แท่นทดสอบที่ 7

แท่นทดสอบที่ 7 (ภาษาเยอรมัน: "Prüfstand VII", P-7) เป็นแท่นทดสอบปล่อยจรวด V-2 ในสนามบินพีเนมุนด์ มีความสามารถในการผลักจรวดที่หนักมากกว่า 200 ตัน ที่สำคัญยังเป็นสถานที่แรกที่ทดสอบปล่อยจรวด V-2 ในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ.1942 โดยมีผู้นำทางการทหารของเยอรมันเป็นผู้เข้าร่วมสังเกตแท่นทดสอบที่ 7 ถูกกองบินของฝ่ายสัมพันธมิตรตรวจพบและถูกทิ้งระเบิดในที่สุด
รายละเอียด.
2 คุณสมบัติเด่นของแท่นทดสอบที่ 7 ประกอบด้วยกำแพงทรายรูปทรงไข่ที่มีความชัน ขนาดความยาว 670 หลา และร่องคอนกรีต (ร่องไฟ) ที่ใช้ท่อเหล็กผสมโมลิบดีนัมแข็งแรงพิเศษในการการระบายความร้อนด้วยน้ำ ร่องคอนกรีตนี้มีขนาดเกือบ 7.6 เมตร ส่วนกำแพงคอนกรีตกว้าง 0.91 เมตร ซึ่งชันค่อย ๆ ชันขึ้นจากแต่ละด้านของตัวระบายความร้อนจนถึงระดับความลึก 6.1 เมตร และชันขึ้นอย่างสมมาตรจนถึงด้านข้างของของพื้นที่ ด้านข้างของร่องไฟมีลักษณะเป็นห้องใต้ดินเส้นผ่านศูนย์กลางขนาด 1.2 เมตร ติดตั้งท่อที่สามารถขับเคลื่อนน้ำเย็นได้ในอัตราเร็ว 120 แกลลอนต่อวินาที ด้วยแรงของปั๊มน้ำขนาดใหญ่ 3 ตัว เพื่อใช้ในการระบายความร้อน
กำแพงทรายรูปไข่มีหน้าที่ป้องกันลมจากทะเลและละอองทราย อีกทั้งยังเสริมคอนกรีตยึดโครงสร้างกำแพงทรายไว้ใต้ดินเพื่อป้องกันโครงสร้างจากการซ้อมยิงจรวดแรงระเบิดของกระสวยและการโจมตีของข้าศึก (มักเรียกหัวรบซ้อมว่า "ช้าง") ช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างกำแพงมีไว้เพื่อง่ายต่อการเข้าออกของพาหนะ (โดยเฉพาะกับรถรางขนเชื้อเพลิง) และยังเปิดให้อุโมงค์ผ่านกำแพงทรงไข่ไว้ยังทางใต้ของก็ยังสามารถให้ผ่านได้
ห้องควบคุม.
ห้องควบคุมนั้นประกอบไปด้วยแผงวงจร, แถวของกล้องปริทัศน์ 4 ตัว, นาโมมิเตอร์, ตัววัดความถี่, โวลต์มิเตอร์ และ แอมมิเตอร์, สัญญาณไฟสีเขียว แดง ขาว และ สวิซต์ควบคุมการขับเคลื่อนและแผงนำทางจอแบบไดนามิกที่แสดงผลค่าโดยประมาณทั้งหมด 15 ระดับของจรวด นอกเหนือจากนั้น ห้องควบคุมยังติดที่บอกเวลาขนาดใหญ่ไว้นับถอยหลังการปล่อยจรวด โดยจะประกาศผ่านลำโพงหรืออื่น ๆ ในส่วนเพิ่มเติมของห้องควบคุมป้อมปราการยังมีสำนักงาน, ห้องสื่อสารทางไกล, ห้องพัก 2 เตียงพร้อมห้องอาบน้ำ, ห้องซักล้าง, และห้องปฏิบัติการ อุโมงค์ทางยาวใต้ดินนั้นเป็นส่วนหนึ่งของระบบการวัดของแท่นทดสอบ ที่จะส่งค่าสู่ห้องควบคุมด้านบนผ่านร่องไฟ, และสายวัดค่าหลายเส้นที่อยู่ด้านในกำแพงของอุโมงค์ ส่วนเกินที่เกิดขึ้นของอุโมงค์จากร่องไฟจะถูกปล่อยมาออกบริเวณด้านนอกอาคารใกล้กลับอาคารสูบน้ำ (เยอรมัน: "Pumpenhaus") ใกล้กับที่สูบน้ำนั้นยังมีหอคอยไม้เก็บน้ำเย็นสูง 25 ฟุต (7.6 เมตร) ตัวแท็งก์น้ำทั้งหลายนี้มีไว้เพื่อเติมน้ำเย็นให้กำแพงทรงไข่
หอทดสอบ.
หอคอยในที่นี้เป็นตัวทดสอบการเคลื่อนที่หรือเครนยก ("Fahrbare Kranbühne") ที่สามารถเคลื่อนวัตถุจากเหนือร่องไฟไปตำแหน่งจรวดที่อยู่สูง 25 ฟุตเหนือตัวสะท้อน และสามารถปรับสมดุลจรวดที่ถูกบรรจุทั้ง 2 ทิศทางได้ถึง 5 องศาในแนวตั้ง หอคอยยังมีลิฟท์และ "ตาชั่งโทเลโด" ของเยอรมันที่ใช้สำหรับชั่งวัตถุที่อยู่ในลิฟท์ ตัวปล่อยจรวดอยู่ในสิ่งปลูกสร้างจากเหล็กรูปร่างคล้ายโต๊ะ (ฐานตั้งยิง, "Brennstand") คร่อมรางรถไฟที่มาจากร่องไฟของแท่นทดสอบที่เป็นฐานคอนกรีตขนาดใหญ่ ใต้ฐานคอนกรีตเป็นห้องบันทึกข้อมูล, ร้านค้าขนาดเล็ก, สำนักงาน, กรวยบรรจุไนโตรเจน และ ถังกักเก็บ พื้นที่ยังมีแผ่นเครื่องยนต์วัดค่าความเย็นสำหรับกำหนดแผนการทดสอบการวัดด้วยการปั๊มน้ำ (แทนที่ ออกซิเจนเหลว) และ แอลกอฮอล์ (สามารถกู้คืนได้ภายหลัง) ด้วยการใช้ปั๊มเทอร์โบผ่านการเผาไหม้ห้องเครื่อง ตั้งแต่มอเตอร์ของจรวดวี-ทู ไม่มีตัวบังคับสำหรับปั๊มเทอร์โบ ,ตัววัดความเย็นจึงรองรับการจุดระเบิดในกรณี "เหตุการณ์สมมุติ" ของอุปกรณ์ได้
การถูกตรวจพบและการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตร.
15 พฤษภาคมปี พ.ศ. 2485 หลังจากการถ่ายภาพเรือพิฆาตของเยอรมันที่พอร์ทคีล ร้อยโท ดี ดับบลิว สตีเวนสัน นักบินเครื่องบินสพิตไฟร์ ได้ถ่ายติดภาพ 'สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่' ใกล้กับสนามบินพีเนมุนด์ อีกเดือนต่อมา คอนสแตน บาบิงตัน สมิธ ผู้เชี่ยวชาญด้านภาพถ่ายของสหราชอาณาจักร ได้กล่าวเกี่ยวกับภาพนี้ไว้ว่า "ขนาดมันค่อนข้างเล็กเกินไป...แต่ชั้นว่ามันแปลกตา... พวกกลม ๆ ประหลาดที่เหมือนหลุมพวกนี้... แต่ชั้นก็ไม่ได้คิดมากอะไร" จากนั้นปีต่อมาในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2486 บิล ไวท์ และ รอน เพรสคอตต์ จากเครื่องบิน DZ473 เดอฮาวิลแลนด์มอสกีโต้ ของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร ได้ส่งภาพจากฐานทัพอากาศลูคาร์สถึงความเสียหายจากการทิ้งระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ทางรถไฟสเตทติน "หลังจากกำลังออกจากสเตทติน เราให้กล้องขึ้นบินถ่ายฝั่งเหนือของเยอรมันและเมื่อทำให้ฟิล์มใช้การได้แล้ว ก็ได้เจอกับรูปจากพีเนมุนด์พวกนี้" กองทัพอากาศเมดเมนแฮมได้ศึกษาเกี่ยวกับพื้นที่ทรงไข่ที่น่าสงสัยนี้ (เมื่อเปรียบเทียบจากรูปถ่ายเมื่อปี พ.ศ. 2485) และสังเกตเห็น "วัตถุ" สูง 25 ฟุต (7.6 เมตร) ตั้งอยู่ข้างกับสิ่งก่อสร้างที่คาดว่าเอาไว้ค้ำยัน แต่เมื่อดูรูปถัดไป วัตถุที่น่าสงสัยนี้กลับหายไป
วันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2486 ได้จับภาพกลุ่มไอน้ำบริเวณพื้นที่ทรงไข่ โดยถูกระบุว่าเป็นไอน้ำจากการทดสอบยิงจรวด ดันแคน แซนดี้ หน่วยถ่ายภาพสอดแนมชุดแรกได้เผยแพร่รายงานในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2486 จากพีเนมุนด์ว่าเกิดภาวะไฟฟ้าไม่เพียงพอ (เยอรมันได้ติดตั้งตัวระบบกำจัดควันและฝุ่นด้วยไฟฟ้าในโรงงานไฟฟ้าใกล้กลับหมู่บ้านโคลพิน) มีรายงานไว้ว่า "สิ่งก่อสร้างทรงไข่นี้น่าจะใช้สำหรับการทดสอบวัตถุระเบิดและขีปนาวุธ... จากมุมด้านบนเป็นที่แน่ชัดว่านี่เป็นจรวดขนาดใหญ่พิสัยไกลแต่ไม่ใช่ภัยคุกคามในทันที" จากนั้นวันที่ 14 พฤษภาคมมีรายงานว่า "มีกิจกรรมในระดับที่สูงผิดปกติ" ที่สามารถสังเกต "บริเวณพื้นที่ทรงไข่" ได้จากรูปของวันที่ 14 พฤษภาคม ซึ่งเป็นวันที่ "ไรชส์ค็อมมิสซารีอาทอ็อสท์ลันท์" (เกาไลเทอร์ ฟริทซ์ เซาเคิล) ได้เป็นผู้เข้าชมการปล่อยจรวด หลักฐานแรกที่ยืนยันการมีอยู่จริงของจรวดคือเมื่อเครื่องบินสพิตไฟร์ที่ขับโดยกอร์ดอน ฮิวจ์ ได้ถ่ายติดภาพวัตถุบนรถบรรทุกรถไฟบริเวณพีเนมุนด์ เรจินัลด์ วิกเตอร์ โจนส์ในวันที่ 12 มิถุนายน และยืนยันวัตถุในวันที่ 18 มิถุนายนว่า "วัตุทรงกระบอกสีขาวยาว 35 ฟุต เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 5 ฟุต พร้อมหัวสีน้ำเงินแหลมและครีบปีกตรงส่วนท้าย... ผมว่าพบจรวดแล้วล่ะ"#เปลี่ยนทาง ในปี พ.ศ. 2486 หลังจากปฏิบัติการไฮดราที่มีการทิ้งระเบิดในพื้นที่ต่าง ๆ ของพีเนมุนด์ แท่นทดสอบที่ 7 ยังคงมีการหมุนเวียนกำลังพล ปี พ.ศ. 2487 มีการทิ้งระเบิดอีกครั้งทำให้กล้องปริทรรศน์เกิดความเสียหายจนถล่มลงมา แต่ผู้ที่อยู่ภายในป้อมปราการนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บ (แท่นทดสอบที่ 8 แฮร์มันน์ ไวด์นาร์ ถูกทำลายในช่วงที่มีการบุกเดือนกรกฎาคม - สิงหาคม ปี พ.ศ 2487)#เปลี่ยนทาง