สู่นรกภูมิ (ดันเต)

สู่นรกภูมิ (#เปลี่ยนทาง 'นรก') เป็นส่วนแรกของกวีนิพนธ์เล่าเรื่องในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เรื่อง"บทเพลงแห่งพระเจ้า"โดยดันเต อาลีกีเอรีนักเขียนชาวอิตาลี ตามมาด้วยส่วน"แดนชำระ" ("Purgatorio") และส่วน"สวรรค์" ("Paradiso") ส่วน"สู่นรกภูมิ"เล่าถึงการเดินทางของดันเตในรูปแบบตัวละครสมมติผ่านนรก นำทางโดยวอร์จิลิโอหรือเวอร์จิลผู้เป็นกวีชาวโรมโบราณ ในกวีนิพนธ์เรื่องนี้ นรกถูกพรรณนาว่าเป็นวงแหวนแห่งความทรมานที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ เก้าวงที่ตั้งอยู่ในโลก เป็น "อาณาจักร#เปลี่ยนทาง [...] ของเหล่าผู้ที่ปฏิเสธคุณค่าทางจิตวิญญาณด้วยการยอมจำนนต่อกิเลสตัณหาหรือความรุนแรง หรือบิดเบือนสติปัญญาของมนุษย์เพื่อหลอกลวงหรือมุ่งร้ายต่อเพื่อนมนุษย์" "บทเพลงแห่งพระเจ้า"เป็นกวีนิพนธ์เชิงอุปมานิทัศน์ที่นำเสนอการเดินทางของวิญญาณไปถึงพระเป็นเจ้า โดย"สู่นรกภูมิ"บรรยายถึงการรับรู้และการปฏิเสธบาป
บทนำสู่นรกภูมิ.
คันโต้ 1.
กวีนิพนธ์เริ่มต้นในคืนวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ในวันที่ 24 มีนาคม (หรือ 7 เมษายน) ค.ศ. 1300 ไม่นานก่อนรุ่งสางของวันศุกร์ประเสริฐ ผู้เล่าเรื่องคือตัวดันเตเองมีอายุ 35 ปี จึงอยู่ "ณ ครึ่งชีวิตที่เดินทางผ่านพ้นของมนุษย์เรา"  ซึ่งเป็นครึ่งหนึ่งของอายุขัยมนุษย์ตามที่ระบุในคัมภีร์ไบเบิลคือ 70 ปี (สดุดี 89:10 ในฉบับวัลเกต; นับเป็นสดุดี 90:10 ในฉบับคิงเจมส์) ตัวกวีพบว่าตนเองหลงทางในป่าอันมืดมิด  พลัดจาก "เส้นทางอันเที่ยงตรง" (แปลได้อีกแบบว่า 'เส้นทางอันถูกต้อง') แห่งความรอด เขาตั้งใจจะปีนตรงขึ้นบนภูเขาเล็ก ๆ แต่เส้นทางของเขาถูกขัดขวางโดยสัตว์ร้าย 3 ตัวที่เขาไม่อาจหลบเลี่ยงได้ ได้แก่ (มักแปลว่า 'เสือดาว' หรือ 'เสือดำ') (สิงโต) และ (หมาป่าตัวเมีย) สัตว์ร้ายทั้งสามมีที่มาจากเยเรมีย์ 5:6 เชื่อกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของบาป 3 ประเภทที่นำวิญญาณที่ไม่สำนึกผิดไปสู่นรก 3 ขุมใหญ่ จอห์น ชาร์ดี (John Ciardi) ระบุว่าบาปเหล่านี้ได้แก่ ความไม่ยับยั้ง (หมาป่าตัวเมีย), ความรุนแรง/การสมสู่กับสัตว์ (สิงโต) และการฉ้อโกง/ความมุ่งร้าย (เสือดาว)
ขณะนั้นเป็นเวลารุ่งเช้าของวันศุกร์ประเสริฐคือวันที่ 8 เมษายน ดวงอาทิตย์ขึ้นในราศีเมษ เหล่าสัตว์ร้ายขับไล่เขาให้กลับไปสู่ความมืดมิดแห่งความผิดพลาดคือ "ที่ราบต่ำ"  ที่ซึ่งดวงอาทิตย์สงบเงียบ  แต่ดันเตก็ได้รับการช่วยเหลือจากบุคคลหนึ่งที่ประกาศว่าตนเกิดในยุคสมัยแห่งยุยโอ (คือสมัยของจูเลียส ซีซาร์) และมีชีวิตอยู่ภายใต้เอากุสโต (จักรพรรดิเอากุสตุส) เป็นร่างเงาของวอร์จิลิโอ (เวอร์จิล) กวีชาวโรมผู้เขียน"อีเนียด"มหากาพย์ภาษาละตินซึ่งก็มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเดินทางผ่านแดนคนตาย
คันโต้ 2.
ตอนเย็นของวันศุกร์ประเสริฐ ดันเตลังเลใจขณะเดินตามวอร์จิลิโอ วอร์จิลิโออธิบายว่าตนถูกส่งมาโดยบีทริชอันเป็นสัญลักษณ์ของความรักของพระเจ้า บีทริชได้รับการดลใจจากพระนางมารีย์พรหมจารี (สัญลักษณ์ของความเมตตา) และนักบุญลูเซีย (สัญลักษณ์ของพระคุณอันส่องสว่าง) ให้ช่วยเหลือดันเต ราเชเล (ราเชล) ผู้เป็นสัญลักษณ์ของชีวิตปัสนาก็ปรากฏในฉากสวรรค์ที่วอร์จิลิโอเล่าให้ฟังด้วย จากนั้นทั้งสองเริ่มการเดินทางไปนรกภูมิ ดันเตไม่มั่นใจว่าตนคู่ควรกับการเดินทางนี้หรือไม่ จึงไตร่ตรองถึงเส้นทางของเอเนย์ (อีเนียส) และเปาโลซึ่งได้รับอนุญาคให้เข้าสู่โลกหลังความตาย และสงสัยในความสามารถของตนเองในการพยายามเดินทาง (สู่นรกภูมิ 2.10-36)
คันโต้ 3: ทางเข้านรก.
ดันเตเดินผ่านประตูนรก ซึ่งมีจารึกที่ลงท้ายด้วยวลีว่า "", มักแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "Abandon all hope, ye who enter here" และแปลเป็นภาษาไทยว่า "ละทิ้งความหวังทั้งหมดสิ้น ท่านผู้เยื้องย่าง" ดันเตและผู้นำทางได้ยินเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของเหล่าผู้ไม่ถูกผูกมัด เหล่านี้เป็นวิญญาณของคนที่ในชีวิตไม่ได้ฝักฝ่ายใด ๆ เป็นผู้ฉวยโอกาสที่ไม่เข้าข้างความดีหรือความชั่ว เพียงสนใจแต่ตนเองเท่านั้น ในบรรดาวิญญาณเหล่านี้ ดันเตจดจำบุคคลผู้ "ปฏิเสธต่อสู้กับความกลัว" (great refusal) ได้ โดยนัยเป็นการกล่าวถึงสมเด็จพระสันตะปาปาเซเลสทีนที่ 5 ผู้ที่ "ความขี้ขลาด (ในความหวาดกลัวอย่างเห็นแก่ตัวเพื่อสวัสดิภาพของตนเอง) ของพระองค์เป็นประตูที่นำความชั่วร้ายมากมายเข้ามาสู่คริสตจักร" ที่ปะปนอยู่ในหมู่วิญญาณเหล่านี้คือเหล่าผู้ถูกขับไล่ซึ่งไม่เข้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งในการก่อกบฏของทูตสวรรค์ วิญญาณเหล่านี้ไม่มีวันถูกจัดจำแนก ไม่อยู่ทั้งในนรกหรือที่อื่น ๆ อยู่แต่บนฝั่งของแม่น้ำอาเครอนเต้ (แม่น้ำแอเคอรอน) วิญญาณเหล่านี้เปลือยเปล่าและเหนื่อยล้า ต่างวิ่งวุ่นไปรอบ ๆ ผ่านกลุ่มหมอกเพื่อไล่ตามธงที่โบกสะบัดไปมาแต่จับต้องไม่ได้ (สัญลักษณ์ของการแสวงประโยชน์ส่วนตนซึ่งแปรเปลี่ยนไปโดยตลอด) ขณะเดียวกันก็ถูกต่อและแตนไล่ตามอย่างไม่ลดละ และต่อยวิญญาณเหล่านี้โดยตลอด หนอนที่น่ารังเกียจที่เท้าของคนบาปดูดเอาของผสมเน่าเหม็นของเลือด หนอง และน้ำตาที่ไหลมาจากร่างกายของคนเหล่านั้น เป็นสัญลักษณ์ของความเจ็บปวดจากจิตสำนึกที่รู้สึกผิดและความรังเกียจบาป อาจถือว่าเป็นภาพสะท้อนของความชะงักงันทางจิตวิญญาณขณะมีชีวิต
หลังผ่านช่วงทางเข้านรกมา ดันเตและวอร์จิลิโอก็มาถึงเรือข้ามฟากที่ใช้พาข้ามแม่น้ำอาเครอนเต้ไปยังนรก เรือข้ามฟากมีคารอน (แครอน) เป็นผู้พาย คารอนไม่ต้องการให้ดันเตเข้าไปนรก เพราะดันเตยังมีชีวิต วอร์จิลิโอบังคับคารอนให้พาพวกตนเข้าไปโดยประกาศว่า ("เป็นความประสงค์จากเบื้องบน / เป็นสิ่งที่เจ้าปรารถนา") หมายความถึงความจริงที่ว่าดันเตกำลังเดินทางโดยการหนุนนำของพระเจ้า เสียงคร่ำครวญและเสียงสาปแช่งของวิญญาณที่ขึ้นไปบนเรือของคารอนแตกต่างจากเสียงร้องเพลงรื่นเริงของวิญญาณได้รับพรซึ่งมาถึงโดยเรือข้ามฟากใน"แดนชำระ" ไม่มีความบรรยายถึงการเดินทางข้ามแม่น้ำอาเครอนเต้เนื่องจากดันเตล้มลงหมดสติและไม่ตื่นขึ้นจนกระทั่งไปถึงอีกฝั่งหนึ่งแล้ว