ปฏิบัติการโกร๊ะคอล

ปฏิบัติการโกร๊ะคอล หรือ ยุทธการที่เดอะเลดจ์ หรือ ปฏิบัติการสันเขา  เป็นปฏิบัติการของอังกฤษในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2484 เพื่อรุกรานภาคใต้ของประเทศไทยภายหลังการบุกครองมาลายาและบุกครองไทยของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปฏิบัติการนี้ได้รับอนุมัติจากพลโท อาร์เธอร์ เพอร์ซิวาล ในฐานะ "มินิมาทาดอร์" หลังจากปฏิบัติการมาทาดอร์ ซึ่งเป็นการโจมตีเชิงรุกเข้าสู่ประเทศไทยซึ่งถูกต่อต้านโดยรัฐบาลอังกฤษและไม่ได้ปฏิบัติการ เนื่องจากความล่าช้าในการอนุมัติของ เพอร์ซิวาล และในการสั่งการคำสั่งของเขา ความจำเป็นในการจัดสำหรับปฏิบัติการโกร๊ะคอลแทนปฏิบัติการมาทาดอร์ และการต่อต้านจากตำรวจไทย ทำให้กองกำลังในปฏิบัติการโกร๊ะคอลไม่สามารถไปถึงเดอะเลดจ์ได้ทันเวลา
มินิมาทาดอร์.
แทนที่จะใช้ปฏิบัติการมาทาดอร์ กลุ่มชุดรบเฉพาะกิจ (ad hoc column) จำนวน 3 ชุดจึงถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อคุกคามและชะลอการรุกคืบของญี่ปุ่นจากฐานที่มั่นที่สงขลาและปัตตานี
โกร๊ะคอล  เป็นหน่วยที่สำคัญที่สุดใน 3 ชุดนี้ โกร๊ะคอลได้รับมอบหมายให้ทำลายพื้นที่ที่เรียกว่า เดอะเลดจ์ การทำลาย เดอะเลดจ์จะปิดกั้นเส้นทางจากปัตตานีได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงรับประกันความปลอดภัยของเส้นทางคมนาคมและการล่าถอยของกองพลทหารราบอินเดียที่ 11 สำหรับญี่ปุ่น การยึดเดอะเลดจ์ จะทำให้เข้าถึงพื้นที่ด้านหลังของกองพลทหารราบอินเดียที่ 11 ได้ ซึ่งอาจทำให้กองทัพอังกฤษต้องล่าถอยจากเประและเกอดะฮ์ หรือหากกองทัพมีความเร็วเพียงพอ ก็สามารถตัดขาดกองพลทหารราบอินเดียที่ 11 ได้เลย
กองกำลัง.
กองกำลังเครือจักรภพบริเตน.
กองกำลังนี้ถูกตั้งชื่อว่า "โกร๊ะคอล"  เนื่องจากปฏิบัติการจากเมืองโกร๊ะที่ชายแดนรัฐเประ-ไทย และ "คอล"  เป็นคำย่อของ "คอลัมน์" (ซึ่งหมายถึงกลุ่มชุดรบ)
โกร๊ะคอล ดั้งเดิมจะประกอบด้วย:
กลุ่มชุดรบที่ออกเดินทางจากโกร๊ะ ประกอบด้วยทหารจากกองพันที่ 3 กรมทหารปัญจาบที่ 16 และทหารช่างบางส่วนภายใต้การบังคับบัญชาของ พันโท เฮนรี่ มัวร์เฮด ซึ่งบรรทุกมาในรถบรรทุกขับเคลื่อนสี่ล้อ มาร์มอน-เฮอริงตัน ของกองร้อยขนส่งยานยนต์ออสเตรเลียที่ 2/3 ภายใต้การนำของ พันตรี ดี.จี.ซี. โควี โกร๊ะคอลมีกำลังพลน้อยกว่าที่กำหนดและล่าช้าเนื่องจากกองพันที่ 2 ของกองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 และกองร้อยทหารปืนใหญ่เบามาไม่ถึงตรงเวลา กองกำลังออกเดินทางโดยไม่มีหน่วยที่กล่าวข้างต้น เป้าหมายของกองกำลังคือถนนความยาว 6 ไมล์ (10 กิโลเมตร) ที่ตัดผ่านเนินเขาที่ลาดชันและข้ามไปอีกด้านหนึ่งโดยตกลงไปในแม่น้ำและรู้จักกันในชื่อเดอะเลดจ์ หากโจมตีจากเนินเขาลงมาที่ถนนจะทำให้กองกำลังรุกรานของญี่ปุ่นต้องประสบความล่าช้าในการเดินทัพ
กองกำลังของไทย.
กรมตำรวจ
หน่วยที่ป้องกันการรุกรานจากเครือจักรภพนี้ถูกต่อต้านโดยตำรวจและอาสาสมัครจากเบตงภายใต้การนำของ พันตรี ประยูร รัตนกิจ มีกำลังประมาณ 120 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นมี นายร้อยตำรวจโท หวน มุตตาหารัช อยู่ในนั้นด้วย ซึ่งทำให้กองกำลังของอังกฤษประสบกับความยากลำบากในการเคลื่อนกำลัง ขณะเดียวกันกำลังของตำรวจไทยก็ได้ต่อสู้กับกองพลที่ 5 ของญี่ปุ่นที่ปัตตานีเพื่อต่อต้านการบุกของญี่ปุ่น ก่อนที่จะมีการหยุดยิงระหว่างทั้งสองฝ่าย นอกจากนี้กำลังอีกส่วนของไทยที่ช่วยเหลือในการต่อต้านคือนักโทษที่ถูกปล่อยออกมาจากคุกเพื่อช่วยสนับสนุนการต่อต้านการรุกรานจากอังกฤษ
ความสูญเสีย.
กำลังของฝ่ายไทยที่เสียชีวิตระหว่างการต่อต้านการรุกรานในวันที่ 8 - 9 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ประกอบไปด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวน 4 นาย คือ
กองกำลังของญี่ปุ่น.
กองพลทหารราบที่ 5 กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น
ยุทธการที่เบตง.
8 ธันวาคม.
โกร๊ะคอลใช้เวลาในการข้ามชายแดนประมาณ 14 ชั่วโมง หลังญี่ปุ่นขึ้นบกที่เมืองโกตาบารู และได้พบกับกองกำลังต่อต้านจากตำรวจไทยและอาสาสมัครพลเรือน นำโดย พันตรี ประยูร รัตนกิจ ผู้บัญชาการตำรวจเมืองเบตง 
กองกำลังดังกล่าวต่อต้านกองกำลังอังกฤษจากบริเวณที่ปลอดภัยในป่าโดยรอบ และโค่นต้นยางพาราขวางถนนแคบ ๆ ทำให้การเคลื่อนที่ของเบรน กัน แคริเออร์ล่าช้าลง ในระหว่างนั้น ชาวไทยจำนวนมากในเบตงอพยพออกจากเมือง โดยทิ้งพ่อค้าชาวจีนและอินเดียไว้เบื้องหลัง เนื่องจากสองกลุ่มที่ไม่อพยพนั้นได้ชักธงยูเนียนแจ็คของอังกฤษและธงสาธารณรัฐจีนขึ้นเพื่อรอต้อนรับกองกำลังของอังกฤษ 
9 ธันวาคม.
ฝ่ายไทยได้ต้านทานกองกำลังของอังกฤษต่อเนื่องจากวันที่ 8 แต่ด้วยกำลังของฝ่ายไทยที่น้อยกว่า ทำให้ต้องถอยร่นแนวตั้งรับจนมาถึงหลักกิโลเมตรที่ 35 ถึง 38 บริเวณอำเภอธารโต ซึ่งในการต่อต้านครั้งนั้น ฝ่ายไทยได้เรียกขานว่า ปฏิบัติการสันเขา การต่อต้านของไทยทำให้กองทัพปัญจาบล่าช้าจนถึงช่วงบ่ายและพวกเขาก็ไปถึงเมืองเบตงซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนเพียง 5 ไมล์ (8 กิโลเมตร) จนกระทั่งตอนเย็น ต่อมาเมื่อโกร๊ะคอลเข้าสู่เบตง ผู้บัญชาการตำรวจเบตงได้อนุญาตให้พวกเขาผ่านไปได้โดยไม่มีการต่อต้าน จากนั้นเขาก็เข้าพบ พันโท มัวร์เฮด และขอโทษอย่างสุภาพสำหรับ "ความผิดพลาด" ดังกล่าว อย่างไรก็ตาม ไม่ทราบว่าเหตุใดมัวร์เฮดจึงไม่เดินหน้าต่อไปยังเดอะเลดจ์ในทันที และความล่าช้านั้นเองกลับกลายเป็นอันตรายต่อกองกำลังอังกฤษในอนาคต
มุ่งหน้าสู่เดอะเลดจ์.
10 ธันวาคม.
เช้าวันที่ 10 ธันวาคม กองพันที่ 3 กรมทหารปัญจาบที่ 16 ออกเดินทางจากเบตงและมุ่งหน้าสู่เดอะเลดจ์ซึ่งอยู่ห่างออกไป 26 ไมล์ (42 กิโลเมตร) กรมทหารที่ 42 ของญี่ปุ่นแห่งกองพลที่ 5 พร้อมด้วยกองร้อยรถถังเบา 2 กองพันซึ่งยกพลขึ้นบกที่ปัตตานีเวลา 03:00 น. สามารถไปถึงเลดจ์ได้ก่อนในตอนเที่ยงของวันที่ 10 ธันวาคม
เวลาประมาณ 14.00 น. ขณะกำลังเดินหน้าผ่านหุบเขาเหนือแม่น้ำปัตตานีและยังห่างอีก 1.6 กิโลเมตรจากเดอะเลดจ์ที่กิโลเมตรที่ 37 กองร้อยเอ (ปัญจาบ) ส่วนหน้าของโกร๊ะคอล (สุบาดาร์ เชอร์ ข่าน) ก็ถูกยิงโจมตีอีกครั้ง คราวนี้เป็นการโจมตีจากกองพลที่ 5 ของญี่ปุ่น กองร้อยเอได้เดินหน้าอ้อมเนินเขาและถูกซุ่มโจมตี มัวร์เฮดส่งกองร้อยดี (ปัญจาบ) (ร้อยโท ซาริฟ ข่าน) ไปข้างหน้าตามถนนเพื่อสนับสนุนกองร้อยเอ และกองร้อยซี (โดกราส) (ร้อยเอก เค.เอ.เอช. แคสสัน) ถูกส่งไปข้ามเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยป่าทึบทางด้านซ้าย กองร้อยบี (ซิกข์) (ร้อยโท จี.บี. พาล์มเมอร์) คุ้มกันปีกขวาของกองพัน
หลังจากนั้นไม่นาน มัวร์เฮดก็สูญเสียการติดต่อกับกองร้อยหลักทั้ง 3 กองร้อย ในช่วงบ่ายวันหนึ่ง ผู้ส่งข่าวจากกองร้อยดี (ปัญจาบ) รายงานว่ากองร้อยเอ (ปัญจาบ) กำลังต่อสู้กับรถถังและทหารราบอย่างสิ้นหวัง โดยมีกองร้อยดีคอยสนับสนุน ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชาของกองพัน ร้อยเอก เอ.อี. ชาร์ลตัน เดินข้ามสะพานไม้ข้ามลำธารกัมปงโต และพร้อมกับผู้ส่งข่าว เขาได้เลี้ยวโค้งหักศอกไปข้างหน้าประมาณ 100 เมตร เมื่อเลี้ยวโค้ง ชาร์ลตันพบรถถังญี่ปุ่นอยู่ไม่ไกลข้างหน้า และพบกองร้อยเอที่ยิงปืนครกกำลังต่อสู้อย่างหนัก ชาร์ลตันรีบกลับไปที่สะพานไม้และนำหมวดต่อต้านรถถังของกองพันเข้ามา ทหารช่างของ พันตรี ดินวิดดี แยกสะพานออกด้วยมือ เมื่อรถถังเลี้ยวโค้ง ก็ได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากปืนเล็กยาวต่อสู้รถถังบอยส์ของกองพันและถอยร่นไป แต่เวลาเดียวกันทหารราบญี่ปุ่นก็ได้ยึดถนนข้างหน้าแล้ว กองร้อยบีและซีได้ถอยร่นกลับมาไม่นานก่อนพลบค่ำ ในช่วงเที่ยงคืนของวันที่ 10 ธันวาคม พันโท สโตกส์ พร้อมด้วยกองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 และกองร้อยทหารปืนใหญ่ภูเขาอินเดียที่ 10 ซึ่งขนส่งโดยกองร้อยขนส่งยานยนต์ออสเตรเลียที่ 2/3 ได้มาถึงจุดนัดหมายแรกที่โกร๊ะแล้ว
เนื่องจากไม่มีความเป็นไปได้ที่จะรุกคืบต่อไปได้อีก และปัจจุบันถูกตัดขาดจากกองร้อยทั้ง 2 กองร้อยของเขา มัวร์เฮด จึงยังคงอยู่กับกองร้อยบังคับการและกองร้อยบีที่ตั้งบริเวณสะพาน โดยมีเสียงการสู้รบหนักหน่วงดำเนินไปตลอดทั้งคืน
11 ธันวาคม.
สถานการณ์ในเช้าวันที่ 11 ธันวาคม ก็คือ มัวร์เฮดยึดสะพานที่กิโลเมตรที่ 37 (ทางเหนือของเบตง 25 ไมล์) แต่เขาก็สูญเสียการติดต่อกับกองร้อยเอและดีไปโดยสิ้นเชิง ฮาวิลดาร์ มานาวาร์ ข่าน และลูกน้องอีก 8 คนจากกองร้อยเอ กลับมาพร้อมกับข่าวว่า ซูบาดาร์ เชอร์ ข่าน และกองร้อยเอถูกละลายจนหมดสิ้นด้วยรถถังและทหารราบของญี่ปุ่น
พันโท สโต๊คส์ กองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 และกองร้อยทหารปืนใหญ่ภูเขาอินเดียที่ 10 ใช้เวลาช่วงเช้าเตรียมตั้งรับแบบที่มั่นที่โกร๊ะ ขณะที่สโต๊คส์เดินไปข้างหน้าเพื่อหารือกับมัวร์เฮด มัวร์เฮดสั่งให้สโต๊คส์เตรียมที่มั่นที่ระยะ 9 ไมล์ (14 กิโลเมตร) ทางเหนือของเบตง เพื่อคุ้มกันกองพันเมื่อถอนกำลัง สโต๊คส์ออกจากกองร้อยซี (ปัญจาบ) กองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 (ร้อยโท ซี.อี.เอ็น. ฮอปกินส์-ฮัสสัน) ที่โกร๊ะ และเดินหน้าพร้อมกับส่วนที่เหลือของกองพันของเขาและกองร้อยภูเขาไปยังจุดยุทธศาสตร์ 15 กิโลเมตร ซึ่งพวกเขาได้จัดเตรียมที่มั่นตั้งรับใหม่
นายทหารชั้นประทวนรายงานว่าเมื่อวันก่อน กองร้อยเอได้เคลื่อนพลไป 700 หลา (640 เมตร) เลยสะพานไปแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นรถถังและทหารราบของญี่ปุ่นกำลังมาจากที่มั่นเดอะเลดจ์ สุบาดาร์ เชอร์ ข่าน ได้ส่งกองร้อยของเขาเข้าไปในป่าทางทิศตะวันออกของถนนและปล่อยให้รถถังสองคันที่นำหน้าผ่านไป เมื่อผ่านไปแล้ว ข่านก็สั่งให้ลูกน้องของเขาโจมตีทหารราบของญี่ปุ่น ข่านได้รับบาดเจ็บสาหัสเกือบจะในทันที แต่เขายังคงคุกเข่าอยู่ข้างถนนเพื่อให้กำลังใจลูกน้องของเขา ผลจากการโจมตีทำให้ทหารญี่ปุ่นล่าถอยอย่างไร้รูปขบวน ทิ้งความสูญเสียไว้เป็นจำนวนมาก กลุ่มที่สองซึ่งประกอบด้วยรถถังและรถทหารราบสองคันมาถึงในเวลาไม่นานหลังจากนั้น และรถถังคันแรกก็พุ่งชน สุบาดาร์ที่บาดเจ็บ ทำให้เขาเสียชีวิตในทันที สมาชิกกองร้อยที่เหลือต่อสู้กันอย่างดุเดือดเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก แต่เมื่อติดอยู่บนถนนที่เปิดโล่ง พวกเขาจึงถูกกองกำลังของญี่ปุ่นกวาดล้างในที่สุด มีนายทหารชั้นประทวนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่หลบหนีได้ พร้อมด้วยผู้รอดชีวิตอีก 8 คน
เวลา 11.00 น. ของวันที่ 11 ธันวาคม ร้อยโท ซาริฟ ข่าน และกองร้อยดี ได้เดินทางกลับผ่านป่าเพื่อช่วยเหลือมัวร์เฮด โดยยึดที่มั่นของตนไว้จนกระทั่งพลบค่ำ ร้อยโท ข่าน ได้ถอนกำลังกลับเข้าไปในป่าและอ้อมไปอ้อมมาจนมาถึงที่มั่นของกองพัน โดยเสียกำลังพลไป 15 นาย
ในช่วงบ่ายของวันที่ 11 ธันวาคม กองพันถูกโจมตีสามครั้ง การโจมตีครั้งสุดท้ายก่อนพลบค่ำเป็นการโจมตีกำลังพลของกองพันตลอดแนวปริมณฑลของกองพันที่ 3 กรมทหารปัญจาบที่ 16 ปืนใหญ่ภูเขาทหารราบของกรมทหารญี่ปุ่นทำลายยานเกราะของกรมทหารปัญจาบได้เกือบหมด แต่สุดท้ายก็ถูกปืนครกขนาด 2 นิ้ว (51 มม.) ของกรมทหารปัญจาบยิงตอบโต้จนเสียหายทั้งหมด โดยกองร้อยขนส่งยานยนต์ออสเตรเลียที่ 2/3 และหน่วยรถพยาบาลสนามที่ 36 ได้อพยพผู้บาดเจ็บชาวปัญจาบตลอดทั้งวัน
เมื่อจำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายเพิ่มมากขึ้น มัวร์เฮดจึงตัดสินใจถอยกลับไปที่เบตง โดยได้รับอนุญาตจากกองบัญชาการกองพล มัวร์เฮดโทรศัพท์ไปหา พันเอก แฮร์ริสัน (GSO 1) ซึ่งบอกเขาว่าเขาต้องรอจนกว่าคำสั่งจะมาถึง ต้องมีการส่งสารด้วยมอเตอร์ไซค์จากเมอร์เรย์-ไลออนที่ตั้งกองบัญชาการของเขา ซึ่งอยู่ห่างออกไป 113 ไมล์ (182 กิโลเมตร) เพื่อขออนุญาตถอนกำลัง
12 ธันวาคม.
กองพันยังคงรักษาที่มั่นไว้ได้ตลอดทั้งคืน แต่เมื่อรุ่งสางก็เห็นได้ชัดว่ากองทัพญี่ปุ่นกำลังพยายามโจมตีกองพันจากทางตะวันออกและทางใต้ ไม่นานหลังจากนั้น เวลา 07.00 น. การโจมตีครั้งใหญ่ที่สุดของกองทัพญี่ปุ่นก็เริ่มขึ้น โดยมีกองกำลังโจมตีจากทางตะวันออกและทางใต้คอยช่วยเหลือ มัวร์เฮดตัดสินใจว่าเขาต้องพยายามถอนทัพโดยเร็วที่สุด
กองร้อยซิกข์ของ ร้อยโท พาล์มเมอร์ สามารถถอนตัวออกมาได้ แต่ต้องสูญเสียทหารไป 30 นาย ในขณะที่กองร้อยโดกราส ของ ร้อยเอก แคสสัน พบว่าถูกกองกำลังของญี่ปุ่นล้อมไว้หมดแล้วในไม่ช้า แคสสันจึงสั่งให้ลูกน้องต่อสู้เพื่อหาทางหนีออกมา ผู้รอดชีวิตจำนวนหนึ่งไปถึงที่มั่นของกองร้อยดี ผู้รอดชีวิตรายงานว่าทั้งแคสสันและร้อยโท แฟรงก์ สกายร์ม ผู้บังคับบัญชาลำดับที่สองของเขาเสียชีวิตในการสู้รบระยะประชิด ร้อยเอก แฮร์รี แคสสัน (จากเกาะเซนต์วินเซนต์) มีรายงานว่าสูญหายระหว่างการรบ โดยเชื่อว่าเสียชีวิตแล้ว ในความเป็นจริง เขารอดชีวิตจากการสู้รบ แต่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เขารอดชีวิตในป่าเป็นเวลาห้าเดือนต่อมา และในที่สุดก็ถูกจับในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2485
โกร๊ะคอลเริ่มถอยจากภาคพื้นโดยถูกญี่ปุ่นโจมตีจากด้านข้างและถูกยิงถล่มด้วยปืนใหญ่หนัก พันเอก มัวร์เฮด ซึ่งถือปืนไรเฟิลอยู่หลังรถเบรน กัน แคริเออร์ 1 ใน 4 คันที่เหลือรอดอยู่ได้ถอนกำลังออกมา ซึ่งรถเบรน แคริเออร์ 2 คันถูกกระสุนปืนยิงเข้าใส่จนเสียหาย มัวร์เฮดกระโดดขึ้นไปบนรถเบรน แคริเออร์ที่เหลืออีก 2 คัน โดยระหว่างนั้นเขาได้ช่วยทหารปัญจาบที่ได้รับบาดเจ็บไว้ได้ (มัวร์เฮดเห็นเขานอนอยู่บนถนนที่ถูกกระสุนปืนยิงใส่ ทหารนายนั้นยกมือให้เขาด้วยสภาพที่เจ็บหนัก เขาจึงกระโดดลงจากรถ อุ้มทหารไว้บนไหล่ และกลับไปที่เบรน แคริเออร์)
มัวร์เฮดถูกบังคับให้ถอยทัพกลับเบตงตลอดวันที่ 12 ธันวาคม โดยผ่านกองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 ของ พันโท สโตกส์ ซึ่งกำลังขุดหลุมและเตรียมการป้องกัน กองพันที่ 3 กรมทหารปัญจาบที่ 16 มีกำลังพลลดลงเหลือเพียงนายทหารและพลทหารประมาณ 350 นาย
หน่วยลาดตระเวนของญี่ปุ่นพบที่มั่นของกองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 ในเวลาไม่นานหลังจากเข้าสู่ช่วงค่ำ และได้สำรวจพื้นที่ดังกล่าวตลอดทั้งคืน
13 ธันวาคม.
เมื่อแสงแรกของวันที่ 13 ธันวาคม ญี่ปุ่นได้โจมตีที่มั่นดังกล่าวด้วยรถถังเบาและทหารราบยานยนต์ รถถังเบาหนึ่งคันถูกทำลาย และทหารราบที่โจมตีในแนวหน้าสามารถเข้าตีแนวได้ ญี่ปุ่นสามารถส่งทหารไปรอบ ๆ แนวรบของสโตกส์ได้ในไม่ช้า ทำให้กองพันที่ 5 กรมทหารปัญจาบที่ 14 ถูกบังคับให้ล่าถอยกลับไปที่โกร๊ะ ซึ่งพวกเขาได้ล่าถอยอย่างเป็นระบบโดยสูญเสียทหารไปเพียงเล็กน้อย
ชาวญี่ปุ่นปล่อยนักโทษคนหนึ่งออกจากคุกในท้องถิ่น ซึ่งเป็นอดีตโจรที่รู้จักพื้นที่นี้เป็นอย่างดี เบตงถูกยึดครองอีกครั้ง และกองกำลังภายใต้การนำของ พันตรี ประยูรเริ่มดำเนินการลงโทษชาวจีนในพื้นที่ ซึ่งเชื่อกันว่าต้อนรับโกร๊ะคอลด้วยการชักธงยูเนียนแจ็กและธงก๊กมินตั๋ง ชาวอินเดียในพื้นที่คนหนึ่งที่ถูกกล่าวหาว่าอาสาให้บริการ (เป็นมัคคุเทศก์) แก่โกร๊ะคอล เขาถูกตามล่า ต้อนจนมุม และยิงเสียชีวิตโดยกลุ่มคนไทยที่ต้องการแก้แค้น
กลุ่มชุดรบอีกสองกลุ่ม.
เลย์คอล.
กองกำลังอื่น ๆ ประกอบด้วยทหารบรรทุก 200 นายจากกองพันที่ 1 กรมทหารปัญจาบที่ 8 และส่วนหนึ่งของกองร้อยต่อต้านรถถังที่ 273 ซึ่งทั้งหมดอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ พันตรี อี.อาร์.แอนดรูว์ ได้ข้ามพรมแดนไทยในเวลาเดียวกับโกร๊ะคอล กองกำลังซึ่งตั้งชื่อว่า เลย์คอล  ตามชื่อ พลจัตวา วิลเลียม เลย์ ผู้บัญชาการกองพลน้อยทหารราบอินเดียที่ 6 ข้ามชายแดนเมื่อเวลา 17:30 น. ของวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 และเคลื่อนตัวไปทางจังหวัดสงขลาเพื่อโจมตีและขัดขวางการเคลื่อนที่ของศัตรู เลย์คอลได้เคลื่อนกำลังมาถึงบ้านสะเดา ซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนไปทางเหนือ 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร) ในตอนพลบค่ำ ซึ่งกองกำลังได้หยุดลงและตั้งที่มั่นทางเหนือของหมู่บ้าน
เลย์คอลได้ปะทะกับกลุ่มชุดรบยานยนต์ของญี่ปุ่นจากหน่วยลาดตระเวนของ พันเอก ซาเอกิ แห่งกองพลที่ 5 ของญี่ปุ่นกับกองร้อยรถถังจากกรมรถถังที่ 1 กองกำลังนี้นำขบวนโดยรถถังและเคลื่อนตัวเป็นรูปขบวนแบบประชิดตัวพร้อมไฟหน้ารถที่สว่างจ้า รถถังสองคันที่นำหน้าถูกปืนต่อต้านรถถังยิงจนเสียหาย แต่ทหารราบของญี่ปุ่นได้ถอนกำลังออกอย่างรวดเร็วและเริ่มเคลื่อนพลเข้าโอบล้อมแนวรบของปัญจาบ เลย์คอลถอนกำลังในวันที่ 11 ธันวาคมผ่านที่มั่นป้อมปราการที่กัมปงอิมาม โดยทำลายสะพานสองแห่งและทำลายสะพานที่สามบางส่วนระหว่างทางถอนกำลังกลับ
รถไฟหุ้มเกราะ.
กลุ่มชุดรบสุดท้ายเป็นขบวนรถหุ้มเกราะ ประกอบด้วยทหารจากกองพันที่ 2 กรมทหารปัญจาบที่ 16 จำนวน 30 นาย และทหารช่างบางส่วน เคลื่อนพลเข้าสู่ประเทศไทยจากปาดังเบซาร์ในปะลิส ขบวนรถหุ้มเกราะนี้มาถึงคลองแงะในภาคใต้ของประเทศไทย และทำลายสะพานข้ามคลองอู่ตะเภาความยาว 200 ฟุต (60 เมตร) ได้สำเร็จ ก่อนจะถอนทัพกลับไปยังปาดังเบซาร์