ชูเช

ชูเช เรียกอย่างเป็นทางการว่า แนวคิดชูเช เป็นองค์ประกอบหนึ่งของลัทธิคิมอิลซ็อง–คิมจ็องอิล อุดมการณ์แห่งรัฐของเกาหลีเหนือและเป็นอุดมการณ์อย่างเป็นทางการของพรรคแรงงานเกาหลี แหล่งข้อมูลของเกาหลีเหนือระบุว่าแนวคิดนี้เป็นผลงานของคิม อิล-ซ็อง ผู้ก่อตั้งและผู้นำคนแรกของประเทศ เดิมทีชูเชถูกมองว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของลัทธิมากซ์–เลนินกระทั่งคิม จ็อง-อิล บุตรชายและผู้สืบทอดอำนาจของคิม อิล-ซ็อง ประกาศว่าเป็นอุดมการณ์ที่แตกต่างอย่างชัดเจนในทศวรรษ 1970 คิม จ็อง-อิลพัฒนาชูเชต่อไปในทศวรรษ 1980 และ 1990 โดยแยกทางอุดมการณ์ออกจากลัทธิมากซ์–เลนินและเพิ่มความสำคัญให้กับแนวคิดของบิดาของตน
ชูเชรวมเอาแนวคิดวัตถุนิยมทางประวัติศาสตร์ของลัทธิมากซ์–เลนินแต่ยังเน้นย้ำอย่างมากถึงปัจเจก รัฐชาติ และอธิปไตยแห่งชาติ ชูเชตั้งสมมติฐานว่าประเทศชาติจะเจริญรุ่งเรืองเมื่อสามารถพึ่งพาตนเองได้โดยบรรลุซึ่งเอกราชทางการเมือง เศรษฐกิจ และการทหาร เมื่อคิม จ็อง-อิลปรากฏตัวขึ้นในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งที่น่าจะเป็นไปได้ของคิม อิล-ซ็องในทศวรรษ 1970 ความจงรักภักดีต่อผู้นำได้รับการเน้นย้ำมากขึ้นในฐานะส่วนสำคัญของชูเช ดังที่แสดงออกในหลักสิบประการสำหรับการสถาปนาระบบอุดมการณ์เอกานุภาพ
ชูเชถูกนักวิจารณ์บรรยายไว้อย่างหลากหลายว่าเป็นเสมือนศาสนา อุดมการณ์ชาตินิยมหรือฟาสซิสต์ และเป็นการเบี่ยงเบนไปจากลัทธิมากซ์-เลนิน
<templatestyles src="Template:TOC limit/styles.css" />
นิรุกติศาสตร์.
ชูเชมาจากคำในภาษาจีน–ญี่ปุ่นว่า (ชินจิไต:) ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นอ่านว่าชูไต คำนี้ถูกบัญญัติขึ้นใน ค.ศ. 1887 เพื่อแปลแนวคิดเรื่องซุบเย็คท์ (Subjekt) ในปรัชญาเยอรมัน (ซับเจ็กต์ หมายถึง "สิ่งที่รับรู้หรือกระทำต่อวัตถุหรือสิ่งแวดล้อม") เป็นภาษาญี่ปุ่น คำนี้แพร่หลายเข้าสู่ภาษาเกาหลีในช่วงเปลี่ยนศตวรรษและยังคงความหมายนี้ไว้ ชูไตปรากฏในฉบับแปลภาษาญี่ปุ่นของงานเขียนของคาร์ล มาคส์ ฉบับภาษาเกาหลีเหนือของมาคส์ใช้คำว่าชูเชแม้กระทั่งก่อนที่คำนี้จะถูกระบุว่าเป็นความหมายใหม่ของคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1955
ในการสนทนาทางการเมืองร่วมสมัยเกี่ยวกับเกาหลีเหนือ ชูเชมีความหมายแฝงถึง "การพึ่งพาตนเอง" "ความเป็นอิสระ" และ "เอกราช" มักถูกนิยามในความหมายตรงกันข้ามกับแนวคิดของเกาหลีที่เรียกว่าซาแด หรือการพึ่งพามหาอำนาจ ชาวเกาหลีใต้ใช้คำนี้โดยไม่ได้อ้างอิงถึงอุดมการณ์ของเกาหลีเหนือ
อุดมการณ์นี้เป็นที่รู้จักอย่างเป็นทางการในภาษาเกาหลีว่าชูเชซาซัง  และในภาษาอังกฤษว่า แนวคิดชูเช (Juche idea) ชูเชซาซังมีความหมายตามตัวอักษรว่า "แนวคิดแห่งอัตตา" (subject idea) และยังได้รับการแปลว่าความคิดชูเช (Juche thought) หรือลัทธิชูเช (Jucheism) ผู้ยึดมั่นในชูเชบางครั้งถูกเรียกว่า "ชาวชูเช" (Jucheists)
การพัฒนา.
แถลงการณ์อย่างเป็นทางการของรัฐบาลเกาหลีเหนือระบุว่าที่มาของชูเชนั้นมาจากประสบการณ์ของคิม อิล-ซ็องในการเข้าร่วมสหภาพล้มล้างจักรวรรดินิยม (Down-with-Imperialism Union) ในช่วงการต่อสู้เพื่อปลดปล่อยเกาหลีจากญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม การอ้างถึงชูเชในฐานะอุดมการณ์เป็นครั้งแรกที่มีหลักฐานปรากฏขึ้นใน ค.ศ. 1955 เมื่อคิม อิล-ซ็องกล่าวสุนทรพจน์ชื่อ "ว่าด้วยการขจัดสิทธันตนิยมและรูปแบบนิยมและการสถาปนาชูเชในงานด้านอุดมการณ์" สุนทรพจน์ดังกล่าวส่งเสริมการกวาดล้างทางการเมืองที่คล้ายกับขบวนการแก้ไขเหยียนอานในประเทศจีน สุนทรพจน์นี้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "สุนทรพจน์ชูเช" และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผลงานที่สำคัญที่สุดของคิม อิล-ซ็อง
นักวิชาการตะวันตกโดยทั่วไปเห็นพ้องกันว่าฮวัง จัง-ย็อบ ที่ปรึกษาคนสำคัญด้านปรัชญาของคิม อิล-ซ็อง เป็นผู้รับผิดชอบการวางแนวคิดและพัฒนาชูเชในระยะแรก ฮวังค้นพบสุนทรพจน์ชูเชอีกครั้งในช่วงปลายทศวรรษ 1950 เมื่อคิม อิล-ซ็องสร้างลัทธิบูชาบุคคลแล้ว พยายามจะพัฒนาลัทธิมากซ์–เลนินในแบบฉบับของตนเองและเสริมสร้างตำแหน่งของตนเองในพรรคแรงงานเกาหลี (WPK) ให้มั่นคง ฮวังขยายความหมายของชูเชและเขียนประวัติศาสตร์คอมมิวนิสต์เกาหลีใหม่เพื่อให้ดูเหมือนว่าคิม อิล-ซ็องเป็นผู้นำของพรรคแรงงานเกาหลีมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง อันเดรย์ ลันคอฟ นักวิชาการชาวรัสเซียด้านเกาหลีศึกษา กล่าวว่าการอ้างถึงชูเชในฐานะอุดมการณ์ครั้งแรกคือเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1965 เมื่อคิม อิล-ซ็องกล่าวสุนทรพจน์ในอินโดนีเซียในหัวข้อ "ว่าด้วยการสร้างสังคมนิยมในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีและการปฏิวัติเกาหลีใต้"  ลันคอฟตั้งสมมติฐานว่าสุนทรพจน์ใน ค.ศ. 1955 "ใช้คำนี้ในความหมายที่ต่างออกไป" และชูเชได้รับการยอมรับเป็น "หลักการทางอุดมการณ์พื้นฐานของการเมืองเกาหลีเหนือ" หลังจากสุนทรพจน์ใน ค.ศ. 1965 เท่านั้น
ในว่าด้วยแนวคิดชูเช ("On the Juche Idea") ผลงานหลักเกี่ยวกับชูเช ได้รับการตีพิมพ์ภายใต้ชื่อของคิม จ็อง-อิลใน ค.ศ. 1982 ในเกาหลีเหนือ มันทำหน้าที่เป็น "คำอธิบายที่เชื่อถือได้และครอบคลุมเกี่ยวกับชูเช" ตามศาสตรนิพนธ์ พรรคแรงงานเกาหลีมีหน้าที่ให้การศึกษาแก่ประชาชนในแนวทางการคิดแบบชูเช ชูเชเชื่อมโยงอย่างแยกไม่ออกกับคิม อิล-ซ็องและ "เป็นตัวแทนแนวคิดชี้นำของการปฏิวัติเกาหลี" แม้ชูเชจะมีรากฐานมาจากลัทธิมากซ์–เลนิน แต่ก็ไม่ได้เป็นเพียงการประยุกต์ใช้แนวคิดของมาคส์และเลนินให้เข้ากับสภาพการณ์ของเกาหลีอย่างสร้างสรรค์เท่านั้น แต่ทว่าเป็น "ระยะใหม่ของทฤษฎีการปฏิวัติ" และเป็นตัวแทนของ "สมัยใหม่แห่งการพัฒนาประวัติศาสตร์มนุษยชาติ" คิม จ็อง-อิลยังวิพากษ์วิจารณ์คอมมิวนิสต์และนักชาตินิยมเกาหลีในทศวรรษ 1920 ที่มี "ท่าทีแบบชนชั้นนำ" โดยกล่าวว่าพวกเขา "แยกขาดจากมวลชน"
รัฐบาลเกาหลีเหนือออกกฤษฎีกาในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 ซึ่งเป็นวันครบรอบสามปีอสัญกรรมของคิม อิล-ซ็อง ประกาศให้มีการนำปฏิทินชูเชมาใช้ #เปลี่ยนทาง ประกาศข้อบังคับเกี่ยวกับการใช้ในเดือนสิงหาคม และปฏิทินเริ่มใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 9 กันยายน ซึ่งเป็นวันสถาปนาสาธารณรัฐ วันที่ตามปฏิทินเกรกอรีใช้สำหรับปีก่อน ค.ศ. 1912 ขณะที่ปีหลังจาก ค.ศ. 1912 (ปีที่คิม อิล-ซ็องเกิด) เรียกว่า "ปีชูเช" ตัวอย่างเช่น ปีเกรกอรี 2025 คือ "ชูเช 114" เนื่องจาก 2025 − 1911 = 114 เมื่อใช้ "ปีชูเช" มักมาพร้อมกับปีเกรกอรีที่เทียบเท่ากัน เช่น "ชูเช 114, 2025" หรือ "ชูเช 114 (2025)"
หลักการสำคัญ.
เป้าหมายของชูเชคือการสถาปนารัฐที่พึ่งพาตนเองซึ่งสามารถกำหนดกิจการทางการเมือง เศรษฐกิจ และการทหารของตนเองได้อย่างอิสระ คิม อิล-ซ็องสรุปการประยุกต์ใช้เป้าหมายนี้กับเกาหลีเหนือในการกล่าวสุนทรพจน์ต่อสมัชชาประชาชนสูงสุดใน ค.ศ. 1967 ในหัวข้อ "ขอให้เราปลูกฝังจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติของความเป็นเอกราช การพึ่งพาตนเองและการป้องกันตนเองให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นในทุกด้านของกิจกรรมแห่งรัฐ":
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ประการแรก รัฐบาลแห่งสาธารณรัฐจักดำเนินตามแนวทางแห่งเอกราช การพึ่งพาตนเอง และการป้องกันตนเองอย่างสม่ำเสมอ เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงของเอกราชทางการเมืองของประเทศ สร้างรากฐานเศรษฐกิจแห่งชาติที่เป็นอิสระให้มั่นคงแข็งแกร่งยิ่งขึ้น สามารถประกันการรวมชาติ เอกราช และความเจริญรุ่งเรืองของชาติเราได้อย่างสมบูรณ์ และเพิ่มขีดความสามารถในการป้องกันประเทศ เพื่อปกป้องความมั่นคงของปิตุภูมิอย่างน่าเชื่อถือด้วยกำลังของเราเอง โดยการนำแนวคิดชูเชของพรรคเราไปปฏิบัติอย่างงดงามในทุก ๆ ด้าน
เอกราชทางการเมือง ("ชาชู") เป็นหลักการสำคัญของชูเช ชูเชเน้นย้ำถึงความเท่าเทียมและการเคารพซึ่งกันและกันระหว่างชาติ และโต้แย้งว่าทุกรัฐมีสิทธิในการกำหนดการปกครองด้วยตนเอง การยอมจำนนต่อแรงกดดันหรือการแทรกแซงจากต่างชาติถือเป็นการละเมิดหลักการเอกราชและคุกคามความสามารถของประเทศในการปกป้องอธิปไตย สิ่งนี้ตรงกันข้ามกับซาแดจูอี  ซึ่งสนับสนุนการพึ่งพามหาอำนาจ อย่างไรก็ตาม ชูเชไม่ได้สนับสนุนการโดดเดี่ยวโดยสิ้นเชิงและสนับสนุนความร่วมมือระหว่างรัฐสังคมนิยม ดังที่คิม จ็อง-อิลเขียนไว้ในว่าด้วยแนวคิดชูเชว่า "เอกราชไม่ได้ขัดแย้งกับลัทธิสากลนิยม แต่เป็นพื้นฐานของการเสริมสร้างความเข้มแข็งของลัทธิสากลนิยม คิม อิล-ซ็องยอมรับว่าการเรียนรู้จากรัฐสังคมนิยมอื่น ๆ โดยเฉพาะสหภาพโซเวียตและจีน เป็นสิ่งสำคัญสำหรับเกาหลีเหนือ แต่ไม่ต้องการจะปฏิบัติตามแบบอย่างของพวกเขาอย่างตายตัว เขากล่าวว่าพรรคแรงงานเกาหลีต้อง "ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดต่อแนวโน้มที่จะกลืนสิ่งต่าง ๆ ของผู้อื่นโดยไม่ย่อย หรือเลียนแบบพวกมันอย่างกลไก" โดยยกย่องว่าความสำเร็จในช่วงต้นของเกาหลีเหนือเป็นผลมาจากความเป็นอิสระของพรรคแรงงานเกาหลีในการกำหนดนโยบาย
ผู้ยึดมั่นในชูเชเชื่อว่าการพึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจ ("ชาริบ") เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อให้บรรลุเอกราชทางการเมือง คิม อิล-ซ็องเชื่อว่าความช่วยเหลือจากต่างชาติที่มากเกินไปเป็นภัยคุกคามต่อความสามารถของประเทศในการพัฒนาสังคมนิยม ซึ่งมีเพียงรัฐที่มีเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งและเป็นเอกราชเท่านั้นที่จะสร้างได้ ในว่าด้วยแนวคิดชูเช คิม จ็อง-อิลโต้แย้งว่ารัฐจะสามารถบรรลุการพึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจได้ก็ต่อเมื่อได้สร้าง "เศรษฐกิจแห่งชาติที่พึ่งตนเองได้" โดยมีอุตสาหกรรมหนักเป็นพื้นฐาน เนื่องจากภาคส่วนนี้จะขับเคลื่อนเศรษฐกิจส่วนอื่น ๆ เขายังเน้นย้ำถึงความสำคัญของการพึ่งพาตนเองทางเทคโนโลยี และการพึ่งพาตนเองด้านทรัพยากร แต่กล่าวว่าสิ่งนี้ไม่ได้ตัดความเป็นไปได้ของ "ความร่วมมือทางเศรษฐกิจ" ระหว่างรัฐสังคมนิยม
การพึ่งพาตนเองทางทหาร ("ชาวี") มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อรัฐในการรักษาเอกราชทางการเมือง เพื่อให้บรรลุการพึ่งพาตนเองทางทหาร รัฐต้องพัฒนาอุตสาหกรรมป้องกันประเทศภายในประเทศเพื่อเลี่ยงการพึ่งพาผู้จัดหาอาวุธจากต่างประเทศ คิม จ็อง-อิลโต้แย้งว่าเป็นที่ยอมรับได้สำหรับรัฐสังคมนิยมที่จะรับความช่วยเหลือทางทหารจากพันธมิตร แต่ความช่วยเหลือดังกล่าวจะมีประสิทธิภาพก็ต่อเมื่อรัฐนั้นมีความเข้มแข็งทางการทหารด้วยตนเอง
ชูเชในทางปฏิบัติ.
การทูต.
ในช่วงสงครามเย็น เกาหลีเหนือรักษาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสหภาพโซเวียตและจีน โดยมีที่มาจากการถูกโซเวียตยึดครองและการทำสงครามร่วมกับคอมมิวนิสต์จีน อย่างไรก็ตาม เกาหลีเหนือก็ต่อต้านสิ่งที่มองว่าเป็นการพยายามแทรกแซงกิจการภายในประเทศหลังสงครามของโซเวียตและจีนด้วย ตัวอย่างเช่น ความพยายามที่ไม่สำเร็จในการท้าทายความเป็นผู้นำของคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1956 นำไปสู่การกวาดล้างกลุ่มที่นิยมโซเวียตและนิยมจีนออกจากพรรคแรงงานเกาหลี เกาหลีเหนือปฏิเสธความพยายามล้มล้างอิทธิพลสตาลินของนีกีตา ครุชชอฟ นายกรัฐมนตรีโซเวียต แต่เลี่ยงการเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งในช่วงความแตกแยกระหว่างจีน–โซเวียต
เกาหลีเหนือได้รับการรับรองเข้าเป็นสมาชิกขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดใน ค.ศ. 1975 และตั้งแต่นั้นมาก็ได้นำเสนอตัวเองในฐานะผู้นำของโลกที่สาม โดยส่งเสริมชูเชให้เป็นแบบอย่างสำหรับประเทศกำลังพัฒนาที่จะปฏิบัติตาม
การอยู่รอดของชาติถูกมองว่าเป็นหลักการชี้นำยุทธศาสตร์ทางการทูตของเกาหลีเหนือ ขณะที่ประเทศในกลุ่มตะวันออกล่มสลายและนำการปฏิรูปตลาดมาใช้ เกาหลีเหนือได้เน้นย้ำชูเชมากขึ้นทั้งในทางทฤษฎีและปฏิบัติ แม้ท่ามกลางวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจและการเมือง เกาหลีเหนือก็ยังคงเน้นย้ำความเป็นเอกราชของตนเองบนเวทีโลก
เศรษฐกิจ.
ภายหลังความเสียหายจากสงครามเกาหลี เกาหลีเหนือเริ่มฟื้นฟูเศรษฐกิจโดยมีพื้นฐานจากอุตสาหกรรมหนัก ด้วยเป้าหมายจะพึ่งพาตนเองให้ได้มากที่สุด ผลที่ตามมาคือ เกาหลีเหนือได้พัฒนาสิ่งที่ถูกเรียกว่า "เศรษฐกิจอุตสาหกรรมที่พึ่งพาตนเองมากที่สุดในโลก" เกาหลีเหนือได้รับความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจและความช่วยเหลือทางเทคนิคจากสหภาพโซเวียตและจีน แต่ไม่ได้เข้าร่วมคอมิคอน (Comecon) ตลาดร่วมของกลุ่มประเทศคอมมิวนิสต์ ในช่วงทศวรรษ 1990 เกาหลีเหนือมีอัตราการพึ่งพาน้ำมันต่ำที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยใช้พลังงานไฟฟ้าพลังน้ำและถ่านหินแทนน้ำมันนำเข้า อุตสาหกรรมสิ่งทอของเกาหลีเหนือใช้ไวนิลลอน หรือที่รู้จักในชื่อ "เส้นใยชูเช" ซึ่งถูกประดิษฐ์โดยชาวเกาหลีและผลิตจากถ่านหินและหินปูนที่มีอยู่ในท้องถิ่น ประวัติความเป็นมาของไวนิลลอนมักปรากฏอยู่ในโฆษณาชวนเชื่อที่สั่งสอนคุณธรรมของการพึ่งพาตนเองทางเทคโนโลยี ใน ค.ศ. 2010 เกาหลีเหนือมีเครื่องจักร CNC จำนวน 10,000 เครื่อง เครื่องจักร CNC ที่ผลิตในประเทศเครื่องแรกถูกนำมาใช้ใน ค.ศ. 1995 และใน ค.ศ. 2017 มีเครื่องจักรประมาณ 15,000 เครื่อง
นักวิจารณ์มักชี้ให้เห็นถึงความไม่สอดคล้องกันระหว่างหลักการของการพึ่งพาตนเองกับการพึ่งพาความช่วยเหลือจากต่างชาติของเกาหลีเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจในทศวรรษ 1990 การแสวงหาเศรษฐกิจแบบพึ่งพาตนเองถูกตำหนิว่าเป็นสาเหตุหนึ่งที่ก่อให้เกิดวิกฤตการณ์นั้น ในมุมมองนี้ ความพยายามจะพึ่งพาตนเองนำไปสู่ความไม่มีประสิทธิภาพและการละเลยโอกาสในการส่งออกในอุตสาหกรรมที่เกาหลีเหนือมีความได้เปรียบเชิงเปรียบเทียบ 
การป้องกัน.
กองทัพประชาชนเกาหลีเป็นหนึ่งในกองทัพขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและได้พัฒนาขีปนาวุธนิวเคลียร์ของตนเอง พวกเขาผลิตเชื้อเพลิง UDMH สำหรับขีปนาวุธเชื้อเพลิงเหลว และเครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ตตูมันสกี อาร์ดี-9 ซึ่งใช้ขับเคลื่อนเครื่องบินมีโกยาน-กูเรวิช มิก-19 และเฉิ่นหยาง เจ-6 เครื่องจักร CNC ผลิตขีปนาวุธและเครื่องเหวี่ยง โฆษณาชวนเชื่อของเกาหลีเหนือตั้งแต่สงครามเกาหลีได้เปรียบเทียบความเป็นอิสระทางทหารของตนกับการมีอยู่ของกองกำลังสหรัฐในเกาหลีใต้
การเข้าถึงระดับนานาชาติ.
คิม อิล-ซ็องเชื่อว่าหลักการของชูเชสามารถนำไปประยุกต์ใช้นอกประเทศเกาหลีได้ เขาส่งเสริมชูเชแก่กลุ่มประเทศโลกที่สามในฐานะอุดมการณ์ต่อต้านจักรวรรดินิยม และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในฐานะสิ่งตรงกันข้ามกับจักรวรรดินิยมสหรัฐ เอนเวอร์ ฮอกซ์ฮา ผู้นำคอมมิวนิสต์แอลเบเนีย ผู้ซึ่งวิพากษ์วิจารณ์ผู้นำคอมมิวนิสต์คนอื่น ๆ ที่เขาถือว่าละทิ้งลัทธิมากซ์–เลนิน บรรยายความพยายามของคิม อิล-ซ็องในการเผยแพร่ชูเชในกลุ่มประเทศโลกที่สามว่าเป็น "ความทะเยอทะยาน" ที่กระทำโดยร่วมมือกับกลุ่มนิยมลัทธิตีโต กลุ่มจักรวรรดินิยมสหรัฐ และกลุ่มจักรวรรดินิยมสังคมนิยมโซเวียตและจีน
เกาหลีเหนือเริ่มจัดการสัมมนานานาชาติเกี่ยวกับชูเชใน ค.ศ. 1976 การสัมมนาวิทยาศาสตร์นานาชาติว่าด้วยแนวคิดชูเชครั้งแรกจัดขึ้นที่อันตานานารีโว ประเทศมาดากัสการ์ ระหว่างวันที่ 28 ถึง 30 กันยายน ค.ศ. 1976 โดยได้รับการสนับสนุนจากสาธารณรัฐประชาธิปไตยมาดากัสการ์ มีเจ้าหน้าที่พรรคและรัฐบาลที่มีชื่อเสียง นักการเมือง ผู้แทนจากองค์การปฏิวัติและก้าวหน้า นักวิทยาศาสตร์และนักข่าวจากกว่า 50 ประเทศเข้าร่วม ดีดีเยร์ รัตซีรากา ประธานาธิบดีมาดากัสการ์ แสดงความเห็นอกเห็นใจและสนับสนุนเกาหลีเหนือขณะกล่าวเปิดการสัมมนา ใน ค.ศ. 1978 รัฐบาลเกาหลีเหนือก่อตั้งสถาบันนานาชาติแห่งแนวคิดชูเช (เดิมชื่อศูนย์วิจัยนานาชาติชูเช) ในโตเกียวเพื่อดูแลกิจกรรมของกลุ่มศึกษาชูเชนานาชาติ แผ่นบรรณาการจากกลุ่มเหล่านี้ถูกเก็บไว้ในหอคอยชูเชในเปียงยาง 
ฝ่ายหนึ่งในขบวนการนักศึกษาเกาหลีใต้ในช่วงทศวรรษ 1980 ยอมรับชูเชเป็นทางเลือกหนึ่งสำหรับระบบการเมืองของประเทศ กลุ่มนี้เป็นที่รู้จักในชื่อฝ่ายชูเชหรือเรียกสั้น ๆ ว่าชูซาพา 
ชูเชได้รับการนำไปใช้หรือศึกษาโดยองค์กรฝ่ายซ้ายจัดและฝ่ายขวาจัดจำนวนมากนอกประเทศเกาหลี พรรคเสือดำของสหรัฐศึกษาชูเชในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 พรรคกรรมกรและชาวนาเนปาลประกาศให้ชูเชเป็นแนวคิดชี้นำใน ค.ศ. 2016 พรรคประชาชนชนบท กลุ่มในเครือของกลุ่มลัทธิซาตานนีโอนาซี ออร์เดอร์ออฟไนน์แองเกิลส์ (Order of Nine Angles) รายงานว่ายึดมั่นในชูเชและมีความเชื่อมโยงกับเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือ องค์กรก่อการร้ายนีโอนาซี อาโทมวาฟเฟินดีวีซีโอน (Atomwaffen Division) ก็ส่งเสริมลัทธิชูเชเช่นกัน
การวิเคราะห์.
การวิจารณ์.
นักวิจารณ์เรียกชูเชว่าเป็นอุดมการณ์ชาตินิยมและการเบี่ยงเบนไปจากหลักการของลัทธิมากซ์–เลนิน ไบรอัน เรย์โนลส์ ไมเยอส์ นักเกาหลีวิทยาชาวอเมริกันโต้แย้งว่าชูเชมีความคล้ายคลึงกับลัทธิฟาสซิสต์และชาตินิยมสุดโต่งของญี่ปุ่นมากกว่าลัทธิมากซ์–เลนิน ซอ แด-ซุก นักรัฐศาสตร์ชาวเกาหลีโต้แย้งว่าคิม อิล-ซ็องไม่ได้อธิบายความแตกต่างระหว่างสังคมนิยมรักชาติ ซึ่งเขาบอกว่าเขาสนับสนุน กับชาตินิยม ซึ่งเขาบอกว่าเขาต่อต้าน ซอวิพากษ์วิจารณ์แนวคิดเริ่มต้นของชูเชของคิม อิล-ซ็องโดยกล่าวว่าเขาไม่สามารถอธิบายได้ว่าลัทธิมากซ์–เลนินถูกนำมาประยุกต์ใช้กับสภาพการณ์ของเกาหลีได้อย่างไร ตรงกันข้าม เดริก อาร์. ฟอร์ด นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกันเน้นย้ำถึงความต่อเนื่องระหว่างลัทธิมากซ์–เลนินกับชูเช และยกย่องชูเชว่าเป็นหลักการนำทางที่ทำให้เกาหลีเหนือสามารถอยู่รอดได้หลังการล่มสลายของกลุ่มตะวันออก
ชาลส์ เค. อาร์มสตรอง นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกันโต้แย้งว่าเกาหลีเหนืออาจดู "เป็นสตาลินในรูปแบบ" แต่ "เป็นชาตินิยมในเนื้อหา" ชิน กี-วุกก็โต้แย้งในทำนองเดียวกันว่า "ไม่มีร่องรอยของลัทธิมากซ์–เลนินหรือแนวคิดแบบสตาลินเกี่ยวกับความเป็นชาติ" ในเกาหลีเหนือ และรัฐบาลของประเทศกลับเน้นย้ำถึงความสำคัญของสายเลือด จิตวิญญาณ และลักษณะประจำชาติของชาวเกาหลี สะท้อนถึงนักชาตินิยมเกาหลีรุ่นก่อน เช่น ชิน แช-โฮ, อี กวัง-ซู และชเว นัม-ซ็อน ชินเชื่อว่าความต่างที่สำคัญระหว่างลัทธิมากซ์–เลนินกับชูเชคือลัทธิหลังให้ความสำคัญกับอุดมการณ์เหนือวัตถุนิยม ศัพท์เกี่ยวกับสายตระกูลและความเป็นชาตินิยมถูกรักษาไว้และให้ความสำคัญเหนือการต่อสู้ระหว่างชนชั้น ขณะที่การแบ่งแยกและลำดับชั้นทางสังคมได้รับการสนับสนุนแทนที่จะเป็นสังคมไร้ชนชั้นและสมภาคนิยม
นักวิจารณ์บางคนปัดตกความคิดที่ว่าชูเชเป็นอุดมการณ์โดยสิ้นเชิง ไมเยอส์โต้แย้งว่าไม่สามารถอธิบายได้ว่าชูเชเป็นอุดมการณ์ทางการเมืองที่แท้จริงเพราะไม่มีระบบความเชื่อพื้นฐาน ขณะที่อัลโซ เดวิด-เวสต์เรียกมันว่า "ไร้ความหมายบนพื้นฐานของตรรกะและธรรมชาติ" รอเบิร์ต อี. เคลลี นักวิเคราะห์การเมืองชาวอเมริกัน โต้แย้งว่าชูเชมีอยู่เพียงเพื่อปกป้องการผูกขาดอำนาจทางการเมืองของตระกูลคิมในเกาหลีเหนือเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ไมเยอส์ไม่เห็นด้วยกับความคิดที่ว่าชูเชเป็นอุดมการณ์นำของเกาหลีเหนือ โดยมองว่าการยกย่องต่อสาธารณะนั้นถูกออกแบบมาเพื่อหลอกลวงชาวต่างชาติ เขาโต้แย้งว่ามันมีอยู่เพื่อให้ได้รับการสรรเสริญ ไม่ใช่เพื่อให้ถูกอ่านจริง ๆ จากประสบการณ์ที่เขาเคยอาศัยอยู่ในเกาหลีเหนือ เฟลิกซ์ แอบต์ นักธุรกิจชาวสวิส เรียกข้อโต้แย้งของไมเยอส์ว่า "ไม่มั่นคง" และ "น่าสงสัย" หลังได้เห็นระดับความเชื่อมั่นในชูเชของนักศึกษามหาวิทยาลัยชาวเกาหลีเหนือ แอบต์กล่าวว่ามัน "ค่อนข้างไร้สาระ" ที่จะเรียกว่าเป็น "ฉากหน้า" สำหรับชาวต่างชาติ บรูซ คัมมิงส์ นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน และคริสตอฟ ฮาร์ตมุต บลูท ศาสตราจารย์ด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ก็โต้แย้งในทำนองเดียวกันว่าชูเชไม่ใช่แค่วาทศิลป์ แต่เป็นอุดมคติของการพึ่งพาตนเองที่เกาหลีเหนือพยายามนำไปปฏิบัติ
การเปรียบเทียบกับอุดมการณ์อื่น.
ชูเชถูกเปรียบเทียบกับลัทธิบะอษ์ อุดมการณ์ชาตินิยมอาหรับที่สนับสนุนการก่อตั้งรัฐอาหรับที่เป็นเอกภาพบนพื้นฐานของสังคมนิยมและการพึ่งพาตนเองของชาติ พัก ซัง-ซิก นักวิจารณ์การเมืองชาวเกาหลีใต้ กล่าวว่าลัทธิบะอษ์ของซีเรียโดยเฉพาะมีความคล้ายคลึงทางการพูดกับชูเช แต่ลัทธิหลังมีรากฐานทางอุดมการณ์ที่แข็งแกร่งกว่า
เบนจามิน ไซเคอร์ นักเศรษฐศาสตร์ชาวอเมริกัน เขียนบทความให้กับสถาบันวิจัยนโยบายอนุรักษ์นิยม อเมริกันเอ็นเทอร์ไพรซ์ (American Enterprise Institute) แสดงความเห็นว่าอุดมการณ์ทางการเมืองของดอนัลด์ ทรัมป์มีความคล้ายคลึงกับชูเช โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาตั้งข้อสังเกตว่าทั้งทรัมป์และชูเชต่างสนับสนุนนโยบายการแยกตัวออกจากนานาชาติและการพึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจ
การเปรียบเทียบกับศาสนา.
นักวิชาการจำนวนหนึ่งได้เปรียบเทียบแง่มุมต่าง ๆ ของชูเชกับศาสนาเกาหลีที่มีอยู่ก่อนแล้ว จุง แท-อิลโต้แย้งกล่าวว่าองค์ประกอบบางอย่างของศาสนาคริสต์ ลัทธิช็อนโด และลัทธิขงจื๊อถูกนำมาปรับใช้และรวมเข้าไว้ในชูเช บย็อง โฮ-ชุง และฮอนิก ควอน นักมานุษยวิทยาวัฒนธรรมชาวเกาหลี เปรียบเทียบการรำลึกถึงคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิลกับการบูชาบรรพบุรุษตามขงจื๊อ ในทำนองเดียวกัน จู จุน-ฮีโต้แย้งว่าลัทธิทรงเจ้าเข้าผีของเกาหลีมีอิทธิพลต่อชูเช โดยเปรียบเทียบสภาวะปีติยินดีที่เกิดขึ้นในพิธีกรรมทรงเจ้า (กุต) กับความกระตือรือร้นและความศรัทธาที่ชาวเกาหลีเหนือแสดงออกต่อผู้นำสูงสุดของพวกเขา อาร์มสตรองจึงเรียกชูเชว่าเป็นกึ่งศาสนา
การมีอยู่ของผู้นำศักดิ์สิทธิ์.
อุดมการณ์สอนว่าบทบาทของผู้นำผู้ยิ่งใหญ่นั้นสำคัญอย่างยิ่งต่อมวลชนในการประสบความสำเร็จในขบวนการปฏิวัติของพวกเขา เพราะหากไม่มีผู้นำ พวกเขาจะไม่สามารถอยู่รอดได้ นี่คือรากฐานของลัทธิบูชาบุคคลของคิม อิล-ซ็อง ลัทธิบูชาบุคคลอธิบายว่าทำไมอุดมการณ์ชูเชจึงยังคงอยู่ได้ แม้ในช่วงที่รัฐบาลเกาหลีเหนือพึ่งพาความช่วยเหลือจากต่างประเทศอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ในช่วงทุพภิกขภัยในทศวรรษ 1990 แนวคิดเรื่อง "ผู้นำศักดิ์สิทธิ์" ในชูเชรวมถึงลัทธิบูชาตระกูลคิมได้ถูกนำไปเปรียบเทียบกับอุดมการณ์รัฐชินโตของจักรวรรดิญี่ปุ่น ซึ่งจักรพรรดิถูกมองว่าเป็นเทพเจ้า
ด้วยความเชื่อพื้นฐานในบทบาทสำคัญของผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ คิม อิล-ซ็องได้กลายเป็น "เทพเจ้าสูงสุดของประชาชน" และชูเชได้รับการเสริมสร้างในรัฐธรรมนูญของเกาหลีเหนือในฐานะหลักการชี้นำของประเทศ โครงสร้างความสัมพันธ์คู่ขนานระหว่างคิม อิล-ซ็องกับประชาชนของเขาและผู้ก่อตั้งศาสนาหรือผู้นำศาสนากับผู้ติดตามของพวกเขาทำให้ผู้เชี่ยวชาญหลายคนพิจารณาว่าชูเชเป็นทั้งขบวนการทางศาสนาและอุดมการณ์ทางการเมือง อย่างไรก็ตาม ผู้ที่คุ้นเคยกับลัทธิคลั่งไคล้ชี้ให้เห็นว่าชูเชละเลยหลักการของศาสนาโดยสิ้นเชิงและตรงตามเกณฑ์ของลัทธิคลั่งไคล้แบบเบ็ดเสร็จ
การที่ชูเชเน้นย้ำถึงบทบาททางการเมืองและอันศักดิ์สิทธิ์ของผู้นำและการบูชาที่ตามมาโดยมวลชนได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยนักลัทธิมากซ์ตะวันตกหลายคน ซึ่งโต้แย้งว่าชนกรรมาชีพเกาหลีเหนือถูกลิดรอนเกียรติ และเรียกการบูชาบุคคลว่าเป็นสิ่งที่ไม่เป็นมาร์กซิสต์และไม่เป็นประชาธิปไตย
พิธีกรรม.
พฤติกรรมทางศาสนาของชูเชยังสามารถมองเห็นได้จากมุมมองของชาวเกาหลีเหนือผ่านการสัมภาษณ์ผู้ลี้ภัยที่เป็นอดีตผู้เข้าร่วมในพิธีกรรมต่าง ๆ ของเกาหลีเหนือ ตัวอย่างที่เกี่ยวข้องอย่างยิ่งคือเทศกาลอารีรัง เทศกาลกายกรรมและศิลปะที่จัดขึ้น ณ สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม ในกรุงเปียงยาง องค์ประกอบทั้งหมดของเทศกาล ตั้งแต่การคัดเลือกนักแสดง การระดมทรัพยากร การเกณฑ์ผู้ชม และการประชาสัมพันธ์การแสดงได้ถูกเปรียบเทียบกับแง่มุมต่าง ๆ ของงานศาสนาระดับชาติ
มีการกล่าวกันว่าเทศกาลอารีรังแสดงให้เห็นถึงอำนาจของรัฐบาลเกาหลีเหนือในการจัดระเบียบการชุมนุมในรูปแบบหนึ่งของการรวมตัวทางศาสนา โดยได้กระทำเช่นนั้นด้วยการ "นำเอามวลร่างกายมาใช้ในการออกกำลังกายแบบกายกรรมและศิลปะการแสดงที่แสดงให้เห็นถึงผู้นำในฐานะบิดาและผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ของเขา" ประสิทธิภาพของเทศกาลในการเปลี่ยนผู้เข้าร่วมให้กลายเป็นสาวกผู้ภักดีของชูเชดูเหมือนจะมาจากหลักการคติรวมหมู่ที่ว่า "หนึ่งเพื่อทั้งหมดและทั้งหมดเพื่อหนึ่ง" และความผูกพันทางอารมณ์และความจงรักภักดีต่อผู้นำที่ตามมา จากคำบอกเล่าของผู้ลี้ภัยที่ถูกเกณฑ์เข้าร่วมการแสดงยิมนาสติกหมู่ขนาดใหญ่ หลักการคติรวมหมู่ได้รับการบ่มเพาะด้วยการลงโทษทางร่างกาย เช่น การทุบตี และที่สำคัญกว่านั้นคือการจัดระเบียบผู้ถูกเกณฑ์เป็นหน่วยย่อย ซึ่งการแสดงของพวกเขาถูกหน่วยที่ใหญ่กว่าตรวจสอบ องค์ประกอบที่เป็นพิธีกรรมของคติรวมหมู่ในเทศกาลนี้ทำหน้าที่เสริมสร้าง "โครงสร้างทางสังคมและความรู้สึก" บางอย่าง โดยสถาปนาคิม อิล-ซ็องให้เป็น "บิดา" ทั้งในร่างกายและจิตใจของผู้แสดง
ครอบครัวนิยม.
ชาลส์ เค. อาร์มสตรอง นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน โตเแย้งว่าครอบครัวนิยมได้แปรเปลี่ยนตัวเองไปเป็นศาสนาการเมืองในรูปแบบของชูเช ด้วยการปรากฏตัวของชูเชเป็นหลักการชี้นำทางการเมืองของเกาหลีเหนือตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ความสัมพันธ์แบบครอบครัวภายในหน่วยย่อยได้ถูกถ่ายทอดไปสู่หน่วยระดับชาติที่ใหญ่ขึ้น โดยมีคิม อิล-ซ็องเป็นตัวแทนของพ่อและประชาชนชาวเกาหลีเหนือเป็นลูก ๆ ของเขา ดังนั้นชูเชจึงมีพื้นฐานมาจากภาษาของความสัมพันธ์ในครอบครัว โดยมี "เสียงสะท้อน" ของความกตัญญูและความรักของแม่แบบเอเชียตะวันออกหรือขงจื๊อใหม่
อาร์มสตรองยังโต้แย้งอีกว่าเกาหลีเหนือได้ถ่ายทอด "ความกตัญญูของชาตินิยมในครอบครัวของผู้นำเอง" โดยการวางตำแหน่งให้คิม อิล-ซ็องเป็นดั่งปิตุลาสากล เขาโต้แย้งว่าขณะที่การดำเนินตามอุดมการณ์ชูเชอย่างเป็นทางการในช่วงทศวรรษ 1960 เป็นสัญญาณถึงความปรารถนาของเกาหลีเหนือที่จะแยกตัวออกจาก "ภราดรภาพสังคมนิยมสากล" แต่อุดมการณ์นี้ก็เข้ามาแทนที่สตาลินในฐานะบุคคลที่เป็นดั่งบิดาด้วยคิม อิล-ซ็อง กล่าวโดยสรุป ชาตินิยมในครอบครัวของเกาหลีเหนือได้เข้ามาแทนที่ "ภาษาของสังคมนิยมที่ค่อนข้างเป็นนามธรรมและมุ่งเน้นชนชั้น ด้วยภาษาของความสัมพันธ์ในครอบครัว ความรัก และภาระผูกพันที่เข้าใจและระบุได้ง่ายกว่า"
หลังได้รับตำแหน่งสำคัญในพรรคแรงงานเกาหลีและกองทัพในช่วงต้นทศวรรษ 1980 คิม จ็อง-อิลเปลี่ยนลัทธิบูชาบุคคลที่ล้อมรอบคิม อิล-ซ็องให้กลายเป็นลัทธิบูชาครอบครัวและกลายเป็นผู้สืบทอดอำนาจที่ชัดเจน อาร์มสตรองเรียกว่าสิ่งนี้ว่า "ความสัมพันธ์แบบครอบครัว" ศัพท์ที่ซีคมุนท์ ฟร็อยท์ใช้เพื่ออธิบายถึง "การแทนที่พ่อแม่ที่แท้จริงของเด็กด้วยพ่อแม่ในจินตนาการที่เป็นความผิดปกติทางประสาท" การยกย่องคิม อิล-ซ็องให้เป็น "บิดาผู้ยิ่งใหญ่" ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งด้วยพัฒนาการของความสัมพันธ์แบบครอบครัวของเกาหลีเหนือด้วยภาษา สัญลักษณ์ และพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวนิยม