พระครูวิมลเมธาจาริย์ (อินทร์)

พระครูวิมลเมธาจาริย์ บ้างเขียนว่า พระครูวิมลเมธาจารย์ นิยมเรียกว่า "“หลวงพ่ออินทร์ วัดพร้าว”" เป็นอดีตเจ้าคณะใหญ่เมืองสุพรรณบุรี วัดพร้าว ตำบลโพธิ์พระยา อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
ประวัติ.
ชาติภูมิ.
ชื่อ อินทร์ บ้างเขียนว่า อิน สมัยนั้นยังไม่มีนามสกุลใช้ ชาตะ พ.ศ.2391 ณ บ้านโรงหีบ ลำน้ำบ้านคอย - สวนสัก แขวงเมืองสุพรรณบุรี (ปัจจุบันอยู่ในเขตหมู่ที่ 4 ตำบลบางงาม อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัยเยาว์.
ประวัติไม่ชัดเจน มีเพียงข้อสันนิษฐานว่า เมื่อเยาว์วัยท่านคงจะเดินทางไปศึกษาความรู้ที่สำนักวัดใดวัดหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ซึ่งอาจเป็นวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร เนื่องจากท่านมีสายสัมพันธ์กับวัดนี้ จวบจนมีความรู้เชี่ยวชาญแตกฉานในด้านพระไตรปิฎก พระธรรมวินัย ภาษาบาลี อักขรวิธีภาษาไทย ภาษาขอม อาจเป็นศิษย์หลวงพ่อแก้ว วัดพร้าว และเป็นเพื่อนกับหลวงพ่อปลื้ม วัดพร้าว มาก่อน
อุปสมบท.
บรรพชาและอุปสมบท เมื่อ พ.ศ. 2413 ณ พัทธสีมาวัดใดยังไม่พบข้อมูล สันนิษฐานว่าอาจเป็นพัทธสีมาวัดเกาะ หรือวัดบ้านคอยเหนือ (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวัดโพธาราม) ซึ่งเป็นวัดที่มีพัทธสีมาอยู่ในถิ่นกำเนิดสมัยนั้น
อุปสมบทแล้วจำพรรษาอยู่วัดใดบ้างยังไม่พบข้อมูล กระทั่งมาอยู่ที่วัดมณีนาฬิการาม (วัดพร้าวในปัจจุบัน) แขวงเมืองสุพรรณบุรี ได้ช่วยแบ่งเบาภาระการสอน การอบรมแนะนำสั่งสอนพระธรรมวินัย อักขรวิธี บาลีไวยากรณ์ แก่พระภิกษุสามเณรผู้ใฝ่หาความรู้ จนเป็นที่ยอมรับนับถือของประชาชน
ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่เมืองสุพรรณบุรี.
ตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่เมืองสุพรรณบุรีปัจจุบันเทียบเท่าตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี แต่เดิมพระครูวิมลเมธาจาริย์ (ท้วม) วัดตะไกร แขวงเมืองสุพรรณบุรี (ปัจจุบันมีสถานะเป็นวัดร้างสิ้นสภาพ อยู่ทิศใต้ติดวัดประตูสาร อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี) ดำรงตำแหน่งอยู่ ต่อมาพระครูวิมลเมธาจาริย์ (ท้วม) อาพาธเป็นไข้สันนิบาต พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ลาสิกขาเมื่อ พ.ศ. 2429 (นับศักราชแบบปัจจุบันคือ พ.ศ. 2430) ส่งผลให้ตำแหน่งนี้ว่าง 
วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2430 พระไชยราชรักษา (ปลัดผู้รักษาเมืองสุพรรณบุรี) หลวงศรีราชรักษา (ยกกระบัตรเมืองสุพรรณบุรี) และกรมการเมืองสุพรรณบุรี จึงมีใบบอกมายังลูกขุน ณ ศาลา นำความขึ้นกราบบังคมทูลว่าได้นิมนต์เจ้าอธิการและพระสงฆ์ทุกวัดมาประชุมพร้อมกันที่วัดประตูสาร เจ้าอธิการและพระสงฆ์เห็นว่า พระอาจารย์อินทร์ วัดมณีนาฬิการาม ประกอบด้วยศีลคุณ ปฏิบัติถูกต้องตามพระพุทธศาสโนวาท วินัยยานุญาต บัญญัติปริยัติกาคุณ ควรเป็นที่พระครูวิมลเมธาจาริย์ จะได้บังคับสั่งสอนพระสงฆ์สามเณรในแขวงเมืองสุพรรณบุรี บำรุงพระพุทธศาสนาให้รุ่งเรืองถาวรวัฒนาการต่อไป
พระราชทานสมณศักดิ์.
วันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2431 (วันอาทิตย์ แรม 15 ค่ำ เดือน 8 ปีชวด) เวลา 11.00 น. พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จออกมาทรงประเคนพระสงฆ์ราชาคณะ พระฐานาเปรียญที่จะรับฐานันดรศักดิ์ และพระฐานานุกรมทั้ง 3 คณะ รวม 31 รูป รับพระราชทานฉันภัตตาหารที่ท้องพระโรง พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท
ครั้นเวลา 16.00 น. เศษ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จออกท้องพระโรง จุดเทียนนมัสการ แล้วทรงตั้งตำแหน่งพระสงฆ์ คือ พระราชทานผ้าไตรแพรและสัญญาบัตรให้ เจ้าอธิการอินทร์ วัดพร้าว เป็นพระครูวิมลเมธาจาริย์ เจ้าคณะใหญ่เมืองสุพรรณบุรี พระราชทานตาลปัตรพุดตานทองแผ่ลวด เครื่องยศต่างๆ อย่างพระครูเจ้าคณะ ไม่มีนิตยภัต
เมื่อทรงตั้งตำแหน่งพระสงฆ์นั้น พระราชาคณะ พระฐานานุกรม ที่ไม่ต้องเลื่อนสมณศักดิ์ สวดชัยมงคลคาถาพร้อมกัน ส่วนพระสงฆ์ที่ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ใหม่ออกไปครองผ้าแล้วกลับเข้ามาถวายอนุโมทนา ถวายอดิเรก และถวายพระพร เสร็จแล้วลากลับไป
สัทธิวิหาริก และอันเตวาสิก.
พระยาลักษมัณสุพจน์ (บุญ ศาลยาชีวิน) กล่าวถึงหลวงพ่ออินทร์ วัดพร้าว ในหนังสือที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพ พระครูธรรมสารรักษา (พริ้ง วชิรสุวณฺโณ) อดีตรองเจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี อดีตเจ้าคณะแขวงอำเภอศรีประจันต์ และอดีตเจ้าอาวาสวัดวรจันทร์ ตำบลโพธิ์พระยา อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี เมื่อ พ.ศ. 2486 ดังนี้
""ครั้นปีชวด ตรงกับพุทธศักราช 2431 พระครูธรรมสารรักษามีอายุย่างเข้า 21 ปี โยมได้จัดการอุปสมบทเป็นพระมหานิกายที่วัดพร้าว จังหวัดสุพรรณ์ มีฉายาว่า "เพชรสุวณฺณ" โดยหลวงพ่อแก้วเป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อปลื้มเล็กกับท่านพระครูอินทร์ เจ้าคณะจังหวัดเป็นคู่สวด เมื่อบวชแล้วท่านพระครูธรรมสารรักษาอยู่เล่าเรียนกับท่านพระครูอินทร์ที่วัดพร้าว 1 พรรษา แล้วจึงย้ายลงไปเล่าเรียนอยู่ที่วัดมหาธาตุ กรุงเทพฯ โดยท่านพระครูอินทร์เป็นผู้นำไปฝาก""
อาพาธ และมรณภาพ.
พระครูวิมลเมธาจาริย์ (อินทร์) อาพาธเป็นวัณโรคภายใน หาหมอเชลยศักดิ์ (หมอชาวบ้าน) มาประกอบยารักษาก็ไม่หาย กระทั่งวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2433 (วันอาทิตย์ ขึ้น 4 ค่ำ เดือน 8 หลัง ปีขาล) ถึงแก่มรณภาพ สิริอายุ 42 ปี อุปสมบทได้ 20 พรรษา