบบการเล่นแบบคาเตนัชโชเป็นคนแรก ๆ ในประเทศ
การเล่นอาชีพ.
สโมสร.
รอกโกเล่นเป็นตำแหน่งปีก; เขามีอาชีพการเล่นที่เรียบง่าย โดยใช้เวลาส่วนใหญ่กับ ตรีเยสตีนา, นาโปลี และปาโดวา เขาลงเล่นในเซเรียอา 287 นัดภายใน 11 ฤดูกาล ยิงได้ 69 ประตู รอกโกยังติดทีมชาติอิตาลี 1 นัดอีกด้วย
ทีมชาติ.
รอกโกลงเล่นให้กับทีมชาติอิตาลี 1 นัด: ในฟุตบอลโลก 1934 รอบคัดเลือก ภายใต้การคุมทีมของวิตตอริโอ ปอซโซ เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 1934 เจอกับกรีซ ซึ่งเป็นชัยชนะในบ้านของอิตาลี 4–0
อาชีพผู้ฝึกสอน.
ตรีเยสตีนา.
รอกโกเริ่มต้นอาชีพโค้ชกับตรีเยสตีนาซึ่งเป็นสโมสรในบ้านเกิดและเป็นสโมสรแรกในอาชีพของเขาในปี 1947 หลังจากที่เขาแขวนสตั๊ดเพียง 2 ปี เขานำสโมสรจบตำแหน่งรองแชมป์อย่างน่าประหลาดใจในเซเรียอา ซึ่งยังคงเป็นผลงานสูงสุดที่ทีมทำได้จนถึงทุกวันนี้ เขาออกจากตรีเยสตีนาในอีกไม่กี่ปีต่อมาเนื่องจากไม่เห็นด้วยกับประธานสโมสรในขณะนั้น ในปี 1950 เขาเป็นโค้ชให้กับเตรวีโซในช่วงสั้น ๆ จากนั้นจึงกลับมาที่ตรีเยสตีนาในปี 1953
ปาโดวา.
ในปี 1953 หลังออกจากตรีเยสตีนา รอกโกได้เซ็นสัญญาเป็นโค้ชของปาโดวาทีมในเซเรียบี เขาทำให้สโมสรรอดพ้นการตกชั้นและเลื่อนชั้นสู่เซเรียอาในฤดูกาลถัดมา ปาโดวาในยุคของรอกโก เป็นที่จดจำว่าเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์จนถึงทุกวันนี้ แม้จะเป็นเพียงทีมเล็ก ๆ แต่พวกเขาสามารถคว้าอันดับ 3 ได้ในช่วงฤดูกาล 1957–58 ระหว่างที่เขาอยู่กับปาโดวา เขายังเป็นโค้ชให้กับทีมชาติอิตาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่กรุงโรม ร่วมกับจูเซปเป เวียนี ซึ่งพวกเขาจบอันดับที่ 4
เอซีมิลาน.
ในปี 1961 รอกโกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโค้ชคนใหม่ของเอซีมิลาน แทนที่เปาโล โตเดสคินี ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของ 1 ช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดสำหรับทีมรอสโซเนรี เขาสร้างทีมที่ทำงานหนักและเน้นเล่นเกมรับโดยมีนักเตะดาวรุ่งของทีม จานนี ริเวรา ซึ่งย้ายจากอเลสซานเดรียในปี 1960 เข้ามาเสริมการเล่นที่สร้างสรรค์ในแนวรุก และพวกเขามีบทบาทสำคัญในความสำเร็จของสโมสร โดยคว้าแชมป์เซเรียอาในปี 1962 และยูโรเปียนคัพในปี 1963 หลังจากออกจากมิลานในปี 1963 เขาคุมทีมโตริโนซึ่งเขาทำผลงานได้ดีที่สุดนับตั้งแต่เสียผู้เล่นชุดกรานเดโตริโนในปี 1949 จากเหตุการณ์เครื่องบินตก ในปี 1967 รอกโกกลับมาคุมทีมมิลานเป็นครั้งที่ 2 แทนที่ อาร์ตูโร ซิลเวสตรี ซึ่งเขาคว้าแชมป์สคูเดตโต้ (เซเรียอา) อีกสมัยทันที และยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ
เขาออกจากมิลานในปี 1973 หลังจากนำทีมคว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพอีกสมัยในปี 1969 จากการเอาชนะอายักซ์ ของไรนุส มิเชลส์ 4–1 , อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ , โคปปาอิตาเลีย 2 สมัย และคัพวินเนอร์สคัพ อีกสมัย หลังจากอยู่กับฟิออเรนติน่าเป็นเวลา 1 ปี รอกโกก็ตัดสินใจวางมือจากอาชีพโค้ชในปี 1975 ในปี 1977 เขาได้รับการแต่งตั้งจากมิลานให้เป็นผู้อำนวยการด้านเทคนิคและผู้ช่วยผู้จัดการทีมของนิลส์ ลีดโฮล์ม ซึ่งเป็นอดีตผู้เล่นของเขา รอกโกเป็นผู้จัดการทีมที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดของมิลาน โดยคุมทีมไป 459 นัด (323 นัดในตำแหน่งหัวหน้าโค้ช และ 136 นัดในตำแหน่งผู้อำนวยการด้านเทคนิค)
น้ำตกสาริกา

น้ำตกสาริกา บ้างเรียก น้ำตกตาดสาริกา เป็นน้ำตกตั้งอยู่ที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ในตำบลสาริกา อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก เป็นน้ำตกขนาดใหญ่มี 9 ชั้น ไหลตกจากหน้าผาชัน สูง 100 เมตร 
ในแต่ละชั้นมีหินธรรมชาติและมีแอ่งน้ำขนาดเล็ก ๆ อยู่ทั่วบริเวณ น้ำตกสาริกามีน้ำไหลเกือบตลอดปี มีน้ำมากในฤดูฝน ส่วนบริเวณใกล้น้ำตกจะมีถ้ำสาริกาซึ่งเป็นสถานที่ที่หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต เคยมานั่งบำเพ็ญธรรม และบริเวณทางขึ้นของน้ำตกสาริกาประดิษฐาน เจ้าพ่อปลัดจ่างและเจ้าแม่สาริกาที่แกะสลักจากไม้คูน
ชั้นหินที่สำคัญในแนวน้ำตกประกอบด้วยหินแกรนิต ลักษณะภูมิประเทศ เป็นหน้าผาสูงชัน ล้อมรอบด้วยเขากะลืม เขาสาริกา และเขามดดำ อยู่บริเวณหุบเขาที่ระดับความสูงประมาณ 100 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง พืชพรรณ มีลักษณะเป็นป่าเบญจพรรณ ประกอบด้วยไม้ยืนต้นประเภทผลัดใบ เช่น มะค่าโมง ประดู่ ตะแบก ตะเคียนหนู แดง นนทรี สมอพิเภก และตะคล้ำ เป็นต้น พืชชั้นล่างมีไม้ไผ่และหญ้าต่าง ๆ สัตว์ป่าที่พบบ่อยได้แก่ เลียงผา เม่น ชะนี พญากระรอก กระต่ายป่า และนกชนิดต่าง ๆ ที่พบได้แก่ นกเงือก นกขุนทอง นกขุนแผน นกแต้วแร้ว นกโพระดก และนกแซงแซว เป็นต้น
เรดเฮร์ริง

เรดเฮร์ริง (แปลว่า ปลาเฮร์ริงแดง) เป็นอะไรที่ทำให้เข้าใจเขว หรือดึงความสนใจไปจากปัญหาหรือคำถามที่เป็นประเด็นหรือสำคัญ
มันอาจเป็นเหตุผลวิบัติทางตรรกะ หรือเป็นเทคนิคการประพันธ์ ที่ทำให้ผู้อ่านหรือผู้ชมสรุปเรื่องอย่างผิดๆ 
ผู้ประพันธ์อาจใช้เทคนิคนี้อย่างตั้งใจ เช่นในนิยายรหัสคดี หรือเป็นโวหารการพูด เช่น ในการเมือง หรืออาจใช้เพื่อให้เหตุผลอย่างไม่ได้ตั้งใจ
นักโต้เถียงชาวอังกฤษวิลเลียม คอบเบ็ตต์ ได้ทำคำนี้ให้เป็นที่นิยมในปี#เปลี่ยนทาง 1807 เมื่อเล่าเรื่องการใช้ปลารมควันที่มีกลิ่นแรง เพื่อจะเบนความสนใจของสุนัขล่าเนื้อไม่ให้ไปไล่กระต่าย
เหตุผลวิบัติ.
เมื่อเป็นเหตุผลวิบัติอรูปนัย เรดเฮร์ริงอยู่ในกลุ่มเหตุผลวิบัติโดยความไม่เข้าประเด็น (relevance fallacies)
ไม่เหมือนกับเหตุผลวิบัติอีกอย่างคือหุ่นฟาง ซึ่งเป็นการบิดเบียนจุดยืนของฝ่ายตรงข้าม
เรดเฮร์ริงจะดูเหมือนคำอธิบายที่เป็นไปได้ แต่จริงๆ ก็จะเป็นคำอธิบายที่ไม่เข้าประเด็น เพียงแต่เบี่ยงความสนใจ
ตาม"พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด" เรดเฮร์ริงอาจจะตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจเพื่อให้เข้าใจไขว้เขว
เป็นพจน์ที่โดยหลักใช้ระบุว่า เหตุผลที่ให้ไม่เข้าประเด็น 
เช่น "ผมคิดว่าเราควรจะมีข้อบังคับทางการศึกษาที่เคร่งครัดขึ้นสำหรับนักเรียน 
ผมอยากให้คุณสนับสนุนเรื่องนี้ เพราะเราอยู่ในวิกฤติทางงบประมาณ และเราก็ไม่ต้องการให้มีผลต่อเงินเดือนของเรา"
แม้ประโยคท้ายดูเหมือนจะใช้สนับสนุนประโยคแรก แต่ก็ไม่ได้อยู่ในประเด็น 
กลวิธีเรื่องเล่า.
วรรณคดีทั้งที่เป็นนิยายและสารคดี อาจตั้งใจใช้เรดเฮร์ริงเพื่อให้ผู้อ่านหรือผู้ชมสรุปเรื่องอย่างผิดๆ
ตัวอย่างเช่น ตัวละครคือ บิชอปอาริงกาโรซ่า ในนิยาย"รหัสลับดาวินชี"ของแดน บราวน์ ปรากฏเกือบตลอดทั้งเรื่องว่าเป็นตัวการการสมคบคิดของคริสตจักร แต่ภายหลังจึงเปิดเผยว่า ถูกตัวร้ายจริงๆ หลอก 
ชื่อภาษาอิตาลีของตัวละครแปลคร่าวๆ ได้ว่า ปลาเฮร์ริงแดง (โดย จริงๆ แปลว่าสีชมพู แต่ก็ใกล้คำว่า คือสีแดงมาก)
หนังสือเชอร์ล็อก โฮมส์เล่มแรกคือ "แรงพยาบาท" ก็ใช้เรดเฮร์ริงด้วย เมื่อฆาตกรในเรื่องเขียนไว้ในที่เกิดเหตุว่า 
(เป็นคำเยอรมันแปลว่า การแก้แค้น) ซึ่งทำให้ทั้งตำรวจในเรื่องและผู้อ่านเข้าใจผิดว่า เป็นคนเยอรมัน 
การศึกษาและการทดสอบทางกฎหมาย มักจะใช้เรดเฮร์ริงเพื่อให้นักศึกษาเข้าใจข้อสรุปประเด็นทางกฎหมายอย่างผิดๆ 
เป็นการทดสอบความเข้าใจกฎหมายที่เป็นพื้นฐาน และทดสอบสมรรถภาพการแยกแยะพฤติการณ์แวดล้อมที่สำคัญตามความเป็นจริง
จุนอิจิ อินางากิ

จุนอิจิ อินางากิ (; โรมาจิ: "Inagaki Jun'ichi", 9 กรกฎาคม 1953 –) เป็นนักร้องและ นักดนตรี ชาวญี่ปุ่น เกิดที่เขตมิยางิโนะ เมืองเซ็นได จังหวัดมิยางิ อยู่สังกัดค่ายยูนิเวอร์ซัลมิวสิก ส่วนสูง 173 ซม.
โมนี ไอซิก

โมนี ไอซิก  เป็นนักศิลปะการต่อสู้ชาวอิสราเอลโดยกำเนิด ไอซิกมีพื้นฐานด้านยิวยิตสูและยูโด รวมถึงเป็นผู้ก่อตั้งคอมมานโดคราฟมากา
ประเทศอิสราเอล.
เมื่ออายุแปดขวบ ภายใต้การดูแลของโอปา ชูตเตอ นั้น ไอซิกเริ่มฝึกวิชายูโดและยิวยิตสู โดยชนะการแข่งยูโดระดับประเทศเจ็ดสมัย
ไอซิกกล่าวว่า หลังจากสงครามยมคิปปูร์ได้ไม่นาน เขาถูกขอให้ปรับปรุงระบบการต่อสู้แบบประชิดตัวที่มีอยู่ของกองทัพ เนื่องจากเขามีความรู้ด้านศิลปะการต่อสู้ รวมถึงระบบการต่อสู้ของอิสราเอล, ยิวยิตสู และยูโด 
หลังจากรับราชการทหาร เขาได้ให้การฝึกที่มัคคาบีเทลอาวีฟในประเทศอิสราเอล ทั้งคราฟมากา (คอมมานโดคราฟมากา), ยิวยิตสู และยูโด ซึ่งนักเรียนคนหนึ่งของไอซิกคือยาเอล อารัด ผู้ชนะเลิศเหรียญเงินโอลิมปิก ค.ศ. 1992 ในกีฬายูโด
ทวีปอเมริกาเหนือ.
ไอซิกย้ายไปทวีปอเมริกาเหนือในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยเริ่มสอนคอมมานโดคราฟมากาที่ศูนย์ชุมชนชาวยิว ในโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ และต่อมาได้เปิดศูนย์ศิลปะการต่อสู้เดอะซามูไรคลับ ซึ่งเขาสอนคอมมานโดคราฟมากา, ยูโด, ศิลปะการต่อสู้แบบผสม และยิวยิตสู ในบรรดานักเรียนของเขา ได้แก่ อดีตแชมป์ยูเอฟซีรุ่นเวลเตอร์เวต คาร์ลอส นิวตัน[ – พูดคุย] และโจเอล เจอร์สัน ครั้นใน ค.ศ. 2006 ไอซิกเริ่มเผยแพร่คอมมานโดคราฟมากา (CKM) ไปทั่วโลก
สหราชอาณาจักร.
เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2008 หน่วยงานด้านกำกับดูแลโฆษณาของสหราชอาณาจักรระบุว่าไอซิกไม่สามารถใช้การอ้างว่าเป็น "อดีตหน่วยคอมมานโดกองกำลังพิเศษของอิสราเอล" หรือ "ผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อต้านการก่อการร้าย" ในการโฆษณาที่นั่น เนื่องจากการกล่าวอ้างเหล่านั้นไม่สามารถพิสูจน์ได้ โดยไอซิกบอกว่าเอกสารดังกล่าวเป็นความลับทางราชการ
ชีวิตส่วนตัว.
ลูกชายของเขาชื่อทาล ไอซิก เป็นนักเล่นเกม"โดตา 2" ระดับอาชีพ ซึ่งปัจจุบันเล่นให้แก่ทีมเนาส์อีสปอตส์
พิพิธภัณฑ์มรดกซีรีแอก

พิพิธภัณฑ์มรดกซีรีแอก (;) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเมืองอัรบีล เขตปกครองตนเองเคอร์ดิสถาน ประเทศอิรัก
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญที่สุดในเมืองอัรบีล ตั้งอยู่ในย่านอันกาวาซึ่งเป็นถิ่นอาศัยของชาวคริสต์ ที่มองเห็นซากโบราณสถานเนินเขากัศร็อน (تل قصرا)
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้รับอนุญาตจากผู้บริหารเขตปกครองตนเองเคอร์ดิสถานให้เริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2552 และเปิดดำเนินการในปี 2558 พิพิธภัณฑ์รักษาและจัดแสดงมรดกทางวัฒนธรรมของชาวซีรีแอกผ่านการจัดนิทรรศการ และมีห้องโถงวัฒนธรรมที่มีรูปภาพและประวัติของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ พิพิธภัณฑ์ยังจัดแสดงแบบจำลองของย่านอังกาวาซึ่งจำลองมาจากช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 ถึง 1950
ชุดสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้รับการจัดทำเป็นสื่อดิจิทัลซึ่งสามารถรับชมได้บนเว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ ซึ่งชุดสะสมเอกสารตัวเขียนของภาษาซีรีแอกตะวันออกได้รับการแปลงเป็นดิจิทัลโดยความร่วมมือกับศูนย์ดิจิทัลสำหรับเอกสารตัวเขียนตะวันออก (CNMO)
รุวันแวลิแสยะ

รุวันแวลิมหาแสยะ (อักษรโรมัน: Ruwanweli Maha Seya) หรือ สวัณณมาลีมหาเจดีย์ (ภาษาบาลี: Svaṇṇamāli Mahaceti) เป็นพระสถูปในอนุราธปุระ ประเทศศรีลังกา ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าจำนวนหนึ่งโทณะ ซึ่งถือเป็นจำนวนของพระบรมธาตุที่มากที่สุดในโลก สถูปนี้สร้างขึ้นโดยกษัตริย์สิงหล ทุฏฐคามณี เมื่อราว 140 ปีก่อนคริสต์กาล
สถูปรุวันแวลิปรากฏบันทึกการก่อสร้างและพิธีเปิดอยู่ในคัมภีร์มหาวงศ์ สถูปรุวันแวลิเป็นหนึ่งใน "โสฬสมัสถาน" (หรือ 16 ปูชนียสถาน) และ "อฏมัสถาน" (หรือ 8 ปูชนียสถาน) รวมถึงเป็นหนึ่งในอนุสรณ์ที่สูงที่สุดในโลกยุคโบราณ ด้วยขนาดความสูง และเส้นรอบวงที่ฐานขนาด สถูปองค์แรกเริ่มมีขนาดสูง และต่อมามีการบูรณะโดยกษัตริย์หลายคน ในเมืองซะไกง์ ประเทศพม่า มีการสร้างสถูปจำลองจากรุวันแวลิ คือเจดีย์กองมุดอ
ในศตวรรษที่ 19 สถูปมีลักษณะถูกปกคลุมด้วยพืชรกทึบ ภายหลังได้มีการระดมทุนโดยภิกษุจนนำไปสู่การบูรณะครั้งใหญ่ในต้นศตวรรษที่ 20 รวมถึงมีการตั้งสมาคมบูรณปฏิสังขรณ์รุวันแวลิแสยะขึ้นเพื่อระดมทุน โดยมีผู้บริจาคคนสำคัญคือเศรษฐีใจบุญ เฮนดริก อัปปุหามี (Hendrick Appuhamy) ซึ่งบริจาคเงิน 20 ล้านรูปี ในปี 1912 (คิดเป็นเงิน 611 ล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อปรับตามค่าเงินเฟ้อในปี 2021) ยอดมงกุฏประดับเพชรของสถูปนำขึ้นไปประดิษฐานในปี 1940 และครั้งล่าสุดในปี 2019
ตำนาน.
ตามหลักฐานในคัมภีร์มหาวงศ์ พระเจ้าอโศกมหาราชแห่งจักรวรรดิโมริยะ เลือกที่จะไม่ไปนำเอาพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้ามาจากบรรดานาคที่รามคราม (Ramagrama) ตามคัมภีร์ระบุว่าเมื่อครั้นจะเสด็จปรินิพพาน พระพุทธเจ้าตรัสกล่าวเป็นลางว่าพระอัฐิของพระองค์จะแบ่งออกเป็นแปดโทณะ (dona; หรือ ทะนาน) หนึ่งในนี้จะนำไปบูชาโดยโกลิยะแห่งรามคราม จากนั้นจะมาอยู่เป็นของนาค ก่อนที่จะมาประดิษฐานในดินแดนลังกา พระเจ้าอโศกมหาราชได้รับรู้เรื่องนี้จากพระอรหันต์รูปหนึ่ง ซึ่งระบุว่าการประดิษฐานในดินแดนลังกาในอนาคตจะมีกษัตริย์ทุฏฐคามณีเป็นผู้อัญเชิญไปยังลังกา
ในคัมภีร์ถูปวงศ์ มีการระบุถึงสิ่งมีชีวิตมากมายที่มาเข้าร่วมฉลองการประดิษฐานของพระธาตุในมหาสถูปที่ลังกา เช่น กษัตริย์แห่งนาค มหากาลา (Mahakala) พระธาตุได้อัญเชิญไปประดิษฐานบนสุวรรณอาสน์ซึ่งสร้างขึ้นโดยพระวิศวกรรม และอัญเชิญลงมาโดยพระอินทร์ พระพรหมได้ถวายฉัตรล่องหนแห่งความเป็นเอกเทศ และกษัตริย์ Dutthagamani ได้ถวายฉัตรของตนเช่นกัน พระอรหันต์ อินทคุตตะ (Indagutta) ได้สร้างสิ่งคลุมรอบจักรวาลไว้ ไม่ให้มารเข้าใกล้ได้ และภิกษุสงฆ์สวดพระสุตตันตปิฎก กษัตริย์ทุฏฐคามณี อัญเชิญพระธาตุในหีบขึ้นเหนือหัวและเดินเข้าไปยังปะรำพิธีเพื่อประดิษฐานบนสุวรรณอาสน์ ทันใดนั้นพระธาตุลอยขึ้นในอากาศและปรากฏเป็นพระพุทธองค์ ซึ่งพร้อมไปด้วยลักษณะของมหาบุรุษทุกประการ พร้อมทั้งแสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหารย์ไฟและน้ำ ในครั้นนี้มีเทวดาและมนุษย์ 120 ล้านคนที่บรรลุพระอรหันต์ จากนั้นพระธาตุจึงกลับสู่หีบและประดิษฐานบนสุวรรณอาสน์ภายในพระสถูปสืบมา
ประวัติศาสตร์.
กษัตริย์ทุฏฐคามณี เรเป็นผู้เริ่มต้นการก่อสร้างพระสถูปนี้ กระนั้นสิ้นพระชนม์ไปก่อนที่จะแล้วเสร็จ โดยการก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นไม่นานหลังสามารถพิชิตราชรัตจากโจฬะมาได้#เปลี่ยนทาง 
เมื่อครั้นโจฬะยึดนครอนุราธปรุะ สถูปไแ้รัขความเสียหาย แต่ต่อมามีการบูรณปฏิสังขรณ์ในรัชสมัยของกษัตริย์ปรกรมพาหุที่หนึ่ง (1153–1187) ผู้พิชิตอินเดียใต้และทมิฬนาฑูได้ โดยใช้เชลยชาวทมิฬมาเป็นแรงงานในการบูรณปฏิสังขรณ์#เปลี่ยนทาง
รัฐสมาชิก

รัฐสมาชิก  คือรัฐที่เป็นสมาชิกขององค์การระหว่างประเทศ หรือสหพันธรัฐ หรือสมาพันธรัฐ
เนื่องจากองค์การการค้าโลก (WTO) และกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) มีสมาชิกบางส่วนที่ไม่ใช่รัฐเอกราช ทั้งสององค์การจึงไม่เคยพูดถึง "รัฐสมาชิก" โดยที่องค์การการค้าโลกเรียกสมาชิกของตนว่า "สมาชิก" (members) และกองทุนการเงินระหว่างประเทศเรียกสมาชิกของตนว่า "ประเทศสมาชิก" (member countries)
องค์การระดับโลกที่มีรัฐสมาชิกที่เก่าแก่ที่สุดคือ สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ ซึ่งได้เข้าร่วมกับระบบสหประชาชาติในฐานะหน่วยงานพิเศษของสหประชาชาติตามข้อกำหนดที่ T1088 หลังจากการก่อตั้งสหประชาชาติ
การทหาร.
"ในประวัติศาสตร์:"
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดนางาซากิ (; โรมาจิ: "Nagasaki-ken Bijutsukan") เปิดทำการในนครนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2548 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยผลงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดนางาซากิ รวมไปถึงงานศิลปะจากประเทศสเปนที่สะสมโดยซูมะ ยากิจิโร  ผู้แทนพิเศษประจำประเทศสเปนในช่วงสงครามโลกครั้งสอง พิพิธภัณฑ์แห่งนี้และพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมนางาซากิที่เปิดทำการในปีเดียวกัน เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดทำการแทนที่ พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดและพิพิธภัณฑ์ศิลปะจังหวัดนางาซากิ  ซึ่งปิดทำการเมื่อปลายปี พ.ศ. 2545
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เชตวนารามยะ

เชตวนารามยะ  เป็นพระสถูป ตั้งอยู่ในซากอารามเชตวนาราม ในเมืองโบราณอนุราธปุระ ประเทศศรีลังกา มีความสูง 122 เมตร และเป็นสถูปที่สูงที่สุดในโลกยุคโบราณ ถือเป็นสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดในโลกอันดับที่สามตอนสร้างเสร็จ รองจากมหาพีระมิดทั้งสอง คือที่กีซา และ พีระมิดคาเฟร สร้างขึ้นโดยกษัตริย์มหาเสนแห่งอนุราธปุระ (ครองราชย์ 273–301) ซึ่งถือเป็นผู้ริเริ่มการสร้างสถูปในรูปแบบสิงหล#เปลี่ยนทาง ขึ้นหลังการทำลายมหาวิหารยะแห่งอนุราธปุระ บุตรของเขา ศิริเมฆาวนา เป็นผู้สานต่อการก่อสร้างสถูปจนเสร็จ และมีการบูรณปฏิสังขรณ์ต่อมาโดยกษัตริย์ปรกรมพาหุที่หนึ่ง เชื่อกันว่าพระธาตุที่ประดิษฐานอยู่ที่นี่ คือผ้าประคดบั้นพระองค์ (ผ้าคาดเอว) ของพระโคตมพุทธเจ้า
สิ่งปลูกสร้างนี้มีความสำคัญมากต่อประวัติศาสตร์ของเกาะลังกา และแสดงให้เห็นถึงความตึงเครียดระหว่างนิกายเถรวาทกับมหายานในลังกา ตลอดจนเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดในโลกยุคโบราณและของลังกายุคโบราณที่มีการบันทึกไว้ และถือว่าสูงที่สุดในโลกยุคโบราณหากไม่นับพีระมิด ด้วยความสูงเดิม ทำให้ยังเป็นสถูปที่สูงที่สุดในโลกยุคโบราณ หลังอนุราธปุระล่มสลายในศตวรรษที่ 11 พระสถูปทิ้งร้างและถูกปกคลุมด้วยป่าไม้ ต่อมากษัตริย์ปรกรมพาหุที่หนึ่งได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์ในศตวรรษที่ 12 และพยายามสร้างสถูปขึ้นมาใหม่ด้วยความสูง ซึ่งคงอยู่จนปัจจุบัน ด้วยพื้นที่ฐานของสถูปขนาด ทำให้สถูปยังเป็นสิ่งปลูกสร้างอิฐที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยสร้างขึ้นจากอิฐก้อนประมาณ 93.3 ล้านก้อน
เกาะด้ามขวาน

เกาะด้ามขวาน มีชื่ออื่นว่า เกาะปอดะนอก หรือ เกาะไก่ เป็นเกาะในตำบลอ่าวนาง อำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่ เกาะมีความกว้าง 800 เมตร ยาว 1 กิโลเมตร เนื้อที่ 444,043 ตารางเมตร สูง 207 เมตร อยู่ทางทิศใต้ของเกาะด้ามหอก ระยะห่าง 800 เมตร
เกาะมีรูปร่างอันเป็นเอกลักษณ์ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเกาะ เนื่องจากชะง่อนผาที่ยื่นออกมาทางด้านใต้ บ้างดูแล้วเหมือนไก่ บ้างก็ดูแล้วเหมือนด้ามขวาน เป็นเกาะที่มีหาดทรายขาว ล้อมรอบทั้ง 3 ด้าน ส่วนอีกด้านจะมีภูเขาหินปูน บนเกาะมีทิวต้นสนเรียงราย รอบเกาะมีจุดดำน้ำชมปะการังน้ำตื้น
เกาะด้ามขวานมีทะเลแหวก คือ มีสันทรายเชื่อมกับเกาะหม้อและเกาะทับ
สูรยมนเทียร (โมเฒรา)

สูรยมนเทียรแห่งโมเฒรา  เป็นมนเทียรในศาสนาฮินดู สร้างขึ้นบูชาพระสูรยะ ตั้งอยู่ในหมู่บ้านโมเฒรา อำเภอเมหาสนะ รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบุษบาวตี สร้างขึ้นหลังปี 1026-27 ในรัชสมัยของกษัตริย์ภีมที่หนึ่งแห่งจักรวรรดิเจาลุกยะ ปัจจุบันสูรยมนเทียรอยู่ภายใต้การคุ้มครองของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียและไม่เปิดให้เข้าประกอบศาสนพิธี หมู่มนเทียรนี้ประกอบด้วยสามองค์ประกอบ คือ "คูฒามณฑป", "สภามณฑป" และอ่างเก็บน้ำ "กูณฑ์" สูรยมนเทียรแห่งโมเฒราได้รับการเสนอชื่อเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโกในปี 2022
สูรยมนเทียรสร้างขึ้นในสมัยเจาลุกยะ ในรัชสมัยของกษัตริย์ภีมที่หนึ่ง นอกจากนี้ ด้วยการประดับของโตรณะและเสาภายในมนเทียรมีลักษณะคล้ายกันกับของพิมลพสาหีอาทินาถมนเทียรในทิลวาฑา (สร้างขึ้นในปี 1031-32) ทำให้สามารถยืนยันได้ว่าสร้างขึ้นในช่วงสมัยนี้จริง ก่อนหน้าการสร้างสูรยมนเทียร ในปี 1024–1025 มะห์มูดแห่งกัซนีพยายามรุกรานอาณาจักรของกษัตริย์ภีม กระนั้นไม่สามารถยกทัพเข้ามาในโมเฒราได้ นักประวัติศาสตร์ เอเค มาชุมทร (A. K. Majumdar) เสนอทฤษฎีว่าสูรยมนเทียรนี้น่าจะสร้างขึ้นเพื่อฉลองความสำเร็จในการป้องกันนครโมเฒราจากการรุกรานในครั้งนั้น
ชื่อในภายหลังสูรยมนเทียร เช่น "สีตานีเจารี" (Sita ni Chauri) และ "รามกูณฑ์" (Ramkund) ในคนท้องถิ่น ดังที่ปรากฏในบันทึกจากปี 1887 ของอาเล็ดซันเดอร์ คีนล็อฆ ฟอบส์ ในหนังนือ "Rasmala" โดยระบุว่าชื่อท้องถิ่นเหล่านี้เกี่ยวพันกับสีตาและพระรามจากรามายณะ
สูรยมนเทียรสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมารุ-คุรฌร (หรือแบบ เจาลุกยะ) ประกอบด้วยครรภคฤห์ ("garbhagriha") ในโถง คูฒามณฑป ("gudhamandapa"), โถงรวมตัวภายนอก สภามณฑป หร่อ รงคมณฑป ("sabhamandapa" หรือ "rangamandapa") และสระน้ำอมฤต กูณฑ์ ("kunda")
เกาะค้างคาว

เกาะค้างคาว อาจหมายถึง 
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
อามะจัง สาวน้อยแห่งท้องทะเล

อามะจัง สาวน้อยแห่งท้องทะเล (; โรมาจิ: "Amachan") เป็นซีรีส์ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2556 จนถึงวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2556 เขียนบทโดยคังกูโร คูโด และแสดงนำโดยเรนะ โนเน็งในบทอามาโนะ อาคิ นักเรียนมัธยมปลายหญิงจากเกียวโตผู้ย้ายมาอยู่ชายฝั่งซันริกุในภูมิภาคโทโฮกุและกลายมาเป็น"อามะ"หรือนักดำน้ำหญิง ภายหลังเธอกลายมาเป็นไอดอลท้องถิ่น และกลับไปโตเกียวเพื่อพยายามจะกลายเป็นไอดอลที่แท้จริง ก่อนที่ในท้ายที่สุดจะกลับมายังโทโฮกุเพื่อช่วยฟื้นฟูชุมชมหลังเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554 ละครโทรทัศน์ "อามะ สาวน้อยแห่งท้องทะเล" เป็น"อาซาโดระ"ลำดับที่ 88 ของเอ็นเอชเค ซึ่งไม่เพียงประสบความสำเร็จด้านเรตติงแต่ยังนำผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมาสู่ภูมิภาคโทโฮกุ และถือว่าเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม ละครชนะเลิศรางวัลกาแลกซีในสาขารายการโทรทัศน์ยอดเยี่ยมในปี พ.ศ. 2556 
ละครโทรทัศน์ "อามะ สาวน้อยแห่งท้องทะเล" ออกอากาศในประเทศไทยทางช่องไทยพีบีเอสตั้งแต่วันที่ 12 มิถุนายนถึง 3 ธันวาคม พ.ศ. 2559
อามะ (นักดำน้ำ)

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
อามะ (; โรมาจิ: "Ama"; #เปลี่ยนทาง "หญิงทะเล") เป็นคำเรียกนักดำน้ำของประเทศญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงจากการดำน้ำเพื่อเก็บรวบรวมไข่มุก แม้ว่างานหลักของ"อามะ"คือการจับสัตว์ทะเลสำหรับทำอาหารทะเล "อามะ"ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง
ศัพทวิทยา.
มีอาชีพทางทะเลหลายอาชีพที่ออกเสียงว่า "อามะ" และหลายคำบ่งบอกถึงอาชีพทางทะเล
เคียวโงกุ

เคียวโงกุ (; โรมาจิ: "Kyōgoku") เดิมเป็นชื่อเรียกย่านในส่วนปลายด้านตะวันออกและตะวันตกของเฮอังเกียว
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เขาตังกวน

เขาตังกวน เป็นเขาในตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เขามีความสูง 80 เมตร มีลักษณะเป็นสังคมป่าดิบชื้น มีลิงแสมอาศัยอยู่หลายร้อยตัว จากยอดเขาตังกวนนี้สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองสงขลาได้โดยรอบ ตั้งแต่ตัวเมือง ทะเลสาบสงขลา ไปจนถึงหาดสมิหลา
ชื่อเขาตังกวนปรากฏหลักฐานครั้งแรกในแผนที่ภาพกัลปนาวัดเมืองพัทลุงในสมัยอยุธยา
บนยอดเขาเป็นที่ตั้งประภาคารแสดงตำแหน่งปากน้ำทะเลสาบสงขลาและเป็นที่ตั้งโบราณสถานคือ พระเจดีย์ซึ่งสร้างในสมัยอาณาจักรนครศรีธรรมราช เป็นศิลปะทวารวดี ในเดือนตุลาคมของทุกปีจะมีพิธีห่มผ้าองค์เจดีย์ ประเพณีลากพระและตักบาตรเทโว
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้บูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ และโปรดเกล้าฯ ให้สร้างศาลาพระวิหาร ซึ่งใช้เป็นพลับพลาที่ประทับด้วย แต่ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเพิ่มเติมจนสมบูรณ์ พร้อมด้วยทางขึ้นเขาซึ่งสร้างเป็นบันไดนาค และในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2539 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระราชทานพระบรมสารีริกธาตุให้มาบรรจุในองค์พระเจดีย์ในเดือนตุลาคมของทุกปี 
นอกจากนี้ที่ลานพระเจดีย์มีพระพุทธบาทจำลองและมีเก๋งจีน 4 หลังอยู่ที่มุมกำแพงแก้วทั้ง 4 มุมซึ่งพระยาวิเชียรคีรี (บุญสังข์ ณ สงขลา) เป็นผู้สร้าง
ก.พานิช

ก.พานิช เป็นร้านขนมไทยในกรุงเทพมหานคร ร้านขนมนี้ก่อตั้งโดยกาบและสารภี เฉียบฉลาด เมื่อปี พ.ศ. 2475 ในตึกแถวย่านถนนตะนาว ร้านขนมนี้มีชื่อเสียงในเรื่องข้าวเหนียวมะม่วง ทางร้านใช้ข้าวเหนียวจากจังหวัดเชียงราย มะม่วงน้ำดอกไม้ มะม่วงอกร่อง และมะพร้าวจากจังหวัดชุมพร เนื้อมะพร้าวขูดสดนำมานวดเพื่อทำกะทิและน้ำกะทิ น้ำตาล เกลือ และส่วนผสมอื่น ๆ จะถูกตวง ผสมด้วยเครื่องจักรและชั่งน้ำหนักด้วยเครื่องชั่ง
ทิพย์สมัย

ทิพย์สมัย เป็นร้านอาหารบนถนนมหาไชย ในพื้นที่แขวงสำราญราษฎร์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่อง "ผัดไทย" โดยใช้เส้นก๋วยเตี๋ยว"เส้นจันท์"แห้งจากจังหวัดจันทบุรี และน้ำมันกุ้งสูตรที่ร้านปรุงเอง เปิดให้บริการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2493 โดยเป็นแผงขายริมถนน และต่อมาได้ขยายเป็นร้านใหญ่ในปี พ.ศ. 2509 ร้านทิพย์สมัยเป็นของศีขรเชษฐ์ ใบสมุทร ซึ่งตั้งชื่อร้านตามสมัย ใบสมุทร แม่ของเขาที่เปิดร้านขายผัดไทยในกรุงเทพฯ หลังจากขายผัดไทยกับฮวย ภู่ศาสตร์ มารดาของสมัยในเรือที่ล่องตามคลองภาษีเจริญ ในจังหวัดสมุทรสาคร
นอกจากร้านหลักริมถนนมหาไชย ทิพย์สมัยยังมีสาขาที่ถนนพุทธมณฑล สาย 4, ไอคอนสยาม, ไทยเทสต์ฮับ แอท คิง เพาเวอร์ คอมเพล็กซ์ รางน้ำ และกูร์เมต์ อีทส์ สยามพารากอน นอกจากนี้ยังมีธุรกิจอาหารสำเร็จรูปส่งออกอีกด้วย
ตำบลวัดจันทร์

วัดจันทร์ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ในปี พ.ศ. 2565 มีประชากร 9,171 คนและ 4,845 ครัวเรือน ตำบลนี้ถือเป็นที่ตั้งของสหกรณ์แห่งแรกของประเทศไทยคือ สหกรณ์วัดจันทร์
ภูมิศาสตร์.
ภูมิประเทศของตำบลวัดจันทร์เป็นที่ราบลุ่มอุดมสมบูรณ์ มีเนื้อที่ 11.26 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่ส่วนหนึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของแม่น้ำน่าน และอีกส่วนหนึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของแม่น้ำนี้ มีป่าไม้และบึงน้ำ (ทุ่งหนองฝา) ที่อุดมไปด้วยสัตว์น้ำ อาณาเขตของตำบลทางทิศเหนือติดกับตำบลพลายชุมพลและตำบลบ้านคลอง ทิศตะวันออกติดกับเมืองพิษณุโลก ทิศใต้ติดกับตำบลบึงพระ และทิศตะวันตกติดกับตำบลท่าทอง