การฝังสิ่งแปลกปลอมด้วยตนเอง

การฝังสิ่งแปลกปลอมด้วยตนเอง หมายถึง การสอดแทรกวัตถุแปลกปลอมเข้าไปในเนื้อเยื่ออ่อนใต้ผิวหนังหรือในกล้ามเนื้อ การฝังสิ่งแปลกปลอมด้วยตนเองถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของพฤติกรรมทำร้ายตนเองโดยเจตนา ซึ่งเรียกว่า การบาดเจ็บตนเองที่ไม่มุ่งหวังต่อชีวิต (nonsuicidal self-injury) โดยมีการนิยามว่าเป็น "การทำลายเนื้อเยื่อโดยเจตนาและตรงไปตรงมา โดยปราศจากเจตนาฆ่าตัวตาย"
ข้อโต้แย้ง.
จากการทบทวนวรรณกรรมพบว่ายังไม่ชัดเจนว่าการฝังวัตถุในร่างกายตัวเอง (self-embedding) เข้าข่ายเป็นพฤติกรรมการทำร้ายตนเองโดยเจตนาหรือไม่ บางงานวิจัยจัดให้พฤติกรรมการฝังวัตถุในร่างกายตัวเองเป็นการทำร้ายตนเองโดยเจตนา ขณะที่บางงานวิจัยไม่รวมพฤติกรรมนี้เข้าไป คำจำกัดความส่วนใหญ่ของการทำร้ายตัวเองโดยเจตนามักระบุว่าพฤติกรรมนั้นเกิดขึ้นโดยไม่มีความตั้งใจในการฆ่าตัวตาย อย่างไรก็ตามความเชื่อมโยงระหว่างการฝังวัตถุในร่างกายตัวเองกับความคิดฆ่าตัวตายยังไม่ชัดเจน แม้ว่าพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองส่วนใหญ่จะไม่เกี่ยวข้องกับความคิดฆ่าตัวตาย แต่ก็พบว่าการฝังวัตถุในร่างกายตัวเองมีความเชื่อมโยงกับความคิดฆ่าตัวตาย ผลการศึกษาชิ้นหนึ่งพบว่า ความคิดฆ่าตัวตายเป็นสาเหตุที่รายงานบ่อยที่สุดสำหรับการฝังวัตถุในร่างกายตัวเอง แต่ไม่ใช่ทุกการกระทำของการฝังวัตถุจะมาพร้อมกับความคิดฆ่าตัวตาย นอกจากนี้ ผู้ที่ฝังวัตถุในร่างกายตัวเองส่วนใหญ่ยังรายงานว่าตนเคยมีความพยายามฆ่าตัวตายและมีความคิดฆ่าตัวตายมาก่อน
นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างระหว่างการฝังวัตถุในร่างกายตัวเองกับพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองอื่นๆ เช่น การฝังวัตถุในร่างกายตัวเองมักพบร่วมกับโรคทางพฤติกรรมสุขภาพและมีแนวโน้มในการทำซ้ำสูง ทั้งนี้ การฝังวัตถุในร่างกายตัวเองมีความคล้ายคลึงกับการทำร้ายตัวเองรูปแบบอื่นๆ ตรงที่หนึ่งในเหตุผลที่ผู้กระทำทำเช่นนั้นก็เพื่อบรรเทาความทุกข์ทางอารมณ์ผ่านการทำร้ายร่างกายตัวเอง 
ประวัติศาสตร์.
หนึ่งในกรณีแรกที่มีการรายงานเกี่ยวกับการฝังวัตถุเข้าตัวเอง (self-embedding) เกิดขึ้นในปี 1936 เมื่อพบว่า อัลเบิร์ต ฟิช (Albert Fish) ฆาตกรต่อเนื่องและมนุษย์กินคนถูกจับและประหารชีวิต การตรวจเอกซเรย์ในบริเวณเชิงกรานของเขาเผยให้เห็นว่าเขาได้ฝังเข็มจำนวนประมาณ 27-29 เล่มในบริเวณขาหนีบ ซึ่งภาพนี้ถูกนำไปใช้เป็นหลักฐานในการพิจารณาคดีของเขา นอกจากนี้เขายังได้ฝังเข็มลงในบริเวณท้องของเขาด้วย ในปี 1986 Gould และ Pyle ได้กล่าวถึงพฤติกรรมการฝังวัตถุเข้าตัวเองในหนังสือของพวกเขาชื่อ "Anomalies and Curiosities of Medicine" ซึ่งได้รวมถึงรายงานเกี่ยวกับผู้หญิงชาวยุโรปที่มีอาการฮิสทีเรียซึ่งฝังเข็มลงในร่างกายของตนเอง ในปี 2010 การศึกษาของ Young et al. เป็นหนึ่งในงานวิจัยแรก ๆ ที่อธิบายพฤติกรรมการฝังวัตถุเข้าตัวเองในกลุ่มวัยรุ่น
ระบาดวิทยา.
คนส่วนใหญ่ที่มีพฤติกรรมฝังวัตถุในร่างกายตนเองมักเป็นวัยรุ่นหญิงผิวขาวที่มีการวินิจฉัยทางจิตเวช พฤติกรรมนี้มีอัตราการเกิดร่วมสูง กับโรคทางจิตวิทยาอื่น ๆ เช่น ความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ โรคดิสโซสิเอทีฟ และ ความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง นอกจากนี้ การทำร้ายตัวเองโดยเจตนายังมีความสัมพันธ์กับพยาธิสภาพที่เกี่ยวข้องกับการแสดงออกทางพฤติกรรม เช่น ความผิดปกติแบบท้าทายชอบทำตรงกันข้าม และ ความผิดปกติทางความประพฤติ วัยรุ่นที่มีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองมักมีคะแนนเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าสูงกว่า และรายงานว่ามีอาการซึมเศร้ามากกว่าวัยรุ่นที่ไม่มีพฤติกรรมทำร้ายตัวเอง พวกเขายังรายงานว่ามีอาการวิตกกังวลมากขึ้นด้วย ปัจจัยความเครียดในชีวิต เช่น การถูกล่วงละเมิดทางเพศ การเห็นความรุนแรงในครอบครัว หรือการประสบเหตุการณ์สะเทือนใจ ถูกพบว่ามีความสัมพันธ์กับการทำร้ายตัวเองโดยเจตนา ความถี่และการมีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองมีความสัมพันธ์กับจำนวนเหตุการณ์ความเครียดในชีวิตที่วัยรุ่นรายงาน วัยรุ่นที่มีประวัติทำร้ายตัวเองรายงานว่ามีเหตุการณ์ความเครียดในชีวิตมากขึ้น และผู้ที่มีอัตราสูงกว่าสำหรับประสบการณ์เหล่านี้มีแนวโน้มที่จะมีพฤติกรรมซ้ำ ๆ มากขึ้น งานวิจัยเชิงประจักษ์ได้ระบุปัจจัยเสี่ยงและความสัมพันธ์ของพฤติกรรมทำร้ายตัวเอง ปัจจัยบางประการเหล่านี้ได้แก่ ประวัติการถูกทารุณกรรมในวัยเด็ก การมีความผิดปกติทางจิต ทักษะทางวาจาที่ไม่ดี และการระบุตัวตนกับวัฒนธรรมย่อย โกธิก
อายุเฉลี่ยของการทำร้ายตัวเองที่ไม่เกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตายอยู่ที่ 13–15 ปี และสำหรับการทำร้ายตัวเองที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตายอยู่ที่ 15–17 ปี ประมาณ 2% ของผู้ต้องขังในเรือนจำมีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองในแต่ละปี ซึ่งรวมถึงการสอดใส่วัตถุต่างประเทศเข้าไปในร่างกาย อัตราการทำร้ายตัวเองตลอดชีวิตในวัยรุ่นมีตั้งแต่ 13%–56% ในกลุ่มตัวอย่างที่ไม่ได้เข้ารับการรักษาทางคลินิก ประมาณ 4% ของประชากรสหรัฐ และ 13–23% ของวัยรุ่นรายงานว่ามีประวัติการทำร้ายตัวเองที่ไม่เกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตาย วัตถุที่ใช้สอดใส่ส่วนใหญ่มักเป็นวัตถุที่ยาวและบาง เช่น เข็มเย็บผ้าและคลิปหนีบกระดาษ การสอดใส่วัตถุเข้าไปในท่อปัสสาวะพบได้บ่อยในผู้ชายมากกว่าผู้หญิง โดยมีอัตราส่วน 1.7:1
อาการ.
เพื่อประเมินการฝังสิ่งแปลกปลอมในร่างกาย หลายแง่มุมของพฤติกรรมจะต้องได้รับการพิจารณา เช่น ชนิดของวัตถุที่ใช้ ตำแหน่งที่แทรกวัตถุ จำนวนวัตถุที่แทรก แรงจูงใจที่อยู่เบื้องหลังพฤติกรรม และหากผู้ป่วยมีการวินิจฉัยทางจิตเวชอื่น ๆ อาการที่พบได้บ่อยสำหรับการแทรกวัตถุในเนื้อเยื่อผิวหนัง ได้แก่ การติดเชื้อ การเกิดฝี หรือการติดเชื้อในกระแสเลือด ณ จุดที่มีการแทรกวัตถุ อาการของการแทรกวัตถุในท่อปัสสาวะรวมถึงการปัสสาวะบ่อย การปัสสาวะเจ็บปวด และมีเลือดปนในปัสสาวะ การตีบของท่อปัสสาวะอาจเกิดขึ้นจากการพยายามแทรกวัตถุเข้าไปในท่อปัสสาวะหลายครั้ง การฉีกขาดของเยื่อเมือกมักเกี่ยวข้องกับการแทรกวัตถุหลายชิ้นหรือพยายามแทรกหลายครั้ง ในการประเมินขนาด ตำแหน่ง และจำนวนวัตถุแปลกปลอมจำเป็นต้องใช้การตรวจทางรังสี อาการของการแทรกวัตถุในช่องคลอดรวมถึงอาการปวดในช่องคลอด มีสารคัดหลั่งออกมา มีเลือดออก และมีกลิ่นเหม็น ซึ่งอาจบ่งชี้ถึงการติดเชื้อ
การรักษา.
การกำจัดวัตถุแปลกปลอมด้วยการนำทางด้วยภาพ (IGFBR).
การรักษาการแทรกวัตถุแปลกปลอมเข้าไปในท่อปัสสาวะมักใช้การส่องกล้องเพื่อดึงวัตถุออกมาและให้ยาปฏิชีวนะ หากมีการติดเชื้อหรือเกิดฝีในจุดที่แทรกวัตถุ การผ่าตัดเพื่อเอาวัตถุออกเป็นสิ่งจำเป็น หากผู้ป่วยมีวัตถุแปลกปลอมหลายชิ้นในบริเวณใดบริเวณหนึ่ง การผ่าตัดอาจเป็นทางเลือกที่เหมาะสม ยกเว้นกรณีที่ความเสี่ยงจากการผ่าตัดมีมากกว่าประโยชน์ การกำจัดวัตถุแปลกปลอมด้วยการนำทางด้วยภาพ (IGFBR) เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่มีการบุกรุกน้อยกว่า ซึ่งเหลือรอยแผลเป็นน้อย หลายการศึกษาได้พบว่า IGFBR เป็นเทคนิคที่ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพในการกำจัดวัตถุแปลกปลอม ในขั้นตอนนี้สามารถใช้เทคนิคไฮโดรดิแซกชั่น (hydrodissection) เพื่อระบุวัตถุแปลกปลอมได้อย่างแม่นยำและช่วยในการกำจัดวัตถุได้ง่ายขึ้น
การรักษาด้านจิตใจ.
การบำบัดด้วยการแก้ปัญหา (Problem-Solving Therapy: PST) และการบำบัดด้วยพฤติกรรมทางปัญญาแบบปรับตัว (Dialectical Behavior Therapy: DBT) เป็นวิธีการบำบัดด้านจิตใจที่ได้รับการสนับสนุนเชิงประจักษ์สำหรับพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองที่ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย PST สอนทักษะการแก้ปัญหาและกลยุทธ์การเผชิญปัญหาให้กับผู้ป่วย เพื่อให้สามารถจัดการกับปัญหาในอนาคตได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ยังช่วยให้ผู้ป่วยสามารถระบุและแก้ไขปัญหาที่เผชิญอยู่ได้ อย่างไรก็ตาม การศึกษาบางชิ้นพบว่า PST สามารถลดพฤติกรรมฆ่าตัวตายได้เมื่อเทียบกับวิธีการรักษาแบบปกติ แต่ผลลัพธ์ในระยะยาวเกินกว่าหนึ่งปีไม่ได้รับการยืนยัน
การบำบัดด้วยพฤติกรรมทางปัญญาแบบปรับตัว (DBT) มุ่งเน้นในการสอนทักษะการเผชิญปัญหาและจัดการกับอุปสรรคด้านแรงจูงใจในการรักษา การบำบัดประกอบด้วยการยอมรับประสบการณ์ของผู้ป่วยและทำงานร่วมกันกับผู้ป่วยในการแก้ปัญหาและทักษะทางพฤติกรรม เช่น การควบคุมอารมณ์ DBT ถูกใช้ในการรักษาพฤติกรรมฆ่าตัวตายและพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองที่ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า DBT สามารถลดพฤติกรรมการทำร้ายตัวเองได้ในหลายการศึกษา
ทฤษฎี.
แบบจำลองการหลีกเลี่ยงประสบการณ์ (EAM).
ตามแบบจำลองนี้ การคงไว้ซึ่งพฤติกรรมการทำร้ายตนเองโดยเจตนานั้นเกิดจากการเสริมแรงเชิงลบ การทำร้ายตนเองโดยเจตนาจะถูกเสริมแรงเพราะสามารถป้องกันหรือลดทอนประสบการณ์ทางอารมณ์เชิงลบได้ แบบจำลองการหลีกเลี่ยงประสบการณ์นี้พัฒนาขึ้นเพื่ออธิบายการทำร้ายตนเองโดยเจตนาสำหรับกลุ่มประชากรหลากหลาย ไม่ใช่เฉพาะกลุ่มที่มีความผิดปกติทางจิตเท่านั้น พฤติกรรมการหลีกเลี่ยงประสบการณ์หมายถึงพฤติกรรมที่มีวัตถุประสงค์เพื่อหลีกเลี่ยงหรือหนีจากประสบการณ์ภายในที่ไม่พึงประสงค์ กลไกสำหรับแบบจำลองนี้คือ เมื่อบุคคลประสบกับเหตุการณ์ที่กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองทางอารมณ์ที่ไม่พึงประสงค์ ซึ่งทำให้บุคคลนั้นต้องการหลบหนีจากสภาวะอารมณ์ที่ไม่น่าพอใจนั้น บุคคลนั้นจึงกระทำการทำร้ายตนเองโดยเจตนา ซึ่งช่วยลดหรือกำจัดการตอบสนองทางอารมณ์ที่ไม่พึงประสงค์นั้น พฤติกรรมนี้จึงได้รับการเสริมแรงเชิงลบ หลายงานวิจัยพบว่า 80–94% ของผู้ที่ทำร้ายตนเองรายงานว่ารู้สึกดีขึ้นหลังจากทำร้ายตนเอง โดยมีความรู้สึกโล่งใจเป็นความรู้สึกที่รายงานมากที่สุด นอกจากนี้ การศึกษาที่ทำเกี่ยวกับเหตุผลที่รายงานด้วยตนเองในการทำร้ายตนเองพบว่าเหตุผลหลักที่ผู้คนให้ในการกระทำพฤติกรรมนี้คือเกี่ยวข้องกับการหลีกเลี่ยง กำจัด หรือหลบหนีจากประสบการณ์ภายใน