แอปเปิล

แอปเปิล (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Malus domestica") เป็นผลไม้ทรงกลมที่รับประทานได้ มาจากต้นแอปเปิล ("Malus spp.") รวมถึง แอปเปิลบ้าน และแอปเปิลสวนผลไม้ ("Malus domestica") ต้นแอปเปิลได้รับการเพาะปลูกทั่วโลก และเป็นสายพันธุ์ที่ปลูกมากที่สุดในสกุล Malus มีถิ่นกำเนิดในเอเชียกลาง โดยมี "Malus sieversii" เป็นบรรพบุรุษป่า ซึ่งยังคงพบอยู่ในปัจจุบัน แอปเปิลถูกเพาะปลูกในยูเรเซีย มานานนับพันปี ก่อนถูกนำเข้าสู่ อเมริกาเหนือ โดยชาวอาณานิคมยุโรป นอกจากนี้ แอปเปิลยังมีความสำคัญทางศาสนาและตำนานในหลายวัฒนธรรม เช่น นอร์ส กรีก และคริสเตียนยุโรป 
แอปเปิลที่ปลูกจากเมล็ดมักแตกต่างจากต้นแม่พันธุ์มาก และผลที่ได้มักไม่มีลักษณะที่ต้องการทางการค้า หรือการประเมินทางพฤกษศาสตร์ ดังนั้น แอปเปิลจึงถูกขยายพันธุ์โดย การต่อกิ่งแบบโคลนบนต้นตอ ต้นแอปเปิลที่ปลูกโดยไม่ใช้ต้นตอมักเติบโตสูงกว่าและให้ผลช้ากว่ามาก ต้นตอถูกใช้เพื่อควบคุมอัตราการเจริญเติบโตและขนาดของต้นไม้ ทำให้การเก็บเกี่ยวง่ายขึ้น
มีแอปเปิลมากกว่า 7,500 สายพันธุ์ ซึ่งได้รับการปรับปรุงพันธุ์ให้เหมาะกับการใช้งานที่หลากหลาย เช่น การปรุงอาหาร การรับประทานสด และ การผลิตไซเดอร์หรือน้ำแอปเปิล ต้นแอปเปิลและผลแอปเปิลมีแนวโน้มที่จะเกิดปัญหาจากเชื้อรา แบคทีเรีย และแมลงศัตรูพืช ซึ่งสามารถควบคุมได้ด้วยสารอินทรีย์ และสารอนินทรีย์หลายชนิด ในปี 2010 จีโนมของแอปเปิลได้รับการถอดรหัส เพื่อสนับสนุนงานวิจัยด้านการควบคุมโรค และการผสมพันธุ์แบบคัดเลือก เพื่อพัฒนาสายพันธุ์แอปเปิลที่แข็งแรงขึ้น
ศัพทมูลวิทยา.
คำว่า "apple" ที่ศัพท์บรรพบุรุษในภาษาอังกฤษเก่าเรียกว่า สืบมาจากคำนามภาษาเจอร์แมนิกดั้งเดิมว่า ซึ่งสืบมาจากภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม คำนี้ยังใช้เรียกผลไม้เป็นการทั่วไปตั้งแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 รวมถึงลูกนัต คำนี้ยังเทียบได้กับวลีภาษาอังกฤษสมัยกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ว่า หมายถึง กล้วย
รายละเอียด.
ต้นแอปเปิลเป็นไม้ผลัดใบ มีความสูงเฉลี่ย 2–4.5 เมตร (6 ถึง 15 ฟุต) และสามารถเติบโตได้สูงสุดถึง 15 เมตร (49 ฟุต) ในธรรมชาติ แต่ส่วนใหญ่อยู่ระหว่าง 2–10 เมตร (6.5–33 ฟุต) การเลือกใช้ต้นตอ (rootstock) และการตัดแต่งกิ่งมีผลต่อขนาด รูปร่าง และความหนาแน่นของกิ่งก้านของต้นแอปเปิล ต้นแอปเปิลตามธรรมชาติอาจมีทรงพุ่มกลมหรือทรงตั้งตรง พร้อมด้วยเรือนยอดที่หนาทึบ เปลือกลำต้นมีสีเทาเข้มหรือเทา-น้ำตาล ส่วนกิ่งอ่อนมีสีแดงหรือสีน้ำตาลเข้ม และมีผิวเรียบ กิ่งอ่อนจะถูกปกคลุมด้วยขนละเอียด แต่จะค่อย ๆ หลุดร่วงเมื่ออายุมากขึ้น
ตาของต้นแอปเปิลเป็นรูปไข่ มีสีแดงเข้มหรือม่วง ขนาด 3–5 มิลลิเมตร แต่มักเล็กกว่า 4 มิลลิเมตร ขอบเกล็ดหน่อ (bud scales) มีขนหนาแน่น เมื่อใบแตกออก ขอบใบจะทับซ้อนกัน (convolute) ใบอาจมีหลายรูปแบบ เช่น รูปไข่รี (elliptic) กว้างปานกลางถึงกว้าง รูปไข่ปลายแหลมฐานกว้าง (ovate) หรือรูปยาวขนาน (oblong) ที่มีขอบใบขนานกันมากกว่าการโค้งมน ขอบใบมีรอยหยักเป็นฟันเลื่อยกว้างแต่ไม่มีแฉก (lobes) ผิวใบด้านบนเกือบไร้ขน (glabrescent) ส่วนด้านล่างของใบปกคลุมด้วยขนละเอียด ใบเรียงสลับกับกิ่ง และมีก้านใบสั้น 1–3.5 เซนติเมตร
ดอกแอปเปิลบานในฤดูใบไม้ผลิพร้อมกับการผลิใบ ออกดอกตามกิ่งสั้น (spurs) และบางส่วนบนกิ่งยาว (shoots) เมื่อเริ่มบาน กลีบดอกแอปเปิลมีสีชมพูเข้ม ก่อนเปลี่ยนเป็นสีขาวหรือชมพูอ่อนเมื่อบานเต็มที่ ดอกแต่ละดอกมีขนาด 3–4 เซนติเมตร (1–1.5 นิ้ว) ดอกแอปเปิลมี 5 กลีบ และจัดเป็นช่อดอกแบบ cyme ที่มีดอก 3–7 ดอก ดอกที่อยู่กลางช่อเรียกว่า "king bloom" มักบานก่อนและมีแนวโน้มพัฒนาเป็นผลขนาดใหญ่กว่า ดอกแอปเปิลที่บานแล้วอาจเสียหายจากอุณหภูมิ -2 °C (28 °F) หรือต่ำกว่า ขณะที่กิ่งและตาในฤดูหนาวสามารถทนความหนาวเย็นได้ถึง -40 °C (-40 °F)
ผล.
ผลแอปเปิลเป็นผลเทียม (pome) ที่สุกในช่วงปลายฤดูร้อนหรือฤดูใบไม้ร่วง ส่วนที่เป็นผลจริง (carpels) คือห้องแข็งภายในแกนแอปเปิล ซึ่งปกติมี 5 ห้องภายใน แต่บางครั้งอาจมีเพียง 3 ห้อง แต่ละห้องมีเมล็ด 1 หรือ 2 เมล็ด เนื้อแอปเปิลที่รับประทานได้เกิดจากฐานรองดอก (receptacle) ที่อยู่บริเวณฐานของดอกไม้
เมล็ดแอปเปิลมีรูปร่างได้ตั้งแต่รูปไข่ไปจนถึงรูปลูกแพร์ สีตั้งแต่น้ำตาลอ่อนหรือสีแทนไปจนถึงน้ำตาลเข้ม บางครั้งมีเฉดแดงหรือม่วงดำ ปลายเมล็ดอาจมนหรือแหลม กลีบเลี้ยงทั้งห้ายังคงติดอยู่กับผลและยื่นออกจากผิวแอปเปิล
ขนาดของผลขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ โดยทั่วไปมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2.5–12 เซนติเมตร (1–5 นิ้ว) รูปร่างของผลแอปเปิลมีได้หลายแบบ ตั้งแต่ทรงกลม ทรงรียาว และทรงกรวย ไปจนถึงทรงสั้นและกว้าง
สีพื้นของแอปเปิลสุกอาจเป็นเหลือง เขียว เหลืองอมเขียว หรือขาวอมเหลือง ส่วนสีผิว (overcolor) อาจเป็นสีส้ม-แดง ชมพู-แดง แดง ม่วง-แดง หรือแดงอมน้ำตาล ซึ่งปรากฏในสัดส่วนตั้งแต่ 0–100% ของพื้นที่ผิว เปลือกแอปเปิลอาจเรียบหรือมีลักษณะหยาบและเป็นสีน้ำตาลจาก russeting นอกจากนี้ ยังถูกเคลือบด้วยชั้นขี้ผึ้งธรรมชาติ (epicuticular wax) เพื่อป้องกันการสูญเสียน้ำ และอาจมีจุดเล็ก ๆ กระจายอยู่บนพื้นผิว เนื้อแอปเปิลมักเป็นสีขาวอมเหลือง แต่บางสายพันธุ์อาจมีสีชมพู เหลือง หรือเขียว
ทางเคมี.
สารระเหยสำคัญในแอปเปิลที่มีส่วนช่วยให้เกิดกลิ่นและรสชาติ ได้แก่ อะซีตัลดีไฮด์ เอทิลอะซีเตต 1-บิวทานาล เอทานอล 2-เมทิลบิวทานาล 3-เมทิลบิวทานาล เอทิลโพรพิโอเนต
เอทิล-2-เมทิลโพรพิโอเนต เอทิลบิวทีเรต เอทิล-2-เมทิลบิวทีเรต เฮกซานาล 1-บิวทานอล 3-เมทิลบิวทิลอะซีเตต 2-เมทิลบิวทิลอะซีเตต 1-โพรพิลบิวทีเรต เอทิลเพนทาโนเอต แอมิลอะซีเตต
2-เมทิล-1-บิวทานอล ทรานส์-2-เฮกซีนาล เอทิลเฮกซาโนเอต เฮกซานอล
อนุกรมวิธาน.
แอปเปิลมีชื่อวิทยาศาสตร์ทางเลือกหรือชื่อพ้องมากกว่า 100 ชื่อ ในปัจจุบัน "Malus pumila" และ "Malus domestica" เป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์หลักของแอปเปิล โดย "M. pumila" เป็นชื่อเก่ากว่า แต่ "M. domestica" เป็นที่นิยมมากขึ้นในศตวรรษที่ 21 ในโลกตะวันตก มีการเสนอให้ "M. domestica" เป็นชื่อที่ต้องรักษาไว้ (conserved name) ถึงสองครั้ง โดยข้อเสนอแรกถูกคณะกรรมการพืชมีท่อลำเลียงของสมาคมอนุกรมวิธานพืชนานาชาติ หรือ IAPT (International Association for Plant Taxonomy) ปฏิเสธในปี 2014 แต่ในเดือนเมษายน 2017 คณะกรรมการได้ตัดสินใจอย่างเฉียดฉิวให้คงชื่อใหม่ที่ได้รับความนิยมไว้ ต่อมาในเดือนมิถุนายน 2017 คณะกรรมการใหญ่ของ IAPT อนุมัติให้ "M. domestica" เป็นชื่อที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตาม งานวิจัยบางชิ้นหลังปี 2017 ยังคงใช้ชื่อ "M. pumila" ตามระบบอนุกรมวิธานทางเลือก
เมื่อคอล ฟ็อน ลินเนีย จำแนกพืชครั้งแรกในปี 1753 โดยรวมลูกแพร์ แอปเปิล และควินซ์ไว้ในสกุล"ไพรัส" (Pyrus) และให้ชื่อแอปเปิลว่า "Pyrus malus" ซึ่งได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในขณะนั้น อย่างไรก็ตาม ในปี 1754 นักพฤกษศาสตร์ ฟิลิป มิลเลอร์ได้นำเสนอการจำแนกประเภททางเลือกในพจนานุกรมชาวสวน (The Gardeners Dictionary) โดยจัดแอปเปิลออกจากสกุล "Pyrus" และให้ชื่อ "Malus pumila" แต่มิลเลอร์ไม่ได้ระบุว่าชื่อนี้หมายถึงแอปเปิลที่เพาะปลูกโดยมนุษย์ อย่างไรก็ตาม ชื่อนี้ยังคงถูกใช้อย่างแพร่หลายในหมู่นักพฤกษศาสตร์ มอริตซ์ บัลธาซาร์ บอร์คเฮาเซน (Moritz Balthasar Borkhausen) เผยแพร่คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ของแอปเปิลในปี 1803 ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนชื่อจาก "Pyrus malus" var. "domestica" แม้ว่าเขาไม่ได้ระบุเรื่องนี้โดยตรง การใช้ var. "domestica" เพื่อระบุแอปเปิลปรากฏครั้งแรกในปี 1786 โดยเกออร์ก อดอล์ฟ ซุคโคว์ (Georg Adolf Suckow)
จีโนม.
แอปเปิลเป็นพืชที่มีโครโมโซมแบบดิพล็อยด์ (diploid) ซึ่งมีโครโมโซมสองชุดต่อเซลล์ (แม้ว่าจะมีสายพันธุ์ทริพล็อยด์ (triploid) ที่มีสามชุดโครโมโซมและพบได้ไม่น้อย) แอปเปิลมีโครโมโซม 17 แท่ง และจีโนมมีขนาดราว 650 เมกะเบส (Mb) การถอดรหัสจีโนมแอปเปิลเสร็จสมบูรณ์และเผยแพร่หลายครั้ง โดยครั้งแรกในปี 2010 โดยใช้สายพันธุ์โกลเดนเดลิเชียส (Golden Delicious) ซึ่งเป็นพันธุ์ดิพล็อยด์ อย่างไรก็ตาม ลำดับจีโนมชุดแรกมีข้อผิดพลาดหลายจุด เนื่องจากแอปเปิลดิพล็อยด์มีความหลากหลายทางพันธุกรรมสูง (heterozygosity) และมีประวัติการซ้ำของจีโนม ทำให้กระบวนการประกอบลำดับดีเอ็นเอซับซ้อนขึ้น ล่าสุด มีการถอดรหัสจีโนมจากแอปเปิลดับเบิลแฮพล็อยด์ (double-haploid) และไทรแฮพล็อยด์ (trihaploid) ทำให้ได้ลำดับจีโนมคุณภาพสูงขึ้น
ครั้งแรกที่มีการประกอบจีโนมแอปเปิล คาดว่ามียีนประมาณ 57,000 ยีน การศึกษาลำดับจีโนมในภายหลังระบุว่าจำนวนยีนที่เข้ารหัสโปรตีนอยู่ระหว่าง 42,000 ถึง 44,700 ยีน ข้อมูลจีโนมทั้งหมดยืนยันว่า "Malus sieversii" เป็นบรรพบุรุษหลักของแอปเปิลที่เพาะปลูกในปัจจุบัน การถอดรหัสจีโนมซ้ำจากพันธุ์แอปเปิลหลายชนิดสนับสนุนสมมติฐานนี้ และยังเผยให้เห็นการแทรกยีน (introgression) จาก "Malus sylvestris" อย่างกว้างขวางหลังจากแอปเปิลถูกนำมาเพาะปลูก
การเพาะปลูก.
ประวัติศาสตร์.
โดยทั่วไป เอเชียกลางถือเป็นศูนย์กลางต้นกำเนิดของแอปเปิล เนื่องจากมีความหลากหลายทางพันธุกรรมสูงในพืชท้องถิ่น บรรพบุรุษของ "Malus domestica" คือ "Malus sieversii" ซึ่งเติบโตในภูเขาของเอเชียกลาง ครอบคลุมตอนใต้ของคาซัคสถาน คีร์กีซสถาน ทาจิกิสถาน และทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน การเพาะปลูกแอปเปิลส่วนใหญ่เริ่มต้นจากป่าบนเชิงเขาเทียนชาน และดำเนินต่อเนื่องมายาวนาน กระบวนการนี้นำไปสู่การผสมข้ามสายพันธุ์ผ่านเมล็ดที่ได้รับการผสมเกสรแบบเปิด ส่งผลให้เกิดการแลกเปลี่ยนพันธุกรรมกับ "Malus sylvestris" หรือแคร็บแอปเปิล ทำให้ประชากรแอปเปิลบางกลุ่มมีความใกล้ชิดกับแคร็บแอปเปิลมากกว่าบรรพบุรุษ "Malus sieversii" อย่างไรก็ตาม ในสายพันธุ์ที่ไม่ได้ผสมข้ามสายพันธุ์เมื่อไม่นานมานี้ อิทธิพลของ "Malus sieversii" ยังคงเด่นชัด
แอปเปิลถูกนำมาเพาะปลูกเมื่อประมาณ 4,000–10,000 ปีก่อนในเทือกเขาเทียนชาน ก่อนแพร่กระจายไปยุโรปผ่านเส้นทางสายไหม ระหว่างทางเกิดการผสมข้ามสายพันธุ์และการแทรกยีนจากแคร็บแอปเปิลป่าหลายชนิด ได้แก่ "Malus baccata" จากไซบีเรีย, "Malus orientalis" จากเทือกเขาคอเคซัส และ "Malus sylvestris" จากยุโรป อย่างไรก็ตาม "Malus sieversii" ที่เติบโตทางตะวันตกของเทือกเขาเทียนชานเท่านั้นที่มีส่วนในการถ่ายทอดพันธุกรรมสู่แอปเปิลที่ปลูกในปัจจุบัน ขณะที่ประชากรของ "Malus sieversii" ทางฝั่งตะวันออกของเทือกเขายังคงแยกตัวออกและไม่มีบทบาทในกระบวนการเพาะปลูกแอปเปิล
แอปเปิลเนื้อนุ่มของจีน เช่น "Malus asiatica" และ "Malus prunifolia" ถูกเพาะปลูกในจีนมานานกว่า 2,000 ปีเพื่อใช้เป็นผลไม้รับประทาน เชื่อกันว่าแอปเปิลเหล่านี้เป็นลูกผสมระหว่าง "Malus baccata" และ "Malus sieversii" จากคาซัคสถาน
ลักษณะที่ถูกคัดเลือกเพื่อเพาะปลูก ได้แก่ ขนาดผล ระดับความเป็นกรด สี เนื้อสัมผัส และปริมาณน้ำตาลที่ละลายได้ อย่างไรก็ตาม "Malus sieversii" ซึ่งเป็นแอปเปิลป่าต้นกำเนิด มีขนาดเล็กกว่าแอปเปิลที่ปลูกในปัจจุบันเพียงเล็กน้อย ต่างจากผลไม้เพาะปลูกส่วนใหญ่ที่มักมีขนาดแตกต่างจากบรรพบุรุษอย่างชัดเจน
ที่แหล่งโบราณคดี Sammardenchia-Cueis ใกล้เมืองอูดิเน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลี มีการค้นพบเมล็ดแอปเปิลในชั้นดินที่ผ่านการหาอายุด้วยคาร์บอนกัมมันตรังสี ซึ่งอยู่ระหว่าง 6,570 ถึง 5,684 ปีก่อนคริสต์ศักราช อย่างไรก็ตาม การวิเคราะห์ทางพันธุกรรมยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าแอปเปิลโบราณเหล่านี้เป็น "Malus sylvestris" ที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ หรือ "Malus domestica" ที่มีสายพันธุ์มาจาก "Malus sieversii" นอกจากนี้ ยังไม่ชัดเจนว่าแอปเปิลเหล่านี้เป็นผลไม้ป่าที่ถูกเก็บมาใช้ หรือมาจากแปลงเพาะปลูกของมนุษย์
มีหลักฐานทางอ้อมที่บ่งชี้ว่าการเพาะปลูกแอปเปิลในตะวันออกกลางเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช นอกจากนี้ หลักฐานทางตรงจากแกนแอปเปิลที่ค้นพบในแหล่งโบราณคดียูเดีย ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคาบสมุทรไซนายและทะเลทรายนีเกฟ ระบุว่าสามารถย้อนอายุไปถึงศตวรรษที่ 10 ก่อนคริสต์ศักราช ในยุคคลาสสิกของยุโรป การผลิตแอปเปิลมีความสำคัญอย่างมาก และมีหลักฐานว่าวิธีการตอนกิ่ง เป็นที่รู้จักแล้ว ซึ่งเป็นเทคนิคที่จำเป็นในปัจจุบันสำหรับการขยายพันธุ์แอปเปิลที่มีคุณภาพสูง อย่างไรก็ตาม ยังไม่สามารถระบุได้แน่ชัดว่าการตอนกิ่งแอปเปิลถูกคิดค้นขึ้นเมื่อใด
นักเขียนชาวโรมัน พลินีผู้อาวุโส ได้บันทึกวิธีการเก็บรักษาแอปเปิลในศตวรรษที่ 1 โดยแนะนำให้วางไว้ในห้องที่มีการถ่ายเทอากาศดี โดยเฉพาะหน้าต่างที่หันไปทางทิศเหนือ และเก็บไว้บนฟาง แกลบ หรือเสื่อ โดยแยกผลที่หล่นจากต้นออกจากผลที่เก็บโดยตรง แม้ว่าวิธีนี้จะช่วยยืดอายุแอปเปิล แต่หากไม่มีระบบทำความเย็น อายุการเก็บรักษายังคงจำกัด แม้แต่พันธุ์แอปเปิลฤดูหนาวที่ทนทานก็เก็บได้เพียงถึงเดือนธันวาคมในภูมิอากาศเย็น สำหรับการเก็บรักษาระยะยาว ชาวยุโรปในยุคกลางใช้วิธีร้อยแอปเปิลที่คว้านเมล็ดและปอกเปลือกให้แห้ง โดยอาจตากทั้งลูกหรือฝานเป็นแว่นเพื่อให้เก็บไว้ได้นานขึ้น
ในบรรดาพืชจากโลกเก่าที่ชาวสเปนนำเข้ามายังกลุ่มเกาะชิโลเอในศตวรรษที่ 16 ต้นแอปเปิลสามารถเติบโตและปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดี แอปเปิลถูกนำเข้าสู่ทวีปอเมริกาเหนือโดยชาวอาณานิคมในศตวรรษที่ 17 และสายพันธุ์แรกที่ได้รับการตั้งชื่อถูกแนะนำในเมืองบอสตันโดยบาทหลวงวิลเลียม แบล็กซ์ตัน ในปี 1640 อย่างไรก็ตาม แอปเปิลสายพันธุ์พื้นเมืองเพียงชนิดเดียวของทวีปอเมริกาเหนือคือแคร็บแอปเปิล (crab apples)
แอปเปิลจากยุโรปในรูปของเมล็ดถูกเผยแพร่ไปตามเส้นทางการค้าของชนพื้นเมืองอเมริกัน และเพาะปลูกในฟาร์มของชาวอาณานิคม ภายในปี 1845 แคตตาล็อกต้นกล้าแอปเปิลในสหรัฐอเมริกา ได้จำหน่ายสายพันธุ์ที่คัดเลือกแล้วกว่า 350 สายพันธุ์ สะท้อนให้เห็นถึงการแพร่หลายของสายพันธุ์ใหม่ในอเมริกาเหนือช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ในศตวรรษที่ 20 โครงการชลประทานในภูมิภาคตะวันออกของรัฐวอชิงตันได้เริ่มต้นขึ้น กระตุ้นการเติบโตของอุตสาหกรรมผลไม้มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ ซึ่งแอปเปิลกลายเป็นผลผลิตหลัก
ก่อนศตวรรษที่ 20 เกษตรกรมักเก็บแอปเปิลในห้องใต้ดินกันน้ำค้างแข็งช่วงฤดูหนาว เพื่อใช้เองหรือจำหน่าย แต่เมื่อระบบขนส่งทางรถไฟและถนนพัฒนาขึ้น ความจำเป็นในการเก็บรักษาระยะยาวก็ลดลง ปัจจุบัน ระบบควบคุมบรรยากาศ (Controlled Atmosphere, CA) ถูกนำมาใช้เพื่อรักษาความสดของแอปเปิลตลอดทั้งปี โดยอาศัยความชื้นสูง ออกซิเจนต่ำ และการควบคุมระดับคาร์บอนไดออกไซด์เพื่อชะลอการสุกของผลไม้ แนวคิดนี้เริ่มมีการศึกษาในช่วงทศวรรษ 1920 ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และถูกนำมาใช้เชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1950
การผสมพันธุ์.
แอปเปิลสามารถเติบโตจากเมล็ดได้ง่าย แต่การขยายพันธุ์ต้องใช้วิธีไม่อาศัยเพศ (asexual propagation) เพื่อให้ได้ต้นที่มีลักษณะเหมือนต้นแม่ เนื่องจากแอปเปิลที่เติบโตจากเมล็ดเป็นเฮเทอโรไซโกตแบบสุดขั้ว ซึ่งหมายความว่าต้นอ่อนจะแตกต่างจากพ่อแม่พันธุ์อย่างมาก และไม่มีต้นใดที่เหมือนกัน สำหรับแอปเปิลทริพล็อยด์ กระบวนการสืบพันธุ์ยิ่งซับซ้อนขึ้น เพราะโครโมโซมสามชุดไม่สามารถแบ่งตัวได้อย่างสมดุลในไมโอซิส ส่งผลให้เกิดการแยกตัวของโครโมโซมที่ไม่เท่ากัน (aneuploidy) แม้ว่าพืชทริพล็อยด์บางชนิด เช่น แอปเปิล จะสามารถสร้างเมล็ดได้ แต่เกิดขึ้นได้น้อยมาก และต้นอ่อนที่งอกขึ้นมามักไม่สามารถเติบโตสมบูรณ์
เนื่องจากแอปเปิลที่ปลูกจากเมล็ดไม่ให้ผลเหมือนต้นแม่ การขยายพันธุ์จึงมักใช้วิธีการตอนกิ่ง โดยต้นตอ (rootstock) ที่ใช้เป็นฐานสามารถเลือกให้เหมาะกับความต้องการต่าง ๆ เช่น ควบคุมขนาดต้น เพิ่มความทนทานต่ออากาศหนาว แมลง และโรค รวมถึงปรับให้เหมาะกับสภาพดิน ต้นตอแคระช่วยให้ต้นแอปเปิลมีขนาดเล็ก (สูงไม่เกิน 3 เมตร หรือ 10 ฟุตเมื่อโตเต็มที่) ให้ผลเร็วกว่าต้นปกติหลายปี และเก็บเกี่ยวได้ง่ายกว่า
ต้นตอแคระ (dwarf rootstocks) สำหรับต้นแอปเปิลมีการใช้ย้อนหลังไปถึง 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในเปอร์เซียและเอเชียไมเนอร์ อเล็กซานเดอร์มหาราชเคยส่งตัวอย่างต้นแอปเปิลแคระไปยังไลเซียม (Lyceum) ของอริสโตเติล ต้นตอแคระเริ่มได้รับความนิยมตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 และได้รับความสนใจเป็นระยะ และได้รับความสนใจเป็นระยะในหลายภูมิภาคทั่วโลก ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 สถานีวิจัยอีสต์มอลลิง (East Malling Research Station) ในอังกฤษได้พัฒนาต้นตอที่ใช้ควบคุมขนาดของต้นแอปเปิลอย่างกว้างขวาง โดยต้นตอจากที่นี่จะมีอักษรนำหน้าเป็น "M" เพื่อแสดงถึงแหล่งที่มา ส่วนต้นตอที่มีอักษรนำหน้าเป็น "MM" (Malling-Merton series) เป็นพันธุ์ที่ได้รับการพัฒนาต่อโดยการผสมข้ามพันธุ์กับต้นนอร์เทิร์นสปาย (Northern Spy) ในเมืองเมอร์ตัน ประเทศอังกฤษ
แอปเปิลสายพันธุ์ใหม่ส่วนใหญ่มาจากต้นกล้า (seedlings) ซึ่งอาจเกิดขึ้นโดยบังเอิญหรือผ่านการผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างต้นที่มีลักษณะดี หากชื่อสายพันธุ์แอปเปิลมีคำว่า seedling, pippin หรือ kernel มักหมายถึงต้นกำเนิดจากต้นกล้า นอกจากนี้ แอปเปิลสามารถเกิดการกลายพันธุ์บนกิ่งเดี่ยว หรือที่เรียกว่าบัดสปอร์ต (bud sport) ซึ่งบางครั้งอาจพัฒนาเป็นสายพันธุ์ที่มีลักษณะดีกว่าต้นแม่พันธุ์ และหากมีความแตกต่างอย่างมาก อาจได้รับการพิจารณาให้เป็นสายพันธุ์ใหม่
แอปเปิลสามารถเติบโตได้ในพื้นที่สูงของเอกวาดอร์ และหากสภาพแวดล้อมเหมาะสม จะสามารถให้ผลผลิตได้ปีละสองครั้ง เนื่องจากสภาพอากาศอบอุ่นคงที่ตลอดปี
การผสมเกสร.
แอปเปิลเป็นพืชที่ต้องอาศัยการผสมเกสรข้ามต้นจึงจะติดผล ในช่วงออกดอกของแต่ละฤดูกาล ผู้ปลูกมักใช้แมลงช่วยกระจายละอองเกสร โดยผึ้งฮันนีบีเป็นแมลงที่นิยมใช้มากที่สุด นอกจากนี้ ผึ้งช่างก่อสวนผลไม้ยังถูกนำมาใช้เสริมในการผสมเกสรเชิงพาณิชย์ ผึ้งราชินีบัมเบิลบีแม้อาจพบในสวนผลไม้ แต่โดยทั่วไปมีจำนวนน้อยเกินไปที่จะมีบทบาทสำคัญ
บางครั้งพันธุ์แอปเปิลถูกจำแนกตามวันที่ออกดอกสูงสุดในช่วงออกดอกเฉลี่ย 30 วัน โดยเลือกพันธุ์ผสมเกสรจากต้นที่มีช่วงออกดอกทับซ้อนกันอย่างน้อย 6 วัน แอปเปิลมีกลุ่มการผสมเกสรอยู่ 4 ถึง 7 กลุ่ม ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ ดังนี้
พันธุ์แอปเปิลสามารถผสมเกสรได้กับพันธุ์ที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันหรือกลุ่มใกล้เคียง (A กับ A หรือ A กับ B) แต่ไม่สามารถผสมกับกลุ่มที่ห่างกัน (A กับ C หรือ D)
การสุกและการเก็บเกี่ยว.
แอปเปิลแต่ละพันธุ์ให้ผลผลิตและขนาดต้นที่แตกต่างกัน แม้ว่าจะปลูกบนต้นตอเดียวกันก็ตาม บางพันธุ์หากไม่ได้รับการตัดแต่งกิ่ง จะเติบโตจนมีขนาดใหญ่มาก ทำให้ให้ผลผลิตสูงขึ้น แต่เก็บเกี่ยวได้ยากขึ้น ผลผลิตของต้นแอปเปิลขึ้นอยู่กับความหนาแน่นของการปลูก (จำนวนต้นต่อหน่วยพื้นที่) ต้นที่โตเต็มที่มักให้ผลผลิต 40–200 กก. (90–440 ปอนด์) ต่อปี แต่ในบางปีที่สภาพแวดล้อมไม่เหมาะสม อาจให้ผลน้อยมากหรือแทบไม่มีเลย การเก็บเกี่ยวมักใช้บันไดสามขาที่ออกแบบให้วางระหว่างกิ่งได้ สำหรับต้นที่ต่อกิ่งบนต้นตอแคระ ผลผลิตอยู่ที่ประมาณ 10–80 กก. (20–180 ปอนด์) ต่อปี
ฟาร์มแอปเปิลบางแห่งเปิดสวนให้ประชาชนเข้ามาเก็บแอปเปิลสดจากต้นด้วยตนเอง
ช่วงเวลาที่แอปเปิลสุกขึ้นอยู่กับพันธุ์ที่ปลูก พันธุ์ฤดูร้อน เช่น "Sweet Bough" และ "Duchess" พันธุ์ฤดูใบไม้ร่วง เช่น "Blenheim" ส่วนพันธุ์ฤดูหนาว ได้แก่ "King" "Swayzie" และ "Tolman Sweet"
พื้นที่จัดเก็บ.
ในเชิงพาณิชย์ แอปเปิลสามารถเก็บได้นานหลายเดือนในห้องควบคุมบรรยากาศ โดยทั่วไปจะถูกเก็บในสภาวะออกซิเจนต่ำเพื่อลดการหายใจ และชะลอการนิ่ม หากผลไม้สุกเต็มที่แล้ว ก๊าซเอทิลีน ซึ่งกระตุ้นกระบวนการสุก จะเร่งให้แอปเปิลสุกเร็วขึ้น และลดระยะเวลาการเก็บรักษา หากต้องการเก็บแอปเปิลนานกว่าหกเดือน จะต้องเก็บเกี่ยวก่อนที่ผลจะสุกเต็มที่ เนื่องจากในระยะนี้ แอปเปิลผลิตเอทิลีนน้อย อย่างไรก็ตาม แอปเปิลหลายพันธุ์จะมีความไวต่อคาร์บอนไดออกไซด์เพิ่มขึ้นเมื่อถูกเก็บเกี่ยวก่อนสุก ทำให้ต้องมีการควบคุมระดับก๊าซนี้อย่างเหมาะสมในห้องเก็บรักษา
สำหรับการจัดเก็บที่บ้าน แอปเปิลส่วนใหญ่สามารถเก็บได้นานสามสัปดาห์ในตู้เก็บอาหาร และสี่ถึงหกสัปดาห์ในตู้เย็นที่อุณหภูมิ 0–4°C (32–39°F) พันธุ์ที่เก็บได้นาน (เช่น 'Granny Smith' และ 'Fuji') สามารถอยู่ได้นานกว่าพันธุ์อื่นถึงสามเท่า
แอปเปิลที่ไม่ใช่ออร์แกนิกอาจถูกพ่นด้วยสาร 1-เมทิลไซโคลโพรพีน ซึ่งยับยั้งตัวรับเอทิลีนของแอปเปิล ทำให้กระบวนการสุกช้าลงชั่วคราว
ศัตรูพืชและโรค.
ต้นแอปเปิลมีความเสี่ยงต่อโรค เห็ดรา และแบคทีเรีย รวมถึงแมลงศัตรูพืช สวนผลไม้เชิงพาณิชย์หลายแห่งใช้การพ่นสารเคมีเพื่อรักษาคุณภาพผลผลิตและสุขภาพต้นไม้ และให้ผลผลิตสูง อย่างไรก็ตาม เกษตรอินทรีย์ห้ามใช้สารกำจัดศัตรูพืชสังเคราะห์ แม้ว่าสารเคมีบางชนิดที่เก่ากว่าอาจได้รับอนุญาต วิธีการควบคุมทางชีวภาพ เช่น การนำศัตรูธรรมชาติเข้ามาใช้ เป็นอีกแนวทางหนึ่งในการลดจำนวนศัตรูพืช
แมลงศัตรูพืชและโรคหลายชนิดส่งผลกระทบต่อต้นแอปเปิล โรคที่พบได้บ่อย ได้แก่ ราแป้ง เพลี้ยอ่อน และราสนิมแอปเปิล
หนึ่งในโรคที่ร้ายแรงที่สุดของแอปเปิลคือไฟร์ไบลต์ (fireblight) ซึ่งเกิดจากแบคทีเรีย นอกจากนี้ยังมีโรคเชื้อราที่สำคัญ 3 ชนิด ได้แก่ โรคสนิม"ยิมโนสปอรันเจียม" โรคจุดดำ และโรคเน่าขม มอดคอดลิงและแมลงวันแอปเปิล เป็นศัตรูพืชที่สร้างความเสียหายรุนแรงต่อผลแอปเปิลจนไม่สามารถจำหน่ายได้ ต้นแอปเปิลอ่อนมักถูกรบกวนโดยสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เช่น หนูและกวาง ซึ่งกินเปลือกอ่อนเป็นอาหาร โดยเฉพาะในฤดูหนาว นอกจากนี้ ตัวอ่อนของผีเสื้อกลางคืนปีกใสแอปเปิล (ผีเสื้อกลางคืนปีกใสเข็มขัดแดง) สามารถเจาะทะลุเปลือกไม้และเข้าสู้ชั้นอาหารของต้น ทำให้เกิดความเสียหายรุนแรง
พันธุ์ปลูก.
แอปเปิลมีพันธุ์ปลูกมากกว่า 7,500 พันธุ์ (พันธุ์ที่ปลูก) แต่ละพันธุ์ให้ผลผลิตและขนาดต้นที่แตกต่างกัน แม้จะปลูกบนต้นตอเดียวกันก็ตาม พันธุ์แอปเปิลมีความแตกต่างกันตามภูมิอากาศแบบอบอุ่นและกึ่งร้อน คอลเลกชันผลไม้แห่งชาติของสหราชอาณาจักร (UK's National Fruit Collection) ซึ่งอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของกรมสิ่งแวดล้อม อาหาร และกิจการชนบท มีต้นแอปเปิลกว่า 2,000 สายพันธุ์ในเคนต์ มหาวิทยาลัยเรดดิง รับผิดชอบการพัฒนาฐานข้อมูลของคอลเลกชันนี้ เปิดให้สาธารณชนค้นหาข้อมูลได้ งานนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการความร่วมมือยุโรปด้านทรัพยากรพันธุกรรมพืช ซึ่งมี 38 ประเทศเข้าร่วมในกลุ่มงาน Malus/Pyrus
ฐานข้อมูลรวบรวมผลไม้แห่งชาติของสหราชอาณาจักรมีข้อมูลเกี่ยวกับลักษณะเฉพาะ แหล่งกำเนิด และชื่อทางเลือกของแอปเปิลหลายชนิดที่มี "พันธุกรรม" เหมือนกันเป็นพื้นฐาน แอปเปิลส่วนใหญ่ถูกเพาะพันธุ์เพื่อรับประทานสด (แอปเปิลสำหรับทำของหวาน) แต่บางพันธุ์ได้รับการปลูกเพื่อใช้ในการปรุงอาหาร (แอปเปิลสำหรับทำอาหาร) หรือผลิตไซเดอร์ โดยทั่วไป แอปเปิลไซเดอร์มีรสเปรี้ยวและฝาดเกินกว่าจะรับประทานสด แต่ให้รสชาติเข้มข้นกว่าแอปเปิลสำหรับทำขนมหวาน
ในยุโรป โครงการปรับปรุงแอปเปิลดำเนินการในหลายพื้นที่ เช่น สถาบันวิจัยจูเลียส คูห์น (Julius Kühn-Institut) ศูนย์วิจัยพืชเพาะปลูกของรัฐบาลกลางเยอรมัน
ในสหรัฐอเมริกา มีโครงการเพาะพันธุ์แอปเปิลมากมายที่ดำเนินการร่วมกับมหาวิทยาลัย ตัวอย่างเช่น ในภาคตะวันออก มหาวิทยาลัยคอร์เนลได้ดำเนินโครงการที่เมืองเจนีวา รัฐนิวยอร์ก มาตั้งแต่ปี 1880 ส่วนในภาคตะวันตก มหาวิทยาลัยแห่งรัฐวอชิงตันเริ่มโครงการเพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมแอปเปิลในปี 1994 แอปเปิลพันธุ์ 'Honeycrisp' เปิดตัวโดยมหาวิทยาลัยมินนิโซตาในปี 1991 และมีชื่อเสียงด้านความกรอบและความชุ่มฉ่ำ ทำให้มีราคาสูงในตลาด พันธุ์นี้ถือเป็นข้อยกเว้นในกลุ่มแอปเปิลยอดนิยม เนื่องจากไม่มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับพันธุ์ยอดนิยมอื่น ๆ แต่มีต้นกำเนิดจากพันธุ์ที่ไม่ประสบความสำเร็จสองพันธุ์ อย่างไรก็ตาม การปลูกและเก็บรักษา 'Honeycrisp' เป็นเรื่องท้าทาย ส่งผลให้อุตสาหกรรมต้องพัฒนาพันธุ์ลูกผสมที่ไม่เพียงดึงดูดผู้บริโภค แต่ยังช่วยลดต้นทุนการเพาะปลูกและเพิ่มอายุการเก็บรักษา ภายในปี 2020 ประมาณครึ่งหนึ่งของพันธุ์แอปเปิลใหม่ที่เข้าสู่ตลาดในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาเป็นลูกหลานของ 'Honeycrisp' ตัวอย่างเช่น 'SweeTango' (ลูกผสมระหว่าง 'Honeycrisp' และ 'Zestar') เปิดตัวโดยมหาวิทยาลัยมินนิโซตาในปี 2008 และ 'Cosmic Crisp' ('Honeycrisp' และ 'Enterprise') เปิดตัวโดยมหาวิทยาลัยแห่งรัฐวอชิงตันในปี 2017
พันธุ์แอปเปิลที่ได้รับความนิยมทางการค้ามักมีเนื้อนิ่มแต่กรอบ คุณสมบัติที่พึงประสงค์ในการเพาะพันธุ์แอปเปิลเชิงพาณิชย์สมัยใหม่ ได้แก่ ผิวสวยงาม ไม่เกิดรอยสีน้ำตาลอมแดง (russeting) ง่าย ขนส่งสะดวก เก็บรักษาได้นาน ให้ผลผลิตสูง ต้านทานโรค รูปทรงเป็นไปตามมาตรฐาน และมีรสชาติที่พัฒนาแล้ว แอปเปิลสมัยใหม่มักมีรสหวานกว่าพันธุ์เก่า เนื่องจากรสนิยมของผู้บริโภคเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย คนอเมริกาเหนือและยุโรปส่วนใหญ่นิยมแอปเปิลรสหวาน หรือเปรี้ยว แต่แอปเปิลรสเปรี้ยวยังคงมีฐานผู้บริโภคที่ภักดี ในสหรัฐอเมริกา แอปเปิลพันธุ์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในปัจจุบัน ได้แก่ 'Ambrosia', 'Honeycrisp' และ 'Jazz' ตามข้อมูลของนีลเซน ส่วนในแคนาดา 'Honeyscrisp', 'Ambrosia' และ 'Gala' ครองอันดับต้น ๆ พันธุ์แอปเปิลใหม่เหล่านี้กำลังแข่งขันกับพันธุ์ดั้งเดิม เช่น 'Red Delicious' ในตลาดอเมริกาเหนือ ในขณะเดียวกัน แอปเปิลที่มีรสหวานจัดและแทบไม่มีรสเปรี้ยวได้รับความนิยมในเอเชีย โดยเฉพาะในอนุทวีปอินเดีย
พันธุ์แอปเปิลเก่ามักมีรูปร่างแปลกตา ผิวมีรอยสีน้ำตาลอมแดง และมีเนื้อสัมผัสและสีสันที่หลากหลาย หลายคนมองว่าพันธุ์เหล่านี้มีรสชาติดีกว่าพันธุ์สมัยใหม่ แต่กลับไม่เหมาะกับการค้าเนื่องจากผลผลิตต่ำ ไวต่อโรค เก็บรักษาและขนส่งได้ไม่ดี หรือมีขนาดที่ "ไม่ตรงตามมาตรฐานทางการค้า" พันธุ์แอปเปิลเก่าแก่บางชนิดยังคงได้รับการผลิตในปริมาณมาก แต่หลายพันธุ์ได้รับการอนุรักษ์โดยชาวสวนในบ้านและเกษตรกรที่ขายโดยตรงให้กับตลาดในท้องถิ่น พันธุ์ที่หายากและมีความสำคัญในท้องถิ่นมักมีรสชาติและลักษณะเฉพาะตัว ทำให้เกิดแคมเปญอนุรักษ์แอปเปิลทั่วโลกเพื่อป้องกันไม่ให้พันธุ์เหล่านี้สูญพันธุ์ ในสหราชอาณาจักร พันธุ์เก่า เช่น 'Cox's Orange Pippin' และ 'Egremont Russet' ยังคงมีความสำคัญทางการค้า แม้ว่าตามมาตรฐานสมัยใหม่ พวกมันจะให้ผลผลิตต่ำและไวต่อโรค
การผลิต.
การผลิตแอปเปิลทั่วโลกในปี 2022 อยู่ที่ 96 ล้านตัน โดยจีนผลิต 50% ของทั้งหมด ผู้ผลิตรองได้แก่สหรัฐอเมริกา ตุรกี และโปแลนด์
ความเป็นพิษ.
อะมิกดาลิน.
เมล็ดแอปเปิลมีอะมิกดาลินในปริมาณเล็กน้อย ซึ่งเป็นน้ำตาลและสารประกอบไซยาไนด์ ที่เรียกว่า ไซยาโนเจนิกไกลโคไซด์ การรับประทานเมล็ดแอปเปิลเล็กน้อยไม่เป็นอันตราย แต่หากบริโภคในปริมาณมาก อาจทำให้เกิดอาการไม่พึงประสงค์ได้ พิษจากอะมิกดาลินใช้เวลาหลายชั่วโมงจึงออกฤทธิ์ เนื่องจากไกลโคไซด์ไซยาโนเจนิกต้องถูกไฮโดรไลซ์ก่อนปล่อยไอออนไซยาไนด์ ฐานข้อมูลสารอันตรายของห้องสมุดการแพทย์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกายังไม่มีรายงานกรณีพิษจากการบริโภคเมล็ดแอปเปิล
อาการแพ้.
อาการแพ้แอปเปิลชนิดหนึ่ง ซึ่งพบได้บ่อยในยุโรปตอนเหนือ เรียกว่าอาการเบิร์ชแอปเปิล (Birch-Apple Syndrome) และมักเกิดในผู้ที่แพ้ละอองเกสรเบิร์ช อาการแพ้เกิดจากโปรตีนในแอปเปิลที่มีโครงสร้างคล้ายกับสารก่อภูมิแพ้ในละอองเกสรเบิร์ช ผู้ที่แพ้โปรตีนชนิดนี้อาจมีอาการแพ้ผลไม้ ถั่ว หรือผักชนิดอื่นด้วย ปฏิกิริยานี้ทำให้เกิดอาการแพ้ในช่องปาก (Oral Allergy Syndrome - OAS) ซึ่งมักทำให้เกิดอาการคันและอักเสบในปากและคอ แต่ในบางกรณีอาจรุนแรงถึงขั้นเกิดแอนาฟิแล็กซิส ซึ่งเป็นอาการแพ้รุนแรงที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ปฏิกิริยานี้เกิดขึ้นเมื่อรับประทานแอปเปิลดิบเท่านั้น เนื่องจากสารก่อภูมิแพ้จะถูกทำให้เป็นกลางระหว่างกระบวนการปรุงอาหาร ปริมาณสารก่อภูมิแพ้ในแอปเปิลแต่ละผลสามารถเปลี่ยนแปลงไปตามสายพันธุ์ ระดับความสุก และการเก็บรักษา การเก็บแอปเปิลเป็นเวลานานอาจเพิ่มปริมาณโปรตีนที่กระตุ้นอาการเบิร์ช-แอปเปิล
ในบางพื้นที่ เช่น เมดิเตอร์เรเนียน บางคนมีอาการแพ้แอปเปิลเนื่องจากโปรตีนที่คล้ายกับในลูกพีช อาการแพ้นี้รวมถึง OAS แต่บ่อยครั้งรุนแรงกว่า เช่น อาเจียน ปวดท้อง และลมพิษ ซึ่งอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ผู้ที่แพ้ประเภทนี้มักไวต่อผลไม้และถั่วชนิดอื่นด้วย นอกจากนี้ การปรุงอาหารไม่สามารถทำลายโปรตีนที่ก่อให้เกิดอาการแพ้ได้ ทำให้ไม่สามารถรับประทานแอปเปิลได้ทั้งดิบและสุก โดยเฉพาะแอปเปิลที่เพิ่งเก็บเกี่ยวหรือสุกเกินไป ซึ่งมักมีโปรตีนก่อภูมิแพ้ในระดับสูงสุด
ปัจจุบัน ยังไม่มีความพยายามเพาะพันธุ์แอปเปิลที่สามารถลดอาการแพ้ได้สำหรับผู้ที่แพ้ทั้งสองประเภท
การใช้ประโยชน์.
สารอาหาร.
แอปเปิลดิบประกอบด้วยน้ำ 86% และคาร์โบไฮเดรต 14% ในขณะที่ไขมันและโปรตีนมีปริมาณเล็กน้อยจนแทบไม่มีผลทางโภชนาการ แอปเปิลดิบขนาดมาตรฐานที่มีเปลือก น้ำหนัก 100 กรัม (3.5 ออนซ์) ให้พลังงาน 52 กิโลแคลอรี และมีใยอาหารในระดับปานกลาง อย่างไรก็ตาม แอปเปิลมีสารอาหารรอง (micronutrients) ในปริมาณต่ำ โดยค่าปริมาณสารอาหารอ้างอิงต่อวันของทุกชนิดอยู่ต่ำกว่า 10%
การปรุงอาหาร.
แอปเปิลสามารถแบ่งออกเป็น 3 ประเภทหลัก ได้แก่ แอปเปิลสำหรับทำอาหาร แอปเปิลสำหรับรับประทานสด และแอปเปิลสำหรับทำไซเดอร์ ซึ่งมักมีรสฝาดจัดจน "แทบจะกินไม่ได้เลย" แอปเปิลสามารถนำไปบริโภคได้หลายรูปแบบ เช่น คั้นเป็นน้ำผลไม้ กินสดในสลัด อบในพาย หรือปรุงเป็นซอสและเนยแอปเปิล นอกจากนี้ ยังสามารถอบทั้งลูก หรือใช้เป็นส่วนผสมในอาหารคาว เช่น ไส้กรอกและไส้อื่น ๆ
แอปเปิลและผลิตภัณฑ์จากแอปเปิลสามารถถนอมได้หลายวิธี วิธีดั้งเดิม ได้แก่ การอบแห้งและการผลิตเนยแอปเปิล นอกจากนี้ ยังมีการผลิตน้ำแอปเปิลและไซเดอร์ในเชิงพาณิชย์ โดยเฉพาะไซเดอร์ ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมสำคัญในบางภูมิภาค เช่น ทางตะวันตกของอังกฤษและนอร์ม็องดี
แอปเปิลเคลือบทอฟฟี (ในสหราชอาณาจักร) หรือแอปเปิลเคลือบคาราเมล (ในสหรัฐอเมริกา) เป็นขนมที่ทำโดยเคลือบแอปเปิลด้วยทอฟฟีร้อนหรือคาราเมล แล้วปล่อยให้เย็นลง นอกจากนี้ แอปเปิลและน้ำผึ้งยังเป็นอาหารที่รับประทานร่วมกันในพิธีโรช ฮาชานาห์ (Rosh Hashanah) หรือวันขึ้นปีใหม่ของชาวยิว
แอปเปิลเป็นส่วนผสมสำคัญในของหวานหลายชนิด เช่น พาย ครัมเบิล และเค้ก เมื่อปรุงสุก แอปเปิลบางสายพันธุ์สามารถบดเป็นซอสแอปเปิล (apple sauce) ซึ่งสามารถเคี่ยวต่อจนกลายเป็นแยมข้นที่เรียกว่าเนยแอปเปิล (apple butter) นอกจากนี้ แอปเปิลยังนิยมอบ ตุ๋น และใช้ปรุงร่วมกับเมนูเนื้อสัตว์บางชนิด
แอปเปิลสามารถนำไปบดหรือคั้นเป็นน้ำแอปเปิล ซึ่งสามารถดื่มได้ทั้งแบบไม่กรอง (unfiltered) ที่เรียกว่าแอปเปิลไซเดอร์ (apple cider) ในอเมริกาเหนือ และแบบกรองแล้ว โดยน้ำแอปเปิลที่ผ่านการกรองมักถูกทำให้เข้มข้นและแช่แข็ง ก่อนนำมาผสมน้ำใหม่เพื่อบริโภค น้ำแอปเปิลยังสามารถหมักเป็นไซเดอร์ (เรียกว่าฮาร์ดไซเดอร์ในอเมริกาเหนือ) ไซเดอร์คิน (ciderkin) และน้ำส้มสายชู หรือหากนำไปกลั่น จะสามารถผลิตเครื่องดื่มแอลกอฮอล เช่น แอปเปิลแจ็ก แคลวาโดส และบรั่นดีแอปเปิล
การผลิตแบบอินทรีย์.
แอปเปิลออร์แกนิกเป็นที่แพร่หลายในสหรัฐอเมริกา แต่ในยุโรป การผลิตทำได้ยากขึ้น เนื่องจากการระบาดของแมลงศัตรูพืชและโรคสำคัญหลายชนิด คณะกรรมการถาวรด้านเกษตรอินทรีย์ของสหภาพยุโรปอนุมัติให้ใช้สารกำจัดศัตรูพืชที่มีสารเคมี เช่น กำมะถัน ทองแดง จุลินทรีย์ ไวรัส ผงดินเหนียว และสารสกัดจากพืช เช่น ไพรีทรัม หรือสะเดา เพื่อปรับปรุงผลผลิตและคุณภาพของเกษตรอินทรีย์ นอกจากนี้ การเคลือบแอปเปิลด้วยดินขาว (kaolin) บาง ๆ ยังช่วยป้องกันแมลงบางชนิดและลดความเสียหายจากแสงแดด
แอปเปิลที่ไม่เป็นสีน้ำตาล.
เปลือกและเมล็ดแอปเปิลมีโพลีฟีนอล ซึ่งถูกออกซิไดซ์โดยเอนไซม์ โพลีฟีนอลออกซิเดส ทำให้เนื้อแอปเปิลที่ถูกที่หั่นเป็นแว่นหรือช้ำเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล เอนไซม์นี้เร่งปฏิกิริยาออกซิเดชันของสารประกอบฟีนอลิกให้เป็นโอควิโนน ซึ่งเป็นตัวการหลักของการเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล กระบวนการเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลทำให้รสชาติ สี และคุณค่าทางโภชนาการของแอปเปิลลดลง แอปเปิลอาร์กติก ซึ่งเปิดตัวในตลาดสหรัฐอเมริกาในปี 2019 เป็นแอปเปิลที่ได้รับการดัดแปลงพันธุกรรมให้ยับยั้งการแสดงออกของโพลีฟีนอลออกซิเดส ทำให้กระบวนการเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลช้าลง และช่วยคงคุณภาพของแอปเปิลได้นานขึ้น สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาของสหรัฐอเมริกา (FDA) ในปี 2015 และสำนักงานตรวจสอบอาหารของแคนาดา (CFIA) ในปี 2017 ยืนยันว่า แอปเปิลอาร์กติกมีความปลอดภัยและมีคุณค่าทางโภชนาการเทียบเท่ากับแอปเปิลทั่วไป
ผลิตภัณฑ์อื่น ๆ.
น้ำมันเมล็ดแอปเปิล สกัดจากการบีบอัดเมล็ดแอปเปิลเพื่อใช้ผลิตเครื่องสำอาง
ในวัฒนธรรม.
ลัทธิเพแกนเยอรมัน.
ในตำนานนอร์ส เทพธิดาอิดุนน์ (Iðunn) ปรากฏใน "เอดดาร้อยแก้ว" (เขียนโดย สนอร์รี สตูร์ลูซอน ในศตวรรษที่ 13) เธอเป็นผู้มอบแอปเปิลให้กับเหล่าเทพเจ้า เพื่อให้พวกเขาคงความอ่อนเยาว์ชั่วนิรันดร์ นักวิชาการชาวอังกฤษ เอช. อาร์. เอลลิส เดวิดสัน เชื่อมโยงแอปเปิลกับแนวปฏิบัติทางศาสนาในลัทธิเพแกนเยอรมัน ซึ่งเป็นรากฐานของลัทธิเพแกนนอร์ส เธออ้างถึงการพบถังแอปเปิลในแหล่งฝังเรือโอเซเบิร์กในนอร์เวย์ รวมถึงการค้นพบผลไม้และถั่ว (ใน "สกาลด์สกาปาร์มัล" อธิบายว่าอิดุนน์ถูกแปลงกายเป็นถั่ว) พบในสุสานยุคแรกของชนชาติเยอรมัน ในอังกฤษและยุโรป ซึ่งอาจมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ และในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ ถั่วยังคงเป็นสัญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์
เดวิดสันสังเกตถึงความเชื่อมโยงระหว่างแอปเปิลกับเผ่าวานีร์ (Vanir) ซึ่งเป็นเผ่าเทพเจ้าที่เกี่ยวข้องกับความอุดมสมบูรณ์ในตำนานนอร์ส เธอยกตัวอย่างเหตุการณ์ใน"สกิร์นิสต์มัล" (Skírnismál) (บทที่ 19 และ 20) ซึ่งสกิร์นีร์ (Skírnir) ผู้ส่งสารของเฟรยร์ (Freyr) เทพเจ้าวานีร์ มอบ "แอปเปิลทองคำ" 11 ผล เพื่อเกี้ยวพาราสีเกอร์เดอร์ (Gerðr) ผู้เลอโฉม เดวิดสันยังสังเกตถึงความเชื่อมโยงระหว่างแอปเปิลกับความอุดมสมบูรณ์ในตำนานนอร์สอีกครั้ง ในบทที่ 2 ของนิทานโวลซุงกา (Völsunga) เทพี ฟริกก์ (Frigg) ส่งแอปเปิลให้กษัตริย์ เรรีร์ (Rerir) หลังจากที่เขาอธิษฐานขอลูกจากโอดิน ผู้ส่งสารของฟริกก์ (ในร่างอีกา) ทิ้งแอปเปิลลงบนตักของเขาขณะนั่งอยู่บนเนิน เมื่อภรรยาของเรริร์กินแอปเปิลนี้ เธอตั้งครรภ์นานถึง 6 ปี และให้กำเนิดลูกชาย (ผ่านการผ่าตัดคลอด) วีรบุรุษผู้นั้นคือโวลซุง (Völsung)
เดวิดสันยังชี้ให้เห็นถึงวลี "แอปเปิลแห่งเฮล" ซึ่งปรากฏในบทกวีของนักประพันธ์ ธอร์บียอร์น บรูนาร์ซอน ในศตวรรษที่ 11 เธอระบุว่าเรื่องนี้อาจสะท้อนถึงความเชื่อของบรูนาร์ซอน ที่มองว่าแอปเปิลเป็นอาหารของคนตาย เดวิดสันยังตั้งข้อสังเกตว่า เทพธิดาเนฮาเลนเนีย (Nehalennia) ซึ่งอาจเป็นเทพธิดาเยอรมัน มักปรากฏตัวพร้อมกับแอปเปิล นอกจากนี้ เรื่องราวลักษณะเดียวกันนี้ยังพบได้ในตำนานไอริชยุคแรก เดวิดสันยืนยันว่า แม้การเพาะปลูกแอปเปิลในยุโรปตอนเหนือจะมีมาตั้งแต่ยุคจักรวรรดิโรมัน โดยมีต้นกำเนิดจากตะวันออกใกล้ แต่พันธุ์แอปเปิลพื้นเมืองในยุโรปตอนเหนือกลับมีขนาดเล็กและมีรสขม เดวิดสันสรุปว่า ในตำนานของอิดุนน์ "เราอาจเห็นเงาสะท้อนเลือนรางของสัญลักษณ์เก่าแก่ เทพีผู้พิทักษ์ผลไม้แห่งชีวิตจากโลกอื่น"
ตำนานเทพเจ้ากรีก.
แอปเปิลปรากฏในประเพณีทางศาสนาหลายแห่ง รวมถึงเทพนิยายกรีกและโรมัน ซึ่งมีความหมายหลากหลาย ทั้งเป็นสัญลักษณ์ของความขัดแย้ง ความอุดมสมบูรณ์ และการเกี้ยวพาราสี ในตำนานเทพเจ้ากรีก เฮราคลีส วีรบุรุษกรีก ต้องเดินทางไปยังสวนเฮสเพอริเดส เพื่อเก็บแอปเปิลทองคำจากต้นไม้แห่งชีวิต ซึ่งเติบโตอยู่กลางสวน เป็นหนึ่งในสิบสองภารกิจของเขา
เอริส เทพีแห่งความขัดแย้งของกรีก ไม่พอใจที่ไม่ได้รับเชิญไปร่วมงานแต่งงานของพีลยูส และธีทิส เพื่อเป็นการแก้แค้น เธอโยนแอปเปิลทองคำที่จารึกคำว่า Καλλίστη (Kallistē แปลว่า "แด่ผู้เลอโฉมที่สุด") ลงไปในงานแต่งงาน เทพธิดาสามองค์ต่างอ้างสิทธิ์ในแอปเปิล ได้แก่ ฮีรา อะธีนา และแอโฟรไดที ปารีสแห่งทรอย ถูกเลือกให้ตัดสินว่าใครสมควรได้รับแอปเปิล ฮีราและอะธีนาพยายามติดสินบนเขา แต่แอโฟรไดทีเสนอ เฮเลนแห่งสปาร์ตา หญิงงามที่สุดในโลกเป็นรางวัล เขามอบแอปเปิลให้แอโฟรไดที ซึ่งนำไปสู่สงครามกรุงทรอยในเวลาต่อมา
ในกรีกโบราณ แอปเปิลเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเทพีแอโฟรไดที การขว้างแอปเปิลไปให้ใครสักคนเป็นสัญลักษณ์ของการแสดงความรัก และในทำนองเดียวกัน การรับแอปเปิลหมายถึงการยอมรับความรักนั้น สุภาษิตที่เชื่อว่าเป็นของ เพลโต กล่าวไว้ว่า:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ข้าขว้างแอปเปิลให้เจ้า หากเจ้าปรารถนารักข้า จงรับมันไว้และแบ่งปันวัยสาวของเจ้ากับข้า แต่หากเจ้าคิดต่างไปจากที่ข้าภาวนาให้เป็น จงรับมันไว้เถิด แล้วพิจารณาว่า ความงามนั้นไม่จีรัง
อตาลันตา จากตำนานกรีก แข่งขันวิ่งกับชายทุกคนที่ต้องการแต่งงานกับเธอ เพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงาน เธอสามารถเอาชนะทุกคนได้ ยกเว้น ฮิปโปเมเนส (ซึ่งรู้จักกันในชื่อ เมลานิออน ชื่อที่อาจมาจากคำว่า "เมลอน" ซึ่งในภาษากรีกแปลว่า "แอปเปิล" หรือผลไม้) เอาชนะเธอได้ด้วยไหวพริบ ไม่ใช่ความเร็ว ฮิปโปเมเนสรู้ว่าเขาไม่อาจเอาชนะอตาลันตาได้ด้วยความเร็วเพียงอย่างเดียว จึงใช้แอปเปิลทองคำสามลูก (ของขวัญจากแอโฟรไดที เทพีแห่งความรัก) เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ แม้ต้องใช้แอปเปิลสามลูกและพละกำลังทั้งหมดของเขา แต่ในที่สุด ฮิปโปเมเนสก็ชนะการแข่งขัน และได้อตาลันตาเป็นคู่ครอง
ตำนานเซลติก.
ในตำนานเซลติก โลกหลังความตายมีหลายชื่อ หนึ่งในนั้นคือ "เอเมน อับลาช" (Emain Ablach) ซึ่งแปลว่า "เอเมนแห่งต้นแอปเปิล" ชื่อนี้เชื่อมโยงกับตำนานแอวาลอน (Avalon) ในเรื่องราวของกษัตริย์อาเธอร์ และในภาษาเวลส์ โลกหลังความตาย ถูกเรียกว่า"ยินนิส อัฟฟอลลอน" (Ynys Afallon) แปลว่า "เกาะแอปเปิล"
จีน.
ในประเทศจีน แอปเปิลเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพ เนื่องจากเสียงของคำว่า "แอปเปิล" (苹果, "Píngguǒ") และ "สันติภาพ" (平安, "Píng'ān") เป็นเสียงพ้องในภาษาจีนกลางและกวางตุ้ง เมื่อรวมกัน คำว่า "Píngānguǒ" (平安果) แปลว่า "แอปเปิลแห่งสันติภาพ" นอกจากนี้ ชื่อของวันคริสต์มาสอีฟ ในภาษาจีนกลางคือ "Píngānyè" (平安夜) แปลว่า "ค่ำคืนอันเงียบสงบ" ทำให้การมอบแอปเปิลเป็นของขวัญในเทศกาลนี้เป็นที่นิยม เพื่อเป็นการอวยพรให้ให้เพื่อนและเพื่อนร่วมงานมีสันติสุขและปลอดภัย
ศิลปะคริสเตียน.
แม้ว่าหนังสือปฐมกาลจะไม่ได้ระบุชนิดของผลไม้ต้องห้ามแห่งสวนเอเดน แต่ในประเพณีคริสเตียน เชื่อกันว่าผลไม้นั้นคือแอปเปิล ซึ่งอีฟเกลี้ยกล่อมให้อาดัมกินร่วมกับเธอ ต้นกำเนิดของการระบุว่าผลไม้ต้องห้ามเป็นแอปเปิล แอปเปิล อาจมาจากการเล่นคำในภาษาละตินระหว่าง "mālum" (แอปเปิล) และ "mălum" (ปีศาจ) ซึ่งมักเขียนเหมือนกันว่า "malum" ใน ปฐมกาล 2:17 ต้นไม้แห่งผลไม้ต้องห้ามถูกเรียกว่า "ต้นไม้แห่งความรู้เรื่องดีและชั่ว" ซึ่งในภาษาละติน "ดีและชั่ว" คือ "bonum et malum"
จิตรกรยุคเรอเนสซองส์ อาจได้รับอิทธิพลจากตำนานแอปเปิลทองคำในสวนเฮสเพอริเดส ทำให้เรื่องราวของอาดัมและอีฟ แอปเปิลกลายเป็นสัญลักษณ์ของความรู้ ความเป็นอมตะ การล่อลวง การตกต่ำของมนุษย์ และบาป "แอปเปิลของอาดัม" (Adam's apple) ซึ่งเป็นชื่อของ กล่องเสียงมาจากความเชื่อว่าเกิดจากผลไม้ต้องห้ามยังคงอยู่ในลำคอของอาดัม นอกจากนี้ แอปเปิลยังถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ของการล่อลวงทางเพศ และมักปรากฏในงานศิลปะหรือวรรณกรรมในเชิงสัญลักษณ์หรือเสียดสี
สุภาษิต.
สุภาษิตที่ ว่า "กินแอปเปิลวันละผลทำให้ไม่ต้องไปหาหมอ" (An apple a day keeps the doctor away) กล่าวถึงคุณประโยชน์ของแอปเปิลต่อสุขภาพ มีที่มาจากเวลส์ในศตวรรษที่ 19 โดยวลีดั้งเดิมคือ "กินแอปเปิลก่อนนอน แล้วหมอจะไม่มีรายได้" (Eat an apple on going to bed, and you'll keep the doctor from earning his bread) ในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 วลีนี้ได้พัฒนาเป็น "แอปเปิลวันละลูก ไม่ต้องจ่ายค่าหมอ" (an apple a day, no doctor to pay) และ "แอปเปิลวันละลูกทำให้หมอหนีไป" (an apple a day sends the doctor away) วลีที่คุ้นเคยในปัจจุบันถูกบันทึกเป็นครั้งแรกในปี 1922