pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ฟาร์เทอร์พอเมอเรเนีย

ฟาร์เทอร์พอเมอเรเนีย  คือบริเวณก่อนหน้าที่จะมีการการเปลี่ยนเขตแดนเยอรมัน-โปแลนด์ในปี ค.ศ. 1945 (Oder-Neisse line) ที่ประกอบด้วยดินแดนทางตะวันออกของอาณาจักรดยุคแห่งพอเมอเรเนียที่ต่อมาเป็นจังหวัดปอมอร์สกีแย ที่ครอบคลุมตั้งแต่แม่น้ำโอเดอร์ทางตะวันตกไปจนถึงบริเวณพอเมอเรเนียทางตะวันออก ในปัจจุบันดินแดนส่วนใหญ่ของฟาร์เทอร์พอเมอเรเนียอยู่ภายในจังหวัดเวสต์พอเมอเรเนียของประเทศโปแลนด์ (West Pomeranian Voivodeship) ขณะที่ทางตะวันออกสุดอยู่ภายในจังหวัดปอมอร์สกีแยโปแลนด์ (Pomeranian Voivodeship)
ดินแดนฟาร์เทอร์พอเมอเรเนียหลัง ค.ศ. 1945 ของโปแลนด์เรียกว่า "Pomorze Zachodnie" ("พอเมอเรเนียตะวันตก") ในภาษาโปแลนด์สมัยใหม่ "Pomorze Zachodnie" เป็นคำที่มีความหมายเดียวกับ "จังหวัดปอมอร์สกีแยตะวันตก" แต่ในประวัติศาสตร์เป็นคำที่หมายถึงดินแดนทางตะวันตกของพอเมอเรเนียที่รวมทั้งฟอร์พ็อมเมิร์น ที่ในภาษาอังกฤษเรียกว่า "พอเมอเรเนียตะวันตก"
ฟาร์เทอร์พอเมอเรเนียเกิดขึ้นจากการแบ่งบริเวณของอาณาจักรดยุคแห่งพอเมอเรเนียในปี ค.ศ. 1532 ที่เรียกในขณะนั้นว่า "พอเมอเรเนีย-ชเตททิน" ที่รวมภูมิภาคในประวัติศาสตร์ของอาณาจักรสังฆราชแห่งคัมมิน, อาณาจักรเคานต์แห่งเนาการ์ด, ดินแดนชลาเวและชตอลพ์ (Lands of Schlawe and Stolp) และดินแดนเลาเอนบูร์กและบือโทว์ หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาชเตททิน (Treaty of Stettin) ในปี ค.ศ. 1653 ในการแบ่งเขตแดนของพอเมอเรเนียระหว่างสวีเดนกับบรันเดินบวร์คแล้ว ฟาร์เทอร์พอเมอเรเนียก็กลายเป็นจังหวัดปอมอร์สกีแย (ค.ศ. 1653-1815) ของบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย หลังจากการจัดระบบจังหวัดใหม่ในปรัสเซียในปี ค.ศ. 1815 ก็กลายเป็นจังหวัดปอมอร์สกีแย ฟาร์เทอร์พอเมอเรเนียบริหารเป็น "จังหวัด" (Regierungsbezirk) เคิสลิน (Köslin) ในปี ค.ศ. 1938 โพเซิน-เวสต์ปรัสเซียก็ได้รับการผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฟาร์เทอร์พอเมอเรเนีย ในปี ค.ศ. 1945 ฟาร์เทอร์พอเมอเรเนียก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต และต่อมาภายใต้การบริหารของโปแลนด์ จากนั้นชาวโปแลนด์ก็เข้าไปตั้งถิ่นฐานหลังจากการอพยพและการขับชาวเยอรมันออกจากโปแลนด์ ก่อนปี ค.ศ. 1999 จังหวัดชแชชิน (Szczecin Voivodeship ค.ศ. 1945-1998) และจังหวัดคอชาลิน (Koszalin Voivodeship ค.ศ. 1950-1998) และจังหวัดสวุปสก์ (Słupsk Voivodeship ค.ศ. 1975-1998) ก็มีบริเวณที่คล้ายคลึงกับฟาร์เทอร์พอเมอเรเนียเดิม ใน ค.ศ. 1999 จังหวัดชแชชินและจังหวัดคอชาลินรวมตัวกันเป็นจังหวัดปอมอร์สกีแยตะวันตก ขณะที่จังหวัดสวูปสค์รวมกับจังหวัดปอมอร์สกีแยโปแลนด์
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (9 กรกฎาคม ค.ศ. 1578 - 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1637) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1619 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1637 พระองค์ครองราชย์ต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิแม็ทไธยัสผู้ทรงเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน
ฮัมดาน บิน มุฮัมมัด อาล มักตูม

ชัยค์ ฮัมดาน บิน มุฮัมมัด บิน รอชิด อาล มักตูม (ประสูติวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982) เป็นมกุฎราชกุมารดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ พระองค์เป็นที่รู้จักในพระนามแฝงตอนตีพิมพ์บทกวีว่า ฟัซซาอ์  ซึ่งหมายถึง "ผู้ที่ช่วยเหลือ" ในภาษาอาหรับ ในฐานะนักขี่ม้า มักตูมทรงชนะรางวัลชิงแชมป์โลกในรายการการแข่งขันขี่ม้าระดับโลกไปหลายรายการ
พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นมกุฎราชกุมารแห่งดูไบตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ปี 2008
รายชื่อวันสำคัญของไทย

วันหยุดราชการในประเทศไทยนั้นเป็นไปตามที่รัฐบาลไทยกำหนด และส่วนใหญ่ถือปฏิบัติกันทั้งภาครัฐและภาคเอกชน ปรกติแล้วปีหนึ่ง ๆ มีวันหยุดราชการ 19 วัน แต่อาจเพิ่มได้ตามประกาศคณะรัฐมนตรีไทย นอกจากนี้ยังมีวันอื่น ๆ ที่ถือปฏิบัติทั้งเป็นทางการและไม่เป็นทางการ และมีลักษณะทั้งที่เป็นท้องถิ่นและเป็นสากล คละกันไปหลายระดับทั่วประเทศ
วันหยุดราชการทั้งหมดได้รับการถือปฏิบัติจากหน่วยงานทุกแห่งของรัฐ ส่วนวันหยุดธนาคารนั้นธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด ซึ่งแตกต่างเล็กน้อยจากที่ภาครัฐถือปฏิบัติ กฎหมายกำหนดให้ธุรกิจเอกชนมีวันหยุดอย่างน้อย 13 วันต่อปี ในจำนวนนี้รวมถึงวันแรงงานแห่งชาติด้วย แต่จะเลือกเป็นวันหยุดวันอื่นตามที่ตนยึดถือก็ได้ ถ้าวันหยุดราชการตรงกับวันหยุดสุดสัปดาห์ รัฐบาลได้กำหนดให้หยุดวันทำงานวันถัดมาเพิ่มอีก 1 วัน
วันหยุดราชการ.
ณ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2562 มีวันหยุดราชการอยู่ 19 วันตามที่คณะรัฐมนตรีลงมติเห็นชอบ
ก่อนปี พ.ศ. 2559 เคยมีวันหยุดราชการแค่ 16 วัน หลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สวรรคต มีการปรับปรุงรายชื่อวันหยุดโดยคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2560
ตรุษจีน, อีดิลฟิฏร์ และอีดิลอัฎฮา เป็นวันหยุดในจังหวัดนราธิวาส, ปัตตานี, ยะลา และสตูล (ดูที่). เจ้าหน้าที่รัฐบาลภายใต้กระทรวงกลาโหมและกระทรวงศึกษาธิการอาจหยุดในวันกองทัพไทย (18 มกราคม) และวันครู (16 มกราคม) เช่นกัน (ดู)
วันหยุดธนาคาร.
วันหยุดของสถาบันการเงินจัดตั้งโดยธนาคารแห่งประเทศไทย ซึ่งค่อนข้างแตกต่างจากวันหยุดของรัฐบาล ตรงที่ทางธนาคารไม่หยุดในวันพืชมงคลและวันเข้าพรรษา แต่ยังคงหยุดในวันแรงงานแห่งชาติ (1 พฤษภาคม; ดูที่) ก่อน พ.ศ. 2562 มีวันหยุดกลางปีของธนาคารในวันที่ 1 กรกฎาคม (ถ้าวันนั้นไม่ตรงกับช่วงสุดสัปดาห์) (ก่อน พ.ศ. 2550 วันเข้าพรรษายังคงเป็นวันหยุด) วันตรุษจีน, อีดิลฟิฏร์ และอีดิลอัฎฮา เป็นวันหยุดของสถาบันการเงินในจังหวัดนราธิวาส, ปัตตานี, ยะลา และสตูล ถ้าวันนั้นไม่ตกอยู่ในช่วงสุดสัปดาห์หรือวันหยุด
วันร่วมระลึกถึง.
วันเหล่านี้ ถูกกำหนดโดยรัฐบาล แต่ไม่ถือเป็นวันหยุดราชการทั่วไป แต่บางเทศกาลจัดกิจกรรมและกำหนดเป็นวันหยุดเฉพาะบางภาคส่วนหน่วยงานหรือบางองค์กร
จักรพรรดิมัททีอัสแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิมัททีอัสแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1557 - 20 มีนาคม ค.ศ. 1619) ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1612 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1619 พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และมาเรียแห่งสเปน
เจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์ก

สมเด็จเจ้าฟ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์ก (26 เมษายน พ.ศ. 2529) เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในสมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2 กับสมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ แห่งราชวงศ์กลึคส์บวร์ค
เจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์กทรงได้รับการจัดอยู่ในราชนิกุลรุ่นเยาว์ที่เซ็กซีมากสุดในโลกของเว็บไซต์ฟอร์บส์ดอตคอม โดยทรงอยู่ในลำดับที่ 19 ของโลก
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (13 กรกฎาคม ค.ศ. 1608 - 2 เมษายน ค.ศ. 1657) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1637 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1657 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในสมเด็จพระจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และพระอัครมเหสีองค์แรกมาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย
ทะเลสาบซางามิ

ทะเลสาบซางามิ (; โรมาจิ: "Sagami-ko") เป็นทะเลสาบเทียมในเมืองซางามิฮาระ จังหวัดคานางาวะ ในภูมิภาคคันโตของญี่ปุ่น สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2490 โดยสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำซางามิ เพื่อผลิตไฟฟ้ากำลังน้ำและเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ เคยใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันพายเรือแคนูและพายเรือกรรเชียงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่จัดขึ้นที่โตเกียว ซึ่งอยู่ห่างจากทะเลสาบ 
การรักษาน้ำ.
ใน พ.ศ. 2527 รอบทะเลสาบซางามิมีโรงงานบำบัดน้ำเสีย 174 แห่ง
โรมีโอและจูเลียต (พ.ศ. 2511)

โรมีโอและจูเลียต เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2511 กำกับและเขียนบทโดยฟรังโก เซฟฟริเรลลี ผู้กำกับชาวอิตาลี โดยดัดแปลงจากบทละครโศกนาฏกรรมโรเมโอและจูเลียต ของวิลเลียม เชกสเปียร์ นำแสดงโดย เลนนาร์ด ไวท์ทิง และโอลิเวีย ฮัซซีย์ และให้เสียงบรรยายโดย ลอเรนซ์ โอลิเวียร์ เหตุการณ์ในเรื่องเกิดขึ้นในอิตาลี ราวศตวรรษที่ 15 ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา โดยภาพยนตร์ถ่ายทำที่โบราณสถานต่าง ๆ ในอิตาลีตลอดทั้งเรื่อง
ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 4 รางวัลออสการ์ รวมทั้งสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และผู้กำกับยอดเยี่ยม ได้รับ 2 รางวัลในสาขาการกำกับภาพยอดเยี่ยม และการออกแบบเครื่องแต่งกาย ส่วนเลนนาร์ด ไวท์ทิง และโอลิเวีย ฮัซซีย์ ซึ่งมีผลงานแสดงเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ได้รับรางวัลนักแสดงนำหน้าใหม่ชาย และหญิงที่น่าจับตามอง รางวัลลูกโลกทองคำ 
ดนตรีประกอบภาพยนตร์ แต่งโดย นิโน โรตา เพลงธีมของเรื่อง ขื่อเพลง "Love Theme from Romeo and Juliet" กลายเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก ถูกนำไปบรรเลงโดยวงออเคสตราของเฮนรี แมนซินี ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกาในปี 1969 และนำไปใส่คำร้องทั้งในภาษาอังกฤษและอิตาลี
ในภาพยนตร์มีฉากเปลือยกายของโอลิเวีย ฮัซซีย์ ซึ่งมีอายุเพียง 15 ปีในขณะแสดง ทำให้ภาพยนตร์ได้รับการเรทภาพยนตร์ในอเมริกาเป็น G ต่อมาได้รับการจัดใหม่เป็น PG
ไฮน์ริคที่ 5 ดยุคแห่งบาวาเรีย

ไฮนริคที่ 5 ดยุกแห่งบาวาเรีย  (? - ค.ศ. 1026) เฮนรีแห่งตระกูลลักเซมเบิร์กมีบรรดาศักดิ์เป็นเคานท์แห่งลักเซมเบิร์ก (ในชื่อ เฮนรีที่ 1) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 998 เป็นดยุกแห่งบาวาเรีย(ในชื่อ ไฮนริคที่ 5) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1004 เฮนรีเป็นบุตรของซีกฟรีดแห่งลักเซมเบิร์กและเฮดวิจแห่งนอร์ดเกา
ในการประชุมสงฆ์ที่ราทิสบอนในปี ค.ศ. 1004 เฮนรีได้รับบาวาเรียจากพี่เขยสมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ผู้เดิมเป็นดยุกแห่งบาวาเรีย ในปี ค.ศ. 1009 เมื่อเฮนรีไปมีปากมีเสียงกับสมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริค พระองค์ก็ทรงยึดตำแหน่งดยุกคืนแต่กลับมาคืนให้ในปี ค.ศ. 1017 เฮนรีไม่ได้สมรสเมื่อเสียชีวิตอาณาจักรเคานท์ก็ตกไปเป็นของหลานไฮนริคที่ 7 บาวาเรียคืนไปเป็นของพระจักพรรดิที่ขณะนั้นคือสมเด็จพระจักรพรรดิคอนราดที่ 2 ผู้หันไปยกให้แก่พระราชโอรสผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 3
มัคซีมีลีอานที่ 1 ผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย

มัคซีมีลีอานที่ 1 ผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย (17 เมษายน ค.ศ. 1573 – 27 กันยายน ค.ศ. 1651) เป็นประมุขของดัชชีแห่งบาวาเรียแห่งตระกูลวิทเทลส์บัค และเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ สมัยการปกครองของดยุกมัคซีมีลีอานเป็นสมัยของสงครามสามสิบปี
มัคซีมีลีอานเกิดที่มิวนิกเป็นพระโอรสองค์ใหญ่ของวิลเฮ็ล์มที่ 5 ดยุกแห่งบาวาเรียและเรอนีแห่งลอแรน ได้รับการศึกษากับเยซูอิด มัคซีมีลีอานทรงเริ่มเข้ารับราชการในปี ค.ศ. 1591 ในปี ค.ศ. 1595 ทรงเสกสมรสกับลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ คือ เอลีซาแบ็ต เรอนี พระธิดาของชาร์ลที่ 3 ดยุกแห่งลอแรน ผู้เป็นพระมาตุลา และในปี ค.ศ. 1597 มัคซีมีลีอานก็ได้รับครองราชย์เป็นดยุกแห่งบาวาเรีย เมื่อวิลเฮ็ล์มที่ 5 พระบิดาสละราชสมบัติ สองสามเดือนหลังจากการสิ้นพระชนม์ของเอลีซาแบ็ตในปี ค.ศ. 1635 มัคซีมีลีอานก็ทรงเสกสมรสกับพระภาติกาพระชันษา 25 ปี มาเรีย อันนาแห่งออสเตรียพระราชธิดาในจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์กับ มาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย พระขนิษฐาของพระองค์
จักรวรรดิอิตาลี

จักรวรรดิอิตาลี  ก่อตั้งขึ้นโดยราชอาณาจักรอิตาลี (อิตาลีสมัยใหม่ที่เกิดขึ้นจากการรวมชาติอิตาลี (Italian unification) ที่เพิ่งเริ่มก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1861) โดยอิตาลีได้ร่วมมือกับมหาอำนาจอื่นๆ ในยุโรปใน “การล่าอาณานิคมในแอฟริกา” ในช่วงนี้จักรวรรดิโปรตุเกส, สเปน, เนเธอร์แลนด์, อังกฤษ และ ฝรั่งเศส ต่างก็เป็นเจ้าของอาณานิคมกันมาเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว ดินแดนสุดท้ายที่ยังคงเหลือสำหรับยึดเป็นอาณานิคมคือทวีปแอฟริกาเท่านั้น 
เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1914 อิตาลีก็ผนวกเอริเทรีย และ โซมาเลีย และพยายามควบคุมบางส่วนของจักรวรรดิออตโตมัน รวมทั้งลิเบีย แต่ต้องพ่ายแพ้เมื่อพยายามยึดเอธิโอเปีย รัฐบาลฟาสซิสต์ภายใต้การนำของผู้เผด็จการเบนิโต มุสโสลินีพยายามขยายเขตแดนของจักรวรรดิเพิ่มขึ้น ทั้งโดยการใช้กำลังและโดยการขู่ว่าจะใช้กำลัง และในที่สุดก็ยึดเอธิโอเปียได้เมื่อสี่สิบปีให้หลังจากการพยายามครั้งแรก 
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองอิตาลีได้เข้าข้างฝ่ายนาซีเยอรมนี แต่ในที่สุดกองกำลังฝ่ายพันธมิตรก็ยึดดินแดนโพ้นทะเลของอิตาลีได้ และเมื่ออิตาลีถูกรุกรานในปี ค.ศ. 1943 จักรวรรดิอาณานิคมอิตาลีก็สลายตัวลงไปจนหมดสิ้น
จักรวรรดิอะคีเมนิด

จักรวรรดิอะคีเมนียะห์ หรือ จักรวรรดิเปอร์เชียอะคีเมนียะห์ (ประมาณ 550 – 330 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นหนึ่งในจักรวรรดิแรกของจักรวรรดิเปอร์เชียที่ปกครองอาณาบริเวณส่วนใหญ่ของเกรตเตอร์อิหร่านที่ตามมาจากจักรวรรดิมีเดีย ในยุคที่รุ่งเรืองที่สุด จักรวรรดิอะคีเมนียะห์มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 7.5 ล้านตารางกิโลเมตร ทำให้เป็นจักรวรรดิที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในยุคโบราณ และเป็นจักรวรรดิที่วางรากฐานของระบบการปกครองจากศูนย์กลาง 
จักรวรรดิอะคีเมนียะห์ที่ก่อตั้งขึ้นโดยจักรพรรดิไซรัสมหาราช ครอบคลุมอาณาบริเวณสามทวีปที่รวมทั้งดินแดนในอัฟกานิสถาน และ ปากีสถาน บางส่วนของเอเชียกลาง อานาโตเลีย เธรซ บริเวณริมฝั่งทะเลดำส่วนใหญ่ อิรัก ตอนเหนือของซาอุดีอาระเบีย จอร์แดน ปาเลสไตน์ เลบานอน ซีเรีย และอียิปต์ไปจนถึงลิเบีย จักรวรรดิอะคีเมนียะห์เป็นศัตรูของนครรัฐกรีกในสงครามกรีก-เปอร์เซีย เพราะไปปล่อยชาวยิวจากบาบิโลเนีย และในการก่อตั้งให้ภาษาแอราเมอิกเป็นภาษาราชการ และพ่ายแพ้ต่ออเล็กซานเดอร์มหาราชในปี 330 ก่อนคริสต์ศักราช
ความสำคัญทางประวัติศาสตร์โลกของจักรวรรดิอะคีเมนียะห์ที่ก่อตั้งโดยพระเจ้าไซรัสมหาราช ก็คือการวางรากฐานที่ได้รับความสำเร็จของระบบการบริหารการปกครองจากศูนย์กลาง และของรัฐบาลที่มีปรัชญาในการสร้างประโยชน์ให้แก่มวลชน
ประวัติศาสตร์ฮิตไทต์

ฮิตไทต์  ฮิตไทต์เป็นชนโบราณที่พูดภาษาตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนและก่อตั้งอาณาจักรที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ฮัตทูซา (Hattusa) ทางตอนเหนือของตุรกีตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 ก่อนคริสต์ศักราช ในศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช “ราชอาณาจักรฮิตไทต์” ก็รุ่งเรืองถึงจุดสูงสุดโดยอาณาบริเวณที่ครอบคลุมตอนกลางของอานาโตเลีย ด้านตะวันตกเฉียงเหนือของซีเรียไปจนจรดอูการิต (Ugarit) และตอนเหนือของเมโสโปเตเมีย หลังจากปี 1180 ก่อนคริสต์ศักราชท่ามกลางความวุ่นวายต่าง ๆ ในเลแวนต์ที่เกิดจากการรุกรานของชนทะเล (Sea Peoples) จักรวรรดิฮิตไทต์ก็สลายตัวลงเป็นนครรัฐไซโรฮิตไทต์ (Syro-Hittite states) หลายนครที่เป็นอิสระต่อกัน บางนครก็รุ่งเรืองต่อมาจนถึงศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราช ประวัติศาสตร์ของวัฒนธรรมชนฮิตไทต์ทราบได้จากบันทึกอักษรรูปลิ่มที่พบในบริเวณที่เคยเป็นอาณาจักร และจากการติดต่อทางการค้าขายและการทูตที่พบในสถานที่เก็บหลักฐานโบราณของอียิปต์และตะวันออกกลาง
ฮัตเทียน และ ฮิตไทต์.
โดยทั่วไปแล้วก็สรุปกันว่าชาวฮิตไทต์เข้ามาในอานาโตเลียราว 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ขณะที่ภูมิภาคเดิมของฮิตไทต์ยังคงเป็นเรื่องที่โต้แย้งกันอยู่ แต่ก็มีหลักฐานที่แน่นหนาราวร้อยปีมาแล้วว่าเป็นดินแดนอินโด-ยูโรเปียนในศตวรรษที่ 4 และ 3 ก่อนคริสต์ศักราชที่ในปัจจุบันคือบัลแกเรียและยูเครน ฮิตไทต์และชนอื่น ๆ ในกลุ่มอานาโตเลียมาจากทางตอนเหนือที่อาจจะเป็นบริเวณทะเลแคสเปียน การโยกย้ายเข้าไปในบริเวณอานาโตเลียอาจจะเป็นการเริ่มการโยกย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่ในตะวันออกกลางเมื่อ 1900 ปีก่อนคริสต์ศักราช (1900 BCE Near East mass migration) ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่เดิมกลุ่มหลักในอานาโตเลียขณะนั้นคือฮัตเทียน นอกจากนั้นก็ยังมีอาณานิคมอัสซีเรียอยู่ด้วย ซึ่งเป็นกลุ่มที่ฮิตไทต์รับอักษรรูปลิ่มมาใช้ ฮิตไทต์ใช้เวลานานกว่าที่จะก่อตั้งตนเองเป็นหลักเป็นฐานในอานาโตเลีย ชั่วระยะเวลาหนึ่งฮิตไทต์ก็ตั้งตัวเป็นกลุ่ม ๆ ตามเมืองต่าง ๆ อิสระจากชนกลุ่มอื่น ๆ แต่เมื่อมีประมุขผู้เข้มแข็งที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ Boğazköy ก็สามารถรวมตัวกันได้ และพิชิตดินแดนส่วนใหญ่ในอานาโตเลียที่ก่อตั้งขึ้นเป็นราชอาณาจักรฮิตไทต์
ราว 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ฮิตไทต์มีศูนย์กลางอยู่ที่ฮัตทูซา (Hattusa) ที่ต่อมากลายมาเป็นศูนย์กลางของราชอาณาจักรฮิตไทต์ บริเวณนี้เดิมเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของผู้ที่มีวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์และพูดภาษาที่ไม่ใช่กลุ่มภาษาอินโด-ยูโรเปียน นักการศึกษาเกี่ยวกับอานาโตเลียเรียกภาษานี้ว่า "ภาษาฮัตติก" (Hattic) เพื่อให้แตกต่างจากภาษาฮิตไทต์ที่เป็นภาษาในกลุ่มภาษาอินโด-ยูโรเปียน ที่ใช้ในช่วงเวลาเดียวกันราว 2000 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกลายมาเป็นภาษาราชการของราชอาณาจักรฮิตไทต์เป็นเวลาราวหกถึงเจ็ดร้อยปีต่อมา "ฮิตไทต์" เป็นชื่อสมัยใหม่ที่ใช้เรียกภาษานี้ แต่ภาษาท้องถิ่นเรียกว่า "เนซิลี" (Nesili) หรือ "ในภาษาของเนซา" (Neša)
กลุ่มฮิตไทต์แรกที่ไม่ทราบที่มารับวัฒนธรรมของฮัตเทียนมาใช้เป็นอันมาก และวัฒนธรรมของพ่อค้าอัสซีเรีย—โดยเฉพาะการใช้อักษรรูปลิ่มและการใช้ตราประทับกลม
การที่ภาษาฮัตติกยังคงเป็นภาษาที่ใช้ในทางศาสนาในราชอาณาจักรฮิตไทต์อยู่เป็นเวลานานและดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างสองวัฒนธรรมจะดำเนินต่อเนื่องกันอยู่เป็นเวลานาน ทำให้ไม่ทราบว่าผู้พูดภาษาฮัตติก— ฮัตเทียน— ถูกกำจัดโดยผู้พูดภาษาฮิตไทต์ หรือถูกกลืนชาติ หรือเพียงแต่ยอมใช้ภาษาเท่านั้น
เจ้าหญิงเธโอโดราแห่งกรีซและเดนมาร์ก

สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงเธโอโดราแห่งกรีซและเดนมาร์ก (ประสูติ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2526) หรือชื่อในการแสดงว่า เธโอโดรา กรีซ  เป็นนักแสดงชาวอังกฤษและสมาชิกของพระราชวงศ์กรีก พระองค์เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโตสที่ 2 กับสมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ
เธโอโดราเข้ารับการศึกษาจากโรงเรียนหญิงล้วนที่โรงเรียนโวลดิงแฮมที่เซอร์รีย์ อังกฤษ ช่วง พ.ศ. 2537–2544 หลังจากนั้นก็ทรงเข้าศึกษาที่วิทยาลัยเซนต์ฟิลิปในอลิซสปริงส์ ประเทศออสเตรเลีย แล้วทรงศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยบราวน์ โดยใช้ชื่อว่า เธโอโดรา กรีซ จึงสำเร็จการศึกษาศิลปศาสตร์บัณฑิตเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 
จากนั้นก็เธโอโดรสทรงศึกษาระดับปริญญาตรีสองปีที่มหาวิทยาลัยนอร์ทอีสเทิร์นที่บอสตัน และหลักสูตรสี่ปีที่มหาวิทยาลัยบราวน์ ในสาขาศิลปะการละคร ปัจจุบันทรงศึกษาต่อที่วิทยาลัยศิลปะและการออกแบบกลางเซนต์มาร์ติน (Central Saint Martins College of Art and Design)
ซารา ทินดัลล์

นางซารา แอนน์ อีลิซาเบท ทินดัลล์ (สกุลเดิม: ฟิลลิปส์; 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2524) เป็นพระธิดาในเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี กับร้อยเอก มาร์ก ฟิลลิปส์ เป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เธออยู่ในลำดับที่ยี่สิบเอ็ดแห่งการสืบราชสันตติวงศ์สหราชอาณาจักร
ชีวิตช่วงต้น.
ซารา แอนน์ เอลิซาเบท ฟิลลิปส์ เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ณ โรงพยาบาลเซนต์แมรีส์ กรุงลอนดอน เป็นพระธิดาคนเล็กในเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารี กับมาร์ก ฟิลลิปส์ เธอได้รับบัพติศมาวันที่ 27 กรกฎาคม ปีเดียวกัน มีพี่ชายคือปีเตอร์ ฟิลลิปส์
ทินดัลล์เป็นแม่ทูนหัวของเจ้าชายจอร์จแห่งเคมบริดจ์ พระโอรสในเจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งเคมบริดจ์ ลูกพี่ลูกน้องของเธอ กับแคเธอริน ดัชเชสแห่งเคมบริดจ์ โดยเป็นเชื้อพระวงศ์เพียงผู้เดียวที่ได้เป็นพ่อแม่ทูนหัวของเจ้าชายจอร์จ
ภาษาอาหรับบาห์เรน

ภาษาอาหรับบาห์เรน (Bahrani Arabic หรือ Baharna Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ชาวบาห์เรนใช้พูดในบริเวณอาระเบียตะวันออกถึงโอมาน ในประเทศบาห์เรน ภาษาย่อยนี้มักมีผู้พูดในหมู่บ้านชีอะฮ์และพื้นที่มานามาบางส่วน ส่วนในซาอุดีอาระเบียมักมีผู้พูดในเขตผู้ว่าการอัลเกาะฏีฟ
ภาษาอาหรับบาห์เรนได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาแอราเมอิกโบราณ, ภาษาซีรีแอก และภาษาแอกแคด ลักษณะทางภาษาศาสตร์เชิงสังคมวิทยาที่น่าสนใจของภาษานี้อยู่ที่การมีสำเนียงถึงสองสำเนียงหลัก: อาหรับบาห์เรนและซุนนี ชาวบาห์เรนที่นับถือซุนนี้พูดภาษานี้คล้ายกับสำเนียงในเมืองที่กาตาร์.
ภาษาเปอร์เซียเป็นภาษาต่างชาติที่มีอิทธิพลทางภาษาศาสตร์ในภาษาย่อยบาห์เรนทั้งหมดมากที่สุด ความแตกต่างระหว่างภาษาอาหรับบาห์เรนและสำเนียงใกล้เคียง เกิดจากความแตกต่างทางประวัติศาสตร์ ส่วนใหญ่ของผู้พูดสำเนียงอื่นๆ ในบริเวณนี้เป็นผู้อพยพเข้ามาซึ่งมักจะเป็นชาวเบดูอินเผ่านัจญ์ดี ผู้คนเหล่านี้ปัจจุบันพูดภาษาอาหรับอ่าวที่ต่างจากภาษาอาหรับนัจญ์ดีและภาษาอาหรับของชาวเบดูอินและใกล้เคียงกับภาษาอาหรับบาห์เรนมากกว่า ในบาห์เรน ความแตกต่างหลักระหว่างผู้พูดภาษาอาหรับบาห์เรนและสำเนียงอื่นๆอยู่ที่รูปแบบของไวยากรณ์ และการเน้นหนัก ภาษาอาหรับบาห์เรนมีคำยืมจากภาษาอื่น ๆ จากภาษาฮินดี (เช่น bānka, sōmān) หรือภาษาอังกฤษ (เช่น lētar, wīl, tēm) รวมทั้งภาษาเปอร์เซียด้วย ซึ่งเป็นผลจากการติดต่อค้าขายกับเปอร์เซียในอดีต
ลักษณะเฉพาะ.
ภาษาอาหรับบาห์เรนมีความแตกต่างจากภาษาอาหรับมาตรฐานที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ เช่น q เป็น g (qamar vs gamar 'พระจันทร์'), k เป็น ch ในบางตำแหน่ง (kalb vs chalb 'หมา'). J เป็น y ในบางหมู่บ้าน (jiħħe vs yiħħe 'แตงโม') เสียงท้าย –ah เป็น –e ในบางตำแหน่ง เปลี่ยนเสียง th และ dh เป็น f และ d ไวยากรณ์ของภาษาอาหรับบาห์เรนใกล้เคียงกับภาษาอาหรับอ่าว
ภาษาอาหรับเลบานอน

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาอาหรับเลบานอน (Lebanese Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดในเลบานอนและเป็นสำเนียงย่อยของภาษาอาหรับเลอวานต์ ชาวมาโรไนต์ในบริเวณนั้นถือว่าภาษาอาหรับเลบานอนเป็นภาษาเอกเทศ
การเปลี่ยนแปลงจากภาษาอาหรับคลาสสิก.
ภาษาอาหรับเลบานอนมีลักษณะหลายอย่างที่ใกล้เคียงกับภาษาอาหรับสมัยใหม่ ประโยคที่ใช้เป็นแบบง่าย ไม่มีเครื่องหมายมาลาและการก การใช้กริยาโดยกำหนดตามจำนวนและเพศเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับประธานทุกตัว ภาษานี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาฝรั่งเศสมากและกลุ่มผู้มีการศึกษามักแทรกภาษาฝรั่งเศสเข้าไปในบทสนทนาซึ่งเป็นผลมาจากการที่เคยเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสมาก่อน ความแตกต่างจากภาษาอาหรับคลาสสิกทั้งด้านคำศัพท์และสัทวิทยามีดังต่อไปนี้
การเปลี่ยนรูปตัวสะกด.
ภาษาอาหรับเลบานอนมีการเขียนน้อย ยกเว้นในนิยายซึ่งมีการแสดงสำเนียงหรือบทกวีบางชนิดซึ่งไม่ใช้ภาษาอาหรับมาตรฐาน การตีพิมพ์เผยแพร่ในเลบานอน เช่นหนังสือพิมพ์ใช้ภาษาอาหรับมาตรฐาน การเขียนในภาษาอาหรับมีเพีงรูปแบบเดียว ในขณะที่มีการใช้ภาษาอาหรับแบบไม่เป็นทางการเช่นการสนทนาออนไลน์ อาจจะมีการผสมอักษรโรมันเข้าไป แต่การใช้อักษรโรมันในภาษาอาหรับไม่เป็นที่นิยมแพร่หลาย
ราชอาณาจักรฮอลแลนด์

ราชอาณาจักรฮอลแลนด์ (,) เป็นรัฐหุ่นเชิดที่ก่อตั้งขึ้นโดยนโปเลียนสำหรับพระอนุชาหลุยส์ โบนาปาร์ตเพื่อให้ปกครองเนเธอร์แลนด์ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ชื่อของราชอาณาจักรมาจากชื่อจังหวัดฮอลแลนด์ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีอิทธิพลที่สุดในสาธารณรัฐดัตช์ ในปี ค.ศ. 1807 ฟรีเซีย และ เยเวอร์ของปรัสเซียก็ได้รับการรวมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักร แต่ในปี ค.ศ. 1809 หลังจากการรุกรานของอังกฤษ ฮอลแลนด์ก็เสียดินแดนทางใต้ของแม่น้ำไรน์ทั้งหมดให้แก่ฝรั่งเศส
พระเจ้าหลุยส์มิได้ปกครองตามนโยบายของนโปเลียน แต่ทรงพยายามรักษาผลประโยชน์ของดัตช์แทนที่นโปเลียน ราชอาณาจักรถูกจึงยุบในปี ค.ศ. 1810 หลังจากนั้นเนเธอร์แลนด์ก็ถูกผนวกโดยฝรั่งเศสจนกระทั่งปี ค.ศ. 1813 ราชอาณาจักรฮอลแลนด์ครอบคลุมบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศเนเธอร์แลนด์ ยกเว้นจังหวัดลิมบวร์ก, และบางส่วนของเซแลนด์ซึ่งเป็นดินแดนของฝรั่งเศส ฟรีเซียตะวันออก (ในเยอรมนีปัจจุบัน) ก็เป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักร ราชอาณาจักรฮอลแลนด์ถือเป็นรัฐที่ปกครองแบบราชาธิปไตยเป็นครั้งแรกของเนเธอร์แลนด์นับตั้งแต่ปีค.ศ. 1581 
โดยการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เป็นผลดีแก่ราชวงศ์ออเรนจ์-นาซอที่จะกลับมามีอำนาจภายหลังจากการสิ้นสุดของยุคนโปเลียน โดยจะได้ปรับฐานะเป็นกษัตริย์ และจบฐานะผู้นำอันคุมเครือ (สตัดเฮาเดอร์) ที่กินเวลานานหลายศตวรรษอันเป็นสาเหตุแห่งความไม่มั่นคงและความขัดแย้งทางการเมืองในประวัติศาสตร์เนเธอร์แลนด์
บรรณานุกรม.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
ชาลง-อ็อง-ช็องปาญ

ชาลง-อ็อง-ช็องปาญ  เป็นเมืองหลวงของจังหวัดมาร์นและของแคว้นช็องปาญาร์แดนในประเทศฝรั่งเศส แม้ว่าจะมีขนาดเพียงหนึ่งในสี่ของเมืองแร็งส์ เดิมชาลง-อ็อง-ช็องปาญชื่อ "ชาลง-ซูร์-มาร์น" แต่มาเปลี่ยนชื่อใหม่ในปี ค.ศ. 1998
ชาลง-อ็อง-ช็องปาญเป็นที่ตั้งของมหาวิหารนอเทรอดามอ็องโว (Notre-Dame-en-Vaux) ซึ่งเป็นคริสต์ศาสนสถานหนึ่งที่ตั้งอยู่บนบนเส้นทางแซ็ง-ฌากส์-เดอ-กงโปสเต็ลในฝรั่งเศส
เบอซ็องซง

เบอซ็องซง  หรือ บีซันซ์  เป็นเมืองหลวงและเมืองสำคัญของจังหวัดดูและของแคว้นฟร็องช์-กงเต ทางตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส เบอซ็องซงตั้งอยู่ไม่ไกลจากพรมแดนสวิตเซอร์แลนด์ ตัวเมืองตั้งอยู่ตรงโค้งแม่น้ำดูซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำโรน ซึ่งเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวกอลในยุคสัมริดราว 1500 ก่อนคริสต์ศักราช
กล้วยหอมจอมซน

กล้วยหอมจอมซน  เป็นรายการสำหรับเด็ก ออกฉายในปี ค.ศ. 1992 ทางสถานีโทรทัศน์ ABC (Australian Broadcasting Corporation) เครือรัฐออสเตรเลีย จนสิ้นสุดการออกอากาศ ในปี ค.ศ. 2002 ในประเทศไทยเคยออกฉายทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7(ช่อง 7 สี) มาแล้วและได้นำมาออกอากาศเป็นครั้งที่ 2 ในรูปแบบการ์ตูน 3 มิติ ทางช่อง 7 HD เหมือนเดิมในปี พ.ศ. 2558 เป็นเรื่องของ แฝดกล้วยหอมจอมซน B1 กับ B2 ที่ร่วมเล่นกับ หมีเท็ดดี้ 
กล้วยหอมจอมซนถูกนำมาปรับปรุงใหม่อีกครั้งให้อยู่ในรูปแบบ CGI ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 โดย Southern Star Entertainment และ ในประเทศไทยได้นำมาฉายทางช่อง7HD ทุกวันอาทิตย์ เวลา6.15 - 6.30น. ส่วนลิขสิทธิ์จัดจำหน่ายในรูปแบบ VCD และ DVD โดยบริษัท TIGA
ดาวเคราะห์พเนจร

ดาวเคราะห์พเนจร (หรือเรียกกันว่า ดาวเคราะห์ระหว่างดวงดาว, ดาวเคราะห์อิสระ) คือวัตถุที่มีมวลขนาดดาวเคราะห์และมิได้มีแรงโน้มถ่วงดึงดูดอยู่กับดาวฤกษ์ดวงใด จึงเคลื่อนที่ล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศระหว่างดาวเป็นวัตถุอิสระ มีนักดาราศาสตร์หลายคนอ้างว่าตรวจพบวัตถุดังกล่าวนี้ (เช่น Cha 110913-773444) แต่ยังไม่มีการยืนยันผลการค้นพบเหล่านั้น
นักดาราศาสตร์จำนวนหนึ่งเรียกวัตถุเหล่านี้ว่า "ดาวเคราะห์" เพราะพวกเขาเชื่อว่าวัตถุเหล่านี้เป็นดาวเคราะห์ที่ถูกดีดตัวออกมาจากวงโคจรรอบดาวฤกษ์ อย่างไรก็ดียังมีนักดาราศาสตร์อีกมากที่เห็นว่า คำนิยามของ "ดาวเคราะห์" ควรใช้กับสถานะการเฝ้าสังเกตในปัจจุบันขณะ ไม่เกี่ยวกับอดีตหรือต้นกำเนิดของมัน ยิ่งไปกว่านั้น วัตถุเหล่านี้อาจจะก่อตัวขึ้นมาเองจากการแตกสลายของกลุ่มเมฆแก๊สที่คล้ายคลึงกับการก่อตัวของดาวฤกษ์ก็ได้ ซึ่งหากเป็นกรณีเช่นนี้ มันย่อมไม่เคยเป็น "ดาวเคราะห์" มาก่อน
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร  เป็นคณะวิชาลำดับที่ 6 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร และเป็นคณะวิชาลำดับที่ 2 ของมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2513
เคเซราเซรา (วอตเอเวอร์วิลบีวิลบี)

เคเซราเซรา (วอตเอเวอร์วิลบีวิลบี)  เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เดอะแมนฮูนิวทูเมิช" ของอัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ประพันธ์โดย เจย์ ลิฟวิงสตัน และ เรย์ อีแวนส์ เนื้อหาสอดคล้องกับภาพยนตร์ ที่นางเอกในเรื่องใช้ร้องส่งสัญญาณถึงลูกชายที่ถูกจับอยู่ในบริเวณสถานที่กักกัน
วลี "เคเซราเคเซรา" (que sera, sera) มาจากภาษาฝรั่งเศส ว่า "เกอเซอราเซอรา" (que sera, sera) หมายความว่า อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
เพลงนี้ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาเพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ใน ค.ศ. 1956 และมีการขับร้องใหม่และอ้างอิงหลายครั้ง เช่น พนมเทียนได้ใช้เนื้อเพลงนี้ใน เพชรพระอุมา ตอน จอมผีดิบมันตรัย ตอนที่ไชยยันต์และมาเรียเข้าไปในถ้ำ และใน 2009 เพลงนี้ก็ใช้มาขับร้องอีกครั้งในโฆษณาทางโทรทัศน์ของไทยประกันชีวิต ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2009
ฮิเดอากิ ทากาโตริ

ฮิเดอากิ ทากาโตริ (; โรมาจิ: "Takatori Hideaki") เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1967 เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง และ นักดนตรี ชาวญี่ปุ่น เกิดที่กรุงโตเกียว กรุ๊ปเลือด B
ประวัติ.
เมื่อปีค.ศ. 1994 นั้น ฮิเดอากิ เปิดตัวในฐานะนักร้องนำวง WEATHER SIDE ซึ่งเป็นวงที่ก่อตั้งโดยทาคาชิมะ ชินจิ และ โทชิสึงุ นิชิฮาระ อดีตสมาชิกวง โอเมกาไทรบ์ อย่างไรก็ตามหลังจากยุบวง ฮิเดอากิยังร่วมแสดงโชว์ในไลฟ์เฮาส์ให้กับวง Travelling Ramblers (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น Ramblers) ซึ่งมี ฮิโรมาสะ คาโกชิมะ, ซาโตชิ คาวาเสะ, ทัตสึยะ มิยาซากิ และคนอื่นๆ มาร่วมด้วย
ต่อมาเมื่อปีค.ศ. 1998 ได้ร่วมงานกับฮิเดอากิ โนบุคาซึซึ่งเป็นพี่ชายของตนโดยตั้งชื่อวงว่า COA โดยทำหน้าที่ทั้งร้องนำแต่งเพลงและเรียบเรียงเพลงเอง และปี ค.ศ. 2003 ได้ทำงานเดี่ยวโดยทำหน้าที่แต่งเพลง และเรียบเรียงดนตรีโดยผลงานจะไปเน้นทางเพลงประกอบอนิเมะและละครโทคุซัทสึเป็นหลัก
ดัชชีแบร์ค

แบร์ค  เป็นเดิมเป็นเคานตีและต่อมาได้ยกฐานะเป็นดัชชี ตั้งอยู่ในภูมิภาคไรน์ลันท์ในประเทศเยอรมนีเป็นดินแดนอิสระในยุคกลางที่มีบริเวณครอบคลุมตั้งแต่แม่น้ำไรน์, แม่น้ำรู และแม่น้ำซีค ในปัจจุบันแบร์คยังคงเป็นที่รู้จักกันในชื่อที่ใช้ในยุคกลางว่า "ดินแดนแบร์ค" (Bergisches Land)
ประวัติ.
แบร์คเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นสาขาย่อยของตระกูลเอซโซเนน (Ezzonen) ในปี ค.ศ. 1101 ที่สืบสายมาจากราชอาณาจักรโลทาริงเกีย เคานท์แห่งแบร์คในที่สุดก็กลายมาเป็นตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดในภูมิภาค ในปี ค.ศ. 1160 แบร์คแบ่งเป็นสองส่วนส่วนหนึ่งต่อมาเป็นอาณาจักรเคานท์แห่งมาร์คที่กลับมารวมกับสายเดิมในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในปี ค.ศ. 1280 เคานท์แห่งแบร์คก็ย้ายสำนักจากปราสาทบวร์ก (Schloss Burg) บนฝั่งแม่น้ำวูพเพอร์ไปยังดึสเซลดอร์ฟ ประมุขผู้มีอำนาจมากที่สุดในช่วงแรกของแบร์คก็ได้แก่เองเกิลแบร์ตที่ 2 แห่งแบร์คผู้ถูกลอบสังหารเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1225 เคานท์อดอล์ฟที่ 5 แห่งแบร์คผู้ต่อสู้และได้รับชัยชนะต่อเกลเดอร์ในยุทธการวอร์ริงเกน (Battle of Worringen) ในปี ค.ศ. 1288
แบร์ครุ่งเรืองเพิ่มขึ้นต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในปี ค.ศ. 1348 อาณาจักรเคานท์แห่งยือลิคก็มารวมตัวกับแบร์ค และในปี ค.ศ. 1380 สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็ยกบรรดาศักดิ์เคานท์แห่งแบร์คขึ้นเป็นดยุกซึ่งทำให้อาณาจักรได้ชื่อว่าดัชชีแห่งยือลิค-แบร์ค
การคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ 2028

การคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ 2028 เป็นการคัดเลือกเมืองต่างๆ ทั่วโลกที่เสนอเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และโอลิมปิกฤดูร้อน 2028 การคัดเลือกสำหรับโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ได้เริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2558 ซึ่งมี 5 เมืองได้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายของการคัดเลือก แต่ 3 ใน 5 เมืองนั้นได้ถอนตัว เพื่อการรักษาเสถียรภาพของกีฬาโอลิมปิกในอนาคต คณะกรรมการโอลิมปิกสากล จึงได้ตัดสินใจที่จะประกาศให้ปารีสและลอสแอนเจลิส เป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก 2024 และ 2028 ตามลำดับ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 นครลอสแอนเจลิสได้ตัดสินใจที่จะเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก 2028 ซึ่งทำให้กรุงปารีสได้เป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก 2024 การประกาศผลอย่างเป็นทางการของกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ 2028 มีขึ้นเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2560 ในการประชุมใหญ่สามัญคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 131 ณ ศูนย์การประชุมลิมา กรุงลิมา ประเทศเปรู
ขั้นตอนการคัดเลือกเจ้าภาพ.
โอลิมปิกฤดูร้อน 2024.
เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2558 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้ประกาศขั้นตอนการการคัดเลือกเจ้าภาพ รวมถึงประกาศเมืองที่เข้ารอบการคัดเลือกเจ้าภาพรอบสุดท้าย 
โอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ 2028.
เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2560 คณะกรรมาธิการการประเมินผลของไอโอซีได้สรุปข้อเสนอของผู้สมัครเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก 2024 จากนครลอสแอนเจลิส และกรุงปารีสเป็นเวลาสองวัน คณะกรรมาธิการการประเมินของได้กล่าวยกย่องผู้สมัครทั้งสองเมืองว่า "มีความคิดสร้างสรรค์ และการให้ความสำคัญกับการสืบทอดมรดกกีฬาโอลิมปิก"
เพื่อรักษาธรรมเนียมของกีฬาโอลิมปิกให้คงอยู่ต่อไปในอนาคต จากการที่ 3 ใน 4 เมืองที่ได้ถอนตัวในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 และ 3 ใน 5 เมืองที่ได้ถอนตัวในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ในเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2560 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้ทำข้อตกลงที่ประเทศเดนมาร์ก โดยเจ้าหน้าที่ของไอโอซีได้พบกับคณะกรรมการจากทั้งสองเมืองเพื่อหารือเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการที่ให้มีผู้ชนะทั้งสองเมือง เพื่อเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ 2028
คณะกรรมการบริหารของไอโอซีได้ประชุมในเมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เพื่อหารือเกี่ยวกับขั้นตอนการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 และ 2028 ในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2560 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้เสนออย่างเป็นทางการในการเลือกตั้งเมืองเจ้าภาพโอลิมปิก 2024 และ 2028 ในเวลาเดียวกัน ข้อเสนอนี้ได้รับการอนุมัติโดยการประชุมวิสามัญของไอโอซี เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ที่เมืองโลซานน์
แฮนเดิลวิทแคร์

แฮนเดิลวิทแคร์  คือ สตูดิโออัลบั้มเดี่ยวชุดที่สอง ของ "พัดชา เอนกอายุวัฒน์" ศิลปินไทยหญิง ออกวางจำหน่ายทั่วประเทศ เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 อัลบั้มนี้มีเพลงที่ได้รับความนิยม ได้แก่ เพลง "ไม่เสียใจ...ที่ได้รักเธอ"
ข้อมูลอัลบั้ม.
อัลบั้ม Handle With Care เป็นผลงานอัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 2 ของ พัดชา เอนกอายุวัฒน์ ในรูปแบบของ "มินิอัลบั้ม" มีทั้งหมด 6 เพลง จำหน่ายพร้อมกับวีซีดีคาราโอเกะ ซึ่งทางต้นสังกัด ทรูแฟนเทเชีย ได้ปรับเปลี่ยนนโยบายการผลิตอัลบั้มเต็ม เป็นรูปแบบดังกล่าวตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2551 โดยอัลบั้มชุดนี้มีความพิเศษอีกหนึ่งอย่างคือ รูปแบบแพ็คเกจของอัลบั้ม ซีดีและวีซีดีจะบรรจุอยู่ในซองสีเงินคล้ายซองขนม ซึ่งเป็นการตอบโจทย์ความหมายของชื่ออัลบั้มนี้นั่นเอง
สำหรับความหมายของชื่ออัลบั้ม "Handle With Care" คือ การดูแลใส่ใจในความรู้สึก ให้ความรัก ความห่วงใย ต่อคนที่คุณรัก เป็นการสื่อถึงมุมมองบางมุมที่หลายคนอาจยังไม่เคยเห็นจากพัดชา จากอัลบั้มและผลงานก่อน ๆ มักจะสื่อถึงบุคลิกที่มีความมั่นใจ เข้มแข็งในตัวเธอ แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายปี จากประสบการณ์ทำให้พัดชามีมุมมองที่โตขึ้น อัลบั้มนี้จึงได้นำเสนออีกมุมมองหนึ่ง มุมที่มีความอ่อนโยนและเป็นผู้หญิงมากขึ้น โดยเฉพาะการปรับเปลื่ยนภาพลักษณ์ใหม่ ทั้งการแต่งกาย และ ทรงผม ก็สื่อให้เห็นถึงความอ่อนหวาน เข้ากับคอนเซปของอัลบั้มชุดนี้เป็นอย่างดี
นอกจากการปรับเปลี่ยนการแต่งกายและทรงผมแล้ว วิธีการร้องในอัลบั้มชุดนี้ได้เปลี่ยนไป พัดชาได้เลือกเสียงในแต่ละเพลงแตกต่างกันไป ตามความหมายและอารมณ์ของเพลง โดยเพลงโปรโมทมีทั้งหมด 4 เพลง ซิงเกิลแรกที่ใช้ในการเปิดตัว คือ เพลง "ไม่เสียใจ...ที่ได้รักเธอ" เพลงนี้ได้รับเกียรติจากคุณ "โก้ มิสเตอร์แซกแมน" หรือ "เศกพล อุ่นสำราญ" มาร่วมกันถ่ายทอดเสียงแซกโซโฟนที่มีความอบอุ่น เนื้อหาของเพลงเกี่ยวกับ การมีความรักให้กันโดยไม่มีการคาดหวังว่าจะได้รับการตอบแทน มีความสุขที่จะทำทุกสิ่งให้กับคนที่รัก ซึ่งมิวสิกวิดีโอเพลงนี้เป็นการเล่าเรื่องราวความรักของคนสองคน นำแสดงโดย "บอย - ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์" และ "ก้อย - รัชวิน วงศ์วิริยะ"
ซิงเกิลถัดมาเป็นเพลงจังหวะสนุก ๆ เนื้อหาสดใสน่ารัก ได้แก่ เพลง "แค่มีเธอ" ซึ่งเพลงนี้พัดชาได้เล่นเป็นนางเอกมิวสิกวิดีโอด้วยตนเอง ซิงเกิลที่สาม คือ เพลง "ความจริงที่ปวดใจ" เพลงป็อปร็อกเนื้อหาบาดใจ ถ่ายทอดมุมมองอีกมุมหนึ่งของผู้หญิงกับความรู้สึกเจ็บปวดจากคนรัก และซิงเกิลสุดท้าย เป็นเพลงพิเศษ Theme Song ของ บริษัท เมืองไทยประกันชีวิต ชื่อเพลง "ประกาศรัก" เพลงนี้มีแขกรับเชิญพิเศษซึ่งเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ "เมืองไทยประกันชีวิต" เช่นเดียวกับเธอ ได้แก่ ศุภณัฐ เฉลิมชัยเจริญกิจ, พิษณุ นิ่มสกุล และ ภคมน บุณยะภูติ มาร่วมถ่ายทอดบทเพลงความหมายดี ๆ เพลงนี้ด้วย
รางวัลที่ได้รับ.
หลังจากได้รับการเสนอชิงรางวัลจากหลายสถาบันในอัลบั้มก่อน สำหรับอัลบั้มนี้ Handle With Care ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลทั้งด้านเพลง และ รางวัลศิลปิน เช่น การได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล จาก Kazz Awards 2009 ในสาขา "ศิลปินหญิงยอดเยี่ยม" และ "มิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยม" เพลง ไม่เสียใจ...ที่ได้รักเธอ, รางวัล สาขา "ศิลปินหญิง Hot แห่งปี" จากงาน TV Inside Hot Awards 2009 และ รางวัล "Seventeen Choice Music Female Artist" จากงาน Seventeen Teen Choice Awards 2009 เป็นต้น
สำหรับรางวัลที่ "พัดชา เอนกอายุวัฒน์" ได้รับจากอัลบั้มชุดนี้ ได้แก่ "รางวัลศิลปินไทยหญิงยอดนิยม" จาก งานประกาศรางวัลของคนดนตรีทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง งาน Channel [V] Thailand Music Video Awards 2009 ไทยประดิษฐ์ จัดโดยช่อง แชนแนลวีไทยแลนด์ เมื่อวันเสาร์ที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ณ รอยัล พารากอน ฮอลล์
โอลิมปิกฤดูร้อน 2028

การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2028  หรือชื่อที่เป็นทาง การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเกมส์ครั้งที่ 34  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ลอสแอนเจลิส 2028 เป็นมหกรรมกีฬานานาชาติที่สำคัญในประเพณีโอลิมปิก ควบคุมโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ซึ่งจัดในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐฯ จัดขึ้นระหว่างวันที่ 14 ถึง 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2571 จะประกาศในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2560 พร้อมกับการประกาศผลเมืองที่ได้รับสิทธิ์เป็นเจ้าภาพ โอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ในการประชุม สมัยที่ 130 ณ กรุงลิมา ประเทศเปรู
ลอสแอนเจลิสเคยเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1932และโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
สถานที่จัดการแข่งขัน.
ตามการวางแผนของคณะกรรมการจัดการแข่งขัน โอลิมปิกฤดูร้อน 2028 จะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์โอลิมปิกที่จะใช้สถานที่สองแห่งทั้งในพิธีเปิดและพิธีปิด โดยในพิธีเปิดจะเริ่มต้นด้วยการวิ่งคบเพลิงจากโคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส ส่วนพิธีการต่าง ๆ การปฏิญาณตนของตัวแทนผู้เข้าร่วมการแข่งขัน และการจุดคบเพลิง จะดำเนินการที่สนามกีฬาอินเกิลวูด สำหรับพิธีปิดจะดำเนินการในลำดับที่กลับกันกับพิธีเปิด โดยเริ่มต้นที่สนามกีฬาอินเกิลวูด ส่วนพิธีการ การแสดงจากเจ้าภาพครั้งถัดไป และพิธีดับคบเพลิงจะจัดขึ้นที่โคลิเซียม โดยแผนดังกล่าวอยู่ระหว่างขั้นตอนการขออนุมัติจากไอโอซี
เคาน์ตีมาร์ค

เคาน์ตีมาร์ค  เป็นเคาน์ตีของสหราชรัฐไรน์-เวสต์ฟาเลียใต้ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อาณาจักรเคานท์แห่งมาร์คตั้งอยู่บนสองฝั่งแม่น้ำรูห์ตามฝั่งแม่น้ำโวลเมอ และ แม่น้ำเลนเนอ
เคานต์แห่งมาร์คเป็นเคานต์ที่มีอำนาจมากที่สุดและมีอิทธิพลมากที่สุดในบรรดาประมุขเวสต์ฟาเลียในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คำว่า "มาร์ค" กล่าวถึงในภูมิภาคมาร์ค (Märkischer Kreis) ซึ่งเป็นดิสตริกต์ในดินแดนทางตอนใต้ของแม่น้ำรูห์ในนอร์ธไรน์-เวสต์ฟาเลียในเยอรมนี ตอนเหนือของมาร์คยังคงเรียกว่า "มาร์คเหนือ" (Hohe Mark) อดีต "มาร์คใต้" (Lower Mark) ระหว่างแม่น้ำรูห์และแม่น้ำลิพเพอร์ส่วนใหญ่คือภูมิภาครูห์ในปัจจุบันที่เลิกเรียกกันว่า "มาร์ค"
ดัชชียือลิช

ดัชชียือลิช (,) เป็นดัชชีของเครือราชรัฐนีเดอร์ไรน์-เว็สท์ฟาเลินในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยือลิชตั้งอยู่ในบริเวณนอร์ธไรน์-เวสต์ฟาเลียในเยอรมนี และมณฑลลิมบูร์กในเนเธอร์แลนด์ปัจจุบัน รัฐตั้งอยู่บนสองฝั่งแม่น้ำรูห์รอบเมืองหลวงยือลิชในไรน์แลนด์ตอนใต้ ยือลิชรวมตัวกับเคาน์ตีแบร์กในปี ค.ศ. 1423 เป็น "ยือลิช-แบร์ก"
เคาน์ตียือลิช  ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 11 แล้วได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นดัชชีในปี ค.ศ. 1356 ประวัติศาสตร์ของรัฐเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับดัชชีเคลเวอ ดัชชีเกลเดอร์ส และเคาน์ตีมาร์คซึ่งเป็นรัฐเพื่อนบ้าน ในปี ค.ศ. 1423 ยือลิชรวมตัวกับเคาน์ตีแบร์ก ในปี ค.ศ. 1521 ยือลิช แบร์ก และเคลเวอ รวมตัวกันเป็นเครือราชรัฐยือลิช-เคลเวอ-แบร์กใน "รัฐร่วมประมุข" โดยการเสกสมรสระหว่างโยฮันน์ที่ 3 ดยุกแห่งเคลเวอ และมาเรีย ฟอน เกลเดิร์นธิดาของวิลเฮล์มที่ 8 แห่งยือลิช-แบร์ก ผู้ได้รับดินแดนจากบิดาที่รวมทั้งยือลิช, แบร์ก และ เคาน์ตีราเวนสแบร์ก
เมื่อดยุกแห่งยือลิช-เคลเวอ-แบร์กสิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1609 สงครามสืบราชสมบัติยือลิช (War of the Jülich succession) ก็อุบัติขึ้น ดินแดนถูกแบ่งระหว่างพาลาทิเนต-นอยแบร์ก (ยือลิช และ แบร์ก) และ รัฐมากราฟบรันเดินบวร์ค (เคลเวอและมาร์ค) ตามสนธิสัญญาซันเติน ในปี ค.ศ. 1614 เมื่อดยุกองค์สุดท้ายของพาลาทิเนต-นอยแบร์กชิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1742 ยือลิชและแบร์กก็ตกไปเป็นของดยุกแห่งพาลาทิเนต-ซุลซบาค (หลังจากปี ค.ศ. 1777 ของดยุกแห่งบาวาเรีย)
ในปี ค.ศ. 1794 ดัชชียือลิชถูกยึดครองโดยฝรั่งเศส และกลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเรอร์ ในสนธิสัญญาลูเนอวิลล์ (Treaty of Lunéville) ค.ศ. 1801 ยือลิคก็ตกไปเป็นของฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1815 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียนดัชชีก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลยือลิช-เคลเวอ-แบร์กของปรัสเซีย (หลังจาก ค.ศ. 1822 มณฑลไรน์ของปรัสเซีย) ยกเว้นเมืองซิททาร์ด และ เทเกอเลนที่ตกไปเป็นของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
เขื่อนพระปรง

เขื่อนพระปรง เป็นเขื่อนขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดสระแก้ว ตั้งอยู่ในเขตหมู่ที่ 3 และหมู่ที่ 6 ตำบลช่องกุ่ม อำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว เป็นที่อาศัยของสัตว์น้ำและนกน้ำนานาชนิด นกน้ำที่ขึ้นชื่อคือนกอ้ายงั่ว
เขื่อนพระปรงตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติปางสีดา เป็นการกั้นภูเขาบริเวณห้วยพระปรงน้อย (ต้นน้ำพระปรง) ที่เป็นที่ลุ่มเพื่อกักเก็บน้ำเพื่อการเกษตร พื้นที่ที่ได้รับน้ำในการเกษตรคือ หมู่ที่ 3 หมู่ที่ 6 ตำบลช่องกุ่ม และบ้านท่าช้าง ตำบลหนองหมากฝ้าย มีเทศกาลดูนกน้ำ คือช่วงเดือน พฤษภาคมถึงสิงหาคม มีนกน้ำนานาชนิดมาอาศัยอยู่ โดยมากคือนกอ้ายงั่วหรือนกงู ที่อพยพมาจากประเทศออสเตรเลียมาหากินปลาในเขื่อนพระปรง สาเหตุที่เรียกกันว่านกงูมาจากการที่เวลาดำน้ำจับปลา ที่คอมีลักษณะเหมือนงู เขื่อนพระปรงมีภูเขาที่อุดมสมบูรณ์มีสัตว์ป่านานาชนิด มีน้ำตกที่สวยงาม วิธีการเข้าไปท่องเที่ยวธรรมชาติได้แก่การล่องเรือ ล่องแพ และเดินไปไม่ไกลก็จะพบต้นน้ำช่องลี้
อินเตอร์เนชันแนลคอมเมิร์ซเซ็นเตอร์

อาคารศูนย์พาณิชยกรรมนานาชาติ หรือ อินเตอร์เนชันแนลคอมเมิร์ซเซ็นเตอร์  (ตัวย่อ ICC Tower) เป็นตึกระฟ้าขนาด 118 ชั้น สูง 484 เมตร (1,590 ฟุต) ก่อสร้างในเกาลูนตะวันตก เขตปกครองพิเศษฮ่องกง ซึ่งอาคารนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการยูนิออนสแควร์ มีเจ้าของเป็นบริษัทเอ็มทีอาร์ จำกัด และบริษัทอสังหาริมทรัพย์ซุนฮุงไค ซึ่งเป็นผู้ดูแลระบบขนส่งมวลชนฮ่องกงและเป็นบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่สุดตามลำดับ 
ที่ตั้งของตึกเรียกว่า ยูนิออนสแควร์เฟส 7 และชื่อ"อินเตอร์เนชันแนลคอมเมิร์ซเซ็นเตอร์" ถูกประกาศอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2548 มีระยะเวลาการก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 ถึง พ.ศ. 2553 ไอซีซีทาวเวอร์ เป็นตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในฮ่องกง และสูงเป็นอันดับ 8 ของโลก
ปราสาทยายเหงา

ปราสาทยายเหงา
ที่ตั้ง.
บ้านพูนทราย ตำบลบ้านชบ อำเภอสังขะ ห่างจาก ที่ว่าการอำเภอ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ประมาณ 4 กิโลเมตร อยู่ริมถนน สายโชคชัย - เดชอุดม (ทางหลวงหมายเลข 24) ระหว่างหลักกิโลเมตรที่ 189 - 190 จะมีป้าย บอกทาง จากถนนใหญ่เข้าไป เป็นทางคอนกรีต ปนทรายประมาณ 800 เมตร
ลักษณะปราสาท.
ปราสาทยายเหงา เป็นศาสนสถาน แบบขอม ที่ประกอบด้วยปรางค์ 2 องค์ ตั้งอยู่เรียงกัน ในแนว ทิศเหนือ-ใต้ หันหน้า ไปทาง ทิศตะวันออก องค์ปรางค์ก่อด้วยอิฐ ตั้งอยู่บน ฐานศิลาแลง มีการแกะสลักอิฐ เป็นลวดลาย เช่น ที่กรอบหน้าบัน เป็นรูปมกร (สัตว์ผสม ระหว่างสิงห์ ช้าง และปลา) คาบนาค 5 เศียร
จากลักษณะ แผนผังของอาคาร ปราสาทยายเหงา น่าจะประกอบด้วย ปรางค์ 3 องค์ ตั้งเรียงกัน แต่ปัจจุบัน เหลือเพียง 2 องค์เท่านั้น ภายในบริเวณปราสาท พบกลีบขนุนยอดปรางค์ เสาประดับกรอบประตู ฯลฯ แกะสลักจากหินทราย จัดแสดงไว้ อย่างเป็นระเบียบ บริเวณด้านหน้าปราสาท
ตำนานปราสาทยายเหงา.
สมัยก่อนมีคุณยายคนหนึ่งสามีไปออกศึกสงครามนานนมก็ไม่ได้กลับมาสักที ยายอยู่รอที่บ้านก็เลยสร้างปราสาทคอย แต่ไม่ปรากฏว่ายายได้พบกับตาหรือไม่ และปราสาทก็ดูเหมือนจะสร้างไม่แล้วเสร็จ ตำนานนี้เป็นเพียงเรื่องเล่าต่อๆ กันมา
ปราสาทยายเหงานี้มีภูมิลำเนาที่ บ้านสังขะ ตำบลสังขะ อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ มีลักษณะเป็นปราสาทแบบขอม ปรากฏอยู่ 2 หลัง หากดูตามการก่อสร้างอาจมีปรางค์อีกองค์คู่กัน แต่ยังไม่ได้เริ่มสร้าง ก่อด้วยอิฐ เป็นศิลปะแบบเขมร สร้างเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 16-17 ปัจจุบันปราสาทยายเหงาได้รับการบูรณะ ขุดแต่งแล้วเสร็จตามโครงการเมื่อไม่นานมานี้
ปราสาทตระเปียงเตีย

ปราสาทตระเปียงเตีย หรือ ปราสาทตะเปียงเตีย ตั้งอยู่ที่บ้านหนองเกาะ ตำบลตะเปียงเตีย อำเภอลำดวน จังหวัดสุรินทร์ มีลักษณะเป็นปรางค์ก่อด้วยอิฐ หันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสซ้อนกัน 4 ชั้น ส่วนยอดทำเป็นรูปดอกบัวตูม เมื่อพิจารณาจากลัษณะสถาปัตยกรรม พบว่าเป็นแบบลาวร่วมสมัยกับอยุธยาตอนปลาย หรือรัตนโกสินทร์ตอนต้น
ตระเปียงเตีย เป็นภาษาเขมรท้องถิ่น คำว่า "ตระเปียง" แปลงว่าบ่อ สระ หนอง หรือหลุมที่มนุษย์ขุดขึ้น หรืออาจจะหมายถึงบารายที่ปราสาทขอมทุกแห่งมักจะมี หรืออาจจะเป็นแหล่งน้ำที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ส่วนคำว่า "เตีย" หมายถึง เป็ด แปลรวมกันได้ความว่า ตระเปียงเตีย แปลว่า หนองเป็ด ซึ่งเป็นไปได้ว่าในอดีตบริเวณดังกล่าวมีนกเป็ดน้ำอพยพย้ายถิ่นมาอาศัยอยู่ในบริเวณดังกล่าวก็เป็นได้
ฟูกูโอกะทาวเวอร์

ฟูกูโอกะทาวเวอร์ (; โรมาจิ: "Fukuoka Tawā") เป็นหอคอยสูง 234 เมตร ตั้งอยู่ในย่านโมโมจิฮามะในนครฟูกูโอกะ ญี่ปุ่น เป็นหอคอยริมทะเลที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1989 ใช้เวลาสร้าง 14 เดือน เงินลงทุน 6,000,000,000 เยน ออกแบบโดยบริษัทนิกเก็นเซ็กเก สร้างขึ้นบนที่ดินถมทะเลนอกอ่าวฮากาตะ
ฟูกูโอกะทาวเวอร์มีจุดชมวิวอยู่สามระดับ คือ ที่ระดับความสูง 116 เมตร ที่ห้องนั่งเล่นระดับความสูง 120 เมตร และชั้นที่สูงที่สุดที่ระดับความสูง 123 เมตร รอบหอคอยเป็นโครงสร้างทรงสามเหลี่ยมตามขวางที่มีกระจกครึ่งแผ่นจำนวน 8,000 แผ่นปิดไว้โดยรอบ จึงมีชื่อเล่นว่า 'Mirror Sail' น้ำหนักส่วนที่อยู่ใต้ดินของฟูกูโอกะทาวเวอร์อยู่ที่ 25,000 ตัน ขณะที่ส่วนที่อยู่เหนือพื้นดินหนัก 3,500 ตัน
ฟูกูโอกะทาวเวอร์ได้ออกแบบให้สามารถรองรับแผ่นดินไหวระดับ 7 ริคเตอร์ และแรงลมความเร็ว 65 เมตรต่อวินาที แต่แผ่นดินไหวที่รุนแรงที่สุดที่เคยเกิดขึ้นบริเวณหอคอยวัดได้เพียง 6 ริคเตอร์ และแรงลมที่รุนแรงที่สุดวัดได้ 49 เมตรต่อวินาที หอคอยตั้งอยู่ที่ 2-3-26 โมโมจิฮามะ เขตซาวาระ นครฟูกูโอกะ
ฟูกูโอกะทาวเวอร์เป็นสถานที่หลักที่ใช้ถ่ายทำประกอบในภาพยนตร์ "Godzilla vs. SpaceGodzilla" เมื่อ ค.ศ. 1994
โยชิกิ คูโรดะ

โยะชิกิ คุโระดะ (; โรมาจิ: 'Kuroda Yoshiki'; : คุโระดะ โยะชิกิ) เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2508 สามัญชนชาวญี่ปุ่นที่เสกสมรสกับอดีตเจ้าหญิงซายาโกะ เจ้าหญิงโนะริแห่งญี่ปุ่น พระราชธิดาพระองค์เดียวในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ทำให้พระองค์ต้องสละยศเจ้าหญิง และหลุดพ้นความเป็นราชวงศ์ไป ปัจจุบันเจ้าหญิงทรงใช้พระนามว่า ซะยะโกะ คุโรดะ ตามสวามี
รูอ็อง

รูอ็อง  ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำแซน เป็นอดีตเมืองหลวงของนอร์ม็องดีทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ในปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของแคว้นโอต-นอร์ม็องดี (นอร์ม็องดีบน) เดิมรูอ็องเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมั่งคั่งที่สุดของยุคกลาง ที่เป็นที่ตั้งของสำนักงานที่รับผิดชอบในการเก็บภาษีของนอร์มองดีในยุคกลาง และเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์แองโกล-นอร์มันที่ปกครองทั้งอังกฤษและบริเวณส่วนใหญ่ของฝรั่งเศสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 15 รูอ็องเป็นเมืองที่โจนออฟอาร์กถูกเผาทั้งเป็นในปี ค.ศ. 1431
จังหวัดแซน-มารีตีมในแคว้นโอต-นอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส เมืองรูอ็องตั้งอยู่ทางของฝรั่งเศส
รูอ็องเป็นที่ตั้งของมหาวิหารนอเทรอดามแห่งรูอ็อง
บารมี นวนพรัตน์สกุล

บารมี นวนพรัตน์สกุล (ชื่อเล่น: ยอด; เกิด 27 มกราคม 2520) อดีตผู้ประกาศข่าวทางช่อง 3 เอชดีและเนชั่นทีวี
ประวัติ.
บารมีมีชื่อเล่นว่า ยอด เกิดที่กรุงเทพมหานคร ในครอบครัวเชื้อสายจีน เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้อง 4 คน น้องชายหนึ่งในนั้นชื่อ นาวาตรีนายแพทย์บัณฑิต นวนพรัตน์สกุล แพทย์ฝบส. โรงพยาบาลสมเด็จพระปิ่นเกล้า (โรงพยาบาลทหารเรือ) บารมี นวนพรัตน์สกุล จบชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม และชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนอัสสัมชัญ ปริญญาตรีวิศวกรรมสิ่งแวดล้อมที่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี และเรียนต่อปริญญาโท ทางด้านการจัดการสิ่งแวดล้อม จากสถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยส์ จากนั้นทำงานเป็นวิศวกรสิ่งแวดล้อมที่ City of Chicago, Department of Environment เมืองชิคาโก สหรัฐก่อนที่จะลาออกมาเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารญี่ปุ่นที่ชิคาโกอยู่ครึ่งปี เพื่อเรียนปริญญาเอกไปด้วย แต่เรียนไม่จบเพราะแม่อยากให้กลับบ้านเสียที กลับมาเป็นนักวิชาการสิ่งแวดล้อมที่ศูนย์กฎหมายสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย และวิศวกรสิ่งแวดล้อมในบริษัทที่ปรึกษาผลกระทบสิ่งแวดล้อมที่กรุงเทพฯ อยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนที่จะลาออกมาสู่งานสายข่าวเต็มตัวเพราะพอแล้วกับงานที่ไม่ได้รัก พร้อมกับยอมถูกลดเงินเดือนลงเกือบ 3 เท่า โดยมาเป็นผู้ประกาศข่าววิทยุ ที่วิทยุเนชั่น ก่อนจะมาเป็นผู้สื่อข่าวสายเศรษฐกิจ ผู้ประกาศข่าว และพิธีกรที่เนชั่นทีวี และล่าสุดมาเป็นพิธีกรข่าวที่สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในรายการ "โลกยามเช้า" และ "เรื่องเด่นเย็นนี้" ในช่วง "เกษตร Hot News" ด้านชีวิตส่วนตัว บารมี นวนพรัตน์สกุล สมรสกับ นางภัทิรา นวนพรัตน์สกุล (สกุลเดิม : อทัญญุดา) มีบุตรชาย 2 คน นอกจากนี้ บารมียังชื่นชอบและเป็นนักกีฬาไตรกีฬาอีกด้วย
ราชอาณาจักรมาเกโดนีอา

ราชอาณาจักรมาเกโดนีอา  หรือรู้จักในชื่อ ราชอาณาจักรมาซิโดเนีย  หรือ มาซิดอน  เป็นราชอาณาจักรในกรีซโบราณที่มีศูนย์กลางอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของคาบสมุทรกรีซ มาเกโดนีอาดินแดนของชนมาเกโดนีอาโบราณมีเขตแดนติดกับราชอาณาจักรอิไพรัส (Epirus) ทางตะวันตก, ราชอาณาจักรไพโอเนีย (Paionia) ทางตอนเหนือ, เทรซทางตะวันออก และเทสซาลี (Thessaly) ทางด้านใต้ ในช่วงระยะเวลาอันสั้นหลังจากการพิชิตดินแดนต่าง ๆ ของอเล็กซานเดอร์มหาราชราชอาณาจักรมาเกโดนีอาก็เป็นราชอาณาจักรที่มีอิทธิพลมากที่สุดในโลกที่มีดินแดนที่ครอบคลุมกรีซทั้งหมดไปจนถึงอินเดีย ซึ่งเป็นการเริ่มต้นยุคประวัติศาสตร์ที่เรียกว่าสมัยเฮลเลนิสต์
ที่มาของคำ.
คำว่า "มาเกโดนีอา"  และ "มาเกดอน"  มาจากภาษากรีกโบราณ "μακεδνός" ที่กล่าวกันว่าเดิมแปลว่า "คนสูง" หรือ "ผู้ที่มาจากทางเหนือ" ซึ่งอาจจะเป็นการบรรยายลักษณะของชนมาเกโดนีอา
อัสซีเรีย

<includeonly
</noinclude>
อัสซีเรีย (อักษรรูปลิ่มอัสซีเรียใหม่: , "māt Aššur") เป็นอารยธรรมหลักในเมโสโปเตเมียโบราณที่เริ่มต้นในฐานะนครรัฐในศตวรรษที่ 21 ก่อนคริสต์ศักราช ถึงศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช แล้วพัฒนาเป็นรัฐอาณาเขตและกลายเป็นจักรวรรดิในศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช ถึงศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์ศักราช
นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่แบ่งประวัติศาสตร์อัสซีเรียโบราณในยุคสัมฤทธิ์ตอนต้นถึงยุคเหล็กตอนปลายตามเหตุการณ์ทางการเมืองและการเปลี่ยนแปลงอย่างค่อยเป็นค่อยไปของภาษา ซึ่งแบ่งออกเป็นสมัยอัสซีเรียตอนต้น (ป. 2600–2025 ปีก่อนคริสต์ศักราช) สมัยอัสซีเรียเก่า (ป. 2025–1364 ปีก่อนคริสต์ศักราช), สมัยอัสซีเรียกลาง (ป. 1363–912 ปีก่อนคริสต์ศักราช), สมัยอัสซีเรียใหม่ (911–609 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และอัสซีเรียสมัยหลังจักรวรรดิ (609 ปีก่อนคริสต์ศักราช–ป. ค.ศ. 240) อัสซูร์ เมืองหลวงแรกของอัสซีเรีย ได้รับการจัดตั้งขึ้น ป. 2600 ปีก่อนคริสต์ศักราช แต่ไม่มีหลักฐานว่านครนี้กลายเป็นเอกราชจนกระทั่งราชวงศ์อูร์ที่ 3 ล่มสลายในศตวรรษที่ 21 ก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งเริ่มต้นในรัชสมัย Puzur-Ashur I อำนาจอัสซีเรียที่มีจุดศูนย์กลางในใจกลางอัสซีเรีย ในเมโสโปเตเมียตอนเหนือผันผวนตามกาลเวลา นครนี้ตกอยู่ภายใต้ดินแดนและการปกครองของต่างชาติมาหลายช่วงก่อนที่อัสซีเรียรุ่งเรื่องขึ้นในรัชสมัย Ashur-uballit I ในศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช ในสมัยอัสซีเรีนกลาง ในสมัยอัสซีเรียกลางและใหม่ อัสซีเรียถือเป็นหนึ่งในสองอาณาจักรหลักในเมโสโปเตเมีย ร่วมกับบาบิโลเนียในบริเวณตอนใต้ และในเวลานั้นถือเป็นมหาอำนาจในตะวันออกใกล้โบราณ อัสซีเรียอยู่ในช่วงสูงสุดในสมัยอัสซีเรียใหม่ โดยกองทัพอัสซีเรียเคยเป็นกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก และถือเป็นหนึ่งในจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก กินพื้นที่ในอิหร่านทางตะวันออกถึงอียิปต์ทางตะวันตกในปัจจุบัน
จักรวรรดิอัสซีเรียล่มสลายในปลายศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์ศักราช โดยถูกพิชิตจากพันธมิตรของบาบิโลนและมีดส์ที่อยู่ภายใต้การปกครองของอัสซีเรียมากประมาณศตวรรษหนึ่ง ถึงแม้ว่าใจกลางอัสซีเรียเสียหายหนักมากจากการพิชิตมีเดีย-บาบิโลเนียของจักรวรรดิอัสซีเรีย และจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่ใช้ทรัพยากรในการฟื้นฟูเพียงเล็กน้อย วัฒนธรรมและธรรมเนียมอัสซีเรียโบราณยังคงดำรงอยู่หลายศตวรรษ อัสซีเรียได้รับการฟิ้นฟูในสมัยจักรวรรดิซิลูซิดและพาร์เธีย แม้ว่าในภายหลังเสื่อมสลายอีกครั้งในสมัยจักรวรรดิซาเซเนียนที่ปล้มสดมหลายเมือง รวมถึงอัสชูร์ด้วย ชาวอัสซีเรียที่เหลือในเมโสโปเตเมียตอนเหนือหันไปนับถือศาสนาคริสต์ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 เป็นต้นมา ศาสนาเมโสโปเตเมียโบราณยังคงอยู่ที่อัสซูร์จนกระทั่งการปล้มสดมครั้งสุดท้ายในคริสต์ศตวรรษที่ 3 และในกลุ่มคนที่ยึดมั่นบางส่วนในหลายศตวรรษถัดมา
ความสำเร็จของอัสซีเรียโบราณไม่ได้มาจากกษัตริย์-นักรบที่มีพลังอย่างเดียว แต่ยังมีความสามารถในการรวมและปกครองดินแดนที่ถูกยึดครองอย่างมีประสิทธิภาพผ่านระบบการบริหารที่ซับซ้อน นวัตกรรมในสงครามและการบริหารที่บุกเบิกในอัสซีเรียโบราณถูกนำมาใช้ในจักรวรรดิและรัฐในสหัสวรรษถัดมา อัสซีเรียโบราณยังทิ้งมรดกที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรมอันยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะในจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่สร้างความประทับใจในอัสซีเรียยุคหลัง, กรีก-โรมัน และวรรณกรรมกับธรรมเนียมทางศาสนาในภาษาฮีบรู
รายชื่ออาคารและสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น

อาคารที่สูงที่สุด.
รายชื่ออันดับตึกระฟ้าในประเทศญี่ปุ่นซึ่งมีความสูงตั้งแต่ 200 เมตร (656 ฟุต) ซึ่งรวมถึงยอดแหลม โครงสร้างส่วนย่อย แต่ไม่รวมเสาอากาศ
สิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุด.
รายชื่ออันดับสิ่งก่อสร้างในประเทศญี่ปุ่น (ยกเว้นอาคาร) ซึ่งมีความสูงตั้งแต่ 180 เมตร (591 ฟุต) ซึ่งรวมถึงยอดแหลม โครงสร้างส่วนย่อย และเสาอากาศด้วย
การขยายยี่ห้อของดับเบิลยูดับเบิลยูอี

WWE Brand Extension เกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2002 หลังจากที่ วินซ์ แมคแมน เจ้าของ WWF(WWE ในปัจจุบัน)ได้ซื้อกิจการ WCW ที่ล้มละลายไปและเมื่อ WWF ได้สำรวจแล้วพบว่ามีนักมวยปล้ำมากกว่า 100 คน อยู่ใน WWF จะดูแลไม่ทั่วถึงจึงได้มีการเขียนบทให้มีการแลกเปลี่ยนตัวนักมวยปล้ำเป็นครั้งแรกโดยโยกนักมวยปล้ำบางส่วนจาก รอว์ มาอยู่ที่ สแมคดาวน์ ทำให้มีการบริหารและจัดการดูแลนักมวยปล้ำที่ดีขึ้นโดยแบ่งให้ ริก แฟลร์ ดูแลค่าย รอว์ ส่วน วินซ์ แมคแมน ดูแลค่าย สแมคดาวน์ โดยนักมวยปล้ำคนแรกที่ถูกแลกเปลี่ยนตัวได้แก่ เดอะ ร็อก
อีซีดับเบิลยู.
ในวันที่ 26 พฤษภาคม ปี 2006 WWE ได้ทำการรื้อฟื้นสมาคม Extreme Championship Wrestling หรือ ECW สมาคมมวยปล้ำฮาร์ดคอร์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดสมาคมหนึ่งในยุค 90 กลับมาอีกครั้งในรูปแบบของค่ายที่ 3 ของ WWE นอกเหนือไปจาก RAW และ SmackDown! โดยที่รายการ ECW ยุคใหม่นี้ ทำการออกอากาศทุกวันอังคารผ่านทางสถานีโทรทัศน์ Sci Fi Channel ซึ่งส่งผลทำให้ปัจจุบัน WWE มีรายการมวยปล้ำนำเสนอทั้งหมด 3 รายการ 3 ค่าย
รายชื่อนักมวยปล้ำที่ถูกเลือก.
2006 World Wrestling Entertainment (WWE) ขยายค่ายขึ้นจาก Tacoma Dome ใน Tacoma, วอชิงตันเมื่อ 29 พฤษภาคม 2006, ที่ตัวแทน ECW, Paul Heyman, โดยเลือกซูเปอร์สตาร์ที่ถูกดราฟท์ 2 คน (SmackDown! คน และ Raw 1 คน) ไปยังที่ค่าย ECW
ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 โดย วินซ์ แมคแมน ได้ออกมาประกาศ ในรายการ อีซีดับเบิลยู (ดับเบิลยูดับเบิลยูอี) เป็นตอนสุดท้าย ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงรายการโทรทัศน์โดยยุบรายการ อีซีดับเบิลยู (ดับเบิลยูดับเบิลยูอี) และในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ได้ถูกเปลี่ยนรายการแทน คือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เอ็นเอ็กซ์ที ให้เหลือเพียง 2 ค่ายระหว่างรอว์ กับ สแมคดาวน์
จื่อเฟิงทาวเวอร์

จื่อเฟิงทาวเวอร์ (อาจรู้จักในชื่อ Greenland Center-Zifeng Tower หรือ Greenland Square Zifeng Tower; เดิมชื่อ Nanjing Greenland Financial Center) เป็นตึกระฟ้าความสูง 450 เมตร (1,500 ฟุต) ในเมืองหนานจิง ประเทศจีน ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2552 ตึกทั้งหมด 66 ชั้นสำหรับใช้เป็นสำนักงานและขายปลีกในส่วนล่างของตึก ส่วนภัตตาคารและหอชมวิวสาธารณะในชั้นใกล้บนสุด ซึ่งบนสุดจะเป็นยอดแหลม
ปัจจุบันตึกระฟ้าแห่งนี้เป็นตึกสูงที่สุดอันดับ 4 ของประเทศจีนและสูงที่สุดเป็นอันดับ 11 ของโลก โดยสร้างถึงยอดตึกในปี พ.ศ. 2551 นอกจากนี้ยังมีดาดฟ้าชมวิวซึ่งอยู่สูงจากพื้นดิน 271.8 เมตร (892 ฟุต) สามารถมองเห็นภาพมุมกว้างของเมืองหนานกิงและแม่น้ำแยงซี ทะเลสาบสองแห่ง และภูเขาหนิงเจิงได้
เอเดรียน สมิธ และมาร์แชล สทราบาลา ผู้ที่ร่วมกันออกแบบตึกบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ ได้เป็นผู้ออกแบบตึกจื่อเฟิงทาวเวอร์แห่งนี้ด้วย
กว่างโจวอินเตอร์เนชันนัลไฟแนนซ์เซ็นเตอร์

กว่างโจวอินเตอร์เนชันนัลไฟแนนซ์เซ็นเตอร์  เป็นตึกระฟ้าขนาด 103 ชั้น สูง 440.2 เมตร (1,444 ฟุต) กำลังก่อสร้างติดถนนจูเจียงตะวันตกในเขตเทียนเหอ เมืองกว่างโจว สาธารณรัฐประชาชนจีน ตึกได้สร้างถึงจุดสูงสุดในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2551
ในการก่อสร้างตึกกวางเจาอินเตอร์เนชันนัลไฟแนนซ์เซ็นเตอร์ ผู้ออกแบบอาคารคือวิลคินสัน อาร์เร เริ่มต้นสร้างในปี พ.ศ. 2548 และแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2553 ตึกนี้เป็นตึกที่สูงที่สุดแห่งหนึ่งในกว่างโจวและประเทศจีน ตึกแห่งนี้สำหรับใช้เป็นศูนย์ประชุม โรงแรม และสำนักงาน โดยชั้นที่ 1 ถึง 66 จะใช้เป็นสำนักงาน ชั้นที่ 67 ถึง 68 เป็นห้องควบคุมเครื่องกล ชั้น 69 ถึง 98 เป็นโรงแรมและชั้น 99 และ 100 เป็นจุดชมวิวทิวทัศน์เมือง