ม้ง

ม้ง (RPA: , CHV: "Hmôngz", Nyiakeng Puachue: , อักษรม้ง: , ; , 苗族 ออกเสียงว่า เหมียวจู๋) หรือที่เรียกเพี้ยนว่า แม้ว ในประเทศไทย ลาว และเวียดนาม เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยในพื้นที่ภูเขาของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีต้นกำเนิดจากตอนใต้ของจีน และมีประวัติศาสตร์ยาวนาน
ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 18 ชาวม้งเริ่มอพยพลงใต้เนื่องจากความไม่สงบทางการเมือง ปัจจุบันพบชุมชนม้งในจีน เวียดนาม ลาว ไทย และสหรัฐอเมริกา ในประเทศไทย ชุมชนม้งที่ใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ที่ตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์
ในประเทศไทย คำว่า "แม้ว" มักถูกใช้เรียกชาวม้ง แต่ถือว่าเป็นคำที่ไม่สุภาพและมีนัยดูถูกโดยชาวม้งส่วนใหญ่ไม่ยอมรับ
ระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง ชาวม้งในลาวได้ต่อสู้กับขบวนการคอมมิวนิสต์ของประเทศลาว ชาวม้งหลายคนอพยพมายังประเทศไทยและประเทศในตะวันตก
อารยธรรมและโบราณคดี.
หลักฐานทางโบราณคดีในจีนตอนใต้แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการของอารยธรรมกลุ่มเหมียว–เย้า ซึ่งนักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าเกี่ยวข้องกับบรรพบุรุษของชาวม้ง โดยมีลำดับพัฒนาการที่เชื่อมโยงกันดังนี้:
การเชื่อมโยงระหว่างวัฒนธรรมเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า บรรพชนของกลุ่มเหมียว–เย้า (รวมถึงม้ง) มีส่วนสำคัญต่อการสร้างอารยธรรมจีนตอนใต้ ก่อนจะถูกผลักดันจากกองกำลังของจีนตอนเหนือในยุคหลัง.
ประวัติศาสตร์.
ชาวม้ง (Hmong, หรือ Miao) เป็นชนกลุ่มน้อยที่มีถิ่นฐานเดิมในภาคตอนกลาง–ตอนใต้ของจีน และมีประวัติศาสตร์การอพยพหลายระลอกโดยตลอดหลายพันปี ข้อมูลจากแหล่งประวัติศาสตร์ โบราณคดี และชาติพันธุศาสตร์ชี้ถึงการอพยพสำคัญ 5 ระลอกดังนี้:
ครั้งที่ 1: การอพยพออกจากแถบลุ่มแม่น้ำเหลือง (ประมาณ 5,000 ปีก่อน)
ชาวม้งในยุคโบราณที่รู้จักกันในชื่อ "จิ่วลี่" (九黎, Jiǔlí) ตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณตอนใต้ของแม่น้ำเหลือง (แม่น้ำฮวงโห, 黃河, Huang He) ซึ่งถือเป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรมเกษตรกรรมและเทคโนโลยีทองสัมฤทธิ์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ชาวจิ่วลี่มีผู้นำชื่อ "ฉือโหยว" (蚩尤, Chiyou) ซึ่งตามตำนานจีนถือเป็นทั้งนักรบและผู้นำทางจิตวิญญาณ บางตำรายกให้เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามของชาวม้งในยุคโบราณ
ตำนานจีนโบราณกล่าวว่า ฉือโหยวได้ต่อสู้กับ "หวงตี้" (黃帝, Huangdi) ผู้นำกลุ่มหัวเซี่ย (Huaxia) ในสงครามที่เมืองจัวลู่ (涿鹿之战, Zhuolu zhi zhan) ซึ่งเป็นสงครามที่สำคัญที่สุดในยุคตำนาน หลังจากฉือโหยวพ่ายแพ้ ชาวจิ่วลี่ซึ่งอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกันก็เริ่มอพยพลงสู่พื้นที่ตอนใต้ของจีน โดยเฉพาะแถบลุ่มแม่น้ำแยงซี (长江, Yangtze River) เพื่อหลีกเลี่ยงการปราบปรามจากอำนาจส่วนกลางที่กำลังรวมตัวเป็นชนชาติจีนยุคต้น
ครั้งที่ 2: การรวมกลุ่มกับเผ่าซานเมียวและการกดดันจากราชวงศ์โจว
หลังจากอพยพลงสู่ภาคใต้ ชาวจิ่วลี่ได้รวมกลุ่มกับเผ่าพื้นเมืองที่เรียกว่า "ซานเมียว" (三苗, San Miao) กลายเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีบทบาทสำคัญทางวัฒนธรรมและการเมืองในภาคใต้ของจีนยุคโบราณ กลุ่มเหล่านี้ตั้งถิ่นฐานในภูมิประเทศภูเขาและที่ราบสูงบริเวณมณฑลหูหนาน กุ้ยโจว กวางสี และยูนนานในปัจจุบัน
กลุ่มซานเมียว-จิ่วลี่ถูกระบุในบันทึกโบราณว่าเป็น "กลุ่มป่าเถื่อน" หรือ "จิง-ม่าน" (荆蛮) โดยราชวงศ์โจว และกลายเป็นเป้าหมายของการรุกรานจากกลุ่มหัวเซี่ยหลายครั้ง ราชวงศ์โจวพยายามรวมอำนาจผ่านการกดดันและบังคับให้กลุ่มเหล่านี้อยู่ใต้การปกครอง ส่งผลให้ชนเผ่าม้งกระจายตัวออกไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีนอย่างต่อเนื่อง
ครั้งที่ 3: การเป็นส่วนหนึ่งของรัฐฉู่ (ประมาณ 1,000 ปีก่อนคริสตกาล).
ในช่วงปลายยุคชุนชิว (春秋) จนถึงยุคจ้านกว๋อ (戰國) กลุ่มชาติพันธุ์ซานเมียวและจิ่วลี่ได้ก่อร่างสร้างตัวเป็นรัฐฉู่ (楚國, Chu) ซึ่งมีลักษณะวัฒนธรรมแบบชาแมน การนับถือผีบรรพบุรุษ และวิถีชีวิตที่แตกต่างกับรัฐหัวเซี่ย
กวีชั้นนำของรัฐฉู่ คือ **ชวีหยวน** (屈原, Qu Yuan) ผู้แต่งบทกวี *Li Sao* (離騷) ซึ่งสะท้อนแนวคิดวิญญาณนิยมและแนวความเชื่อที่ใกล้เคียงกับวัฒนธรรมของชาวม้ง — บรรพชนที่ต่อมาถูกผลักสู่ภาคใต้ของจีน
ต่อมาในช่วงปลายราชวงศ์ฉิน ผู้นำรัฐฉู่คนสำคัญคือ **ฉ้อปาอ๋อง เซี่ยงหวี่** (項羽, Xiang Yu) หรือ "Hegemon‑King of Western Chu" (西楚霸王) ผู้ยืนหยัดต่อต้านการรวมอาณาจักรโดยพรรคฮั่น จากชัยชนะที่ยุทธการจูหลู่ (206 BC) เขาได้จัดตั้ง "18 ราชอาณาจักร" โดยใช้เมือง Pengcheng เป็นฐานทัพ
แม้จะมีชื่อเสียงโด่งดังด้านยุทธศิลป์ แต่เขาพ่ายแพ้ต่อ ลิ่วปัง (Liu Bang) ในสงคราม Chu–Han (206–202 BC) และเสียชีวิตในยุทธการ Gaixia (202 BC) อย่างน่าเศร้า
ในภายหลัง เซี่ยงหวี่ถูกบูชาว่าเป็น **เทพผู้พิทักษ์สงคราม** (War Deity) โดยเฉพาะในบางภูมิภาคของจีนตะวันตกเฉียงใต้ และบางรูปแบบของศาสนาลัทธิพื้นบ้านจีน เช่น อุดหนุนให้ศรัทธาในความกล้าหาญและความเป็นอิสระ
เหตุการณ์การล่มสลายของรัฐฉู่เมื่อปี 223 BC ส่งผลให้ลูกหลานของซานเมียว–จิ่วลี่อพยพลงภาคใต้ เช่น ยูนนาน กวางตุ้ง และเสฉวน ซึ่งถือเป็นต้นเค้าแห่งชุมชนชาวม้งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ครั้งที่ 4: การลุกฮือและถูกปราบในปลายราชวงศ์หมิงจนถึงราชวงศ์ชิง (ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18)
ในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิหย่งเจิ้ง (Yongzheng, ค.ศ. 1722–1735) และจักรพรรดิเฉียนหลง (Qianlong, ค.ศ. 1735–1796) แห่งราชวงศ์ชิง ได้เกิดการลุกฮือของชาวม้ง (苗族, Miao) อย่างต่อเนื่องในเขตภูเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน โดยเฉพาะในเขตเมืองเฟิ่งหวง (凤凰, Fenghuang) มณฑลหูหนาน
หนึ่งในศูนย์กลางสำคัญของการต่อต้านคือบริเวณ "กำแพงเมืองเหมียวเจียง" (苗疆城, Miaojiangcheng) ซึ่งเป็นพื้นที่ปกครองตนเองของชาวม้งในเวลานั้น ภายใต้การนำของผู้นำม้งสำคัญหลายคน ได้แก่
หลังจากเกิดการลุกฮือหลายระลอกในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ราชสำนักชิงได้ส่งกองกำลังขนาดใหญ่เข้าสู่พื้นที่ และปราบปรามอย่างรุนแรง ส่งผลให้ประชาชนชาวม้งจำนวนมากถูกสังหารหรือถูกกวาดต้อน
ชาวม้งบางส่วนหลบหนีการปราบปรามโดยอพยพออกนอกประเทศ ผ่านมณฑลยูนนานเข้าสู่เวียดนาม ลาว และภาคเหนือของประเทศไทยในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์
ครั้งที่ 5: หลังสงครามลับในลาว (พ.ศ. 2518 เป็นต้นไป)
หลังสงครามอินโดจีนครั้งที่สอง และการล่มสลายของราชอาณาจักรลาวในปี พ.ศ. 2518 (ค.ศ. 1975) ชาวม้งจำนวนมากที่เคยร่วมมือกับกองทัพสหรัฐฯ และกองทัพลาวฝ่ายราชาธิปไตย ถูกล่าและปราบปรามโดยรัฐบาลคอมมิวนิสต์ใหม่ของลาว (พรรคประชาชนปฏิวัติลาว) ส่งผลให้เกิดการอพยพครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของชาวม้ง
การอพยพครั้งนี้เริ่มต้นด้วยการหลบหนีข้ามแม่น้ำโขงเข้าสู่ประเทศไทย โดยเข้าพักพิงในค่ายผู้ลี้ภัย เช่น ค่ายบ้านนาเลา และค่ายบ้านวังประจบ ก่อนจะได้รับสถานะผู้ลี้ภัยและกระจายตัวไปตั้งรกรากในประเทศต่าง ๆ โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส ออสเตรเลีย แคนาดา อาร์เจนตินา และเยอรมนี
ในช่วงปี พ.ศ. 2520–2540 มีชาวม้งลาวกว่า 150,000 คน ได้อพยพไปตั้งถิ่นฐานถาวรในต่างประเทศ โดยเฉพาะในรัฐมินนิโซตา แคลิฟอร์เนีย และวิสคอนซินของสหรัฐฯ ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมและชุมชนม้งที่สำคัญที่สุดนอกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หมายเหตุสำคัญ.
สงครามลับ (Secret War) เป็นการสู้รบแบบลับที่สหรัฐอเมริกาดำเนินการในลาวระหว่าง พ.ศ. 2507–2518 โดยร่วมมือกับผู้นำชาวม้ง เช่น นายพล วังเปา (Vang Pao) ในการต่อต้านขบวนการคอมมิวนิสต์ประเทศลาวและเวียดนามเหนือ ความเกี่ยวข้องนี้ส่งผลโดยตรงต่อการลี้ภัยของชาวม้งหลังสงคราม เมื่อกลุ่มพันธมิตรของสหรัฐถูกทอดทิ้ง และกลายเป็นเป้าหมายของการปราบปรามทางการเมือง
กลุ่มชนโบราณที่ถือว่าเป็นบรรพบุรุษของชาวม้ง และหลักฐาน DNA.
บันทึกโบราณและงานวิชาการหลายชิ้นระบุถึงกลุ่มชนในภาคใต้ของจีน ในยุคก่อนและระหว่างราชวงศ์โจว–ฮั่น ซึ่งหลายกลุ่มมีความเชื่อมโยงกับชาวม้งสมัยใหม่ รวมถึงมีหลักฐาน DNA โบราณสนับสนุน:
หลักฐาน DNA ที่สนับสนุน.
โดยจากการศึกษาดีเอ็นเอโบราณและจีโนมของกลุ่ม Hmong–Mien ปัจจุบัน พบว่า:
4300–4400 ปีก่อน ซึ่งสนับสนุนแนวคิดต้นกำเนิดร่วมของกลุ่มชาวม้งจากลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนกลางผ่านวัฒนธรรมเกาเหมี่ยว (高庙文化), วัฒนธรรมต้าซี (大溪文化), วัฒนธรรมชูเจียหลิ่ง (屈家岭文化) และวัฒนธรรมซื่อเจียเหอ (石家河文化) ซึ่งทั้งหมดครอบคลุมพื้นที่มณฑลหูหนาน, หูเป่ย์, เสฉวน และยูนนานในยุคก่อนประวัติศาสตร์
กลุ่มย่อยของชาวม้ง.
ชาวม้ง (Hmong) ถือเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มชาติพันธุ์ Miao ในจีน มีการแบ่งกลุ่มย่อยตามภาษา ชุดเครื่องแต่งกาย และภูมิศาสตร์หลากหลายมากที่สุด ดังนี้:
ตัวอักษรม้งโบราณ.
ชาวม้งมีเคยมีอักษรใช้ในยุคโบราณ อย่างไรก็ตาม หลักฐานจริงยังไม่เคยถูกตีความอย่างสมบูรณ์ แต่ในศตวรรษที่ 21 นักวิชาการจีนได้ค้นพบและศึกษาอย่างเป็นระบบ ดังนี้:
หลักฐานจากจีน
ภาพตัวอย่าง古苗文碑
ภาพด้านบนแสดงตัวอย่างโบราณ “苗文碑” ที่สลักบนหินในพื้นที่ Leigongshan หรือ YueLiangshan ลายตัวอักษรมีรูปแบบคล้ายอักษรจีนโบราณแต่แตกต่างชัดเจน และยังไม่ได้รับการตีความเป็นข้อความสั้นหรือข้อความยาว
ระบบเขียนยุคใหม่ที่เกี่ยวข้อง
สรุป
ภาษา.
ภาษาของชาวม้งจัดอยู่ในตระกูลภาษาม้ง–เมี่ยน (Hmong–Mien language family) โดยทั่วไปแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มหลัก ได้แก่:
 การเขียนและระบบเสียง 
ในประเทศจีน กลุ่มภาษาม้งบางสายยังใช้อักษรจีน, อักษรฟางกว่าง (方块字) ซึ่งเป็นอักษรพื้นเมืองที่ใช้เฉพาะในหมู่ผู้อาวุโส หรืออักษรฟอนต์ที่ใช้ในพิธีกรรม และอักษรพ่าเฮ่า หรือ อักษร Nyiakeng Puachue Hmong ในบางพื้นที่ ส่วนในกลุ่มชาวม้งโพ้นทะเล เช่น ในลาว, ไทย, เวียดนาม และสหรัฐอเมริกา นิยมใช้ระบบถอดเสียงแบบ Romanized Popular Alphabet (RPA) ซึ่งพัฒนาขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยกลุ่มมิชชันนารีอเมริกัน
 ตัวอย่างคำในภาษาม้ง (ระบบ RPA) 
 หมายเหตุเรื่องโทนเสียงในระบบ RPA 
ระบบ RPA ใช้พยัญชนะท้ายคำเพื่อแสดงโทนเสียง เช่น:
 โครงสร้างไวยากรณ์เบื้องต้น 
ภาษาม้งมีลักษณะคำโดด (monosyllabic), คำเรียงตามลำดับ "ประธาน – กริยา – กรรม" (SVO), และไม่มีการผันรูปของคำกริยา เช่น:
ภาษาม้งใช้คำบอกเวลาแยกต่างหาก เช่น:
 คำเฉพาะทางพิธีกรรม 
บางคำในภาษาม้งมีความศักดิ์สิทธิ์เฉพาะใช้ในพิธีกรรม เช่น:
 การเปรียบเทียบระหว่างม้งในจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 
ภาษาม้งที่ใช้ในจีนบางกลุ่ม (เช่นในกุ้ยโจว, หูหนาน, ยูนนาน) อาจแตกต่างจากภาษาม้งในลาวและไทย ทั้งในโทนเสียง คำศัพท์ และสำเนียง เช่น:
ชาวม้งในลาวและไทยมักใช้ระบบ RPA และบางกลุ่มมีคำยืมจากภาษาจีนกลางหรือภาษาฮั่นโบราณ หลงเหลือจากช่วงการอพยพ
สรุปภาพรวม.
กลุ่มย่อยหลักที่อพยพและแพร่หลายในประเทศไทย ลาว และเวียดนาม ได้แก่:
ส่วนกลุ่มอื่นในจีน เช่น Hmong Shua, A‑Hmao, Gha‑Mu ไม่ได้อพยพไป SEA แต่มีความหลากหลายทางภาษาและวัฒนธรรมที่สำคัญ
การอ้างอิงทางพันธุศาสตร์.
งานวิเคราะห์ mtDNA พบว่าชาวม้งมี haplogroups หลัก ๆ เช่น B, R9, N9a, และ M7 ซึ่งเป็นกลุ่มพันธุกรรมที่พบได้ในกลุ่มชาติพันธุ์ภาคใต้ของจีนและบางส่วนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะกลุ่ม N9a ที่มีการพบทั้งในจีนและประเทศไทย
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
หนังสืออ่านเพิ่มเติม.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />