สาธารณรัฐอาหรับลิเบีย

สาธารณรัฐอาหรับลิเบีย  หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐอาหรับลิเบียกัดดาฟีได้ขึ้นเป็นผู้นำประเทศเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1969 (โดยพฤตินัย) กัดดาฟีและพรรคพวกของเขายืนยันว่ารัฐบาลของพวกเขาจะไม่หยุดนิ่งอยู่กับการเป็นผู้นำของแต่ละบุคคล แต่เป็นการตัดสินใจในระดับสูงสุด
ในปี ค.ศ. 1969 ลิเบียได้เข้าร่วมสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับกับอียิปต์และซีเรียแต่การรวมตัวกันของรัฐอาหรับไม่เคยประสบความสำเร็จตามที่ตั้งใจไว้
การต่อต้านรัฐประหาร.
การเปลี่ยนแปลงคณะรัฐมนตรีครั้งใหญ่ครั้งแรกเกิดขึ้นไม่นานหลังจากการท้าทายรัฐบาลครั้งแรก ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2512 อดัม ซาอิด ฮอว์วาซ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และ มูซา อาหมัด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ถูกจับกุมและถูกกล่าวหาว่าวางแผนก่อรัฐประหาร ในคณะรัฐมนตรีชุดใหม่ที่ตั้งขึ้นหลังวิกฤต กัดดาฟีซึ่งดำรงตำแหน่งประธาน RCC ก็กลายเป็นนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีกลาโหมด้วย
พันตรีอับเดล ซาลาม ญัลลูด ซึ่งโดยทั่วไปถือว่ารองจากกัดดาฟีใน RCC กลายเป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย คณะรัฐมนตรีชุดนี้ประกอบด้วยสมาชิกสิบสามคน ซึ่งห้าคนเป็นเจ้าหน้าที่ของ RCC รัฐบาลถูกท้าทายเป็นครั้งที่สองในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2513 เมื่อ อับดุลลาห์ อาบิด ซานุซี และ อาเหม็ด อัล-เซนุสซี ลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของอดีตกษัตริย์ไอดริสและสมาชิกของตระกูล Sayf an Nasr แห่งเฟซซัน ถูกกล่าวหาว่าวางแผนยึดอำนาจเพื่อตนเอง หลังจากแผนล้มเหลว มีการเปลี่ยนแปลงคณะรัฐมนตรีเกิดขึ้น เจ้าหน้าที่ RCC เป็นครั้งแรกที่มีเสียงข้างมากในหมู่รัฐมนตรีใหม่
ในการควบคุมของกัดดาฟี.
ตั้งแต่เริ่มต้น โฆษกของ RCC ได้ระบุถึงความตั้งใจอย่างจริงจังที่จะนำ "ระบอบการปกครองที่ล่มสลาย" มาพิจารณา ในปี 1971 และ 1972 อดีตเจ้าหน้าที่ของรัฐมากกว่า 200 คน (รวมถึงนายกรัฐมนตรี 7 คนและรัฐมนตรีจำนวนมาก) ตลอดจนอดีตกษัตริย์อิดริสและสมาชิกในราชวงศ์ ถูกนำตัวขึ้นศาลประชาชนลิเบียเพื่อพิจารณาคดีในข้อหากบฏและ คอรัปชั่น.
หลายคนที่อาศัยอยู่ในการเนรเทศ (รวมถึงไอดริส) ถูกพิจารณาคดีโดยไม่ปรากฏตัว แม้ว่าผู้ที่ถูกกล่าวหาจำนวนมากจะพ้นความผิด แต่คนอื่นๆ ก็มีโทษจำคุกถึงสิบห้าปีและถูกปรับจำนวนมาก มีการประกาศโทษประหารชีวิต 5 ครั้ง โดยทั้งหมดยกเว้นหนึ่งในนั้นที่ไม่ ปรากฏชื่อ ในหมู่พวกเขาคนหนึ่งต่อต้านไอดริส อดีตพระราชินีฟาติมาและอดีตมกุฎราชกุมารฮาซันถูกตัดสินจำคุก 5 และ 3 ปีตามลำดับ
ในขณะเดียวกัน กัดดาฟีและ RCC ได้ยกเลิกคำสั่งเซนุสซี และลดระดับบทบาททางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการในการบรรลุเอกราชของลิเบีย นอกจากนี้เขายังประกาศว่าปัญหาระดับภูมิภาคและชนเผ่าเป็น "สิ่งกีดขวาง" ในเส้นทางของความก้าวหน้าทางสังคมและเอกภาพ ของ ชาวอาหรับ ขับไล่ผู้นำดั้งเดิมและกำหนดขอบเขตการบริหารข้ามกลุ่มชนเผ่า
ขบวนการเจ้าหน้าที่เสรีได้เปลี่ยนชื่อเป็น " สหภาพสังคมนิยมอาหรับ " (ASU) ในปี 1971 (จำลองตามสหภาพสังคมนิยมอาหรับ ของอียิปต์) ในขณะเดียวกันก็กลายเป็นพรรคการเมืองเดียวในลิเบียของกัดดาฟี มันทำหน้าที่เป็น "ยานพาหนะในการแสดงออกของชาติ" โดยอ้างว่าเพื่อ "ปลุกจิตสำนึกทางการเมืองของชาวลิเบีย" และเพื่อ "ช่วยเหลือ RCC ในการกำหนดนโยบายสาธารณะผ่านการอภิปรายในฟอรัมเปิด" [16]สหภาพแรงงานถูกรวมเข้าใน ASU และการนัดหยุดงานเป็นสิ่งผิดกฎหมาย สื่อซึ่งถูกเซ็นเซอร์อยู่แล้วถูกเกณฑ์อย่างเป็นทางการในปี 2515 ในฐานะตัวแทนของการปฏิวัติชาวอิตาลี (และชุมชนชาวยิวที่เหลืออยู่) ถูกขับไล่ออกจากประเทศ ทรัพย์สินของพวกเขาถูกยึดในเดือนตุลาคม 1970
ในปี 1972 ลิเบียเข้าร่วมสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับกับอียิปต์และซีเรีย สหภาพของรัฐแพน-อาหรับที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งไม่เคยบรรลุผล กลับสงบนิ่งอย่างมีประสิทธิภาพหลังปี 1973
หลายเดือนผ่านไป กัดดาฟีจมอยู่กับวิสัยทัศน์อันเลวร้ายของเขา เกี่ยวกับการปฏิวัติลัทธิแพน-อาหรับและอิสลาม (ทั้งคู่ถูกขังอยู่ในการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับสิ่งที่เขาเรียกว่า "การโอบล้อม พลังแห่งปฏิกิริยาปีศาจ ลัทธิจักรวรรดินิยม และลัทธิไซออนนิสม์") ให้ความสนใจกับนานาชาติมากกว่าเรื่องภายในมากขึ้นเรื่อยๆ ผลที่ตามมาคืองานบริหารประจำจึงตกเป็นของพันตรีจัลลุดซึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทนกัดดาฟีในปี 2515 สองปีต่อมา ยัลลุดรับหน้าที่บริหารและระเบียบการที่เหลืออยู่ของกัดดาฟีเพื่อให้กัดดาฟีอุทิศเวลาของเขาให้กับการสร้างทฤษฎีปฏิวัติ กัดดาฟียังคงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดและประมุขแห่งรัฐที่มีประสิทธิภาพ สื่อต่างประเทศคาดเดาเกี่ยวกับอำนาจและบุคลิกภาพของเขาใน RCC ที่คราส แต่ในไม่ช้า กัดดาฟีก็ปัดเป่าทฤษฎีดังกล่าวด้วยมาตรการของเขาในการปรับโครงสร้างสังคมลิเบีย