pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
กฎหมายเกี่ยวกับต้นไม้ใหญ่ในเมืองในประเทศไทย

ประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายที่ออกมาเป็นการเฉพาะสำหรับการจัดการหรืออนุรักษ์ต้นไม้ในเมืองโดยตรง มีเพียงบางมาตราในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่กล่าวถึงความรับผิดทางละเมิด เช่น มาตรา 434 ว่าด้วยความเสียหายเกี่ยวกับการบกพร่องในการปลูกหรือค้ำจุนต้นไม้หรือกอไผ่ และบทบัญญัติในบรรพ 4 หมวด 2 ว่าด้วยแดนแห่งกรรมสิทธิ์และการใช้กรรมสิทธิ์ เป็นต้น กับกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการรับผิดจากต้นไม้โดยอนุโลมอาจสรุปเฉพาะที่เกี่ยวกับต้นไม้ดังนี้:-
กฎหมายเกี่ยวกับสิทธิและการละเมิด.
จะเห็นได้ว่ากฎหมายข้างต้นเป็นเรื่องของสิทธิและการละเมิดทั่วไปที่มีต้นไม้เข้าไปเกี่ยวข้อง อาจมีกฎหมายอื่นที่เกี่ยวกับการป่าไม้ และกฎหมายใหม่ ๆ เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมและระบบนิเวศมีกล่าวเกี่ยวกับต้นไม้ไว้บ้าง แต่ยังไม่ปรากฏว่ามีกฎหมายที่ตราออกมาโดยเฉพาะเพื่อการอนุรักษ์ตัวต้นไม้ไว้หรือเพื่อบังคับให้ปลูกต้นไม้ขึ้นโดยตรง
ความรับผิดทางกฎหมายจากการละเลยปล่อยให้ต้นไม้ก่ออันตราย.
ประเด็นกฎหมายเกี่ยวกับต้นไม้มีแนวโน้มจะทวีมากขึ้นในอนาคต ตามจำนวนต้นไม้ที่ได้เร่งระดมปลูกในเมืองต่าง ๆ ในขณะนี้คือ ความรับผิดในอันตรายต่อชีวิตและทรัพย์สินอันเนื่องมาจากต้นไม้ ดังปรากฏในตามข่าวหนังสือพิมพ์บ่อยครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากเจ้าของต้นไม้ผุอันตรายที่ปล่อยปละละเลยไว้ไม่ดูแลปล่อยให้เกิดอันตรายล้มทับคนบาดเจ็บหรือตาย หรือทำให้ทรัพย์สินเสียหาย ซึ่งไม่ได้เกิดจากเหตุสุดวิสัย เจ้าของต้นไม้จึงมักจะแพ้คดี ต้องชดใช้ค่าเสียหายและเสียเวลากับคดีความ หากเจ้าของเอาใจใส่ดูแลต้นไม้อย่างถูกต้อง เมื่อเกิดล้มทับคนหรือทรัพย์สินเสียหายอันเนื่องมาจากลมพายุที่รุนแรงผิดปกติก็ไม่ต้องรับผิดตามกฎหมายเนื่องจากเป็นเหตุสุดวิสัย จึงน่าวิตกว่าต้นไม้ที่กรุงเทพมหานคร เทศบาล และอบต. ต่าง ๆ ที่ปลูกไปแล้วนับล้านต้นด้วยต้นไม้ที่ไม่ได้มาตรฐาน และด้วยการดูแลรักษาและตัดแต่งผิดวิธี ซึ่งย่อมสร้างปัญหาให้เจ้าของเมื่อโตเต็มที่ ในต่างประเทศ ค่าใช้จ่ายในการสู้คดีและชดใช้ค่าเสียหายจากต้นไม้อันตรายมีสูงมากกว่าการจัดหาต้นไม้ดี ๆ มาปลูกและค่าจัดตั้งและดำเนินงานหน่วยงานป่าไม้ในเมืองหลายเท่า
ปัจจุบัน ต้นไม้มีความสำคัญต่อเมืองมากขึ้นเป็นลำดับ มีการรณรงค์การสร้าง "ป่าไม้ในเมือง" (urban forestry) เพื่อลดปัญหามลพิษ ดังนั้น ต่างประเทศจึงออกกฎหมายส่งเสริมให้มีการปลูกและดูแลรักษาต้นไม้อย่างจริงจัง เพราะกฎหมายที่ดีและทันสมัยจะทำให้การพัฒนาบ้านเมืองรุดหน้าอย่างสอดคล้องและกลมกลืนกับธรรมชาติ
รุกขกรรม

รุกขกรรม  คือวิชาชีพว่าด้วยการปลูกและจัดการเกี่ยวกับต้นไม้ใหญ่ (trees) ในงานภูมิทัศน์ ซึ่งรวมถึงการศึกษาการเจริญเติบโตและการตอบสนองต่อการปฏิบัติเชิงวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมและการประยุกต์เทคนิคเชิงวัฒนธรรมอันได้แก่การคัดเลือก การปลูก การดูแล การทำศัลยกรรมและการตัดโค่น
จุดเน้นของงานรุกขกรรมได้แก่ต้นไม้ที่ให้ความประเทืองใจ (amenity trees) ซึ่งต้นไม้เหล่านี้จะได้รับการดูแลเพื่องานภูมิทัศน์สำหรับมนุษย์เป็นหลัก ปกติต้นไม้ประเทืองใจต่างๆ ดังกล่าวจะอยู่ตามอุทยาน สวน สวนสาธารณะ หรือในบริเวณชุมชน งานรุกขกรรมเกี่ยวข้องกับการดูแลสุขภาพของต้นไม้ การควบคุมโรคและแมลง การจัดการเกี่ยวกับอันตรายและการพิจารณาในด้านสุนทรียภาพ ต้นไม้เอื้อประโยชน์ให้มนุษย์ทั้งทางด้านมรดกทางวัฒนธรรมและมรดกทางธรรมชาตินอกเหนือไปจากการให้ประโยชน์ทางเศรษฐกิจจากใช้เนื้อไม้ ด้วยเหตุนี้ วิชารุกขกรรมจึงต้องมีความแตกต่างจากวิชาการป่าไม้ซึ่งเน้นการผลิตเนื้อไม้เชิงพาณิชย์และผลผลิตจากป่าหรือการทำป่าปลูก
ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์

เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์  เป็นประเทศในภูมิภาคแคริบเบียน มีลักษณะเป็นหมู่เกาะ มีทางออกสู่ทะเลและเป็นสมาชิกของเครือจักรภพ
การเมืองการปกครอง.
เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ มีการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข (Constitutional Monarchy) โดยสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 เป็นพระมหากษัตริย์ ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านผู้สำเร็จราชการ พระราชทานรัฐธรรมนูญเมื่อ 27 ตุลาคม 2522
นิติบัญญัติ.
เป็นระบบสภาเดียว (unicameral) จำนวน 21 ที่นั่ง (มาจากการเลือกตั้ง 15 ที่นั่งและแต่งตั้งอีก 6 ที่นั่ง) มีวาระ 5 ปี 
บริหาร.
คณะรัฐมนตรีแต่งตั้งโดยผู้สำเร็จราชการ ภายใต้การเสนอของนายกรัฐมนตรี โดยทั่วไปนายกรัฐมนตรี มาจากหัวหน้าพรรคที่ได้คะแนนเสียงข้างมาก ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากผู้สำเร็จราชการ 
ตุลาการ.
อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก (Eastern Caribbean Supreme Court) 
การแบ่งเขตการปกครอง.
แบ่งเป็น 6 เขต ได้แก่ Charlotte, Grenadines, Saint Andrew, Saint David, Saint George, Saint Patrick
เศรษฐกิจ.
โครงสร้าง.
ภาพรวมทางเศรษฐกิจ รายได้หลักขึ้นอยู่กับการเกษตร คือการส่งออกกล้วย และกำลังขยายด้านการท่องเที่ยว
อัตราความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ (2543) ร้อยละ 2
ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) (2547) 0.39พันล้านดอลลาร์สหรัฐ GDP per capita 3,516 ดอลลาร์สหรัฐ
โครงสร้าง GDP (2543) 
ภาคเกษตรกรรม ร้อยละ 10.6 
ภาคอุตสาหกรรม ร้อยละ 17.5 
ภาคบริการ ร้อยละ 71.9
รายได้ประชาชาติต่อหัว (2543) 2,800 ดอลลาร์สหรัฐ
อัตราเงินเฟ้อ (2542) ร้อยละ 2.2 
อัตราการว่างงาน (2540) ร้อยละ 22
อุตสาหกรรม อาหารแปรรูป เฟอร์นิเจอร์ สิ่งทอ แป้งมัน 
เกษตรกรรม กล้วย มะพร้าว มันเทศ เครื่องเทศ การปศุสัตว์ ได้แก่ วัว แกะ สุกร แพะและปลา
สินค้าเข้า (2543) มูลค่า 185.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้แก่ อาหาร เครื่องจักร เคมีภัณฑ์ แร่ และเชื้อเพลิง 
สินค้าออก (2543) มูลค่า 53.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ได้แก่ กล้วย (ร้อยละ 39) เผือก แป้งมัน ไม้ตีเทนนิส
ประเทศคู่ค้าที่สำคัญ สหรัฐอเมริกา ประเทศต่าง ๆ ในลาตินอเมริกาและแคริเบียน อังกฤษ
อเมริกันซามัว

อเมริกันซามัว ([aˈmɛɾika ˈsaːmʊa]; บางครั้ง ' หรือ ') เป็นดินแดนของสหรัฐอเมริกา ซามัวและอเมริกันซามัวถูกแบ่งแยกโดยส่วนของประเทศซามัวในปัจจุบันเคยอยู่ในการครอบครองของประเทศเยอรมนี ต่อมาก็ได้ถูกครอบครองโดยประเทศนิวซีแลนด์ ส่วนของอเมริกันซามัวก็ได้ถูกครอบครองโดยสหรัฐอเมริกา จนถึงปัจจุบัน
ประวัติศาสตร์.
ศตวรรษที่ 18: การค้นพบโดยชาวยุโรป.
มีผู้มาตั้งถิ่นฐานในซามัวมาแล้ว 1000 ปี ก่อนคริสตกาล ซามัวถูกสำรวจโดยชาวยุโรปในคริสตวรรษที่ 18 ใน พ.ศ. 2442 จักรวรรดิเยอรมัน และ สหรัฐอเมริกาได้แบ่งซามัวออกเป็น 2 ส่วน เยอรมนีได้พื้นที่ส่วนใหญ่ของซามัวซึ่งในปัจจุบันนี้คือประเทศซามัวในปัจจุบัน ส่วนกลุ่มเกาะเล็กของซามัวทางตะวันออกตกไปเป็นของอเมริกาคืออเมริกันซามัวในปัจจุบัน
เศรษฐกิจ.
เกาะในเขตตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรแปซิฟิคแห่งนี้ อาจไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกันมากนัก แต่กำลังเป็นสวรรค์การท่องเที่ยวทางทะเลแห่งใหม่ของชาวอเมริกัน เพราะธรรมชาติยังอุดมสมบูรณ์ หากคุณรักกิจกรรมทางน้ำและเดินป่า ชื่นชมวัฒนธรรมชาวเกาะ เชื่อขนมกินได้ว่า ทุกบาททุกสตางค์ของค่าใช้จ่ายการเดินทาง จะคุ้มค่ากับทริปเกาะในฝันแห่งนี้แน่นอน
ประชากรศาสตร์.
เชื้อชาติ.
ชาวเกาะโพลินีเซียน 92.9%, ชาวเอเชีย 2.9%, ชนผิวขาว 1.2%, ลูกผสม 2.8%, อื่น ๆ 0.2% ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ ส่วนน้อยนับถือนิกายโรมันคาทอลิก
วัฒนธรรม.
วัฒนธรรมมีเหมือนกับประเทศซามัวเพราะเป็นเชื้อชาติพันธุ์เดียวกัน แต่เนื่องจากตกเป็นอาณานิคมของสหรัฐอเมริกาเป็นเวลานาน ทำให้มีความเป็นอยู่คล้ายชาวอเมริกัน
ปาโกปาโก

ปาโกปาโก หรือที่ชาวซามัวพื้นเมืองออกเสียงว่า ปาโงปาโง (ซามัว: ,) เป็นหมู่บ้านหนึ่งในของอเมริกันซามัว ดินแดนของสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2543 มีประชากรทั้งหมด 10,640 คน ปาโกปาโกยังเป็นท่าขนส่งปลาที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในภูมิภาคโอเชียเนียอีกด้วย
โฌแซ็ฟ ฟูรีเย

ฌ็อง บาติสต์ โฌแซ็ฟ ฟูรีเย ([fuʁje]; 21 มีนาคม ค.ศ. 1768 – 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1830) เป็นนักคณิตศาสตร์ เกิดที่เมืองโอแซร์ ประเทศฝรั่งเศส ฟูรีเยได้เดินทางติดตามนโปเลียนไปประเทศอียิปต์ในปี พ.ศ. 2341 หลังจากเดินทางกลับในปี พ.ศ. 2345 ฟูรีเยได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองเกรอนอบล์ และต่อมาในปี พ.ศ. 2351 ได้รับบรรดาศักดิ์ชั้นบารอน
ฟูรีเยได้หันมาสนใจคณิตศาสตร์ประยุกต์เป็นครั้งแรก ในขณะที่กำลังทดลองเกี่ยวกับการไหลของความร้อน ฟูรีเยก็ได้ค้นพบสมการการไหลนี้ ซึ่งต่อมาได้ตั้งชื่อเป็น "สมการฟูรีเย" เพื่อแก้ปัญหาและพิสูจน์สมการนี้ ฟูรีเยได้แสดงให้เห็นว่าฟังก์ชันหลายฟังก์ชันของตัวแปรเดี่ยวสามารถขยายออกเป็นอนุกรมของไซน์ (sines) เชิงซ้อนของตัวแปร ที่เรียกในภายหลังว่า "อนุกรมฟูรีเย" โดยทั่วไปฟูรีเยมักได้รับการกล่าวถึงจากการค้นพบปรากฏการณ์เรือนกระจก
ฌ็อง บาติสต์ โฌแซ็ฟ ฟูรีเย มีชีวิตอยู่ตรงกับสมัยระหว่างสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชและพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ผลงาน.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
ไฮพาเทีย

ไฮปาเธียแห่งอเล็กซานเดรีย (กรีก: , การสะกดแบบคอยนี: ; เกิด ป. ค.ศ. 350–370; เสียชีวิต ค.ศ. 415) เป็นนักปรัชญาลัทธิเพลโตใหม่ (Neoplatonist) นักคณิตศาสตร์ นักดาราศาสตร์ และครู ธิดาของนักปรัชญาธีออน ซึ่งเป็นนักดาราศาสตร์และนักปรัชญาแห่งเมืองอเล็กซานเดรีย ในอียิปต์ยุคเฮเลเนียน 
ประวัติ.
ไฮปาเธียแห่งอะเล็กซานเดรีย เป็นธิดาของธีออนแห่งอะเล็กซานเดรีย เธอเข้าศึกษาที่ เอเธนส์ ประมาณ ค.ศ. 400 ในวัยสาวนั้น นอกจากปัญญาที่ฉลาดหลักแหลมแล้ว เธอยังมีรูปร่างหน้าตาที่สะสวยเป็นที่เลื่องลือไปทั่วอะเล็กซานเดรีย ต่อมาเธอได้เป็นครูที่โรงเรียนสอนคตินิยมแบบเพลโตในอเล็กซานเดรีย ที่นี้เธอได้สอนความรู้ของเพลโตและแอริสตอเติลให้กับนักเรียนของเธอรวมทั้งเพเกิน, คริสตชน และชาวต่างชาติ นอกจากนี้เธอยังเป็นบรรณารักษ์ของห้องสมุดแห่งอะเล็กซานเดรียอีกด้วย
การเสียชีวิต.
กลุ่มชาวคริสต์หัวรุนแรงที่เรียกว่า "พาราโบนี" ได้ทำการรุมสังหารไฮปาเธียจนสิ้นใจ และเผาทำลายตำราที่เธอเขียนขึ้น ไม่เหลือแม้กระทั่งภาพเขียนของเธอแม้แต่ภาพเดียว
ควร์ท เกอเดิล

ควร์ท ฟรีดริช เกอเดิล (28 เมษายน ค.ศ. 1906 – 14 มกราคม ค.ศ. 1978) เป็นนักปรัชญา นักคณิตศาสตร์ และนักปรัชญาชาวออสเตรีย และต่อมาชาวอเมริกัน ถือว่าเป็นนักตรรกศาสตร์คนสำคัญที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ร่วมกับอาริสโตเติล, แอลฟริด ทาร์สกี และก็อทโลพ เฟรเกอ เกอเดิลสร้างผลกระทบใหญ่หลวงต่อการคิดวิทยาศาสตร์และปรัชญาในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งขณะนั้น เมื่อผู้อื่นอย่างเบอร์ทรันด์ รัสเซลล์, แอลฟริด นอร์ท ไวต์เฮด, และดาวิท ฮิลเบิร์ท บุกเบิกการใช้ตรรกะและทฤษฎีเซตเพื่อทำความเข้าใจรากฐานแห่งคณิตศาสตร์
เกอเดิลพิมพ์เผยแพร่ทฤษฎีบทความไม่สมบูรณ์สองเรื่องของเขาใน ค.ศ. 1931 เมื่อเขาอายุ 25 ปี หรือ 1 ปีหลังเขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเวียนนา ทฤษฎีบทความไม่สมบูรณ์ที่หนึ่งมีใจความว่า สำหรับระบบเชิงสัจพจน์เวียนเกิดต้องกันกับตัวเองใด ๆ ที่เพียงพออธิบายเลขคณิตของจำนวนธรรมชาติได้ จะมีประพจน์จริงเกี่ยวกับจำนวนธรรมชาติที่ไม่สามารถพิสูจน์จากสัจพจน์ได้ เพื่อพิสูจน์ทฤษฎีบทนี้ เกอเดิลพัฒนาเทคนิคซึ่งปัจจุบันเรียก การกำหนดจำนวนเกอเดิล (Gödel numbering) ซึ่งลงรหัสนิพจน์รูปนัยเป็นจำนวนธรรมชาติ
เขายังแสดงว่าสัจพจน์การเลือกและสมมุติฐานความต่อเนื่องไม่สามารถพิสูจน์แย้งจากสัจพจน์ของทฤษฎีเซตซึ่งเป็นที่ยอมรับได้ หากสันนิษฐานว่าสัจพจน์เหล่านั้นต้องกัน ผลที่สัจพจน์การเลือกไม่สามารถพิสูจน์แย้งได้เปิดประตูให้นักคณิตศาสตร์สันนิษฐานสัจพจน์การเลือกในการพิสูจน์ของตน เขายังมีส่วนสำคัญต่อการพิสูจน์ทฤษฎีโดยการสร้างความกระจ่างถึงความเชื่อมโยงระหว่างตรรกศาสตร์คลาสสิก ตรรกศาสตร์สหัชญาณนิยม (intuitionistic logic) และตรรกศาสตร์อัญรูป
ภูพานปฏิวัติ

ภูพานปฏิวัติ เป็นบทเพลงปฏิวัติที่ถูกแต่งขึ้นโดยจิตร ภูมิศักดิ์ ขณะอยู่ร่วมกับกองทัพปลดแอกประชาชนไทยที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ บริเวณเทือกเขาภูพาน ในจังหวัดสกลนคร ติดต่อกับชายแดนลาว โดยในขณะนั้นใช้ชื่อว่า "สหายปรีชา"
จิตร ภูมิศักดิ์ แต่งคำร้องและทำนองเพลงนี้เสร็จสมบูรณ์ระหว่างเดินเท้ากลับจากงานลำเลียง บนยอดเขาแห่งหนึ่งชื่อ ภูผาลม (อยู่ในเขตดงพระเจ้า อำเภอวาริชภูมิ จังหวัดสกลนคร) เมื่อ พ.ศ. 2508 ต่อมาเพลงนี้ได้กลายเป็นเพลงสำคัญเพลงหนึ่งของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย
ประวัติ.
เมื่อเดือนตุลาคม ปี พ.ศ. 2501 จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้ทำการรัฐประหารและกวาดล้างผู้ฝักใฝ่ลัทธิคอมมิวนิสต์ โดยจิตร ภูมิศักดิ์ เป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกนำไปคุมขังในเรือนจำด้วยข้อหา “กระทำการอันเป็นคอมมิวนิสต์” จิตรถูกคุมขังอยู่จนถึงปี พ.ศ. 2508 จึงได้รับการปล่อยตัว จากนั้น จิตรได้เดินทางไปยังบริเวณชนบทของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อไปเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ซึ่งในขณะนั้นกำลังทำสงครามกองโจรกับรัฐบาลอยู่ เมื่อเข้าร่วมแล้ว จิตรก็ได้ใช้นามแฝงว่า "สหายปรีชา" และทำงานในพื้นที่ภูพาน จังหวัดสกลนคร ในระหว่างนี้ จิตรก็ถูกมอบหมายให้ประพันธ์เพลงต่าง ๆ เพื่อปลุกระดมมวลชนให้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ เช่น เพลงมาร์ชกองทัพปลดแอกประชาชนไทย รวมถึงเพลงภูพานปฏิวัติด้วย
เพลงภูพานปฏิวัติถูกใช้เป็นเพลงเปิดรายการข่าวของสถานีวิทยุเสียงประชาชนแห่งประเทศไทย (สปท.) ที่ออกอากาศจากเมืองคุนหมิง ประเทศจีน นอกจากนี้ หลังจากเหตุการณ์ 14 ตุลาคม และเหตุการณ์ 6 ตุลาคม เพลงภูพานปฏิวัติ รวมถึงงานประพันธ์อื่น ๆ ของจิตร ก็ถูกรื้อฟื้นและกลับมาเผยแพร่อีกครั้งโดยนักศึกษาและผู้ชุมนุมในยุคนั้นด้วย
ยืนตระหง่านฟ้า 
แผ่ไพศาลทิวยาวยอดสูง...สง่า 
ภูพานมิ่งขวัญคู่หล้าแหล่งไทย 
ธงพรรค เด่นแดงเพลิง สะบัดโบกพริ้วเหนือภู 
สู้พายุโหม หวิวหวู ไม่เคยหวั่นไหว 
ประทีปแห่งยุค เหมือนแสง อาทิตย์อุทัย 
นำทางสู่ชัย มิได้ไหวหวั่น มั่นในศรัทธา 
นักรบเหนือภูพาน ทหารของมวลชน 
เด็ดเดี่ยวอดทน เลือดเนื้อ พลีเพื่อประชา 
ทุกดงดิบลำเนา ขุนเขาสูงเสียดฟ้า 
พวกเราฟันฝ่าดั้น ด้นทนทาน 
เสียงปืนก้องคำราม คุกคามทั่วแดนดง 
ระเบิดทุ่มลง ปานฝน ไม่เคยสะท้าน 
สงครามประชาชน ทุกคนล้วนอาจหาญ 
ยืนหยัดตระหง่าน ดั่งภูพานไม่หวั่นผองภัย 
มวลชนเกรียงไกร ชี้ขาดชัยสงคราม 
เพลิง...ปฏิวัติ 
แผ่สะพัดโหมฮือเป็นเปลวลุกลาม 
ธง...แดงเด่นงาม 
โบกทายท้าเหนือยอดภูพาน
เชาวน์ สายเชื้อ

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>12484058</parentid>
 <timestamp>2025-08-19T05:38:11Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>ศรีคำ002</username>
 </contributor>
 <origin>12484060</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เชาวน์ สายเชื้อ (23 ธันวาคม พ.ศ. 2472 – 19 กันยายน พ.ศ. 2564) เป็นนักการทูตชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ เช่น ประธานศาลรัฐธรรมนูญ, เอกอัครราชทูตไทยประจำฟิลิปปินส์ และเนเธอร์แลนด์ และเอกอัครราชทูตผู้แทนถาวรไทยประจำสหประชาชาติ ณ นครเจนีวา
ผลงานที่เป็นที่จดจำ.
คณะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญในชุดที่เชาวน์เป็นประธานนั้น ได้มีมติตัดสินให้ พลตรี สนั่น ขจรประศาสน์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในขณะนั้น ต้องยุติบทบาททางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากคดีความผิดฐานจงใจแสดง บัญชทรัพย์สินอันเป็นเท็จ ตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2540 มาตรา 295
ชีวิตส่วนตัว.
เชาวน์เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน (แซ่เซีย) เกิดที่จังหวัดร้อยเอ็ด มีบุตรชายคนหนึ่งที่มีชื่อเสียง คือ ดร.ศุภวุฒิ สายเชื้อ ประธานกรรมการสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
เชาวน์ สายเชื้อ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
เลนส์สัมผัส

เลนส์สัมผัส หรือ คอนแทกต์เลนส์ (contact lenses) เป็นเลนส์บางที่วางบนผิวตา เลนส์สัมผัสเป็นอุปกรณ์เกี่ยวกับตาเทียมที่มีผู้ใช้งานมากกว่า 150 ล้านคนทั่วโลก และสามารถใช้เพื่อแก้ไขมุมมอง เสริมความงาม หรือรักษาตา ใน ค.ศ. 2010 ตลาดเลนส์สัมผัสทั่วโลกมีมูลค่าประมาณการที่ 6.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยตลาดเลนส์อ่อนในสหรัฐมีมูลค่าประมาณ 2.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ข้อมูลเมื่อ 2010[ [update]] ผู้ใช้เลนส์สัมผัสมีอายุเฉลี่ยทั่วโลกที่ 31 ปี และสองในสามเป็นผู้หญิง
ผู้คนเลือกที่จะใช้เลนส์สัมผัสด้วยเหตุผลหลายประการ ปัจจัยหลักสำหรับผู้ที่ไม่ต้องการสวมแว่นตาหรือเปลี่ยนรูปร่างหรือสีของตาคือสุนทรียศาสตร์และความงาม ในขณะที่บางส่วนสวมเลนส์สัมผัสด้วยเหตุผลในการทำงานหรือแสง นอกจากนี้ ในกลุ่มผู้ที่เป็นโรคบางชนิด เช่นโรคกระจกตาโป่งและaniseikonia มักเหมาะกับเลนส์สัมผัสมากกว่าแว่นตา
ประวัติ.
เลโอนาร์โด ดา วินชี มักได้รับการยกย่องในเรื่องการนำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับเลนส์สัมผัส ในปี ค.ศ. 1508 ในหนังสือเรื่อง "Codex of the eye, Manual D" เขาอธิบายถึงวิธีการปรับเปลี่ยนกำลังสายตาของกระจกตาของมนุษย์โดยการมองใต้น้ำ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้กล่าวว่าวิธีการดังกล่าวจะถูกนำไปใช้ในการแก้ปัญหาสายตา เลโอนาร์โด ดา วินชีสนใจศึกษาเกี่ยวกับกลไกการเพ่งของสายตา
ต่อมาเรอเน เดการ์ต นักเขียนและนักปรัชญาชาวฝรั่งเศส ผู้ร่วมสร้างและปรับปรุงกฎการเปลี่ยนทิศทางของคลื่นหรือ "กฎของสแน็ล–เดการ์ต" ได้นำเสนอแนวคิดในปี ค.ศ. 1636 โดยนำแท่งแก้วที่เติมด้วยของเหลวไปวางบนกระจกตาโดยตรง โดยปลายแท่งแก้วมีรูปร่างเหมาะสำหรับการแก้ปัญหาสายตา อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้ใช้ไม่ได้ในทางปฏิบัติเพราะไม่สามารถกะพริบตาได้
ในปี ค.ศ. 1801 ในระหว่างการทดลองกลไกเกี่ยวกับการเพ่งของสายตา นักวิทยาศาสตร์ โทมัส ยัง ได้สร้างถ้วยใส่ของเหลว มีชื่อว่า "eyecup" ซึ่งกล่าวได้ว่าเป็นต้นแบบของเลนส์สัมผัส โดยที่ฐานของถ้วยมีเลนส์ตาของกล้องจุลทรรศน์ อย่างไรก็ตามอุปกรณ์นี้ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาสายตา
ในปี ค.ศ. 1845 เซอร์ จอห์น เฮอร์เชลได้เสนอสองแนวคิดในหนังสือ "Encyclopedia Metropolitana" แนวคิดแรกคือแคปซูลแก้วที่เติมเจลาตินไว้ข้างใน และวิธีที่สองคือการหล่อผิวกระจกตาที่สามารถแปะผิวโดยวัสดุตัวกลางที่มีความใส ทั้งนี้ เฮอร์เชลไม่ได้ทำการทดสอบวิธีการดังกล่าวแต่อย่างใด จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1929 ดอกเตอร์ดาลลอส ชาวฮังการีได้ค้นพบวิธีหล่อวัสดุให้เข้ากับตา นำไปสู่การผลิตเลนส์ที่เข้ากับรูปร่างดวงตาเป็นครั้งแรก แต่ก็ยังไม่ใช่เลนส์สัมผัส
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1887 เอฟ. อี. มูลเลอร์ ช่างเป่าแก้วชาวเยอรมัน ได้ผลิตวัสดุวางครอบผิวกระจกตาที่ใสและมองทะลุผ่านได้ ปีต่อมา อาด็อล์ฟ กาสทอน อ็อยเกน ฟิค จักษุแพทย์ชาวเยอรมันได้สร้างและทดสอบการใช้เลนส์สัมผัสเป็นครั้งแรก ระหว่างการทำงานในซูริก เขาได้อธิบายเกี่ยวกับการขึ้นรูปวัสดุและการวางขอบเลนส์บนเยื่อบุตาขาว ซึ่งมีความอ่อนไหวน้อยกว่า การทดลองเบื้องต้นกับกระต่ายและโดยตัวเขาเอง และท้ายที่สุดอาสาสมัครทดลองกลุ่มเล็ก ๆ เลนส์ดังกล่าวทำด้วยแก้วสีน้ำตาล ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 18–21 มิลลิเมตร ฟิคได้หยอดสารละลายเด็กซ์โทรสไว้ระหว่างกระจกตากับตัวเลนส์แก้วไว้ด้วย เขาได้ตีพิมพ์ผลงานไว้ในบทความ "Contactbrille" ซึ่งเผยแพร่ในนิตยสารวิทยาศาสตร์ ชื่อ "Archiv für Augenheilkunde" ในเดือน มีนาคม ปี ค.ศ. 1888
โกเมน ภัทรภิรมย์

ศาสตราจารย์ โกเมน ภัทรภิรมย์ (27 มีนาคม พ.ศ. 2475 - 3 ตุลาคม พ.ศ. 2565)
อดีตตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตอัยการสูงสุดของไทย และอดีตกรรมการอิสระและประธานกรรมการตรวจสอบบริษัท ซีพีออลล์ จำกัด (มหาชน) จำกัด
การศึกษา.
ศ.โกเมน ภัทรภิรมย์ หรือ ศาสตราจารย์ ดร.โกเมน ภัทรภิรมย์ เริ่มศึกษาที่โรงเรียนวัดราชบพิธ ต่อมาได้ศึกษาต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จากนั้นได้เข้าศึกษาระดับอนุปริญญา วิศวกรรมศาสตร์ โรงเรียนช่างชลประทาน (เกษตรศาสตร์) ปริญญาตรี นิติศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเนติบัณฑิตไทย จากนั้นจึงได้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาเอก Docteur de l'Université ที่มหาวิทยาลัยปารีส รวมทั้งยังได้เข้ารับการศึกษาอบรมที่วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 28
โกเมน ภัทรภิรมย์ ได้รับปริญญานิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การทำงาน.
ศ.โกเมน ภัทรภิรมย์ รับราชการเป็นข้าราชการอัยการ จนกระทั่งได้รับตำแหน่งอัยการสูงสุด ในระหว่างปี พ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2536 ซึ่งก่อนหน้านั้นเคยได้ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (2522-2530) และเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในระหว่างปี พ.ศ. 2535 - พ.ศ. 2539
ต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ได้รับแต่งตั้งเป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ จนถึงปี พ.ศ. 2544
ท่านยังเคยเป็นศาสตราจารย์พิเศษ ประจำคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 
การเสียชีวิต.
ศาสตราจารย์ โกเมน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2565 กำหนดสวดพระอภิธรรม ณ ศาลากวีนิรมิต (ศาลากลางน้ำ) วัดเทพศิรินทราวาส ระหว่างวันที่ 4-10 ตุลาคม พ.ศ. 2565 และพระราชทานเพลิงศพวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์
ประเสริฐ นาสกุล

ประเสริฐ นาสกุล (8 กันยายน พ.ศ. 2474 – 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2552) อดีตประธานศาลรัฐธรรมนูญ อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา เป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญแต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิสาขานิติศาสตร์
ผลงานที่เป็นที่จดจำ.
ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญคณะที่มีนายประเสริฐ เป็นประธานนั้นได้มีมติตัดสินให้ยกฟ้อง พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีคนที่ 23 ของไทย ตามที่คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ฟ้อง จากคดีจงใจปกปิดทรัพย์สิน (คดีซุกหุ้น 1) ด้วยมติ 8 ต่อ 7 เสียง แต่นายประเสริฐซึ่งเป็นประธานนั้นมีคำวินิจฉัยส่วนตัวว่า พ.ต.ท.ทักษิณ มีความผิด (ถือเป็นตุลาการเสียงข้างน้อย) และเป็นผู้อ่านคำวินิจฉัยเป็นคนสุดท้าย
ชีวิตส่วนตัว.
นายประเสริฐ นาสกุล ได้ชื่อว่าเป็นบุคคลที่มีความสมถะและมีชีวิตความเป็นอยู่ที่เรียบง่ายมาก และได้ชื่อในเรื่องความซื่อสัตย์สุจริต ภายหลังเกษียณ ได้ป่วยเป็นโรคหัวใจและโรคเกี่ยวกับต่อมลูกหมาก แต่เมื่อไปเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลใด ๆ ก็ไม่เคยใช้อภิสิทธิ์เหนือบุคคลทั่วไป
ถึงแก่อนิจกรรม.
นายประเสริฐ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ด้วยโรคหัวใจ สิริอายุได้ 78 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ณ วัดธาตุทอง เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร
อำเภอบ่อไร่

บ่อไร่ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตราด เป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์ทางเศรษฐกิจชายแดนของประเทศไทยกับกัมพูชา มีจุดผ่อนปรนการค้าบ้านหมื่นด่านและจุดผ่อนปรนการค้าบ้านมะม่วง มีวัตถุประสงค์เพื่อเชื่อมโยงการค้า การลงทุน การขนส่ง การท่องเที่ยว ศิลปวัฒนธรรม และชาติพันธุ์ในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขงเข้าด้วยกัน
ประวัติ.
ท้องที่อำเภอบ่อไร่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเขาสมิง แยกออกเป็นกิ่งอำเภอใน พ.ศ. 2513 ต่อมาในปี พ.ศ. 2524 ยกฐานะเป็นอำเภอบ่อไร่
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอบ่อไร่มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอบ่อไร่แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 34 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอบ่อไร่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
พระอรหันต์

ในศาสนาพุทธ พระอรหันต์ ("อะระหัน/ออระหัน"; ; "อรฺหตฺ") คือ พระอริยบุคคลชั้นสูงสุด สามารถละสังโยชน์ได้ครบ 10 ประการ
ประเภท.
พระอรรถกถาจารย์แสดงความหมายของพระอรหันต์ไว้ 5 นัย คือ
อริยบุคคล

อริยบุคคล แปลว่า "บุคคลผู้ประเสริฐ, ผู้ไกลจากข้าศึก, ผู้หักกำล้อสังสารวัฏได้แล้ว" แบ่งได้หลายประเภทคือแบ่งอย่างใหญ่ได้เป็น พระเสขะและพระอเสขะ แบ่งตามประเภทบุคคลมี 4 ประเภทคือ พระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี และพระอรหันต์ และยังแบ่งย่อยเป็น 8 ประเภท จัดเป็น 4 คู่ได้อีก
อริยบุคคลแบ่งตามประเภทใหญ่.
เสขะ.
เสขะ แปลว่า ผู้ยังต้องศึกษาอยู่ คือยังต้องศึกษาไตรสิกขาคือศีล สมาธิ ปัญญา เพื่อบรรลุมรรคผลที่สูงขึ้นไปอีก เรียกเต็มว่า พระเสขะ หรือ เสขบุคคล เสขะ คือพระอริยบุคคลที่ยังไม่ได้บรรลุ "อรหันตผล" หรือยังไม่ได้เป็นพระอรหันต์ ได้แก่ พระโสดาบัน พระสกทาคามี และพระอนาคามี เสขะ หากได้บรรลุอรหันตผลเป็นพระอรหันต์แล้วก็เป็นอันพ้นจากความเป็นเสขะ และได้ชื่อว่าใหม่ว่า อเสขะ
อเสขะ.
อเสขะ แปลว่า ผู้ไม่ต้องศึกษาอีก คือไม่ต้องศึกษาไตรสิกขา คือศีล สมาธิ ปัญญาอีกต่อไป เพราะได้ศึกษาจบโดยได้บรรลุอรหันตผลแล้ว เรียกเต็มว่า พระอเสขะ หรือ อเสขบุคคล อเสขะ ได้แก่พระอริยบุคคลระดับสูงสุดคือพระอรหันต์ ผู้เสร็จกิจการศึกษาไตรสิกขาแล้ว ผู้ไม่มีกิจที่จะต้องบำเพ็ญเพื่อละกิเลสอีก
อริยบุคคลแบ่งตามประเภทบุคคล.
โสดาบัน.
โสดาบัน แปลว่า "ผู้เข้าถึงกระแสธรรม ผู้แรกถึงกระแสธรรม" (คืออริยมรรค) เป็นชื่อเรียกพระอริยบุคคลประเภทแรกใน 4 ประเภท คือ โสดาบัน สกทาคามี อนาคามี อรหันต์ ผู้ได้บรรลุโสดาปัตติผลแล้วด้วยการละ สังโยชน์ เบื้องต่ำ 3 ประการได้คือ
ความเป็นพระโสดาบันนี้ก็เช่นเดียวกับความเป็นพระอริยบุคคลประเภทอื่น ๆ ที่มิได้จำกัดอยู่เฉพาะเพศบรรพชิต (นักบวช) เท่านั้น แม้ คฤหัสถ์ คือชายหรือหญิงผู้ครองเรือน ก็สามารถเป็นพระโสดาบันได้ เช่น ในสมัยพุทธกาลคฤหัสถ์ที่เป็นพระโสดาบันที่มีชื่อเสียงก็มีจำนวนมาก ได้แก่ นางวิสาขามหาอุบาสิกา อนาถบิณฑิกเศรษฐี พระเจ้าพิมพิสาร หมอชีวก เป็นต้น
การเข้าถึงกระแสธรรมของพระโสดาบันนั้น เป็นการยกระดับจิตใจของท่านอย่างถาวร ทำให้ท่านไม่สามารถกลับมาเป็นปุถุชนได้อีก เป็นผู้ที่จะไม่ไปเกิดในอบายภูมิ (เช่น นรก หรือ เดียรฉาน) ทั้งยังเป็นผู้ที่จะบรรลุพระนิพพานในเบื้องหน้าอย่างแน่นอน
โสดาบันอาจจำแนกได้เป็น
สกทาคามี.
สกทาคามี หรือ สกิทาคามี แปลว่า ผู้กลับมาเพียงครั้งเดียว เป็นชื่อเรียกพระอริยบุคคลลำดับที่ 2 ใน 4 ประเภท ที่เรียกว่า "ผู้กลับมาเพียงครั้งเดียว" หมายถึง พระสกิทาคามีจะเกิดในกามาวจรภพอีกเพียงครั้งเดียวเท่านั้นก็จะถึงพระนิพพาน ผู้ได้บรรลุสกทาคามิผลคือผู้ที่ละสังโยชน์เบื้องต่ำ 3 ประการแรกได้เช่นเดียวกับพระโสดาบัน อีกทั้งทำสังโยชน์เบื้องต่ำอีกสองประการที่เหลือให้เบาบางลงด้วยคือ
หากสังโยชน์เบื้องต่ำทั้งสองประการนี้หมดไปก็จะเป็นพระอนาคามี
อนาคามี.
อนาคามี แปลว่า "ผู้ไม่มาเกิดอีก" หมายความว่าจะไม่กลับมาเกิดในกามาวจรภพอีก แต่จะเกิดใน พรหมโลก อีกเพียงครั้งเดียว แล้วจะนิพพานจากพรหมโลกนั้นเลย เป็นชื่อเรียกพระอริยบุคคลประเภทที่ 3 ใน 4 ประเภท คือ โสดาบัน สกทาคามี อนาคามี อรหันต์ เป็นผู้ละสังโยชน์เบื้องต่ำ (โอรัมภาคิยสังโยชน์) ทั้ง 5 ประการได้แล้ว ยังเหลือสังโยชน์เบื้องสูง (อุทธัมภาคิยสังโยชน์) อีก 5 ประการ คือ
อนึ่งพึงเข้าใจว่า แม้สังโยชน์เบื้องสูงบางข้อจะมีชื่อเหมือนกิเลสอย่างหยาบที่ยังมีในปถุชน (ผู้ยังไม่เป็นบรรลุเป็นพระอริยบุคคล) เช่น มานะ อุทธัจจะ หรือ อวิชชา แต่สังโยชน์เบื้องสูงอันเป็นกิเลสที่ยังหลงเหลืออยู่ในจิตใจของพระอนาคามีนั้น เป็นกิเลสที่ละเอียดกว่าของปถุชนอย่างมาก
อรหันต์.
พระอรหันต์ คือ ผู้สำเร็จธรรมวิเศษสูงสุดในพระพุทธศาสนา พระอริยบุคคลชั้นสูงสุด สามารถละสังโยชน์ได้ครบ 10 ประการ
สังโยชน์

สังโยชน์  คือ กิเลสที่ผูกมัดใจสัตว์, ธรรมที่มัดสัตว์ไว้กับทุกข์ หรือกิเลสเครื่องร้อยรัดจิตใจให้จมในวัฏฏะ มี 10 อย่าง คือ
พระโสดาบัน ทำสังโยชน์ 3 ข้อให้สิ้นไปได้ คือ สักกายทิฏฐิ, วิจิกิจฉา และสีลัพพตปรามาส
พระสกทาคามี ทำสังโยชน์ 3 ข้อให้สิ้นไปได้ และมีราคะ โทสะ โมหะ เบาบาง
พระอนาคามี ทำสังโยชน์เบื้องต่ำ 5 ข้อ หรือโอรัมภาคิยสังโยชน์ให้สิ้นไปได้
พระอรหันต์ ทำสังโยชน์เบื้องต่ำและเบื้องสูงทั้ง 10 ข้อให้สิ้นไปได้
บารมี

บารมี  ปฏิปทาอันยวดยิ่ง มีความหมาย 2 ประการ ประการแรก คือ บรม แปลว่าดีเลิศ สูงสุด และประการต่อมาหมายถึง การไป คือ ไปให้ถึงอีกฝังหนึ่ง คุณธรรมที่ประพฤติปฏิบัติอย่างยิ่งยวด คือ ความดีที่บำเพ็ญอย่างพิเศษ เพื่อบรรลุซึ่งจุดหมายอันสูง เช่น พระพุทธเจ้า พระอสีติมหาสาวก เป็นต้น
เถรวาท.
ในนิกายเถรวาทมี 10 อย่าง จึงเรียกว่า ทศบารมี หรือ บารมี ๑๐ คือ กำลังใจที่ต้องทำให้เต็ม ไม่พร่อง 
สามารถแยกออกเป็นหมวด ได้ 3 หมวดและจัดออกเป็นคู่ ๆ ที่สนับสนุนกันในเวลาที่บำเพ็ญบารมี ได้แก่ 
ทานบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย ศีลบารมี (ทานที่ให้โดยผู้มีศีลย่อมสมบูรณ์ยิ่ง)
ศีลบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย เนกขัมมะบารมี (ศีลสมบูรณ์ได้ด้วยการการสำรวมอินทรีย์ทั้ง 6 จากกามคุณ)
เนกขัมมะบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย ปัญญาบารมี (การสำรวมในกาม สมบูรณ์ด้วยการพิจารณาตามจริงด้วยปัญญาว่าสิ่งทั้งหลายไม่เที่ยงเป็นทุกข์ไม่งาม)
ปัญญาบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย วิริยะบารมี (ปัญญาจะฉลาดลึกซึ้งกว้างขวางก็ด้วยการหมั่นพิจารณาหมั่นตั้งคำถามหมั่นศึกษาในธรรม)
วิริยะบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย ขันติบารมี (ความเพียรพยายามจะต่อเนื่องยาวนานได้เพราะอาศัยความอดทน)
ขันติบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย สัจจะบารมี (ความอดทนจะมั่นคงได้ด้วยความตั้งใจจริง)
สัจจะบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย อธิฏฐานบารมี (ความตั้งใจจริงมุ่งมั่นอยู่ได้ด้วยการมีเป้าหมายในชีวิตที่ชัดเจน)
อธิฏฐานบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย เมตตาบารมี (ทุกๆเป้าหมายในชีวิตต้องประกอบด้วยเมตตาธรรม ไม่สร้างความเดือนร้อนแก่ผู้ใด ดุจดังพระโพธิสัตว์ทั้งหลายที่ปรารถนาจะช่วยให้สรรพสัตว์พ้นทุกข์จากสังสารวัฏ)
เมตตาบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย อุเบกขาบารมี (ความมีเมตตาต้องมีการให้อภัยละวางความอิจฉาปราศจากอคติยอมรับผลแห่งเหตุ)
อุเบกขาบารมี สมบูรณ์ได้ด้วย ทานบารมี (ความมีอุเบกขามิใช่ความวางเฉยแบบไม่สนใจแต่ต้องรู้จักเสียสละ)
ในแนวคิดบารมีของเถรวาท ผู้บารมีทั้ง 10 ประการ บารมีแต่ล่ะอย่างย่อมส่งเสริมเพิ่มอำนาจให้กันและกัน จนทวีคูณจนหาประมาณมิได้ สามารถทำปุถุชนคนธรรมดาให้กลายเป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
มหายาน.
พระสูตรมหายาน เช่น ปรัชญาปารมิตาสูตร สัทธรรมปุณฑรีกสูตร เป็นต้น ถือว่าบารมีมี 6 ประการได้แก่
แต่ในคัมภีร์ทศภูมิกสูตร ได้เพิ่มอีก 4 ข้อ รวมเป็นบารมี 10 4 ข้อนั้นได้แก่
ภาษาโซมาลี

โซมาลี (อักษรละติน: ; อักษรวาดาอัด: اَف سٝومالِ‎; อักษรออสมันยา: 𐒖𐒍 𐒈𐒝𐒑𐒛𐒐𐒘, [æ̀f sɔ̀ːmɑ́ːlì]) เป็นภาษาแอโฟรเอชีแอติกที่อยู่ในสาขาคูชิติก โดยเป็นภาษาแม่ของชาวโซมาลีในเกรตเตอร์โซมาลีและชาวโซมาลีพลัดถิ่น ภาษาโซมาลีเป็นภาษาทางการในประเทศโซมาเลียและโซมาลีแลนด์
บริเวณที่มีผู้พูด.
ภาษาโซมาลีมีผู้พูดในบริเวณประเทศโซมาเลีย, จีบูตี, เอธิโอเปีย, เคนยา, เยเมน และในชนพลัดถิ่นโซมาลี และยังเป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยบางส่วนในภูมิภาคที่มีชาวโซมาลีเป็นส่วนใหญ่
ภาษาโซมาลีเป็นภาษากลุ่มคูชิติกที่มีผู้พูดมากที่สุดในภูมิภาคนี้ รองลงมาคือภาษาโอโรโมและภาษาอะฟาร์
ณ ค.ศ. 2019 มีผู้พูดภาษาโซมาลีประมาณ 21.8 ล้านคนในเกรตเตอร์โซมาลี ในจำนวนนี้มีประมาณ 7.8 ล้านคนอาศัยอยู่ในประเทศโซมาเลีย และยังมีผู้พูดภาษานี้ส่วนใหญ่ในประชากรจีบูตีด้วย
โคอิจิ ฮาชิโมโตะ

โคอิจิ ฮาชิโมโตะ (; โรมาจิ: "Hashimoto Kōichi") หรือชื่อจริง มิฮาชิ โยอิจิ (; โรมาจิ: "Mihashi Yōichi") เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2496 ที่จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เวลานี้ไม่ได้สังกัดค่ายใด ๆ แม้ในปัจจุบันฮาชิโมโตะจะไม่มีงานพากย์มากนัก แต่ในอดีตเขาเคยโด่งดังมากจากบทของซิกนัส เฮียวกะ ในเรื่องเซนต์เซย่า
โอมิ มินามิ

โอมิ มินามิ (; โรมาจิ: "Minami Omi") เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น โดยบทส่วนใหญ่ที่เธอได้รับมักจะเป็นเด็กผู้ชาย หรือไม่ก็เด็กผู้หญิงที่มีบุคลิกเอ๋อๆ โก๊ะๆ แต่บทที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอมากที่สุดคือ รูริ จากเรื่องนาเดชิโก้ ปัจจุบันมินามิแต่งงานแล้ว กับ ยูจิ อูเอดะ นักพากย์ชายที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่ง
ประวัติ.
วันเกิด : 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2511
บ้านเกิด : โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น 
สังกัด : ออฟฟิศโอซาว่า (อดีตเคยสังกัด อาร์ตส์วิชัน, โปรดักชันเบาบั๊บ)
เทคเคน

เทคเคน (; โรมาจิ: "Tekken"; : หมัดเหล็ก) เป็นเกมต่อสู้ที่ผลิตโดยบันไดนัมโกะเอนเตอร์เทนเมนต์ (ก่อนหน้าคือนัมโกะ) สำหรับเครื่องเล่นเพลย์สเตชัน และเกมตู้ โดยเกมเทคเคนนั้น เป็นเกมต่อสู้ 3 มิติที่ออกมาในยุคแรกของเกม 3 มิติ พร้อมกับเกมโทชินเดนสำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน ในปัจจุบัน เกมล่าสุดในชุดเทคเคน คือ เกม เทคเคน 8 สำหรับเครื่อง เพลย์สเตชัน 5, เอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส และ คอมพิวเตอร์
ลักษณะการเล่นเกมของเทคเคน โดยผู้เล่นจะเลือกตัวละครขึ้นมาหนึ่งตัว โดยเป็นตัวละครตัวแทนจากทุกมุมโลก และต่อสู้เพื่อชิงรางวัลอันยิ่งใหญ่ของ ไซบัตซึ ผู้จัดการแข่งขันเทคเคน โดยหัวหน้าใหญ่ในเกมจะเปลี่ยนแปลงไปทุกภาค
ตัวละคร.
ตัวละครจะเรียงลำดับจากอักษรภาษาอังกฤษ โดยนับตามตัวละครที่ปรากฏในเกมภาคหลักกับแทคทัวร์เม้นต์เท่านั้น และอิงตามเวอร์ชันคอนโซลเป็นหลัก
พาวเวอร์ดอลส์

พาวเวอร์ดอลส์ (; : พะวาโดรุ) เป็นเกมซิมูเลชั่นแนววางแผนการรบ พัฒนาโดยบริษัท โคงะโดสตูดิโอ (ปัจจุบันคือ บริษัท โคงะโดสตูดิโอ จำกัด) ซึ่งออกวางจำหน่ายในรูปแบบของเกมคอมพิวเตอร์, PC-FX และ เพลย์สเตชัน 
เนื้อหาของเกม พาวเวอร์ดอลส์ ได้เริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 2535 เมื่อ "ดาวเคราะห์ออมนี" ได้ทำการประกาศสงครามเพื่อแยกตัวเป็นอิสระจากรัฐบาลโลก ซึ่งผู้เล่นจะต้องทำการบังคับให้หน่วยรบพิเศษ ภายใต้ชื่อหน่วย DoLLS (ย่อมาจาก Detachment of Limited Line Service) ของฝ่าย "กองทัพออมนี " ปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายในแต่ละฉากให้สำเร็จลุล่วง โดยสมาชิกในหน่วย DoLLS จะเป็นผู้หญิงล้วน พวกเธอจะบังคับเครื่องจักรกลรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่เรียกว่า "พาวเวอร์โลดเดอร์ (Power Loader)" เข้าห้ำหั่นกับกองทัพรัฐบาลโลก ซึ่ง "พาวเวอร์โลดเดอร์" นี้ นอกจากจะใช้เป็นอาวุธในการรบแล้ว ยังใช้เป็นเครื่องมือทำลายสิ่งก่อสร้างที่เป็นเป้าหมาย และใช้ช่วยเหลือผู้คนอีกด้วย 
หลังจากที่เกม พาวเวอร์ดอลส์ ภาคแรกได้ออกวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 1994 ก็ได้รับความนิยมในหมู่นักเล่นเกมอย่างสูง ทางบริษัท โคงะโดสตูดิโอ จึงได้พัฒนาเกมภาคต่อออกมาเรื่อยๆ พร้อมกับเพิ่มตัวละครใหม่ๆ เข้าไปอีกหลายคน โดยปัจจุบันได้ออกมาแล้วถึง 6 ภาค นอกจากนี้ยังมีการสร้างเป็นอะนิเมะ ออกวางจำหน่ายในรูปแบบของ OVA อีก 2 ภาค คือภาค Omni Senki 2540 (บันทึกสงครามออมนี ปี 2540) ในปี ค.ศ. 1996 และภาค Project α (โปรเจกต์อัลฟา) ในปี ค.ศ. 1998
มิจิเอะ โทมิซาวะ

มิจิเอะ โทมิซาวะ (; โรมาจิ: "Tomizawa Michie") เป็นนักพากย์และนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น เธอเริ่มเข้าสู่วงการนักพากย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 มีผลงานเป็นที่รู้จักมากมาย แต่บทที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงมากที่สุดคือ ฮิโนะ เร หรือ เซเลอร์มาร์ส ในเซเลอร์มูน
ประวัติ.
วันเกิด : 20 ตุลาคม พ.ศ. 2504
บ้านเกิด : จังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น 
สังกัด : อาโอนิโปรดักชัน
มันเผาญี่ปุ่น

มันเผาญี่ปุ่น หรือ ยากิอิโมะ (; โรมาจิ: "yakiimo") เป็นอาหารชนิดหนึ่ง ในประเทศญี่ปุ่นนิยมรับประทานในฤดูใบไม้ร่วง หลายปีก่อนการเผามันนิยมใช้ใบไม้กองสุมรวมกันแล้วเผา แต่กฎหมายใหม่ญี่ปุ่นห้ามเผาสิ่งของต่าง ๆ ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายหรือผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม วิธีการทำมันเผาจึงเปลี่ยนแปลงไป ส่วนในฤดูหนาวการถือมันเผาร้อน ๆ ไว้ที่มือยังช่วยคลายความหนาวให้กับมือด้วย
นอกจากในญี่ปุ่นแล้ว มันเผาญี่ปุ่นยังแพร่หลายจนเป็นอาหารทานเล่นของจีนและเกาหลีใต้เรียกว่า เข่าหงสู่  และ คุนโกกูมา (เกาหลี: ; อาร์อาร์: "gungoguma") ตามลำดับ
มันเผาทั่วไป.
มันเผาทั่วไป ชาวญี่ปุ่นเรียกว่า ยากิอิโมะ มีมาแต่ก่อนยุคโชวะ ที่นิยมทำกินในฤดูใบไม้ร่วงอันเนื่องมาจากใบไม้มีเป็นจำนวนมาก มีความยุ่งยากในการกำจัดให้หมดไปโดยเร็วการเผาจึงเป็นวิธีที่เร็วที่สุด เมื่อทำการเผาระหว่างรอจะนำเอาหัวมันใส่เข้าไปในกองไฟ รอให้สุกได้ที่จึงรับประทาน
ธันวาคม พ.ศ. 2543 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ออกกฎหมายควบคุมการเผาสิ่งของต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงการเผาใบไม้ ด้วยเหตุผลด้านสิ่งแวดล้อม ทำให้ไม่สามารถเผาใบไม้ได้อีกต่อไป ชาวญี่ปุ่นที่อยากทำมันเผากินเองจึงเปลี่ยนวิธีการทำไปจากเดิม เช่น ห่อด้วยอะลูมิเนียมฟอยล์แล้วจึงนำเข้าไปอบด้วยเตาอบไมโครเวฟ หรือวางไว้บนเครื่องทำความอุ่นแบบใช้น้ำมันก๊าด (สโต๊บ)
มันเผาใช้หิน.
อิชิยากิอิโมะ (; โรมาจิ: "Ishiyakiimo") เป็นมันเผาอีกชนิดหนึ่งที่นิยมรับประทาน ซึ่งวิธีการทำแตกต่างจากมันเผาที่เรียกยากิอิโมะ โดยจะใช้หินจากแม่น้ำที่มีลักษณะกลม เล็กพอเหมาะมาใส่ลงในภาชนะขนาดใหญ่จากนั้นให้ความร้อนและใช้หินเป็นตัวกระจายความร้อนให้หัวมันสุก ในขั้นต้นจะทำให้หินร้อนทั่วกันด้วยการคนจนร้อนได้ที่ก่อน จากนั้นจึงนำหัวมันใส่ลงไปและเริ่มทำการคนอีกครั้ง (คล้ายการคั่วเกาลัดของไทย) ผู้ทำมันเผาชนิดนี้จึงต้องมีความชำนาญเป็นพิเศษ
จอมใจจอมยุทธ์

จอมใจจอมยุทธ์ หรือ ตำนานอักษรกระบี่  เป็นผลงานเรื่องแรกของ กิมย้ง หรือในชื่อ จือเกี่ยมอึ้งชิ้วลก (Shu Jian En Chau Lu : จอมใจจอมยุทธ์) ซึ่งเขียนขึ้นครั้งแรกราว ๆ พ.ศ. 2498 (ค.ศ. 1955) ซึ่งเนื้อเรื่องเรื่องนี้ ได้เค้าจากตำนานที่เล่าขานกันว่า พระจักรพรรดิ์เคี่ยนหลงฮ่องเต้ (เฉียนหลงฮ่องเต้) แห่งราชวงศ์ชิง มีสายเลือดจีน (ชาวฮั่น) แสดงให้เห็นความขัดแย้งระหว่างอำนาจกับเชื้อชาตินิยม นิยายเรื่องนี้ทำให้กิมย้ง ติดอันดับในยุทธจักรนิยายกำลังภายในทันที เป็นพื้นฐานความสำเร็จในเรื่องต่อ ๆ ไป แต่มีข้อด้อยที่ตัวละครเอกไม่เด่น ความเด่นกลับไปตกอยู่กับหัวหน้าหน่วยพรรค ดอกไม้แดงทั้งหมด 14 คน ซึ่งมี ตั้งแกลก (เฉินเจียลั่ว) ตัวเอกของเรื่อง เป็นหัวหน้าใหญ่ แม้ผู้แต่งจะพยายามเน้นให้ประมุขพรรค คือ ตั้งแกลก เด่นกว่าคนอื่นก็ตาม แต่ไม่ถึงกับประทับใจผู้อ่านมากนัก แต่กระนั้นก็ยังจัดเป็นวรรณกรรมที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง
เนื้อเรื่อง.
จอมใจจอมยุทธ์เป็นเรื่องราวการต่อสู้ระหว่างพี่น้องร่วมอุทรที่คนหนึ่งทรยศต่อชาติตระกูลของตนเพราะต้องการดำรงตำแหน่งฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ชิง ส่วนอีกคนหนึ่งได้กลายเป็นผู้นำแห่งพรรคดอกไม้แดงที่ต้องการล้มล้างราชวงศ์ชิง
ตัวเอกในเรื่องนี้ยังคงมีบทบาทในเรื่องจิ้งจอกภูเขาหิมะ
ราชาธิราช

ราชาธิราช หรือชื่อในภาษาพม่า ยาซาดะริต อเยดอว์บอง  เป็นชื่อของบันทึกเหตุการณ์มอญพม่า ซึ่งมีเนื้อหาว่าด้วยประวัติศาสตร์ของอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญตั้งแต่ พ.ศ. 1830–1964 รายละเอียดภายในบันทึกประกอบด้วยเรื่องราวของความขัดแย้งภายในราชสำนัก การกบฏ เรื่องราวทางการทูต การสงคราม เป็นต้น เนื้อหาประมาณกึ่งหนึ่งของเรื่องอุทิศพื้นที่ให้กับรัชกาลของพระเจ้าราชาธิราช โดยลงลึกในรายละเอียดของสงครามสี่สิบปี ระหว่างกรุงหงสาวดีของมอญกับกรุงอังวะของพม่า ภายใต้การนำของพระเจ้าฝรั่งมังฆ้องและพระมหาอุปราชมังรายกะยอชวา
ต้นฉบับของเรื่องราชาธิราชฉบับภาษาพม่ามาจากพงศาวดารภาษามอญเรื่อง "พงศาวดารกรุงหงสาวดี" ("Hanthawaddy Chronicle") และได้รับการแปลเป็นภาษาพม่าโดยพญาทะละ เสนาบดีและกวีชาวมอญซึ่งรับราชการในอาณาจักรพม่าสมัยราชวงศ์ตองอู นับได้ว่าเป็นเอกสารเกี่ยวกับชาวมอญในดินแดนพม่าตอนล่างที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่หลงเหลืออยู่ และอาจเป็นพงศาวดารมอญเพียงฉบับเดียวที่เหลือรอดจากการเผาทำลายเมืองพะโค (หงสาวดี) โดยกบฏชาวมอญภายใต้การนำของอดีตขุนนางในอาณาจักรหงสาวดีในปี พ.ศ. 2107
สำเนาใบลานของเรื่องราชาธิราชฉบับพญาทะละปัจจุบันเหลือรอดมาเพียง 4 ชุด สันนิษฐานว่าทำขึ้นในช่วงราวพุทธศตวรรษที่ 23 (คริสต์ศตวรรษที่ 18) นอกจากนี้ยังมีฉบับแปลฉบับอื่น ๆ อยู่อีก รวมทั้งสิ้น 9 ฉบับ ตามการวิเคราะห์โดยนายปันหละเมื่อปี พ.ศ. 2511 นายปันหละได้แปลราชาธิราชฉบับหนึ่งกลับเป็นภาษามอญเมื่อปี พ.ศ. 2501 และเรียบเรียงเรื่องราชาธิราชขึ้นใหม่อีก 1 ฉบับเป็นภาษาพม่า (นับเป็นราชาธิราชฉบับที่ 10) โดยสังเคราะห์ข้อมูลจากราชาธิราชฉบับพญาทะละ ฉบับปากลัด และจากมหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว รวมทั้งอาศัยข้อมูลเพิ่มเติมจากการวิจัยสมัยใหม่
ราชาธิราชฉบับภาษาไทย.
พงศาวดารเรื่องราชาธิราชได้มีการแปลจากฉบับภาษามอญเป็นภาษาไทยครั้งแรกในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ซึ่งฉบับแปลครั้งแรกนั้นได้สูญหายไปเมื่อกรุงศรีอยุธยาล่มสลายในปี พ.ศ. 2310 ต่อมาในปี พ.ศ. 2328 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ มีพระราชดำริว่า หนังสือเรื่องราชาธิราชเป็นหนังสือดี เคยได้รับการยกย่องมาแล้ว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการแปลและเรียบเรียงใหม่ โดยมีเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เป็นแม่กองกำกับการแปล ร่วมกับพระยาอินทรอัครราช พระภิรมรัศมี และพระศรีภูริปรีชา ได้ตีพิมพ์ครั้งแรกที่โรงพิมพ์หมอบรัดเลย์ เมื่อ พ.ศ. 2423
เนื้อหาของราชาธิราชฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) มีความแตกต่างจากราชาธิราชฉบับภาษาพม่าของพญาทะละอยู่ 2 ข้อใหญ่ ๆ คือ
เฟรเดอริก ลอว์ ออล์มสเตด

เฟรเดอริก ลอว์ ออล์มสเตด (26เมษายนพ.ศ. 2365—28สิงหาคมพ.ศ. 2446) เป็นภูมิสถาปนิกชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองฮาร์ตเฟิร์ด รัฐคอนเนทิคัต หลังจากการศึกษาเบื้องต้นที่มีข้อจำกัดจากปัญหาสายตา ออล์มสเตดได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเยล ด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมได้ระยะหนึ่งก็ได้กลายเป็นนักเขียนบทความในหนังสือพิมพ์ที่มีความสนใจและซาบซึ้งในธรรมชาติ หลังจากการเดินทางทั่วโลกรวมทั้งประเทศอังกฤษที่ออล์มสเตดให้ความสนใจชื่นชมภูมิทัศน์และสวนสาธารณะในเมืองเป็นพิเศษ ซึ่งต่อมาออล์มสเตดก็ได้เปลียนอาชีพมาเป็นภูมิสถาปนิกและชนะการประกวดแบบสวนสาธารณะ "เซ็นทรัลปาร์ก" ในนครนิวยอร์ก
การออกแบบและก่อสร้างเซ็นทรัลปาร์กทำให้ออล์มสเตดมีชื่อเสียงได้รับการว่าจ้างให้ออกแบบสวนสาธารณะและภูมิทัศน์วิทยาเขตเป็นจำนวนมากในสหรัฐฯ รวมทั้งบริเวณสำคัญหลายแห่งในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. การบุกเบิกของออล์มสเตดถือเป็นจุดกำเนิดของวิชาชีพภูมิสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่เผยแพร่ไปทั่วโลกในเวลาต่อมา
ออล์มสเตดได้ร่วมกับนักอนุรักษ์สำคัญอีกหลายคนรณรงค์ให้มีการประกาศ "โยเซมิติ" ให้เป็นพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของระบบอุทยานแห่งชาติของประเทศสหรัฐฯ ออล์มสเตดได้รับการยกย่องเป็นบิดาแห่งวิชาชีพภูมิสถาปัตยกรรม
ฟักแม้ว

ฟักแม้ว, มะระแม้ว, มะระหวาน, มะเขือเครือ หรือ ชาโยเต้ (ชื่อวิทยาศาสตร์ "Sechium edule") เป็นไม้เถาวงศ์แตง (Cucurbitaceae) ผลและยอดอ่อนกินได้
ถิ่นกำเนิดและการกระจายพันธุ์.
มีถิ่นกำเนิดอยู่ทางตอนใต้ของประเทศเม็กซิโก และแถบอเมริกากลาง ปัจจุบันมีปลูกอยู่ทั่วโลก พบปลูกทั่วไปในพื้นที่สูง 500-1,700 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล มีดินอุดมสมบูรณ์ แสงสว่างพอเพียง (ช่วงแสง 12 ชั่วโมงต่อวัน เพื่อชักนำให้เกิดการเจริญของดอก) และใกล้แหล่งน้ำ สันนิษฐานกันว่าพืชชนิดนี้นำเข้ามาในประเทศไทยโดยหมอสอนศาสนา และให้ชาวบ้านปลูกเป็นครั้งแรกที่จังหวัดแพร่
คุณลักษณะ.
ฟักแม้วเป็นไม้เถาเลื้อย สามารถเจริญเติบโตข้ามปีได้ มีลักษณะคล้ายเป็นพืชที่อยู่ในกลุ่มของพืชตระกูลแตง แต่มีลักษณะหลายอย่างที่ไม่เหมือนพืชตระกูลแตงที่พบเห็นโดยทั่วไป ลักษณะลำต้น ใบ ยอด และมือจับ คล้ายแตงกวาผสมกับฟักเขียว มีระบบรากสะสมขนาดใหญ่ ลำต้นเป็นเหลี่ยม เจริญเป็นเถา ยาว 15-30 ฟุต มีเถาแขนง 3-5 เถา มือเกาะเจริญที่ข้อ ใบมีขอบใบลักษณะเป็นเหลี่ยม 3-5 เหลี่ยม ยาว 8-15 เซนติเมตร ดอกสีขาวปนเขียว ดอกเกิดที่ข้อระหว่างต้นกับก้านใบเป็นชนิดดอกช่อ (Inflorescence) ส่วนดอกเป็นประเภทไม่สมบูรณ์เพศ (Imperfect flower) กล่าวคือดอกตัวผู้และดอกตัวเมียเป็นคนละดอก แต่อยู่ในต้นเดียวกัน (Monoecious plant) ผลของมะเขือเครือเป็นประเภทผลเดี่ยว (Simple fruit) เนื้อของผลเจริญมาจากฐานรองดอกที่ขยายใหญ่ไปหุ้มเมล็ดไว้มีเมล็ดเพียงเมล็ดเดียว ในผลเหมือนกับมะม่วง มะปราง ซึ่งเป็นข้อแตกต่างของพืชตระกูลแตงที่พบเห็นโดยทั่วไป
ผลทรงกลมยาวสีเขียวอ่อน รูปร่างคล้ายแพร์ มีขนาดความยาว 7-20 เซนติเมตร กว้าง 5-15 เซนติเมตร น้ำหนักผล 200-400 กรัม เนื้อมีรสหวาน รสชาติคล้ายมันฝรั่งปนแตงกวา 
การปรุงอาหาร และสรรพคุณทางยา.
ใช้ ผล ใบ และรากประกอบอาหาร แต่ก็สามารถกินลำต้นและเมล็ดได้ ในประเทศไทยนิยมกินยอดซาโยเต้ผัดน้ำมันหอย 
ชื่ออื่น ๆ.
ฟักแม้ว มีชื่อเรียกอื่น ๆ แตกต่างกันตามท้องถิ่น ได้แก่
ในภาษาอังกฤษ ฟักแม้ว Chayote (IPA: [tʃa'jɔte])) เป็นชื่อในภาษาสเปน ที่มาจากภาษา Nahuatl (ภาษาของชาวแอสเต็ก ทางตอนกลางของเม็กซิโก) ชื่อนี้ใช้ทั่วไปในประเทศที่พูดภาษาสเปน อเมริกาใต้ และสหรัฐอเมริกา ส่วนในประเทศอื่น ๆ มีชื่อเรียกต่าง ๆ ดังนี้
ราล์ฟ วอลโด เอเมอร์สัน

ราล์ฟ วอลโด เอเมอร์สัน (พ.ศ. 2346–2425) กวีและนักเขียนบทความ เกิดที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา ได้รับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและเริ่มชีวิตด้วยการเป็นครู ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2372 ได้บวชเป็นพระที่โบสถ์ยูนิทาเรียนในเมืองบอสตัน แต่ด้วยการมีมุมมองที่ถูกมองว่าแปลก เป็นที่น่าถกเถียงกันมากจึงต้องสึก ในปี พ.ศ. 2376 เอเมอร์สันได้เดินทางท่องเที่ยวยุโรปและได้พบกับทอมัส คาร์ลีลย์ (Thomas Carlyle) ซึ่งได้ติดต่อกันอย่างใกล้ชิดต่อมาเป็นเวลาถึง 38 ปี ในปี พ.ศ. 2377 เอเมอร์สันได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองคองคอร์ด รัฐแมสซาชูเซตส์และได้เริ่มแต่ง "บทร้อยแก้วกระทบอารมณ์" (Prose rhapsody) ชื่อ “"ธรรมชาติ (Nature)”"
เมื่อ พ.ศ. 2379 และบทกวีอื่น ๆ ที่สำคัญอีกหลายชิ้นงาน โดยเฉพาะเรื่อง “"การดำเนินชีวิต (The Conduct of life" – พ.ศ. 2403) เอเมอร์สันได้รับการยกย่องว่าเป็นนัก"อุตรวิสัย" หรือนักคิดเหนือธรรมชาติ (transcendentalist) ด้านปรัชญา เป็นนักถือเหตุถือผลทางศาสนาและเป็นผู้สนับสนุนอย่างแรงกล้าในด้านปัจเจกชน
ทอมัส คาร์ไลล์

ทอมัส คาร์ไลล์ (พ.ศ. 2338-2424) เป็นนักอักษรศาสตร์ เกิดที่เมืองเอเคล็กเฟแชน กอลโลเวย์ สกอตแลนด์ตะวันตกเฉียงใต้ สหราชอาณาจักร ได้รับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระ และสอนอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหลายปีก่อนที่จะเริ่มเขียนบทความให้กับ สารานุกรมเอดินบะระ จนซาบซึ้งในวรรณกรรมเยอรมัน โดยเฉพาะของเกอเธ่ ในปี พ.ศ. 2369 คาร์ไลล์ แต่งงานกับ เจน บิลลี เวลช์ งานที่มีชื่อเสียงของคาร์ไลล์ได้แก่ ซาร์ทอร์ เรซาทัส (พ.ศ. 2366-7) ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่กรุงลอนดอนที่ซึ่งคาร์ไลล์ได้เขียนงานชิ้นสำคัญอีกว่าด้วยการปฏิวัติของฝรั่งเศส (3 ตอน พ.ศ. 2370) และ พระเจ้าเฟรเดริกมหาราช (พ.ศ. 2401-2408) แต่หลังจากการเสียชีวิตของภรรยา คาร์ไลล์ได้ใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ และมีผลงานออกมาน้อยมาก
ราเชล คาร์สัน

ราเชล หลุยส์ คาร์สัน (27 พฤษภาคม พ.ศ. 2450 — 14 เมษายน พ.ศ. 2507) นักธรรมชาติวิทยาและนักรณรงค์ เกิดที่เมืองสปริงเดล รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์แล้วเข้าทำงานด้านวิทยาศาสตร์ทางทะเลในหน่วยงานสัตว์น้ำและสัตว์ป่าของสหรัฐฯ ระหว่าง พ.ศ. 2479-2492) ราเชลมีผลงานเขียนออกมามากที่สุดในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2483-2492 โดยเฉพาะหนังสือที่เกี่ยวกับชีววิทยาทางทะเลส่งอิทธิพลสูงมาก และในปี พ.ศ. 2505 หนังสือเล่มสำคัญชื่อ “ความเงียบสงัดในฤดูใบไม้ผลิ” (The Silent Spring) ได้สร้างผลกระทบสูงสุดต่อสาธารณชนในด้านการตระหนักถึงผลกระทบ และภัยของยาฆ่าแมลงที่ใช้มากในภาคเกษตรกรรมของสหรัฐฯ ส่งผลให้มีการรณรงค์ด้านสิ่งแวดล้อมอย่างกว้างขวางไปทั่วสหรัฐฯ และทั่วโลกโดยมีราเชลเป็นผู้นำคนสำคัญ เป็นผลให้ริชาร์ด นิกสัน ต้องจัดตั้งหน่วยงานใหม่ขึ้นมาเพื่อปกป้องสิ่งแวดล้อมในระดับชาติ (The Environmental Protection Agency - EPA) ในปี พ.ศ. 2512 ซึ่งประเทศไทยก็ได้มีการจัดตั้งหน่วยงานในลักษณะเดียวกันคือ สำนักงานคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ (สนล.) เมื่อ พ.ศ. 2515
หนังสือชื่อ "The Silent Spring" ได้รับการจัดเป็นหนังสือ 1 ใน 100 เล่มที่ดีที่สุดของโลกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 สภาวิจัยแห่งชาติได้จัดแปลหนังสือเล่มนี้มานานก่อนหน้านี้ โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า เงามฤตยู
เชิงอรรถ.
ลูอีเซอ อด็อลฟา เลอ โบ

ลูอีเซอ อด็อลฟา เลอ โบ  เป็นนักเปียโนและคีตกวีชาวเยอรมัน เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1850 ที่เมืองรัสทัท แกรนด์ดัชชีบาเดิน ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1927 ที่เมืองบาเดิน-บาเดิน ประเทศเยอรมนี
เลอ โบ เติบโตมาในครอบครัวที่มีพรสวรรค์ด้านดนตรี บิดาเป็นนายพลในกองทัพของดุ๊กบาเดิน แต่เป็นวาทยกรและนักร้องสมัครเล่นที่มีฝีมือด้วย ส่วนเลอ โบ เองนั้นก็มีพรสวรรค์ด้านดนตรีสูง
เมื่ออายุ 4 ขวบ ลูอีเซอก็แต่งเพลงชิ้นแรก ครอบครัวจึงตัดสินใจส่งเธอเข้าศึกษาด้านดนตรีโดยเฉพาะ ด้วยเหตุนี้เธอจึงเริ่มศึกษาการร้องเพลง เปียโน และการประพันธ์ดนตรี
งานแสดงดนตรีอย่างเป็นทางการครั้งแรกของเธอนั้นจัดขึ้นเมื่ออายุ 18 ปี โดยได้บรรเลง "เอ็มเพอเรอร์คอนแชร์โต" และ "เปียโนคอนแชร์โต ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์ (หมายเลข 1)" ของเม็นเดิลส์โซน หลังจากนั้นก็เดินทางตระเวนเล่นดนตรีในเมืองต่าง ๆ ได้แก่ บาเซิล ไฮเดิลแบร์ค และเอาคส์บวร์ค ผลงานเด่น ๆ ที่บรรเลงได้แก่ "คอนแชร์โต ในบันไดเสียง ดี เมเจอร์" ของโมทซาร์ท (หมายเลข 26 KV. 537) และคาเดนซาที่เธอแต่งเอง
ในเวลานั้น การเรียนดนตรีมักจำกัดเฉพาะนักเรียนชาย ทำให้เลอ โบ ประสบความลำบากในการหาที่เรียนดนตรีไม่น้อย และเมื่อมีโอกาส เธอจึงจัดทำหลักสูตรดนตรีสอนพิเศษเปียโนและทฤษฎีสำหรับนักเรียนสตรีขึ้น
เมื่อปี ค.ศ. 1882 เลอ โบ ได้รางวัลที่ 1 ในการแข่งขันนักประพันธ์ดนตรี ผลงานที่ได้รับรางวัลชนะเลิศเป็นบทเพลง 4 เพลง สำหรับเชลโลและเปียโน โอปุส 24 มีเกร็ดเล่าว่าในประกาศนียบัตรนั้น พิมพ์คำว่า "นาย"  ไว้ก่อนแล้ว เมื่อเธอได้รับรางวัลจึงต้องขีดฆ่าคำนั้นออก แล้วเขียน "นางสาว"  ลงไปแทน ทั้งนี้ในสมัยนั้น นักดนตรีและนักประพันธ์ส่วนใหญ่เป็นชายแทบทั้งสิ้น
ผลงานที่สำคัญ.
ผลงานสำคัญ ๆ ของเลอ โบ ได้แก่ ซิมโฟนี, oratorio Ruth, ดนตรีเชมเบอร์มิวสิกหลายชิ้น, เพลงประสานเสียง, เพลงเปียโน และเพลงอื่น ๆ
กังหันลม

กังหันลม คือเครื่องจักรกลอย่างหนึ่งที่สามารถรับและแปลงพลังงานจลน์จากการเคลื่อนที่ของลมให้เป็นพลังงานกลได้ และนำพลังงานกลมาใช้เพื่อสูบน้ำโดยตรงหรือผลิตเป็นพลังงานไฟฟ้า การพัฒนากังหันลมเพื่อนำมาใช้ประโยชน์เริ่มมีมาตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณจนถึงยุคปัจจุบัน โดยการออกแบบกังหันลมต้องอาศัยความรู้ทางด้านพลศาสตร์ของลมและหลักวิศวกรรมศาสตร์ในแขนงต่าง ๆ เพื่อให้ได้กำลังงาน พลังงาน และประสิทธิภาพสูงสุด
ชื่อในภาษาอังกฤษของกังหันลมได้แก่ wind turbine, wind generator, wind power unit (WPU), wind energy converter ซึ่งจะแตกต่างกับกังหันลมยุคเก่าที่ใช้คำว่า windmill
รูปแบบเทคโนโลยีกังหันลม.
กังหันลมสามารถแบ่งออกตามลักษณะการจัดวางแกนของใบพัดได้เป็น 2 รูปแบบ คือ
ยูมิ โทมะ

ยูมิ โทมะ (; โรมาจิ: "Tōma Yumi") เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น สามารถพากย์เสียงได้หลายบทบาท ไม่ว่าจะเป็นเด็กผู้ชาย สาวเรียบร้อย สาวเซ็กซี่ หรือแม้แต่สัตว์ตัวเล็ก ๆ โทมะมีผลงานมาแล้วมากมาย เช่น ดีโดริท จากเรื่อง Record of Lodoss War อูร์ด จากเรื่อง Ah! My Goddess และ ฮอนโก ยูอิ จากเรื่องพลิกตำนานมาพบรัก สำหรับผลงานเรื่องแรกของเธอคือบทผู้ชมในงานศึกชิงจ้าวยุทธภพ ซึ่งเป็นเพียงบทตัวประกอบเล็ก ๆ ตัวหนึ่งในเรื่อง ดราก้อนบอลสมัยที่เพิ่งออกฉายใหม่ ๆ แต่ต่อมาโทมะเริ่มมีผลงานที่โดดเด่นมากขึ้น จึงทำให้ชื่อเสียงของเธอเป็นที่รู้จักของผู้ชมในวงกว้าง นอกจากนี้เธอยังมีความสามารถทางภาษาอังกฤษและการวาดภาพด้วย ปัจจุบันโทมะได้แต่งงานแล้ว กับ ทัตสึยะ โยชิดะ 1 ในโปรดิวเซอร์ของโตเอแอนิเมชัน
มิจิโกะ เนยะ

มิจิโกะ เนยะ (; โรมาจิ: "Neya Michiko") เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เธอมีผลงานเป็นที่รู้จักมากมายหลายบทบาท โดยเฉพาะบทของหญิงสาวที่ดูค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่ เพื่อนสนิทในวงการของเธอคือ ซาจิโกะ ซูงาวาระ ผู้พากย์เสียง ซากิ นิจิโนะ จากเกมโทคิเมคิ เมโมเรียล อันโด่งดัง
ประวัติ.
วันเกิด : 4 ตุลาคม พ.ศ. 2508
บ้านเกิด : จังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น 
สังกัด : ปัจจุบันไม่ได้สังกัดค่ายใด (อดีตเคยสังกัด Arts Vision)
ชิโฮะ คิกูจิ

ชิโฮะ คิกูจิ (; โรมาจิ: "Kikuchi Shiho") เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น มีผลงานการพากย์มาแล้วมากมาย โดยบทที่ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักในวงการก็คือ มิฮารุ ทาเทบายาชิ จากเกมโทคิเมคิเมโมเรียล อันโด่งดัง
อันเดิช เซ็ลซิอุส

อันเดิช เซ็ลซิอุส (27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2244 – 25 เมษายน พ.ศ. 2287) เป็นนักดาราศาสตร์ นักคณิตศาสตร์ และนักฟิสิกส์ชาวสวีเดนที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัยอุปซอลาเมื่อ พ.ศ. 2273 เมื่ออายุเพียง 29 ปี เซ็ลซิอุสเป็นผู้คิดแบ่งช่องหรือขีดเทอร์มอมิเตอร์สำหรับวัดอุณหภูมิเมื่อ พ.ศ. 2286 โดยนับอุณหภูมิของน้ำแข็งเท่ากับ 0 องศา และที่จุดเดือดของน้ำที่ 100 องศา ที่ระดับน้ำทะเล โดยเรียกชื่อว่าองศาเซนติเกรดซึ่งใช้มาเป็นเวลานาน แต่ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเรียกใหม่เป็นองศาเซลเซียสเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา เซ็ลซิอุสเป็นผู้รณรงค์สนับสนุนให้เริ่มใช้ปฏิทินกริกอเรียน และเป็นผู้เริ่มสังเกตการณ์แสงออโรราหรือแสงเหนือ ใน พ.ศ. 2283 เซ็ลซิอุสได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการหอดูดาวของมหาวิทยาลัยที่สร้างเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาเอง เซ็ลซิอุสเสียชีวิตขณะมีอายุเพียง 43 ปี
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา.
อันเดิช เซ็ลซิอุสเกิดที่อุปซอลา ประเทศสวีเดน ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2244 ตระกูลของเขามาจาก Ovanåker ในจังหวัด Hälsingland ชื่อสกุล "Celsius" เป็นรูปแผลงเป็นละตินจากชื่ออสังหาริมทรัพย์ (ละติน "celsus" "เนิน")
เขาเป็นบุตรของ Nils Celsius ศาสตรจารย์ดาราศาสตร์ และหลานชายของ Olof Celsius นักพฤกษศาสตร์ Magnus Celsius นักคณิตศาสตร์ กับ Anders Spole นักดาราศาสตร์ เขาเชี่ยวชาญในคณิตศาสตร์ตั้งแต่ยังเล็ก อันเดิช เซ็ลซิอุสศึกษาที่มหาวิทยาลัยอุปซอลา และใน พ.ศ. 2273 ก็ได้เป็นศาสตราจารย์ดาราศาสตร์ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน
Lernu! (เลรนู!)

Lernu! เป็นชื่อเว็บไซต์สำหรับการเรียนภาษาเอสเปรันโต เป็นเว็บไซต์จะมีการรับรองหลายภาษา การสอนในเว็บไซต์จะแบ่งออกเป็นหลายระดับชั้นตั้งแต่ง่ายจนถึงยาก โดยเนื้อหาจะประกอบไปด้วย คำศัพท์ ไวยากรณ์ และสำหรับผู้ที่เริ่มเรียนสามารถเรียกดูคำแปลได้ทันทีภายในเว็บ เว็บไซต์เปิดใช้ครั้งแรกเมื่อ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2545 นอกจากนี้ในเว็บยังมีข้อมูลเกี่ยวกับ เพลง เกม เว็บบอร์ด ข้อมูลการสัมมนา และข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับภาษาเอสเปรันโต
คำว่า lernu เป็นภาษาเอสเปรันโต มีความหมายว่า "โปรดเรียน" (มาจากรากคำ Lern' บวกกับตัวลงท้าย -u ซึ่งเป็นตัวลงท้ายของกริยาแสดงการขอร้องหรือการสั่ง)
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (ประเทศไทย)

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา  เป็นสำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการกฤษฎีกา สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี โดยเป็นส่วนราชการที่อยู่ในบังคับบัญชาขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี
อำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย.
พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 บัญญัติให้สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาเป็นส่วนราชการระดับกรมในสำนักนายกรัฐมนตรีโดยเป็นส่วนราชการที่อยู่ในบังคับบัญชาขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี และมีอำนาจหน้าที่ตามมาตรา 62 แห่งพระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา พ.ศ. 2522 ดังนี้
นอกจากนี้ กฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา สำนักนายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2545 ได้บัญญัติให้สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกามีภารกิจเกี่ยวกับการจัดทำกฎหมาย การใช้กฎหมายและการพัฒนากฎหมายให้ถูกต้อง สร้างความเป็นธรรมและส่งเสริมการพัฒนาประเทศและประโยชน์สุขของประชาชน ตลอดจนพัฒนาบุคลากรให้มีความเชี่ยวชาญด้านกฎหมาย โดยให้มีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้
เลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา.
พระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา พ.ศ. 2522 ได้บัญญัติให้มีเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา (นักบริหาร 11 บส.) มีหน้าที่ควบคุมดูแลโดยทั่วไปซึ่งราชการของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา รับผิดชอบขึ้นตรงต่อประธานคณะกรรมการกฤษฎีกา (นายกรัฐมนตรีเป็นประธานคณะกรรมการกฤษฎีกาโดยตำแหน่ง) และเป็นผู้บังคับบัญชาข้าราชการในสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา โดยให้มีรองเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา (นักบริหาร 10 บส.) เป็นผู้ช่วยสั่งและปฏิบัติราชการ 
ตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา เป็นตำแหน่งที่มีลักษณะพิเศษกว่าตำแหน่งผู้บริหารของหน่วยงานอื่น ๆ กล่าวคือ มาตรา 63 วรรคสาม แห่งพระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา พ.ศ. 2522 บัญญัติให้เลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกาเป็นข้าราชการพลเรือนสามัญซึ่งเป็นบุคคลที่มีความเชี่ยวชาญในทางนิติศาสตร์ การร่างกฎหมาย และการบริหารราชการแผ่นดิน อันรัฐสภาให้ความเห็นชอบแล้ว และคณะรัฐมนตรีนำความขึ้นกราบบังคมทูลพระกรุณาให้ทรงแต่งตั้งดำรงตำแหน่งดังกล่าว
ในวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 มีระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีให้เลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกาเป็นกรรมการในคณะกรรมการเตรียมการด้านการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์แห่งชาติ
นักกฎหมายกฤษฎีกา.
มาตรา 63/1 แห่งพระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา พ.ศ. 2522 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2551 ได้บัญญัติให้มีตำแหน่ง นักกฎหมายกฤษฎีกา ขึ้นเพื่อประโยชน์แก่การพัฒนาคุณภาพการปฏิบัติงานกฎหมายของรัฐ โดยตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกานี้เป็นข้าราชการพลเรือนสามัญที่มีความรู้และมีประสบการณ์ในทางนิติศาสตร์ การร่างกฎหมายและการบริหารราชการแผ่นดิน เพื่อปฏิบัติหน้าที่ในงานด้านกฎหมายตามความรับผิดชอบของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา และให้นักกฎหมายกฤษฎีกาได้รับเงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งในอัตราที่คำนวณแล้วไม่ต่ำกว่าค่าตอบแทนของข้าราชการอัยการ ทั้งนี้ คุณสมบัติ หลักเกณฑ์และวิธีการเข้าสู่ตำแหน่ง การแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกา และอัตราเงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกา ให้เป็นไปตามระเบียบที่ประธานคณะกรรมการกฤษฎีกา (นายกรัฐมนตรีโดยตำแหน่ง) กำหนด ซึ่งตามระเบียบคณะกรรมการกฤษฎีกา ว่าด้วยการกำหนดตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกา พ.ศ. 2551 กำหนดให้นักกฎหมายกฤษฎีกามี 3 ชั้น ได้แก่ นักกฎหมายกฤษฎีกาชั้น 1, 2 และ 3 โดยเงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งนักกฎหมายกฤษฎีกาเมื่อคำนวณรวมกับเงินเดือน เงินประจำตำแหน่ง และเงินเพิ่มพิเศษอื่นในลักษณะเดียวกันกับเงินประจำตำแหน่งแล้วจะต้องเป็นค่าตอบแทนที่ไม่ต่ำกว่าค่าตอบแทนข้าราชการอัยการ ชั้น 2 ขั้น 1 และให้ได้รับค่าตอบแทนสูงขึ้นตามระดับตำแหน่งและขั้นเงินเดือน แต่ค่าตอบแทนขั้นสูงต้องไม่เกินค่าตอบแทนของข้าราชการอัยการดังต่อไปนี้