pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
หยดเย็น

หยดเย็น หรือที่ในทางอุตุนิยมวิทยาเรียกว่า หย่อมความกดอากาศต่ำที่ถูกตัดขาดในระดับสูง คือความปั่นป่วนของบรรยากาศนอกเขตร้อนที่ไม่เกี่ยวข้องกับแนวปะทะอากาศ ปรากฏการณ์นี้อาจก่อให้เกิดฝนตกหนักมากเป็นเวลาหลายชั่วโมงหรือหลายวันร่วมกับพายุฟ้าคะนองและลูกเห็บ แม้จะส่งผลกระทบต่อพื้นที่ขนาดเล็กมาก แต่ก็พยากรณ์ทิศทางการเคลื่อนที่ได้ยาก ศัพท์ "หยดเย็น" ในประเทศสเปนเป็นการยืมคำแบบดัดแปลงมาจากศัพท์ "หยดอากาศเย็น"  ซึ่งนักอุตุนิยมวิทยาชาวเยอรมันบัญญัติขึ้น ศัพท์นี้ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในประเทศสเปนช่วงคริสต์ศตวรรษ 1980 โดยในช่วงแรกใช้เรียกเหตุการณ์ฝนตกหนักใด ๆ ก็ตามที่ส่งผลกระทบรุนแรง
ที่มาของปรากฏการณ์หยดเย็นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกระแสลมกรดในเขตละติจูดสูง หากเส้นทางของกระแสลมกรดมีลักษณะคดเคี้ยวมากผิดปกติ อาจทำให้ร่องความกดอากาศถูกบีบจนเป็นคอคอดและหลุดออกเป็นอิสระ มวลอากาศเย็นจัดที่ถูกตัดขาดนั้นจะแผ่ลงมาปะทะกับมวลอากาศร้อนและชื้นในเขตละติจูดต่ำกว่า หยดเย็นซึ่งยังคงหมุนวนในทิศทางทวนเข็มนาฬิกาจะพัฒนาเป็นระบบความกดอากาศต่ำในระดับสูง นำไปสู่การขาดเสถียรภาพในบรรยากาศและการพาความร้อนในที่สุด ยิ่งอุณหภูมิของผิวพื้นด้านล่าง (ไม่ว่าจะเป็นผืนดินหรือผืนทะเล) สูงขึ้นเท่าไร ผลกระทบของหยดเย็นก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น เนื่องจากความไม่เสถียรจะผลักดันให้ไอน้ำยกตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนจะควบแน่นและก่อตัวเป็นเมฆอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่แผ่กว้างนักแต่ก็อาจสูงถึง 10 กิโลเมตรหรือมากกว่านั้น
แม้ว่าปรากฏการณ์หยดเย็นจะพบได้ทั่วไปในเขตละติจูดกลาง แต่ก็มีความสำคัญเป็นพิเศษในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนซึ่งมีอากาศอบอุ่นและมีความชื้นสูงจากทะเล และเนื่องจากมักเกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงเวลาสั้น ๆ จึงกลายเป็นลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของรูปแบบการตกของหยาดน้ำฟ้าในเขตภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน ความปั่นป่วนทางบรรยากาศเช่นนี้พบได้บ่อยในแถบชายฝั่งเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศสเปนและทั่วประเทศฝรั่งเศสในช่วงเปลี่ยนฤดู โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูใบไม้ร่วงระหว่างเดือนกันยายนถึงเดือนตุลาคม
สเปซเอ็กซ์ CRS-31

SpaceX CRS-31 ซึ่งบางครั้ง NASA จะเรียกว่า CRS SpX-31 เป็น ยานอวกาศขนส่งสินค้า ของอเมริกาที่จะไปยัง สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) โดยจะมีกำหนดการนำส่งในต้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ภารกิจจะดำเนินการโดย SpaceX ภายใต้สัญญา Commercial Resupply Services (CRS) ที่ร่วมกับ NASA โดยใช้ยานคาร์โกดรากอนหมายเลขซีเรียล ซี208 ซึ่งจะทำการบินเป็นครั้งที่ 5 ในภารกิจนี้
วัตถุประสงค์.
ยานคาร์โกดราก้อน จะบรรทุกสำภาระรวม ประกอบด้วยสัมภาระที่มีการปรับแรงดัน และสัมภาระที่ไม่ได้รับการปรับแรงดันอีก
ท่าอากาศยานหมู่เกาะโคโคส (คีลิง)

สนามบินในหมู่เกาะโคโคส (คีลิง)
<templatestyles src="Stack/styles.css"/>
ท่าอากาศยานหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) (#เปลี่ยนทาง  ), (IATA: CCK, ICAO: YPCC) เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) ซึ่งเป็นดินแดนของประเทศออสเตรเลียที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอินเดีย ท่าอากาศยานตั้งอยู่บนเวสต์ไอแลนด์ ซึ่งเป็นเกาะหนึ่งในหมู่เกาะเซาท์คีลิงและเป็นเมืองหลวงของดินแดน
ประวัติ.
ท่าอากาศยานแห่งนี้สร้างขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อสนับสนุนเครื่องบินของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามกับญี่ปุ่น มีการสร้างทางวิ่งสองเส้นโดยฝูงบินทิ้งระเบิดสามฝูงบินได้ย้ายมายังหมู่เกาะโคโคส เพื่อโจมตีเป้าหมายญี่ปุ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเพื่อให้การสนับสนุนระหว่างการรุกกลับมาลายาและยึดสิงคโปร์คืนตามแผน เครื่องบินลำแรกที่มาถึงคือ ซูเปอร์มารีน สปิตไฟร์ เอ็มเค 8 (Supermarine Spitfire Mk VIII) ของฝูงบินที่ 136 ของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร เครื่องบินเหล่านี้รวมถึงเครื่องบินทิ้งระเบิดบี-24 ลิเบอร์เรเตอร์ (B-24 Liberator) จากฝูงบินที่ 321 (เนเธอร์แลนด์) ของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร (สมาชิกกองกำลังดัตช์ที่ลี้ภัยซึ่งประจำการอยู่กับกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร) ได้ประจำการอยู่บนหมู่เกาะนี้ด้วย
ช่วงก่อนปี ค.ศ. 1970 เครื่องบินของเซาท์แอฟริกันแอร์เวส์ (South African Airways) ซึ่งทำการบินระหว่างโจฮันเนสเบิร์กและเพิร์ทลงจอดระหว่างทางเพื่อเติมน้ำมันที่ท่าอากาศยานแห่งนี้
สมุดปกขาวด้านการป้องกันประเทศออสเตรเลียประจำปี ค.ศ. 2016 ระบุว่าท่าอากาศยานจะได้รับการปรับปรุงเพื่อรองรับเครื่องบินตรวจการณ์ทางทะเลโบอิง พี-8 โพไซดอน (P-8 Poseidon) ของกองทัพอากาศออสเตรเลีย แม้ว่าต้นทุนจะเพิ่มขึ้นอย่างมากก็ตาม การปรับปรุงก็มีกำหนดเริ่มในช่วงต้นปี ค.ศ. 2023 และจะแล้วเสร็จภายในปี 2026 มีการวางแผนว่าท่าอากาศยานจะทำหน้าที่เป็นฐานปฏิบัติการหน้าในภูมิภาคสำหรับเครื่องบินลาดตระเวนและเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ของออสเตรเลีย
สิ่งอำนวยความสะดวก.
ท่าอากาศยานมีทางวิ่ง 1 เส้น กำหนดหมายเลขเป็น 15/33 โดยพื้นผิวปูด้วยยางมะตอยมีขนาด 2,441 เมตร × 45 เมตร (8,009 ฟุต × 148 ฟุต) และอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 3 เมตร (10 ฟุต)
สถิติ.
ท่าอากาศยานหมู่เกาะโคโคสให้บริการผู้โดยสาร 14,896 รายในปีงบประมาณ 2017–2018
ไปปอร์ตา

ไปปอร์ตา (บาเลนเซียและ) เป็นเมืองและเทศบาลในเทศมณฑลออร์ตาซุต จังหวัดบาเลนเซีย แคว้นบาเลนเซีย ประเทศสเปน
ไปปอร์ตาถูกเรียกขานว่าเป็นจุดศูนย์กลางความเสียหายจากเหตุอุทกภัยในจังหวัดบาเลนเซียเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 ในกรณีของไปปอร์ตาและเทศบาลอื่น ๆ ในเขตมหานครบาเลนเซีย ความเสียหายเกิดจากการล้นตลิ่งของน้ำในห้วยแห้งโปโย
การก่อกำเนิดภาษาธรรมชาติ

การก่อกำเนิดภาษาธรรมชาติ (natural language generation) เป็นส่วนหนึ่งของสาขาการประมวลภาษาธรรมชาติ หมายถึงการสร้างภาษาธรรมชาติ จากระบบเครื่องจักรหรือคอมพิวเตอร์ เช่น โดยใช้ฐานความรู้ หรือ รูปแบบเชิงตรรกะ 
อาจกล่าวได้ว่าเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับกระบวนการการเข้าใจภาษาธรรมชาติ ซึ่งเป็นกระบวนการการทำให้ประโยคป้อนเข้ามีความกระจ่างขึ้นแล้วแปลงเป็นภาษาที่เครื่องเข้าใจได้ แต่กระบวนการการก่อกำเนิดภาษาธรรมชาตินั้นจำเป็นต้องมีการตัดสินเกี่ยวกับวิธีการแสดงแนวคิดด้วยคำพูด
การประยุกต์ใช้โดยทั่วไปนั้นได้แก่การสร้างข้อความต่าง ๆ เช่นการรายงานอากาศ หรืออาการป่วย การสร้างข้อความจากภาพ รวมไปถึงการสร้างจักรกลสนทนา
ภาพรวม.
กระบวนการสร้างข้อความสามารถทำได้ง่ายเพียงแค่เชื่อมต่อคำที่เลือกจากรายการความคิดโบราณกับข้อความที่เชื่อมโยง ซึ่งจะสร้างข้อความที่เพียงพอสำหรับด้านต่าง ๆ เช่น เครื่องทำนาย หรือจดหมายธุรกิจส่วนบุคคล เป็นต้น แต่ระบบการก่อกำเนิดภาษาธรรมชาติที่ซับซ้อนนั้นจำเป็นต้องมีขั้นตอนของการบูรณาการข้อมูลและการวางแผนเพื่อสร้างประโยคที่ดูเป็นธรรมชาติและดูไม่เหมือนความคิดตายตัวซ้ำซาก
ขั้นตอนทั่วไปมีดังนี้
 ทำการตัดสินใจว่าสมบัติ/ลักษณะใดที่ควรค่าแก่การกล่าวถึง เทคนิคที่ใช้ในขั้นตอนนี้เกี่ยวข้องกับการทำเหมืองข้อมูล
 ทำการจัดระเบียบการนำเสนอข้อมูลโดยรวม
 รวมประโยคที่คล้ายกันเพื่อปรับปรุงให้อ่านง่าย และเป็นธรรมชาติ
 ทำการแทนที่แนวคิดด้วยคำพูด
 ทำการเชื่อมโยงคำในประโยคโดยนำเสนอวิธีการแสดงออกที่ให้ความหมายแทนสิ่งที่อ้างอิง เช่น คำสรรพนาม
 เป็นการดำเนินการย้อนกลับการวิเคราะห์ไวยากรณ์ การใช้ข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมไว้ในขั้นตอนก่อนหน้านี้จะใช้กฎทางวากยสัมพันธ์ และ วิทยาหน่วยคำ เพื่อสร้างสายอักขระที่แสดงถึงประโยคจริง
 เกี่ยวกับการใช้อักษรตัวพิมพ์ใหญ่และตัวพิมพ์เล็ก เครื่องหมายวรรคตอน การจัดรูปแบบ ฯลฯ
ฟรีดริช อัลเบรชท์ ซู ออยเลนบวร์ก

เคานต์ฟรีดริช อัลเบรชท์ ซู ออยเลนบวร์ก (29 มิถุนายน 1815 – 2 มิถุนายน 1881) เป็นนักการทูตและนักการเมืองชาวปรัสเซีย เขาเป็นผู้นำการเดินทางของออยเลนบวร์ก และเป็นผู้ลงนามในสนธิสัญญาปรัสเซีย-ญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 24 มกราคม 1861 ซึ่งคล้ายกับสนธิสัญญาไม่เสมอภาคอื่น ๆ ที่มหาอำนาจยุโรปทำกับประเทศทางตะวันออก
ประวัติ.
ออยเลนบวร์กเกิดที่เมืองเคอนิชส์แบร์ค เขาเป็นลูกคนโตที่รอดชีวิตของฟรีดริช เลโอโปลด์ กราฟ ซู ออยเลนบวร์ก (Prassen, 26 ธันวาคม 1787 – เคอนิชส์แบร์ค, 30 กรกฎาคม 1845) และ Amalie Julie Eleonore née von Kleist (Perkuiken, 26 พฤษภาคม 1792 – เคอนิชส์แบร์ค, 16 พฤศจิกายน 1830)
ออยเลนบวร์กศึกษากฎหมายที่มหาวิทยาลัยเคอนิชส์แบร์ค และมหาวิทยาลัยบอนน์ และทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐในออปอแล จากนั้นจึงทำงานในกระทรวงต่าง ๆ ในกรุงเบอร์ลิน ในปี 1852 เขาเข้ารับราชการทางการทูตในตำแหน่งกงสุลใหญ่ปรัสเซียประจำเมืองแอนต์เวิร์ป การขยายตัวทางการค้าของปรัสเซียส่งผลให้มีการค้นหาพันธมิตรทางการค้าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียตะวันออก และเขาได้รับเลือกให้เป็นผู้นำภารกิจการค้าครั้งใหญ่ เขาออกเดินทางในเดือนตุลาคม 1859 มุ่งหน้าสู่ประเทศญี่ปุ่น จีน และสยาม
เมื่อวันที่ 24 มกราคม 1861 เขาได้ทำสนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์ระหว่างปรัสเซียและญี่ปุ่นกับมูรางากิ โนริมาสะแห่งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ในยุคเอโดะซึ่งมีพื้นฐานมาจากสนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์ระหว่างอังกฤษกับญี่ปุ่น ในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน เขาได้ทำสนธิสัญญาทางการค้ากับจักรวรรดิชิง ซึ่งคล้ายกับสนธิสัญญาเทียนจินที่อังกฤษและฝรั่งเศสได้ทำกับจีนเมื่อสามปีก่อน
หลังจากกลับมา เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเสนาบดีกระทรวงมหาดไทยของปรัสเซียเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 1862 ภายหลังการเติบโตของรัฐปรัสเซียในปี 1864 และ 1866 ออยเลนบวร์กก็ได้ทำการปฏิรูปการบริหารที่ครอบคลุมในจังหวัดเก่าด้วย อย่างไรก็ตาม เขาต้องเผชิญกับการต่อต้านจากพวกคาทอลิกในตะวันตก และพวกเสรีนิยมในตะวันออก เขาร่วมเดินทางกับจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียในการเจรจากับเคานต์เบเนเด็ตติ เอกอัครราชทูตฝรั่งเศส ณ เมืองบาดเอมส์ก่อนสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย
แผนปฏิรูปการบริหารเทศบาลในปรัสเซียของเขาถูกต่อต้านโดยอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค และออยเลนบวร์กก็ลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเยอรมนีในวันที่ 30 พฤศจิกายน 1878 และโบโท ซู ออยเลนบวร์ก ลูกพี่ลูกน้องของเขาก็เข้ามาสืบทอดตำแหน่งต่อ
ตระกูล.
พ่อแม่ของออยเลนบวร์กแต่งงานกันที่เคอนิชส์แบร์ค เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 1811 เขามีพี่น้องคือ
ออยเลนบวร์กไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูกสืบสกุล
สถานีรถไฟนอวีซาด

สถานีรถไฟนอวีซาด (Železnička stanica Novi Sad) เป็นสถานีรถไฟหลักของนครนอวีซาด ปนะเทศเซอร์เบีย ตั้งอยู่บนถนนยาเช ทอมีตซา (Jaše Tomića Boulevard) สถานีปัจจุบันเปิดให้บริการในปี 1964 แทนที่สถานีเดิมที่สร้างในปี 1883 และเคยตั้งอยู่ที่ลีมัน ปัจจุบันสถานีมีให้บริการรถไฟเร็วจำนวนหนึ่งที่วิ่งไปยังเบลเกรด และเป็นสถานีในโครงการทางรถไฟสายบูดาเปสต์-เบลเกรด
สถานีหลังปัจจุบันมีที่มาจากในปี 1960 สภานครนอวีซาดประกาศประกวดการออกแบบอาคาร โดยมี 4 โครงการที่นำเสนอแต่ไม่ผ่านข้อบังคับต่าง ๆ ที่ตั้งไว้ ท้ายที่สุดจึงว่าจ้างสตูดิโอสถาปัตยกรรม "Arhitekt" นำโดยอิมเร ฟาร์กาช (Imre Farkaš) และ มีลาน มาตอวิช (Milan Matović) การออกแบบสร้างให้เกิดบรรยากาศสร้างสรรค์และนำเอาข้อนำเสนอในการพัฒนารถไฟเป็นสมัยใหม่มาปรับใช้ การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 1963 โดยบริษัทไนแมร์ (Novi Sad "Neimar") และบริษัทอื่น ๆ บานกระจกเป็นผลงานโดยบริษัทอัลบีนี (Albini) โดยใช้เวลาเพียง 28 ชั่วโมงไม่หยุดพัก การก่อสร้างแล้วเสร็จในเวลาเพียง 15 เดือน ถือว่าเร็วที่สุดโครงการหนึ่งของเซอร์เบีย และก่อสร้างโดยใช้วิธีแบบพื้นฐาน ทำให้ค่าก่อสร้างต่ำกว่าที่ตั้งไว้ และเปิดใช้งานได้ก่อนที่คาดการณ์ไว้
เหตุกันสาดสถานีรถไฟนอวีซาดถล่ม

เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 กันสาดคอนกรีตของสถานีรถไฟนอวีซาด สถานีรถไฟหลักของนครนอวีซาด ประเทศเซอร์เบีย ถล่มลงมาใส่ทางเท้าเบื้องล่างซึ่งมีผู้คนเดินอยู่ขวักไขว่ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 14 ราย บาดเจ็บอย่างน้อยสามคน
ภูมิหลัง.
กันสาดนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการปรับปรุงสถานีครั้งใหญ่โดยกลุ่มบริษัทจากจีน ได้แก่ บริษัททางรถไฟจีนนานาชาติ จำกัด (China Railway International Co., Ltd; บริษัทลูกของไชน่าเรลเวย์กรุ๊ป) และ บริษัทก่อสร้างขนส่งจีน ซึ่งเรียกรวมกันว่า CRIC-CCCC การก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดใช้งานในวันที่ 5 กรกฎาคม 2024
ในเดือนมกราคม 2024 สำนักข่าวท้องถิ่น พอร์ทาล 021 (Portal 021) ยื่นคำร้องขอดูเอกสารสัญญาและค่าใช้จ่ายของโครงการปรับปรุงสถานีรถไฟจากกระทรวงการก่อสร้าง คมนาคม และสาธารณูปโภค แต่ถูกปฏิเสธ โดย CRIC-CCCC คัดค้านการให้เอกสารแก่บุคคลที่สามจนกว่าการก่อสร้างเสร็จและจะมีการยืนยันความพึงพอใจในงาน
หลังเกิดเหตุการณ์ ทั้ง CRIC-CCCC และองค์การของรัฐที่เกี่ยวข้อง ได้ปฏิเสธว่ากันสาดไม่ได้เป็นของสร้างขึ้นใหม่ระหว่างโครงการปรับปรุงสถานีที่ผ่านมา แต่เป็นของเดิมของสถานีที่ได้รับการปรับสภาพเท่านั้น
เหตุการณ์.
ณ วันที่ 1 พฤสจิกายน 2024 เวลา 11:56 น. CET กันสาดคอนกรีตความยาว ถล่มลงมาสู่เบื้องล่าง ใส่ผู้คนที่เดินสัญจรผ่านและนั่งพักในบริเวณ มีผู้เสียชีวิตสิบสี่ราย บาดเจ็บอย่างน้อยสามตน ในจำนวนผู้เสียชีวิต 13 คนเป็นพลเมืองเซอร์เบีย และ 1 คนเป็นพลเมืองของมาซีโดเนีย หนึ่งในผู้เสียชีวิตมีเด็กอายุ 6 ปี และมีผู้ที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ในภาวะสาหัส รวมถึงมีคนที่ต้องถูกตัดระยางค์เพื่อรักษา
หลังเกิดเหตุมีผู้เข้าช่วยเหลือมากกว่า 80 คน ที่รวมตัวมาจากทั้งในและนอกนครนอวีซาด ใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ในการให้ความช่วยเหลือ รถไฟทั้งหมดที่ออกจากสถานีถูกยกเลิกชั่วคราว
ผลสืบเนื่อง.
ผู้คนบนสื่อสังคมออนลไน์จำนวนมากประณามรัฐบาลว่าเพิกเฉยและขาดความใส่ใจ และมีเป้าหมายหลักในการวิจารณ์อยู่ที่การกล่าวอ้างว่ากันสาดไม่ได้สร้างขึ้นใหม่ และประเด็นที่บริษัท CRIC-CCCC ปฏิเสธการเปิดเผยเอกสารเกี่ยวกับการก่อสร้างต่อสาธารณะ ในวันที่ 3 พฤศจิกายน มีการประท้วงด้านหน้าอาคารกระทรวงการก่อสร้างในเบลเกรด เรียกร้องให้ผู้มีส่วนรับผิดชอบในการก่อสร้างลาออกจากตำแหน่งหรือให้มีการจับกุม ในวันที่ 4 พฤศจิกายน รัฐมนตรีกระทรวงการก่อสร้าง กอราน เวซิช ประกาศการลาออกจากตำแหน่งซึ่งต้องรอการยืนยันจากรัฐสภา และขณะเดียวกันระบุว่าเขา "ไม่มีส่วนรับผิดชอบ"
การเลือกตั้งประธานาธิบดีมอลโดวา พ.ศ. 2567

ประเทศมอลโดวามีการเลือกตั้งประธานาธิบดีในวันที่ 20 ตุลาคม 2024 และมีการเลือกตั้งรอบที่สองในวันที่ 3 พฤศจิกายน ซึ่งตัดสินระหว่างมายา ซันดู ประธานาธิบดีคนปัจจุบันและผู้ชนะในรอบแรก กับอาเลกซันดร์ สตอยานอกลอ อัยการสูงสุดซึ่งมีคะแนนตามมาเป็นอันดับสอง ซันดูชนะการเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงข้างมาก ดำรงตำแหน่งต่อเป็นวาระที่สองและวาระสุดท้าย
"เดอะการ์เดียน" บรรยายการเลือกตั้งนี้ว่าเป็นการเลือกระกว่างตะวันตกหรือรัสเซีย โดยซันดูเป็นฝั่งสนับสนุนยุโรป ส่วนสตอยานอกลอเป็นฝั่งเป็นมิตรกับรัสเซีย เรนาตอ อูซาตึย ซึ่งได้คะแนนอันดับสามในการลงคะแนนรอบแรก ปฏิเสธที่จะสนับสนุนผู้ลงสมัครคนใดในการเลือกตั้วรอบสอง "รูเมเนียนอินไซเดอร์" บรรยายถึงวิกตอรียา ฟูร์ตูเนอ และวาซีเล ตาร์เลฟ ผู้ลงสมัครรอบแรกซึ่งได้คะแนนอันดับ 5 และ 6 ตามลำดับ ว่าได้รับการหนุนหลังจากอีลัน ชอร์ มหาเศรษฐีการเมืองที่สนับสนุนรัสเซีย
ในวันเดียวกันกับการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งรอบแรก ผู้ลงคะแนนเสียงส่วนใหญ่ยังได้ลงคะแนนเสียงตอบ "ใช่" ในการลงประชามติเพิ่มวัตถุประสงค์การเข้าร่วมกับสหภาพยุโรปในรัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นชัยชนะเช่นเดียวกันสำหรับซันดูที่รณรงค์ฝั่ง "ใช่" ซันดูเคยกล่าวโทษว่าผลคะแนนซึ่งสูสีกว่าที่คาดไว้ เป็นผลจากการแทรงแซงและซื้อเสียงโดยกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับรัสเซีย
ชาตมาซาลา

ชาตมาซาลา (อักษรโรมัน: Chaat masala หรือ chat masala) หรือ จาฏมสาลา เป็นผงเครื่องเทศผสมหรือมาซาลา ที่มีที่มาจากอนุทวีปอินเดีย นิยมใช้ปรุงรสชาต โดยทั่วไป ชาตมาซาลาประกอบด้วยผงอัมชูร์ (มะม่วงแห้ง), ยี่หร่า, ผักชี, ขิงแห้ง, เกลือ (โดยเฉพาะเกลือดำ), พริกไทยดำ, มหาหิงค์ และ พริกป่น บ้างอาจผสมการัมมาซาลาลงไปด้วย
การใช้งาน.
นอกจากใช้งานในชาต แล้ว ยังนิยมนำมาปรุงสลัดผลไม้แบบอินเดีย ซึ่งใช้มะละกอ, ซาโปดิลลา, แอปเปิล แลพ กล้วย และยังนิยมนำมาโรยหน้ามันฝรั่ง ผลไม้ ไข่ ขนมปัง หรือสลัดอื่น ๆ ในอินเดีย
บริษัทผู้ผลิตเครื่องเทศบางเจ้าผลิตเครื่องเทศผสมอีกรูปแบบที่เรียกว่า ฟรุตชาตมาซาลา (fruit chaat masala) ซึ่งมีปริมาณยี่หร่า ผักชี และขิง ที่ลดลงกว่าสูตรปกติ และเพิ่มพริกป่น พริกไทย เกลือดำ อัมชูร์ และมหาหิงค์ แทน ในขณะที่ผู้ค้าริมทางนิยมผสมชาตมาซาลาด้วยตนเอง ก่อนนำมาโรยบนผลไม้หรือผัก บางครั้งอาจใช้เพียงแค่เกลือดำกับพริกป่นก็มี
ชาง ฉือ

ชาง ฉือ (#เปลี่ยนทาง คริสต์ทศวรรษ 190–230) ชื่อรอง เซี่ยวเหริน  เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน
การรับราชการช่วงต้น.
ชาง ฉือเกิดในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นชาวเมืองห้วยหนำ (淮南 "หฺวานหนาน"; ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) ชาง ฉือเริ่มรับราชการเป็นข้าราชการผู้น้อยประจำเมือง ในช่วงศักราชเจี้ยนอัน (建安; ค.ศ. 196–220) ในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้ ชาง ฉือได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองร้อยผู้สยบและรวบรวม ("ซุยจี๋ตูเว่ย์") เพื่อดูแลระบบถุนเถียนในเมืองห้วยหนำ
หลังการสิ้นสุดของราชวงศ์ฮั่นในปี ค.ศ. 220 ชาง ฉือรับราชการในรัฐวุยก๊ก ชาง ฉือดำรงตำแหน่งเป็นนายอำเภอของเตียงอั๋น ("ฉางอานลิ่ง") ในช่วงปลายรัชสมัยของโจผี (ครองราชย์ ค.ศ. 220–226) และเป็นที่รู้จักในด้านความซื่อสัตย์ยุติธรรม ชาง ฉือเป็นที่เคารพนับถือและชื่นชมจากข้าราชการคนอื่น ๆ และราษฎรทั่วไป
เทือกเขาเกลือ

เทือกเขาเกลือ (Salt Range) เป็นเทือกเขาในแคว้นปัญจาบตอนเหนือ ประเทศปากีสถาน ได้ชื่อมาจากแหล่งหินเกลือจำนวนมากที่สะสมในบริเวณ เทือกเขานี้กินพื้นที่ไปตามแนวทางใต้ของที่ราบโปโตหาร และเหนือต่อแม่น้ำเฌลุม ภายในเทือกเขาประกอบไปด้วย เหมืองเขวรา, กาลาบาฆ และ วารจา ซึ่งเป็นเหมืองเกลือขนาดใหญ่ ถ่านหินคุณภาพปานกลางยังค้นพบที่นี่เช่นกัน เทือกเขาเกลือถือเป็นเทือกเขาที่อายุน้อยที่สุดและอยู่ใต้สุดของเทือกเขาหิมาลัยตะวันตกในประเทศปากีสถาน มีลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่ต่างกับเทือกเขาอื่นในหิมาลัย 
ในเทือกเขาสามารถพบซากดึกดำบรรพ์ในหินของสิ่งมีชีวิตน้ำเค็มจากสมัยเอเดียคารัน (Ediacaran; 570 ล้านปีมาแล้ว) บ่งบอกว่าหินในเทือกเขาพัฒนามาจากตะกอนของทะเล และปรากฏหลักฐานจารึกการสร้างอารามพุทธโดยบุคคลชื่อว่า โรตตา สิทธาวฤทธิ (Rotta Siddhavriddhi) ในสมัยของผู้ปกครองฮูนา โตรมานะ บนเทือกเขาเกลือ
เทือกเขาเกลือมีระดับความหลากหลายทางชีวภาพที่สูง และปัจจุบันมีเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าจำนวนมากกระจายอยู่ เช่น จุมพิสูรลา, อุทยานแห่งชาติจินชี ป่าอนุรักษ์ ไปจนถึงพื้นที่ชุ่มน้ำอนุรักษ์ เช่น ทะเลสาบอุฉลีกับขัพพิกี
กาลานะมัก

กาลานะมัก (อักษรโรมัน: Kala namak) หรือ เกลือดำ เป็นหินเกลือที่นำไปเผาไฟในเตาเผา มีกลิ่นคล้ายกำมะถันและเหม็น ใช้ในอนุทวีปอินเดีย ทำมาจากเกลือที่ขุดได้จากเทือกเขาหิมาลัยและพื้นที่โดยรอบ องค์ประกอบหลักของเกลือดำคือโซเดียมคลอไรด์ โดยมีองค์ประกอบอื่น ๆ ที่ทำให้เกิดกลิ่นและสีที่เป็นเอกลักษณ์ กลิ่นนั้นโดยหลักมาจากองค์ประกอบจำพวกกำมะถัน ส่วนสีน้ำตาลผสมชมพูจนถึงม่วงเข้มมีที่มาจากไกรก์ไทต์ , เหล็ก(I, III) ซัลไฟด์) ในแร่ธาตุของเกลือ
ในอายุรเวทเชิดชูเกลือดำว่ามีคุณประโยชน์ทางการแพทย์โดยเฉพาะการใช้งานเป็นยาถ่าย
การผลิต.
วัตถุดิบตั้งต้นสำหรับการผลิตเกลือดำโดยดั้งเดิมจะใช้หินเกลือธรรมชาติที่ขุดได้จากอินเดียเหนือ ในพื้นที่เฉพาะในแถบเทือกเขาหิมาลัย และทะเลเกลือเช่นสัมภร และ ทิทวานา
ดั้งเดิมแล้ว หินเกลือจะแปรสภาพจากสีค่อนขาวในรูปธรรมชาติ มาเป็นที่เข้มแบบที่เรียกว่ากาลานะมัก ผ่านกระบวนการทางเคมีรีดักชั่นที่แปรสภาพโซเดียมซัลเฟตที่มีอยู่ตามธรรมชาติในเกลือดิบให้กลายเป็นไฮโดรเจนซัลไฟด์ และ โซเดียมซัลไฟด์ ซึ่งมีกลิ่นฉุน กระบวนการรีดักชั่นนี้อาจประกอบด้วยการนำเกลือไปเผาในเตาไฟนาน 24 ชั่วโมงในรูปที่ห่อหั้มด้วยไหเซรามิก ไฟที่ใช้จะจุดจากถ่านที่อาจผสมเม็ดฮารัด, อามลัก, บาเฮรา, เปลือกบาบูล หรือ นาโตรน เกลือที่เผาเสร็จแล้วจะนำไปทิ้งไว้จนเย็น เก็บรักษา และอาจบ่มต่อก่อนนำไปจำหน่าย
อุทยานแห่งชาติพระมุนีวงศ์

อุทยานแห่งชาติพระมุนีวงศ์ ปูกโค ([ʔuʒiən ciət prĕəh muniːvuŋ]) เป็นอุทยานแห่งชาติในจังหวัดกำปอดทางตอนใต้ของประเทศกัมพูชาที่ได้รับการจัดตั้งใน ค.ศ. 1993 และครอบคลุมพื้นที่ ใน ค.ศ. 2003 อุทยานนี้ได้รับการรวมอยู่ในอุทยานมรดกอาเซียน อุทยานแห่งนี้ตั้งอยู่ที่เทือกเขาด็อมเร็ยตรงบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของทิวเขาบรรทัด พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่เหนือน้ำทะเลประมาณ 1,000 เมตร และยอดเขาที่สูงสุดที่สุดคือพนมโบโกร์ที่มีความสูง 1,081 เมตร
ป้อมเทาลตาบาด

ป้อมเทาลตาบาด (อักษรโรมัน: Daulatabad) หรือ ป้อมเทวคีรี (อักษรโรมัน: Deogiri หรือ Devagiri) เป็นป้อมปราการตั้งอยู่ในหมู่บ้านเทาลตาบาด ใกล้กับเมืองฉัตรปตี สัมภจี นคร รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ในอดีตเป็นราชธานีของยาฑวะ ระหว่างศตวรรษที่ 9-14 และเป็นราชธานีของรัฐสุลต่านเดลี เป็นเวลาสั้น ๆ ระหว่างปี 1327–1334 ต่อมาเป็นราชธานีรองของรัฐสุลต่านอะห์มัดนคร ในปี 1499–1636
ราวศตวรรษที่ 6 เป็นต้นมา เทวคีรีเป็นเมืองสำคัญบนที่สูงใกล้กับที่ปัจจุบันคือเอารางคาบาด บนเส้นทางคาราวานไปอินเดียใต้ ป้อมปราการเดิมมีลักษณะเป็นแปลนรูปสามเหลี่ยม สร้างขึ้นในปี 1187 โดยกษัตริย์ยาฑวะคนที่หนึ่ง ภิลลมา ที่ห้า ในปี 1308 นครถูกยึดครองโดย
อะลาอูดดิน ขาลจี แห่งรัฐสุลต่านเดลี ในปี 1327 มุฮัมมัด บิน ตุฆลุก เปลี่ยนชื่อเป็นนครเทาลตาบาด และย้ายราชธานีจากเดลีมาที่นี่พร้อมสั่งให้มีการอพยพประชากรมายังเทาลตาบาด ก่อนจะย้อนการตัดสินใจในปี 1334 ให้เดลีคงสถานะเป็นราชธานีดังเดิม
เขาเลโวโตบี

เลโวโตบี  เป็นภูเขาไฟคู่ในฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะฟลอเรส ประเทศอินโดนีเซีย ประกอบด้วยเขาเลโวโตบีลากีลากี (Lewotobi Lakilaki หรือ เลโวโตบีชาย) และ เลโวโตบีเปอเริมปูวัน (Lewotobi Perempuan หรือ เลโวโตบีหญิง) มีลักษณะเป็นภูเขาไฟกรวยสลับชั้น
ชื่อในอดีตของภูเขาไฟ เช่น โลเบตาบี (Lobetabi), โลโวตีโว (Lovotivo) และ ลอบีทอบี (Loby Toby) ในหนังสือของรัดยาร์ด คิปลิง
การปะทุ.
เขาลูกนี้ปะทุตั้งแต่วันที่ 23 ธันวาคม 2023 ที่เขาเลโวโตบีลากีลากี เป็นผลให้มีผู้ต้องอพยพย้ายถิ่นถึง 6,500 คน ณ เดือนมกราคม 2024 ในวันที่ 4 พฤศจิกายน 2024 ภูเขาไฟปล่อยเศษซากต่าง ๆ ออกมาถึงหมู่บ้านโดยรอบ ไกลถึง จากปากปล่อง บ้านเรือนและทรัพย์สินเสียหาย และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยสิบราย และมีการออกประกาศแนะนำให้ผู้คนในรัศมี ต้องอพยพ มีหมู่บ้านได้รับผลกระทบรวมเจ็ดหมู่บ้าน
เลนส์เทคโนโลยี

เลสน์เทคโนโลยี  เป็นบริษัทเทคโนโลยีสัญชาติจีน มีสำนักงานใหญ่อยู่ในหูหนาน บริษัทมีการวิจัย พัฒนา ผลิต และจำหน่าย ผลิตภัณฑ์จำพวกเลนส์ และจำหน่ายแผ่นกระจกปิดสำหรับหน้าจอสัมผัส, มอดูลตรวจจับการสัมผัส และแผ่นปิดสัมผัส
บริษัทเป็นส่วนหนึ่งของฟอบส์ 2000 โดยมีมาร์เก็ตแค็ปอยู่ที่ $22 พันล้าน ณ เดือนมกราคม 2021
ผู้ก่อตั้งบริษัท โจว กุ๋นเฟย์ เป็นสตรีที่รวยที่สุดในโลกที่มีความมั่งคั่งมาจากตนเอง ไม่ได้มาจากการสืบทอดมรดก
บริษัทเป็นซัพพลายเออร์ให้กับไอโฟนของแอปเปิล#เปลี่ยนทาง 
ในเดือนธันวาคม 2020 มีรายงานระบุว่าบริษัทใช้แรงงานโดยบังคับจากชาวอุยกูร์ในโรงงานของบริษัท โดยบางคนมีตัวเลือกระหว่างมาทำงานที่เลนส์เทคโนโลยี หรือส่งไปค่ายกักกันแทน
เทศบาลเมืองท่ายาง

เทศบาลเมืองท่ายาง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมืองในอำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร เป็นพื้นที่ขยายตัวของชุมชนเมืองที่รองรับความเจริญเติบโตของเทศบาลเมืองชุมพร ปัจจุบันพื้นที่หลายแห่งได้แปรสภาพเป็นที่อยู่อาศัยในรูปของหมู่บ้านจัดสรรและอาคารชุด
ที่ตั้งและอาณาเขต.
เทศบาลเมืองท่ายาง มีเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ตำบลท่ายางเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลท่ายาง ในปี พ.ศ. 2516 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลท่ายางมี 11 หมู่บ้าน พื้นที่ 27.89 ตารางกิโลเมตร ประชากร 15,233 คน และ 2,451 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลท่ายางอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลท่ายาง
ปี พ.ศ. 2546 องค์การบริหารส่วนตำบลท่ายาง มีประชากร 14,822 คน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณ พ.ศ. 2546 จำนวน 12.8 ล้านบาท รายจ่ายประจำ 2.29 ล้านบาท มีความเหมาะสมในการยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบล ปี พ.ศ. 2547 จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลท่ายาง 
ปี พ.ศ. 2567 เทศบาลตำบลท่ายางได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เทศบาลเมืองท่ายาง โดยมีผลในวันที่ 1 ตุลาคม ปีเดียวกัน ณ วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2567 มีประชากรทั้งหมด 10,353 คน
หมู่บ้านและชุมชน.
ตามกฎหมายลักษณะปกครองท้องที่ ตำบลท่ายางแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ยิ้มแพ็กเจ

ในประวัติศาสตร์ศิลปะเกาหลี ยิ้มแพ็กเจ เป็นรูปการยิ้มที่พบบ่อยในศิลปกรรมสมัยอาณาจักรแพ็กเจ ซึ่งมีลักษณะเป็นรอยยิ้มที่มีลักษณะเฉพาะ มีการบรรยายว่าทั้งมีพลังและอ่อนโยน มีการบรรยายลักษณะอยู่หลายแบบ ตั้งแต่ "ยิ้มกว้างแบบจริงใจ", "บาง ๆ จาง ๆ" จนถึง "ลึกล้ำและเปี่ยมเมตตา"
ในขณะที่ประติมากรรมจากสมัยอาณาจักรโคกูรยอมีลักษณะแข็งทื่อ ส่วนสมัยอาณาจักรซิลลามีความเป็นทางการ ประติมากรรมสมัยแพ็กเจมีลักษณะที่โดดเด่นด้วยลักษณะความอบอุ่น นุ่มนวล และใช้ท่าทางที่ปล่อยสบาย บางครั้งมีการระบุว่าศิลปกรรมแพ็กเจได้รับอิทธิพลจากบรรดาราชวงศ์ในจีนตอนใต้ ลักษณะรอยยิ้มแบบแพ็กเจจึงช่วยให้ความรู้สึกเป็นมิตรและบรรยากาศความเบิกบานใจที่มักไม่ปรากฏในประติมากรรมพุทธสมัยอื่น ๆ
กาลาชี

กาลาชี ("Kalachi") หรือเดิมที กาลาเชฟสกี (Kalachevskiy) เป็นพื้นที่ในเขตชนบทของอำเภอเอซิล ภาคอัมกอลา ประเทศคาซัคสถาน มีประชากรประมาณ 810 คน ก่อนการอพยพ 
โรคหลับระบาด.
นับตั้งแต่เดือนมีนาคม 2013 เกิด "ความเจ็บป่วย" ที่มีคนเป็นประมาณ 140 คนในกาลาชี 
ในปี 2014 มีการรายงานว่าประชากรราวหนึ่งในห้ามีปัญหา 'โรคหลับ' (sleep syndrome) ในเดือนมกราคม 2015 มีรายงานระบุว่าเกือบครึ่งหนึ่งของชาวบ้านมีแผนอพยพไปอยู่ที่อื่น ต่อมามีการตรวจสอบและสรุปผลว่าอาการง่วงหลับนี้เกิดจากระดับก๊าซคาร์บอนมอน็อกไซด์ที่สูงขึ้นจากเหมืองร้างในบริเวณใกล้กัย ทำให้ระดับออกซิเจนในอากาศต่ำลง
ข้ามมิติเวลา ฝ่าวิกฤติอันตราย

ข้ามมิติเวลา ฝ่าวิกฤติอันตราย  เป็นภาพยนตร์ผจญภัยบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ประเภทอิงประวัติศาสตร์ใน ค.ศ. 2003 ที่กำกับโดยริชาร์ด ดอนเนอร์และแสดงนำโดย พอล วอล์คเกอร์, Frances O'Connor, Gerard Butler, Billy Connolly, David Thewlis และ Anna Friel บทภาพยนตร์อิงจากวรรณกรรมใน ค.ศ. 1999 ที่มีชื่อเดียวกัน เป็นเรื่องเกี่ยวกับทีมนักศึกษาโบราณคดีและประวัติศาสตร์ในยุคปัจจุบันถูกส่งย้อนเวลากลับไปยังฝรั่งเศสยุคกลาง เพื่อช่วยเหลือศาสตราจารย์ของพวกเขาท่ามกลางการสู้รบ
เจอร์รี โกลด์สมิธเป็นผู้ประพันธ์เพลงต้นฉบับ ซึ่งน่าจะเป็นเพลงสุดท้ายก่อนที่เขาจะเสียชีวิตใน ค.ศ. 2004 (เพลงสุดท้ายจริง ๆ คือ "") แต่แทนที่ด้วยเพลงต้นฉบับใหม่ของไบรอัน ไทเลอร์ หลังตัดต่อครั้งแรกเสร็จเรียบร้อย และโกลด์สมิธประสบปัญหาสุขภาพมากขึ้น ทำให้เขาไม่สามารถทำต่อได้ ภาพยนตร์นี้ได้รับเสียงวิจารณ์ในทางลบและถือเป็นออฟฟิศบอมบ์ โดยขาดทุนประมาณ 49 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
การผลิต.
ฉากการสู้รบใช้การจำลองประวัติศาสตร์สมัยกลาง ริชาร์ด ดอนเนอร์จำกัดการใข้งานภาพซีจี (CGI) ในภาพยนตร์ให้น้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
คำตอบรับ.
"ข้ามมิติเวลา ฝ่าวิกฤติอันตราย" ทำรายได้ไม่ดีในบ็อกซ์ออฟฟิศ โดยเก็บรายได้ไปเพียง 43 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลกจากต้นทุน 80 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ปอบ หวีด สยอง

ปอบ หวีด สยอง เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสยองขวัญ /ตลก ปี 2544 กำกับโดยเหมันต์ เชตมีและเขียนบทโดยภาคภูมิ วงษ์จินดา
เนื้อเรื่อง.
สยามในปี พ.ศ. 2475 ผีสาวชื่อปอบจอมหิวโหยกำลังก่อกวนหมู่บ้านสามโคตร จังหวัดร้อยเอ็ด ทำให้ผู้ชายทุกคนในหมู่บ้านเสียชีวิต มีการนำหมอผีเข้ามาปราบ และเขามัดผีร้ายด้วยสายสิญจน์
ย้อนเวลากลับมาในปี พ.ศ. 2543 เป็นช่วงเปิดภาคเรียนใหม่ โดยมีกลุ่มนักศึกษาจากกรุงเทพมหานครเดินทางมาเพื่อเข้าค่ายโครงการพัฒนาชนบทในหมู่บ้านสามโคตร เด็กผู้ชายบางคนแอบดูเพื่อนร่วมชั้นสาวสวยอย่างเกอร์ขณะที่เธอกำลังอาบน้ำในแม่น้ำ โดยบังเอิญ พวกเขาได้ทำลายบ่อน้ำที่ปิดผนึก และปลดปล่อยผีร้ายออกมาโดยไม่รู้ตัว ผีเข้าสิงเคอร์ และเมื่อเหล่านักศึกษากลับมาถึงเมืองหลวง วิญญาณก็ตามมากับพวกเขาด้วย
เมื่อผีร้ายที่เข้าสิงเกอร์เข้ามาอาศัยอยู่ในเมือง ก็กลับเกิดหิวขึ้นมาอีกครั้ง จนทำให้เกอร์กลายเป็นคนเสพติดเซ็กส์ เธอไม่สามารถหาผู้ชายได้เพียงพอ เกอร์ชวนเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งไปออกเดท หลังจากดูหนังจบ เธอก็แปลงร่างเป็นผีปีศาจในรถ และเอามือลูบร่างของผู้ชายคนนั้น เขารอดชีวิตมาได้ แต่ในเวลาต่อมามีการเปิดเผยว่าตับของเขาหายไปแล้ว
เพื่อน ๆ ของเกอร์สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมของเธอ โดยเฉพาะหลังจากที่เธอใช้ลิ้นยาวของเธอทำความสะอาดจานตับ และเธอก็แปลงร่างเป็นปีศาจที่น่ากลัว
ในที่สุด ชายหนุ่มลึกลับชื่อคอมก็ปรากฏตัวขึ้น และแสดงให้เหล่านักศึกษาเห็นถึงวิธีกำจัดผีโดยใช้ถุงยางอนามัย แต่วิญญาณเพียงแค่เข้าครอบครองร่างอื่นๆ กระโดดจากร่างหนึ่งไปยังอีกร่างหนึ่งเพื่อหลบหนีและเอาชีวิตรอด จากนั้นคองก็จัดเตรียมกล้องพิเศษและอาวุธอื่นๆ ให้กับนักศึกษาเพื่อใช้ในการต่อสู้กับผี
กระแสตอบรับ.
บทวิจารณ์พบว่าการแสดงของนักแสดงนั้น “ตลก” และ “แสดงอารมณ์เกินเหตุ”
จี คาง

จี คาง หรือ ซี คาง (#เปลี่ยนทาง , ค.ศ. 223–262) ชื่อรอง ชูเย่  เป็นนักประพันธ์ดนตรี นักเขียนความเรียง นักปรัชญา และนักกวีชาวจีนในยุคสามก๊ก เป็นหนึ่งในเจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่ผู้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองที่อันตรายในจีนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 3 และอุทิศตนให้กับศิลปะและความประณีต
จี คางเป็นที่รู้จักในฐานะนักเขียนและยังเป็นนักประพันธ์ดนตรีกับนักเล่นกู่ฉินที่มีชื่อเสียง จี คางได้รับการระบุว่าเป็นชายที่รูปงามและร่างสูง (ประมาณ 188 เซนติเมตร)
ประวัติ.
จี คางในฐานะนักคิดได้เขียนเกี่ยวกับการมีอายุยืน ทฤษฎีดนตรี การเมือง และจริยธรรม งานเขียนของจีคางได้แก่ "หย่างเชิงลุ่น" (養生論, ความเรียงเกี่ยวกับการบำรุงชีวิต), "เชิงอู๋ไอเล่อลุ่น" (聲無哀樂論, วจนิพนธ์ว่าด้วยเสียงที่ไร้ความเศร้าและความสุข), "ฉินฟู่" (琴賦, บทเพลงที่เล่นด้วยฉิน) และ "ชื่อซือลุ่น" (釋私論, วจนิพนธ์ว่าด้วยความเป็นปัจเจก) จี คางในฐานะนักดรีได้ประพันธ์เพลงเดี่ยวสำหรับเล่นด้วยฉินหลายเพลง 
จี คางวิจารณ์ลัทธิขงจื๊ออย่างรุนแรงและท้าท้ายขนบธรรมเนียมทางสังคมหลายอย่างในยุคนนั้น จี คางได้สมรสกับหลานสาวของโจโฉ (บางแหล่งข้อมูลระบุว่าเป็นเหลนสาว) จี คางรับราชการในรัฐวุยก๊ก แต่งานราชการทำให้จี คางรู้สึกเบื่อ เมื่อผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สุมาเจียวขึ้นมามีอำนาจ สุมาเจียวได้เสนอตำแหน่งข้าราชการพลเรือนให้กับจี คาง แต่จี คางปฏิเสธจงโฮยผู้แทนของสุมาเจียวด้วยท่าทางยโส เมื่อเพื่อนคนหนึ่งของจี คางถูกจับขังคุกในข้อหาเท็จ จี คางก็มาเป็นพยานเพื่อปกป้องเพื่อน แต่ทั้งคู่ก็ถูกส่งไปเข้าคุก สุมาเจียวตัดสินโทษให้จี คางถูกประหารชีวิตตามการยุยงของจงโฮย บัณฑิตสามพันคนยื่นคำร้องขอการนิรโทษกรรมให้จี คางแต่ไม่เป็นผล กล่าวกันว่าก่อนที่จี คางจะถูกประหารชีวิต จี คางได้บรรเลงเพลงสุดท้ายด้วยกู่ฉิน
จี คางเขียนเพลง"กว่างหลิงซ่าน" (廣陵散) เป็นเพลงสำหรับกู่ฉินที่เล่าถึงการลอบสังหารอ๋องแห่งรัฐหาน (韓) กล่าวกันว่าเพลงนี้ได้รับแรงบรรดาใจจากการมาเยือนของวิญญาณ และได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวาง นอกจากนี้ยังเชื่อกันว่าจี คางได้กลายเป็นเซียนผ่านชือเจี่ย (屍解) โดยลัทธิเต๋ากระแสหลัก
เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่

เจ็ดปราชญ์แห่งป่าไผ่  เป็นกลุ่มบัณฑิต นักเขียน และนักดนตรีชาวจีนในคริสต์ศตวรรษที่ 3 แม้ว่าบุคคลต่าง ๆ เหล่านี้มีตัวตนอยู่จริง แต่ไม่แน่ชัดว่ามีความเชื่อมโยงกันอย่างไร ใน 7 คนนี้มีหลายคนที่มีความเชื่อมโยงกับสำนักชิงถานแห่งลัทธิเต๋าที่อยู่ในรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ปราชญ์ทั้งเจ็ดเห็นว่าชีวิตของพวกตนอยู่ในอันตรายเพื่อราชวงศ์จิ้นของตระกูลสุมาซึ่งรับรองลัทธิขงจื๊อขึ้นสู่อำนาจ ในปราชญ์ 7 คนนี้มีบางคนที่เขียนกวีนิพนธ์วิพากย์วิจารณ์ราชสำนักและการบริหารราชการ และเขียนวรรณกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิเต๋า ปราชญ์ทั้งเจ็ดไม่มีมีมุมมองที่เหมือนกันทั้งหมด บางคนพยายามหาทางเพื่อผ่านพ้นสถานการณ์ทางการเมืองที่ยากลำบากโดยการสวมบทบาทอย่างระมัดระวังเป็นนักเลงสุราและคนบ้าเพื่อหลีกเลี่ยงการควบคุมของราชสำนัก (เช่น หลิว หลิง) แต่บางคนก็เข้าร่วมกับราชวงศ์จิ้น (เช่น อ๋องหยง) แม้ว่าปราชญ์ทั้งเจ็ดอาจจะเคยหรือไม่เคยเข้าร่วมใน "การสนทนาหรือโต้วาทีอันเฉียบแหลม" ("ชิงถาน") แต่ทั้งเจ็ดก็กลายเป็นหัวข้อของตนเองใน"ชื่อชัวซิน-ยฺหวี่" (#เปลี่ยนทาง , "งานเขียนใหม่ว่าด้วยเรื่องเล่าในโลก")
เจ็ดปราชญ์.
เจ็ดปราชญ์ได้แก่ จี คาง หรือซี คาง (嵇康), หลิว หลิง (劉伶), รฺเหวี่ยน จี๋ (阮籍), รฺเหวี่ยน เสียน (阮咸), เซี่ยง ซิ่ว (向秀), อ๋องหยง (王戎 "หวาง หรง") และชาน เทา (山涛) จี คางมีความสนิทสนมกับรฺเหวี่ยน จี๋เป็นพิเศษ ความสัมพันธ์ของทั้งสองได้รับการระบุว่า "แข็งแกร่งยิงกว่าโลหะและหอมเหมือนกล้วยไม้" 
"เจ็ดผู้น่ายกย่องแห่งป่าไผ่" (ค.ศ. 1616) โดยหลี่ ชื่อต๋า (李士達) ในยุคราชวงศ์หมิง
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม, อำเภอท่าวุ้ง และอำเภอบ้านหมี่
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, อำเภอสระโบสถ์, กิ่งอำเภอท่าหลวง และกิ่งอำเภอโคกเจริญ
กุกกุริปา

กุกกุริปา (IAST: Kukkuripā) เป็นหนึ่งในมหาสิทธาที่มีชีวิตอยู่ในดินแดนอินเดีย ผู้ปฏิบัติพระพุทธศาสนาวัชรยาน และสละตนออกบวช ขณะเดินทางจาริกไป เขาได้พบกับสุนัขในพุ่มไม้ที่กำลังหิวโหย ด้วยความเมตตา เขาจึงให้อาหารและดูแลสุนัขตัวนั้น ทั้งสองอยู่ด้วยกันจนกระทั่งกุกกุริปาพบถ้ำที่สามารถปฏิบัติสมาธิได้โดยสงบ เมื่อเขาออกจากถ้ำไปหาอาหาร สุนัขตัวนี้จะอยู่กั้นด้านหน้าถ้ำ
หลังผ่านไป 12 ปี กุกกุริปาปฏิบัติจนสำเร็จได้รับตัวขึ้นสวรรค์ กระนั้นแม้เมื่ออยู่บนสวรรค์ เขาก็ยังคงนึกถึงสุนัขของตนที่ถ้ำอยู่เสมอ วันหนึ่งเมื่อมองลงจากสวรรค์ เขาพบกับสุนัขตนเองยังคงนั่งรอหน้าถ้ำในสภาพผอมซูบและหิวโหย จึงตัดสินใจลงจากสวรรค์กลับไปยังถ้ำและกลับไปพบกับสุนัขของตนอีกครั้ง กระนั้นเมื่อเขาเริ่มสัมผัสลูบสุนัขตัวนั้น สุนัขได้อันตรธารไปและปรากฏเบื้องหน้าเขาเป็นพระฑากินีแทน ซึ่งบอกแก่เขาว่า เขาได้เรียนรู้ซึ่งสิ่งอันยิ่งใหญ่กว่าการอดทน และได้มอบการตรัสรู้ให้แก่เขา จากนั้น กุกกุริปาซึ่งตรัสรู้ได้เดินทางกลับไปยังกบิลพัสดุ์ มีชีวิตอยู่อีกหลายปี สร้างประโยชน์แก่ผู้คน
ในด้านผลงานประพันธ์ กุกกุริปาประพันธ์ดนตรีแห่งการตรัสรู้ และมีสามบทที่เขาประพันธ์ปรากฏในจรรยบท หนึ่งในนั้นคือ ความงอกงามอย่างสตรีในกุกกุริปา
อากิฮิโระ ทาจิมะ

อากิฮิโระ ทาจิมะ (; โรมาจิ: "Tajima Akihiro", เกิด 4 กรกฎาคม 1989) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่ เมืองจิกุชิโนะ จังหวัดฟุกุโอกะ สังกัดเค็นยูออฟฟิศ
เซจิ มาเอดะ

เซย์จิ มาเอดะ (; โรมาจิ: "Maeda Seiji", เกิด 1 กรกฎาคม 1993) เป็นนักพากย์ นักร้อง และ นักแสดงละครเวที ชาวญี่ปุ่น เป็นสมาชิกของวง Argonavis เกิดที่เมืองเนยางาวะ จังหวัดโอซากะ สังกัดค่ายฮิบิกิ
ชูตะ โมริชิมะ

ชูตะ โมริชิมะ (; โรมาจิ: "Morishima Shūta", เกิด 13 สิงหาคม 1983) เป็นนักพากย์และนักร้องชายชาวญี่ปุ่น ส่วนสูง 168 ซม. เป็นสมาชิกของวง Argonavis เกิดที่จังหวัดนีงาตะ สังกัดค่ายฮิบิกิ
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม, อำเภอท่าวุ้ง และอำเภอบ้านหมี่
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, กิ่งอำเภอท่าหลวง และกิ่งอำเภอสระโบสถ์
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี, อำเภอพัฒนานิคม และอำเภอท่าวุ้ง
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอโคกสำโรง, อำเภอชัยบาดาล, อำเภอบ้านหมี่, กิ่งอำเภอท่าหลวง และกิ่งอำเภอสระโบสถ์
ตำบลกระจัน

กระจัน เป็นตำบลในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลกระจัน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลกระจัน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
กระจัน เดิมเป็นตำบลเก่าแก่ในอำเภออู่ทอง ในปี พ.ศ. 2492 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกหมู่ 5 บ้านโคกยายเกตุ,หมู่ 6 บ้านปากแสก ของตำบลกระจัน ไปรวมกับหมู่ 5 บ้านไผ่ลูกนก ของตำบลบ้านดอน กับหมู่ 6 บ้านวัดนก,หมู่ 7 บ้านตาลลูกอ่อน ของตำบลยุ้งทะลาย รวมตั้งเป็นตำบลใหม่ชื่อว่า ตำบลเจดีย์ 
ปี พ.ศ. 2492 นายสนิท วิไลจิตต์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้พิจารณาเปลี่ยนแปลงชื่อท้องที่ของตำบลกระจัน เนื่องจากเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภออู่ทอง สมควรเปลี่ยนชื่อให้ตรงกับท้องที่ความเป็นจริง จึงเปลี่ยนชื่อตำบลกระจัน เป็นชื่อ ตำบลอู่ทอง 
ก่อนที่ปี พ.ศ. 2529 นายอารีย์ วงศ์อารยะ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกด้านทิศใต้ของตำบลอู่ทอง 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 2 บ้านกระจัน, หมู่ 4 บ้านบางยี่แส, หมู่ 5 บ้านบางระดม, หมู่ 8 บ้านหนองสาวโศก และหมู่ 11 บ้านดอนยายเหม ออกมาตั้งเป็นตำบล โดยใช้ชื่อ "กระจัน" ตามชื่อตำบลเดิมเพื่อประวัติศาสตร์ของท้องที่
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลกระจันแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลกระจันเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลกระจันหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลกระจันมี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.52 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,787 คน และ 1,188 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลกระจันอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลกระจัน
ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลกระจันมี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.52 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,073 คน และ 1,569 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.1 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลกระจันอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลกระจัน
สกุลอลอยเซีย

อลอยเซีย (อังกฤษ: "Aloysia") เป็นสกุลหนึ่งของพืชดอก ในวงศ์ Verbenaceae ซึ่งรู้จักกันในทั่วไปว่า บีบรัช โดยมีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา ซึ่งจะกระจายพันธุ์ในภูมิอากาศแบบอบอุ่นตลอดจนในภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนและภูมิอากาศแบบทะเลทราย สกุลนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่ มารีอา ลุยซาแห่งปาร์มา (ค.ศ. 1751-1819) พระมเหสีของพระเจ้าการ์โลสที่ 4 แห่งสเปน
คำอธิบาย.
พืชเหล่านี้เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก ไม้พุ่ม หรือไม้ต้น ที่มีความสูง 0.5 เมตร ถึง 15 เมตร ในหลายชนิดมีกลิ่นที่หอม ลำต้นอาจมีสี่เหลี่ยมมุมฉากและเรียบเมื่อยังอ่อน แต่เมื่ออายุมากขึ้นจะมีลักษณะเป็นมุมมากขึ้นหรือกลม และมักปรากฏเป็นร่องหรือมีริ้วรอยตามอายุ ใบไม้เป็นใบเขียวตลอดปีหรือผลัดใบในฤดูแล้ง มักจะเรียงตัวแบบตรงข้ามกันหรือเป็นวงรอบ แต่สามารถเรียงตัวแบบสลับกันหรือเป็นกลุ่มได้ แผ่นใบมีรูปร่างหลากหลาย มีขอบหยักหรือเรียบ และพื้นผิวด้านบนอาจไม่มีขนหรือมีขนหยาบ และในส่วนด้านล่างของใบอาจมีขนต่อม ช่อดอกมักเป็นช่อกระจะซึ่งมีระยะห่างกันมาก โดยแต่ละกระจะมีดอกประมาณ 3-6 ดอก มีใบประดับใต้ดอกซึ่งดูสวยงามในบางชนิดได้ กลีบเลี้ยงมี 2 หรือ 4 แฉก และอยู่ถาวร คอยหุ้มผลไว้ในขณะที่เจริญเติบโต กลีบดอกเป็นหลอด มีปากกว้าง แบ่งออกเป็น 4 แฉก โดย 1 แฉกอาจมีรอยแยก กลีบดอกอาจเป็นสีขาว สีม่วง สีน้ำเงิน หรือสีชมพู มีก้านชูเกสรเพศเมียที่แคบมียอดเกสรเพศเมียแบบสองแฉกอยู่ปลายและมีเกสรเพศผู้ 4 เกสร ผลเป็นแบบผลแยกแล้วแตก
สปีชีส์.
สกุลอลอยเซีย ได้รับการยอมรับว่ามี 41 ชนิด:
 <templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ลบความจำปิ๊งรักเธอ

เรื่องย่อ.
"ลบความจำปิ๊งรักเธอ" บอกเล่าเรื่องราวของตัวละครสี่คนในช่วงการก้าวผ่านวัย ได้แก่ อี กูน, คย็อง จู-ย็อน, อี ชิน และแซ ยาน ที่ค้นหาตัวตนที่แท้จริงและเยียวยาความเจ็บปวดผ่านความรัก
ออกอากาศ.
เดิมมีรายงานว่า "ลบความจำปิ๊งรักเธอ" จะออกอากาศในปี 2023 แต่ถูกเลื่อนออกไป เอ็มบีเอ็นยืนยันว่าละครซีรีส์เรื่องนี้จะออกอากาศทางช่องของพวกเขาในวันที่ 2 สิงหาคม 2024 ทุกวันศุกร์และวันเสาร์ เวลา 21:40 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) นอกจากนี้ยังสามารถสตรีมได้บนเน็ตฟลิกซ์, ทีวีอิง, Wavve, U-Next และ Viki
หมู่เกาะแกมเบียร์

หมู่เกาะแกมเบียร์  เป็นหมู่เกาะในเฟรนช์พอลินีเชีย ตั้งอยู่ทางปลายสุดด้านตะวันออกเฉียงใต้ของกลุ่มเกาะตูอาโมตู ครอบคลุมพื้นที่ ประกอบด้วยหมู่เกาะมางกาเรวา ซึ่งเป็นกลุ่มเกาะสูงที่เป็นแอ่งยุบปากปล่อง รวมถึงเกาะเล็ก ๆ บนแนวพืดหินปะการังชายฝั่ง และอะทอลล์เตโมเอที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่เกาะมังกาเรวาไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 45 กิโลเมตร (28 ไมล์)
โดยทั่วไปหมู่เกาะแกมเบียร์ถือเป็นกลุ่มเกาะที่แปลกแยกออกไปจากตูอาโมตู เนื่องจากทั้งวัฒนธรรมและภาษา (มางกาเรวา) มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหมู่เกาะมาร์เคซัสมากกว่า และในขณะที่ตูอาโมตูประกอบด้วยห่วงโซ่อะทอลล์ปะการังหลายสาย หมู่เกาะมางกาเรวามีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟที่มีเกาะสูงเป็นศูนย์กลาง
เกรา

เกรา  เป็นเมืองในรัฐทือริงเงินของประเทศเยอรมนี ด้วยประชากรราว 93,000 คน เมืองนี้จึงเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของรัฐทือริงเงิน รองจากแอร์ฟวร์ทและ เยนา รวมถึงเป็นเมืองที่อยู่ทางตะวันออกสุดของ "Thüringer Städtekette" ซึ่งเป็นกลุ่มเมืองที่ประกอบด้วยเมืองที่ใหญ่ที่สุด 6 แห่งของรัฐทือริงเงินเกือบทั้งหมด ตั้งแต่เมืองไอเซอนัค ทางตะวันตก จนถึงเมืองโกทา แอร์ฟวร์ท ไวมาร์ และเยนา ไปจนถึงเมืองเกราทางตะวันออก เกราตั้งอยู่ในบริเวณเนินเขาทือริงเงินตะวันออก
ตำบลบ้านดอน (อำเภออู่ทอง)

บ้านดอน เป็นตำบลในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลบ้านดอน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลบ้านดอน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
บ้านดอน เดิมเป็นตำบลเก่าแก่ในอำเภออู่ทอง ในปี พ.ศ. 2492 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกหมู่ 5 บ้านไผ่ลูกนก ของตำบลบ้านดอน ไปรวมกับหมู่ 5 บ้านโคกยายเกตุ, หมู่ 6 บ้านปากแสก ของตำบลกระจัน กับหมู่ 6 บ้านวัดนก,หมู่ 7 บ้านตาลลูกอ่อน ของตำบลยุ้งทะลาย รวมตั้งเป็นตำบลใหม่ชื่อว่า ตำบลเจดีย์
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลบ้านดอนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลบ้านดอนเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบ้านดอน ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ้านดอนมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 36.62 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,960 คน และ 1,372 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ้านดอนอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดอน
ปี พ.ศ. 2549 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดอนมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 36.62 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,736 คน และ 1,691 ครัวเรือน รายได้จริงไม่รวมเงินอุดหนุน 10.01 ล้านบาท รายจ่ายประจำ 3.86 ล้านบาท และประสงค์จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบล พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดอนอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบ้านดอน
ชุมชนมีผัง

ชุมชนมีผัง , นครมีผัง (planned city), เมืองมีผัง (planned town) หรือ นิคมมีผัง (planned settlement) คือชุมชนใด ๆ ที่ได้รับการวางแผนอย่างรอบคอบตั้งแต่เริ่มต้น และโดยทั่วไปจะสร้างขึ้นบนที่ดินที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ซึ่งแตกต่างจากการตั้งถิ่นฐานที่พัฒนาไปอย่างเป็นธรรมชาติ
คำว่า "เมืองใหม่" หมายถึงชุมชนมีผังจากการย้ายมายังเมืองใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหราชอาณาจักร การที่ยุโรปเข้ามาตั้งอาณานิคมในทวีปอเมริกา ก็มักจะสร้างสิ่งก่อสร้างตามแบบแผนบนพื้นดินที่ยังใหม่หรือบนซากปรักหักพังของหมู่บ้านชนพื้นเมืองอเมริกันในยุคก่อนหน้านี้เช่นกัน
เมืองต้นแบบ (model city) คือเมืองประเภทหนึ่งที่มีการวางแผนไว้โดยได้รับการออกแบบตามมาตรฐานสูง และมีจุดประสงค์เพื่อเป็นต้นแบบ ให้ผู้อื่นเลียนแบบ คำนี้ใช้ครั้งแรกในเมื่อ ค.ศ. 1854
ตำบลดอนมะเกลือ

ดอนมะเกลือ เป็นตำบลในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลดอนมะเกลือ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
พื้นที่ตำบลดอนมะเกลือ เดิมชื่อ "ตำบลหัวข่อย" ตั้งเป็นตำบลในปี พ.ศ. 2476 ปี พ.ศ. 2492 นายสนิท วิไลจิตต์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้พิจารณาเปลี่ยนแปลงชื่อท้องที่ของตำบลหัวข่อย เนื่องจากศูนย์กลางของตำบลมีหมู่บ้านดอนมะเกลือ ซึ่งเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่และชุมนุมชนหนาแน่น สมควรเปลี่ยนชื่อให้ตรงกับท้องที่ความเป็นจริง จึงเปลี่ยนชื่อตำบลหัวข่อย เป็นชื่อ "ตำบลดอนมะเกลือ"
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลดอนมะเกลือแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลดอนมะเกลือเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนมะเกลือ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดอนมะเกลือมี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 23.25 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,484 คน และ 778 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดอนมะเกลืออยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนมะเกลือ
สารสกัดเปปเปอร์มินต์

สารสกัดเปปเปอร์มินต์ (อังกฤษ: Peppermint extract) คือสารสกัดสมุนไพรจากเปปเปอร์มินต์ ("Mentha × piperita") ที่มาจากน้ำมันหอมระเหยของใบเปปเปอร์มินต์ ซึ่งเปปเปอร์มินต์เป็นลูกผสมระหว่าง วอเตอร์มินต์และสเปียร์มินต์ น้ำมันของมันถูกนำมาใช้เพื่อจุดประสงค์ต่าง ๆ มานานหลายศตวรรษ
สารสกัดจากเปปเปอร์มินต์มักใช้ในการปรุงอาหาร ซึ่งใช้เป็นอาหารเสริม, เป็นสมุนไพร หรือเป็นการแพทย์ทางเลือก, เป็นสารไล่แมลง และเป็นสารปรุงแต่งกลิ่นหรือรสสำหรับผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด เครื่องสำอาง น้ำยาบ้วนปาก หมากฝรั่ง และลูกอม สารออกฤทธิ์เมนทอล ทำให้เกิดความรู้สึกเย็นเมื่อรับประทานหรือใช้สารสกัดจากเปปเปอร์มินต์ทาภายนอก ไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะสรุปได้ว่ามีประสิทธิผลในการรักษาอาการป่วยใด ๆ
การสกัดสาร.
สารสกัดเปปเปอร์มินต์ได้มาจากการกลั่นด้วยไอน้ำ การสกัดด้วยตัวทำละลาย และการสกัดด้วยซอกห์เลต
การใช้งาน.
สารสกัดเปปเปอร์มินต์มักใช้เป็นสารปรุงแต่งกลิ่น นอกจากนี้ยังใช้ในการรักษาทางการแพทย์ทางเลือก แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานเพียงพอว่าสารสกัดเปปเปอร์มินต์มีประสิทธิผลในการรักษาอาการป่วยใด ๆ ก็ตาม ในระดับปานกลางสามารถผสมลงในอาหารได้อย่างปลอดภัย หรือทาเฉพาะที่ ฉีดพ่นบนพื้นผิวเป็นน้ำยาทำความสะอาดในครัวเรือน หรือสูดดมโดยสุคนธบำบัด อย่างไรก็ตาม เมนทอลในน้ำมันเปปเปอร์มินต์อาจทำให้เกิดผลข้างเคียงร้ายแรงในเด็กและทารกหากสูดดมเข้าไป น้ำมันเปปเปอร์มินต์อาจเกิดปฏิกิริยาต่อกันระหว่างยากับยาที่ต้องสั่งโดยแพทย์ได้
การนำมาใช้ในการปรุงอาหาร.
สารสกัดเปปเปอร์มินต์สามารถใช้เพื่อเพิ่มรสชาติเปปเปอร์มินต์ให้กับเบเกอรี่ ขนมหวาน และลูกอม โดยเฉพาะลูกกวาดไม้เท้า ลูกอมมินต์ และเปปเปอร์มินต์แพตตี้ สารสกัดสำหรับการปรุงอาหารอาจติดฉลากว่าบริสุทธิ์, เป็นธรรมชาติ, เลียนแบบ หรือสังเคราะห์ ในขณะที่สารสกัดบริสุทธิ์และเป็นธรรมชาติจะมีน้ำมันเปปเปอร์มินต์โดยเฉพาะ สารสกัดเลียนแบบและสารสกัดสังเคราะห์โดยทั่วไปจะใช้ส่วนผสมหลายอย่างรวมกันเพื่อให้ได้รสชาติคล้ายเปปเปอร์มินต์
สามารถทดแทนสารสกัดเปปเปอร์มินต์ในสูตรอาหารต่าง ๆ ด้วยน้ำมันเปเปอร์มินต์ (ส่วนผสมที่เข้มข้นกว่าซึ่งใช้ในการทำขนม), เหล้าหวานกลิ่นมินต์ หรือชนัพส์เปปเปอร์มินต์ หากอาหารไม่ได้รับการอุ่น คุณสมบัติของแอลกอฮอล์ในลิเคียวร์ก็อาจยังคงอยู่ในผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป
อาจเติมสารสกัดเปปเปอร์มินต์ลงในน้ำร้อนเพื่อทำชาสมุนไพรเปปเปอร์มินต์ได้
การใช้เป็นยาไล่แมลง.
น้ำมันเปปเปอร์มินต์มักใช้ในการขับไล่มด แมลง หนู และแมงมุม
ชุมชนเมืองนิยม

ชุมชนเมืองนิยม หรือ วิถีชีวิตแบบเมือง  คือการศึกษาว่าผู้อยู่อาศัยในเขตเมือง เช่น เมืองและนคร มีปฏิสัมพันธ์กับสภาพแวดล้อมที่มนุษย์สร้างขึ้นอย่างไร เป็นสาขาวิชาตรงของสาขาวิชาต่าง ๆ เช่น การผังเมืองซึ่งเป็นวิชาชีพที่เน้นการออกแบบและการจัดการพื้นที่ในเมืองและสังคมวิทยาเมือง ซึ่งเป็นสาขาวิชาการที่ศึกษาเกี่ยวกับชีวิตในเมือง
สถาปนิก นักวางแผน นักภูมิศาสตร์ และนักสังคมวิทยาจำนวนมาก ศึกษาเกี่ยวกับวิถีการใช้ชีวิตของผู้คนในเขตเมืองที่มีประชากรหนาแน่น มีทฤษฎีและแนวทางที่แตกต่างกันมากมายในการศึกษาด้านการวางผังเมือง
คุณภาพชีวิต

คุณภาพชีวิต (ย่อว่า QOL) เป็นนิยามที่ระบุโดยองค์การอนามัยโลกว่าเป็น "การรับรู้ของแต่ละบุคคลเกี่ยวกับสถานะของตนในชีวิต ในบริบทของวัฒนธรรมและระบบคุณค่าที่พวกเขาอาศัยอยู่ และสัมพันธ์กับเป้าหมาย ความคาดหวัง มาตรฐาน และความกังวลของพวกเขา" คุณภาพชีวิตของแต่ละบุคคลขึ้นอยู่กับบริบททางสังคม วัฒนธรรม และค่านิยม ในเวลานั้น ๆ และมีความสัมพันธ์กับจุดมุ่งหมาย ความคาดหวัง และมาตรฐานที่แต่ละคนกำหนดขึ้น
ตัวชี้วัดมาตรฐานคุณภาพชีวิต ได้แก่ ความมั่งคั่ง การจ้างงาน สิ่งแวดล้อม สุขภาพจิต สุขภาพ การศึกษา การพักผ่อนหย่อนใจ และ เวลายามว่าง การเป็นสมาชิกสังคม ความเชื่อทางศาสนา ความปลอดภัย ความมั่นคง และเสรีภาพ คุณภาพชีวิตมีบริบทที่หลากหลาย รวมถึงด้านการพัฒนาระหว่างประเทศ การดูแลสุขภาพ การเมือง และการจ้างงาน คุณภาพชีวิตที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพ (HRQOL) คือการประเมินคุณภาพชีวิตและความสัมพันธ์กับสุขภาพ
จิตวิญญาณ

ความหมายของคำว่า จิตวิญญาณ  ได้รับการพัฒนาและแผ่ขยายขึ้นตามกาลเวลา และความหมายต่าง ๆ เหล่านี้สามารถพบเห็นได้ควบคู่กัน โดยทั่วไปแล้ว จิตวิญญาณหมายถึงกระบวนการทางศาสนาที่เป็นการก่อเกิดใหม่ซึ่ง "มุ่งหวังที่จะฟื้นคืนรูปร่างเดิมของมนุษย์" มุ่งเน้นที่ "พระฉายาลักษณ์ของพระเจ้า" ดังที่เห็นได้จากศาสดาและคัมภีร์ของศาสนาต่าง ๆ ทั่วโลก คำนี้ใช้ในศาสนาคริสต์ยุคแรก เพื่ออ้างถึงชีวิตที่มุ่งเน้นไปที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ และมีการใช้คำนี้ในช่วงยุคกลางตอนปลาย เพื่ออธิบายถึงมุมมองจิตใจของชีวิตด้วย
ในยุคปัจจุบัน คำศัพท์นี้แพร่หลายไปยังประเพณีทางศาสนาอื่น ๆ และขยายความหมายเพื่ออ้างถึงประสบการณ์ที่หลากหลายยิ่งขึ้น รวมถึงประเพณีอันลึกลับและเกี่ยวข้องกับศาสนาด้วย การใช้งานสมัยใหม่มักจะอ้างถึงประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับมิติอันศักดิ์สิทธิ์ และ "คุณค่าและความหมายที่ลึกซึ้งที่สุดที่ผู้คนดำรงชีวิต" มักจะอยู่ในบริบทที่แยกจาก สถาบันศาสนาองค์กร สิ่งนี้อาจเกี่ยวข้องกับความเชื่อในโลกเหนือธรรมชาติ ที่อยู่นอกเหนือจากที่สังเกตได้ในโลกทั่วไป การเติบโตส่วนบุคคล การแสวงหา ความหมายของชีวิตขั้นสูงสุดหรือความศักดิ์สิทธิ์ ประสบการณ์ทางศาสนา หรือการเผชิญหน้ากับ "มิติภายใน" ของตนเอง
คตินิยมวัฒนธรรมหลากหลาย

คตินิยมวัฒนธรรมหลากหลาย บ้างเรียก พหุวัฒนธรรมนิยม  คือการอยู่ร่วมกันของวัฒนธรรมหลาย ๆ วัฒนธรรม คำนี้ใช้ในสังคมวิทยา ปรัชญาการเมือง และในภาษาพูด ในสังคมวิทยาและการใช้ในชีวิตประจำวัน มักพ้องความหมายกับความหลากหลาย"ทางชาติพันธุ์" หรือ พหุนิยมทางวัฒนธรรม (cultural pluralism) ซึ่งกลุ่มชาติพันธุ์และวัฒนธรรมต่าง ๆ อยู่ร่วมกันในสังคมเดียวกัน สามารถใช้บรรยายพื้นที่ชุมชนที่มีการผสมผสานทางชาติพันธุ์ซึ่งมีประเพณีทางวัฒนธรรมหลายอย่างเช่น นครนิวยอร์ก ลอนดอน มุมไบ ฮ่องกง หรือปารีส หรือประเทศอย่างเช่น สวิตเซอร์แลนด์ เบลเยียม สิงคโปร์ หรือรัสเซีย กลุ่มที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มคนพื้นเมือง หรือกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเพดั้งเดิม และกลุ่มชาติพันธุ์ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ตั้งถิ่นฐาน ก็มักเข้าข่ายในกลุ่มนี้
นางาวะ (จังหวัดนางาโนะ)

นางาวะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอชีซางาตะ จังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 เมืองนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 5,203 คน มีความหนาแน่นประชากรที่ 28.3 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม 
ภูมิศาสตร์.
นางาวะตั้งอยู่ตรงกลางจังหวัดนางาโนะ
เทศบาลโดยรอบ.
<templatestyles src="Flowlist/styles.css" />
สถิติประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น จำนวนประชากรในนางาวะลดลงมากกว่าครึ่งหนึ่งในช่วงกว่า 70 ปี
การขนส่ง.
รถไฟ.
เมืองนี้ไม่มีบริการรถไฟ
ทะเลลิแวนไทน์

ทะเลลิแวนไทน์ (, หรือ ; , หรือ ;) เป็นส่วนที่อยู่ทางตะวันออกสุดของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
ทะเลลิแวนไทน์มีอาณาเขตติดกับประเทศตุรกี ทางมุมทิศเหนือและมุมตะวันออกเฉียงเหนือ ติดต่อกับซีเรีย เลบานอน อิสราเอล และปาเลสไตน์ทางทิศตะวันออก ติดต่อกับอียิปต์ทางทิศใต้ และทะเลอีเจียนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เขตแดนทะเลด้านตะวันตกเป็นทะเลเปิดโล่งไปยังส่วนถัดไปของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (ทะเลลิเบีย)
วรังคัล

วรังคัล (Warangal,) เป็นนครในรัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย ศูนย์กลางการปกครองของอำเภอวรังคัล และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองของรัฐ ด้วยประชากร 811,844 คน ตามสำมะโนปี 2011 มีพื้นที่เขตนคร 
ในประวัติศาสตร์ วรังคัลเป็นราชธานีของจักรวรรดิกากตียะซึ่งสถาปนาขึ้นในปี 1163 และสร้างสิ่งปลูกสร้างมากมายในนครวรังคัลที่ในปัจจุบันกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวของเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กากตียกาลาโตรณัมซึ่งเป็นซุ้มประตูมรดกวัฒนธรรมที่นำมาใช้เป็นตราของรัฐเตลังกานา นอกจากนี้วรังคัลยังได้รับการขึ้นชื่อเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของรัฐ
วรังคัลเป็นหนึ่งในสิบเอ็ดนครทั่วประเทศที่รัฐบาลอินเดียคัดเลือกเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาและปรับสภาพนครมรดกโยชนะ (HRIDAY; หฤทัย) และโครงการ "สมาร์ตซิตี" เพื่อการพัฒนาสาธารณูปโภคเขตเมืองภายใต้โครงการสมาร์ตซิตี
สามนครได้แก่วรังคัล, กาซีเปต และ หะนัมโกณฑะ เรียกรวมกันว่าวรังคัลตรินคร (Warangal Tri-City) ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยทางหลวงสาย 163 (ไฮเดอราบาด–ภูวนคีรี–วรังคัล–โภปาลปัฏฏณัม)
มุขลิงคัม

มุขลิงคัม (Mukhalingam) เป็นหมู่บ้านในอำเภอศรีกกุลัม รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย ในอดีตมีชื่อว่ากลิงคนครี และเคยเป็นราชธานีของจักรวรรดิคงคาตะวันออกระหว่างศตวรรษที่ 6 ถึง 12 
มุขลิงคัมตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำวมสธาร ห่างไป 48 กิโลเมตรจากศรีกกุลัม และ 160 กิโเมตรจากวิศาขาปัฏฏณัม
มุขลิงคัมเป็นที่ตั้งของเทวาลัยพระศิวะสามแห่ง คือ มธุเกศวร (Madhukeswara), โสเมศวร (Someswara) และ ภีเมศวร (Bhimeswara) อายุระหว่างปลายศตวรรษที่แปดถึงสิบเอ็ด เทวาลัยสำคัญของหมู่บ้าน ซึ่งคือศรีมุขลิงคเทวาลยัม สร้างขึ้นโดยกษัตริย์แห่งคงคาตะวันออก กมรานาพะ เทวะ ที่สอง (Kamaranaba Deva II) ทวดของอนันตวรมัน โจฑคงคา แห่งกลิงคะ