การนั่งยอง ๆ

การนั่งยอง ๆ บ้างเรียก ยอง หรือ หย่อง เป็นท่าทางที่ปรับเปลี่ยนได้หลากหลาย น้ำหนักตัวจะอยู่ที่เท้าโดยงอหัวเข่าและสะโพก ส่วนการนั่งธรรมดาจะรับน้ำหนักตัวที่ปุ่มกระดูกก้น (ischial tuberosities) ซึ่งเป็นส่วนของกระดูกเชิงกราน โดยส่วนล่างของก้นจะสัมผัสกับพื้นหรือวัตถุราบ มุมระหว่างขาเมื่อนั่งยอง ๆ เริ่มตั้งแต่#เปลี่ยนทาง ไปจนถึงกางออกกว้าง ๆ โดยขึ้นอยู่กับความยืดหยุ่นตัวแปร อีกอย่างคือการเอนลำตัวส่วนบนไปข้างหน้าจากสะโพกการนั่งยอง ๆ อาจเป็นแบบเต็มตัวหรือเพียงบางส่วน
การนั่งย่อตัวก็คล้าย#เปลี่ยนทาง ๆ กับการนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ
อาจย่อขาข้างหนึ่งโดยคุกเข่าอีกข้างหนึ่ง
อาจยกส้นเท้าข้างหนึ่งหรือทัั้งสองขึ้น
เด็กเล็ก#เปลี่ยนทาง ๆ มักนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ เองตามธรรมชาติ
ผู้ใหญ่ชาวจีน 
ชาวเอเชียอาคเนย์ และ#เปลี่ยนทาง อาจนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ สลับกับนั่งและยืนเป็นปกติ
ศัพท์.
คำภาษาอังกฤษ squatting ที่อาจแปลได้ว่า นั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ มาจากคำฝรั่งเศสโบราณ esquatir/escatir ซึ่งหมายความว่า "อัด/กดลง"
ส่วนการรับน้ำหนักเพื่อออกกำลังกายหรือเพื่อฝึกความแข็งแกร่ง เป็นความหมายที่เริ่มใช้ตั้งแต่ปี#เปลี่ยนทาง 1954
ท่าพัก.
การนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ แบบเต็มตัวพักน้ำหนักตัวลงบนเท้าโดยวางก้นลงที่ด้านหลังของน่อง
อาจใช้เป็นท่าพักผ่อนหรือเพื่อทำงานที่พื้น โดยเฉพาะเมื่อพื้นสกปรกหรือเปียกเกินกว่าจะนั่งหรือคุกเข่าได้
ผู้ที่ไม่สามารถวางส้นเท้าราบกับพื้นเมื่อนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ อาจเป็นเพราะเอ็นร้อยหวายสั้น เนื่องกับนิสัย
ด้วยเหตุนี้ คนเหล่านี้จะนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ ได้ไม่นาน เพราะเมื่อยกส้นเท้าขึ้น การนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ จะไม่เสถียรเท่ากับเมื่อส้นเท้าอยู่บนพื้น
ในวัฒนธรรมตะวันตก การนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ โดยประสานมือเข้าด้วยกันบางครั้งเรียกว่า "การนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ แบบนักแร็ป" "ท่าคนคุก" หรือ "ท่าคนในตาราง"
ซึ่งมักใช้เป็นท่าถ่ายภาพ
การออกกำลังกาย.
การฝึกความแข็งแรง.
ในการฝึกความแข็งแรง ท่านั่งยองเป็นการออกกำลังกายทั่วร่างกาย หลัก#เปลี่ยนทาง ๆ ที่กล้ามเนื้อต้นขา สะโพก และก้น รวมทั้งเสริมสร้างความแข็งแรงให้กระดูก เอ็นยึด และจุดยึดของเส้นเอ็นทั่วร่างกายส่วนล่าง
ถือเป็นท่าออกกำลังกายที่สำคัญเพื่อเพิ่มความแข็งแรงและขนาดของขาและก้น
"pistols squat" (ท่านั่งยองแบบปืนพก) เป็นท่านั่งยองขาเดียวที่พบบ่อยในการออกกำลังกายแบบครอสฟิต โดยขาที่ไม่ได้ใช้จะยกให้ขนานกับพื้น 
"burpee" (เบอร์ปี) เป็นการออกกำลังกายทั้งร่างกายที่ฝึกความแข็งแรง รวมทั้งเป็นการออกกำลังกายแบบแอโรบิกที่มีท่านั่งยองเป็นส่วนประกอบ 
มีการเคลื่อนไหวพื้นฐาน 4 ท่าที่เรียกว่า #เปลี่ยนทาง สี่จังหวะ (four-count burpee)
มาลาสนะหรืออุปเวสาสนะในโยคะ.
อุปเวสาสนะ (แปลตรงตัวว่า "ท่านั่งลง") หรือที่รู้จักในชื่อ มาลาสนะ ซึ่งแปลว่า "ท่าพวงมาลัย" หรือเรียกง่าย#เปลี่ยนทาง ๆ ว่า ท่านั่งยองแบบโยคะ เป็นอาสนะอย่างหนึ่งในโยคะ
อาสนะนี้เป็นท่านั่งยองโดยวางส้นเท้าแนบกับพื้นและห่างกันเท่ากับสะโพก (หรือกว้างกว่าเล็กน้อยถ้าจำเป็น) โดยปลายเท้าชี้ออกเป็นแนวทแยง 
ลำตัวโน้มไปด้านหน้าระหว่างต้นขา ข้อศอกยันด้านในของเข่า และพนมมือไว้ด้านหน้าของหน้าอก (ที่เรียกว่าอัญชลีมุทรา)
การถ่ายปัสสาวะและอุจจาระ.
การนั่งยองอุจจาระก็คือการนั่งยองให้ก้นใกล้พื้นแล้วถ่าย
มีส้วมนั่งยองเช่นนี้ที่พบได้ทั่วไปในที่ต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ ในโลก
การนั่งยอง ๆ แบบลอยก้นเพื่อปัสสาวะที่โถส้วมซึ่งอาจปนเปื้อน
อาจทำให้ปัสสาวะค้างอยู่ในกระเพาะปัสสาวะ
และไม่ดีต่อกล้ามเนื้ออุ้งเชิงกราน
สัตว์คล้ายสุนัข (รวมทั้งสุนัข) ในวงศ์ Canidae มักปัสสาวะในท่านั่งยอง แม้ปกติจะยกขาขึ้นเมื่อทำเครื่องหมายอาณาเขตด้วยกลิ่น
สุขภาพ.
ในวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก เช่น จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม 
ท่าที่ต้องงอข้อมาก#เปลี่ยนทาง ๆ รวมถึงการคุกเข่าและการนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ มักใช้บ่อยกว่าในชีวิตประจำวัน
เทียบกับอเมริกาเหนือ ที่มักคุกเข่าหรือนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ น้อยกว่า ยกเว้นเมื่อทำงาน ทำกิจทางศาสนา หรือมีกิจกรรมยามว่าง 
รูปแบบนิยมของท่าดังกล่าวจะต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ กันไปตามกลุ่มชาติพันธุ์ 
ในขณะที่คนผิวขาวมักจะงอปลายเท้าเมื่อคุกเข่าหรือนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ ชาวเอเชียตะวันออกมักจะวางเท้าราบกับพื้น
มีรูปแบบการคุกเข่าสามัญสองอย่างคือ แบบเหยียดปลายเท้าและแบบกระดกปลายเท้าขึ้น ขาข้างที่อยู่ด้านหน้าอาจได้รับแรงหุบเข่าเข้าตรงกลางและแรงงอเข่าที่สูงขึ้น ซึ่งสัมพันธ์กับการเพิ่มน้ำหนักที่ข้อเข่า
ความเสี่ยงโรคข้อเข่าเสื่อม.
โรคเข่าเสื่อมเกิดมากขึ้นในผู้ที่นั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ เป็นเวลา#เปลี่ยนทาง เป็นเวลาหลายปี
มีหลักฐานว่าการนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ เป็นเวลานานอาจก่อภาวะอัมพาตเหตุไขว่ห้าง (peroneal nerve palsy) ทั้งสองข้าง
ชื่อทั่วไปสำหรับอาการนี้คือ โรคอัมพาตของผู้นั่งยอง (squatter's palsy) แม้ก็อาจมีสาเหตุอื่นที่ก่ออาการนี้
สำหรับสังคมที่แทบไม่นั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ การใช้ท่านี้ซึ่งต่างกับปกติอาจมีประโยชน์ต่อสุขภาพ
ในโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดชนิด tetralogy of Fallot.
เด็กวัยหัดเดินและเด็กโตที่เป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดชนิด tetralogy of Fallot มักจะนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ โดยสัญชาตญาณในระหว่างที่มีอาการ 
คือภาวะที่ผิวหนังเขียวคล้ำอย่างฉับพลัน เนื่องจากระดับออกซิเจนในเลือดลดลง 
เป็นท่าที่ช่วยให้เลือดไหลไปที่ปอดได้มากขึ้น
การนั่งยองช่วยเพิ่มแรงต้านของหลอดเลือดทั่วร่างกายและช่วยให้หัวใจลัดเลือด (shunt) กลับทิศทางชั่วคราว
เพราะเพิ่มความดันที่หัวใจห้องซ้าย ทำให้เลือดจากห้องขวาลัดวงจรไปห้องซ้ายลดลง จึงลดปริมาณเลือดที่ขาดออกซิเจนในการเข้าสู่ระบบไหลเวียนทั่วร่างกาย
ลักษณะผิวกระดูกของการนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ.
มีลักษณะเฉพาะของการนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ ซึ่งเกิดที่ผิวกระดูกข้อต่อระหว่างกระดูกหน้าแข้งส่วนปลายกับกระดูกข้อเท้าซึ่งพบในซากกระดูก 
เกิดจากการสัมผัสกันระหว่างกระดูกทั้งสองในขณะที่เท้ากระดกงอขึ้นมากเกินปกติ 
ซึ่งใช้เป็นตัวบ่งชี้ว่าบุคคลนั้นนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ 
เป็นประจำหรือไม่
ท่าคลอดลูก.
การนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ เพิ่มความดันในช่องเชิงกรานโดยใช้แรงกล้ามเนื้อน้อยที่สุด
ในท่านั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ ช่องคลอดจะเปิดกว้างขึ้น 20–30% ยิ่งกว่าท่าอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ 
จึงเป็นท่าที่แนะนำสำหรับการคลอดบุตรระยะที่สอง
ในอียิปต์โบราณ ผู้หญิงได้คลอดลูกในท่านั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ บนอิฐคู่หนึ่งที่เรียกว่า "อิฐคลอดบุตร" (birth bricks)
ท่าเพศสัมพันธ์.
มีท่าเซ็กส์ "คาวเกิร์ล" หลายท่า ซึ่งผู้หญิงนั่งยอง#เปลี่ยนทาง ๆ เหนือผู้ชายที่นอนหงาย
มีชื่อภาษาอังกฤษหลายชื่อรวมทั้ง "Asian cowgirl" (เอเชียนคาวเกิร์ล), "frog squat position" (ท่ากบนั่ง) และ "froggystyle" (สไตล์กบ)
ผู้หญิงสามารถหันหน้าไปข้างหน้า
หรือไปข้างหลัง
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />