pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สโมสรฟุตบอลอุดร บ้านจั่น ยูไนเต็ด

สโมสรฟุตบอลอุดร บ้านจั่น ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากจังหวัดอุดรธานี ปัจจุบันแข่งขันในระดับไทยลีก 3 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ประวัติ.
สโมสรฟุตบอลอุดร บ้านจั่น ยูไนเต็ด ก่อตั้งเมื่อปี 2564 อุดร บ้านจั่น ยูไนเต็ดได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2564 – โซนภาคตะวันตก เป็นการแข่งขันแรก แต่การแข่งขันในรายการดังกล่าวถูกยกเลิกโดยสมาคมฯ เนื่องจากสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย
ต่อมาในปี 2565 สโมสรได้ย้ายจากโซนภาคตะวันตก ไปโซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2565 – โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยตกรอบแพ้คัดออก ของโซนตอนบน 
ในปี 2566 สโมสรได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2566 – โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยผลงานจบอันดับที่ 5 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ปี 2567 สโมสรได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2567 – โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยผลงานจบอันดับที่ 4 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
ต่อมาในปี 2568 สโมสรได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2568 – โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยได้ตำแหน่งชนะเลิศของโซน และได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
 "ณ วันที่ 5 พฤษภาคม 2568"
ผู้เล่น.
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
ผู้ฝึกสอน.
"ตั้งแต่ พ.ศ. 2564 – ปัจจุบัน"
เซบัสเตียง เลอเปที

เซบัสเตียง เลอเปที (30 สิงหาคม ค.ศ. 1969 – 3 มีนาคม ค.ศ. 2025) เป็นนักเขียนนิยายอาชญากรรมชาวฝรั่งเศส
ชีวิตและอาชีพ.
เลอเปทีเกิดที่ลูเดอักในวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1969 เขาตีพิมพ์นิยายอาชญากรรมเรื่องแรกใน ค.ศ. 2013 ชื่อ "Merde à Vauban" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชุด "Les Enquêtes du commissaire Morteau" ฉากในนิยายนี้อยู่ในป้อมปราการของโวบ็องในช่วงที่กำลังจะได้รับการเสนอเป็นแหล่งมรดกโลก หนังสือนี้ได้รับรางวัลหนังสือที่ผู้อ่านเลือกจาก #เปลี่ยนทาง ในปีนั้น ใน ค.ศ. 2016 นิยายเรื่องที่สองของเขาในซีรีส์เรื่อง "L'Origine du crime - Deux enterrements à Ornans" ได้รับรางวัล Prix polar du Lions Club de Rambouillet
เลอเปทีเสียชีวิตจากมะเร็งลำไส้ใหญ่ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2025 ด้วยอายุ 55 ปี
สโมสรฟุตบอลบูรพา ยูไนเต็ด

สโมสรฟุตบอลบูรพา ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทยที่ตั้งอยู่ในอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ปัจจุบันแข่งขันในระดับไทยลีก 3 โซนภาคตะวันออก
ประวัติ.
สโมสรฟุตบอลบูรพา ยูไนเต็ด ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2565 ในชื่อสโมสรฟุตบอลบ้านบึงซิตี้ ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสโมสรฟุตบอลชลบุรี ในช่วงแรก สโมสรทำหน้าที่เป็นเวทีสำหรับนักเตะเยาวชนของสโมสรฟุตบอลชลบุรีและนักเตะท้องถิ่น โดยมีเป้าหมายเพื่อเชื่อมช่องว่างระหว่างฟุตบอลสมัครเล่นและฟุตบอลอาชีพ ในฤดูกาลเปิดตัว สโมสรได้เข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2566 โซนภาคตะวันออก ทีมลงเล่น 6 นัด ไม่ชนะใคร เสมอ 2 และแพ้ 4 มีเพียง 2 คะแนน และอยู่อันดับที่ 7 ของโซน ในฤดูกาล 2567 บ้านบึงซิตี้ ยังคงแข่งขันในไทยแลนด์ เซมิโปรลีกต่อไป ทีมแสดงให้เห็นถึงการปรับปรุงที่สำคัญโดยลงเล่น 7 นัด ชนะ 5 นัด เสมอ 1 นัด และแพ้ 1 นัด พวกเขาจบอันดับสองของโซนภาคตะวันออก แต่พลาดการเลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 เนื่องจากมีเพียงแชมป์โซนเท่านั้นที่เลื่อนชั้น
ในฤดูกาล 2568 สโมสรทำผลงานได้อย่างโดดเด่นในไทยแลนด์ เซมิโปรลีก โดยลงเล่น 6 นัด ชนะ 5 นัด เสมอ 1 นัด และไม่แพ้ใครตลอดทั้งฤดูกาล พวกเขาคว้าแชมป์ภาคตะวันออก มี 16 คะแนน เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 ฤดูกาล 2568–69 เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับทีม สโมสรได้เซ็นสัญญากับ เฉลิมศักดิ์ อักขี กองหลังทีมชาติไทย และเปลี่ยนชื่อเป็น สโมสรฟุตบอลบูรพา ยูไนเต็ด เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการเปิดตัวในลีกอาชีพ
 "ณ วันที่ 17 มิถุนายน 2568"
ผู้เล่น.
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
ผู้ฝึกสอน.
"ตั้งแต่ พ.ศ. 2565 – ปัจจุบัน"
สุสานยานากะ

สุสานยานากะ (谷中霊園, Yanaka Reien) เป็นสุสานขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ทางเหนือของอูเอโนะ ในย่านยานากะ 7-โชเมะ เขตไทโต กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ยานากะในเขตไทโตเป็นหนึ่งในไม่กี่ย่านของโตเกียวที่ยังคงกลิ่นอายของ “ชิตามาจิ” หรือย่านเมืองเก่าแบบดั้งเดิมไว้ได้อย่างชัดเจน
สุสานแห่งนี้มีชื่อเสียงจากต้นซากูระที่สวยงามในเดือนเมษายน ซึ่งจะบานสะพรั่งจนปกคลุมทางเดินทั่วทั้งพื้นที่ ทำให้ถนนสายหลักภายในสุสานถูกขนานนามว่า "ถนนซากุระ" 
คำอธิบาย.
แม้จะมีการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการมาแล้วกว่า 85 ปี สุสานแห่งนี้ก็ยังคงถูกเรียกตามชื่อเดิมว่า ยานากาโบจิ (谷中墓地, Yanaka Bochi – สุสานยานากะ) มากกว่าชื่อปัจจุบันว่า ยานากะ เรเอ็น (Yanaka Reien)
สุสานแห่งนี้มีพื้นที่มากกว่า 100,000 ตารางเมตร และมีหลุมศพประมาณ 7,000 หลุม ภายในสุสานมีสถานีตำรวจของตนเอง และมีเขตกำแพงขนาดเล็กซึ่งอุทิศให้กับตระกูลโทกูงาวะ ซึ่งเป็นตระกูลโชกุน 15 คนของญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามบริเวณนี้ไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าไปชม และสามารถมองเห็นได้เพียงจากประตูรั้วเหล็กสองชั้นด้านนอกเท่านั้น โดยโชกุนคนสุดท้ายของญี่ปุ่น โทกูงาวะ โยชิโนบุ หรือที่รู้จักกันในอีกชื่อว่า “เคอิกิ” ก็ฝังอยู่ที่นี่
ในอดีตสุสานยานากะแห่งนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของวัดพุทธชื่อ เท็นโนจิ (Tennō-ji – 天王寺) และถนนสายหลักของสุสานในปัจจุบันก็คือถนนทางเข้าที่นำไปสู่วัดแห่งนั้น
ประมาณช่วงกลางของถนนสายหลักนี้ มีซากเจดีย์ห้าชั้น ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้กับนวนิยายชื่อ "The Five-Storied Pagoda" ของนักเขียน โคดะ โรฮัง เจดีย์นี้เคยเป็นของขวัญที่วัดเท็นโนจิบริจาคไว้เมื่อปี 1908 
เจดีย์ห้าชั้นนี้ถูกไฟไหม้ในคืนฤดูร้อนปี 1957 จากเหตุการณ์ที่เรียกว่า คดีวางเพลิงฆ่าตัวตายคู่ที่เจดีย์ห้าชั้นยานากะ และต่อมาได้ถูกประกาศให้เป็น โบราณสถานทางประวัติศาสตร์ โดยทางการเมืองโตเกียว
ประวัติ.
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ รัฐบาลได้ดำเนินนโยบายแยกพุทธศาสนาออกจากศาสนาชินโต (เรียกว่า "Shinbutsu bunri") และเริ่มมีการจัดงานศพแบบชินโตกันมากขึ้น อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ก่อให้เกิดปัญหา เพราะจนถึงตอนนั้น สุสานส่วนใหญ่ยังคงเป็นทรัพย์สินของวัดพุทธ
ทางออกที่รัฐบาลเลือกใช้คือการจัดตั้งสุสานสาธารณะขึ้น ในปี 1872 ทางการเมจิได้ยึดพื้นที่บางส่วนของวัดเท็นโนจิ และประกาศให้เป็นสุสานสาธารณะของโตเกียว ซึ่งในขณะนั้นถือว่าใหญ่ที่สุดในประเทศ ต่อมาในปี 1935 ชื่อของสุสานได้ถูกเปลี่ยนจาก "ยานากะโบจิ" มาเป็นชื่อปัจจุบันว่า "ยานากะเรเอ็น" 
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
อุทกภัยในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2563–2564

อุทกภัยในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2563–2564 เป็นเหตุการณ์ที่รัฐบางส่วนของประเทศมาเลเซียเกิดอุทกภัยในช่วงปลาย 2563 ถคงต้น 2564 เหตุอุทกภัยนี้ทำให้ประชาชนกว่าหมื่นคนต้องอพยพไปยังศูนย์อพยพ นอกจากนี้ อุทกภัยยังคร่าชีวิตผู้คนไปหลายราย ทำให้ระบบขนส่งทางบกเกือบทุกประเภทในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัย และถูกตัดขาด
พื้นที่ได้รับผลกระทบ.
อุทกภัยส่งผลกระทบต่อมาเลเซียตะวันตกบางส่วน รัฐปะหัง และรัฐยะโฮร์ ได้รับผลกระทบหนักที่สุด รัฐอื่นที่ได้รับผลกระทบได้แก่รัฐตรังกานู, รัฐกลันตัน, รัฐเซอลาโงร์ และรัฐเปรัก นอกจากนี้ยังเกิดน้ำท่วมที่บิวฟอร์ต รัฐซาบะฮ์
สาเหตุ.
ฝนตกหนักเป็นเวลาหลายวันติดต่อกันมีสาเหตุจากลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือที่พัดจากทะเลจีนใต้ผ่านมาเลเซียตะวันตก และยังทำให้เกิดฝนตกหนักในประเทศไทย และทำให้เกิดน้ำท่วมหนักด้วย
หลวงพิชิตธุระการ (หลง อัศวรักษ์)

พลตำรวจโท หลวงพิชิตธุระการ หรือ หลง อัศวรักษ์ (22 เมษายน พ.ศ. 2443 - 12 เมษายน พ.ศ. 2499) นายตำรวจชาวไทย เคยตำรงตำแหน่งรองปลัดกระทรวงมหาดไทย และผู้บัญชาการตำรวจภูธร โดยในปี พ.ศ. 2492 ขณะดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการสอบสวนกลาง ในฐานะเป็นหัวหน้าพนักงานสอบสวนพิเศษเกี่ยวกับคดีกบฏ ได้เป็นผู้เบิกตัวทองเปลว ชลภูมิ, ทองอินทร์ ภูริพัฒน์, ถวิล อุดล, และจำลอง ดาวเรือง อดีตรัฐมนตรี 4 คน จากที่คุมขังทั้ง 4 แห่งไปโรงพักบางเขน เป็นเหตุให้ทั้ง 4 คน ถูกสังหารระหว่างทาง
ประวัติและชีวิตส่วนตัว.
หลวงพิชิตธุระการ เกิดเมื่อวันที่ 22 เมษายน 2443 เป็นบุตรของหลวงธุระการกำจัด (เทียม อัศวรักษ์) กับนางจ๋าย หลังจากสำเร็จการศึกษา ได้สมรสกับนางสาวพูลลาภ จุลกะ เมื่อพ.ศ. 2470 มีบุตร-ธิดารวม 4 คน คือ สุดาดวง เทียมแสง พิชิต และเทียมศักดิ์
หลวงพิชิตธุระการล้มป่วยด้วยโรคเบาหวานและถึงแก่กรรมที่โรงพยาบาลศิริราช เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2499 รวมอายุได้ 55 ปี 11 เดือน 20 วัน
การศึกษาและการทำงาน.
หลวงพิชิตธุระการ สำเร็จชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 จากโรงเรียนมหาดเล็กหลวง โดยเป็นนักเรียนในพระมหากรุณาของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้พระกรุณาโปรดเกล้า ให้ไปศึกษาวิชาการตำรวจและสหรัฐอเมริกาและประเทศอังกฤษ
เริ่มรับราชการโดยฝึกงานราชการตำรวจบางรัก เมื่อ พ.ศ. 2469 และได้รับบรรศักดิ์เป็นหลวงพิชิตธุระการ (ศักดินา 600) เมื่อพ.ศ. 2474
เทื่อ พ.ศ. 2476 ได้เข้าร่วมการปราบกบฏ จนได้รับเหรียญพิทักษ์รัฐธรรมนูญ
ปวีนา ซิงห์

ปวีนา ซิงห์ (เกิด 16 เมษายน พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น วีนา เป็นนางงามชาวไทยเชื้อสายอินเดีย เป็นที่รู้จักจากการชนะเลิศการประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2568
ประวัติ.
ปวีนาเกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2539 ที่จังหวัดเชียงใหม่ เธอเกิดในครอบครัวเชื้อสายอินเดียที่นับถือศาสนาซิกข์ มารดาเกิดและโตที่อินเดียจึงค่อนข้างเคร่งศาสนามากกว่าครอบครัวฝั่งบิดาที่อาศัยอยู่จังหวัดยะลา ต่อมาเธอย้ายไปอยู่ที่จังหวัดยะลาร่วมกับป้า ปวีนาสำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสตรียะลา และระดับปริญญาตรีที่คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สาขาวิชาภาษารัสเซีย
ชีวิตส่วนตัว ปวีนาได้รับบัตรการเป็นพลเมืองโพ้นทะเลของประเทศอินเดียเมื่อปี พ.ศ. 2564 จากสถานกงสุลประเทศอินเดียประจำจังหวัดเชียงใหม่ เธอเคยสมรสกับหาญเจริญ สิงห์ทักวาล นักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายอินเดียเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 แต่ต่อมาได้หย่าร้างกันเมื่อปี พ.ศ. 2567
การประกวด.
ปวีนาเริ่มเข้าประกวดนางงามตั้งแต่ปี พ.ศ. 2561 โดยการเข้าร่วมประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2561 และได้ตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 2 ต่อมาในปี พ.ศ. 2563 ได้เข้าประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2563 และได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 1 ต่อมาในปี พ.ศ. 2566 ปวีนาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ภูเก็ต 2566 เป็นตัวแทนจังหวัดภูเก็ตเข้าร่วมการประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2566 และได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ 2 ก่อนสละตำแหน่งในภายหลัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2568 ปวีนาเป็นตัวแทนอำเภอเสาไห้เข้าร่วมการประกวดมิสยูนิเวิร์สสระบุรี 2568 และได้รับตำแหน่งชนะเลิศ ทำให้เป็นตัวแทนจังหวัดสระบุรีเข้าร่วมการประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2568 และได้รับตำแหน่งชนะเลิศ ทำให้เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมการประกวดนางงามจักรวาล 2025 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในการประกวดเพลงยูโรวิชัน

ประเทศเนเธอร์แลนด์ได้เข้าร่วมการประกวดเพลงยูโรวิชันทั้งหมด 64 ครั้ง โดยเข้าร่วมครั้งแรกในการประกวดปี 1956 โดยพลาดการแข่งขันเพียงสี่ครั้ง สองครั้งในปี 1985 และ 1991 เนื่องจากมีวันประกวดตรงกับวันรำลึกถึงผู้ล่วงลับ และสองครั้งเนื่องจากผลการประกวดที่ไม่ดีในปีก่อนหน้า (ค.ศ. 1995 และ 2002) และได้พลาดการเข้าการประกวดรอบชิงชนะเลิศแม้จะเข้าร่วมอีกหนึ่งครั้ง หลังอุบัติการณ์หลังเวทีที่เกิดขึ้นในการประกวดปี 2024 นอกจากนี้ยังเคยเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดถึงสี่ครั้ง โดยจัดในฮิลเวอร์ซัม (ค.ศ. 1958), อัมสเตอร์ดัม (ค.ศ. 1970), เดอะเฮก (ค.ศ. 1976 และ 1980), และรอตเทอร์ดาม (ค.ศ. 2021) เนเธอร์แลนด์มีอาโฟรโทรสเป็นสถานีโทรทัศน์ประจำชาติที่เข้าร่วม
ในเธอร์แลนด์ชนะการประกวดทั้งหมดห้าครั้ง ครั้งแรกในปี 1957 ด้วยเพลง " โดยคอร์รี โบรกเคน, " โดยเท็ดดี ชอลเทน (1959), เสมอกันสี่ประเทศในปี 1969 ด้วยเพลง "" โดยเลนนี คูร์, ในปี 1975 ด้วยเพลง "ดิงอะดอง" โดยทีช-อิน, และในปี 2019 ด้วยเพลง "อาร์เคด" โดยดันแคน ลอว์เรนซ์ เนเธอร์แลนด์ยังทำผลงานในห้าอันดับแรกในปี 1972 ด้วยเพลง "" โดยซานดราและอันเดรในอันดับที่สี่, "I See a Star" โดยเมาธ์แอนด์แมคนีลในปี 1974 ได้อันดับที่สาม, "อัมสเตอร์ดัม" โดยแมกกี แมคนีล ในปี 1980 และ " โดยมาร์ชาในปี 1987 ได้อันดับที่ห้า, " โดยเอ็ดซิเลีย รอมบลีย์ในปี 1998 ได้อันดับที่สี่, และดด้วยเพลง "คาล์มอาฟเตอร์อะสตอร์ม" โดยเดอะคอมมอนลินเน็ตส์ในปี 2014 ได้อันดับที่สอง และยังได้รับอันดับสุดท้ายในการประกวดปี 1958, 1962, 1963, 1968, และในรอบรองชนะเลิศที่ 2 ในการประกวดปี 2011
หลังการเริ่มใช้ระบบรอบรองชนะเลิศในการประกวดปี 2003 เนเธอร์แลนด์ตกรอบเป็นเวลาแปดปีติดต่อกันตั้งแต่ปี 2005 ถึง 2012 แต่ตั้งแต่นั้นมาก็ได้เข้ารอบรอบชิงชนะเลิศแล้วแปดครั้งจากการประกวด 11 ครั้งที่ผ่านมา
ยูทาห์...ดิสอิสเดอะเพลซ

"ยูทาห์...ดิสอิสเดอะเพลซ"  เป็นเพลงประจำภูมิภาค (หรือเพลงรัฐ) ในรัฐยูทาห์ของประเทศสหรัฐ เขียนขึ้นใน ค.ศ. 1996 โดยแซมและแกรี ฟรานซิสเพื่อใช้ในการเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีของรัฐยูทาห์ โดยแทนที่"ยูทาห์ วีเลิฟธี"ในฐานะเพลงรัฐใน ค.ศ. 2003 หลังจากที่นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ของโรงเรียนประถมศึกษาคุกต้องการเพลงที่ร้องแล้วสนุก บรรดานักเรียนได้พูดคุยกับดานา เลิฟ ตัวแทนรัฐในพื้นที่ของตน และเธอได้ร่างกฎหมายที่ผ่านสภานิติบัญญัติของรัฐเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2003 และได้รับการลงนามโดย Mike Leavitt ผู้ว่าการรัฐยูทาห์ในขณะนั้น เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2003 ส่วนเพลงก่อนหน้านี้กลายมาเป็นเพลงสรรเสริญของรัฐ
เมื่อเพลงนี้ได้รับการประกาศให้เป็นเพลงประจำรัฐยูทาห์ นักแต่งเพลงได้นำเพลงนี้ไปไว้ในประเภทสาธารณสมบัติ เพลงนี้ได้รับการอ้างถึงโดยนัยในสิ่งพิมพ์ทางการโดยใช้ชื่อต่าง ๆ เช่น "Utah, This is the Place" และ "Utah This is the Place" แม้ว่าอัลบั้มสำหรับเด็กธีมยูทาห์ที่นักเขียนได้ตีพิมพ์เพลงนี้ไว้มีชื่อว่า "Utah, This Is This Place" แต่ตัวเพลงกลับมีชื่อว่า "Utah...This Is the Place"
เนื้อร้อง.
<poem>
Utah! People working together
Utah! What a great place to be.
Blessed from Heaven above.
It's the land that we love.
This is the place!
Utah! With its mountains and valleys.
Utah! With its canyons and streams.
You can go anywhere.
But there's none that compare.
This is the place!
It was Brigham Young who led the pioneers across the plains.
They suffered with the trials they had to face.
With faith they kept on going till they reached the Great Salt Lake
Here they heard the words, "This is the place!"
Utah! With its focus on family,
Utah! Helps each child to succeed.
People care how they live.
Each has so much to give.
This is the place!
Utah! Getting bigger and better.
Utah! Always leading the way.
New technology's here...
Growing faster each year.
This is the place!
There is beauty in the snow-capped mountains, in the lakes and streams.
There are valleys filled with farms and orchards too.
The spirit of its people shows in everything they do.
Utah is the place where dreams come true.
Utah! With its pioneer spirit.
Utah! What a great legacy!
Blessed from Heaven above.
It's the land that we love.
This is the place,
Utah! Utah! Utah!
This is the place!
</poem>
ฟุลโก ปราเตซี

ฟุลโก ปราเตซี (6 กันยายน ค.ศ. 1934 – 1 มีนาคม ค.ศ. 2025) เป็นนักสิ่งแวดล้อม นักข่าว และนักการเมืองชาวอิตาลีผู้ก่อตั้งองค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากลในประเทศอิตาลีเมื่อ ค.ศ. 1966 และดำรงตำแหน่งสภาผู้แทนราษฎรในยุค 1990
ชีวิตและอาชีพ.
เขาเกิดที่โรมในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1934 ปราเตซีเป็นนักเขียนหนังสือเกี่ยวกับสัตว์ป่าหลายเล่ม ซึ่งมักมีภาพประกอบที่เขาจัดทำเอง และทำงานร่วมกับหนังสือพิมพ์อิตาลี เช่น Corriere della Sera และช่วงหนึ่งเป็นประธานอุทยานแห่งชาตือับรุซโซ เขาสมรสและมีลูก 4 คน ปราเตซีเสียชีวิตที่โรมในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2025 ด้วยอายุ 90 ปี
สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงอี้จู่

สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงอี้จู่ (? — ?), ทรงมีพระนามเดิมว่าจู ซื่อจิ่ว (朱四九) เป็นสมเด็จพระอัยกาธิราชในจักรพรรดิหงอู่ ปฐมจักรพรรดิราชวงศ์หมิง
รัชศกหลงเฟิ่งปีที่ 9（ค.ศ. 1363）สมเด็จพระเจ้าเสี่ยวหมิงแห่งราชวงศ์หันซ่ง โปรดตั้งพระองค์เป็นมหาอำมาตย์โท (资德大夫), รองอัครเสนาบดีขวาสำนักจงซูสาขาเจียงหนาน (江南等处行中书省右丞), ราชองครักษ์ใหญ่ (上护军), สือคง (司空), อู๋กั๋วกง (吴国公) และฟูเหรินแซ่โหว (侯) เป็นกงฟูเหริน (公夫人)
ในสมัยราชวงศ์หมิง รัชศกหงอู่ปีที่ 1 (ค.ศ. 1368) สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงไท่จู่มีพระราชโองการสถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นจักรพรรดิ โปรดให้เฉลิมพระอารามนามว่า อี้จู่ (懿祖) และพระราชสมัญญานามว่า เหิงฮ่องเต้ (恒皇帝)
เรดบูล จีเอ็มบีเอช

เรดบูล จีเอ็มบีเอช  เป็นบริษัทเอกชนข้ามชาติสัญชาติออสเตรียที่ผลิตเครื่องดื่มชูกำลังยี่ห้อเรดบูล นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักในเรื่องกิจกรรมกีฬาและทีมกีฬาที่หลากหลายอีกด้วย สำนักงานใหญ่ของเรดบูลจีเอ็มบีเอชตั้งอยู่ที่ Fuschl am See, ซัลทซ์บวร์ค
ประวัติ.
ดีทริช มาเทสชิทซ์ นักธุรกิจชาวออสเตรีย และเฉลียว อยู่วิทยา นักธุรกิจชาวไทยก่อตั้งเรดบูล จีเอ็มบีเอชขึ้นในปี ค.ศ. 1984 ในขณะที่ทำงานให้กับ Blendax (ซึ่งต่อมาถูกซื้อกิจการโดยพรอคเตอร์ แอนด์ แกมเบิล) ในปี ค.ศ. 1982 ดีทริชเดินทางมาประเทศไทยและได้พบกับเฉลียวเจ้าของบริษัท TC Pharmaceuticals เขาพบว่ากระทิงแดง เครื่องดื่มชูกำลังที่บริษัทของเฉลียวคิดค้นขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1970 ช่วยบรรเทาอาการเจ็ตแล็กของเขาได้ หลังจากเห็นศักยภาพทางการตลาดของเครื่องดื่มนี้แล้ว เขาจึงร่วมมือกับเฉลียวเพื่อนำเครื่องดื่มชนิดนี้เข้าสู่ตลาดยุโรป ภายใต้ข้อตกลงของพวกเขา หุ้นส่วนทั้งสองได้ลงทุนคนละ 500,000 ดอลลาร์ในการก่อตั้งเรดบูล จีเอ็มบีเอช โดยทั้งสองจะได้ถือหุ้นร้อยละ 49 ในบริษัท ส่วนหุ้นร้อยละ 2 ที่เหลือจะตกเป็นของเฉลิม บุตรชายคนโตของเฉลียว พวกเขายังตกลงกันว่าดีทริชจะเป็นผู้บริหารบริษัทด้วย
ระหว่างปี ค.ศ. 1984 ถึง ค.ศ. 1987 บริษัทเรดบูล จีเอ็มบีเอชได้ปรับปรุงสูตรเครื่องดื่มกระทิงแดงเพื่อให้เข้ากับรสนิยมของชาวยุโรปมากขึ้นด้วยการเติมคาร์บอนไดออกไซด์ลงในเครื่องดื่มและลดความหวานลง ในปี ค.ศ. 1987 บริษัทได้เปิดตัวเครื่องดื่มชูกำลังรุ่นปรับปรุงใหม่ในประเทศออสเตรียภายใต้ชื่อเรดบูล พบว่าประสบความสำเร็จอย่างมากจากการทำตลาดกับกลุ่มคนทำงานรุ่นใหม่ ตราสินค้าดังกล่าวขยายตัวไปทั่วยุโรปในช่วงต้นทศวรรษที่ 1990 และขยายสู่ตลาดสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1997 โดยครองส่วนแบ่งตลาดได้ 75% ภายในเวลาเพียงปีเดียว ความมั่งคั่งของผู้ก่อตั้งเรดบูลเติบโตขึ้นพร้อมกับความสำเร็จของบริษัท และในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 ทั้งเฉลียวและดีทริชต่างก็มีมูลค่าทรัพย์สินสุทธิโดยประมาณมากกว่า 5.3 พันล้านเหรียญสหรัฐต่อคน บริษัทได้ขยายการจำหน่ายไปกว่า 171 ประเทศ และจำหน่ายเรดบูลได้มากกว่า 11,500 ล้านกระป๋องในปี ค.ศ. 2022 ทำให้เป็นเครื่องดื่มชูกำลังที่มีผู้บริโภคมากที่สุดในโลก
ในปี ค.ศ. 2018 เรดบูลได้เปิดตัวผลิตภัณฑ์โซดาออร์แกนิกภายใต้ชื่อ Organics by Red Bull ซึ่งไม่มีคาเฟอีน
สโมสรฟุตบอลฟาโรห์ ไทย ยูไนเต็ด

สโมสรฟุตบอลฟาโรห์ ไทย ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากจังหวัดสุพรรณบุรี ล่าสุดแข่งขันในระดับไทยแลนด์ เซมิโปรลีก โซนภาคตะวันตก
ประวัติ.
สโมสรฟุตบอลเขากำแพง ก่อตั้งเมื่อปี 2562 เขากำแพงได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2562 – โซนภาคตะวันตก เป็นการแข่งขันแรก โดยตกรอบมินิลีก ของโซนตอนล่าง ในปี 2564 สโมสรได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2564 – โซนภาคตะวันตก แต่การแข่งขันในรายการดังกล่าวถูกยกเลิกโดยสมาคมฯ เนื่องจากสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย 
ต่อมาในปี 2568 สโมสรได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2568 – โซนภาคตะวันตก โดยได้ตำแหน่งชนะเลิศของโซน และได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 โซนภาคตะวันตก
 "ณ วันที่ 6 พฤษภาคม 2568"
ผู้เล่น.
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
ผู้ฝึกสอน.
"ตั้งแต่ พ.ศ. 2562 – ปัจจุบัน"
สโมสรฟุตบอลสิงห์บุรี วอร์ริเออร์

สโมสรฟุตบอลสิงห์บุรี วอร์ริเออร์ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศไทย โดยเป็นสโมสรตัวแทนจากจังหวัดสิงห์บุรี ปัจจุบันแข่งขันในระดับไทยลีก 3 โซนภาคกลาง
ประวัติ.
สโมสรฟุตบอลสิงห์บุรี วอร์ริเออร์ ก่อตั้งเมื่อปี 2568 สิงห์บุรี วอร์ริเออร์ได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2568 – โซนภาคกลาง เป็นการแข่งขันแรก โดยได้ตำแหน่งชนะเลิศของโซน และได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ไทยลีก 3 โซนภาคกลาง
 "ณ วันที่ 6 พฤษภาคม 2568"
ผู้เล่น.
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน.
<templatestyles src="Template:Football squad player/styles.css" />
ผู้ฝึกสอน.
"ตั้งแต่ พ.ศ. 2568 – ปัจจุบัน"
สองเกี้ยว

สองเกี้ยวแห่งกังตั๋ง  เป็นพี่น้องสองคนของตระกูลเกี้ยวที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในนวนิยายสามก๊ก สองเกี้ยวเป็นพี่น้องที่มีความงดงามเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งเป็นแกนหลักของยุทธการที่เซ็กเพ็ก หนึ่งในศึกที่ทรงพลังที่สุดในยุคก่อนสามก๊ก นวนิยายเรื่องนี้พรรณนาถึงโจโฉ อัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกว่าปรารถนาที่จะได้ครอบครองทั้งสองพี่น้อง โดยเจตนาของเขาปรากฏชัดเจนในบทกวีของโจสิดบุตรชายของโจโฉที่มีชื่อว่า "Ode to the Bronze Sparrow Platform" (銅雀臺賦) ซึ่งส่งผลให้จิวยี่แห่งกังตั๋งต้องทำสงครามกับโจโฉ
หอกหยก

หอกหยก (ค.ศ. 219 – ป. มิถุนายน ค.ศ. 278) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หฺวา เหอ  ชื่อรอง หย่งเซียน  เป็นขุนนางและนักประวัติศาสตร์ของรัฐง่อก๊กในช่วงปลายยุคสามก๊กของจีน หอกหยกรับราชการในรัชสมัยของซุนโฮจักรพรรดิองค์ที่ 4 และองค์สุดท้ายของรัฐง่อก๊ก แต่สุดท้ายก็ถูกปลดจากตำแหน่งเมื่อ ค.ศ. 275 เพราะต่อต้านโยบายรุนแรงและพฤติกรรมไม่เหมาะสมของซุนโฮ ผลจากเรื่องนี้ทำให้หอกหยกไปใช้ชีวิตอย่างสันโดษในเวลาต่อมา
ประวัติ.
หอกหยกเป็นชาวอำเภออู่จิ้น (武進縣 "อู่จิ้นเซี่ยน") เมืองง่อกุ๋น (吳郡 "อู๋จฺวิ้น") ซึ่งปัจจุบันคือเขตอู่จิ้น (武進區 "อู่จิ้นชฺวี") นครฉางโจว มณฑลเจียงซู หอกหยกเริ่มรับราชการในรัฐง่อก๊กในตำแหน่งนายกองช่าง-ยฺหวี (上虞尉 "ช่าง-ยฺหวีเว่ย์") และนายกองร้อยนิคมการเกษตร (典農都尉 "เตี่ยนหนงตูเว่ย์") ต่อมาเนื่องจากหอกหยกมีความสามารถโดดเด่นในด้านวรรณกรรม จึงได้ย้ายไปเป็นเจ้าพนักงานสำนักหอสมุดหลวง (祕府郎 "มี่ฝู่หลาง") ภายหลังได้เลื่อนขึ้นเป็นผู้ช่วยราชเลขาธิการราชวัง (中書丞 "จงชูเฉิง")
เมื่อ ค.ศ. 252 ซุนเหลียงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งง่อก๊ก ทรงมีรับสั่งให้หอกหยกรวมถึงกับเหวย์ เจา (韋昭), โจว เจา (周昭), เซฺว อิ๋ง (薛瑩), เหลียง กว่าง (梁廣) และคนอื่น ๆ ร่วมกันรวบรวมตำรา"อู๋ชู" (吳書)
เมื่อ ค.ศ. 264 ซุนโฮขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิลำดับที่ 4 แห่งง่อก๊ก หอกหยกได้รับการตั้งให้มีบรรดาศักดิ์สฺวีหลิงถิงโหว (徐陵亭侯)
เมื่อ ค.ศ. 275 หอกหยกถูกปลดจากตำแหน่งด้วยสาเหตุจากเรื่องเล็กน้อย
เมื่อ ค.ศ. 278 หอกหยกเสียชีวิตด้วยอาการป่วยขณะมีอายุ 60 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก)
การถวายฎีกา.
ในช่วงที่หอกหยกรับราชการเป็นขุนนาง เคยถวายฎีกามากกว่าร้อยฉบับเพื่ออธิบายถึงข้อดีข้อเสีย
เมื่อ ค.ศ. 263 เมื่อจ๊กก๊กที่เป็นรัฐพันธมิตรของง่อก๊กถูกพิชิตโดยวุยก๊ก หอกหยกถวายฎีกาแก่ซุนฮิว จักรพรรดิลำดับที่ 3 แห่งง่อก๊กเพื่อทูลแจ้งถึงอันตราย หวังจะให้พระองค์เสริมการป้องกันเพื่อต้านการบุกของวุยก๊ก
เมื่อ ค.ศ. 267 หอกหยกพร้อมด้วยลู่ ข่าย (陸凱) ผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีซ้าย (左丞相 "จั่วเฉิงเซี่ยง") และคนอื่น ๆ ถวายฎีกาทัดทานจักพรรดิซุนโฮไม่ให้ทรงสร้างพระราชวังเจาหมิง (昭明宫 "เจาหมิงกง") แต่ฎีกาไม่ได้รับการยอมรับ
วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 271 หอกหยกทูลทัดทานซุนโฮไม่ให้นำมวลชนไปหฺวาหลี่ (華里) ซุนโฮจึงทรงยกเลิกแผนการ
ในช่วงเวลานั้น หอกหยกยังเคยแนะนำบุคคลที่มีคุณธรรมความสามารถหลายครั้ง เคยถวายฎีกาแนะนำคุณความดีของลู่ อิ้น (陸胤), ลู่ อี (陸禕) และคนอื่น ๆ ในช่วงปลายรัชสมัย ซุนโฮทรงลงโทษขุนนางผู้ใหญ่ตามพระทัยของพระองค์ หอกหยกถวายฎีกาหลายครั้งเพื่อขอนิรโทษกรรมให้เพื่อนขุนนาง เช่น โหลว เสฺวียน (樓玄), เว่ย์ เจา (韋昭), เซฺว อิ๋ง (薛瑩) และคนอื่น ๆ
เจ้าบ้าน

เจ้าบ้าน หรือ เจียจู่  หมายถึง ผู้นำของครอบครัวหรือวงศ์ตระกูล ในบริบทของครอบครัว มักเรียกว่า 家长 (หัวหน้าครอบครัว) หากใช้ในบริบทของวงศ์ตระกูล ภาษาจีนดั้งเดิมจะเรียกว่า 族长 (หัวหน้าวงศ์) หรือ 宗长 (ประมุขตระกูล) ในญี่ปุ่นสมัยโบราณ ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลเรียกว่า โทชู (ญี่ปุ่น: 当主; โรมาจิ: Tōshu) หมายถึงประมุขหรือผู้นำของตระกูล อีกคำที่ใช้คู่กันคือ คะโจ (ญี่ปุ่น: 家長; โรมาจิ: Kachō) ซึ่งแปลว่า หัวหน้าครอบครัว
สรุปภาพรวม.
ระบบการคัดเลือกผู้นำตระกูลมีอยู่สองรูปแบบหลัก ได้แก่:
1.ระบบเลือกตั้งภายในตระกูล คือ ให้บุตรหลานจากแต่ละสายร่วมกันเลือกผู้ใหญ่ที่ได้รับความเคารพ อาวุโสกว่า และมีความสามารถในการนำพา และปกครองวงศ์ตระกูลขึ้นเป็นประมุข
2.ระบบสืบทอดทางสายเลือด คือ สืบทอดจากบุตรชายคนโตโดยชอบธรรมรุ่นต่อรุ่น หากไม่มีบุตรชายคนโตโดยชอบธรรม ก็ให้สืบทอดโดยน้องชายร่วมบิดาร่วมรุ่น หากไม่มีน้องชาย ก็ให้สืบทอดโดยบุตรชายคนโตโดยชอบธรรมของสายรอง。
จีเอบุงโกะ

จีเอบุงโกะ (; โรมาจิ: "GA文庫") เป็นสำนักพิมพ์ไลต์โนเวลของประเทศญี่ปุ่นที่ร่วมมือกับบริษัทจัดพิมพ์อย่างเอสบีครีเอทีฟ ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของซอฟต์แบงก์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 และเป็นค่ายไลต์โนเวล โดยมุ่งเน้นไปที่กลุ่มผู้อ่านที่เป็นผู้ชายในช่วงวัยรุ่นถึงวัยยี่สิบปี
การวิ่งคทากีฬาเครือจักรภพ

การวิ่งคทากีฬาเครือจักรภพ (เคยใช้ชื่อ Queen’s Baton Relay ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1958–2022) คือการวิ่งคทารอบโลกที่จัดขึ้นก่อนการเริ่มต้นของกีฬาเครือจักรภพ คทานี้บรรจุพระราชดำรัสจากประมุขแห่งเครือจักรภพ ซึ่งปัจจุบันคือสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 ตามธรรมเนียมแล้ว การวิ่งจะเริ่มต้นที่พระราชวังบักกิงแฮมในลอนดอน โดยพระมหากษัตริย์จะทรงบรรจุพระราชดำรัสและพระราชทานคทาต่อให้กับนักวิ่งคนแรก ในพิธีเปิดการแข่งขัน นักวิ่งคนสุดท้ายจะถวายหรือมอบคบเพลิงกลับให้แก่พระมหากษัตริย์หรือผู้แทนพระองค์ ซึ่งจะ(ทรง)อ่านข้อความดังกล่าวเพื่อเปิดการแข่งขันอย่างเป็นทางการ การวิ่งคทานี้จะคล้ายกับการวิ่งคบเพลิงโอลิมปิก
การวิ่งคทานี้เริ่มต้นในกีฬาจักรวรรดิอังกฤษและเครือจักรภพปี 1958 และดำเนินการอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หลังจากการสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ในปี 2022 สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 ได้กลายเป็นประมุขแห่งเครือจักรภพ จึงทรงเป็นผู้บรรจุพระราชดำรัสและพระราชทานคทาสำหรับการแข่งขันกีฬาเครือจักรภพในปี 2026 แทนที่สมเด็จพระราชชนนีของพระองค์
ประวัติ.
ในการแข่งขันครั้งแรกเริ่ม ซึ่งจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1930 ที่ เมืองแฮมิลตัน รัฐออนแทรีโอ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 มีพระราชดำรัสเปิดการแข่งขัน ในปี 1936 โรว์ลีย์ เบตแมน นักวิ่งชาวออสเตรเลีย เสนอให้มีการวิ่งจากแคนเบอร์รา ไปซิดนีย์ โดยมีข้อความแสดงความปรารถนาดีต่อการแข่งขันกีฬาที่ซิดนีย์ในปี 1938 การส่งต่อคทาจากเมาเทนแอช ไปยังปอนตีปริดด์ เพื่อรำลึกถึงวันครบรอบ 100 ปีเพลงชาติเวลส์ จัดขึ้นในปี 1956 โดยเบอร์นาด บัลด์วิน เจ้าหน้าที่กรีฑา ซึ่งเสนอแนวคิดที่คล้ายกันนี้เพื่อใช้ในพิธีปิดกีฬาเครือจักรภพ 
การวิ่งคทาเริ่มมีขึ้นตั้งแต่การแข่งขันกีฬาจักรวรรดิอังกฤษและเครือจักรภพในปี 1958 ที่ เมืองคาร์ดิฟฟ์ ประเทศเวลส์ ในการแข่งขันปี 1998 ที่ กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ถือเป็นครั้งแรกที่มีการวิ่งคทาไปยังประเทศอื่น ๆ ในเครือจักรภพ ส่วนปี 2002 ซึ่งตรงกับวาระพระราชพิธีกาญจนาภิเษกของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 การวิ่งคทาครอบคลุมระยะทางมากกว่า และผ่าน 23 ประเทศ
การวิ่งคทาในปี 1970 เริ่มต้นที่เมืองเยลโลว์ไนฟ์ ในเขตนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ ของแคนาดา แทนที่จะเริ่มต้นที่พระราชวังบักกิงแฮม ก่อนที่คทาจะถูกส่งไปยังสกอตแลนด์
คิงส์ตันอะพอนฮัลล์

คิงส์ตันอะพอนฮัลล์  ซึ่งมักเรียกสั้น ๆ ว่า ฮัลล์ (Hull) เป็นเมืองท่าทางประวัติศาสตร์และรัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียว (unitary authority area) ในอีสต์ไรดิงของยอร์กเชอร์ ประเทศอังกฤษ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำฮัลล์ ที่จุดบรรจบกับปากแม่น้ำฮัมเบอร์ มีระยะทาง ห่างจากทะเลเหนือ เมืองมีประชากร 268,852 คน(กลางปี 2019) ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ในยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์ เขตชุมชนมีประชากร 436,300 คน
เมืองฮัลล์มีประวัติศาสตร์การเดินเรือยาวนานกว่า 800 ปี และเป็นที่รู้จักในฐานะเมืองเดินเรือของยอร์กเชอร์
วาซีม บิน เฏาะเราะ

วาซีม บิน เฏาะเราะ (3 สิงหาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักวอลเลย์บอลอาชีพชาวตูนิเซียเชื้อสายโปแลนด์ เล่นในตำแหน่งตัวตบตรงข้ามให้กับซีร์ซาฟาตีเปรูจาและทีมชาติตูนิเซีย
เพมโบรกเชอร์

เพมโบรกเชอร์ ("PEM-'-sheer-'-shər") เป็นเทศมณฑลทางตะวันตกเฉียงใต้ของเวลส์ มีอาณาเขตติดกับเทศมณฑลคาร์มาร์เทนเชอร์ทางทิศตะวันออก ติดกับเคเรดิเกียนทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และที่เหลือมีอาณาเขตติดกับทะเล เมืองที่ใหญ่ที่สุดของเทศมณฑลคือแฮเวอร์ฟอร์ดเวสต์ 
โดยทั่วไปแล้วเทศมณฑลนี้มีประชากรเบาบางและเป็นพื้นที่ชนบท โดยมีพื้นที่ และประชากร 123,400 คน เมืองที่มีประชารมากที่สุดรองจากแฮเวอร์ฟอร์ดเวสต์คือ มิลฟอร์ดเฮเวน (13,907 คน), เพมโบรกด็อก (9,753 คน) และเพมโบรก (7,552 คน) ส่วนเซนต์เดวิดส์ (1,841 คน) ถือเป็นนครที่มีประชากรน้อยที่สุดในสหราชอาณาจักร ประชากรในเทศมณฑลร้อยละ 17.2 พูดภาษาเวลส์ และด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์ ภาษาเวลส์จึงพูดกันอย่างแพร่หลายทางตอนเหนือของเทศมณฑลมากกว่าทางตอนใต้
ยุสตือนา สแตตช์กอฟสกา

ยุสตือนา มาริอา สแตตช์กอฟสกา (เกิด 2 สิงหาคม ค.ศ. 1972) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักถ่ายภาพ และนักแสดงชาวโปแลนด์ เธอเป็นตัวแทนของโปแลนด์ในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1995 ด้วยเพลง "ซามา" ได้รับอันดับที่ 18 เธอได้เข้าร่วม ในปี 2024 เธอได้รับอันดับที่สองในการคัดเลือกระดับประเทศสำหรับการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2024 ด้วยเพลง "#เปลี่ยนทาง " อย่างไรก็ตามเธอได้รับชัยชนะในการประกวดเพลงระดับชาติของโปแลนด์ในปีถัดมา ส่งผลให้เธอจะเป็นตัวแทนของประเทศตนเองอีกครั้งในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 ด้วยเพลง "กายา"
สแตตช์กอฟสกาได้รับการยกย่องถึงช่วงเสียงสี่ออกเทฟของเธอ เธอได้รับรางวัลทางดนตรีมากมาย รวมถึง "รางวัลฟรือแดรึก" หกรางวัล, "รางวัลวิกตอร์" สองรางวัล, "รางวัลซูแปร์แยดึงกา" หนึ่งรางวัล และ "รางวัลบูร์ชตือนอวือสวอวิก" อีกหนึ่งรางวัล นอกจากนี้เธอยังได้รับเกียรติด้วยเหรียญทองแดงกลอเรียอาร์ตติสสำหรับคุณธรรมด้านวัฒนธรรม และได้รับการจัดอันดับให้เป็นดาราทรงคุณค่าแห่งวงการบันเทิงของโปแลนด์จากนิตยสาร "ฟอบส์โปแลนด์" หลายครั้ง
นอกเหนือจากด้านดนตรีแล้ว สแตตช์กอฟสกายังแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "บิลบอร์ด"และ "นากอแญตส์ชเฟียตา" อีกด้วย ในปี 2007 เธอยังได้ทำผลงานจนถึงอันดับรองชนะเลิศในฤดูกาลที่ 6 ของรายการ "แดนซิงวิทเดอะสตาส์ โปแลนด์" ในปี 2008 สแตตช์กอฟสการ่วมเป็นพิธีกรในรายการ "แดนซิงออนไอซ์ โปแลนด์" เธอยังได้เคยเป็นโคชในรายการ "เดอะวอยซ์ออฟโปแลนด์" ในฤดูกาลที่ 2, 4–5 และ 12–14 โดยผู้เข้าแข่งขันสองคนของเธอเป็นผู้ชนะการแข่งขัน และทำหน้าที่เป็นกรรมการในรายการ "ยัวร์เฟซซาวนส์ฟามิลลาร์ โปแลนด์" ตั้งแต่ปี 2024 เธอปรากฏตัวในแคมเพนโฆษณาหลายรายการและออกแบบคอลเลกชันเสื้อผ้าสำหรับเด็กผู้หญิงของเธอเอง นอกจากนี้เธอยังมีส่วนร่วมในงานการกุศลอีกด้วย
สถานีโดไอ

สถานีโดไอ  เป็นสถานีรถไฟโดยสารในเมืองมินาคามิ จังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินการโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (เจอาร์อีสต์) สถานีเป็นที่รู้จักอย่างติดตลกว่าเป็น "สถานีตุ่นอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น"  เพราะผู้โดยสารต้องลงบันได 486 ขั้นในอุโมงค์เป็นเวลา 10 นาที เพื่อไปยังชานชาลาฝั่งเที่ยวขึ้น และเป็นสถานีรถไฟที่ลึกที่สุดในญี่ปุ่น
สาย.
สถานีโดไอให้บริการในสายโจเอ็ตสึ และอยู่ห่างจากจุดเริ่มต้นของสายที่ทาคาซากิ 69.3 กิโลเมตร
บริการ.
ข้อมูล ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2024 มีบริการวันละ 8 เที่ยวในแต่ละทิศทาง โดยมีระยะห่างระหว่างเที่ยวประมาณ 1–3 ชั่วโมง เที่ยวล่องให้บริการถึง#เปลี่ยนทาง ในขณะที่เที่ยวขึ้นให้บริการถึง#เปลี่ยนทาง บริการทั้งหมดเป็นรถไฟท้องถิ่นซึ่งจอดทุกสถานี รถไฟบรรทุกสินค้า (ลากด้วยหัวรถจักรไฟฟ้า) ก็ใช้ชานชาลาทั้งสองแห่งเช่นกัน
แผนผังสถานี.
สถานีโดไอมีลักษณะพิเศษคือมีชานชาลาด้านข้าง 2 แห่งซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 400 เมตร โดยชานชาลาหนึ่งอยู่ที่ระดับพื้นดิน ขณะที่อีกชานชาลาหนึ่งอยู่ใต้ดินลึก 70 เมตร ภายในอุโมงค์ชินชิมิซุ 
ชานชาลาใต้ดิน (สำหรับรถไฟเที่ยวขึ้นไปเอจิโกะ-ยูซาวะ และนางาโอกะ) ตั้งอยู่ใต้ดินลึก 70 เมตร อยู่ตรงกลางอุโมงค์ชินชิมิซุยาว 13,500 เมตร สามารถไปถึงได้โดยลงบันได 486 ขั้นเท่านั้น เนื่องจากไม่มีลิฟต์หรือบันไดเลื่อน สามารถเข้าถึงได้จากประตูตรวจตั๋วผ่านทางเดินเชื่อมต่อที่มีหลังคายาว 143 เมตร (มีบันไดเล็ก 2 ขั้น ขั้นละ 12 ขั้น) ซึ่งข้ามทั้งทางหลวงหมายเลข 291 และแม่น้ำยูฮิโซะ จากนั้นเข้าไปในอุโมงค์และลงบันไดอีก 462 ขั้นไปยังชานชาลา
ชานชาลาใต้ดินซึ่งใช้เวลาลงจากประตูตรวจตั๋ว 10 นาที มีห้องพักคอยเล็ก ๆ และเคยมีห้องน้ำแต่ปิดบริการประมาณ ค.ศ. 2022 
ชานชาลาเหนือพื้นดินสำหรับรถไฟเที่ยวล่อง (ไปมินาคามิ) อยู่ที่ระดับพื้นดิน สามารถเข้าถึงได้ (โดยไม่ต้องขึ้นบันได) จากประตูตรวจตั๋ว แม้ว่าจะมีบันไดตรงทางเข้าอาคารสถานีก็ตาม
สถานีไม่มีผู้ดูแล โดยเคยมีผู้ดูแลก่อนวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1985 สถานีไม่มีเครื่องจำหน่ายตั๋ว มีเพียงเครื่องออกใบรับรองสำหรับขึ้นรถไฟเท่านั้น สถานีโดไอไม่รับบัตรซุยกะ และบัตรไอซี อื่นๆ
ในสื่อยอดนิยม.
การขึ้นบันไดจากชานชาลาใต้ดินปรากฏในตอนต้นของนวนิยายเรื่อง "คูราอิมาซุ ไฮ" โดย ฮิเดโอะ โยโกยามะ เช่นเดียวกันกับในละครโดยเอ็นเอชเค และภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากนวนิยายดังกล่าว การขึ้นบันไดจากชานชาลาใต้ดินปรากฏในในมังงะและอนิเมะเรื่อง "สาวน้อยนักปีนเขา" ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางก่อนที่จะปีนภูเขาทานิงาวะทางทิศตะวันตกของสถานี
แหล่งข่าวออนไลน์ระบุว่าสถานที่นี้มีผีสิง จึงกลายเป็นจุดล่าผีของคนในท้องถิ่น
ถนนเจริญเมือง (กรุงเทพมหานคร)

ถนนเจริญเมือง เป็นถนนสายสั้น ๆ ขนาด 4 ช่องจราจร ในพื้นที่แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร โดยเป็น 1 ใน 3 สายที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมนคราทร กระทรวงมหาดไทย ตัดขึ้นหลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ในพื้นที่ตำบลวัดแค (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแขวงรองเมือง) เมื่อ พ.ศ. 2470 และพระองค์พระราชทานนามให้ล้อไปกับถนนเจริญเวียง ซึ่งเป็น 1 ใน 3 สายที่ตัดขึ้นในย่านตรอกซุง อำเภอสาธร (ปัจจุบันคือเขตบางรัก) เมื่อ พ.ศ. 2467 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เช่นเดียวกับอีก 2 สายคือถนนจรัสเมือง (ตั้งชื่อล้อกับถนนจรัสเวียง) และถนนจารุเมือง (ตั้งชื่อล้อกับถนนจรูญเวียง) โดยทุกสายแสดงความหมายถึงความเจริญรุ่งเรืองของเมือง
ถนนเจริญเมืองมีระยะทางประมาณ 525 เมตร แนวเส้นทางเริ่มต้นจากถนนรองเมืองบริเวณด้านข้างสถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) ปัจจุบันรถยนต์ทุกสายที่ขับมาในถนนรองเมืองทั้งขาล่องมาทางทิศใต้จากถนนพระรามที่ 1 และขาขึ้นมาทางทิศเหนือจากถนนพระรามที่ 4 จะถูกบังคับให้เลี้ยวเข้าสู่ถนนเจริญเมืองทั้งหมดและวิ่งไปทางทิศตะวันออกทางเดียว จากนั้นผ่านวัดดวงแข แล้วลอดผ่านทางพิเศษศรีรัช ตัดกับถนนจารุเมืองที่ทางแยกวัดดวงแข จากนัั้นจะปรับให้สามารถวิ่งสวนกันได้ฝั่งละ 2 ช่องจราจร และสิ้นสุดที่ถนนบรรทัดทองบริเวณทางแยกสะพานอ่อน ด้านหลังอุทยาน 100 ปี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทั้งนี้ ก่อนการก่อสร้างอุทยาน 100 ปี จุฬาฯ นั้น เคยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือซอยจุฬาลงกรณ์ 22 ในพื้นที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอีกด้วย
ถนนจรัสเมือง

ถนนจรัสเมือง เป็นถนนสายสั้น ๆ ขนาด 2 ช่องจราจร ในพื้นที่แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร โดยเป็น 1 ใน 3 สายที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมนคราทร กระทรวงมหาดไทย ตัดขึ้นหลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ในพื้นที่ตำบลวัดแค (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแขวงรองเมือง) เมื่อ พ.ศ. 2470 และพระองค์พระราชทานนามให้ล้อไปกับถนนจรัสเวียง ซึ่งเป็น 1 ใน 3 สายที่ตัดขึ้นในย่านตรอกซุง อำเภอสาธร (ปัจจุบันคือเขตบางรัก) เมื่อ พ.ศ. 2467 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เช่นเดียวกับอีก 2 สายคือถนนเจริญเมือง (ตั้งชื่อล้อกับถนนเจริญเวียง) และถนนจารุเมือง (ตั้งชื่อล้อกับถนนจรูญเวียง) โดยทุกสายแสดงความหมายถึงความเจริญรุ่งเรืองของเมือง
ถนนจรัสเมืองมีระยะทางประมาณ 540 เมตร แนวเส้นทางทั้งหมดขนานไปกับถนนเจริญเมือง โดยเริ่มต้นจากถนนรองเมืองบริเวณด้านหลังสถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง) ห่างจากถนนเจริญเมืองขึ้นไปทางทิศเหนือประมาณ 260 เมตร มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ผ่านลานจอดรถโรงเรียนวัดดวงแข ลอดผ่านทางพิเศษศรีรัช ตัดกับถนนจารุเมืองและถนนพระรามที่ 6 และสิ้นสุดที่ถนนบรรทัดทอง โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือซอยจุฬาลงกรณ์ 16 ในพื้นที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ถนนจารุเมือง

ถนนจารุเมือง เป็นถนนสายสั้น ๆ ในพื้นที่แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร โดยเป็น 1 ใน 3 สายที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมนคราทร กระทรวงมหาดไทย ตัดขึ้นหลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ในพื้นที่ตำบลวัดแค (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแขวงรองเมือง) เมื่อ พ.ศ. 2470 และพระองค์พระราชทานนามให้ล้อไปกับถนนจรูญเวียง ซึ่งเป็น 1 ใน 3 สายที่ตัดขึ้นในย่านตรอกซุง อำเภอสาธร (ปัจจุบันคือเขตบางรัก) เมื่อ พ.ศ. 2467 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เช่นเดียวกับอีก 2 สายคือถนนเจริญเมือง (ตั้งชื่อล้อกับถนนเจริญเวียง) และถนนจรัสเมือง (ตั้งชื่อล้อกับถนนจรัสเวียง) โดยทุกสายแสดงความหมายถึงความเจริญรุ่งเรืองของเมือง อย่างไรก็ตาม เดิมนั้นกรมพระอาลักษณ์ (ปัจจุบันคือกรมราชเลขานุการในพระองค์) คิดชื่อถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเพื่อทรงเลือกพระราชทานชื่อถนนว่า "ถนนจรูญเมือง" แต่พระองค์มีพระราชกระแสว่า นาม "เจริญเมือง" กับ "จรูญเมือง" ใกล้กันมาก ควรคิดให้ต่างกัน กรมพระอาลักษณ์จึงคิดชื่อถนนใหม่ว่า "จารุเมือง" และพระองค์ทรงพอพระราชหฤทัยกับนามนี้ จึงพระราชทานเป็นนามของถนนแทนชื่อ "จรูญเมือง" ในที่สุด
ถนนจารุเมืองมีระยะทางประมาณ 675 เมตร แนวเส้นทางเริ่มต้นถนนจรัสเมือง โดยเป็นแนวต่อเนื่องจากถนนพระรามที่ 6 มุ่งหน้าไปทางทิศใต้เลียบทางพิเศษศรีรัช ตัดกับถนนเจริญเมืองที่ทางแยกวัดดวงแข และสิ้นสุดที่ถนนพระรามที่ 4 บริเวณทางแยกมหานคร โดยมีแนวถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือถนนมหานคร
ลิบรัฌด์

ลิบรัฌด์ (นามชี้เฉพาะ) เป็นเมืองและเทศบาลในเทศมณฑลเอลบาซัน ประเทศแอลเบเนีย เทศบาลได้รับการปฏิรูปในการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 2015 ด้วยการรวมเทศบาลเดิมอย่างโฮโตลิชต์, ลิบรัฌด์, ลูนิก, โอเรเญอ, โปลิส, เชนเดอร์ลิบรัฌด์ และสเตอบเลเวอที่กลายเป็นหน่วยเทศบาล ที่ตั้งของเทศบาลคือเมืองลิบรัฌด์ เมืองนี้มีประชากร 23,312 คน ในพื้นที่ทั้งหมด ประชากรในหน่วยเทศบาลตามสำมะโน ค.ศ. 2023 อยู่ที่ 6,787 คน
เอซาดิบา

"เอซาดิบา" (แปลว่า ดีวาคนนั้น) เป็นเพลงโดยเมโลดิ นักร้องชาวสเปน ซึ่งเธอประพันธ์ขึ้นร่วมกับอัลเบร์โต ฟูเอนเตส โลริเต เพลงนี้วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2024 ซึ่งผลิตโดยจอย เด๊บ, ปีเตอร์ บอสตรอม, และโทมัส เกียซอนสำหรับการนำเพลงนี้เข้าประกวดเบนิดอร์มเฟส 2025 ซึ่งได้รับชัยชนะ ส่งผลให้เพลงนี้เป็นตัวแทนของสเปนในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 เพลงฉบับปรับปรุงใหม่ซึ่งผลิตโดยเอตตีฟอร์, ริก พาร์กเฮาส์, จอร์จ ทิซซาร์ด และกิลแย็ม บิลา บูร์รัส ได้วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 2025 พร้อมด้วยมิวสิกวิดีโอที่กำกับโดยมาริโอ รุยซ์
ภูมิหลังและการพัฒนา.
"เอซาดิบา" ได้ประพันธ์ขึ้นโดยเมโลดิและอัลเบร์โต ฟูเอนเตส โลริเต และเดิมได้ผลิตขึ้นโดยจอย เด๊บ, ปีเตอร์ บอสตรอม และโทมัส เกียซอน
"เอซาดิบา" ในฉบับที่ปรับปรุงใหม่ซึ่งผลิตโดยเอตตีฟอร์, ริก พาร์กเฮาส์, จอร์จ ทิซซาร์ด และกิลแย็ม บิลา บูร์รัส ได้วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 2025 พร้อมด้วยมิวสิกวิดีโอที่กำกับโดยมาริโอ รุยซ์
"เอซาดิบา" ในฉบับซิมโฟนีได้เรียบเรียงขึ้นโดยบอร์ฆา อาเรียส และแสดงโดยเมโลดิร่วมกับวงดุริยางค์ซิมโฟนีเอเรเตอูเบเอ ดำเนินการโดยราอุล เบนาเบนต์ ที่เตอาโตรโมนูเมนตัลในมาดริด ฉบับนี้เผยแพร่เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2025
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025.
เบนิดอร์มเฟส 2025.
เบนิดอร์มเฟส 2025 เป็นการประกวดเพลงระดับชาติซึ่งใช้คัดเลือกเพลงจากสเปนสำหรับการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 การแข่งขันประกอบด้วยรอบรองชนะเลิศสองรอบ โดยแต่ละรอบมีเพลงทั้งหมดแปดเพลง โดยสี่เพลงที่ได้คะแนนสูงสุดในแต่ละรอบรองชนะเลิศจะผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ ผลการแข่งขันในแต่ละรายการจะตัดสินจากการลงคะแนนเสียงทางโทรทัศน์ การลงคะแนนผ่านแอปมือถือ และคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ โดยแต่ละประเภทจะคิดเป็นสัดส่วน 25%, 25% และ 50% ของคะแนนเสียงทั้งหมดตามลำดับ
เอเรเตอูเบเอได้ประกาศการเข้าร่วมเบนิดอร์มเฟสของ "เอซาดิบา" เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 โดยได้ถูกจัดให้เข้ารอบรองชนะเลิศนัดที่ 2 ซึ่งจะถูกจับฉลากให้ไปทำผลงานเป็นอันดับสุดท้าย เมื่อวันที่ 30 มกราคม 2025 ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ หลังจากได้คะแนนอยู่ในอันดับครึ่งบนของคณะกรรมการและคะแนนโหวตจากประชาชน เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 "เอซาดิบา" ได้แสดงเป็นเพลงสุดท้ายในรอบชิงชนะเลิศ และคว้าชัยชนะจากการประกวดหลังจากได้อันดับหนึ่งจากการโหวตทางโทรทัศน์และอันดับที่สามจากคณะกรรมการ ส่งผลให้เมโลดิจะเป็นตัวแทนของสเปนในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025
ในยูโรวิชัน.
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 จะจัดขึ้นที่ซังคท์ยาค็อพซ์ฮัลเลอในบาเซิล ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และจะประกอบด้วยรอบรองชนะเลิศสองรอบในวันที่ 13 และ 16 พฤษภาคมตามลำดับ และรอบชิงชนะเลิศในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2025 ในฐานะสมาชิกกลุ่มประเทศ "บิ๊กไฟว์" สเปนจะผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศโดยอัตโนมัติ แต่จะต้องลงคะแนนเสียงและออกอากาศรอบรองชนะเลิศทั้งสองรอบ และทำการแสดงในรอบรองชนะเลิศใด ๆ หนึ่ง ๆ ด้วย โดยจากการจับฉลากการจัดสรรที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 2025 สเปนจะทำการแสดงในรอบรองชนะเลิศที่หนึ่ง
กาบรี ปอนเต

กาบรีเอเล "กาบรี" ปอนเต (เกิด 20 เมษายน ค.ศ. 1973) เป็นนักดนตรี ดีเจ และโปรดิวเซอร์ชาวอิตาลี เขาเป็นที่รู้จักจากการเป็นสมาชิกวงไอเฟล 65 และจะเป็นตัวแทนของซานมารีโนในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 ด้วยเพลง "ตุตตาลีตาเลีย"
อาชีพ.
ค.ศ. 1998–2003.
ในปี 1998 เขาได้ผลิตเพลง "บลู (ดาบาดี)" ซิงเกิลเปิดตัวของวงไอเฟล 65 ของเขา ซึ่งติดอันดับที่หนึ่งชาร์ตเพลงทั่วโลกและมียอดขายมากกว่า 8 ล้านชุด อัลบั้มแรกของพวกเขา "ยูโรป็อป" มียอดขายเพิ่มอีก 4 ล้านชุด ในปี 2000 พวกเขาได้รับรางวัลยูโรเปียนมิวสิกอะวาร์ดในฐานะ "ศิลปินอิตาลียอดเยี่ยมแห่งโลก"
ต่อมาเขาได้ผลิตซิงเกิลฮิตของอิตาลีในปี 2001 ที่ชื่อว่า "จอร์ดี" ซึ่งเป็นการคัฟเวอร์เพลงในชื่อเดียวกันของฟาบริซิโอ เดอ อังเดร เพลงคัฟเวอร์นี้ร้องโดยสเตฟาเนีย พีโอเวซาน และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจากการขายได้มากกว่า 25,000 ชุด รวมถึงเพลงฮิตในปี 2001 อย่าง "Got to Get" เพลงฮิตในปี 2002 อย่าง "Time to Rock" และเพลงฮิตในปี 2003 อย่าง "La Danza delle Streghe" นอกจากนี้ เขายังทำเพลงรีมิกซ์หลายเพลงที่ได้รับความนิยม เช่น ซิงเกิลในปี 2003 ของ "Giulia" ของจิอันนี โทญี และ "Dragostea Din Tei" ของโอ-โซน เป็นต้น
ค.ศ. 2005–2009.
ในปี 2005 ปอนเตประกาศการออกจากวงไอเฟล 65 เพื่อมุ่งสู่การอาชีพศิลปินเดี่ยว ในปี 2006 เขาได้ก่อตั้งและยังคงบริหารค่ายเพลงแดนซ์แอนด์เลิฟ ซึ่งปัจจุบันเป็นหนึ่งในค่ายเพลงอิสระด้านการเต้นรำที่สำคัญที่สุดของอิตาลี เขาออกเพลงชื่อ "Vivi Nell'Aria" ร่วมกับมีอานีให้กับซูแลนด์เรเคิดส์ เพลงนี้ใช้ส่วนจาก "เดอะมูน" ของอิตาโลบราเธอร์ส
ค.ศ. 2012–2014.
ในปี 2012 ปอนเตได้ออกซิงเกิล "บีตออนมายดรัม" ร่วมกับพิตบูลและโซเฟีย เดล คาร์เมน ซึ่งขึ้นถึงอันดับ 11 ในชาร์ต "ฮอตแดนซ์คลับซองส์" ของสหรัฐอเมริกา ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 เขายังได้ผลิตเพลงฮิตระดับนานาชาติ "ตากาตา'" ของวงดนตรีแดนซ์ตากาโบรอีกด้วย
ในขณะเดียวกันปอนเตก็เริ่มโปรเจกต์เดี่ยวของเขา และซิงเกิลแรกและรีมิกซ์ของเขาก็ทะยานขึ้นชาร์ตเพลงของยุโรป ในปี 2014 ซิงเกิล "Buonanotte Giorno" ของเขากลายเป็นเพลงฮิตในช่วงฤดูร้อนของอิตาลี โดยขึ้นถึงอันดับ 10 ในปีเดียวกันนั้น เขาเข้าสู่ชาร์ต Top 100 DJs จากดีเจแม็กที่อันดับ 61 ในฐานะศิลปินชาวอิตาลีที่อยู่ในอันดับสูงสุดเช่นกัน
ค.ศ. 2021–ปัจจุบัน.
ผลงานร่วมมือที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของเขา ได้แก่ ซิงเกิลปี 2021 "ธันเดอร์" ร่วมกับลูมิกซ์และพรีซีโอโซ และ "แคนท์เก็ตโอเวอร์ยู" กับอาโล แบล็ก ซิงเกิลปี 2022 ได้แก่ "คอลมี" ร่วมกับทิมมี ทรัมเปตและรีแฮบ, "เดอะฟิงเกอร์" ร่วมกับจอร์เจีย คู และเพลงฮิตประจำฤดูร้อน "วีคูล์ดบีทูเก็ตเตอร์" ร่วมกับลูมิกซ์แดดี ดีเจ ซึ่งสร้างสถิติทองคำในอิตาลี เนเธอร์แลนด์ เบลเยียม และฝรั่งเศสแล้ว
ในปี 2022 เขาเป็นตัวแทนของออสเตรียในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2022 ในฐานะนักแต่งเพลงร่วมและโปรดิวเซอร์สำหรับเพลง "เฮโล" ทำการแสดงโดยลูมิกซ์และเพีย มาเรีย ผลงานคลับสุด้ทายที่ออกวางจำหน่าย ได้แก่ การร่วมงานกับศิลปินอย่างบลาสเตอร์แจ็กซ์, จัสตัส, ดีเจส์ฟรอมมาร์ส, และวีนี วีชี รวมถึงผลงานรีมิกซ์อย่างเป็นทางการสำหรับซิกาลา, แซม เฟลด์, และดาวีด แกตากับเพลงฮิตระดับโลกอย่าง "แอมกูด"
เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ปอนเตได้เผยแพร่เพลง "Losing You – Spotify Singles" ที่อุทิศให้กับ สปอติฟายแวรป 2023 เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 40 ปีของการเปิดตัวเพลง "Every Breath You Take" จากมุมมองสด ในปี 2023 ปอนเตได้แสดงสด 90 รอบใน 11 ประเทศ
ในปี 2025 เขาจะเป็นตัวแทนของซานมารีโนในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 ด้วยเพลง "ตุตตาลีตาเลีย"; โดยเพลงนี้ยังได้เป็นเพลงประจำเทศกาลดนตรีซานเรโมของปีนั้นอีกด้วย
Estola misella

Estola misella เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Bates ใน ค.ศ. 1885 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากกัวเตมาลา ฮอนดูรัส และปานามา
Estola minor

Estola minor เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
Estola microphthalma

Estola microphthalma เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1942 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
ถนนกัลปพฤกษ์ (จังหวัดขอนแก่น)

ถนนกัลปพฤกษ์  เป็นเส้นทางคมนาคมในเขตเทศบาลนครขอนแก่น อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ลักษณะเป็นถนนคอนกรีตขนาด 2 และ 4 ช่องจราจร มีบทบาทในการเชื่อมต่อระหว่างถนนสายหลัก ได้แก่ ถนนมิตรภาพ ถนนมะลิวัลย์ และถนนศรีจันทร์ ทั้งยังเป็นเส้นทางหลักในการเดินทางสู่มหาวิทยาลัยขอนแก่นและย่านกังสดาล
ถนนสายนี้เป็นที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า “ถนนสายดอกคูณ” เนื่องจากมีการปลูกต้นราชพฤกษ์ตลอดสองข้างทางมากกว่า 400 ต้น เมื่อถึงฤดูดอกไม้บาน จะสร้างทิวทัศน์ที่งดงาม เป็นเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของเมืองขอนแก่น
รายละเอียดเส้นทาง.
เริ่มต้นจากสามแยกตัดกับถนนมิตรภาพบริเวณหน้าโรงพยาบาลศรีนครินททร์ ไปทางทิศตะวันตกในพื้นที่ย่านกังสดาล จากนั้นแยกไปทางทิศใต้บริเวณสามแยกเชื่อมต่อกับทางเข้ามหาวิทยาลัยขอนแก่น-หน้าวัดป่าอดุลยาราม เลียบไปตามแนวเขตมหาวิทยาลัยไปทางทิศใต้ เข้าสู่เขตชุมชนสามเหลี่ยม ตัดกับถนนมะลิวัลย์บริเวณหน้าบึงสีฐานและโรงพยาบาลกรุงเทพขอนแก่น จนบรรจบกับถนนศรีจันทร์ที่วงเวียนบ้านศรีฐาน ระหว่างพื้นที่เทศบาลนครขอนแก่นและเทศบาลเมืองบ้านเป็ด
ถนนกัลปพฤกษ์อยู่ในความรับผิดชอบของ 2 หน่วยงาน ได้แก่ เทศบาลนครขอนแก่น (ช่วงสามแยกหน้าโรงพยาบาลศรีนครินทร์-แยกโรงพยาบาลกรุงเทพขอนแก่น ระยะทาง 3.73 กม.) และสำนักงานทางหลวงชนบท จังหวัดขอนแก่น (ช่วงแยกโรงพยาบาลกรุงเทพขอนแก่น-วงเวียนบ้านศรีฐาน ระยะทาง 0.91 กม.)
เป็นถนนคอนกรีตขนาด 2-4 ช่องจราจร มีหมุดแสดงจุดเริ่มต้นถนน ณ ตำแหน่งแยกตัดกับถนนมิตรภาพ สลักตราสัญลักษณ์กรมทางหลวงชนบท และข้อความ "ถนนกัลปพฤกษ์ ดำเนินการโดย กรมทางหลวงชนบท กระทรวงคมนาคม พ.ศ. ๒๕๕๔" และมีหมุดแสดงจุดสิ้นสุดในลักษณะเดียวกัน ณ บริเวณวงเวียนบ้านศรีฐาน
ประวัติ.
โครงการก่อสร้างถนนกัลปพฤกษ์ปรากฏครั้งแรกในผังเมืองรวมเมืองขอนแก่น ตามประกาศกฎกระทรวง ฉบับที่ 432 พ.ศ. 2542 โดยวางแผนให้เป็นถนนสายคู่ขนานกับถนนมิตรภาพ แบ่งออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่ สาย ก1 ก2 และสาย ข เริ่มจากจุดตัดถนนมิตรภาพ ผ่านแนวเขตของมหาวิทยาลัยขอนแก่น เชื่อมต่อกับถนนมะลิวัลย์ ถนนศรีจันทร์ ถนนบ้านกอก และบรรจบกับถนนเหล่านาดี
ในปี พ.ศ. 2549 กรมทางหลวงชนบทได้เริ่มดำเนินการก่อสร้างทางระยะที่ 1 จากถนนมิตรภาพถึงแยกถนนมะลิวัลย์ โดยเป็นเส้นทางใหม่ที่เชื่อมต่อกับถนนเดิม ได้แก่ ซอยข้างสำนักทรัพยากรน้ำบาดาล (ซอยบาดาล) และถนนทางเข้าหอประชุมกาญจนาภิเษก ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 ได้เริ่มก่อสร้างทางระยะที่ 2 จากจุดตัดถนนมะลิวัลย์ไปยังถนนศรีจันทร์ บริเวณทางเข้าชุมชนบ้านศรีฐาน 
ถนนสายนี้เปิดใช้อย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2554 และได้รับการตั้งชื่อว่า “ถนนกัลปพฤกษ์” ตามดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยขอนแก่น เนื่องจากเส้นทางถนนส่วนใหญ่ได้มาจากที่ดินของมหาวิทยาลัย
การดูแลบำรุงรักษาถนนแบ่งเป็นสองส่วน โดยทางช่วงแรกอยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลนครขอนแก่น ส่วนทางช่วงที่สองยังคงอยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานทางหลวงชนบทจังหวัดขอนแก่น โดยกำหนดให้เป็นทางหลวงชนบทหมายเลข ขก.1062 ใช้ชื่อสายทางในเอกสารราชการว่า “ถนนผังเมืองรวมเมืองขอนแก่น”
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
โซยา คอร์นิโลวา

โซยา อาฟานาซเยฟนา คอร์นิโลวา (22 พฤษภาคม ค.ศ. 1939 – 5 มีนาคม ค.ศ. 2025) เป็นนักการเมืองชาวรัสเซียที่ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาดูมาใน ค.ศ. 1995 ถึง 1999 คอร์นิโลวาเสียชีวิตในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2025 ด้วยอายุ 85 ปี
อ็องรี ดูเอซ

อ็องรี ดูเอซ (18 ธันวาคม ค.ศ. 1937 – 6 มีนาคม ค.ศ. 2025) เป็นนักขี่จักรยานชาวฝรั่งเศสที่เข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ในประเภทจับเวลาทีม 100 กก. และได้ที่ 7 เขาชนะการแข่งขัน Route de France ใน ค.ศ. 1959 และ Volta a Catalunya ใน ค.ศ. 1961 และใน ค.ศ. 1965 เขาชนะการแข่งขันวันเดียวที่ Lubersac และได้ที่ 14 ในตูร์เดอฟร็องส์ 
ดูเอซเสียชีวิตที่ Beuvry ประเทศฝรั่งเศสในวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2025, ด้วยอายุ 87 ปี
เจ้าชายฟรันทซ์แห่งบาวาเรีย

เจ้าชายฟรันทซ์แห่งบาวาเรีย (พระนามเต็ม: ฟรันทซ์ มารีอา ลูอิทโพล์ด; 10 ตุลาคม พ.ศ. 2418 – 25 มกราคม พ.ศ. 2500) ทรงเป็นเจ้าชายแห่งบาวาเรีย และ ทหารชาวเยอรมัน
พระประวัติ.
เจ้าชายฟรันทซ์ ประสูติเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2418 เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าลูทวิชที่ 3 แห่งบาวาเรีย และ มารีอา เตรีซาแห่งออสเตรีย-เอสเต สมเด็จพระราชินีแห่งบาวาเรีย ทรงมีพระพี่น้องร่วมพระครรภ์ คือเจ้าชายรูพเพ็ชลท์ มกุฎราชกุมารแห่งบาวาเรีย , เจ้าหญิงอเดลกุลเดอแห่งบาวาเรีย , เจ้าหญิงมารีอา ลุดวิกา เตเรซาแห่งบาวาเรีย , เจ้าชายคารัลแห่งบาวาเรีย , เจ้าหญิงมาธิลด์แห่งบาวาเรีย , เจ้าชายว็อล์ฟกัง , เจ้าหญิงฮิลเดอการ์เดอ , เจ้าหญิงน็อทแบร์กา ดัชเชสแห่งอูรัค , เจ้าหญิงดีเอทีเรนเดอ และ เจ้าหญิงกูนทีเรนเดอ เคาน์เตสแห่งพีร์ซิง-ลีชเทอเนต-มูส์ 
ทรงงานทหาร.
เมื่อทรงเจริญพระชันษา ทรงเป็นผู้บัญชาการกองทหารราบที่ 2 ของ แต่ไม่นานก่อนที่สงครามโลกครั้งที่ 1 จะเกิดขึ้น ทรงได้รับมอบหมายให้บัญชาการกองพลทหารราบที่ 3 ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นกองพลทหารราบที่ 4 เจ้าชายฟรันซ์ ทรงเป็นผู้นำกองพลนี้ผ่านชัยชนะ ณ ป้อมสำคัญต่างๆมาแล้ว และเนื่องด้วยความเป็นผู้นำที่เป็นแบบอย่างของพระองค์ในระหว่างปฏิบัติการเหล่านี้ ทำให้ทรงได้รับเหรียญและรางวัลมากมาย เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 และในวันที่ 28 ตุลาคมในปีเดียวกัน ทรงได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บังคับบัญชากองทหารราบที่ 4 ทั้งหมด ในฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2461 เจ้าชายฟรันซ์ทรงได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทางทหารสูงสุดของปรัสเซีย เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2461 อย่างไรก็ตาม ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2461 กองทหารราบที่ 4 ได้รับความสูญเสียอย่างหนักระหว่างยุทธการที่แม่น้ำซอม และถูกย้ายไปยังแนวรบอิตาลีเพื่อปฏิบัติหน้าที่ปกป้องชายแดน ซึ่งพระองค์ประทับที่นั่นตลอดช่วงที่เหลือของสงคราม
อภิเษกสมรส.
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับ เจ้าหญิงอีซาแบลลา อันโทเนียแห่งคร็อย เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 ซึ่งทั้ง 2 พระองค์ ทรงมีพระบุตร คือ
ดาวแคระน้ำเงิน

ดาวแคระน้ำเงิน (อังกฤษ; blue dwarf) คือดาวฤกษ์ตามการคาดการณ์อันวิวัฒนาการมาจากดาวแคระแดงหลังจากที่พวกมันได้ใช้เชื้อเพลิงไฮโดรเจนส่วนใหญ่ไปแล้ว เนื่องจากดาวแคระแดงนั้นหลอมไฮโดรเจนของตัวเองอย่างเชื่องช้าและรวมถึงการพาความร้อนที่เต็มรูปแบบ (เชื้อเพลิงไฮโดรเจนทั้งหมดสามารถถูกใช้เพื่อหลอมได้ มิใช่เพียงแค่ที่แกนกลาง) จึงมีการคาดการณ์ไว้ว่าพวกมันสามารถมีอายุขัยได้นับล้านล้านปี ทว่าเอกภพในปัจจุบันนั้นยังเก่าแก่ไม่พอสำหรับการก่อตัวของดาวแคระน้ำเงิน ฉะนั้นการมีตัวตนของพวกมันจึงมีอยู่ในแบบจำลองทางทฤษฎีเพียงเท่านั้น
เหตุการณ์ตามสมมติฐาน.
ดาวฤกษ์นั้นจะมีกำลังส่องสว่างที่มากขึ้นตามอายุ ดาวที่ยิ่งมีความสว่างมากยิ่งต้องแผ่พลังงานออกมาให้เร็วเพื่อรักษาสภาวะสมดุลของตนเอง ดาวฤกษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าดาวแคระแดงจะใช้วิธีเพิ่มขนาดของตัวเองและกลายเป็นดาวยักษ์แดงเพื่อเพิ่มพื้นที่ผิว ดาวแคระแดงที่มีมวลน้อยกว่า 0.25 มวลดวงอาทิตย์ได้รับการคาดการณ์ว่าแทนที่จะขยายตัวพวกมันจะเพิ่มอัตราการแผ่พลังงานด้วยการเพิ่มอุณหภูมิพื้นผิวและเปลี่ยนเป็นสีฟ้าหรือน้ำเงินเมื่อเวลาผ่านไป สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เนื่องด้วยชั้นพื้นผิวของดาวแคระแดงจะมีความทึบแสงที่ไม่มากนักเมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น
แม้ว่าวัตถุเหล่านี้จะมีชื่อเรียกเช่นนี้แต่ก็ไม่จำเป็นที่ดาวแคระน้ำเงินจะต้องเพิ่มอุณหภูมิให้สูงเทียบเท่าหรือกลายเป็นดาวฤกษ์สีน้ำเงิน มีการสร้างแบบจำลองทร่ได้ทำนายถึงวิวัฒนาการในอนาคตของดาวแคระแดงที่มีมวลอยู่ที่ 0.06 และ 0.25 มวลดวงอาทิตย์ ซึ่งจากแบบจำลองนี้ก็ได้ทราบว่าดาวแคระน้ำเงินที่มีความเป็นสีน้ำเงินมากที่สุดนั้นเริ่มต้นจากดาวแคระแดงที่มีมวล 0.14 มวลดวงอาทิตย์ และจบลงด้วยอุณหภูมิพื้นผิวที่ประมาณ 8600 K ทำให้มันถูกจัดประเภทอยู่ในดาวฤกษ์ประเภท A ซึ่งเป็นดาวสีฟ้า-ขาว
จุดจบชีวิตดาว.
เป็นที่เชื่อกันว่าดาวแคระน้ำเงินจะใช้เชื้อเพลิงไฮโดรเจนของตัวเองจนหมดสิ้นในที่สุด และความดันภายในจะไม่เพียงพอต่อการหลอมรวมเชื้อเพลิงอื่น ๆ และเมื่อการหลอมนั้นจบลงจะไม่ใช่ดาวแคระในแถบลำดับหลักอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นดาวแคระขาว ถึงแม้ว่าจะถูกเรียกชื่อเช่นนี้แต่พวกมันไม่ใช่ดาวแคระในแถบลำดับหลักและไม่ใช่ดาวฤกษ์ หากแต่เป็นซากดาว
เมื่ออดีตดาวแคระน้ำเงินดวงนี้เริ่มเข้าสู่กระบวนการเสื่อม ซากที่หลงเหลือในชื่อของดาวแคระขาวจะเย็นตัวลงและเริ่มสูญเสียความร้อนที่หลงเหลืออยู่จากการหลอมไฮโดรเจนครั้งสุดท้ายในช่วงชีวิตของมัน กระบวนการเย็นตัวลงนี้จำเป็นต้องใช้ระยะเวลาที่ยาวนานมาก ซึ่งยาวนานกว่าอายุของเอกภพในปัจจุบัน เฉกเช่นเดียวกันกับระยะเวลาที่เปลี่ยนพวกมันจากดาวแคระแดงไปสู่ช่วงสุดท้ายในชีวิตที่เรียกว่าดาวแคระน้ำเงิน ท้ายที่สุดแล้วซากหลงเหลือที่เป็นดาวแคระขาวจะเย็นตัวลงจนกลายเป็นดาวแคระดำ (เอกภพยังไม่เก่าแก่มากพอที่จะให้ซากหลงเหลือต่าง ๆ ได่เย็นตัวลงจนกลายเป็นสีดำ ฉะนั้นแม้ว่าตัวตนของดาวแคระดำจะมีความเป็นไปได้ แต่ยังคงเป็นเพียงวัตถุตามสมมติฐาน)
หอศิลป์แห่งชาติอาร์มีเนีย

หอศิลป์แห่งชาติอาร์มีเนีย ("Hayastani azgayin patkerasrah") เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศอาร์มีเนีย ตั้งอยู่บนจัตุรัสสาธารณรัฐในนครเยเรวาน ภายในเก็บรักษาและจัดแสดงงานศิลปะจากยุโรปตะวันตก รัสเซีย และอาร์มีเนีย โดยมีของสะสมงานศิลปะอาร์มีเนียที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ยอดเข้าชมของหอศิลป์อยู่ที่ 65,000 คนในปี 2005 
ของสะสมส่วนใหญ่ของหอศิลป์เป็นงานศิลปะอาร์มีเนีย จำนวน 700 กว่าชิ้น โดยจัดแสดงเริ่มต้นจากศิลปะยุคกลางและโบราณของอาร์มีเนีย ซึ่งคือภาพปูนเปียกยูราร์ตู (Urartu frescoes) และแบบจำลองภาพโมเสกจากวิหารการ์นี จิตรกรรมฝาผนังจากยุคกลางเช่นภาพปูนเปียกจากศตวรรษที่ 7 ซึ่งแสดงภาพของพระคริสต์ประทับบัลลังก์จากโบสถ์นักบุญสเตฟานอส (Lmbatavank), ชิ้นส่วนภาพ "การพิพากษา" จากโบสถ์นักบุญโปคอส-เปตรอส (Tatev) จากศตวรรษที่ 10 และภาพพระคริสต์สมภพจากศตวรรษที่ 13 ที่ได้มาจากโบสถ์นักบุญอัสตวัตซัสกิน (Akhtala) นอกจากนี้ยังมีงานศิลปะโดยศิลปินชาวอาร์มีเนียโพ้นทะเล เช่น Zakar Zakarian (ปารีส), Edgar Chahine (ปารีส), Hovsep Pushman (นครนิวยอร์ก), Jean Carzou (ปารีส), Jean Jansem (ปารีส), Gerardo Oragyan (โรม) และ Paul Guiragossian (เบรุต)
นอกจากงานศิลปะของอาร์มีเนียแล้ว ของสะสมของหอศิลป์ยังมีของสะสมโบราณเช่นงานศิลปะจากอียิปต์โบราณ, กรีกโรมัน, คอปติก และเปอร์เซีย ของสะสมจำพวกเครื่องเคลือบยังมีวัตถุจากจีน, เปอร์เซีย, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เยอรมนี, ออสเตรีย, เดนมาร์ก และเครื่องเคลือบจำนวนมากจากโรงงานเครื่องเคลือบในศตวรรษที่ 18-19 สมัยพระเจ้าซาร์จากรัสเซีย นอกจากนี้ยังมีวัตถุทองสัมฤทธิ์จากสมัยราชวงศ์ฉิงของจีน และเฟอร์นิเจอร์ไม้ยุคศตวรรษที่ 16-17 จากยุโรปตะวันตก งานศิลปะของสะสมของหอศิลป์ที่เป็นผลงานโดยศิลปินชั้นครูที่มีชื่อเสียงจากยุโรปตะวันตกรวมถึงงานของ ดอนาเตลโล, ตินโตเรตโต, อันโตนิโอ กาโนวา, Joos de Momper, คัสพาร์ แนทเชอร์, มัทเทียม สตอเมอร์, ยัน ฟัน โฌเยิน, P. Claesz, E. M. Falconet, คาร์เล วันลู, J. B. Greuze, โยเซฟ แวร์แนท, รอเบิร์ท ฮิวเบิร์ท, เทโอดอร์ รุสโซ, อะดอลเฟ มอนติเชลลี เป็นต้น