อนุสัญญาว่าด้วยมาตรฐานการฝึกอบรม การออกประกาศนียบัตร และการเข้ายามสำหรับคนประจำเรือ

อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยมาตรฐานการฝึกอบรม การออกประกาศนียบัตร และการเข้ายามสำหรับคนประจำเรือ  กำหนดมาตรฐานคุณสมบัติขั้นต่ำสำหรับนายเรือ นายประจำเรือ และบุคลากรเฝ้าระวังบนเรือเดินทะเลและเรือยอทช์ขนาดใหญ่ STCW ได้รับการรับรองในปี พ.ศ. 2521 โดยการประชุมองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ (IMO) ในลอนดอน และมีผลใช้บังคับในปี พ.ศ. 2527 อนุสัญญาดังกล่าวได้รับการแก้ไขอย่างมีนัยสำคัญในปี พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2553 มีผลใช้บังคับในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2555
อนุสัญญา STCW ปี พ.ศ. 2521 เป็นอนุสัญญาแรกที่กำหนดข้อกำหนดพื้นฐานขั้นต่ำสำหรับการฝึกอบรม การรับรอง และการเข้ายามสำหรับคนประจำเรือในระดับนานาชาติ ก่อนหน้านี้ มาตรฐานขั้นต่ำสำหรับการฝึกอบรม การรับรอง และการเข้ายามของนายประจำเรือและลูกเรือได้รับการกำหนดโดยรัฐบาลแต่ละแห่ง โดยปกติจะไม่อ้างอิงถึงแนวทางปฏิบัติในประเทศอื่น ส่งผลให้มาตรฐานและขั้นตอนขั้นต่ำแตกต่างกันอย่างมาก แม้ว่าการเดินเรือโดยธรรมชาติจะมีความเป็นสากลอย่างมากก็ตาม
อนุสัญญากำหนดมาตรฐานขั้นต่ำที่เกี่ยวข้องกับการฝึกอบรม การรับรอง และการเข้ายามสำหรับคนเดินเรือ ซึ่งประเทศต่าง ๆ ต้องมีภาระผูกพันต้องปฏิบัติตามหรือเกินกว่านั้น
อนุสัญญาไม่ได้กล่าวถึงระดับของกำลังคน: ข้อกำหนดขององค์การทางทะเลระหว่างประเทศ ในพื้นที่นี้ครอบคลุมอยู่ในข้อบังคับ 14 ของบทที่ 5 ของอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความปลอดภัยแห่งชีวิตในทะเล (SOLAS) ปี พ.ศ. 2517 ซึ่งข้อกำหนดได้รับการสนับสนุนโดยข้อมติ A.890 (21) หลักการของกำลังคนที่ปลอดภัย ที่สมัชชาองค์การทางทะเลระหว่างประเทศนำมาใช้ในปี พ.ศ. 2542 ซึ่งมาแทนที่ข้อมติ A.481 (XII) ก่อนหน้านี้ที่นำมาใช้ในปี พ.ศ. 2524 และตั้งแต่นั้นมาก็ถูกแทนที่ด้วยข้อมติ A.1047 (27) หลักการของกำลังคนที่ปลอดภัยขั้นต่ำ ที่สมัชชาองค์การทางทะเลระหว่างประเทศนำมาใช้ในปี พ.ศ. 2554
คุณลักษณะที่สำคัญอย่างหนึ่งของอนุสัญญาคือ อนุสัญญานี้บังคับใช้กับเรือของรัฐที่ไม่ใช่ภาคีเมื่อเข้าเทียบท่าของรัฐที่เป็นภาคีอนุสัญญา มาตรา X กำหนดให้ภาคีใช้มาตรการควบคุมกับเรือของธงทุกแบบในขอบเขตที่จำเป็นเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีการปฏิบัติที่เอื้ออำนวยต่อเรือที่มีสิทธิใช้ธงของรัฐที่ไม่ใช่ภาคีมากกว่าการปฏิบัติต่อเรือที่มีสิทธิใช้ธงของรัฐที่เป็นภาคี
ความยากลำบากที่อาจเกิดขึ้นกับเรือของประเทศที่ไม่ใช่ภาคีอนุสัญญาเป็นเหตุผลประการหนึ่งที่ทำให้อนุสัญญาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง ในปี พ.ศ. 2561 อนุสัญญา STCW มีภาคี 164 ภาคี คิดเป็นร้อยละ 99.2 ของปริมาณการขนส่งทางเรือทั่วโลก
ปรับปรุงแก้ไขเมื่อปี พ.ศ. 2538.
เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 องค์การทางทะเลระหว่างประเทศได้แก้ไข STCW อย่างครอบคลุม รวมถึงข้อเสนอในการพัฒนารหัส STCW ฉบับใหม่ ซึ่งจะมีรายละเอียดทางเทคนิคที่เกี่ยวข้องกับบทบัญญัติของอนุสัญญา การแก้ไขดังกล่าวมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 กำหนดให้ต้องนำไปปฏิบัติอย่างเต็มรูปแบบภายในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 คนประจำเรือที่ถือใบรับรองอยู่แล้วมีทางเลือกที่จะต่ออายุใบรับรองตามกฎเกณฑ์เก่าของ "อนุสัญญาปี พ.ศ. 2521" ในช่วงเวลาที่สิ้นสุดในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 คนประจำเรือที่เข้าร่วมโครงการฝึกอบรมหลังจากวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2541 จะต้องปฏิบัติตามมาตรฐานความสามารถของการแก้ไขเพิ่มเติมปี พ.ศ. 2538 ฉบับใหม่
การแก้ไขที่สำคัญที่สุดที่เกี่ยวข้อง:
การแก้ไขมะนิลา.
อนุสัญญาองค์การทางทะเลระหว่างประเทศว่าด้วยมาตรฐานการฝึกอบรม การออกประกาศนียบัตร และการเข้ายามสำหรับคนประจำเรือ ได้นำการแก้ไขเพิ่มเติมชุดใหม่มาใช้ในมะนิลาเมื่อปี พ.ศ. 2553 เรียกว่า "การแก้ไขเพิ่มเติมกรุงมะนิลา" การแก้ไขเพิ่มเติมเหล่านี้มีความจำเป็นเพื่อให้มาตรฐานการฝึกอบรมสอดคล้องกับข้อกำหนดด้านเทคโนโลยีและการปฏิบัติการใหม่ที่ต้องการความสามารถบนเรือใหม่ การแก้ไขเพิ่มเติมกรุงมะนิลาจะมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2555 มีช่วงเปลี่ยนผ่านจนถึงปี พ.ศ. 2560 เมื่อคนเดินเรือทุกคนจะต้องได้รับการรับรองและฝึกอบรมตามมาตรฐานใหม่ การนำไปปฏิบัติจะเป็นในรูปแบบของการค่อยเป็นค่อยไป โดยจะมีการบังคับใช้ข้อกำหนดที่แก้ไขเพิ่มเติมชุดใหม่ทุกปี การแก้ไขเพิ่มเติมที่สำคัญที่สุด ได้แก่:
อนุสัญญา STCW-F.
เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยมาตรฐานการฝึกอบรม การออกประกาศนียบัตร และการเข้ายามสำหรับคนประจำเรือประมง ได้รับการรับรองเป็นสนธิสัญญาแยกต่างหาก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการแก้ไขเพิ่มเติม STCW ฉบับสมบูรณ์ อนุสัญญาดังกล่าวใช้หลักการของ STCW กับเรือประมงจากประเทศที่ให้สัตยาบันซึ่งมีความยาว 24 เมตรขึ้นไป STCW-F มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2555