pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เซอราโตซอรัส

เซราโตซอรัส  เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อ (เทอโรพอด) อยู่ในช่วง (Kimmeridgian กับ Tithonian) ของช่วงปลายยุคจูแรสสิค มีความใกล้ชิดกับNoasauridaeและAbelisauridaeแต่ขนาดตัวใหญ่และเล็กกว่าครึ่งหนึ่ง ความยาวลำตัวประมาณ 6 เมตร แต่จากการคำนวณคาดว่า ตัวโตที่สุดอาจยาวได้ 8.8 เมตร มีลักษณะ คล้ายอัลโลซอรัส แต่มีส่วนหัวที่โตกว่าเมื่อเทียบกับสัดส่วนลำตัว แขนสั้นและเล็กมี 4 นิ้วไม่น่าใช้เป็นอาวุธได้ และมีเขายื่นออกมาจากเหนือจมูกและดวงตา เป็นเอกลักษณ์และที่มาของชื่อ "กิ้งก่ามีเขา"ของมัน แต่เขาของเซราโตซอรัส เป็นแผ่นกระดูกบางๆ ไม่แข็งแกร่งพอจะเอาไปใช้เป็นอาวุธได้ จึงมีการตั้งข้อสังเกตว่า เขาของมันน่าจะมีไว้เพื่อดึงดูดตัวเมีย 
ฟันของของ(เซราโตซอรัส)ยาวมากเมื่อเทียบกับขนาดลำตัว แต่แบนและบางกว่า นักล่ายุคเดียวกัน เหมาะกับการตัดเนื้อกิน แต่ไม่สามารถบดกระดูกได้ ทำให้คาดได้ว่า เหยื่อของมันน่าจะเป็นไดโนเสาร์กินพืชขนาดกลาง ที่ฉีกเนื้อกินได้ง่ายกว่า ปัจจุบันพบรอยกัดของ เซราโตซอรัส หรือ อาจจะเป็น ทอร์วอซอรัส ที่บริเวณขาของ อัลโลซอรัส
บวกกับการศึกษาที่พบฟอสซิล เชื่อว่า เซราโตซอรัสมักจะล่าเหยื่อในป่าทึบ ตามลำพังคล้ายๆกับ เสือดาว จึงมีคนเรียกมันว่าเสือดาวแห่งโลกล้านปี แม้จะมีขนาดตัวเล็กกว่านักล่าอื่นๆ แต่ก็มีร่างกายแข็งแกร่ง และ ปราดเปรียว จัดได้ว่าเป็นนักล่าตัวยงอีกสายพันธุ์หนึ่ง
ประวัติการขุดค้นพบ.
ถูกค้นพบและขุดขึ้นโดยชาวนามาร์แชลล์ ปาร์คเกอร์เฟช (Marshall Parker Felch) ในปี ค.ศ. 1883 ถึง ค.ศ. 1884 พบข้อต่อกระดูกที่เชื่อมต่อกันซึ่งเกือบจะสมบูรณ์รวมทั้งกะโหลกศีรษะ
ออมนิทริกซ์ 2

ออมนิทริกซ์ ในภาคนี้เป็นอันเดียวกันกับภาคก่อน "(ดูเพิ่มที่ออมนิทริกซ์)" แต่ภาคนี้มันได้เปลี่ยนรูปร่างและเอเลี่ยนภายใน เขาจึงได้เอเลี่ยนชุดใหม่มาอีก 10 ตัว
ร่างของเอเลี่ยน.
เบ็นเท็นพลังเอเลี่ยน.
ร่างพื้นฐาน.
เบ็นได้ร่างทั้ง 10 จากการเปลี่ยนรูปแบบของออมนิทริกซ์ และเอเลี่ยนแต่ละตัวมีลักษณะคล้ายตัวเก่าในภาคก่อนรวมกัน มีดังนี้
บิ๊กชิลล์ (Big chill).
บิ๊กชิลล์เป็นเอเลี่ยนเผ่าพันธุ์เนโครฟริกเจี้ยน (มาจากคำว่า necro แปลว่าความตาย และ frigid แปลว่าเย็นมาก) จากดาวเคราะห์ไคล์มิสส์ (ภาษาฟินแลนด์แปลว่าความเย็น) ในตอน Save the Last Dance เปิดเผยว่าบิ๊กชิลล์เป็นเอเลี่ยนที่มีสองเพศในตัวเดียว ซึ่งสามารถวางไข่และให้กำเนิดทารกโครฟริกเจี้ยน ซึ่งเมื่อถึงช่วงเวลาวางไข่ซึ่งจะมีทุกๆ 80 ปี บิ๊กชิลล์ได้ครอบงำเบ็นเพื่อสร้างรังสำหรับวางไข่
จุดเด่น
-เป็นเอเลี่ยนรูปแบบแมลง
-มีปีกเหมือนผีเสื้อ โดยปกติ ถ้าไม่ได้บิน ก็จะเก็บปีกไว้เหมือนกับเสื้อคลุม
-ความสามารถหลักๆของบิ๊กชิลล์คือพลังความเย็นที่สามารถแช่แข็งทุกอย่างได้
-มีความสามารถในการทำตัวโปร่งใสหลบหลีกการโจมตีได้
ปรากฏตัวครั้งแรกในตอน
Kevin's Big Score ตอนที่เบ็นไล่ตามเควินที่ขโมยรัสท์บัคเก็ทไป
โครม่าสโตน (Chromastone).
โครมาสโตนเป็นเอเลี่ยนเผ่าพันธุ์คริสตัลซาเปียน (มาจากคำว่า crystal) จากดาวเคราะห์เพโทรเปีย และในตอน The Secret of Chromastone ยังเปิดเผยอีกด้วยว่าเผ่าพันธุ์ของโครม่าสโตนยังเป็นผู้พิทักษ์คริสตัลอันศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย และยังเผยจุดเด่นอีกอย่างคือร่างนี้สามารถบินได้ ซึ่งเบ็นไม่เคยรู้มาก่อน
จุดเด่น
-ร่างกายทำจากแร่
-มีลำตัวสีม่วง
-ที่มือและแท่งแร่ตรงบริเวณศีรษะ อกและหลังเป็นสีบานเย็น
-มีตาดวงเดียวสีเขียวซึ่งดีต่อการเล็งศัตรู
-สามารถดูดกลืนพลังงานและยิงออกมาได้
-แทบไม่เคยพูดคำว่าเจ็บเพราะอึดมากๆ
-สามารถบินได้
จุดด้อย
-ไม่สามารถจะใช้พลังได้ เมื่ออ่อนแอมาก
ปรากฏตัวครั้งแรกในตอน
All That Glitters
สไปเดอร์มังคี้ (Spidermonkey).
สไปเดอร์มังคี้เป็นเอเลี่ยนเผ่าพันธุ์อารัคนิคชิมป์ (มาจากคำว่าarachnid หมายถึงแมงมุม และ chipmpanzee จากดาวเคราะห์อารันฮัสซิมเมีย (มาจากคำว่า aranha ภาษาสเปนของคำว่าแมงมุม และ scimmia ภาษาอิตาลีของคำว่าลิง
จุดเด่น
-มีรูปร่างเหมือนลิง
-มี 4 แขน 2 ขามี4ตาเหมือนแมงมุม
-มีความรวดเร็วและคล่องตัว
-สามารถยิงใยออกจากหาง
จุดด้อย
-มีบุคลิกภาพเหมือนกับเด็ก
ปรากฏตัวครั้งแรกในตอน
What Are Little Girls Made Off
สมาคมพุทธเมตตาเทวาสงเคราะห์

สมาคมพุทธเมตตาเทวาสงเคราะห์ ตั้งอยู่ที่ศาลไต่เซี่ยฮุกโจ้ว (เจ้าพ่อเห้งเจีย) ถนนคีรีรัฐ ตำบลกุดป่อง อำเภอเมืองเลยจังหวัดเลย เป็นหน่วยงานภาคประชาชนที่ได้รับอนุญาตจัดตั้งเป็นสมาคม เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 พัฒนามาจากชมรมพุทธบุตรเอตทัคคะ จังหวัดเลย ปัจจุบัน มีหน่วยงานในสังกัดที่ทำงานเป็นชื่อเสียงให้แก่สมาคม ได้แก่ "หน่วยกู้ภัยเทวา" นอกจากนั้น ยังมีการรับและบริจาคหีบศพ ผ้าดิบห่อศพ นอกจากนั้น ทางสมาคมยังได้มีที่เคารพบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ โดยมีองค์ประธานศาล คือ ไต่เซี่ยฮุกโจ้ว หรือเจ้าพ่อเห้งเจีย
รายนามนายกสมาคม
1.นายทรงธรรม นาถมทอง (2548-2554) ครบวาระ
2.นางสาวทัศนีย์ เตชะประเสริฐ (2554-2559) ถึงแก่กรรม
3.นางพิมพกานต์ สัตตาคม (2559-2560) รักษาการ
4.นางพิมพกานต์ สัตตาคม (2559-ปัจจุบัน)
ราชาธิปไตยของปวงชน

ราชาธิปไตยของปวงชน  เป็นระบบการปกครองแบบราชาธิปไตยอย่างหนึ่งซึ่งบรรดาศักดิ์ของพระมหากษัตริย์ยึดโยงกับอาณัติประชาชนแทนรัฐ เป็นธรรมเนียมในบางท้องที่ เช่น สกอตแลนด์ ตั้งแต่สมัยกลาง และใช้บ้างในทวีปยุโรปคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ซึ่งมักสะท้อนผลแห่งการปฏิวัติของประชาชน ฉะนั้น ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 จำต้องทรงเปลี่ยนบรรดาศักดิ์เพื่อชี้ว่าพระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ของประชาชนแทนผู้ปกครองแผ่นดินองค์อธิปัตย์
ปัจจุบัน ประเทศเบลเยียมเป็นประเทศเดียวที่แสดงอย่างชัดเจนเป็นราชาธิปไตยของปวงชน ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญในความหมายสมัยใหม่อาจถือว่าเป็นวิวัฒนาการของความคิดดังกล่าว เช่น โดยทั่วไปรัฐธรรมนูญให้อำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชน มิใช่พระมหากษัตริย์
ปกรณ์ มะโน

ปกรณ์ มะโน หรือ ตุ้ย เกิดวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2527 เป็น 1 ใน 8 นักแสดงหน้าใหม่ที่มาร่วมแสดงละครของบริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด ของ บอย - ถกลเกียรติ วีรวรรณ ตุ้ยเคยมีผลงานโฆษณา Ivy Condo และ Nok Air ล่าสุดได้รับบทพระรองในละคร "บ่วงรักกามเทพ" อีกด้วย ปัจจุบันเค้าได้ออกจากวงการไปแล้วหลังแสดงละครเพียงเรื่องเดียวโดยที่ไม่มีใครได้ข่าวคราวของเขาอีกเลย
ผลงานต่างๆของเขาที่เคยแสดง.
ผลงานโฆษณา
ผลงานละคร
เอเลโอโนเรอแห่งออสเตรีย

เอเลโอโนเรอแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส หรือ เอเลโอโนเรอแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส หรือ เลโอนอร์แห่งกัสติยา  (15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1498 - 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1558) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกสในพระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกส ระหว่างวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1516 ถึงวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1521 และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสในพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1530 ถึงวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1547
เอเลโอโนเรอแห่งออสเตรียพระราชสมภพเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1498 ที่เลอวอง (Leuven) ในฝรั่งเศส เป็นพระธิดาองค์โตในฟิลิปผู้ทรงโฉม อาร์ชดยุคแห่งออสเตรียและดยุคแห่งเบอร์กันดี กับสมเด็จพระราชินีนาถฆัวนาแห่งกัสติยา ทรงมีบรรดาศักดิ์เป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรียเมื่อประสูติ และทรงเป็นอินฟันตาแห่งกัสติยา (Infanta of Castile) ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค หลังจากที่เป็นพระราชินีหม้ายพระองค์ก็ทรงได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดัชเชสแห่งตูแรน (Touraine) ระหว่างปี ค.ศ. 1547 ถึงปี ค.ศ. 1558 พระนามในภาษาสเปนและโปรตุเกส คือ “Leonor” และภาษาฝรั่งเศสคือ “Éléonore” หรือ “Aliénor”
เอเลโอโนเรอทรงเป็นพี่น้องกับ สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, สมเด็จพระจักรพรรดิเฟอร์ดินันด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, แมรีแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี และ แคทเธอรินแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
เมื่อเอเลโอโนเรอยังทรงพระเยาว์ก็มีการพยายามจัดการเสกสมรสระหว่างพระองค์กับพระมหากษัตริย์ในราชอาณาจักรต่าง ๆ ที่รวมทั้งราชอาณาจักรอังกฤษ (พระเจ้าเฮนรีที่ 7 หรือ พระเจ้าเฮนรีที่ 8), หรือกับราชอาณาจักรฝรั่งเศส (พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 หรือ พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1) หรือกับพระมหากษัตริย์โปแลนด์ (พระเจ้าซิกิสมุนด์ที่ 1 แห่งโปแลนด์) แต่ก็ไม่เป็นที่ตกลงกันได้ ในที่สุดก็ทรงเสกสมรสกับพระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกส หลังจากการเสนอการสมรสของพระเจ้ามานูแวลกับลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ล้มเหลวลง เอเลนอร์และพระเจ้ามานูเอลเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1518 มีพระราชโอรสธิดาด้วยกันสองพระองค์ มกุฎราชกุมารคาร์ลอสแห่งโปรตุเกส ผู้สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ และเจ้าหญิงมาเรีย เลดี้แห่งวิซู เอเลโอโนเรอทรงเป็นหม้ายเมื่อพระสวามีเสด็จสวรรคตด้วยโรคระบาดเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1521 
หลังจากนั้นก็ทรงเสกสมรสกับพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1530 ตามสนธิสัญญา "La Paz de las Damas" (“ความสงบของสตรี”) ทั้งสองพระองค์ไม่มีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน ในฐานะพระราชินีแห่งฝรั่งเศสพระองค์ไม่ทรงมีอำนาจทางการเมืองแต่อย่างใด แต่ก็ทรงถูกใช้เป็นผู้ติดต่อระหว่างฝรั่งเศสและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ 
เอเลโอโนเรอเสด็จสวรรคตเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1558 ขณะที่เสด็จกลับจากการไปปรองดองกับพระธิดา
แอนดี วิลเลียมส์

ฮาวเวิร์ด แอนดรูว์ "แอนดี" วิลเลียมส์  เกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1927เสียชีวิต 25 กันยายน ค.ศ. 2012 เป็นนักร้องเพลงป็อปชาวอเมริกัน แอนดี วิลเลียมส์มียอดขายอัลบั้มได้รับการยืนยันจาก RIAA ในระดับแผ่นเสียงทองคำ 18 แผ่นเสียงทองคำ และ 3 แผ่นเสียงทองคำขาว เมื่อครั้งที่ประธานาธิบดี โรนัลด์ เรแกน ดำรงตำแหน่งอยู่ เขาเอ่ยถึงเสียงร้องของแอนดีว่า "ถือเป็นสมบัติของชาติ" 
แอนดียังมีรายการโทรทัศน์ของตัวเองที่ได้รับความนิยม จากปี 1962-71 เขายังเป็นเจ้าของโรงละคร มูนริเวอร์ ในแบรนสัน รัฐมิสซูรี
จอห์นนี ทิลลอตสัน

จอห์นนี ทิลลอตสัน  (20 เมษายน พ.ศ. 2481 – 1 เมษายน พ.ศ. 2568) เป็นนักร้อง นักดนตรีและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ในแจ็กสันวิลล์ รัฐฟลอริดาศึกษาที่ มหาวิทยาลัยฟลอริดา โตในพาลัตกา จอห์นนี ทิลลอตสันประสบความสำเร็จในช่วงต้นทศวรรษ 1960 เมื่อเขามีเพลงฮิตติดท็อปเท็น รวมถึงเพลงดังอย่าง "Poetry in Motion" และ "It Keeps Right on a-Hurtin'" โดยรวมแล้ว เขามี 30 ซิงเกิล และมีอัลบั้มหลายชุดที่ติดชาร์ทบิลบอร์ดในระหว่างปี 1958 ถึง 1984 โดยเพลงส่วนใหญ่จะเข้าชาร์ทเพลงป็อป และมีบ้างบางเพลงที่เข้าชาร์ทคันทรี, อาร์แอนด์บี และอีซีลิสเทนนิง นอกจากนี้เขายังมีผลงานการแสดงบ้าง
การเสียชีวิต.
จอห์นนี ทิลลอตสัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2025 จากภาวะแทรกซ้อนของโรคพาร์คินสัน ตามที่ฟาเบียน ฟอร์เต้ นักร้องร่วมวงได้ประกาศผ่านInstagram ของเขา เขาอายุ 86 ปี
เดล แชนนอน

เดล แชนนอน (30 ธันวาคม ค.ศ. 1934 - 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ในแนวร็อกแอนด์โรล เป็นเจ้าของเพลงฮิตอันดับ 1 "Runaway" ในปี 1961 และต่อมาเขาก็มีเพลงฮิตรอง ๆ อย่าง "Little Town Flirt" ที่โด่งดังในประเทศอังกฤษมากกว่าบ้านเกิด ในช่วงระหว่างที่เขาทัวร์ยุโรปในปี 1963 เขาได้เล่นโชว์ร่วมกับเดอะบีทเทิลส์ ที่เพิ่งประสบความสำเร็จในสหราชอาณาจักร ซึ่งประทับใจเขา จนเขานำเพลงของเดอะบีทเทิลส์ "From Me to You" มาทำใหม่ และถือเป็นศิลปินอเมริกันคนแรกที่นำเพลงเดอะบีทเทิลส์มาทำใหม่
เดลมีซิงเกิลท็อปเท็นในปลายปี 1964 กับ "Keep Searchin'" ต่อมามีเพลงติดอันดับ 30 ในปี 1965 กับ "Stranger in Town" ซึ่งต่อมาเขาก็มีมีเพลงเข้าท็อป 40 อีกครั้งอีก 2 ทศวรรษ ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 เขาได้ทำงานโดยเน้นด้านผลิตผลงานให้ศิลปินอื่น ที่เป็นที่รู้จักเช่น สมิธ และ ไบรอัน ไฮแลนด์ เขาพยายามกลับมาทำผลงานเพลงอีกครั้ง โดยมีการแสดงร่วมกับ เจฟฟ์ ลินน์ และเดฟ เอดมุนดส์ ในทศวรรษ 1970 แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จมาก แต่เมื่อต้นทศวรรษ 1980 ออกผลงานอัลบั้มโดยได้ทอม เพตตี มาเป็นโปรดิวเซอร์ให้ ทำให้เขามีเพลงติดท็อป 40 อีกครั้งก็เพลงนำมาทำใหม่ที่ชื่อ "Sea of Love"
เขาเสียชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ในขณะใช้ยาต้านอาการเศร้าซึม
ปราสาทแบลมอรัล

ปราสาทแบลมอรัล  เป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ที่ในเขตแอเบอร์ดีนเชอร์ ประเทศสกอตแลนด์ ปราสาทแบลมอรัลเป็นหนึ่งในเขตพระราชฐานของราชวงศ์บริติชตั้งแต่ปี 1852 หลังจากที่เจ้าชายอัลเบิร์ต พระสวามีในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทรงซื้อปราสาทหลังนี้จากตระกูลฟาร์เคอสัน 
ปราสาทผ่านมือกันมาหลายชั่วคนและได้รับการขยายต่อเติมจนมีเนื้อที่กว่า 260 ตารางกิโลเมตร (65,000 เอเคอร์) ในปัจจุบันปราสาทยังเป็นสถานที่ที่ใช้ในการพำนักอาศัยที่มีผู้ทำงานเต็มเวลาทั้งหมด 50 คนและอีก 100 คนครึ่งเวลา
พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร ในฐานะกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ มีประเพณีเสด็จมาประทับที่ปราสาทแห่งนี้ในทุกฤดูร้อน (เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน) รวมถึงสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ซึ่งเสด็จสวรรคตที่ปราสาทหลังนี้ ในช่วงบ่ายของวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2022
ศัพทมูล.
แบลมอรัลออกเสียงตามภาษาอังกฤษเป็น หรือตามสำเนียงท้องถิ่นว่า มีบันทึกครั้งแรกในชื่อ 'Bouchmorale' เมื่อ ค.ศ. 1451 โดยผู้พูดภาษาเกลิกสกอตออกเสียงเป็น ส่วนแรกน่าจะเป็นศัพท์ในภาษาเกลิกว่า "both" หมายถึง "กระท่อม" แต่ส่วนที่สองยังไม่เป็นที่กระจ่าง อดัม วัตสันและเอลิซาเบธ แอลลัน เขียนใน "The Place Names of Upper Deeside" ว่าส่วนที่สองหมายถึง "จุด(พื้นที่)ใหญ่" Alexander MacBain กล่าวแนะว่าส่วนนี้เดิมมาจากภาษาพิคท์ว่า "*mor-ial", "ที่โล่งขนาดใหญ่" (อิงจากภาษาเวลส์ว่า "mawr-ial") ในอีกทางหนึ่ง ส่วนที่สองอาจเป็นชื่อของนักบุญก็ได้
ประวัติ.
ปราสาทแบลมอรัลก่อสร้างสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยโดยเซอร์วิลเลียม ดรัมมอนด์ในปี ค.ศ. 1390 เดิมเป็นของพระเจ้าโรเบิร์ตที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ ผู้ทรงมีตำหนักล่าสัตว์ (hunting lodge) ในบริเวณนั้น หลังจากนั้นปราสาทก็ขายให้กับอเล็กซานเดอร์ กอร์ดอน เอิร์ลแห่งฮันท์ลีย์ที่ 3 ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ปราสาทเป็นของตระกูลฮันท์ลีย์จนปี ค.ศ. 1662 เมื่อถูกขายให้กับตระกูลฟาร์เคอร์สัน (Clan Farquharson) แห่งอินวรี ผู้ขายให้กับเอิร์ลแห่งไฟฟ์ ในปี ค.ศ. 1798 ปราสาทเป็นส่วนหนึ่งของพระราชพิธีบรมราชาภิเษก activities of สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 ในปี ค.ศ. 1822
ปราสาทแบลมอรัลเคยเป็นที่ประทับฤดูร้อนของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ แบลมอรัลใช้เป็นที่ประทับมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1848 เมื่อพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ตทรงเช่าจากผู้แทนของเซอร์โรเบิร์ต กอร์ดอน ทั้งสองพระองค์ทรงโปรดปรานแบลมอรัลเป็นอย่างมากจนในที่สุดก็ทรงซื้อในราคา £30,000 ในปี ค.ศ. 1852 ทันทีที่ทรงเป็นเจ้าของเจ้าชายอัลเบิร์ตก็ทรงวางแผนขยายให้กว้างใหญ่ขึ้นเพื่อให้พอกับครอบครัวของพระองค์ สิ่งก่อสร้างใหม่ที่อยู่ห่างจากสิ่งก่อสร้างเดิมราวร้อยหลาออกแบบด้วยพระองค์เองและสร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1856
ในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2022 สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ ลิซ ทรัสส์ นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท สองวันก่อนพระองค์จะเสด็จสวรรคต
แทว็อนกุนช็อนกเย

แทว็อนกุนช็อนกเย (ฮันกึล: 전계대원군; ฮันจา: 全溪大院君, 1785-1841) พระนามเดิม อี ควาง (ฮันกึล: 이광 ; ฮันจา: 李㼅) พระราชบิดาใน พระเจ้าช็อลจง ทรงเป็นโอรสในองค์ชายอึนอ็อนพระโอรสใน เจ้าชายรัชทายาทซาโด หรือ องค์ชายจังฮอน ที่ประสูติแต่พระสนมซุก ตระกูลอิม พระองค์จึงมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าช็องโจ พระเชษฐาต่างพระราชมารดาขององค์ชายอึนอ็อน
แทว็อนกุนช็อนกเย ประสูติเมื่อค.ศ. 1785 หรือ พ.ศ. 2328 ในรัชสมัยพระเจ้าช็องโจต่อมาในปี ค.ศ. 1801 หรือ พ.ศ. 2344 ในรัชกาล พระเจ้าซุนโจ ขณะพระชนม์เพียง 16 พรรษาก็ทรงกำพร้าเพราะพระบิดาและพระมารดาถูกสำเร็จโทษใน เหตุการณ์สังหารหมู่ชาวคริสต์ปีชินยู ต่อมาทรงอภิเษกกับพระชายายงซอง จากตระกูลยอมและมีโอรสคือ เจ้าชายลีพยอน หรือ พระเจ้าช็อลจง ต่อมาในปี ค.ศ. 1839 หรือ พ.ศ. 2382 พระชายายงซองถูกสำเร็จโทษจาก เหตุการณ์สังหารหมู่คริสตชนปีคิลแฮ ทำให้เจ้าชายลีพยอนต้องหนีไป เกาะเชจู และเปลี่ยนชื่อเป็น ลีวอนบอม ส่วนเจ้าชายแทวอนก็มีพระชนม์อยู่อีกเพียง 2 ปีก็สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1841 หรือ พ.ศ. 2384 ขณะพระชนม์ได้ 56 พรรษา
เวลลิงตัน

เวลลิงตัน  เป็นเมืองหลวงของประเทศนิวซีแลนด์ เป็นที่รู้จักกันในชื่อของ "เวลลิงตัน เมืองแห่งสายลม" เนื่องจากเป็นภูมิภาคที่มีสายลมพัดผ่านมากที่สุดของนิวซีแลนด์ ตั้งอยู่ปลายสุดของเกาะเหนือ ระหว่างช่องแคบคุกกับ Rimutaka Range ชื่อของเมืองหลวงแห่งนี้มาจากชื่อที่ตั้งเป็นเกียรติแด่ อาร์เธอร์ เวลเลสลีย์ (Arthur Wellesley) มีประชากรทั้งสิ้น 430,000 คน นับเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 รองจากโอ๊คแลนด์ เวลลิงตันเป็นที่ตั้งของรัฐสภา สถานทูต และกงสุลต่าง ๆ เป็นศูนย์กลางของศิลปวัฒนธรรมและความมีชีวิตชีวา ในเมืองจะเต็มไปด้วยร้านอาหารรสเลิศ ร้านกาแฟ และกิจกรรมยามค่ำคืน นอกจากการเป็นเมืองหลวงแล้ว เวลลิงตันยังมีความสำคัญ คือเป็นเมืองท่าขนาดใหญ่ที่ใช้สัญจรผ่านไปสู่เกาะใต้ ตามแนวเขาลาดชันชายฝั่ง จะเห็นสิ่งปลูกสร้างไม้สไตล์วิคตอเรียขึ้นอยู่เป็นทิวแถว อุณหภูมิอบอุ่นกำลังดีระหว่าง 9-13 องศาเซลเซียสในหน้าหนาว ส่วนหน้าร้อนประมาณ 17-22 องศาเซลเซียส
มัจจุราชตามล่าข้าไม่สน

มัจจุราชตามล่าข้าไม่สน เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลกจาก ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น ออกฉายในปีพ.ศ. 2541เล่าถึงผู้ชาย 4 คน
ที่เป็นเพื่อนกันแต่ยังไม่ถึงคราวตายยมทูตก็ดันมาเอาดวงวิญญาณพวกเขาไป พวกเขาจึงพยายามแก้ไขเหตุการณ์ทั้งหมด
หม่อมเอลีซาเบท รังสิต ณ อยุธยา

หม่อมเอลีซาเบท รังสิต ณ อยุธยา (15 กันยายน พ.ศ. 2435 – 29 กันยายน พ.ศ. 2516) นามเดิม เอลีซาเบท ชาร์นแบร์เกอร์  เป็นสุภาพสตรีชาวเยอรมัน ที่ต่อมาเป็นหม่อมในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร 
ประวัติ.
หม่อมเอลีซาเบทเป็นบุตรคนเล็กจากจำนวนพี่น้องสามคน ซึ่งมารดาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เธอได้พบรักกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทรขณะเสด็จไปศึกษาในประเทศเยอรมนี
ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทรได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเสกสมรสกับหม่อมเอลีซาเบทจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวแล้ว ทั้งสองจึงจดทะเบียนสมรส ณ ที่ทำการอำเภอเวสต์มินสเตอร์ กรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2445 โดยกระทำอย่างเงียบ ๆ เพราะ "สมัยนั้นเจ้านายในยุโรปซึ่งทรงคบหาสมาคมด้วยอย่างกว้างขวางนั้น ทรงถือว่าเป็นเรื่องเสียหาย อย่างมากถ้าเจ้านายทำการสมรสกับสามัญชน ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องวุ่นวายต่าง ๆ ที่เยอรมนี จึงทรงเลือกจดทะเบียนสมรสอย่างเงียบ ๆ ที่กรุงลอนดอนแทน"
หลังการเสกสมรส หม่อมเอลีซาเบทจึงตามเสด็จสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทรกลับกรุงสยาม เบื้องต้นหม่อมเอลีซาเบทต้องปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมไทยในฐานะหม่อมห้าม เช่น การเรียนภาษาไทย ตามด้วยคำราชาศัพท์ การใช้กิริยามารยาทอย่างชาววัง โดยได้รับการอบรมจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท พระโสทรเชษฐภคินีของกรมพระยาชัยนาทนเรนทร จนหม่อมเอลีซาเบทสามารถนุ่งโจงกระเบน และหมอบคลาน เข้าเฝ้าสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าด้วยกิริยามารยาทที่เรียบร้อย
หม่อมเอลีซาเบทมีพระโอรสธิดาสามองค์ คือ
หม่อมเอลีซาเบท รังสิต ณ อยุธยา ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2516 สิริอายุได้ 81 ปี 14 วัน โดยศพของหม่อมเอลีซาเบทถูกฝังที่เมืองไฮเดิลแบร์ค ประเทศเยอรมนี
สโมสรฟุตบอลกำแพงเพชร

สโมสรฟุตบอลกำแพงเพชร เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร ปัจจุบันแข่งขันอยู่ในระดับไทยลีก 3 โซนภาคเหนือ
ประวัติ.
กำแพงเพชร เอฟซี ถือกำเนิดจากความตั้งใจในการพัฒนาฟุตบอลบ้านเกิดของ เศกสรร ศิริพงษ์ อดีตนักฟุตบอลชาวกำแพงเพชร ที่เคยค้าแข้งกับ สโมสรฟุตบอลธนาคารกรุงเทพ และ บีอีซี เทโรศาสน
โดยเริ่มจากการจัดโครงการสอนฟุตบอลแก่เด็กในท้องถิ่น เมื่อปี พ.ศ. 2542 ก่อนก้าวสู่บทบาทผู้ฝึกสอนทีมฟุตบอลจังหวัดกำแพงเพชร ในปี พ.ศ. 2545
ปี 2552 สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ประกาศเปิดรับทีมฟุตบอลเข้าร่วมแข่งขันลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 เศกสรรมองเห็นโอกาสในการพัฒนาฟุตบอลกำแพงเพชรสู่ระดับอาชีพ จึงลาออกจากทีมฟุตบอลจังหวัดกำแพงเพชร เพื่อก่อตั้ง กำแพงเพชร เอฟซี ทีมฟุตบอลระดับอาชีพขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้ลงสนาม กำแพงเพชร เอฟซี กลับพบกับปัญหาเรื่องงบประมาณทำทีม เนื่องจากได้เงินสนับสนุนจากทางจังหวัดเพียง 2 หมื่นบาท สโมสรจำเป็นต้องระมัดระวังค่าใช้จ่ายทุกด้าน จึงไม่สามารถหานักเตะฝีมือดีเข้าสู่ทีมตามต้องการ เศกสรร จึงคัดเลือกเยาวชนที่มีใจรักฟุตบอลในจังหวัดกำแพงเพชร เข้ามาเป็นนักเตะของสโมส กำแพงเพชร เอฟซี ใช้นักเตะชาวกำแพงเพชร 35 คน ลงแข่งขันลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 ฤดูกาล 2552 โซนภาคเหนือ จบอันดับ 8 ของตาราง รอดตกชั้นตามเป้าหมาย
ในฤดูกาลถัดมา ทีมนักรบชากังราว จึงมีงบประมาณเพิ่มขึ้นเป็นหลักล้านบาท และสามารถดึงนักเตะต่างชาติเข้าสู่ทีม แต่ถึงกระนั้น เศกสรร ยังคงยึดมั่นนโยบายการใช้นักเตะที่พัฒนาจากเยาวชนในท้องถิ่น เนื่องจากมองว่า เป็นการพัฒนาสโมสรอย่างมั่นคงและยั่งยืน โดยไม่ใช้เงินไปกับการซื้อนักเตะเข้าค่าตัวแพงเข้าสู่ทีม ซึ่งยังคงเป็นแนวทางของ กำแพงเพชร เอฟซี จนถึงปัจจุบัน
ผู้เล่น.
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
หม่อมราชวงศ์ปรียนันทนา รังสิต

หม่อมราชวงศ์ปรียนันทนา รังสิต (เกิด 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2495) เป็นนักการเมืองหญิงชาวไทย เป็นธิดาในหม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต เป็นนัดดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร และเป็นผู้มีอำนาจบริหารจัดการวังวิทยุ ซึ่งเดิมเป็นที่ประทับของสมเด็จกรมพระยาชัยนาทนเรนทร
ปรียนันทนาเคยสมรสกับเจ้าชายชคัต สิงห์ พระโอรสของมาน สิงห์ที่ 2 มหาราชาแห่งรัฐชัยปุระ ประเทศอินเดีย ก่อนจะหย่าร้างกันใน พ.ศ. 2530 และสมรสใหม่กับปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล นักธุรกิจชาวไทย
ชีวิตส่วนตัว.
ปรียนันทนาสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีด้านภาษาสันสกฤต ประวัติศาสตร์อินเดีย และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่วิทยาลัยบูรพคดีศึกษาและการศึกษาแอฟริกา มหาวิทยาลัยลอนดอน
ปรียนันทนาเคยสมรสกับชคัต สิงห์ พระโอรสของมาน สิงห์ที่ 2 มหาราชาแห่งชัยปุระ มีบุตรสองคน คือ ลลิตยา รังสิต และเทพราช รังสิต ต่อมาใน พ.ศ. 2530 ปรียนันทนาหย่าร้างกับชคัต สิงห์ และเดินทางกลับมาอยู่ประเทศไทยพร้อมกับบุตรทั้งสอง และบุตรทั้งสองได้ฟ้องร้องคดีเกี่ยวกับสมบัติของชคัต สิงห์ เพื่ออ้างสิทธิ์ในกองมรดก
ภายหลังปรียนันทนาสมรสใหม่กับปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล นักธุรกิจชาวไทย
การเมือง.
ปรียนันทนาเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 10 (พ.ศ. 2551–2557) มาจากการสรรหา และเป็นหนึ่งในกลุ่มสมาชิกวุฒิสภา 40 คน (กลุ่ม 40 ส.ว.) มีตำแหน่งรองประธานคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ วุฒิสภา และประธานกรรมาธิการศาสนาศิลปและวัฒนธรรม วุฒิสภา
การสังคม.
ปรียนันทนาเป็นประธานมูลนิธิวิภาวดีรังสิต ประธานกรรมการบริษัทนันทนาจำกัด และบรรณาธิการหนังสือ "สมุดพระรูป พระราชโอรส พระราชธิดา และพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4)"
คดีความ.
วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2564 ปรียนันทนาฟ้องณัฐพล ใจจริง ผู้เขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอก คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เรื่อง "การเมืองไทยสมัยรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ภายใต้ระเบียบโลกของสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2491–2500)" รวมถึงอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ คือ กุลลดา เกษบุญชู มี้ด และบุคคลจากสำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกันที่เผยแพร่วิทยานิพนธ์ดังกล่าวเป็นหนังสือชื่อ "ขุนศึก ศักดินา และพญาอินทรี" ประกอบด้วยชัยธวัช ตุลาธน, อัญชลี มณีโรจน์, และธนาพล อิ๋วสกุล โดยกล่าวหาว่า วิทยานิพนธ์ดังกล่าว ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับบทบาทของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร ในรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2490 นั้น เป็นการละเมิดต่อกรมพระยาชัยนาทนเรนทร เรียกร้องค่าเสียหาย 50 ล้านบาท
ต่อมาในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ศาลแพ่งวินิจฉัยว่า วิทยานิพนธ์กล่าวถึงกรมพระยาชัยนาทนเรนทร ไม่ได้กล่าวถึงปรียนันทนา ปรียนันทนาจึงมิใช่ผู้เสียหาย นอกจากนี้ กรมพระยาชัยนาทนเรนทรสิ้นพระชนม์ไปก่อนเกิดวิทยานิพนธ์ การฟ้องคดีนี้จึงเป็นการกล่าวอ้างความเสียหายต่อผู้ที่ไม่มีสภาพบุคคลแล้ว ซึ่งไม่สามารถกระทำได้ ปรียนันทนาไม่มีอำนาจฟ้องคดี พิพากษายกฟ้อง
ทรัพย์สิน.
ตามการเปิดเผยทรัพย์สินและหนี้สินต่อคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2555 ปรียนันทนามีทรัพย์สินทั้งสิน 1,300,811,644 บาท มีรายได้เดือนละ 6,864,195 บาท ไม่มีหนี้สิน ส่วนปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล คู่สมรส มีทรัพย์สินทั้งสิ้น 54,460,823 บาท มีรายได้เดือนละ 1,296,460 บาท ไม่มีหนี้สิน
ขนมเมืองเพชร

ขนมเมืองเพชร เป็นคำที่ใช้เรียกขนมที่มีชื่อเสียงและเป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดเพชรบุรีซึ่งมีหลายชนิด ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ขนมที่เป็นเอกลักษณ์ของเพชรบุรีคือขนมที่ทำมาจากตาลโตนด ขนมที่ทำจากตาลโตนดนี้ได้แก่ มีกล่าวถึงในบทสวดสุบินของเก่า ที่ว่า
ขนมที่ทำจากตาลโตนดที่สำคัญของเพชรบุรี ได้แก่
ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 4 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน ขนมเมืองเพชรที่เป็นที่นิยม ได้แก่
สถานีรถไฟหินลับ

สถานีรถไฟหินลับ เป็นสถานีรถไฟชั้น 2 อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 144 กิโลเมตร ตั้งอยู่ที่อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี
สถานีรถไฟหินลับเป็นสถานที่หนึ่งที่มีการรบกันระหว่างทหารฝ่ายรัฐบาลกับฝ่ายกบฏ ในเหตุการณ์กบฏบวรเดช โดยนายพันเอก พระยาศรีสิทธิสงคราม (ดิ่น ท่าราบ) แม่ทัพฝ่ายกบฏ ถูกทหารฝ่ายรัฐบาลจากกองพันทหารราบที่ 6 นำโดยพันตรีหลวงวีรวัฒน์โยธายิงตายในที่รบที่สถานีรถไฟแห่งนี้ เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2476
ปัจจุบัน สถานีรถไฟแห่งนี้เป็นต้นทาง/ปลายทาง ของขบวนรถปูนซีเมนต์ของบริษัท ทีพีไอโพลีน จำกัด (มหาชน) ซึ่งมีปลายทางระหว่าง สถานีรถไฟเชียงรากน้อย, สถานีรถไฟเปรง, สถานีรถไฟลำพูน, สถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์, สถานีรถไฟอุบลราชธานี, สถานีรถไฟหนองขอนกว้าง และสถานีรถไฟบึงพระ
ชุมชนกุฎีจีน

ชุมชนกุฎีจีน เป็นย่านชุมชนเก่าแก่ของฝั่งธนบุรีที่มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี และยังเป็นย่านชุมชนที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติ ศาสนาและวัฒนธรรมอย่างมากแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ทั้งชาวไทย จีน ฝรั่ง ญวน มอญ ฯลฯ ที่อพยพจากกรุงเก่ามาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณด้านทิศใต้ของคลองบางหลวง หรือคลองบางกอกใหญ่ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา จะเห็นได้จากเป็นแหล่งที่ตั้งศาสนสถานที่สำคัญหลายศาสนาทั้ง วัดประยุรวงศาวาส, วัดซางตาครู้ส, ศาลเจ้าเกียนอันเกง, วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร และ มัสยิดบางหลวง ตลอดริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ชุมชนกุฎีจีน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งธนบุรี ขึ้นกับแขวงวัดกัลยาณ์ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร มีอาณาเขตดังนี้ 
ประวัติ.
ชุมชนกุฎีจีนเป็นชุมชนของชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสที่อพยพมาจากกรุงศรีอยุธยาเมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2310 แต่ปัจจุบันชาวไทยเชื้อสายโปรตุเกสเหล่านั้น แทบไม่เหลือเค้าลางของรูปร่างหน้าตาแบบตะวันตกแล้ว ชุมชนแห่งนี้มีโบสถ์ซางตาครู้ส เป็นศูนย์กลางของชุมชน ชุมชนแห่งนี้มีขนมฝรั่งกุฎีจีนขาย ซึ่งเป็นขนมพื้นเมืองของชุมชนนี้ และขนมกุฎีจีนถือได้ว่าเป็นขนมพื้นเมืองดั้งเดิมของกรุงเทพมหานคร จัดเป็นขนมโบราณที่ทำสืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยอยุธยาหรือต้นกรุงรัตนโกสินทร์ โดยดัดแปลงมาจากขนมหลายชนิดของโปรตุเกสจากตำรับของท้าวทองกีบม้า ชุมชนกุฎีจีนตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตั้งอยู่ที่ถนนเทศบาลสาย 1 แขวงวัดกัลยาณ์ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร ตรงข้ามกับปากคลองตลาดในฝั่งพระนคร
วัดบางกระดี่

วัดบางกระดี่ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 41 หมู่ 8 ถนนบางกระดี่ แขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 22 ไร่ 3 งาน 40.9 ตารางวา
ประวัติ.
สันนิษฐานว่า สร้างประมาณปี พ.ศ. 2420 บางกระดี่ เป็นชื่อของหมู่บ้านเดิม หรือคลองข้างวัดทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือ เนื่องจากมี ปลากระดี่ อยู่ชุกชุม ศิลปกรรมสร้างเป็นแบบมอญ พระประธานในพระอุโบสถเป็นพระพุทธรูปทองเหลือง ปางมารวิชัย เป็นศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น มีพระพุทธรูปยืนซึ่งแกะสลักจากซุงทั้งต้น และมีเจดีย์ทรงฉลุลายโปร่ง ซึ่งมีความงดงามมาก บริเวณหน้าวัดมีเสาหงส์ เป็นสัญลักษณ์ วัดนี้ถือเป็นศูนย์รวมชาวไทยเชื้อสายมอญ ที่ยังคงสืบทอดและอนุรักษ์ขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆ ของตนไว้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นการถือผี หรือประเพณีต่าง ๆ ในรอบปี เช่น การแข่งเรือ การเล่นสะบ้า ประเพณีสงกรานต์เป็นต้น
วัดบางกระดี่มีเรือหางยาวรับจ้างจาก ท่าเตียน – ท่าวัดบางกระดี่
ถนนสาทร

ถนนสาทร (Thanon Sathon) เป็นถนนสายสำคัญสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ในพื้นที่เขตสาทรและเขตบางรัก
กายภาพ.
ถนนสาทร เป็นถนนที่เชื่อมระหว่างถนนพระรามที่ 4 เข้ากับถนนเจริญกรุง และเป็นเส้นทางหนึ่งที่เชื่อมกับฝั่งธนบุรีโดยสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช (สะพานสาทร) โดยแบ่งได้เป็น 2 ฝั่ง ซึ่งแบ่งโดยใช้คลองสาทร ได้แก่ ฝั่งเหนือคือ "ถนนสาทรเหนือ" อยู่ในแขวงสีลม เขตบางรัก และฝั่งใต้คือ "ถนนสาทรใต้" อยู่ในแขวงยานนาวาและแขวงทุ่งมหาเมฆ เขตสาทร
แนวเส้นทางจะเริ่มจากถนนพระรามที่ 4 บริเวณแยกวิทยุ ต่อเนื่องจากถนนวิทยุ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เลียบคลองสาทรทั้ง 2 ฝั่ง ตัดกับถนนนราธิวาสราชนครินทร์ และไปสิ้นสุดที่ถนนเจริญกรุง บริเวณท่าเรือสาทรริมแม่น้ำเจ้าพระยา และยังมีสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชยกระดับข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาไปบรรจบกับถนนกรุงธนบุรีที่เขตคลองสานอีกด้วย
ประวัติ.
ถนนสาทรเป็นถนนที่ตัดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยในปี พ.ศ. 2431 คหบดีชาวจีนที่ชื่อ "เจ้าสัวยม" ได้อุทิศที่ดินระหว่างถนนสีลมและถนนบ้านหวายเพื่อขุดคลอง โดยจ้างกรรมการชาวจีนเพื่อทำการขุด โดยขุดจากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออกไปบรรจบกับคลองถนนตรงหรือคลองวัวลำพอง (ปัจจุบันถูกถมเป็นถนนพระรามที่ 4) เรียกคลองที่ขุดขึ้นใหม่นี้ว่า "คลองเจ้าสัวยม" (คลองสาทรในปัจจุบัน) และได้นำดินที่ขุดคลองมาทำเป็นถนนอีกด้วย ต่อมาเจ้าสัวยมได้รับบรรดาศักดิ์และราชทินนามเป็น "หลวงสาทรราชายุตก์" จึงทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนนี้ว่า "ถนนสาทรราชายุตก์" รวมถึงคลอง คือ "คลองสาทรราชายุตก์" แต่ผู้คนนิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า "สาทร"
ในอดีตถนนสาทรมีต้นมะฮอกกานี ปลูกอยู่ริมคลองสาทรทั้ง 2 ด้าน เดิมเป็นถนนเพียง 1 ช่องจราจรทั้งไปและกลับ ต่อมาขยายเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรทั้งไปและกลับ และขยายเป็นถนนคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ช่องจราจรทั้งไปและกลับ โดยถนนช่องจราจรที่ 3 ได้กินพื้นที่ของคลองสาทรบางส่วนไปด้วย ทำให้คลองสาทรในปัจจุบันเล็กกว่าเดิมเกือบเท่าตัว ซึ่งการขยายถนนครั้งหลังสุดเกิดขึ้นเมื่อมีการก่อสร้างสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชในช่วงปี พ.ศ. 2522 - 2525 ถนนสาทรเคยเป็นย่านเก่าแก่ของพ่อค้าชาวจีนและชาวยุโรป จึงปรากฏบ้านทรงตะวันตกหลายหลังริมถนน
ในอดีตเคยใช้ตัวสะกดชื่อถนนว่า "สาธร" ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็น "สาทร" ตามคำสะกดที่ถูกต้องเช่นในปัจจุบัน 
ปัจจุบัน ถนนสาทรถือว่าเป็นถนนสายเศรษฐกิจที่สำคัญอีกสายหนึ่งของกรุงเทพมหานคร ด้วยแวดล้อมไปด้วยบริษัทห้างร้านและอาคารของกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่หลายแห่ง รวมถึงคอนโดมิเนียมและอาคารชุด เช่นเดียวกับถนนสีลมที่อยู่ใกล้เคียง โดยมีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ยกระดับเหนือคลองสาทร โดยสถานีรถไฟฟ้าบนถนนสาทรอยู่ 3 สถานี คือ สถานีเซนต์หลุยส์, สุรศักดิ์ และสะพานตากสิน
ดับเบิลเอบุ๊คส์ทาวเวอร์

ดั๊บเบิ้ล เอ บุ๊ค ทาวเวอร์ (Double A Book Tower) เคยเป็นอาคารที่จำหน่ายหนังสือและเป็นที่ตั้งของสำนักงานของบริษัท Double A ตั้งอยู่ริมถนนสาทรเหนือ ปากซอยสาทร 12 เยื้องโรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ เป็นตึกหนังสือ 7 ชั้น เปิดทำการเมื่อปี พ.ศ. 2549 ต่อมาได้เปิดให้บริการเป็นศูนย์หนังสือเพียง 3 ชั้น ตั้งแต่ 1 มกราคม พ.ศ. 2555 ส่วนชั้นที่เหลือใช้เป็นอาคารสำนักงานให้เช่า
อาคารดับเบิ้ล เอ บุ๊ค ทาวเวอร์ ได้ปิดตัวลงในราว พ.ศ. 2560 และได้มีการรื้อถอนเพื่อก่อสร้างอาคารชุดพักอาศัยโครงการอนิล สาทร 12
ที่อยู่.
122 ซอยสาทร 12 ถนนสาทรเหนือ แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร 10500 เปิดบริการทุกวัน ชั้น 1-3 ตั้งแต่เวลา 09.00 - 19.00 น โทรศัพท์ 02 267 7171 หรือโทร.1759
หนังสือต่างๆ ชั้นในอาคาร.
 
การเดินทาง.
ด้วยรถไฟฟ้า BTS สถานีสุรศักดิ์หรือสถานีช่องนนทรี
รถบริการสาธารณะที่ผ่านหน้าตึก ได้แก่ สาย 17 76 77 106 115 116 149 
ปอ.พ.11 ปอ.พ.17 ปอ.พ.18 สองแถว 1256
แหล่งข้อมูลอื่นๆ.
เว็บไซต์ทางการ
ระเบียบวิธีไฟไนต์เอลิเมนต์

ระเบียบวิธีไฟไนต์เอเลเมนต์  หรือที่เรียกย่อๆว่า FEM คือสำหรับการหาคำตอบโดยประมาณของพร้อมๆกับ ผลลัพธ์ที่ได้จากระเบียบวิธีนี้มีพื้นฐานมาจากทั้งการกำจัดสมการเชิงอนุพันธ์อย่างสมบูรณ์ (สำหรับปัญหาที่อยู่ใน) หรือการปรับแก้สมการเชิงอนุพันธ์ให้กลายเป็นระบบโดยประมาณของซึ่งเป็นปริพันธ์ทางคณิตศาสตร์ด้วยการใช้เทคนิกมาตรฐานทางคณิตศาสตร์เช่น 
ในการแก้นั้น ปัญหาพื้นฐานคือการสร้างสมการที่สามารถประมาณค่าสมการที่กำลังสนใจศึกษาแต่มี ซึ่งหมายความว่าในข้อมูลนำเข้า (input) และการคำนวณระหว่างกลางจะไม่ถูกรวมเข้าไป และและส่งผลให้ข้อมูลส่งออก (output)ไร้ความหมาย ซึ่งวิธีการนั้นมีหลายวิธีซึ่งแต่ละวิธีก็มีข้อดีข้อเสียที่แตกต่างกันออกไป ระเบียบวิธีไฟไนต์เอเลเมนต์เป็นทางเลือกที่ดีในการแก้ปัญหาสมการเชิงอนุพันธ์ย่อยในขอบเขตที่ซับซ้อน (complex domains) (เช่นในรถยนต์หรือท่อส่งน้ำมัน) เมื่อขอบเขตมีการเปลี่ยนแปลง (เช่นในช่วงปฏิกิริยาโซลิดสเตทที่ขอบเขตมีการเคลื่อนที่ (solid state reaction with a moving boundary)) หรือเมื่อผลแม่นตรงที่ต้องการมีการเปลี่ยนแปลงตลอดขอบเขต หรือเมื่อผลลัพธ์ไม่มีความราบเรียบ
ผลงานแนวฮาเร็ม

ผลงานแนวฮาเร็ม (; โรมาจิ: "hāremumono") เป็นบันเทิงคดีที่มีตัวละครหลักเป็นผู้หญิงหลาย ๆ คน แต่ตัวละครหลักที่เป็นผู้ชายมีเพียงน้อยคน หรือมีเพียงคนเดียว ตัวอย่างเช่นเรื่อง ชัฟเฟิล! ซึ่งมีตัวละครผู้หญิงหลาย ๆ คนแต่มีตัวละครผู้ชายคือพระเอกเพียงคนเดียว ส่วนมากตัวละครผู้หญิงจะสวยหรือน่ารัก และอาจจะชอบผู้ชายคนเดียวกัน
จอห์นนี แคช

จอห์นนี แคช (26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1932 – 12 กันยายน ค.ศ. 2003) เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน และเป็นหนึ่งในนักดนตรีที่มีอิทธิพลมากที่สุดในศตวรรษที่ 20 โดยหลักแล้วเป็นศิลปินในแนวคันทรี เพลงและดนตรีของเขามีหลากหลายแนวเพลง อย่างร็อกอะบิลลี และร็อกแอนด์โรล (โดยเฉพาะในช่วงเริ่มแรกของอาชีพเขา) เช่นเดียวกับแนวบลูส์, โฟล์ก และกอสเปล
แคชเป็นที่รู้จักในเรื่อง มีนำเสียงเด่นชัดในโทนเบส-แบริโทน และเสียงขบวนรถไฟจากวงแบ็กอัปของเขาที่ชื่อ เทนเนสซีทรี เขามักแต่งกายสีเข้ม โดยเขามีชื่อลำลองว่า "ผู้ชายในชุดดำ" เขามักจะเริ่มต้นแนะนำตัวเองในคอนเสิร์ตด้วยคำว่า "เฮลโล, ผมจอห์นนี แคช"
เพลงโดยมากของแคช โดยเฉพาะในยุคหลัง จะสะท้อนถึงความเศร้าโศก ความทุกข์ของจิตใจและการไถ่บาป เพลงประจำตัวของเขาเช่น "I Walk the Line", "Folsom Prison Blues", "Ring of Fire", "Get Rhythm" และ "Man in Black" เขายังมีเพลงตลกขบขันอย่าง "One Piece at a Time" และ "A Boy Named Sue" และเพลงเกี่ยวกับรถไฟอย่าง "Hey Porter" และ "Rock Island Line"
อาชาครินต์ พงศ์เรืองรอง

อาชาครินต์ พงศ์เรืองรอง ชื่อเล่น ปู เป็นอดีตนักร้องสังกัดในบริษัทอาร์.เอส. โปรโมชั่น เป็นน้องชายแท้ ๆ ของอริสมันต์ พงศ์เรืองรอง ซึ่งเป็นนักร้องอยู่สังกัดเดียวกัน
ประวัติ.
อาชาครินต์ พงศ์เรืองรอง เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ.2515 ที่ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรชายสุดท้องของ นายกิมเฮง พงศ์เรืองรอง และ นางน้ำผึ้ง พงศ์เรืองรอง อาชาครินต์ เป็นน้องชายแท้ๆของอริสมันต์ พงศ์เรืองรอง
หลังจากที่อาชาครินต์ได้เติบโตในราชบุรีบ้านเกิด ก็ได้เห็นความสำเร็จจากพี่ชายของเขาจึงได้เข้ามาเป็นนักร้องในสังกัดอาร์เอส
วงการดนตรี.
หลังจากที่อริสมันต์ พงศ์เรืองรองได้เพิ่งจะประสบความสำเร็จจากอัลบั้มที่3 เวทีนี้ไม่มีพี่เลี้ยง
พี่ชายก็ได้ผลักดันให้อาชาครินต์เข้ามาเป็นนักร้องในสังกัดอาร์เอส ได้ออกอัลบั้มเป็นอัลบั้มแรกและอัลบั้มเดียวและอัลบั้มสุดท้ายของเขา คือ อัลบั้มซึ้งก็สน แต่ขอซนก่อน ปี2534 ซึ่งจะมีเพลงที่พอจะรู้จักกันบ้างเช่นเพลง โตแล้ว,รู้แล้ว ซึ่งเพลงทั้งหมดทั้งคำร้องและทำนองอริสมันต์และอาชาครินต์นั้นแต่งเพลงร่วมกัน แต่ไม่ประสบความสำเร็จเพราะถูกวิจารณ์ว่ามีเนื้อหาใกล้เคียงกับพี่ชายมากเกินไป จึงอยู่ในวงการดนตรีเพียง2ปี คือ ปี2534-2536 และอาชาครินต์เองได้แสดงเป็นพระเอกมิวสิกวิดีโอ เพลง ใจประมาท ของอริสมันต์ พงศ์เรืองรอง
ในอัลบั้มความหมายที่4 สงสัยใจสะเทิ้น(2535) อีกด้วย
นีล ยัง

นีล เพอร์ซิวอล ยัง  เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวแคนาดา และยังเป็นนักดนตรีและผู้กำกับภาพยนตร์
ผลงานของยังมีเอกลักษณ์ ที่มีเนื้อเพลงลึกซึ้ง เสียงกีตาร์อันโดดเด่น เสียงร้องที่เป็นเอกลักษณ์ในโทน falsetto tenor เขายังเล่นดนตรีได้หลากหลายประเภท เขายังทดลองการเล่นดนตรีที่แตกต่างหลากหลายประเภท อย่าง สวิง, แจ๊ส, ร็อกอะบิลลี, บลูส์ และดนตรีอีเลกโทรนิก ผลงานที่เป็นที่รู้จักดีที่สุดของเขา มักจะเป็นแนวเพลงในลักษณะโฟล์ก อคูสติกร็อก ("Heart of Gold", "Harvest Moon" และ "Old Man") และฮาร์ดร็อก (อย่างเพลง "Cinnamon Girl", "Rockin' in the Free World" และ "Hey Hey, My My (Into the Black)") ส่วนผลงานล่าสุดเขายังใส่องค์ประกอบแนวเพลงใหม่ ๆ อย่าง อินดัสเทรียล, อัลเทอร์เนทีฟคันทรี และกรันจ์ ไปด้วย และจากข้อมูลกลางปี 2008 เขามียอดขายอัลบั้มโดยประมาณอยู่ที่ 80 ล้านชุดทั่วโลก
ยังกำกับ (หรือช่วยกำกับ) ภาพยนตร์หลายเรื่อง โดยใช้ชื่อนามแฝงว่า เบอร์นาร์ด เชกกีย์ มีผลงานอย่าง "Journey Through the Past" (1973), "Rust Never Sleeps" (1979), "Human Highway" (1982), "Greendale" (2003),และ "CSNY Déjà Vu" (2008) ผลงานล่าสุดที่เขาทำเป็นสารคดีเกี่ยวกับเทคโนโลยีรถไฟฟ้า มีชื่อชั่วคราวว่า "Linc/Volt"
เขายังสนับสนุนเรื่องเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมและชาวไร่ ชาวนา เขาร่วมก่อตั้งคอนเสิร์ตฟาร์มเอด ในปี 1985 และในปี 1986 เขาช่วยก่อตั้งโรงเรียนบริดจ์ และยังจัดคอนเสิร์ตประจำปีเพื่อช่วยเหลือโรงเรียน ร่วมกับภรรยาของเขา เพกกี ถึงแม้ว่ายังจะ ร้องเพลงเกี่ยวกับตำนานอเมริกันหรือเรื่องเล่าอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาก็ยังถือสัญชาติแคนาดา และไม่ต้องการเปลี่ยนสัญชาติ
ฌานแห่งบูร์กอญ

ฌานแห่งบูร์กอญ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส  (24 มิถุนายน ค.ศ. 1293 - 12 กันยายน ค.ศ. 1348) ฌานแห่งบูร์กอญเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสในพระเจ้าฟิลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1328 ถึงวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1350 
ฌานประสูติเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1293 เป็นพระธิดาในโรเบิร์ตที่ 2 ดยุคแห่งบูร์กอญ และแอกเนสแห่งฝรั่งเศส ดัชเชสแห่งบูร์กอญผู้เป็นพระราชธิดาองค์เล็กของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส และพระราชินีมาร์เกอรีต พระขนิษฐาของพระองค์มาร์เกอรีตแห่งบูร์กอญทรงเป็นสมเด็จพระราชินีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 ฌานสิ้นพระชนม์เมื่อ 12 กันยายน ค.ศ. 1348
ซูริอาแห่งนาวาร์

ซูริอาแห่งนาวาร์ หรือ บลังกาแห่งนาวาร์ หรือ บล็องช์แห่งนาวาร์  หรือ ซูริอาแห่งเอเวรอ ค.ศ. 1331–1398) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสในพระเจ้าฟีลิปที่ 6 ใน ค.ศ. 1350
เจ้าหญิงซูริอาแห่งนาวาร์ประสูติใน ค.ศ. 1331 เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าฟิลิเปที่ 3 แห่งนาวาร์ และสมเด็จพระราชินีนาถโยอานาที่ 2 แห่งนาวาร์
เจ้าหญิงซูริอาเป็นพระขนิษฐาในพระเจ้าการ์โลสที่ 2 แห่งนาวาร์ และมาเรีย สมเด็จพระราชินีแห่งนาวาร์ พระองค์เป็นพระราชปนัดดาทางพระมารดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 แห่งฝรั่งเศสกับพระมเหสีองค์แรกมาร์เกอรีตแห่งเบอร์กันดี ถ้าสตรีได้รับอนุญาตให้สืบราชบัลลังก์ฝรั่งเศสแล้วพระราชมารดาของพระองค์ก็จะเป็นผู้สืบราชบัลลังก์หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเชษฐาต่างพระมารดาพระเจ้าฌ็องที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
เจ้าหญิงซูริอาทรงเสกสมรสกับพระเจ้าฟีลิปที่ 6 เมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1350 เป็นพระอัครมเหสีองค์ที่สองหลังจากพระราชินีฌานผู้สิ้นพระชนม์ด้วยโรคระบาด พระราชินีซูริอาและพระเจ้าฟีลิปมีพระราชธิดาด้วยกันพระองค์หนึ่ง – ฌานน์ผู้หมั้นหมายที่จะเสกสมรสกับพระเจ้าจอห์นที่ 1 แห่งอารากอนแต่เสด็จสิ้นพระชนม์ระหว่างการเดินทางไปอารากอน
พระราชินีซูริอามีความสนพระทัยในการเล่นแร่แปรธาตุและทรงมีห้องทดลองของพระองค์เองในปราสาท พระราชินีซูริอาเสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1398
ฌานแห่งโอแวร์ญ

ฌานแห่งโอแวร์ญ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส  (8 พฤษภาคม ค.ศ. 1326 - 29 กันยายน ค.ศ. 1360) ฌานแห่งโอแวร์ญทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสในพระเจ้าจอห์นที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1350 ถึงปี ค.ศ. 1360 
ฌานแห่งโอแวร์ญประสูติเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1326 เป็นพระธิดาในวิลเลียมที่ 12 เคานต์แห่งโอแวร์ญและบูลอญ และMarguerite d'Évreux ฌานได้รับอาณาจักรโอแวร์ญและบูลอญหลังจากที่วิลเลียมที่ 12 เสียชีวิต ฌานสมรสครั้งแรกกับฟิลิปแห่งบูร์กอญ ผู้ได้รับบรรดาศักดิเป็นเคานต์แห่งโอแวร์ญหลังจากการสมรสด้วย หลังจากฟิลิปเสียชีวิตฌานก็เสกสมรสกับพระเจ้าจอห์นที่ 2 เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1349 และได้เป็นสมเด็จพระราชินีในปีต่อมา ฌานและพระเจ้าจอห์นมีพระราชธิดาด้วยกันสองพระองค์แต่ก็สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ทั้งสองพระองค์ ฌานสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1360 ที่ พระศพตั้งอยู่ที่ พระราชโอรสองค์โตจากการสมรสครั้งแรกเป็นทายาทของพระองค์.
เมกาเดท

เมกาเดธ  เป็นวงเฮฟวีเมทัลอเมริกัน จากลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1983 โดยเดฟ มัสเทน และมือเบส เดวิด เอลเลฟสัน หลังจากที่มัสเทนถูกขับออกจากเมทัลลิกา วงได้ออกผลงานสตูดิโออัลบั้ม 15 ชุด, อัลบั้มแสดงสด 5 ชุด, อีพี 2 ชุด, ซิงเกิล 47 ชุด, มิวสิกวิดีโอ 36 เพลง และ 6 อัลบั้มรวมเพลง เมกาเดธ ยังถือเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกวงการดนตรีแทรชเมทัลในสหรัฐอเมริกาที่สำคัญ ร่วมกับวงอื่นอีกสามในเครือ "บิ๊กโฟร์" ได้แก่ เมทัลลิกา, สเลเยอร์ และแอนแทรกซ์ เมกาเดธได้นำเสนอเทคนิคทางดนตรี ด้วยจังหวะรวดเร็ว การเรียบเรียงเพลงที่ซับซ้อน เสียงร้องที่ข่ม ๆ หนักแน่นรวมไปถึงการลากเสียงของมัสเทน และเนื้อหาเพลงที่มักเกี่ยวข้องกับ ความตาย การเมือง สงคราม และศาสนา 
ในปี ค.ศ. 1985 วงได้เปิดตัวอัลบั้มเปิดตัว "Killing Is My Business... and Business Is Good!" ผ่านทางค่ายอิสระคอมแบตเรเคิดส์ ซึ่งประสบความสำเร็จด้านยอดจำหน่ายกลางๆ จนทำให้ค่ายเพลงใหญ่ได้หันมาสนใจในเมกาเดธ ในที่สุดเมกาเดธก็ได้เซ็นต์สัญญากับค่ายแคปิตอลเรเคิดส์ โดยอัลบั้มแรกที่ผ่านทางค่ายนี้อย่าง "Peace Sells... but Who's Buying?" ซึ่งเปิดตัวไปในปี ค.ศ. 1986 สามารถประสบความสำเร็จและได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ทรงอิทธิพลต่อวงการเมทัลใต้ดินสหรัฐอเมริกา ถึงแม้ว่าวงจะโดดเด่นในวงการแทรชเมทัล แต่เมกาเดธก็มีข่าวเกี่ยวกับปัญหาสมาชิกวงหลายครั้ง จนต้องมีการเปลี่ยนตัวสมาชิกเรื่อยๆ รวมไปถึงปัญหาเกี่ยวกับการเสพยาเกินขนาดของสมาชิก ถึงอย่างไรก็ดีมัสเทนและเอลเลฟสัน ถือเป็นสมาชิกที่อยู่ในวงอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่ก็ตั้งวง
ในสมัยที่วงมีสมาชิกที่มั่นคง เมกาเดธได้เปิดตัวหลายอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จด้านยอดจำหน่าย จนได้ยอดการยืนยันแผ่นเสียงทองคำขาวและแผ่นเสียงทองคำ ไม่ว่าจะเป็น "Rust in Peace" (1990) และ "Countdown to Extinction" (1992) วงได้ออกทัวร์ทั่วโลก ถือเป็นการเรียกชื่อเสียงกลับสู่วงอีกครั้ง แต่วงก็ได้สะดุดลงช่วงหนึ่งในปี ค.ศ. 2002 เมื่อมัสเทนเจ็บปวดกับเส้นประสาทที่แขนซ้ายอย่างรุนแรง ในที่สุดก็ได้กลับมารวมวงอีกครั้งในปี ค.ศ. 2004 แต่ก็ขาดมือเบสเอลเลฟสัน ซึ่งเขาได้ออกมาฟ้องมัสเทนจากปัญหาความไม่ลงรอยกันส่วนตัว ปัญหาส่วนตัว เมกาเดธได้ออกผลงานอัลบั้มชุด "The System Has Failed" (2004) ตามมาด้วย "United Abominations" (2007) ซึ่งสามารถไต่อันดับในสัปดาห์แรกที่อันดับ 18 และตามมาด้วยอันดับที่ 8 บนบิลบอร์ด 200 และอัลบั้ม "Endgame" (2009) ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมีสาขาการแสดงเมทัลยอดเยี่ยม ในปี ค.ศ. 2010 เอลเลฟสันก็ได้มาร่วมวงอีกครั้ง ภายหลังสิ้นสุดคดีทางศาล เมกาเดธยังเป็นเจ้าของเทศกาลดนตรีในชื่อ "จิแกนทัวร์" (Gigantour) ตั้งแต่ช่วงกลางปี ค.ศ. 2005 เป็นต้นมา 
เมกาเดธนับเป็นวงใต้ดินเพียงไม่กี่วงที่ประความสำเร็จด้านยอดจำหน่าย โดยปี ค.ศ. 2014 วงได้จำหน่ายไปแล้วกว่า 50 ล้านชุดทั่วโลก ได้รับการยืนยันยอดจำหน่ายระดับแผ่นเสียงทองคำขาวในสหรัฐกว่า 5 ครั้ง จากทั้งหมด 15 อัลบั้ม แม้ว่าวงจะไม่เคยได้รับรางวัลแกรมมีเลย แต่ก็เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงกว่า 11 ครั้ง เมกาเดธ ได้ใช้ตราประจำวงคือ "วิก แรตเทิลเฮด" (Vic Rattlehead) ซึ่งมักปรากฏทุกครั้งในหน้าปกอัลบั้ม และรวมไปถึงภาพพื้นหลังในการแสดงสดต่างๆ วงยังมักถูกวิจารณ์เกี่ยวกับเนื้อหาเพลง จนมีการแบนทั้งคอนเสิร์ตและอัลบั้ม โดยเอ็มทีวี ได้ปฏิเสธที่จะเล่นวีดิโอของวงผ่านอินเทอร์เน็ตโดยอ้างว่าอาจชักจูงไปสู่การฆ่าตัวตายได้
รัมสไตน์

รัมชไตน์  เป็นวงดนตรีเยอรมันแนว นอยเอดอยท์เชแฮร์เตและ อินดัสเทรียลเมทัล ก่อตั้งวงที่ เบอร์ลินในปี 1994 ประกอบด้วยสมาชิก Till Lindemann (ร้องนำ), Richard Z. Kruspe (กีตาร์ลีด และร้องประสาน), Paul H. Landers (กีตาร์ริทึม, ร้องประสาน), Oliver "Ollie" Riedel (กีตาร์เบส), Christoph "Doom" Schneider (กลองและเพอร์คัชชันอีเลกทรอนิกส์) และ Christian "Flake" Lorenz (คีย์บอร์ด) 
พวกเขาได้รับการยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของแนว Neue Deutsche Härte ร่วมกับวงอย่าง Oomph!, Eisbrecher, และ Die Krupps แนวเพลงพวกเขายังได้รับขนานนามว่า Tanz-Metal (หรือ "แดนซ์เมทัล") เพลงส่วนใหญ่จะเป็น ภาษาเยอรมัน แต่ก็ร้องเป็นภาษาอื่นด้วยอย่าง ในภาษาอังกฤษ ("Amerika", "You Hate", "Angel"; เพลงเก่าของดีเพชเชโมด ที่ชื่อ "Stripped" และเพลงของเดอะราโมนส์ "Pet Sematary"), ภาษาสเปน ("Te quiero puta!"), ภาษารัสเซีย ("Moskau", "Lied von der unruhevollen Jugend"), และภาษาฝรั่งเสส ("Amour") นอกจากนี้วงยังมีชื่อเสียงในเรื่องของการแสดงบนเวที ที่นำพลุไฟ มาใช้ในการแสดงสดอีกด้วย 
ปัจจุบัน รัมชไตน์มียอดจำหน่ายอัลบั้มรวมแล้วกว่า 35 ล้านชุดทั่วโลก นับเป็นวงสัญชาติเยอรมันที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด รองแต่เพียงวงสกอร์เปียนส์ หรือถ้าไม่นับวงสกอร์เปียนส์ เพราะถือเป็นวงที่ร้องเพลงภาษาอังกฤษเป็นหลัก รัมชไตน์ก็จะเป็นวงที่ร้องเพลงเยอรมันที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด
บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์ตึลป์

บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์นีโกลาส ตึลป์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยแร็มบรันต์ จิตรกรชาวดัตช์ในยุคทองของเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่เมาริตส์เฮยส์ (Mauritshuis) เดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ 
แร็มบรันต์เขียนภาพ "บทเรียนกายวิภาคของนายแพทย์ตึลป์" เสร็จในปี ค.ศ. 1632 นายแพทย์นีโกลาส ตึลป์ (Nicolaes Tulp) ในภาพกำลังอธิบายระบบกล้ามเนื้อของแขนแก่นักศึกษาแพทย์ ศพในภาพเป็นของอาชญากรอาริส กินต์ (Aris Kindt) ที่เสียชีวิตโดยการถูกลงโทษโดยการแขวนคอในเช้าวันเดียวกันด้วยข้อหาลักทรัพย์ ผู้สังเกตการณ์เป็นนายแพทย์ที่ต้องจ่ายเงินเพื่อจะปรากฏในภาพเขียน
การชำแหละเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1632 สมาคมศัลยแพทย์แห่งอัมสเตอร์ดัมที่นายแพทย์ตึลป์เป็นผู้เชี่ยวชาญกายวิภาคศาสตร์ประจำเมืองอนุญาตให้ทำการชำแหละ (dissection) ได้เพียงปีละครั้ง และร่างที่ใช้ในการชำแหละต้องมาจากอาชญากรผู้ถูกสังหารเท่านั้น
บทเรียนกายวิภาคศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จัดกันในห้องบรรยายที่เป็นโรงละครจริง ๆ โดยมีผู้เข้าร่วมที่เป็นนักศึกษา ผู้ร่วมวิชาชีพ และสาธารณชนที่ต้องจ่ายค่าเข้าชม ผู้ที่เข้ามาสังเกตการณ์จะแต่งตัวให้เหมาะสมอย่างการเข้าร่วมพิธีการของสังคม 
เชื่อกันว่านอกไปจากบุคคลที่อยู่ข้างหลังและบุคคลทางด้านซ้ายมาเพิ่มในภายหลัง บุคคลหนึ่งที่ขาดจากภาพนี้คือผู้เตรียมศพที่มีหน้าที่เตรียมร่างสำหรับการชำแหละ ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 นักวิทยาศาสตร์ที่มีความสำคัญเช่นนายแพทย์ตึลป์จะไม่ทำหน้าที่ที่ถือว่าเป็นหน้าที่ย่อย ๆ เช่นการชำแหละ ซึ่งเป็นหน้าที่ของผู้อื่น ฉะนั้นเราจึงไม่เห็นภาพของเครื่องมือที่ใช้ในการชำแหละในภาพนี้ แต่จะมีภาพของตำรากายวิภาคศาสตร์เปิดอยู่ตรงมุมล่างขวาของภาพ ที่อาจจะเป็นตำรา "โครงสร้างของร่างกายมนุษย์"  ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1543 โดยอันเดรอัส เวซาลีอุส
ผู้เชี่ยวชาญทางแพทย์ให้ความเห็นเกี่ยวกับความถูกต้องของกล้ามเนื้อและเอ็นที่เขียนโดยแร็มบรันต์เมื่อมีอายุได้ 26 ปี เราไม่ทราบว่าแร็มบรันต์ไปศึกษาเกี่ยวกับกายวิภาคของมนุษย์มาจากที่ใด อาจจะเป็นไปได้ว่าแร็มบรันต์ลอกรายละเอียดมาจากหนังสือตำราทางกายวิภาคศาสตร์ แต่ในปี ค.ศ. 2006 นักค้นคว้าชาวดัตช์สร้างฉากเดียวกับภาพเขียนโดยใช้ศพที่เป็นชายและแสดงให้เป็นความบกพร่องต่าง ๆ ของแขนซ้ายที่ถูกชำแหละเมื่อเทียบกับศพจริง ผู้เชี่ยวชาญพบว่าจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อปลายแขนที่ถูกชำแหละแสดงขึ้นซึ่งน่าจะเป็นกล้ามเนื้อกลุ่มงอแขนนั้นเกาะที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle) ทั้งที่ความจริงแล้วควรจะเป็นปุ่มมีเดียล อีพิคอนไดล์ (medial epicondyle) ความจริงแล้วปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์เป็นจุดเกาะร่วมของกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดแขน
ใบหน้าของศพบางส่วนอยู่ในเงา ซึ่งเป็นนัยยะถึงเงาแห่งความตาย ("umbra mortis") ซึ่งเป็นลักษณะที่แร็มบรันต์ใช้บ่อยในการเขียนภาพ แร็มบรันต์ลงชื่อด้านบนซ้ายของภาพว่า "Rembrandt f[ecit] 1632" ซึ่งเป็นภาพแรกที่ทราบว่าลงชื่อด้วยชื่อตัวแทนที่จะเป็นอักษรย่อ "RHL" (Rembrandt Harmenszoon of Leiden, แร็มบรันต์ ฮาร์เมินส์โซนแห่งไลเดิน) ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีความมั่นใจในตนเองพอที่จะลงชื่อตัวได้
สถานีรถไฟแม่ทะ

สถานีรถไฟแม่ทะ  เป็นสถานีรถไฟประจำอำเภอแม่ทะ เป็นสถานีรถไฟชั้น 3 ในเส้นทางรถไฟสายเหนือ ตั้งอยู่ที่บ้านแม่ทะ หมู่ 1 ตำบลแม่ทะ อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 628.45 กิโลเมตร อยู่ระหว่าง สถานีรถไฟศาลาผาลาด และ สถานีรถไฟหนองวัวเฒ่า ใช้สัญญาณหางปลา ไม่มีสัญญาณเตือน ใช้ห่วงทางสะดวกใช้ห่วงทางสะดวก เป็นสถานีหลีกประจำของขบวนท้องถิ่น 407 กับท้องถิ่น 408 เมื่อขบวนรถตามเวลา
สถานีรถไฟแม่ทะเป็นสถานีรถไฟขนาดเล็ก จึงมีแค่ขบวนรถไฟที่จอด 2 ขบวนคือ รถท้องถิ่น407/408 จาก นว.-ชม./ชม.-นว. เนื่องจากไม่ห่างจากอำเภอเมืองลำปางมาก ทำให้ผู้โดยสารที่จะเดินทางไปกรุงเทพจึงต้องไปขึ้นขบวนรถที่สถานีรถไฟนครลำปางหรือสถานีรถไฟแม่เมาะแล้วแต่จะสะดวก
สถานีรถไฟแม่ทะตั้งอยู่บริเวณช่วงทางโค้ง และหน้าอาคารสถานีรถไฟมีภูเขา ซึ่งในฝั่งอาคารสถานีจะอยู่ในอาณาเขตตำบลแม่ทะ อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง ส่วนฝั่งตรงข้ามสถานีหรือย่านจะอยู่ในอาณาเขตตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เหมือนกับสถานีรถไฟศาลาผาลาด 
ประวัติ.
สถานีรถไฟแม่ทะ สร้างในสมัยรัชกาลที่ 6 เปิดใช้งานเดินรถครั้งแรก วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2459 เป็นช่วงการก่อสร้างเส้นทางและทดลองเดินรถในช่วงที่ 12 ของการสร้างทางรถไฟสายเหนือ ระหว่าง แม่จาง-นครลำปาง ระยะทาง 42 กิโลเมตร
สถานีรถไฟแม่เมาะ

สถานีรถไฟแม่เมาะ  เป็นสถานีรถไฟประจำอำเภอแม่เมาะ เป็นสถานีรถไฟชั้น 2 ในเส้นทางรถไฟสายเหนือ ตั้งอยู่ที่บ้านสบเมาะ หมู่ที่ 4 ตำบลสบป้าด อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 609.16 กิโลเมตร อยู่ระหว่าง สถานีรถไฟแม่จาง และ สถานีรถไฟศาลาผาลาด ใช้สัญญาณแบบประแจกลสายลวดพร้อมสัญญาณหางปลา ไม่มีสัญญาณเตือน ใช้ห่วงทางสะดวกใช้ห่วงทางสะดวก 
เป็นสถานีหลีกประจำของขบวนรถด่วน 51 กับรถเร็ว 102 เมื่อขบวนรถตามเวลา(สถานการณ์เดินรถตามปกติ)
ประวัติ.
สถานีรถไฟแม่เมาะ สร้างในสมัยรัชกาลที่ 6 เปิดใช้งานเดินรถครั้งแรก วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2459 เป็นช่วงการก่อสร้างเส้นทางและทดลองเดินรถในช่วงที่ 12 ของการสร้างทางรถไฟสายเหนือ ระหว่าง แม่จาง-นครลำปาง ระยะทาง 42 กิโลเมตร โดยในอดีตเคยมีทางแยกไปโรงไฟฟ้าแม่เมาะ ของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย จากร่องรอยเส้นทางเดิมที่ถูกรื้อถอนรางรถไฟไปหมดแล้ว
 "ณ วันที่ 19 มกราคม 2566"
สถานีรถไฟบ้านปิน

สถานีรถไฟบ้านปิน  เป็นสถานีรถไฟระดับสองบนเส้นทางรถไฟสายเหนือ (กรุงเทพ–เชียงใหม่) ตั้งอยู่ในตำบลบ้านปิน อำเภอลอง จังหวัดแพร่ อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 563.86 กิโลเมตร สถานีบ้านปินตั้งอยู่ระหว่างที่หยุดรถไฟห้วยแม่ต้ากับสถานีรถไฟผาคัน โดยช่วงระหว่างสถานีบ้านปินกับสถานีผาคัน เป็นที่ตั้งของอุโมงค์ห้วยแม่ลานซึ่งมีความยาว 130.20 เมตร อยู่ห่างจากสถานีบ้านปินไปประมาณ 11 กิโลเมตร
สถานีบ้านปินก่อสร้างและเปิดเดินรถในสมัยรัชกาลที่ 6 อาคารสถานีมีรูปแบบสถาปัตยกรรมบาวาเรียนผสมอับสถาปัตยกรรมไทยอันเป็นเอกลักษณ์ ตัวสถานีมีทางรถไฟ 5 ทาง เป็นทางหลัก 1 ทาง ทางหลีก 3 ทาง ทางตัน 1 ทาง และมี 2 ชานชาลา ย่านสถานีมีหอประแจและหอเติมน้ำสำหรับรถจักรไอน้ำซึ่งปัจจุบันเลิกใช้งานแล้ว นอกจากนี้ยังเคยมีโรงซ่อมรถซึ่งใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 แต่ปัจจุบันถูกรื้อถอนแล้ว
สถานีรถไฟบ้านปินเป็นสถานีหนึ่งในโครงการรถไฟทางคู่ช่วงเด่นชัย - เชียงใหม่
แต่เดิม ระหว่างสถานีรถไฟบ้านปินกับสถานีรถไฟผาคันเคยมีที่หยุดรถห้วยแม่ลาน ที่สร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2484 ที่บริเวณปากอุโมงค์ห้วยแม่ลานทางทิศเหนือ(ฝั่งสถานีผาคัน) ซึ่งในปัจจุบันได้ถูกยุบยกเลิกไปแล้ว
ประวัติ.
สถานีรถไฟบ้านปินก่อสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 6 และเปิดเดินรถครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2457 โดยเส้นทางช่วงห้วยแม่ต้า-บ้านปิน ซึ่งมีระยะทาง 13 กิโลเมตร และเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายเหนือ มีพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน เป็นผู้บัญชาการ และมีนายช่างชาวเยอรมัน เอมิล ไอเซนโฮเฟอร์ เป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง
สถาปัตยกรรม.
อาคารสถานีรถไฟบ้านปินมีสถาปัตยกรรมแบบบาวาเรียนทิมเบอร์เฟรมเฮาส์หรือแบบโครงไม้ ซึ่งได้รับความนิยมในแคว้นบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ผสมกับสถาปัตยกรรมแบบไทยอย่างเรือนปั้นหยา สีของอาคารเป็นสีเหลืองส้ม 
อาคารสถานีเป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน ส่วนชั้นบนเป็นไม้ ลักษณะทางสถาปัตยกรรมมีการผสมผสานศิลปะตะวันตก และพื้นถิ่นล้านนาเช่นเดียวกับอาคารสถานีรถไฟนครลำปางผังพื้นอาคารเป็นรูปตัวที (T) พื้นที่ใช้สอยชั้นล่างเป็นที่ทำงานของนายสถานี พื้นที่จำหน่ายตั๋ว และห้องอาณัติสัญญาณ โดยมีโถงพักคอยชั้นเดียวแยกตัวออกจากอาคารด้านช่องจำหน่ายตั๋ว ด้านหลังของห้องทำงานนายสถานีมีห้องน้ำสำหรับเจ้าหน้าที่ และมีบันไดไม้สำหรับขึ้นลงตั้งอยู่ ส่วนชั้นบนมีห้องน้ำ ห้องพักของนายสถานี และห้องนั่งเล่น สำหรับหลังคาของอาคารส่วนที่เป็น 2 ชั้น เป็นหลังคาจั่ว ส่วนหลังคาของโถงพักคอยเป็นหลังคาปั้นหยา ทั้งหมดมุงด้วยกระเบื้องลอนคู่ ประตูและหน้าต่างเป็นบานลูกฟักไม้ เหนือบานประตู หน้าต่าง และหน้าช่องจำหน่ายตั๋วประดับด้วยไม้ฉลุลายสวยงาม จุดเด่นของอาคาร คือ ผนังภายนอกชั้นสองตกแต่งด้วยไม้คาดในแนวตั้งและแนวทแยงภายในโครงสร้างไม้กรอบสี่เหลี่ยม
 "ณ วันที่ 13 กรกฎาคม 2564"
คณะกรรมการป้องกันประชาชน

คณะกรรมการป้องกันประชาชน (Popular Resistance Committees) เป็นองค์กรทางทหารของปาเลสไตน์ที่จัดตั้งในฉนวนกาซาที่ถือเป็นขบวนการก่อการร้ายโดยอิสราเอลและสหรัฐ ก่อตั้งในช่วงปลายปี พ.ศ. 2543 โดย จามัล อาบู ซัมฮาดานา ผู้เคยเป็นสมาชิกกลุ่มฟาตะห์และตันซีมมาก่อน คณะกรรมการป้องกันประชาชนจัดตั้งเป็นหน่วยทางทหารที่อยู่นอกกลุ่มฟาตะห์ ทำงานร่วมกับกลุ่มฮามาส ญิฮาดอิสลามปาเลสไตน์ และกองพลผู้เสียสละอัลอักซา คณะกรรมการป้องกันประชาชนได้รับแรงดลใจและการสนับสนุนทางการเงินจากฮิซบุลลอหฺ การโจมตีของกลุ่มเป็นการวางระเบิดตามถนน และการวางระเบิดรถยนต์ต่อต้านการคุ้มกันโดยทหารและประชาชนในฉนวนกาซา
กิจกรรม.
คณะกรรมการป้องกันประชาชนเข้าไปเกี่ยวข้องกับการวางระเบิดต่อเป้าหมายทั้งทางทหารและประชาชนในฉนวนกาซาหลายครั้ง เช่น
ตัวแทนชาติปาเลสไตน์ได้จับกุมสมาชิกคณะกรรมการป้องกันประชาชนหลายคนที่เกี่ยวข้องกับการวางระเบิด หลังจากที่กลุ่มคณะกรรมการป้องกันประชาชนได้ออกมากล่าวอ้างความรับผิดชอบการวางระเบิดเมื่อ 15 ตุลาคม 2546 ที่ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสหรัฐเสียชีวิต 3 คน ที่ Beit Hanoun รัฐบาลสหรัฐบีบให้ตัวแทนชาติปาเลสไตน์จับตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษ ทางปาเลสไตน์ปฏิเสธเพราะขาดหลักฐาน ทำให้สหรัฐคว่ำบาตรปาเลสไตน์ ปาเลสไตน์จึงต้องจับตัวผู้ต้องสงสัยสี่คนมาขึ้นศาล อย่างไรก็ตามผู้ต้องสงสัยเป็นสมาชิกคณะกรรมการป้องกันประชาชนแต่ไม่เกี่ยวข้องกับการวางระบิดจึงถูกปล่อยตัวไป
คณะกรรมการป้องกันประชาชนเกี่ยวข้องกับการค้าสินค้าหนีภาษีในรอฟะห์ทั้งอาวุธ ระเบิด ยาเสพติด บุหรี่ และผู้ลี้ภัย 
คณะกรรมการป้องกันประชาชนกล่าวอ้างความรับผิดชอบในการลอบสังหารโมฮุสซา อาราฟัต เมื่อ 7 กันยายน 2548 ในต้นเดือนมิถุนายน 2549 หัวหน้ากลุ่มคณะกรรมการป้องกันประชาชน ซัมฮาดานาถูกกองทัพอิสราเอลฆ่า
25 มิถุนายน 2549 คณะกรรมการป้องกันประชาชนร่วมกับกลุ่มฮามาสและญิศ อัลอิสลามโจมตีบริเวณใกล้ด่าน Kerem Shalom ทหารชาวปาเลสไตน์สองคนลอบข้ามแดนจากฉนวนกาซาเข้าสู่อิสราเอล ผลการโจมตีปรากฏว่าฝ่ายปาเลสไตน์เสียชีวิต 2 คน อิสราเอลตาย 2 คน บาดเจ็บ 4 คนชาวปาเลสไตน์อีก 6 คนหนีกลับไปได้
8 สิงหาคม 2550 คณะกรรมการป้องกันประชาชนประกาศจะจัดตั้งพรรคการเมืองเพื่อเข้าร่วมในการเลือกตั้งของปาเลสไตน์ครั้งต่อไป แต่จะยังคงรักษากองกำลังทางทหารของตนไว้
ความเชื่อมโยงกับฮิซบุลลอหฺ.
จากข้อมูลของอิสราเอล คณะกรรมการป้องกันประชาชนและฮิซบุลลอหฺมีความร่วมมือกันโดยคณะกรรมการป้องกันประชาชนได้รับการสนับสนุนทางการเงินและการฝึกฝนจากฮิซบุลลอหฺและเชื่อว่าฮิซบุลลอหฺมีอิทธิพลในฉนวนกาซา
ภาษาโอนฮัน

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษาโอนฮัน (ฟิลิปีโนและ) เป็นภาษาในกลุ่มภาษาวิซายันใช้พูดในบริเวณเดียวกับภาษาโรมโบลนและภาษาอาซีในจังหวัดโรมโบลน ประเทศฟิลิปปินส์ บางครั้งเรียกภาษานี้ว่าภาษาอีนุนฮันหรือภาษาโลโอกโนน และใช้พูดในจังหวัดอื่น ๆ นอกเหนือจากจังหวัดโรมโบลนด้วย พบผู้พูดในบางส่วนในจังหวัดอักลันและเกาะปาไนด้วย