ดีโดนี

ดีโดนี (Didone) เป็นประเภทของไทป์เฟซแบบมีเชิงที่เกิดขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 และเป็นรูปแบบมาตรฐานของการพิมพ์ทั่วไปในช่วงศตวรรษที่ 19 มีลักษณะเด่นดังนี้
คำว่า "ดีโดนี" ถูกบัญญัติขึ้นในปี ค.ศ. 1954 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบการจัดหมวดหมู่แบบว็อกซ์-เอไทไพ เป็นการผสมผสานนามสกุลของผู้ก่อตั้งอักษรชื่อดัง Firmin Didot และ Giambattista Bodoni ซึ่งพวกเขาได้เป็นที่มาของไทป์เฟซรูปแบบนี้ในราวต้นศตวรรษที่ 19 ในช่วงเวลาที่ไทป์เฟซประเภทได้รับความนิยมมากที่สุด มีการเรียกประเภทนี้ว่าแบบสมัยใหม่ (modern หรือ modern face) ตรงกันข้ามกับการออกแบบ "เชิงเก่า" หรือ "หน้าเก่า" ซึ่งมีที่มาตั้งแต่สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ประวัติศาสตร์.
ประเภทดีโดนีได้รับการพัฒนาโดยนักพิมพ์ ได้แก่ Firmin Didot, Giambattista Bodoni และ Justus Erich Walbaum ซึ่งไทป์เฟซชื่อเดียวกันอย่าง Bodoni, Didot และ Walbaum มีการใช้อยู่ในปัจจุบัน เป้าหมายของพวกเขาคือการสร้างการออกแบบข้อความที่พิมพ์ที่หรูหรายิ่งขึ้น พัฒนาผลงานของ John Baskerville ใน เบอร์มิงแฮม และ Fournier ในฝรั่งเศส ไปสู่การออกแบบที่อลังการและแม่นยำยิ่งขึ้นด้วยความแม่นยำและคอนทราสต์ที่เข้มข้น ซึ่งสามารถแสดงให้เห็นถึงเทคโนโลยีการพิมพ์และการทำกระดาษที่ได้รับการปรับปรุงมากขึ้น ของช่วงเวลานั้น (ตัวอักษรเหล่านี้ได้รับความนิยมอยู่แล้วในหมู่ช่างอักษรวิจิตรและช่างแกะสลักแผ่นทองแดง แต่การพิมพ์จำนวนมากในยุโรปตะวันตกจนถึงปลายศตวรรษที่ 18 ใช้แบบอักษรที่ออกแบบในศตวรรษที่ 16 หรือการออกแบบที่ค่อนไปทางอนุรักษ์นิยมที่คล้ายกัน) แนวโน้มเหล่านี้ก็เช่นกัน พร้อมด้วยการเปลี่ยนแปลงแบบแผนเค้าโครงหน้าและการยกเลิกอักษร s ยาว ผู้ก่อตั้งเครื่องพิมพ์ ทัลบอต เบนส์ รีด ซึ่งพูดในปี ค.ศ. 1890เรียกรูปแบบใหม่ของต้นศตวรรษที่ 19 ว่า "ตัดแต่ง โฉบเฉี่ยว สุภาพบุรุษ และออกจะแวววาว" การออกแบบของพวกเขาได้รับความนิยม โดยได้รับความช่วยเหลือจากคุณภาพการพิมพ์ของ Bodoni ที่โดดเด่น และนำไปเลียนแบบอย่างกว้างขวาง
ในอังกฤษและอเมริกา อิทธิพลอันยาวนานของ Baskerville นำไปสู่การสร้างสรรค์รูปแบบต่างๆ เช่น การออกแบบแบบ Bell, Bulmer และ Scotch Roman โดยมีจิตวิญญาณแบบเดียวกับแบบอักษรดีโดนีจากยุโรปแผ่นดินใหญ่ แต่มีรูปทรงเรขาคณิตน้อยกว่า ไทป์เฟซเหล่านี้ที่เหมือนกับไทป์เฟซของบาสเกอร์วิลล์มักถูกเรียกว่าการออกแบบเชิงหัวเลี้ยวหัวต่อ การพัฒนาในภายหลังของประเภทนี้เรียกว่า สก๊อตช์โมเดิร์น (Scotch Modern) และแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของดีโดนีที่เพิ่มขึ้น
ไทป์เฟซดีโดนเข้ามาเป็นตัวเลือกหลักในการพิมพ์ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 แม้ว่าไทป์เฟซ "เชิงเก่า" บางแบบจะยังคงจำหน่ายอยู่และแบบใหม่ๆ ที่พัฒนาโดยผู้ก่อตั้งแบบอักษรก็ตาม ตั้งแต่ประมาณทศวรรษที่ 1840 เป็นต้นมา เหล่าช่างพิมพ์ก็เกิดความสนใจในไทป์เฟซในอดีต
นักประวัติศาสตร์การพิมพ์หลายคนวิพากษ์วิจารณ์ไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีในเวลาต่อมาซึ่งได้รับความนิยมในการพิมพ์ทั่วไปในศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากปฏิกิริยาของศตวรรษที่ 20 ต่อรูปแบบศิลปะและการออกแบบแบบวิคตอเรียน Nicolete Grey ได้อธิบายไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีในเวลาต่อมาว่าน่าหดหู่และไม่น่าอ่าน: "ไทป์เฟซสมัยใหม่รุ่นแรกๆ ที่ออกแบบในช่วงปี 1800 และ 1810 นั้นมีเสน่ห์ เรียบร้อย มีเหตุผล และมีไหวพริบ แต่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไทป์เฟซหนังสือของศตวรรษที่ 19 ก็เริ่มหดหู่มากขึ้นเรื่อยๆ เชิงยาวขึ้น ตัวอักษรมีขึ้นและลงยาวขึ้น ตัวอักษรกระจุกรวมกัน หนังสือทั่วไปในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 มีการพิมพ์ที่น่าเบื่อ ชาววิกตอเรียสูญเสียความคิดที่จะอ่านจากไทป์เฟซดีๆ" นักประวัติศาสตร์ จี. วิลเลม โอวินก์ กล่าวถึงไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ว่าเป็น "ไทป์เฟซที่ไร้ชีวิตชีวาและซ้ำซากจำเจที่สุดเท่าที่เคยมีมา" Stanley Morison จากบริษัทอุปกรณ์การพิมพ์ Monotype ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนชั้นนำของการฟื้นฟูแบบอักษรเชิงเก่าและเชิงหัวเลี้ยวหัวต่อ เขียนไว้ในปี 1937 ในช่วงทศวรรษที่ 18-50 ว่าเป็นช่วงเวลาของ "แก๊งไทป์เฟซที่หนาและเลว" และกล่าวว่า "ไทป์เฟซที่ถูกตัดระหว่างปี 1810 ถึง 1850 เป็นไทป์เฟซที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมา"