ระบบอาร์-เอส-ที

ระบบอาร์-เอส-ที  ใช้กันในหมู่นักวิทยุสมัครเล่น, ผู้ฟังคลื่นสั้น และนักวิทยุอื่น ๆ เพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับคุณภาพของสัญญาณวิทยุที่ได้รับ รหัสเป็นตัวเลขสามหลัก โดยแต่ละหลักมีตัวเลขสำหรับการประเมินความชัดเจน ความแรง และความใสของเสียงของสัญญาณ รหัสนี้ได้รับการพัฒนาในปี พ.ศ. 2477 โดยนักวิทยุสมัครเล่น อาเธอร์ ดับเบิลยู. บราเทน สัญญาณเรียกขาน W2BSR และคล้ายกับรหัสที่ประมวลผลในข้อบังคับวิทยุของสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ ไคโร พ.ศ. 2481
ความชัดเจน.
R ย่อมาจาก Readability หรือ ความชัดเจนในการรับฟังข้อความ คือการประเมินเชิงคุณภาพว่าการถ่ายทอดข้อมูลที่ส่งระหว่างการส่งสัญญาณนั้นยากงานแค่ไหน ในการส่งสัญญาณโทรเลขรหัสมอร์ส ความชัดเจนหมายถึง ความง่ายหรือยาก ในการแยกแยะอักขระแต่ละตัวในข้อความที่ส่ง ในการส่งสัญญาณเสียง ความชัดเจนหมายถึง ความง่ายหรือยากในการเข้าใจคำพูดแต่ละคำอย่างถูกต้อง ความชัดเจนในการรับฟังจะแบ่งเป็นระดับ 1 ถึง 5
ความแรง.
S ย่อมาจาก Strength หรือ ความแรงของสัญญาณ คือการประเมินความแรงของสัญญาณที่ได้รับ ณ ตำแหน่งที่รับสัญญาณ แม้ว่าเครื่องวัดความแรงของสัญญาณที่แม่นยำจะสามารถกำหนดค่าเชิงปริมาณสำหรับความแรงของสัญญาณได้ แต่ในทางปฏิบัติ รหัสอาร์เอสทีส่วนนี้เป็นการประเมินเชิงคุณภาพ ซึ่งมักจะดูจากเอสมิเตอร์ (S meter) ของเครื่องรับวิทยุ ณ ตำแหน่งที่รับสัญญาณ ความแรงของสัญญาณจะแบ่งเป็นระดับ 1 ถึง 9
สำหรับการประเมินเชิงปริมาณ เครื่องรับวิทยุแบบเอชเอฟที่มีคุณภาพสูงจะได้รับการปรับเทียบเพื่อให้ระดับ 9 บนเอสมิเตอร์จะสอดคล้องกับสัญญาณ 50 μV ที่ความต้านทานขั้วต่อมาตรฐานของสายอากาศ 50 โอห์ม ความแตกต่างของค่าเอสมิเตอร์หนึ่งระดับควรสอดคล้องกับ 6 dB ที่มีความแรงของสัญญาณ (แรงดันไฟฟ้า 2x = กำลัง 4x) บนเครื่องรับวีเอชเอฟและยูเอชเอฟที่ใช้สำหรับการสื่อสารด้วยสัญญาณอ่อน ระดับ 9 บนเอสมิเตอร์มักจะสอดคล้องกับ 5 μV ที่ขั้วต่อสายอากาศ 50 โอห์ม นักวิทยุสมัครเล่น (แฮม) อาจใช้ความแรงของสัญญาณ "20 ถึง 60 ต่อจากระดับ 9" หรือ "+20 ถึง +60 ต่อจากระดับ 9" ข้อมูลนี้มักใช้รายงานสัญญาณที่เกินกว่าระดับ 9 บนมิเตอร์สัญญาณบนเครื่องรับเอชเอฟ
ความใสของเสียง.
T ย่อมาจาก Tone หรือ ความใสของเสียงสัญญาณ แบ่งเป็นระดับ 1 ถึง 9 ความใสของเสียงเกี่ยวข้องกับรหัสมอร์สและโหมดการส่งสัญญาณดิจิทัลอื่น ๆ เท่านั้น ดังนั้นจึงไม่มีการใช้งานในการออกอากาศด้วยเสียง ด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ ความไม่สมบูรณ์ในคุณภาพของการปรับสัญญาณดิจิทัลของเครื่องส่งสัญญาณที่รุนแรงพอที่จะตรวจพบโดยหูของมนุษย์ทำได้ยาก
ในอดีต คำต่อท้ายถูกเพิ่มเพื่อระบุคุณสมบัติของสัญญาณอื่น ๆ และอาจส่งเป็น 599K เพื่อระบุสัญญาณที่ชัดเจนและแรง แต่มีการคลิกคีย์ที่น่ารำคาญ
รูปแบบต่างๆ.
ตัวอย่างการรายงานแบบอาร์เอสทีสำหรับการส่งสัญญาณเสียงคือ "59" ซึ่งปกติจะออกเสียงว่า "ห้าเก้า" หรือ "ห้าโดยเก้า" ซึ่งเป็นรายงานที่ระบุสัญญาณที่ชัดเจนและแรงมาก สัญญาณที่แรงเป็นพิเศษถูกกำหนดโดยจำนวนเดซิเบล (dB) เชิงปริมาณซึ่งเกินกว่า "เอสมิเตอร์ระดับ 9" ซึ่งแสดงบนมิเตอร์ S ของเครื่องรับ ตัวอย่าง: "สัญญาณของคุณคือ 30 dB มากกว่า เอสมิเตอร์ 9" หรือพูดง่ายๆ ก็คือ "สัญญาณของคุณคือ 30 มากกว่า 9" โดยในประเทศไทยมักใช้การรายงานในรูปแบบ 59+30 dB (อ่านว่า ห้าเก้า บวกสามสิบดีบี)
เนื่องจากอักขระ N ในรหัสมอร์สต้องใช้เวลาในการส่งน้อยกว่าเลข 9 ในระหว่างการแข่งขันวิทยุสมัครเล่นซึ่งสถานีวิทยุสมัครเล่นที่แข่งขันกันล้วนใช้รหัสมอร์ส ดังนั้นเลขเก้าใน RST มักจะย่อเป็น N เพื่ออ่านว่า 5NN โดยทั่วไป แนวทางปฏิบัตินี้เรียกว่าตัวเลขแบบย่อหรือแบบ "ตัด"
ระบบอาร์เอสคิว (RSQ system) ยังได้รับการเสนอให้มีการใช้งานสำหรับโหมดดิจิทัลเพื่อเป็นทางเลือกแทนระบบอาร์เอสที โดย Q แทนที่ "Tone" ด้วย "Quality" ในระดับ 1-9 ที่คล้ายกันซึ่งบ่งชี้ว่ามีหรือจำนวนของ 'คู่แถบด้านข้าง' ที่ไม่ต้องการในโหมดดิจิทัลย่านความถี่แคบ