การประชุมสภาพรรคแรงงานเกาหลีครั้งที่ 6

การประชุมสภาพรรคแรงงานเกาหลีครั้งที่ 6 จัดขึ้นที่หอวัฒนธรรม 8 กุมภาพันธ์ ในกรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ ตั้งแต่วันที่ 10 ถึง 14 ตุลาคม ค.ศ. 1980 การประชุมสภาเป็นองค์กรสูงสุดของพรรค และกำหนดให้จัดขึ้นทุกสี่ปี ผู้แทน 3,062 คนเป็นตัวแทนของสมาชิกพรรค และมีผู้แทนจากต่างประเทศ 117 คนเข้าร่วมการประชุมโดยไม่มีสิทธิ์ในการพูด การประชุมครั้งนี้มีการแต่งตั้งคิม อิล-ซ็องกลับเป็นเลขาธิการใหญ่พรรคแรงงานเกาหลีและตั้งคณะผู้บริหารสูงสุดกรมการเมือง (Presidium of the Politburo) ให้เป็นองค์กรสูงสุดของพรรคในระหว่างการประชุม
ในการประชุมครั้งนี้ คิม อิล-ซ็องแต่งตั้งคิม จ็อง-อิล บุตรชายของเขาให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง การเคลื่อนไหวดังกล่าวถูกวิพากษ์วิจารณ์จากสื่อเกาหลีใต้และพรรคคอมมิวนิสต์ที่ปกครองประเทศในกลุ่มตะวันออกเนื่องจากถูกมองว่าเป็นการกระทำที่แสดงถึงคติเห็นแก่ญาติ การประชุมครั้งนี้ยังได้เห็นการที่พรรคแรงงานเกาหลีและเกาหลีเหนือออกห่างจากลัทธิคอมมิวนิสต์ดั้งเดิมโดยการเน้นย้ำแนวคิดชูเชมากกว่าลัทธิมากซ์–เลนิน ทำให้พรรคมีแนวโน้มไปในทางชาตินิยมมากขึ้น การประชุมสภาพรรคครั้งถัดไปไม่ได้ถูกจัดขึ้นจนกระทั่ง ค.ศ. 2016 ทั้งที่กฎของพรรคกำหนดว่าการประชุมจะต้องจัดขึ้นทุก ห้าปี
การเตรียมการ.
มีการทราบข้อมูลเกี่ยวกับการเตรียมการสำหรับการประชุมครั้งที่ 6 น้อยมาก การประชุมถูกจัดขึ้นหนึ่งทศวรรษหลังการประชุมสภาพรรคแรงงานครั้งที่ 5 (ใน ค.ศ. 1970) ซึ่งนอกเหนือจากบรรทัดฐานของพรรคที่กำหนดให้มีการประชุมทุกสี่ปี ไม่มีการให้เหตุผลอย่างเป็นทางการสำหรับการเลื่อนประชุม แต่เป็นไปได้ว่าเนื่องจากคิม อิล-ซ็อง เลขาธิการใหญ่พรรคแรงงานฯ ใช้เวลาส่วนใหญ่ในทศวรรษ 1970 รวบรวมการสนับสนุน (และสร้างฐานอำนาจอิสระ) สำหรับคิม จ็อง-อิล บุตรชายและผู้สืบทอดตำแหน่งที่วางแผนไว้ นอกจากนี้ยังมีการใช้เวลาจำนวนมากในการปรับโครงสร้างองค์กรและหน้าที่ของพรรค เหตุผลหลักสำหรับการประชุมครั้งที่ 6 คือการทำให้คิม จ็อง-อิลได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในฐานะผู้สืบทอดที่คิม อิล-ซ็องเลือก
ผู้แทนและผู้เข้าร่วมประชุม.
มีผู้แทนที่มีสิทธิ์ออกเสียงเข้าร่วม 3,062 คนและผู้แทนที่ไม่มีสิทธิ์ออกเสียง 158 คน จำนวนผู้แทนเพิ่มขึ้นอย่างมากจากการประชุมครั้งที่ 5 โดยมีผู้แทนที่มีสิทธิ์ออกเสียงเพิ่มขึ้น 1,349 คน และผู้แทนที่ไม่มีสิทธิ์ออกเสียงเพิ่มขึ้น 137 คน บ่งชี้ถึงการเติบโตของสมาชิกพรรค การประชุมครั้งที่ 6 มีจำนวนคณะผู้แทนจากต่างประเทศเข้าร่วมมากเป็นพิเศษ โดยมี 177 คณะจาก 118 ประเทศ พรรคแรงงานเกาหลีเชิญพรรคคอมมิวนิสต์และพรรคแรงงานจากต่างประเทศ ซึ่งเป็นเรื่องปกติ แต่ที่ผิดปกติคือการประชุมครั้งที่ 1, 2 และ 5 ไม่ได้เชิญผู้แทนจากต่างประเทศ พรรคคอมมิวนิสต์จีนและพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตเป็นหนึ่งในพรรคที่ได้รับเชิญ ผู้นำพรรคแรงงานเกาหลียังเชิญพรรคและองค์กรที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์จำนวนมากเข้าร่วมด้วย รายงานอย่างเป็นทางการระบุว่ามีองค์กรต่างประเทศ 155 องค์กรจาก 105 ประเทศเข้าร่วม หมายความว่ามี 22 คณะผู้แทนที่ไม่เปิดเผยตัวตน ด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบแน่ชัด ไม่มีผู้แทนจากต่างประเทศคนใดกล่าวสุนทรพจน์ในการประชุมครั้งนี้
การประชุม.
การประชุมครั้งที่ 6 จัดขึ้นที่หอวัฒนธรรม 8 กุมภาพันธ์ ระหว่างวันที่ 10 ถึง 14 ตุลาคม ค.ศ. 1980 โดยพักการประชุมในวันที่ 11 ตุลาคม การประชุมครั้งที่ 6 นี้ค่อนข้างสั้นเมื่อเทียบกับการประชุมครั้งก่อน การประชุมเริ่มด้วยคำกล่าวเปิดประชุมโดยคิม อิล-ซ็อง, สำนักฝ่ายบริหาร, สำนักเลขาธิการ และคณะกรรมาธิการรับรอง หลังคำกล่าวเปิดประชุม มีการกำหนดวาระการประชุมดังนี้: "(1) สรุปผลงานของคณะกรรมาธิการกลางพรรค; (2) ประเมินผลงานของคณะกรรมการตรวจสอบกลางพรรค; (3) การแก้ไขกฎระเบียบของพรรคและ (4) การเลือกตั้งหน่วยงานผู้นำส่วนกลางของพรรค" ตามด้วยรายงานผลการดำเนินงานของคณะกรรมาธิการกลางตั้งแต่การประชุมครั้งที่ 5 การประชุมครั้งที่ 6 พักการประชุมในวันที่ 11 ตุลาคม และวันที่ 12 ตุลาคม เริ่มด้วยการเลือกตั้งคณะกรรมาธิการร่างมติการประชุม ลี นัก-บิน รายงานผลการดำเนินงานของคณะกรรมการตรวจสอบกลางตั้งแต่การประชุมครั้งที่ 5 ส่วนที่เหลือของวันใช้ในการอภิปรายรายงานของคณะกรรมาธิการกลาง วันที่ 13 ตุลาคม อุทิศให้กับการอภิปรายและคำกล่าวแสดงความยินดี และในวันที่ 14 ตุลาคม การประชุมได้เลือกตั้งคณะกรรมาธิการกลางชุดที่ 6 และคณะกรรมการตรวจสอบกลางชุดที่ 6
การประชุมครั้งที่ 6 มีความสำคัญในการที่คิม อิล-ซ็องวางแผนจะกำหนดสถานะของคิม จ็อง-อิลอย่างเป็นทางการภายในพรรค มีการเลือกตั้งสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางชุดที่ 6 จำนวน 248 คน แบ่งเป็นสมาชิกเต็มตัว 145 คนและสมาชิกสำรอง 103 คน จำนวนสมาชิกเพิ่มขึ้น 76 คนจากคณะกรรมาธิการกลางชุดที่ 5 ซึ่งมีสมาชิก 172 คน การขยายขนาดคณะกรรมาธิการกลางแสดงถึงการเติบโตของพรรค เนื่องจากสมาชิกคณะกรรมาธิการกลาง 1 คนเป็นตัวแทนสมาชิกพรรค 10,000 คน จากสมาชิก 248 คน มีสมาชิกใหม่ 139 คน (สมาชิกเต็มตัว 60 คนและสมาชิกสำรอง 79 คน) อย่างไรก็ตาม อัตราการเปลี่ยนสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางค่อนข้างต่ำ (41.4%) เมื่อเทียบกับการประชุมครั้งที่ 5 (72.2%) มีสมาชิกเพียงสองคนเท่านั้นที่อยู่ในคณะกรรมาธิการกลางมาตั้งแต่ชุดที่ 1 คือ คิม อิล-ซ็องและคิม อิล อัตราการเปลี่ยนสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางที่สูงในอดีตเป็นผลมาจากความขัดแย้งภายในพรรค และการกำจัดกลุ่มต่าง ๆ เช่น กลุ่มย็อนอัน, กลุ่มเกาหลีใต้, กลุ่มภายในประเทศ และกลุ่มโซเวียต-เกาหลี (รวมถึงผู้ที่ต่อต้านการสืบทอดอำนาจทางสายเลือด) ออกจากคณะกรรมาธิการกลางในการประชุมครั้งก่อน ๆ การแก้ไขกฎระเบียบของพรรคเปลี่ยนชื่อคณะกรรมาธิการการเมืองกลับเป็นชื่อเดิม (กรมการเมือง) และจัดตั้งคณะผู้บริหารสูงสุดภายในกรมการเมืองเพื่อรวมศูนย์อำนาจของชนชั้นปกครองให้มากยิ่งขึ้น
จากผู้แทน 158 คนที่มีสิทธิ์พูด มีเพียง 39 คนที่เข้าร่วมการอภิปราย ซึ่งน้อยกว่าการประชุมครั้งที่ 5 อย่างมาก (98 จาก 137 คน) ผู้เข้าร่วมการอภิปรายเป็นข้ารัญการพรรคและนักวิชาการ นับเป็นการประชุมครั้งแรกที่ไม่มี "คนรุ่นปฏิวัติ" เข้าร่วม มีการอภิปราย 38 หัวข้อ โดยเน้นไปที่เศรษฐกิจ (21 หัวข้อ) การเมือง (10 หัวข้อ) สังคมและวัฒนธรรม (5 หัวข้อ) การทหาร (1 หัวข้อ) และการรวมชาติกับเกาหลีใต้ (1 หัวข้อ) การสร้างสังคมนิยมเป็นประเด็นหลักของการอภิปราย คิม อิล-ซ็องสรุปผลการประชุม ดังนี้: (ก) เน้นถึงชัยชนะของ "สามปฏิวัติ" (อุดมการณ์ เทคโนโลยี และวัฒนธรรม), (ข) การเปลี่ยนสังคมให้เป็นไปตามแนวคิดชูเช, (ค) การรวมชาติอย่างสันติ, (ง) การเสริมสร้างความสามัคคีกับกองกำลังต่อต้านจักรวรรดินิยม และ (จ) การเสริมสร้างงานของพรรค
การประชุมเต็มคณะครั้งที่ 1.
การประชุมเต็มคณะครั้งที่ 1 ของคณะกรรมาธิการกลางชุดที่ 6 เพื่อเลือกผู้นำพรรคส่วนกลางจัดขึ้นทันทีหลังการประชุมครั้งที่ 6 สมาชิก 34 คนได้รับเลือกเข้าสู่กรมการเมืองชุดที่ 6 ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 15 คนในกรมการเมืองชุดที่ 5 ในจำนวน 34 คนนี้ มีสมาชิกเต็มตัว 19 คนและสมาชิกผู้สมัคร 15 คน สมาชิกห้าคนได้รับเลือกเข้าสู่คณะผู้บริหารสูงสุดกรมการเมือง และคิม จ็อง-อิลถูกจัดอันดับที่สี่ในลำดับชั้นของกรมการเมืองและคณะผู้บริหารสูงสุด สำนักเลขาธิการชุดที่ 6 ประกอบด้วยสมาชิกเก้าคน โดยคิม จ็อง-อิลถูกจัดอันดับที่สอง ขนาดของสำนักเลขาธิการไม่เปลี่ยนแปลงจากการประชุมครั้งที่ 5 แต่จากสมาชิกเก้าคนมีเพียงคิม อิล-ซ็องเท่านั้นที่เป็นสมาชิกจาก "รุ่นปฏิวัติ" ของพรรค (60% ของสมาชิกสำนักเลขาธิการชุดที่ 5 มาจากรุ่นนั้น) คิม อิล-ซ็องและคิม จุง-รินเป็นผู้ดำรงตำแหน่งเพียงสองคนที่ได้รับเลือกกลับเข้ามา คณะกรรมการการทหารกลางชุดที่ 6 ที่ได้รับเลือกประกอบด้วยสมาชิก 19 คน ซึ่งคิม จ็อง-อิลถูกจัดอันดับที่สาม (รองจากคิม อิล-ซ็องและโอ จิน-อู) นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของพรรคที่สมาชิกคณะกรรมการการทหารกลางถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ คิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิลกลายเป็นเจ้าหน้าที่เพียงสองคนที่มีที่นั่งในทั้งสี่องค์กร ได้แก่ คณะผู้บริหารสูงสุดกรมการเมือง กรมการเมือง สำนักเลขาธิการ และคณะกรรมการการทหารกลาง ขณะที่คิม จ็อง-อิลถูกจัดอันดับต่ำกว่าในคณะผู้บริหารสูงสุดกรมการเมือง กรมการเมือง และสำนักเลขาธิการ ไม่มีสมาชิกคนใดที่ถูกจัดอันดับสูงกว่าเขามีตำแหน่งในองค์กรอื่น ๆ (ยกเว้นโอ จิน-อู สมาชิกอันดับสองของ คณะกรรมการการทหารกลาง) ด้านล่างนี้คือรายชื่อสมาชิก (และอันดับที่เกี่ยวข้อง) ของคณะผู้บริหารสูงสุดกรมการเมือง สมาชิกเต็มตัวและผู้สมัครของกรมการเมือง สำนักเลขาธิการและคณะกรรมการการทหารกลาง
ในการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 1 นั้น "คนรุ่นปฏิวัติ" ได้เกษียณจากตำแหน่งบริหารของตน โดยมอบตำแหน่งเหล่านั้นให้กับคนรุ่นใหม่ของคิม จ็อง-อิล อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงควบคุมองค์กรอำนาจสูงสุด ได้แก่ คณะผู้บริหาสูงสุดและกรมการเมือง ในการประชุมเต็มคณะครั้งนี้ คิม ย็อง-จู (น้องชายของคิม อิล-ซ็อง ผู้ซึ่งได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้สืบทอดที่เขาเลือกก่อนคิม จ็อง-อิล), คิม ดง-กยู, รยู ชัง-ชิกและรี ยง-มูหายไปจากตำแหน่งสำคัญในพรรค เหตุผลในการกวาดล้างไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่คาดว่าเกี่ยวข้องกับการที่คิม อิล- ซ็องใช้เวลานานในการรวบรวมฐานอำนาจของบุตรชาย
มติการประชุม.
คิม จ็อง-อิล เป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง.
เชื่อกันว่าคิม ย็อง-จูเป็นตัวเลือกแรกของคิม อิล-ซ็องในฐานะผู้สืบทอด และอำนาจของเขาเพิ่มขึ้นจนกระทั่งเขาได้เป็นประธานร่วมของคณะกรรมาธิการประสานงานเหนือ-ใต้ ตั้งแต่ปลาย ค.ศ. 1972 จนถึงการประชุมครั้งที่ 6 คิม ย็อง-จูกลายเป็นบุคคลที่ห่างเหินจากระบอบมากขึ้นเรื่อย ๆ ในการประชุมครั้งที่ 6 เขาเสียที่นั่งในกรมการเมืองและในคณะกรรมาธิการกลาง อย่างไรก็ตาม ข่าวลือได้รับการยืนยันว่าคิม อิล-ซ็องเริ่มเตรียมคิม จ็อง-อิลให้สืบทอดอำนาจตั้งแต่ ค.ศ. 1966 ตั้งแต่ ค.ศ. 1974 จนถึงการประชุมครั้งที่ 6 คิม จ็อง-อิล (สื่อเกาหลีเหนือเรียกว่า "ศูนย์กลางพรรค") กลายเป็นผู้มีอำนาจมากที่สุดเป็นอันดับสองในเกาหลีเหนือ
การเลือกคิม จ็อง-อิลเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของคิม อิลซ็องถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก นักวิจารณ์กล่าวหาว่าคิม อิล-ซ็องสถาปนาราชวงศ์ เปลี่ยนเกาหลีเหนือให้กลายเป็นรัฐศักดินา นักวิจารณ์ชาวเกาหลีใต้ที่ไม่เปิดเผยตัวตนกล่าวว่า "การสืบทอดอำนาจโดยสายเลือดเป็นผลที่เลี่ยงไม่ได้จากการยึดมั่นในความฝันของคิมผู้พ่อในการสร้างราชวงศ์ของตนเองและครอบครัว" โดยเสริมว่าการขึ้นสู่อำนาจของคิม จ็อง-อิลเป็นหลักฐานของการ "เสื่อมถอย" ของพรรคแรงงานเกาหลีให้กลายเป็น "กิจการครอบครัวส่วนตัวที่สร้างขึ้นรอบ ๆ ลัทธิบูชาบุคคล" พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต พรรคคอมมิวนิสต์จีนและพรรครัฐบาลอื่น ๆ ของรัฐสังคมนิยมไม่เห็นด้วยกับการแต่งตั้งคิม จ็อง-อิลเป็นทายาทผู้สืบทอด การเลือกผู้สืบทอดตำแหน่งของคิม อิล-ซ็องอาจเกี่ยวกับการส่งเสริมความกระตือรือร้นในการปฏิวัติในประเทศ (โดยคำนึงถึงการปฏิบัติที่เลวร้ายที่โจเซฟ สตาลินได้รับจากผู้สืบทอดตำแหน่งของเขา)
การรวมชาติเกาหลี.
ในการประชุม คิม อิล-ซ็องเน้นย้ำถึงความสำคัญของ "การบรรลุเป้าหมายของการรวมชาติปิตุภูมิซึ่งเป็นความปรารถนาอันยิ่งใหญ่และยาวนานของประชาชนทั้งปวงเป็นภารกิจปฏิวัติที่สำคัญที่สุดที่พรรคเผชิญอยู่" เขาเตือนผู้ฟังว่าหากเกาหลียังคงแบ่งแยก ก็อาจไม่มีวันรวมกันได้อีกเนื่องด้วยความสัมพันธ์ระหว่างมหาอำนาจ คิม อิล-ซ็องเรียกร้องให้ก่อตั้ง "สมาพันธรัฐประชาธิปไตยสาธารณรัฐเกาหลี" (DCRK) รัฐบาลแห่งชาติของเกาหลีเหนือและใต้ สมาพันธรัฐจะถูกปกครองโดยสภาสูงสุดแห่งสมาพันธรัฐแห่งชาติ (SCNC) โดยมีจำนวนผู้แทนจากเกาหลีเหนือและใต้เท่ากัน ผู้แทนสภาจะเลือกคณะผู้บริหารสูงสุดซึ่งจะปกครองในนามของพวกเขา ภายใต้ระบบนี้ เกาหลีใต้จะยังคงเป็นทุนนิยมและเกาหลีเหนือจะยังคงเป็นสังคมนิยม อย่างไรก็ตาม ผู้นำพรรคแรงงานเกาหลีกำหนดเงื่อนไขสามประการเพื่อให้เกาหลีเหนือเข้าร่วมสมาพันธรัฐ ดังนี้: (1) การทำให้เกาหลีใต้เป็นประชาธิปไตยทางสังคม การขับไล่ชนชั้นปกครองปัจจุบัน การยกเลิกกฎหมายต่อต้านคอมมิวนิสต์และกฎหมายความมั่นคงแห่งชาติ และการแทนที่ระบอบทหารด้วยระบอบประชาธิปไตยที่แสดงถึงเจตจำนงของประชาชน (2) การลดความตึงเครียดด้วยการจัดทำความตกลงสงบศึกและสันติภาพ (3) การลดการแทรกแซงของอเมริกาในภูมิภาค เปิดโอกาสความเป็นไปได้ในการปรับปรุงความสัมพันธ์กับสหรัฐหากสนับสนุนการรวมชาติเกาหลี
จากคอมมิวนิสต์สู่ชาตินิยม.
<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
"มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่อาศัยอยู่ในชุมชนที่เรียกว่าชาติ และการต่อสู้เพื่อกำหนดชะตาชีวิตตนเองนั้นเกิดขึ้นภายในขอบเขตของรัฐชาติ การแสวงหาการกำหนดชะตาชีวิตของชาติเป็นสิ่งสำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใดในการปฏิวัติของประเทศใด ๆ ชาติจะต้องมีอยู่ก่อนการปฏิวัติ การสร้างสรรค์ อุดมการณ์ หรืออุดมคติ และสิ่งเหล่านี้จะสูญเสียความหมายไปหากไม่มีชาติ ไม่ว่าเราจะสนับสนุนลัทธิชาตินิยม ลัทธิคอมมิวนิสต์ หรืออุดมการณ์อื่นใด เราต้องฟื้นฟูความเป็นชาติของเราก่อน"
—คิม จุง-ริน เลขาธิการพรรค ว่าด้วยอุดมการณ์การรวมชาติของเกาหลีเหนือ
การประชุมครั้งที่ 6 แสดงให้เห็นถึงการออกห่างจากลัทธิคอมมิวนิสต์ดั้งเดิม โดยให้ความสำคัญกับชูเช ("Juche") เหนือลัทธิมากซ์–เลนิน ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ นโยบายแห่งชาติอิสระถูกให้ความสำคัญเหนือชนกรรมาชีพสากลนิยม ตามที่นักวิเคราะห์การเมือง คิม นัม-ซิก กล่าวว่า "[การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้] แสดงถึงการออกห่างอย่างเห็นได้ชัดจากหลักพื้นฐานของลัทธิคอมมิวนิสต์ และทิศทางใหม่สำหรับอนาคตของเกาหลีเหนือในทศวรรษ 1980" ต่างจากพรรคคอมมิวนิสต์รัฐบาลอื่น ๆ ในรัฐสังคมนิยม การรวมศูนย์ประชาธิปไตยในพรรคแรงงานเกาหลีไม่ได้ทำให้ผู้นำ (เลขาธิการใหญ่พรรคแรงงานเกาหลี) ต้องรับผิดชอบ ในหลาย ๆ ด้าน มันทำงานในทางกลับกัน โดยที่พรรคแรงงานเกาหลีต้องรับผิดชอบต่อผู้นำ ระบบที่ไม่ปกตินี้มีรากฐานมาจากทฤษฎีผู้นำของเกาหลีเหนือ
เมื่อเทียบกับรัฐสังคมนิยมอื่นๆ (ซึ่งยึดมั่นในความเชื่อคอมมิวนิสต์ดั้งเดิมที่ว่ามวลชนเป็นผู้กำหนดการพัฒนาทางประวัติศาสตร์) อุดมการณ์ของพรรคแรงงานเกาหลียืนยันว่ามวลชนสามารถริเริ่มการเปลี่ยนแปลงปฏิวัติได้ก็ต่อเมื่อมีผู้นำเท่านั้น ขณะที่รัฐสังคมนิยมอื่น ๆ มักเน้นย้ำถึงบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์บางคน แต่ก็ยังให้ความสำคัญกับประชาชน สิ่งตรงกันข้ามเกิดขึ้นในเกาหลีเหนือ ซึ่งแนวทางของพรรคคือ "ภารกิจปฏิวัติอันยิ่งใหญ่ของชนชั้นแรงงานได้รับการบุกเบิกและนำไปสู่ชัยชนะโดยผู้นำและสำเร็จภายใต้การนำของผู้นำเท่านั้น" จากมุมมองนี้ ภารกิจปฏิวัติที่มอบให้กับชนชั้นแรงงานโดยระบอบสังคมนิยมอื่น ๆ กลายเป็นความรับผิดชอบของผู้นำแต่เพียงผู้เดียวในเกาหลีเหนือ ทฤษฎีผู้นำสนับสนุนการนำโดยคนคนเดียว เนื่องจากภารกิจสำคัญทั้งหมดสามารถสำเร็จได้โดยผู้นำผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น มุมมองทางอุดมการณ์นี้อาจอธิบายได้ว่าทำไมคิม อิล-ซ็องจึงแต่งตั้งคิม จ็อง-อิล บุตรชายของเขาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง ในเกาหลีเหนือ คิม อิล-ซ็องได้รับการยกย่องว่าเป็น "ผู้นำผู้ยิ่งใหญ่" ที่มีบทบาทชี้ขาด เขาได้รับการกล่าวถึงโดยสื่อทางการว่าเป็นผู้ก่อตั้งพรรคแรงงานเกาหลีและผู้ก่อตั้งแนวคิดชูเช ด้วยเหตุนี้ คิม อิล-ซ็องจึงไม่ได้รับการ "เลือกตั้ง" เป็นเลขาธิการใหญ่พรรคแรงงานเกาหลี ตำแหน่งนั้นถูกมอบให้เขาโดยสิทธิ์จากสวรรค์<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
เพื่อบรรลุการรวมชาติของปิตุภูมิ ใต้และเหนือไม่ควรยึดติดกับอุดมการณ์ของตนเองไม่ว่าจะเป็นลัทธิคอมมิวนิสต์หรือทุนนิยม แต่ทั้งสองฝ่ายควรวางอุดมการณ์ร่วมกันของชาติไว้เหนืออุดมการณ์ทั้งสองเพื่อบรรลุการรวมกันบนพื้นฐานของแนวคิดแห่งชาติ
—คิม อิล-ซ็อง เน้นย้ำว่าชาติ (ไม่ใช่ลัทธิทุนนิยมหรือคอมมิวนิสต์) ควรเป็นอุดมการณ์ร่วมกันของสองเกาหลี
แม้เกาหลีเหนือจะเริ่มเปลี่ยนจากนโยบายต่างประเทศที่ยึดหลักการชนกรรมาชีพสากลนิยมในการประชุมผู้แทนพรรคใน ค.ศ. 1966 แล้วก็ตาม แต่ผู้นำพรรคแรงงานเกาหลีไม่เคยละทิ้งหลักการชนกรรมาชีพสากลนิยมอย่างชัดเจนเหมือนที่ทำในการประชุมครั้งที่ 6 ในทางทฤษฎี พรรคคอมมิวนิสต์สนับสนุนนโยบายที่ส่งเสริมการปฏิวัติโลก ระบอบคอมมิวนิสต์แทบจะไม่เคยปฏิบัติตามอุดมคตินี้เลย ในช่วงทศวรรษ 1950 การแตกแยกทางอุดมการณ์ภายในขบวนการคอมมิวนิสต์โลกทำให้สิ่งนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้ ตั้งแต่ ค.ศ. 1966 เป็นต้นมา เกาหลีเหนือกระชับความสัมพันธ์กับประเทศที่เป็นกลางในสงครามเย็นระดับโลก ชนกรรมาชีพสากลนิยมถูกแทนที่ด้วยนโยบายต่างประเทศที่เป็นอิสระและเป็นชาตินิยม หากประเทศสังคมนิยมและประเทศที่ไม่ใช่สังคมนิยมอยู่ในภาวะสงคราม เกาหลีเหนือสามารถ (ในทางทฤษฎี) สนับสนุนประเทศที่ไม่ใช่สังคมนิยมได้หากเป็นประโยชน์ต่อเกาหลีเหนือ ในการประชุมครั้งที่ 6 คิม อิล-ซ็องให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์กับประเทศโลกที่สามมากกว่าความเป็นเอกภาพในค่ายสังคมนิยม อย่างไรก็ตาม เกาหลีเหนือยังคงได้รับเงินทุนและความช่วยเหลือจำนวนมากจากกลุ่มประเทศโซเวียต สาธารณรัฐประชาชนจีนและความสัมพันธ์กับสหรัฐจะยังคงเย็นชาอย่างขมขื่น แม้เกาหลีเหนือจะโต้แย้งว่าความเป็นอิสระและชนกรรมาชีพสากลนิยมไม่ได้แยกออกจากกัน แต่ในทฤษฎีคอมมิวนิสต์ดั้งเดิมแล้ว พวกมันแยกออกจากกัน