pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม

มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม เป็นสิ่งก่อสร้างซึ่งเคยตั้งอยู่ ณ จุดที่เป็นที่ตั้งของมหาวิหารนักบุญเปโตรหลังปัจจุบันในกรุงโรมตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ถึง 16 การก่อสร้างมหาวิหาร ซึ่งตั้งอยู่เหนือเซอร์คัสเนโรในอดีต เริ่มต้นขึ้นระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ชื่อ "มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม" ถูกใช้สืบมานับตั้งแต่การก่อกร้างมหาวิหารปัจจุบันเพื่อแยกสิ่งก่อสร้างทั้งสองนี้
ประวัติ.
การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นตามพระราชโองการของจักรพรรดิคอนแสตนตินที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมัน ระหว่าง ค.ศ. 326 และ 333 และใช้เวลาก่อสร้างราว 30 ปีจึงแล้วเสร็จ การออกแบบนั้นเป็นรูปแบบมหาวิหารตัวอย่าง ในอีกสิบสองศตวรรษต่อมา โบสถ์จะค่อย ๆ มีความสำคัญเพิ่มมากขึ้น และจะยิ่งกลายเป็นสถานที่สำหรับจาริกแสวงบุญในกรุงโรม 
พิธีสมณาภิเษกพระสันตปาปาเริ่มต้นกระทำที่นี่ และใน ค.ศ. 800 สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่พระเจ้าชาร์เลอมาญประกอบพิธีราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ใน ค.ศ. 846 พวกซาราเซนปล้นและทำลายมหาวิหารดังกล่าว
อย่างไรก็ตาม โบสถ์กำลังค่อย ๆ พังทลายลงเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 และการอภิปรายที่จะปฏิสังขรณ์บางส่วนของสิ่งก่อสร้างนั้นเริ่มต้นตั้งแต่สำนักพระสันตะปาปาได้ย้ายกลับมาจากอาวีญงปาปาซี สองคนที่เกี่ยวข้องในการปฏิสังขรณ์อาคาร ได้แก่ เลออน บัตติสตา อัลแบร์ตี และเบอร์นาร์โด รอสเซลลีโน ซึ่งการก่อสร้างนั้นดำเนินต่อไปเป็นระยะ ๆ จนกระทั่งเริ่มก่อสร้างมหาวิหารแห่งใหม่ ในตอนแรกสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 มีพระประสงค์ที่จะอนุรักษ์อาคารมหาวิหารหลังเก่าไว้ แต่พระประสงค์ของพระองค์ได้เปลี่ยนไปเป็นการทำลายมหาวิหารหลังเก่าเสียและก่อสร้างอาคารหลังใหม่แทน มีหลายคนในเวลานั้นที่รู้สึกตกใจกับข้อเสนอดังกล่าว เนื่องจากตัวอาคารแสดงถึงความต่อเนื่องของสมเด็จพระสันตปาปาซึ่งสืบย้อนไปถึงนักบุญเปโตร ส่วนแท่นบูชาดั้งเดิมนั้นถูกเก็บรักษาไว้ในอาคารหลังใหม่ที่จะสร้างครอบมันไว้
สุสานสมเด็จพระสันตปาปา.
นับตั้งแต่การตรึงกางเขนและการฝังศพนักบุญเปโตรเมื่อ ค.ศ. 64 จุดดังกล่าวเป็นที่คาดกันว่าจะเป็นตำแหน่งของนักบุญเปโตร ซึ่งมีแท่นบูชาเล็ก ๆ ตั้งอยู่ เมื่อศาสนสถานแห่งนี้เป็นที่เคารพนับถือมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ตัวโบสถ์ก็ได้มีการแต่งตั้งด้วยรูปปั้น ของประดับ และแชนเดอเลียร์อันประณีตเป็นจำนวนมาก ตลอดจนสุสานด้านข้างและแท่นบูชาก็ได้ถูกเพิ่มเติมอย่างต่อเนื่อง
สิ่งก่อสร้างหลังนี้เต็มไปด้วยสุสานและร่างของนักบุญและสมเด็จพระสันตปาปาทั้งหลาย โครงกระดูกยังคงถูกพบเรื่อยมาจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1544 ในตอนท้ายสุด การออกแบบของมหาวิหารหลังใหม่จึงพยายามที่จะอุทิศให้กับโครงกระดูกเหล่านี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เวียงคำ

เมืองเวียงคำ  เป็นหนึ่งในห้าเมืองที่มีความกันดารของแขวงหลวงพระบางอยู่ห่างจากเทศบาลแขวงประมาณ 200 กิโลเมตรทางทิศเหนือ (ทางออกสู่แขวงหัวพัน เส้นทางหมายเลข 1) เป็นเมืองที่มีภูเขา มีทั้งหมด 69 หมู่บ้าน แบ่งเป็น 9 กลุ่มบ้านและ 1 บ้านใหญ่ มีประชากรทั้งหมด 29,031 คน เป็นหญิง 14,358 คน แยกตามเชื้อชาติเป็นชาวลาว 10.86% ชาวขมุ 79.17% ชาวม้ง 9.95 %มีแหล่งท่องเที่ยวที่ยังไม่ได้พัฒนาจำนวนมาก เช่น น้ำตกตาดค้อง สูงประมาณ 15 -20 เมตรและน้ำตกอื่นๆที่สวยงามอีก 3-4 แห่งอยู่ที่บ้านโพโฮน และตาดสมองที่บ้านน้ำลาว
วัดวิชุล

วัดวิชุล เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองหลวงพระบาง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2058 ในรัชสมัยพระเจ้าวิชุลราชแห่งอาณาจักรล้านช้าง พอมาถึงปี พ.ศ. 2343 พวกโจรธงดำภายใต้การบังคับบัญชาของพวกฮ่อ ได้เข้ามาโจมตี จนวัดถูกทำลายไปส่วนหนึ่ง จนมาถึง พ.ศ. 2441 จึงมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ได้อัญเชิญพระบางมาประดิษฐานในวัดแห่งนี้
เอกลักษณ์ของวัดนี้เห็นได้จากประตูไม้ที่มีการแกะสลักอย่างสวยงาม และมีสถาปัตยกรรมแบบขอมที่ได้แบบมาจากปราสาทวัดภู แขวงจำปาศักดิ์ ในเขตลาวภาคใต้ ด้านในวัดมีพระพุทธรูปเก่าแก่ และศิลาจารึกรูปแบบต่างๆ มเหสีของพระเจ้าวิชุลราชได้ชักนำให้มีการสร้างพระธาตุขึ้นซึ่งต่างจากพระธาตุอื่นๆ เพราะเป็นรูปทรงกลมตัดครึ่ง มองเหมือนแตงโมจึงเรียกว่าพระธาตุหมากโม (ธาตุปทุม) ต่อมา พ.ศ. 2485 วัดนี้จึงได้เป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับเก็บรักษาพระพุทธรูปและวัตถุโบราณจำนวนมาก
วัดเชียงทอง

วัดเชียงทอง ("วัดเซียงทอง") เป็นวัดหลวงประจำราชวงศ์ล้านช้าง ราชวงศ์หลวงพระบาง และราชวงศ์ลาว ตั้งอยู่ในนครหลวงพระบาง ประเทศลาว#เปลี่ยนทาง สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2103 โดยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช กษัตริย์ผู้ปกครองราชอาณาจักรล้านช้าง ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำโขง เป็นวัดที่มีสถาปัตยกรรมแบบล้านช้างตอนเหนือที่งดงามมาก จนได้รับการขนานนามว่าเป็น "อัญมณีของศิลปะล้านช้าง"
ประวัติ.
ปี ค.ศ. 1499 ราชวงศ์มังรายแห่งอาณาจักรล้านนาเกิดว่างกษัตริย์ พระนางจิระประภามหาเทวีผู้เป็นพระอัครมเหสีในพระเมืองเกษเกล้า ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์หญิงเพียง1ปี บ้านเมืองก็เกิดระส่ำระส่าย ถูกอาณาจักรรอบข้างรุกราน และในยุคที่บุเรงนองเป็นผู้ชนะ10ทิศ พระนางจิระประภาจึงเชื่อมสัมพันธ์กับอาณาจักรอยุธยา และอาณาจักรล้านช้างให้แน่นแฟ้น แต่พระองค์ครองราชย์ได้เพียง1ปีจึงสละราชบัลลังก์ และทูลเชิญพระไชยเชษฐาจากเมืองหลวงพระบางแห่งอาณาจักรล้านช้างลงมาปกครองแทน เนื่องจากพระนางยอดคำทิพย์พระอัครมเหสีในพระเจ้าโพธิสารราชแห่งอาณาจักรล้านช้าง หรือผู้เป็นแม่ของพระไชยเชษฐา พระราชธิดาของพระนางจิระประภา จึงเห็นว่าหลานชายของตนมีสายเลือดล้านนา จึงให้มาปกครองเชียงใหม่ แต่พระไชยเชษฐาปกครองได้เพียง1ปี พระราชบิดาเกิดสวรรคตกระทันหัน พระไชยเชษฐาจึงต้องกลับไปเถลิงราชสมบัติครองราชย์ล้านนา พระองค์จึงอัญเชิญพระแก้วมรกตกับพระพุทธสิหิงค์จากเชียงใหม่กลับไปหลวงพระบางด้วย หลังจากนั้นพระองค์ก็เริ่มสร้างวัดเชียงทองขึ้นในใจกลางกรุงหลวงพระบาง 
หลังจากนั้นเพียงไม่นาน ทั้งอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง และอาณาจักรอยุธยา ต่างก็ตกเป็นเมืองขึ้นของหงสาวดี พระไชยเชษฐาทรงย้ายเมืองหลวงหนีลงไปสร้างนครหลวงเวียงจันทน์เป็นราชธานีแห่งใหม่ เมืองหลวงพระบางจึงปล่อยทิ้งร้างและหมดบทบาทลง พระแก้วมรกตถูกอัญเชิญลงมานครหลวงเวียงจันทน์ด้วย ส่วนพระพุทธสิหิงค์ทรงคืนให้กลับเชียงใหม่
ในปี ค.ศ.1707 อาณาจักรล้านช้างแตกเป็น 3 ฝ่าย คือ อาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง, อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์, และอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ เมืองหลวงพระบางจึงกลับมามีอำนาจอีกครั้ง ไม่ขึ้นตรงต่ออาณาจักรลาวเวียงจันทน์และจำปาศักดิ์ และได้มีการซ่อมแซมวัดเชียงทองเรื่อยมาทุกรัชกาล จึงเกิดลวดลายที่มีเอกลักษณ์ต่างจากนครเวียงจันทน์และจำปาศักดิ์ วัดเชียงทองจึงถึงถือเป็นวัดประจำราชวงศ์ลาวหลวงพระบาง และเป็นสุดยอดแห่งสถาปัตยกรรมลาวล้านช้าง มีลวดลายที่วิจิตรตระการตา
สิมวัดเชียงทอง.
สิมวัดเชียงทอง หรือพระอุโบสถวัดเชียงทอง ได้รับอิทธิพลมาจากสถาปัตยกรรมล้านนา ในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชได้นำช่างหลวงไปจากเชียงใหม่ และได้ต้นแบบการสร้างมาจากวิหารวัดโลกโมฬีเชียงใหม่ราชอาณาจักรล้านนา สร้างด้วยการก่ออิฐถือปูน โดยสิ่งที่โดดเด่นคือหลังคาซ้อน 3 ตับ ซึ่งดัดอ่อนโค้งและลาดต่ำลงมามาก บนกลางสันหลังคามีการทำช่อฟ้าหรือ "สัตตะบูริพัน" อันเป็นการจำลองจักรวาลตามคติพุทธศาสนา หน้าบันแกะสลักเป็นรูปลายดอกตาเว็นหรือลายดวงอาทิตย์ สิมแห่งนี้ได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2471 บนผนังทั้งด้านนอกและด้านในประดับด้วยลายรดน้ำปิดทองบนพื้นสีดำ เรียกว่า "ลายฟอกคำ" ส่วนด้านหลังของสิมประดับด้วยภาพประดับกระจกสีเป็นภาพต้นทอง
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์โปรตุเกส

ในประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรโปรตุเกสมีสมเด็จพระราชินีนาถซึ่งดำรงเป็นพระประมุขของโปรตุเกส 2 พระองค์ คือ สมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 1 แห่งโปรตุเกสและสมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 2 แห่งโปรตุเกส(บางหลักฐานกล่าวว่า เจ้าหญิงเบียทริซแห่งโปรตุเกสได้ขึ้นครองราชสมบัติด้วยระยะเวลาอันสั้นในศตวรรษที่ 14 ซึ่งปัจจุบันยังเป็นที่ถกเถียง)
สตรีซึ่งเป็นคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสจะได้รับพระอิศริยยศ "สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส" และสมเด็จพระราชินีบางพระองค์ได้รับพระอิศริยยศผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนยวกษัตริย์ซึ่งยังทรงพระเยาว์และยามที่พระมหากษัตริย์ปฏิบัติภารกิจนอกประเทศ และยังมีคู่อภิเษกสมรสในสมเด็จพระราชินีนาถซึ่งได้ดำรงเป็นผู้ปกครองแผ่นดินร่วมกันด้วย
ซูอิตะ

ซูอิตะ (; โรมาจิ: "Suita-shi") เป็นนครศูนย์กลางแห่งหนึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรประมาณ 355,198 คน และมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 36.11 ตารางกิโลเมตร
ซูอิตะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2483 เคยได้รับเลือกเป็นสถานที่จัดงานเอ็กซ์โป ในปี พ.ศ. 2513 เป็นเมืองที่ตั้งของสโมสรฟุตบอลกัมบะโอซากะ และมหาวิทยาลัยโอซากะ
บริก

ในทางเศรษฐศาสตร์ บริก  เป็นตัวย่อที่หมายถึงสี่ประเทศ ได้แก่ บราซิล รัสเซีย อินเดีย และสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งมีระดับการพัฒนาทางเศรษฐกิจใกล้เคียงกัน อาจเรียกว่า "บริก" "กลุ่มประเทศบริกส์" "กลุ่มเศรษฐกิจบริก" หรือ "บิกโฟร์"  ก็ได้
ตัวย่อนี้กำหนดขึ้นโดย Jim O'Neill ในบทความเมื่อ ค.ศ. 2001 มีหัวข้อว่า "Building Better Global Economic BRICs".
บาคุกัน เมคทาเนียม เซิร์จ

บาคุกัน เมคทาเนียม เซิร์จ (Bakugan Mechtanium Surge) เป็นอนิเมะ ชุดที่ 4 ของภาพยนตร์ซีรีส์บาคุกันโดยดำเนินเรื่องเป็นภาคที่ 4 และภาคสุดท้ายของ บาคุกัน มอนสเตอร์บอลทะลุมิติ ผลิตโดย TMS Entertainment
นักเล่นบาคุกันธาตุไฟ สมาชิกดั้งเดิมในกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์และเป็นหัวหน้ากลุ่มคู่หูดราโก้
นักเล่นบาคุกันธาตุแสง สมาชิกดั้งเดิมในกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์ แฟนของดันคู่หูเบลดไทเกรส
นักเล่นบาคุกันธาตุน้ำ สมาชิกดั้งเดิมในกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์ ลูกคุณหนูมหาเศรษฐีคู่หู พรีเดเตอร์ แองเจโล่,เดียโบล แอลฟิน เวสเตอร์ พิสเตอร์
นักเล่นบาคุกันธาตุลม สมาชิกดั้งเดิมในกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์ คู่หูฟินิกซ์ 
นักเล่นบาคุกันธาตุดิน สมาชิกดั้งเดิมในกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์ คู่หู โกเล็มชอบดันมากหลังๆๆชอบบิลลี่
นักเล่นบาคุกันธาตุดินจากเวสเตอร์ สมาชิกกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์ชุดที่ 2
นักเล่นบาคุกันธาตุไฟและความมืดจากเวสเตอร์ สมาชิกกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์ชุดที่ 2 หลังจากจบภาค 2 คีธทำการวิจัยบาคุกันต่อ กับพัฒนาเฮลิออสจนทำใก้จากธาตุไฟกลายเป็นธาตุความมืด กับมาช่วยพวกดันเอได้ข้อความจากมารุโจ จึงเป็นสมาชิกกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์ชุดที่ 4 กับเป็นกัปตันของยานรบเวสเตอร์เดสทรอยเยอร์
นักเล่นบาคุกันธาตความมืดจากกันดาเลี่ยน สมาชิกกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์ชุดที่ 2 
นักเล่นบาคุกันธาตุแสง สมาชิกกลุ่มแบทเทิลบรอว์เลอร์ชุดที่ 2 เป็นอดีตเจ้าหญิงแห่งโรเทลเดีย ปัจจุบันเป็นราชินีแห่งโรเทลเดียแล้ว
นักเล่นบาคุกันธาตุดิน สมาชิกกลุ่มบรอว์เลอร์ชุดใหม่ ภาคกันดาเลียน
นักเล่นบาคุกันธาตุแสง สมาชิกกลุ่มบรอว์เลอร์ชุดใหม่
นักเล่นบาคุกันธาตุแสง สมาชิกกลุ่มบรอว์เลอร์ชุดใหม่
นักเล่นบาคุกันธาตุความมืด ชายในชุดเกราะสีทองตัวตนเป็นปริศนา มักโผล่ในความฝันเพื่อหลอกหลอนดัน หมายชิงพลังของกุญแจกับประตู แท้จริงคือ บาริโอดิอุส(อดีตจักรพรรดิแห่งกันดาเลีย) หลังจากแข่งแพ้ดันกับดราโกในภาค 3 ตอนอวสาน ตนกับดาห์รัคไม่ยอมรับจึงเข้าไปดูดพลังแห่งแสงจาก Code Eve แต่เพราะการรับพลังที่มากเกินไปกับไม่ถูกยอมรับเหมือนดันกับดราโก ตนกับดาห์รัคร่างสลายไป แท้จริงแม้รอดตายมาได้ไปติดอยู่ในมิติด้านลบ ที่เป็นมิติตรงข้ามของบาคุกันอินเตอร์สเปซ กับร่างของทั้งคู่เกิดการกลายพันธุ์เพราะพลังในการวิวัฒนาการที่ไม่สเถียร บาริโอดิอุสกลายเป็นแมค เมล ส่วนดาร์รัคกลายเป็นเรย์ซิน คอยดูดพลังจากการแข่งประทังชีวิตตลอด 1 ปี จนพอมีพลังมากพอจึงสร้างสิ่งมีชีวิตร่างเทียมเป็นสมุน คืออานุเบียส กับเซลลอน และกองทัพคาออสบาคุกันจำนวนมากเพื่อเตรียมศึกแก้แค้นดันกับดราโก้
นักเล่นบาคุกันธาตุความมืด กัปตันทีม แท้จริงคือร่างชีวิตเทียมที่ช่วยให้แมค เมล ฟื้นคืนชีพ ตอนทีมแข่งมักส่งบาคุกันของตนให้ลูกทีมผลัดกันใช้
นักเล่นบาคุกันธาตุธาตุไฟ รองกัปตัน
นักเล่นบาคุกันธาตุธาตุน้ำ
นักเล่นบาคุกันธาตุธาตุลม
นักเล่นบาคุกันธาตุธาตุดิน เด็กใหม่ของทีม มีความเป้นผุ้นำหลังรู้ว่าอานุเบียสทรยศ
นักเล่นบาคุกันธาตุลม หัวหน้ากลุ่มเซลลอน แท้จริงแล้วก็คือร่างชีวิตเทียมที่ช่วยให้แมคเมล ฟื้นคืนชีพ เช่นเดียวกับอานูเบียส
นักเล่นบาคุกันธาตุดิน สมาชิกกลุ่มเซลลอน
นักเล่นบาคุกันธาตุแสง สมาชิกกลุ่มเซลลอน
สมาคมคนหนีโลก

สมาคมคนหนีโลก (; โรมาจิ: "N.H.K. ni Yōkoso") เป็นนวนิยายของญี่ปุ่นที่แต่งโดย ทะสึฮิโกะ ทะกิโมโตะ วาดภาพประกอบโดย โยชิโตชิ อาเบะ และตีพิมพ์ในญี่ปุ่นโดย คาโดคาว่า โชะเทง เมื่อ 28 มกราคม พ.ศ. 2545 เรื่องราวเล่าถึงหนุ่มวัย 22 ปี ที่ต้องเข้ามาร่วมโครงการที่จะทำให้หายจากการเป็นโรคฮิคิโคโมริ โดยคำชักชวนของหญิงสาวแปลกหน้าที่เคยเห็นเธอมาเดินแจกใบปลิวกับคุณป้าเพียงครั้งเดียวเท่านั้น จริงๆแล้วในญี่ปุ่น NHK นั้นเป็นชื่อของสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง แต่สำหรับในเรื่องนี้ NHK ย่อมาจากคำว่า Nihon Hikikomori Kyōkai (; โรมาจิ: "สมาคมคนหนีโลกแห่งญี่ปุ่น") ซึ่งตัวละครหลักของเรื่องเป็นผู้บัญญัติขึ้นมานั่นเอง
เนื้อเรื่อง.
ในเรื่องสมาคมคนหนีโลกนั้น จะพูดถึงผู้ที่ใช้ชีวิตอยู่ภายในเมืองโตเกียว ที่มีบุคคลใช้ชีวิตมากมายหลายสไตล์ โดยที่เรื่องนี้มุ่งเน้นไปยังกลุ่มผู้คนที่ใช้ชีวิตแบบเก็บตัว , เป็นโอตาคุอนิเมะ และผู้ที่ใช้ชีวิตด้วยความหดหู่ และเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย ซึ่งต่างเป็นบุคคลที่มีปัญหาชีวิตทั้งสิ้น 
ซาโต้ ทสึฮิโระ ชายหนุ่มผู้ที่ดรอปเรียนมหาวิทยาลัยมาถึง 4 ปีแล้ว และไม่มีงานทำ ด้วยความที่เขาเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบเก็บตัว หรือ ฮิคิโคโมริ เพราะเขาคิดว่ามีองค์กรหนึ่งวางแผนที่จะทำให้เขาต้องเป็นพวกเก็บตัว ซึ่งเขาเรียกองค์กรนั้นว่า สมาคมคนหนีโลกแห่งญี่ปุ่น หรือ (; โรมาจิ: "Nihon Hikikomori Kyōkai") ซึ่งทำให้เขาเลือกที่จะเก็บตัวเพื่อให้วันๆหนึ่งผ่านพ้นไปโดยเร็ว และไม่ให้ถูกพวกองค์กรชั่วร้ายนั้นหลอก แต่แล้วเขาก็ได้พบกับ นากาฮาระ มิซากิ หญิงสาวลึกลับที่อยากจะให้เขาออกจากเส้นทางเก็บตัว เธอนัดเขามาที่สวนสาธารณะ เพื่อมาทำสัญญาเข้าร่วมโครงการที่จะทำให้ายจากการเป็นโรคดังกล่าว และนั่นเป็นเหตุที่เขาต้องออกมาพบเธอทุกๆครั้ง และทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไป
ให้เสียงโดย: โคอิซึมิ ยูทากะ
ให้เสียงโดย: มากิโนะ ยุอิ
ให้เสียงโดย: ซาคางุจิ ไดสุเกะ
ให้เสียงโดย: โคบายาชิ ซานาเอะ
ให้เสียงโดย: ฮายะมิซุ ริสะ
จันจิรา จันทร์โฉม

ดร.จันจิรา จันทร์โฉม ชื่อเล่น ลูกจัน (เกิดวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2526) มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สประจำปี 2545 เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมประกวดมิสยูนิเวิร์ส 2002 ที่ ปวยร์โตรีโก
วรินทร ผดุงวิถี

วรินทร ผดุงวิถี (อ้วนตาน) มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สประจำปี 2544 และยังได้รับตำแหน่งขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน จากการประกวดมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สประจำปี 2544 เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาล 2001 ที่ปวยร์โตรีโก เธอยังเคยเข้าประกวดนางสาวไทยประจำปี 2541 และได้เป็นผู้ถือป้ายประเทศจอร์แดน ในพิธีการเปิดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2541
กุลธิดา เย็นประเสริฐ

กุลธิดา เย็นประเสริฐ (เหน่ง) มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สคนแรกของไทย ประจำปี 2543 และยังได้รับรางวัลสาวเจ้าเสน่ห์ จากการประกวดมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส ประจำปี 2543 อีก 1 รางวัล เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาล 2000 ที่ประเทศไซปรัส และเคยผ่านการประกวดและได้รับรางวัลซุปเปอร์โมเดล จากรายการเลติ้ส คอนเนอร์ ช่อง 5 และเป็นทูตหัวใจไร้สาร ของสำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด
กุลธิดา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การทำงาน.
กุลธิดา เคยทำงานเป็นสถาปนิกของบริษัทอิตาเลี่ยน-ไทย ต่อมาได้เข้าทำงานเป็นพนักงานต้อนรับ ประจำบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน)
แอมะร็อก

แอมะร็อก (/ˈæmərɒk/ มาจากคำว่า "Amaroq" ภาษาอินุตแปลว่า หมาป่า) เป็นสัตว์ในตำนานของชาวอินุต ตำนานกล่าวว่าเป็นหมาป่าขนาดมหึมาที่คอยออกล่านายพรานแถบขั้วโลกเหนือที่ออกล่าสัตว์ตามลำพังในเวลากลางคืน แอมะร็อกต่างจากหมาป่าธรรมดาที่ออกหากินเป็นฝูง โดยมันจะออกล่าเหยื่อตามลำพัง
โซนโฮเฟิน

โซนโฮเฟิน  เป็นเทศบาลตอนกลางของมณฑลลิมเบิร์กในประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 21,000 คน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฮัสเซิลต์ และมีพื้นที่ติดต่อกับเฮิสเดิน-โซลเดอร์, เฮาต์ฮาเลิน-แฮ็ลค์เตอเริน และเคงก์ โซนโฮเฟินนับได้ว่าเป็นชุมชนและย่านธุรกิจชานเมืองของฮัสเซิลต์-เคงก์
การแบ่งเขตการปกครอง.
โซนโฮเฟินประกอบด้วยตัวเมืองและหมู่บ้านอีก 3 หมู่บ้าน ได้แก่ เตอร์โมเลิน, ฮัลเฟอเวค และเตอร์โดงก์
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ.
โซนโฮเฟินเป็นเมืองพี่น้องกับอีก 1 เมือง คือ
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ระบบพิกัดกริดแบบยูทีเอ็ม

ระบบพิกัดกริดแบบยูทีเอ็ม (Universal Transverse Mercator - UTM) เป็นพิกัดภูมิศาสตร์ในลักษณะกริดระบุตำแหน่งของสิ่งบนผิวโลกในลักษณะระบบพิกัดคาร์ทีเซียน ซึ่งระบบนี้จะแตกต่างจากระบบดั้งเดิมที่ใช้ละติจูดและลองจิจูด ระบบกริดแบบยูทีเอ็มจะแบ่งส่วนออกเป็นทั้งหมด 60 โซน
ลักษณะเฉพาะและตำแหน่งของพิกัด.
ลักษณะของพิกัดจะประกอบไปด้วยสามส่วนโดยส่วนแรกคือช่องกริด ส่วนสองและสามคือคู่ระยะตะวันออกและเหนือในหน่วยเมตร ตัวอย่างของพิกัดยูทีเอ็ม เช่น 47P 679815 1513661 แสดงตำแหน่งของสวนหลวง ร.9 (ซึ่งตรงกับละติจูดลองจิจูดที่ 13° 41′ 11.02″ N, 100° 39′ 45.58″ E) ระยะตะวันออกเป็นระยะจากเส้นเมอริเดียนศูนย์กลาง ในขณะที่ระยะเหนือวัดจากเส้นศูนย์สูตร (สำหรับซีกโลกเหนือ) ซึ่งพิกัด 0,0 ของระบบนี้คือจุดตัดของเส้นศูนย์สูตรและเส้นเมอริเดียนศูนย์กลาง
เขตอิทธิพล

ในสาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ เขตอิทธิพล (SOI) หมายถึงพื้นที่หรือภูมิภาคซึ่งมีรัฐหรือองค์กรหนึ่ง ๆ มีอิทธิพลเหนือกว่าในด้านวัฒนธรรม เศรษฐกิจ การทหารหรือการเมือง
ขณะที่อาจมีการจัดตั้งพันธมิตรอย่างเป็นทางการหรือพันธกรณีในรูปสนธิสัญญาอื่น ๆ ระหว่างดินแดนที่แผ่อิทธิพลและดินแดนที่อยู่ภายใต้อิทธิพล การจัดการอย่างเป็นทางการในรูปแบบเขตอิทธิพลนี้ไม่จำเป็น และบ่อยครั้งที่อิทธิพลสามารถเป็นตัวอย่างของอำนาจอย่างอ่อน และเช่นเดียวกัน พันธมิตรอย่างเป็นทางการก็ไม่จำเป็นจะต้องหมายความว่าประเทศหนึ่งอยู่ในเขตอิทธิพลของอีกประเทศหนึ่งด้วย
ในกรณีสุดขั้ว ประเทศที่อยู่ใน "เขตอิทธิพล" ของอีกประเทศหนึ่งนั้นอาจเป็นรองรัฐนั้นและเป็นเสมือนกับรัฐบริวารหรืออาณานิคมในทางพฤตินัย ระบบเขตอิทธิพลซึ่งชาติทรงอำนาจเข้าแทรกแซงกิจการภายในของอีกประเทศหนึ่งนั้นยังคงมีสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน และบ่อยครั้งมักจะถูกวิเคราะห์ในรูปแบบของอภิมหาอำนาจ มหาอำนาจ และ/หรือรัฐระดับกลาง
ยกตัวอย่างเช่น ระหว่างช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดของจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง จักรวรดิญี่ปุ่นมีเขตอิทธิพลขนาดใหญ่มาก รัฐบาลญี่ปุ่นได้ปกครองดินแดนบางส่วนโดยตรงในกรณีของเกาหลี แมนจูเรีย เวียดนาม ไต้หวัน และบางส่วนของจีน ดังนั้น "วงไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียบูรพา" จึงสามารถถูกวาดอย่างง่าย ๆ บนแผนที่มหาสมุทรแปซิฟิกเป็นวงขนาดใหญ่ล้อมรอบหมู่เกาะญี่ปุ่นและชาติเอเชียและแปซิฟิกที่อยู่ภายใต้การควบคุมนั่นเอง
บางครั้งหลายส่วนของประเทศอาจอยู่ภายใต้เขตอิทธิพลสองเขตที่แตกต่างกัน ในสมัยอาณานิคม อิหร่านและไทยมีสถานะเป็นรัฐกันชนตั้งอยู่ระหว่างจักรวรรดิของอังกฤษกับรัสเซียและอังกฤษกับฝรั่งเศสตามลำดับ ถูกแบ่งแยกระหว่างเขตอิทธิพลของรัฐจักรวรรดิ เช่นเดียวกัน ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีถูกแบ่งออกเป็นเขตยึดครองสี่ส่วน ซึ่งในภายหลังได้รวมตัวกันเป็นเยอรมนีตะวันตกกับเยอรมนีตะวันออก อดีตสมาชิกของนาโต และประเทศหลังเป็นสมาชิกของสนธิสัญญาวอร์ซอ
อะฮะดะดะบุ๊กส์

อะฮะดะดะบุ๊กส์  เป็นสำนักพิมพ์หนังสือเล็ก ๆ ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และ โตรอนโต ประเทศแคนาดา ตีพิมพ์หนังสือประเภทบทร้อยแก้วและร้อยกรองสมัยนิยม ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2541 โดย เจสซี่ กลาส กับผู้ช่วยของเขาคือ แดเนียล เซนเดคคิ มีนักเขียนอยู่ในสังกัด ได้แก่ อลัน ฮาลเซย์ , จีลาดีน มองค์ , อีลีน ทาบิออส เป็นต้น นอกจากนี้ อะฮะดะดะบุ๊กส์ยังตีพิมพ์หนังสือในภาษาต่าง ๆ ในเอเซีย โดยมีบริษัทสาขาในประเทศญี่ปุ่น
คาโดกาวะโชเต็ง

บริษัท คาโดกาวะ โชเต็ง มหาชนจำกัด (株式会社角川書店) สำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นอีกบริษัทหนึ่ง ตั้งอยู่ในกรุงโตเกียว คาโดคาวะ งานพิมพ์เป็นหนังสือประเภทคอมมิค และนิตยสารการ์ตูน อาทิเช่น นิวไทป์ เป็นต้น และเมื่อไม่นานมานี้ ได้ขยายงานเกี่ยวกับด้านมัลติมีเดีย (วิดีโอเกม) และ ภาพยนตร์ อีกด้วย (คาโดกาวะพิกเชอร์)
องค์หญิงแสนซน

องค์หญิงแสนซน  เป็นละครโทรทัศน์ จากประเทศ ไต้หวัน ออกอากาศในประเทศไทยทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลา 18.30-19.00 น. นำแสดงโดยซู โหย่วเผิง และ จาง นารา ดาราหญิงชาวเกาหลีใต้โดยละครเรื่องนี้เล่าถึงสาวน้อยคนหนึ่งที่ชอบปลอมตัวเป็นชายและเกิดไปหลงรักกับองค์จักรพรรดิทำให้ขุนนางผู้ใหญ่คนหนึ่งซึ่งเป็นพระญาติไม่พอใจเพราะตระกูลของนางนั้นไม่ถูกกับตระกูลของขุนนางผู้นี้และเพราะความรักครั้งนี้ทำให้ความลับในอดีตของนางถูกเปิดเผย
สตีฟ อาโอกิ

สตีเวน ฮิโรยูกิ "สตีฟ" อาโอกิ  หรือ DJ Kid Millionaire เป็นดีเจอิเล็กทรอเฮาส์และเป็นเจ้าของ ค่ายเพลงอินดี้ Dim Mak Records
ครอบครัว.
สตีฟ อาโอกิ เกิดที่ไมแอมี และย้ายมาเติบโตอยู่ในนิวพอร์ตบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย เขาเป็นลูกชายของชิซูรุ โคบายาชิ และ แชมป์กีฬามวยปล้ำของญี่ปุ่น และผู้ก่อตั้งร้านอาหารที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จมากในสหรัฐ เขามีพี่น้องร่วมบิดามารดาทั้งหมด 3 คน คือคานา (พี่สาว) เควิน (พี่ชาย) และตัวเขาเอง ส่วนอีกสามคนเป็นลูกคนละแม่ได้แก่ไคล์ เอคโค และ
การศึกษา.
อาโอกิเรียนจบจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนตาบาร์บารา ได้ปริญญาตรีสองใบในสาขา Women’s Studies และ สาขา Sociology
สมัยเรียน Aoki ได้ก่อตั้งค่ายเพลงเล็ก ๆ อย่างไม่เป็นทางการของตัวเอง และยังจัดคอนเสิร์ตใต้ดินหลาย ๆ ครั้งในอพาร์ตเมนต์ของเขาเอง
จนเมื่อเขาเริ่มอายุ 20 จึงได้ก่อตั้งค่ายเพลงของตัวเองอย่างเป็นทางการชื่อว่า Dim Mak Records (ตั้งชื่อเป็นเกียรติให้กับบรูซ ลี ฮีโร่ของเขา)
โดยมีผู้ร่วมก่อตั้งเป็นเพื่อนของเขาอีกหนึ่งคน ในขณะนั้นเขายังเป็นสมาชิกของวงดนตรีอีกหลายวงเช่น The Machine Kills
ผลงาน.
Steve เป็น Club DJ, Club Promoter แต่ธุรกิจหลักของเขาคือการบริหารค่ายเพลงอินดี้ Dim Mak Records ซึ่งเริ่มต้นโดยการผลักดันวงหน้าใหม่
ออกสู่ตลาด แต่ในภายหลังได้ร่วมมือกับ Blake Miller ผลิตเพลงประเภท Remix ออกสู่ตลาดภายใต้ชื่อ Weird Science Production
Aoki ได้ Remix เพลงจากนักดนตรีโด่งดังหลายคน/วง เช่น Lenny Kravitz, Bloc Party, สนูป ด็อกก์, Robin Thicke, S.P.A., ดูแรนดูแรน,
Timbaland, Chester French and Peches และล่าสุดได้ออกอัลบั้มของตนเองในปี 2008 ชื่อว่า Pillow Face and His Airplane Chronicles
นอกจากงานเพลงแล้ว Aoki เริ่มจับธุรกิจด้านไลน์เสื้อผ้าและเครื่องใช้ เช่นแว่นตาและหูฟัง
Dim Mak Collection ซึ่งเป็นไลน์เสื้อผ้าของเขาออกแบบโดย ตัวเขาเองและ น้องสาวของเขา (ซึ่งเป็นนักแสดง Hollywood) เริ่มโครงการเมื่อปี 2006 และจะออกสู่ตลาดในปี 2009
พร้อม ๆ กันกับไลน์ แว่นตา Dim Mak Collection ที่ได้ร่วมมือกับสองผู้ก่อตั้งแบรนด์ เสื้อผ้าชั้นนำ George Garrow และ Dan Single ออกแบบและจะออกวางขายพร้อมกันในปี 2009
ส่วนไลน์หูฟังนั้น Steve ร่วมมือกับ Greger เพื่อนของเขาซึ่งเป็นเจ้าของบริษัท แบรนด์เสื้อผ้าจากสวีเดน เพื่อออกแบบไลน์ Aoki Headphones
เน้นการใช้สีเขียวซึ่งเป็นสีโปรดของ Aoki ในหลาย ๆ เฉด และจะออกมาใหม่ในทุก ๆ ซีซั่นจับกลุ่มนักดนตรี และ DJ เป็นหลัก
Aoki ยังเป็น Designer ให้กับ และ Supra Footwear ออกแบบเสื้อผ้าและรองเท้าภายใต้ชื่อของเขาเองอีกด้วย
นอกจากงานด้านเพลงและดีไซน์แล้ว Aoki มีกิจการร้านอาหารเกาหลี Shin บริหารร่วมกับเพื่อนร่วมงานของเขา Danny Masterson, Julian Casablancas, Mark Ronson, Laura Prepon, Jerry Butler และยังก่อตั้งบริษัท Deckstar เป็นบริษัท Management ร่วมกับ DJ AM และ Paul Rosenberg เพื่อดูแลงานของศิลปินภายใต้สังกัดของเขาอีกด้วย
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ นนทบุรี

โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ นนทบุรี เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านวัดประชารังสรรค์ ตำบลบางกร่าง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย แบบสหศึกษา เป็นหนึ่งใน 282 โรงเรียนมัธยมศึกษาที่สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานจัดให้เป็นโรงเรียนที่มีอัตราการแข่งขันสูง และเป็นโรงเรียนที่มีจำนวนนักเรียนมากที่สุดในจังหวัดนนทบุรี ซึ่งมีจำนวนนักเรียนอยู่ที่ประมาณ 4 พันกว่าคน และถือว่าเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงและอัตราการสอบเข้าแข่งขันสูงมากที่สุด เป็นอันดับ 1 ในจังหวัดนนทบุรี
ประวัติ.
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ นนทบุรี เดิมมีชื่อว่า โรงเรียนบางใหญ่ เริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2502 จากความคิดริเริ่มของว่าที่ร้อยตรี สวัสดิ์ ดวงจันทร์ ศึกษาธิการอำเภอบางใหญ่ในขณะนั้น โดยเปิดสอนครั้งแรกในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้หอพระปริยัติธรรมของวัดพิกุลเงิน ตำบลบางม่วง อำเภอบางใหญ่ เป็นสถานที่เรียนชั่วคราว ต่อมาได้ขยายชั้นเรียนเพิ่มเติมจนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3
ใน พ.ศ. 2512 โรงเรียนบางใหญ่ได้เข้าโครงการปรับปรุงโรงเรียนมัธยมชนบท (ค.ม.ช) รุ่นที่ 6 ต่อจากนั้นได้รับงบประมาณสร้างโรงอาหาร หอประชุม และบ้านพักครู เมื่อจำนวนห้องเรียนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนถึง 10 ห้องเรียน ทำให้อาคารเรียนไม่เพียงพอ ประกอบกับไม่สามารถขยับขยายที่ดินได้ นายบูรณะ โตจำเริญ ศึกษาธิการอำเภอบางใหญ่ และนายชุมพล คำดา ครูใหญ่ในขณะนั้น จึงติดต่อขอใช้ที่ดินบริเวณวัดโบสถ์ดอนพรหมซึ่งมีพระราชปรีชามุนี (พร ปวโร) เจ้าคณะจังหวัดนนทบุรี เป็นผู้ดูแล โรงเรียนได้รับความอนุเคราะห์จากเจ้าอาวาส กรรมการวัด และประชาชนเป็นอย่างดี วันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2512 เจ้าคณะจังหวัดนนทบุรีได้ทำหนังสือยินยอมให้ใช้ที่ธรณีสงฆ์วัดโบสถ์ดอนพรหมเป็นที่สร้างอาคารเรียน โรงเรียนบางใหญ่จึงได้ย้ายมาสอนในที่แห่งใหม่เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 เป็นต้นมา
จากนั้น คณะกรรมการบริหารโรงเรียนบางใหญ่ในสมัยที่นายบุญยืน กนกลาวัณย์ เป็นผู้อำนวยการ ได้ร่วมพิจารณาเห็นว่า ผู้ปกครองนักเรียนมีทัศนคติและค่านิยมในการส่งบุตรหลานให้เข้าเรียนในโรงเรียนที่มีชื่อเสียง จึงสมัครเข้าเป็นโรงเรียนในเครือของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และได้รับความเห็นชอบจากคุณหญิงบุญเลื่อน เครือตราชู และสมาคมผู้ปกครองและครูโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาให้เข้าเป็นโรงเรียนในเครือของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา โดยเป็นโรงเรียนน้องของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ เพิ่มชื่อเป็น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ บางใหญ่ ใช้อักษรย่อประจำโรงเรียนว่า ต.พ.ญ และได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ใช้ตราพระเกี้ยวเป็นเครื่องหมายประจำโรงเรียนตั้งแต่วันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจะได้ประดับพระเกี้ยว ผู้ชายใช้เข็มพระเกี้ยวทองและผู้หญิงใช้เข็มพระเกี้ยวเงิน
ในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ผู้บริหารโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ บางใหญ่ เห็นว่าโรงเรียนตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองนนทบุรี จึงดำเนินการเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ นนทบุรี ใช้อักษรย่อประจำโรงเรียนว่า ต.อ.พ.น ปัจจุบันโรงเรียนมีเนื้อที่ทั้งสิ้น 35 ไร่ 1 งาน 89.9 ตารางวา
มีคณะสีจำนวน 5 คณะ ได้แก่
อิเล็กทรอเฮาส์

อิเล็กโทรเฮาส์  เป็นแนวดนตรีย่อยของเฮาส์ ต้นกำเนิดมีความไม่ชัดที่แตกต่างกัน ลักษณะของแนวเพลงได้รับอิทธิพลจาก ดนตรีอิเล็กทรอในยุค 80 อิเล็กทรอแคลซ ป็อป ซินธ์ป็อป และ เทคเฮาส์ มีรูปแบบที่ติดแน่นจากดนตรีเฮาส์ สร้างความนิยมกระแสหลักในปี 2005 คำนี้ถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายเพลงของหลายดีเจชั้นนำของโลก เช่น Deadmau5 เดวิด เกตตา และ เชสโต
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์ก  (31 มีนาคม ค.ศ. 1723 - 13/14 มกราคม ค.ศ. 1766) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์แห่งราชวงศ์โอลเดนบวร์ก ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1746 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1766
คติพจน์ประจำรัชกาลของพระองค์คือ 
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1723 ในโคเปนเฮเกนในเดนมาร์ก พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าคริสเตียนที่ 6 แห่งเดนมาร์ก และ สมเด็จพระราชินีโซฟี มัคดาเลเนอแห่งเดนมาร์ก และทรงเสกสมรสกับหลุยส์แห่งบริเตนใหญ่พระราชธิดาในพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1743 พระองค์และพระราชินีหลุยส์มีพระราชโอรสธิดาด้วยกันหกพระองค์ ห้าพระองค์รอดมาจนเจริญพระชันษา พระราชินีหลุยส์สวรรคตเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1751 หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงเสกสมรสกับยูลีอาเนอ มารีอา แห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล ธิดาของแฟร์ดีนันด์ อัลเบร็คท์ที่ 2 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 4 แห่งเดนมาร์ก

พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 4 แห่งเดนมาร์ก  (11 ตุลาคม ค.ศ. 1671 - 12 ตุลาคม ค.ศ. 1730) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์แห่งราชวงศ์อ็อลเดินบวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1699 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1730
คติพจน์ประจำรัชกาลของพระองค์คือ 
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 4 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1671 ที่โคเปนเฮเกนในเดนมาร์ก พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าคริสเตียนที่ 5 และ สมเด็จพระราชินีชาร์ลอตต์ อมาลีแห่งเดนมาร์ก พระองค์ทรงเสกสมรสกับลูอีสแห่งเมคเลินบวร์ค-กึสโทร สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ ต่อมาทั้งที่ยังมิได้ทรงหย่ากับพระราชินีหลุยส์ พระองค์ก็ทรงไปเสกสมรสอีกสองครั้งกับ เอลิซาเบธ เฮเลน ฟอน ไวน์เลกก์ และในปี ค.ศ. 1712 กับ อันนา โซฟีแห่งเรเวนท์โลว์ สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ พระองค์เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าคริสเตียนที่ 6 พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 4 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1730 ในเดนมาร์ก พระบรมศพได้รับการบรรจุที่มหาวิหารรอสคิลด์
ฮ็อลชไตน์

ฮ็อลชไตน์  เป็นแคว้นระหว่างแม่น้ำเอลเบและแม่น้ำไอเดอร์ ที่เป็นส่วนหนึ่งของรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ทางตอนเหนือสุดของเยอรมนี
เดิมฮ็อลชไตน์เป็น “เคาน์ตีฮ็อลชไตน์”  และต่อมาเป็น “ดัชชีฮ็อลชไตน์”  และเป็นดินแดนบริวารทางตอนเหนือสุดของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ประวัติของฮ็อลชไตน์มีความเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับประวัติศาสตร์ของดัชชีชเลสวิชของราชอาณาจักรเดนมาร์ก ฮ็อลชไตน์มีเมืองหลวงอยู่ที่คีล
“ฮ็อลชไตน์” มาจากคำว่า “Holcetae” ซึ่งเป็นภาษาชาวแซกซันที่อาดัมแห่งเบรเมินกล่าวถึง ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำเอลเบ ทางตะวันตกของฮัมบวร์ค ที่แปลว่า “คนป่า”
ราชวงศ์โจฬะ

ราชวงศ์โจฬะ  เป็นราชวงศ์ทมิฬทราวิฑที่ส่วนใหญ่ปกครองทางตอนใต้ของอินเดียมาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถิ่นกำเนิดของราชวงศ์อยู่ที่ลุ่มแม่น้ำกาเวรี (Kaveri River) พระเจ้าการิกาลาโจฬะ (Karikala Chola) เป็นบุคคลสำคัญที่สุดในยุคโจฬะตอนต้น ขณะที่จักรพรรดิองค์อื่น ๆ หลายองค์ทรงมีชื่อเสียงในยุคกลาง
ราชวงศ์โจฬะรุ่งเรืองตลอดมาตั้งแต่ครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 9 มาจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในรัชสมัยของพระเจ้าราชาราชะโจฬะที่ 1 และพระเจ้าราเชนทระโจฬะที่ 1 ผู้เป็นพระราชโอรส ราชวงศ์โจฬะก็กลายเป็นมหาอำนาจทางการทหาร เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของเอเชีย ระหว่างปี ค.ศ. 1010 ถึงปี ค.ศ. 1200 ดินแดนของจักรวรรดิโจฬะก็ครอบคลุมตั้งแต่เกาะมัลดีฟส์ทางตอนใต้ขึ้นไปทางเหนือจนจรดแม่น้ำโคทาวารีในรัฐอานธรประเทศ พระเจ้าราชาราชะโจฬะที่ 1 ทรงพิชิตคาบสมุทรอินเดียใต้ ผนวกดินแดนที่ปัจจุบันคือศรีลังกา และยึดครองมัลดีฟส์ ต่อมาพระเจ้าราเชนทระโจฬะที่ 1 ทรงรณรงค์ขึ้นไปทางเหนือของอินเดียจนไปถึงแม่น้ำคงคาและสามารถพิชิตนครหลวงปาฏลีบุตรแห่งจักรวรรดิปาละ นอกจากนั้นก็ยังทรงไปรุกรานราชอาณาจักรของกลุ่มเกาะมลายู และขยายดินแดนไปถึงพม่า และ เวียดนามและภาคใต้ของไทย 
ราชวงศ์โจฬะมาเริ่มเสื่อมโทรมลงเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 และสลายตัวไปเมื่อราชอาณาจักรปัณฑยะและจักรวรรดิฮอยซาลาขึ้นมาเรืองอำนาจ
สิ่งที่สำคัญของราชวงศ์โจฬะคือการเป็นผู้อุปถัมภ์วรรณคดีทมิฬ และการก่อสร้างวัด พระมหากษัตริย์ของราชวงศ์โจฬะทรงนิยมสร้างวัด ที่ไม่แต่จะเป็นสถานที่สำหรับการสักการะ แต่ยังเป็นศูนย์กลางของกิจการทางเศรษฐกิจด้วย และ ยังริเริ่มระบบการปกครองจากศูนย์กลางและระบบราชการที่เป็นระเบียบแบบแผน
ปองวุฒิ รุจิระชาคร

ปองวุฒิ รุจิระชาคร (เกิด 29 เมษายน พ.ศ. 2525) (ชื่อเล่น ปอง) เป็นนักเขียนและคอลัมนิสต์ชื่อดังผู้มีผลงานหลากหลายแนว ทั้งนวนิยาย เรื่องสั้น วรรณกรรมเยาวชน สืบสวนสอบสวน และบทความ โดยใช้นามปากกา ปองวุฒิ และ Pongwut Rujirachakorn ได้รับรางวัลทางด้านการเขียนในเวทีประกวดวรรณกรรมระดับประเทศหลายสาขา เช่นรางวัลพานแว่นฟ้า นายอินทร์อวอร์ด รวมทั้งเข้ารอบรางวัลซีไรต์ 3 หนในปี พ.ศ. 2558/2560/2561 ผลงานบางชิ้นได้รับการแปลเป็นภาษาต่างประเทศ เช่น เรื่องสั้น สินเชื่อ Diamond เพชรพยาบาท รวมถึงได้รับการซื้อลิขสิทธิ์เป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์เช่น Mystery Spot วงกตฆาตกรรม/Ghost Theory ทฤษฎีขังวิญญาณ/สานรักสลับกาล/ลางมรรคา มีเรื่องสั้นภาษาอังกฤษตีพิมพ์ในนิตยสารต่างประเทศอย่างสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ ปัจจุบันมีผลงานเขียนของตนเองและเขียนร่วมกับคนอื่นออกมาเกือบ 100 เล่ม นอกจากนี้ยังทำงานร่วมกับหน่วยงานภาครัฐหลายแห่ง เช่น เป็นอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญพิเศษในโครงการบ่มเพาะนักเขียนหน้าใหม่โดยกระทรวงวัฒนธรรม
ประวัติ.
ปองวุฒิ รุจิระชาคร เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2525 จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี ภาควิชาการตลาด จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกียรตินิยมอันดับสอง บิดาเป็นนายตำรวจดังผู้ทำคดีใหญ่ระดับประเทศ มารดาเป็นข้าราชการใหญ่สังกัดกรุงเทพมหานคร 
เริ่มต้นการเขียนนวนิยายเพราะความรักการอ่าน ชอบอ่านหนังสือหลากหลายแนว ต่อมาจนอายุ 15 ปี เขาเริ่มต้นการเขียนด้วยการเขียนไดอารี่ส่วนตัว ก่อนจะเขียนอย่างเป็นจริงเป็นจังในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยด้วยการส่งเรื่องสั้นส่งไปตีพิมพ์ตามนิตยสาร เช่น ขวัญเรือน เป็นต้น งานเขียนชิ้นแรกที่ออกสู่สายตานักอ่านคือ เรื่องสั้น "ฟ้าหลังฝนที่เปลี่ยน" ตีพิมพ์ในนิตยสารขวัญเรือน ใช้นามปากกาว่า ปองวุฒิ ก่อนจะตีพิมพ์นวนิยายเรื่องยาวครั้งแรกชื่อ "Pornovel" ในอีก 4 ปีต่อมา
แรงบันดาลใจในการเขียนของเขามาจากหลายแหล่ง ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ เพลง ภาพยนตร์ และงานศิลปะแขนงต่าง ๆ รับเข้ามากลั่นกรองจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง เป้าหมายของเขาในอนาคตคือ การทำงานเขียนอย่างต่อเนื่องเพื่อให้มีกลุ่มนักอ่านมากขึ้น ดึงให้คนรุ่นใหม่หันมาอ่านวรรณกรรมมากขึ้น รวมถึงการทำงานให้มีมาตรฐานและรูปแบบความเป็นสากลมากที่สุด
หนังสือในวัยเด็กที่เขาประทับใจจนกลายเป็นรากฐานสำคัญของการเป็นนักเขียนในทุกวันนี้คือ หนังสือของอกาธา คริสตี้ ไอแซค อาซิมอฟ โรอัลด์ ดาห์ล ส่วนนักเขียนไทยที่เขาชอบคือ วิรัตน์ โตอารีย์มิตร ชาติ กอบจิตติ และกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ 
แนวทางการเขียน.
แนวคิดในการเขียนนวนิยายของปองวุฒิคือ การนำเสนอความแปลกใหม่ของนิยายที่นักอ่านเข้าถึงได้โดยง่าย สามารถอ่านและตีความได้หลายระดับ โดยเริ่มต้นจากการวางโครงเรื่องในตอนต้นและตอนท้ายอย่างรัดกุม ทั้งในส่วนของแก่นเรื่อง การกระทำ ความนึกคิดของตัวละคร และประเด็นเกี่ยวกับจิตใจมนุษย์ จุดเชื่อมต่อปริศนาต่าง ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาให้ความสำคัญมาก โดยเฉพาะนวนิยายที่มีจำนวนหลายเล่มจบ เพื่อไม่ให้เรื่องราวหลุดจากกรอบของความสมจริงสมจัง และเพื่อให้เนื้อเรื่องออกมาสนุกและน่าสนใจ
จุดเด่นในนวนิยายของปองวุฒิ ได้แก่ การเล่าเรื่องที่โดดเด่น การบรรยายกระชับ เป็นเหตุเป็นผล การวางโครงเรื่องมีมาตรฐาน ใช้ลีลาเหมือนหนังสือวรรณกรรมตะวันตก มีความซับซ้อนในเนื้อหา กระตุ้นการตั้งคำถามของนักอ่านให้เกิดความอยากรู้และติดตามเรื่องราวต่อไปเรื่อย ๆ
แฮร์โรลด์ แพร์ริโน

แฮร์โรลด์ แพร์ริโน จูเนียร์  เกิดเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1963 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในบทไมเคิล ดอว์สัน ในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "Lost" บท ลิงก์ ในภาพยนตร์ "The Matrix" และออกัสตุส ฮิล ในซีรีส์อเมริกันเรื่อง "Oz" และบท เมอร์คูติโอ ในภาพยนตร์ของบาซ ลูห์แมนน์ ใน "Romeo + Juliet" เขายังแสดงในซีรีส์ตลก-ดราม่า ทางช่องเอบีซี เรื่อง "The Unusuals"
โดมินิก โมนาแฮน

โดมินิก โมนาแฮน  เกิดเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1976 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักจากบทเมอร์รี ในภาพยนตร์ของปีเตอร์ แจ็กสันที่ดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ เจ.อาร์.อาร์. โทลคีน เรื่อง "เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" และจากบทชาร์ลี เพซ ในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "อสุรกายดงดิบ"
สารล้างมือ

สารล้างมือ  หรือ สารระงับเชื้อในมือ  คือ สิ่งใช้ทำความสะอาดมือในฐานะเป็นเครื่องเสริมหรือเป็นทางเลือกเพิ่มเติมจากน้ำและสบู่ โดยอาจอยู่ในรูปเจล, โฟม หรือของเหลวอื่น เป็นต้น ส่วนประสมหลักที่ออกฤทธิ์ คือ ไอโซโพรพรานอล (isopropanol), เอทานอล (ethanol), เอ็น-โพรพานอล (n-propanol) หรือ โพวิโดน-ไอโอดีน (povidone-iodine) และส่วนประสมที่ไม่ออกฤทธิ์มักเป็นสารเพิ่มความเข้มข้น เช่น ในรูปเจลมักใส่กรดพอลิอะครีลิก (polyacrylic acid), ในรูปของเหลวมักใส่สารจำพวกฮิวเม็กแทนต์ (humectant) อาทิ กลีเซอรีน (glycerin) นอกจากนี้ อาจใส่ โพรพิลีนไกลคอล (propylene glycol) และน้ำมันหอมระเหย (essential oil) สะกัดจากพืชด้วย โดยสารล้างมือที่ทำจากแอลกอฮอล์เป็นหลักนั้นมีประสิทธิภาพกำจัดเชื้อโรคดียิ่งกว่าสบู่ธรรมดา และไม่ทำให้มือแห้งสากมากเท่าสบู่
เอลิซาเบธ มิตเชลล์

เอลิซาเบธ มิตเชลล์  เกิดเมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1970 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในบท ดร. จูเลียต เบิร์ก ในซีรีส์โด่งดังทางช่องเอบีซี เรื่อง" อสุรกายดงดิบ"
เปเดรัสติส

เปเดรัสติส  คือการที่ผู้ชายมีเพศสัมพันธ์กับเด็กชายนอกครอบครัว เป็นจารีตที่พบในวัฒนธรรมกรีกโบราณและโรมโบราณ คำว่าเปเดรัสติสในภาษากรีกแปลว่า "ผู้รักเด็กชาย" เป็นคำประสมที่มาจาก "เปด" (παῖς) ที่แปลว่าเด็กชาย และ "เอรัสติส" (ἐραστής) แปลว่าผู้รัก 
ในประวัติศาสตร์ การที่ผู้ชายมีเพศสัมพันธ์กับเด็กชายมีหลายรูปแบบในหลายประเพณีและการปฏิบัติในวัฒนธรรมที่แตกต่างกันไป สถานะของการที่ผู้ชายมีเพศสัมพันธ์กับเด็กชายได้เปลี่ยนไปตามช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ บางคราวก็ถือว่าเป็นแบบอย่างที่ดีและในบางคราวก็ถือว่าเป็นอาชญากรรม ในประวัติศาสตร์ยุโรป วัฒนธรรมที่แสดงให้เห็นอย่างเปิดเผยคือ การที่ผู้ชายมีเพศสัมพันธ์กับเด็กชายของชาวเอเธนส์ และเป็นที่โดดเด่นใน 6 ศตวรรษก่อนคริสต์ศักราช โดยมีแนวคิดว่าเพศชายนั้นดูสวยงามมาก การมีเพศสัมพันธ์แบบรักร่วมเพศไม่ถือเป็นเรื่องน่ารังเกียจ หากไม่ทำให้มีปัญหาต่อการสมรสและการกำเนิดบุตรหลาน และยังเชื่อว่าความเป็นชาย (manliness) สามารถส่งสัญลักษณ์สู่เด็กชายผ่านมาทางอวัยวะเพศชาย และน้ำกามของผู้ใหญ่เพศชาย เป็นในลักษณะความสัมพันธ์แบบครูกับลูกศิษย์ เป็นรูปแบบหนึ่งของ การเป็นคู่รัก และพระเจ้าหรือพี่เลี้ยง สามารถส่งผ่านความเป็นชายเต็มตัวแก่ผู้ที่เคารพบูชา หรือนักเรียน ด้วยการร่วมเพศทางทวารหนัก ชีวิตของเด็กหนุ่มอยู่ในสถานะผู้รองรับ และเมื่อก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เขาจะเลิกบทบาทเช่นนั้น เพื่อแต่งงานมีลูกหลาน แต่ก็สามารถมีคู่รักกับเด็กหนุ่มอื่นอีกได้ ส่วนชาวโรมันไม่ยอมรับ ความสัมพันธ์แบบรักร่วมเพศระหว่าง ผู้ใหญ่กับเด็กแบบกรีก ในเรื่องบทบาทการเป็นครูผู้สอน แต่จะเป็นในลักษณะพ่อมากกว่าการเป็นคู่รัก
ความสัมพันธ์แบบรักร่วมเพศปรากฏออกมาอย่างเปิดเผยในศตวรรษที่ 11 และ 12 ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง จนราวศตวรรษที่ 13-14 เกิดการคิดต่อต้านรักร่วมเพศ ทั้งยังมีคำสอนของทอมัส อไควนัส ทำให้ความเปิดกว้างลดลง ชาวรักร่วมเพศถูกรังเกียจทางสังคมและศีลธรรม ถูกสะกัดจากทางวัฒนธรรมอีกราว 600 ปี จนในศตวรรษที่ 17 การควบคุมเรื่องเพศทางศาสนาลดลง ความเบี่ยงเบนทางเพศทุกชนิด กลายเป็นเรื่องปกติมากขึ้นในอังกฤษและ ฝรั่งเศส กฎหมายเกี่ยวกับการห้ามการมีความสัมพันธ์แบบรักร่วมเพศได้สิ้นสุดลง
ในวัฒนธรรมอื่น เด็กชายชาวแซมเบียในช่วง 7-8 ปี จะถูกนำนำไปจากแม่ เพื่อขึ้นครู (Initiation) ชาวแซมเบียเชื่อว่าเด็กหนุ่มจะต้องบริโภคน้ำกาม โดยการมีออรัลเซ็กซ์กับเด็กชายที่โตกว่า ให้เกิดความแข็งแกร่งต่อเด็กชาย จนเมื่ออายุราว 15 ปี จะเปลี่ยนบทบาทใหม่ ต้องเตรียมน้ำกามให้กับเด็กรุ่นใหม่ ชาวเอียตมูล (Iatmul) ในนิวกีนี จะร่วมเพศกับชายจากเผ่าอื่นในช่วงเวลางาน ส่วนชาวซีแวนในแอฟริกา ผู้ชายและเด็กชายจะต้องมีการร่วมเพศทางทวารหนัก หรือเด็กหนุ่มชาวเมลาเนเซียนตะวันออก (East Bay Melanesian) จะได้รับประสบการณ์ตื่นตัวทางเพศจากชายอายุมากกว่า ซึ่งเลือกโดยบิดาของเด็กหนุ่ม
เคาน์ตีบูร์กอญ

อาณาจักรเคานต์แห่งบูร์กอญ หรือ อาณาจักรเคานต์อิสระแห่งบูร์กอญ (,) เป็นอาณาจักรเคานต์ในยุคกลางที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 867 และมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1678 อาณาจักรเคานต์แห่งบูร์กอญตั้งอยู่ภายในบริเวณที่เป็นแคว้นฟรองช์-กงเตในฝรั่งเศสปัจจุบัน ซึ่งของแคว้นเป็นชื่อที่แผลงมาจากตำแหน่งของเคานต์แห่งรัฐอิสระในภาษาเยอรมันว่า "Freigraf" ที่แผลงมาเป็น "franc comte" ในภาษาฝรั่งเศส และ "franc (he) comté" ที่กลายเป็นชื่อภูมิภาค ซึ่งเป็นคนละรัฐกับรัฐทางตะวันตก--อาณาจักรดยุคแห่งบูร์กอญ
ประวัติ.
อาณาจักรเคานต์แห่งบูร์กอญก่อตั้งขึ้นใหม่เป็นอาณาจักรอิสระในปี ค.ศ. 888 เมื่อจักรวรรดิคาโรแล็งเชียงล่ม อาณาจักรเคานต์แห่งบูร์กอญก็มาล่มเมื่อเกิดวิกฤติการณ์อนาธิปไตยในคริสต์ศตวรรษที่ และ อาณาจักรดยุคแห่งบูร์กอญได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นอาณาจักรสาขาของราชวงศ์กาเปเชียง ต่อมาก็กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่โดเล การสร้างเส้นทางการค้าข้ามเทือกเขาฌูราและการทำเหมืองเกลือเป็นสิ่งที่สร้างความมั่งคั่งให้แก่ราชอาณาจักร และทำให้สามารถดำรงความเป็นอิสระและความเป็นกลางท่ามกลางความขัดแย้งราชอาณาจักรและดินแดนต่าง ๆ ในยุคกลาง
ตระกูลเคานต์ที่ปกครองบูร์กอญเป็นสาขาของตระกูลบูร์กอญที่สืบเชื้อสายมาจากอูกเดอะแบล็คพี่น้องของรูดอล์ฟ (คริสต์ศตวรรษที่ 10) และจากลูกเขยของอูกกิลแบร์ต เคานต์คนแรกออตโต-วิลเลียม เคานต์แห่งบูร์กอญ (เสียชีวิต ค.ศ. 1027) เป็นลูกของอาดาลเบิร์ตแห่งลอมบาร์ดี (Adalbert of Lombardy) และ แชร์แบร์จแห่งดิฌง (Gerberge of Dijon)
ราชอาณาจักรบูร์กอญ

ราชอาณาจักรบูร์กอญ  ภูมิภาคบูร์กอญเป็นดินแดนทางตะวันตกของยุโรปตะวันตกที่ในประวัติศาสตร์เป็นรัฐในรูปแบบต่างๆ ที่มีเขตแดนที่เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพการณ์ “รัฐ” สองรัฐที่ก่อตั้งขึ้นในบริเวณนี้ก็คือ “ราชอาณาจักรบูร์กอญ” และราชอาณาจักรบูร์กอญที่เกือบจะได้รับการก่อตั้งขึ้น
ดินแดนบูร์กอญและความล้มเหลวในการก่อตั้งราชอาณาจักรบูร์กอญที่สาม.
ราชวงศ์บูร์กอญเป็นราชวงศ์ที่ปกครองดัชชีแห่งบูร์กอญ ระหว่าง ค.ศ. 1032 ถึง ค.ศ. 1361 และ อาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญ ตั้งแต่ ค.ศ. 1330 เมื่อภรรยาของเออดีสที่ 4 (Eudes IV, Duke of Burgundy) ได้รับดินแดนจากแม่ จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1361
ระหว่าง ค.ศ. 1361 ถึง ค.ศ. 1477 ทั้งดัชชีแห่งบูร์กอญและอาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญก็ปกครองโดยประมุขจากตระกูลสาขาของราชวงศ์วาลัว เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์วาลัวก็ปกครองจังหวัดส่วนใหญ่ในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ ซึ่งทำให้เป็นราชวงศ์ที่มีอำนาจมากที่สุดราชวงศ์หนึ่งในยุโรปตะวันตก แต่ดินแดนของราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำก็มิได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวภูมิภาคบูร์กอญ แต่ดินแดนทั้งหมดของราชวงศ์บางครั้งก็เรียกว่า “ดินแดนบูร์กอญ” (Burgundian Lands) หรือบูร์กอญเนเธอร์แลนด์ ดินแดนที่ปกครองโดยราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญเหล่านี้เป็นรัฐบริวาร ไม่ก็ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส หรือ พระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชาร์ลส์เดอะโบลด์ ดยุคแห่งบูร์กอญก็มีความคิดที่จะรวมดินแดนต่างๆ เข้าด้วยกันเพื่อก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรบูร์กอญใหม่ที่เป็นอิสระจากจักรวรรดิอื่นๆ โดยมีตนเองเป็นประมุข ชาร์ลส์ถึงกับหว่านล้อมให้สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยอมมาทำการสวมมงกุฎให้เป็นกษัตริย์ที่ทริเออร์ แต่พระราชพิธีก็มิได้เกิดขึ้นเมื่อจักรพรรดิฟรีดริชเสด็จหนี (กันยายน ค.ศ. 1473) เมื่อไม่ทรงพอพระทัยในทัศนคติของชาร์ลส์
ราชอาณาจักรอาร์ล

ราชอาณาจักรอาร์ล  หรือ ราชอาณาจักรบูร์กอญที่สอง เป็นราชอาณาจักรในแฟรงค์ในบริเวณอาร์ล ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 933 จากดินแดนที่เดิมที่เดิมเป็นทางตอนใต้ของราชอาณาจักรบูร์กอญ ที่ตรงกับบริเวณที่ในปัจจุบันเป็นแคว้นโรนาลป์, พรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ และฟร็องช์-กงเต ราชอาณาจักรปกครองเป็นอิสระมาจนกระทั่งเปี ค.ศ. 1032
ในปี ค.ศ. 888 โรดอล์ฟ เคานต์แห่งโอแซร์ก่อตั้งราชอาณาจักรบูร์กอญเหนือ (Bourgogne Transjurane) ในปี ค.ศ. 933 อูกแห่งอาร์ล (Hugh of Italy หรือ "Hugues de Provence") ยกราชอาณาจักรให้แก่รูดอล์ฟที่ 2 แห่งบูร์กอญ ผู้รวบรวมดินแดนทางตอนใต้ของบูร์กอญและก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรใหม่ชื่อ “ราชอาณาจักรอาร์ล” ในปี ค.ศ. 937 คอนราดแห่งบูร์กอญก็ขึ้นครองราชย์ต่อจากรูดอล์ฟ ตามด้วยรูดอล์ฟที่ 3 แห่งบูร์กอญ
ในปี ค.ศ. 1032 เมื่อรูดอล์ฟที่ 3 แห่งบูร์กอญเสด็จสวรรคต ราชอาณาจักรอาร์ลก็ตกไปเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิคอนราดที่ 2 แม้ว่าผู้ครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิคอนราดจะถือพระองค์ว่าเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาร์ล แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่เสด็จมาทำพิธีบรมราชาภิเษกในมหาวิหาร ราชอาณาจักรปกครองตนอย่างค่อนข้างอิสระ ยกเว้นแต่สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 ผู้มาทำพิธีบรมราชาภิเษกในปี ค.ศ. 1178 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาร์ลโดยสังฆราชแห่งอาร์ล
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 หลายส่วนของราชอาณาจักรก็แยกตัวออกไป ได้แก่ พรอว็องส์, วีวาแร, ลียง-แน, โดฟีเน, ซาวอย, ฟร็องช์-กงเต และทางตะวันตกของสวิตเซอร์แลนด์ จากนั้นส่วนใหญ่ของดินแดนบูร์กอญใต้ก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส ขณะที่ทางตะวันออกของบูร์กอญเหนือตกไปเป็นของตระกูลเซริงเงิน (Zähringen) และฮับส์บูร์ก
ในปี ค.ศ. 1361 สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ก็แยกอาณาจักรเคานต์แห่งซาวอยออกจากราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1365 จักรพรรดิคาร์ลก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาร์ล แต่ในปี ค.ศ. 1378 พระองค์ก็ทรงแต่งตั้งมกุฎราชกุมารแห่งฝรั่งเศส (ต่อมาพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส) ให้เป็นอุปราช (Imperial vicar) ถาวรของราชอาณาจักร ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาราชอาณาจักรอาร์ลก็เหลือเพียงตัวอักษร
จักรวรรดิเซอร์เบีย

จักรวรรดิเซอร์เบีย  เป็นรัฐเซอร์เบียสมัยกลางที่ก่อตั้งขึ้นจากราชอาณาจักรเซอร์เบีย อาณาจักรนี้ได้รับการสถาปนาใน ค.ศ. 1346 โดยดูชันผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ขยายดินแดนนี้เป็นอย่างมาก
ในรัชสมัยของดูชัน เซอร์เบียเป็นรัฐที่มีอำนาจมากที่สุดในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ และเป็นหนึ่งในรัฐยุโรปที่มีอำนาจที่สุด โดยเป็นจักรวรรดิอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ที่มีหลายชาติพันธุ์และภาษาที่มีขอบเขตจากแม่น้ำดานูบทางเหนือจรดอ่าวคอรินท์ทางใต้ ซึ่งมีเมืองหลวงตั้งอยู่ที่สกอเปีย พระองค์ยังสนับสนุนอาร์ชบิชอปเซอร์เบียไปเป็นอัครบิดรเซอร์เบีย ส่วนอูรอชผู้อ่อนแอ พระราชโอรสและผู้ครองราชย์ต่อ สูญเสียดินแดนที่ดูชันพิชิตมาได้ส่วนใหญ่ เป็นที่มาของพระสมัญญานี้
จักรวรรดิเซอร์เบียล่มสลายหลังการสวรรคตของอูรอชที่ 5 ใน ค.ศ. 1371 และเกิดการแตกหักของรัฐเซิร์บ ผู้สืบทอดของสแตฟันที่ 5 บางพระองค์อ้างสิทธิตำแหน่งจักรพรรดิในพื้นที่เซอร์เบียจนถึง ค.ศ. 1402 แต่ดินแดนในกรีซไม่ได้รับคืนมาอีกเลย
ประวัติ.
สแตฟัน ดูชันก่อนที่จะขึ้นครองราชย์ทรงเป็นผู้มีความสามารถในการเป็นนักรบที่แสดงให้เห็นในการเข้ารณรงค์ในสงครามกับบัลแกเรียที่ทรงได้รับชัยชนะ พระองค์ทรงร่วมมือกับขุนนางโค่นราชบัลลังก์ของพระราชบิดาผู้เป็นพระมหากษัตริย์ผู้ไม่ทรงมีสมรรถภาพ และทรงสั่งให้สังหารพระราชบิดาและทรงประกาศพระองค์เป็นซาร์แห่งเซอร์เบียเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1346
1 E+9 m²

1 E+9 m²  เป็นอันดับของขนาดของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 1,000 ถึง 10,000 ตารางกิโลเมตร
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 1,000 ตารางกิโลเมตร
ตัวอย่าง.
พื้นที่ขนาดมากกว่า 10,000 ตารางกิโลเมตร
เดอะ เลเจนด์ ออฟ เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล

เดอะ เลเจนด์ ออฟ เร่ขายฝัน เฉลียง เดอะ มิวสิคัล เป็นละครเวทีรูปแบบละครเพลงประเภทตู้เพลง จาก โต๊ะกลมโทรทัศน์ ในเครือเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ร่วมกับทรูแฟนเทเชีย โดยนำเพลงของวงเฉลียง กว่า 30 บทเพลงมาร้อยเรียงให้เป็นละครเวทีนำแสดงโดยนักล่าฝันเอเอฟเช่น พิษณุ นิ่มสกุล, มิณฑิตา วัฒนกุล, ภคมน บุณยะภูติ, ณัฐ ศักดาทร, วันธงชัย อินทรวัตร, สิทธิชัย ผาบชมภู, วิวิศน์ บวรกีรติขจร และ สาวิตรี สุทธิชานนท์ พร้อมด้วยนักแสดงละครเวทีมากฝีมือเช่น สุประวัติ ปัทมสูต, ปวันรัตน์ นาคสุริยะ, ญาณี ตราโมท และ วิชัย จงประสิทธิ์พร แสดงวันที่ 2 - 25 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ณ เอ็มเธียเตอร์ ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ จำนวน 17 รอบ
ต่อมาเวิร์คพอยท์ได้นำละครเวทีเรื่องนี้กลับมาแสดงใหม่และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "นิทานหิ่งห้อย เดอะ มิวสิคัล" จัดแสดงที่โรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศ ชั้น 7 ศูนย์การค้าสยามสแควร์วัน ในปี พ.ศ. 2559 และ พ.ศ. 2567
เรื่องย่อ.
เรื่องราวของคนสองเมืองระหว่าง ‘ตรรกะนคร’ ที่พร่ำสอนให้ประชากรดำรงตนอยู่ภายใต้หลักการและเหตุผล ทุกการกระทำของผู้คน ล้วนต้องเกิดขึ้นบนทฤษฎีที่สามารถอธิบายได้ตามหลักตรรกศาสตร์ ในขณะที่เมือง “เอกเขนก” พลเมืองที่นี่ ดำเนินชีวิตด้วยจินตนาการ ความฝัน และความศรัทธา...พวกเขา ‘เชื่อ’ ในสิ่งที่ฝัน... ‘ทำ’ โดยไม่ทนฝืนอารมณ์และความรู้สึกของตน
ผู้คนแห่งเมือง ‘ตรรกะนคร’ ใบหน้าบูดบึ้ง ขมึงตึง ดูคล้ายหุ่นยนต์ เหมือนคนไร้ชีวิตจิตใจ ในขณะที่เมือง ‘เอกเขนก’ ใบหน้าของผู้คนกลับเปื้อนด้วยรอยยิ้ม เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา เต็มไปด้วยความสุขสนุกสนานร่าเริง
การที่ผู้คนเมือง ‘ตรรกะนคร’ ยึดถือในหลักการและเหตุผล ชื่อเสียงเรียงนามที่เรียกขานกัน จึงตั้งตามสูตรทางคณิตศาสตร์ และนายทหารหนุ่มนาม ‘1001’ (พันหนึ่ง) ก็ได้รับมอบหมายจากท่านประธาน 50/50 (ห้าสิบห้าสิบ) ให้ออกตามหาเมืองที่อยู่ไกลโพ้น หลังเกิดเหตุจลาจลไฟดับทั่วเมือง อันเนื่องมาจากเด็กล้างชามละเลยในหน้าที่ของตัวเอง หลังถูกชายชราตาบอดชักชวนให้วาดรูป (ฉากนี้ เท้าความเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โยงกันไปมาอย่างชุลมุนสนุกสนาน) ทำให้ ‘พันหนึ่ง’ จำต้องจากลาคนรัก ‘3.14’ (พายอาร์) โดยฝากฝังเธอไว้กับเพื่อนสนิท ‘100009’ (แสนเก้า) ให้คอยช่วยดูแล และในระหว่างเดินทาง เครื่องบินของ ‘พันหนึ่ง’ เกิดประสบอุบัติเหตุ ตกลงที่เฉลียงบ้านของ ‘พระจันทร์’ สาวสวยแห่งเมือง ‘เอกเขนก’ ผู้ที่ ‘ชนะลม’ กวีหนุ่มแอบหลงรักอยู่ โดยที่เขาเองก็มี ‘ปุยปุย’ สาวห้าวลูกคนเดียวของ ‘ยับยับ’ ผู้ปกครองเมืองคอยตามตื๊ออยู่เช่นกัน
ผู้คนในเมือง ‘เอกเขนก’ ต่างไม่เคยหวาดระแวง สงสัยคนต่างถิ่นอย่าง ‘พันหนึ่ง’ เลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่เขาพลัดหลงมาจากแดนไกล และจริงๆ ก็มาด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์สักเท่าใดนัก หากแต่ชาวเมืองเอกเขนกต่างให้ความสนใจช่วยกันคนละไม้ละมือซ่อมแซม ‘เฉลียงบ้าน’ ของ ‘พระจันทร์’ ให้กลับคืนมาดังเดิมมากกว่า...ตลอดเวลาที่ ‘พันหนึ่ง’ พำนักอยู่ในเมืองนี้ น้ำใจและมิตรไมตรีที่เขาได้รับ ทำให้หลักการและเหตุผลที่ยึดถืออย่างเคร่งครัดเป็นดั่งสรณะในชีวิต เริ่มคลอนคลาย รู้จักเปิดรับความรู้สึกของคนรอบข้าง ออกตามหา ‘ความฝัน’ และค้นพบ ‘ความงาม’ ที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจมาเนิ่นนาน จวบจนกระทั่งถึงเวลาต้องเดินทางกลับไปยังเมืองที่จากมา แล้วก็พบว่าผู้นำแห่ง ‘ตรรกะนคร’ กลายเป็นคนกระหายสงคราม ทำให้เขาต้องกลับมาปกป้องดินแดนอันสวยงามนาม ‘เมืองเอกเขนก’ อีกครั้ง
จังหวัดลัวแร

ลัวแร ([lwaʁɛ]) เป็นจังหวัดในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดลัวแรตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำลัวแรทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของประเทศ โดยมีออร์เลอ็องเป็นเมืองหลักของจังหวัด ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดลัวแรมีประชากร 680,434 คน
ประวัติ.
ลัวแรเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากอดีตจังหวัดออร์เลอาแน (Orléanais) ซึ่งมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะบริหารต่อได้
สถานที่สำคัญและน่าสนใจของลัวแรก็ได้แก่อารามแซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์ ซึ่งเป็นอารามของลัทธิเบเนดิกตินที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 7
จังหวัดโซเนลัวร์

โซเนลัวร์  เป็นจังหวัดในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส โซเนลัวร์ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำโซนกับแม่น้ำลัวร์และตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำทั้งสองสาย มีมากงเป็นเมืองหลักของจังหวัด
โซเนลัวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ที่ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนทางตอนใต้ของภูมิภาคบูร์กอญ และแบร็สซึ่งเป็นดินแดนที่ไม่มีความสัมพันธ์ต่อกันทั้งทางภูมิศาสตร์และทางประวัติศาสตร์
สะเดา

สะเดา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Azadirachta indica") เป็นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศอินเดีย เจริญได้ดีในที่แล้ง ใช้ประโยชน์ได้มากมายทั้งเป็นอาหารและสร้างที่อยู่อาศัย ในใบและเมล็ดสะเดามีสารอาซาดิเรซติน (Azadirachtin) ซึ่งมีฤทธิ์เป็นสารฆ่าแมลง ในเมล็ดมีน้ำมันที่เรียกว่า margosa oil ใช้เป็นสีย้อมผ้าและยาฆ่าพยาธิในสัตว์เลี้ยง ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด แต่ต้องรีบนำไปเพาะทันทีหลังจากเมล็ดร่วง มิฉะนั้น จะสูญเสียความสามารถในการงอกไปอย่างรวดเร็ว ชื่ออื่นได้แก่ สะเลียม (ภาคเหนือ)  กะเดา (ภาคใต้)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ไม้ต้น สูง 15 - 25 เมตร เปลือกต้นแตกเป็นร่องลึกตามยาว ยอดอ่อนสีน้ำตาลแดง ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนก ออกเรียงสลับรูปใบหอก กว้าง 3-4 ซม. ยาว 4-8 ซม. โคนใบมนไม่เท่ากัน ขอบใบจักเป็นฟันเลื่อย แผ่นใบเรียบ สีเขียวเป็นมัน ดอก ออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งขณะแตกใบอ่อน ดอกสีขาวนวล กลีบเลี้ยงมี 5 แฉก โคนติดกัน กลีบดอกโคนติดกัน ปลายแยกเป็น 5 แฉก ผล รูปทรงรี ขนาด 0.8 - 1 ซม. ผิวเรียบ ผลอ่อนสีเขียว สุกเป็นสีเหลืองส้ม เมล็ดเดี่ยว รูปรี
การใช้ประโยชน์.
ส่วนที่ใช้.
ดอกช่อดอก  ขนอ่อน ยอด เปลือก ก้านใบ กระพี้ ยาง แก่น ราก ใบ ผล ต้น เปลือกราก น้ำมันจากเมล็ด
เคมี.
ผล   มีสารขม bakayanin
ช่อดอก  มีสารพวกไกลโคไซด์ ชื่อ nimbasterin 0.005% และน้ำมันหอมระเหยที่มีรสเผ็ดจัดอยู่ 0.5%  นอกนั้นพบ  nimbecetin, nimbesterol, กรดไขมัน และสารที่มีรสขม
เมล็ด  มีน้ำมันขม margosic acid 45% หรือบางที่เรียก Nim Oil และสารขมชื่อ nimbin, nimbidin
Nim Oil  มี nimbidin เป็นส่วนมากและเป็นตัวออกฤทธิ์มีกำมะถันอยู่ด้วย
อาซาดิเรซติน

<templatestyles src="Chembox/styles.css"/>
อาซาดิเรซติน (Azadirachtin) เป็นสารเคมีกลุ่มลิโมนอยด์ (limonoids) เป็นสารทุติยภูมิที่พบในเมล็ดสะเดา เป็นสารเตตระนอร์ตริเทอร์พีนอยด์ที่อยู่ในสถานะออกซิไดซ์สูง ประกอบด้วยหมู่ อีนอล เอสเทอร์ อะซีตัล เฮมิอะซีตัล และคาร์บอกซิลิก เอสเทอร์ หลายแบบ
แหล่งที่มาและการใช้งาน.
สารนี้มีรายงานความเป็นพิษครั้งแรกใน "Schistocerca gregaria" และมีผลต่อแมลงถึง 200 สปีชีส์ (LD50("S. littoralis"): 15 μg/g) อาซาดิเรซตินเป็นสารที่สลายตัวได้ตามธรรมชาติ และมีความเป็นพิษต่ำต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (LD50ในหนู > 3,540 mg/kg)
สารประกอบนี้พบในเมล็ดสะเดา (0.2–0.8 % โดยน้ำหนัก) มีสารประกอบอีกหลายชนิดที่เกี่ยวข้องกับอาซาดิเรซติน ในเมล็ด ใบ และเปลือกของสะเดาที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพต่อแมลง น้ำมันสะเดาบริสุทธิ์มีสารฆ่าแมลงและฆ่าเชื้อราที่เกี่ยวข้องกับอาซาดิเรซติน เมื่อนำไปละลายน้ำในอัตรา 1 ออนซ์ต่อแกลลอน (7.8 ml/l) ใช้เป็นสารกำจัดศัตรูพืชได้
จังหวัดดอร์ดอญ

ดอร์ดอญ ([dɔʁdɔɲ] ; ,) เป็นจังหวัดในแคว้นนูแวลากีแตนในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดดอร์ดอญตั้งตามชื่อแม่น้ำดอร์ดอญ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ระหว่างหุบเขาลัวร์กับเทือกเขาพิรินี โดยมีเปรีเกอเป็นเมืองหลัก ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 413,223 คน
ดอร์ดอญเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสอาณาบริเวณตรงกับอดีตอาณาจักรเคานต์แห่งเปรีกอร์ (Périgord)
ภาษาอาหรับซิรวาน

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาอาหรับซิรวาน (Shirvani Arabic) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่เคยใช้พูดในบริเวณที่เป็นตอนกลางและตะวันตกเฉียงเหนือของอาเซอร์ไบจานในปัจจุบัน (ในสมัยก่อนเรียกซิรวาน) และดาเกสตาน (ทางภาคใต้ของรัสเซีย) ภาษาอาหรับที่ใช้พูดในบริเวณนี้เป็นผลมาจากการแผ่ขยายของศาสนาอิสลามมาจากเทือกเขาคอเคซัสใต้เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 13 ซึ่งทำให้มีชาวอาหรับเข้ามาตั้งหลักแหล่งทั้งเป็นกองทหาร พ่อค้าจากซีเรีย และแบกแดดซึ่งใช้ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการ ต่อมาบทบาทของภาษาอาหรับได้ลดลงเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 18 หลังจากกาหลิบเลื่อมอำนาจลง และถูกแทนที่ด้วยภาษาเปอร์เซีย ภาษาตัต และภาษาอาเซอรี กลุ่มของชาวอาหรับ (ส่วนใหญ่มาจากเยเมน) อพยพต่อไปเข้าสู่ทางใต้ของดาเกสตาน หลักฐานสุดท้ายที่บ่งบอกถึงการเหลืออยู่ของภาษาอาหรับซิรวาน อยู่ในงานเขียนของนักประวัติศาสตร์ชาวอาเซอรี Abbasgulu Bakikhanov ที่กล่าวว่าชาวอาหรับซิรวานพูดภาษาอาหรับที่เป็นสำเนียงต่างออกไป เมื่อ พ.ศ. 2383 ภาษาอาหรับยังคงใช้พูดในดาเกสตาน จนถึง พ.ศ. 2463 ในฐานะภาษาที่สองหรือสามในกลุ่มขุนนางโดยใช้ในวรรณคดี ภาษาเขียน และการเมือง
เนอแวร์

เนอแวร์  เป็นเมืองจังหวัดเนียฟวร์ในแคว้นบูร์กอญในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดเนอแวร์ตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสราว 260 กิโลเมตรทางใต้ตะวันออกเฉียงใต้ของปารีส 
สถานที่สำคัญและน่าสนใจของเนอแวร์ได้แก่ จัตุรัสสาธารณรัฐและมหาวิหารเนอแวร์