มณฑลของปรัสเซีย

มณฑลของปรัสเซีย  เป็นหน่วยการปกครองหลักของปรัสเซียระหว่าง ค.ศ. 1815 ถึง 1946 ระบบมณฑลของปรัสเซียถูกนำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของการปฏิรูปชไตน์-ฮาเดินแบร์คใน ค.ศ. 1815 โดยส่วนใหญ่ตั้งขึ้นจากดัชชีและภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ แต่ละมณฑลถูกแบ่งออกเป็นหลายเขตการปกครอง  ซึ่งถูกแบ่งย่อยเป็นอำเภอ  และสุดท้ายเป็นตำบล  ในระดับต่ำสุด มณฑลของปรัสเซียเป็นระดับการปกครองสูงสุดของราชอาณาจักรปรัสเซียและเสรีรัฐปรัสเซียจนถึง ค.ศ. 1933 เมื่อนาซีเยอรมนีเข้ามาควบคุมการเมืองระดับมณฑลโดยตรงในทางพฤตินัย และถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1946 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง มณฑลของปรัสเซียเป็นรากฐานของการก่อตั้งรัฐของประเทศเยอรมนีหลายแห่ง โดยรัฐบรันเดินบวร์ค, รัฐนีเดอร์ซัคเซินและรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ถือเป็นรัฐที่สืบทอดโดยตรงของมณฑลของปรัสเซีย
ประวัติศาสตร์.
หลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ใน ค.ศ. 1806 และการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาใน ค.ศ. 1815 รัฐเยอรมันต่าง ๆ ได้รับอำนาจอธิปไตยในนาม อย่างไรก็ตาม กระบวนการรวมชาติที่นำไปสู่การก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันใน ค.ศ. 1871 ส่งผลให้ประเทศเยอรมนีประกอบด้วยรัฐเจ้าผู้ครองเป็นจำนวนมาก โดยมีปรัสเซียเป็นรัฐที่ทรงอิทธิพลที่สุดโดยหลังจากที่สามารถเอาชนะจักรวรรดิออสเตรียคู่แข่งสำคัญได้ อาณาเขตของปรัสเซียจึงคิดเป็นประมาณ 60% ของดินแดนที่ต่อมาเป็นจักรวรรดิเยอรมัน
สมาพันธรัฐเยอรมัน.
สมาพันธรัฐเยอรมันถูกจัดตั้งในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา ค.ศ. 1815 ซึ่งราชอาณาจักรปรัสเซียเป็นสมาชิกจนกระทั้งการล่มสลายของสมาพันธรัฐเมื่อ ค.ศ. 1816 ในสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย
รัฐปรัสเซียเดิมถูกแบ่งออกเป็นสิบมณฑล โดยรัฐบาลปรัสเซียได้แต่งตั้งหัวหน้าของแต่ละมณฑล ซึ่งเรียกว่า "Oberpräsident" (ข้าหลวงใหญ่) ข้าหลวงใหญ่เป็นตัวแทนของรัฐบาลปรัสเซียในมณฑล และมีหน้าที่ดำเนินการและกำกับดูแลอำนาจหน้าที่ของรัฐบาลปรัสเซียในระดับท้องถิ่น มณฑลของปรัสเซียถูกแบ่งย่อยออกไปอีกเป็น เขตปกครอง ("Regierungsbezirke") ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของข้าหลวงใหญ่ ในด้านการปกครองตนเอง แต่ละมณฑลมีสภามณฑล ("Provinziallandtag") สมาชิกของสภานี้ได้มาจากการเลือกตั้งทางอ้อม โดยมีผู้แทนที่ได้รับเลือกจากสมาชิกสภาของเทศมณฑลและเมืองอิสระที่เป็นองค์ประกอบของมณฑลนั้น
มณฑลตะวันตก:.
ใน ค.ศ. 1822 มณฑลไรน์ถึงตั้งขึ้นจาการรวมมณฑลยือลิช-เคลเวอ-แบร์คและมณฑลนีเดอร์ไรน์
มณฑลตะวันออก (เอ็ลเบอตะวันออก):.
ใน ค.ศ. 1829 มณฑลปรัสเซียถูกสร้างขึ้นจากการรวมปรัสเซียตะวันออกและปรัสเซียตะวันตกจนกระทั่งถูกแยกออกจากกันอีกครั้งใน ค.ศ. 1878 โดยอาณาเขตของมณฑลนี้สอดคล้องกับอาณาเขตของราชอาณาจักรปรัสเซียโดยตรง (ได้แก่ ดัชชีปรัสเซียละปรัสเซียหลวงในอดีต) เช่นเดียวกับมณฑลโพเซิน อาณาเขตนี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐเยอรมัน
ใน ค.ศ. 1850 มณฑลโฮเอินท์ซ็อลเลิร์นในทางตอนใต้ของเยอรมนีถูกสร้างขึ้นจากการผนวกราชรัฐโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-เฮ็คคิงเงินและราชรัฐโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
ใน ค.ศ. 1866 หลังจากสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย ปรัสเซียได้ผนวกหลาย ๆ รัฐเยอรมันที่เป็นพันธมิตรกับออสเตรียรวมกับดินแดนของเดนมาร์กที่ยึดมาได้จัดตั้งเป็น 3 มณฑลใหม่
จักรวรรดิเยอรมัน.
ผลจากสงครามออสเตรีย-ปรัสเซียได้ยุติความหวังในการก่อตั้งมหาประเทศเยอรมันที่โดยรวมเอาทุกดินแดนที่พูดภาษาเยอรมันเข้าไว้ด้วยกัน ซึ่งถูกแทนที่โดยสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือที่ได้ถูกจัดตั้งขึ้นภายใต้การนำของปรัสเซีย ต่อมาหลังสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียและการผนวกรัฐทางตอนใต้ ได้แก่ บาวาเรีย, บาเดินและเวือร์ทเทิมแบร์คเข้าสู่สมาพันธรัฐ จักรวรรดิเยอรมันก็ได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1871
ตั้งแต่ ค.ศ. 1875 เป็นต้นมา มณฑลของปรัสเซียกลายเป็นหน่วยปกครองที่รวมอำนาจการปกครองตนเองในระดับภูมิภาคผ่านผู้แทนที่ได้รับเลือกจากแต่ละเขตชนบท  และเขตเมือง  ซึ่งร่วมกันจัดตั้งเป็นสภามณฑล  โดยมีวาระการดำรงตำแหน่ง 6 ปี สภานี้เลือกหัวหน้าการปกครองตนเองของมณฑล  ซึ่งมีวาระระหว่าง 6 ถึง 12 ปี และจัดตั้งเป็นรัฐบาลมณฑล ( หรือ "คณะกรรมการมณฑล") นอกจากนี้ มณฑลยังอยู่ภายใต้การบริหารของรัฐบาลกลางปรัสเซีย ซึ่งดูแลการปกครองตนเองของเทศบาลและเขตปกครอง รวมถึงการกำกับดูแลระดับมณฑลผ่านหน่วยงานที่เรียกว่า "Regierungsbezirk" ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐบาลปรัสเซียโดยตรง เพื่อดำเนินงานในระดับมณฑล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยของปรัสเซียจะแต่งตั้งข้าหลวงใหญ่  ประจำแต่ละมณฑล ซึ่งทำหน้าที่บริหารงานร่วมกับสภามณฑลปรัสเซีย  ที่ได้รับการแต่งตั้งจากรัฐบาลปรัสเซีย
ใน ค.ศ. 1881 มณฑลสุดท้ายของราชอาณาจักรปรัสเซียถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อเบอร์ลินถูกแยกออกจากบรันเดินยบวร์ค
ใน ค.ศ. 1918 เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จักรวรรดิเยอรมันล่มสลายและถูกแทนที่โดยสาธารณรัฐไวมาร์ โดยรายชื่อรัฐในตอนนั้นมีดังนี้
สาธารณรัฐไวมาร์.
หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิเยอรมัน ราชอาณาจักรปรัสเซียได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ภายใต้การปกครองในระบอบสาธารณรัฐในชื่อเสรีรัฐปรัสเซียโดยรัฐอิสระนี้ส่งเสริมการทำให้ระบบการปกครองของมณฑลเป็นประชาธิปไตยมากขึ้น รัฐสภามณฑล ("Provinziallandtage") ได้รับการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน ซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่สมาชิกสภาเทศมณฑลเป็นผู้เลือกสมาชิกของรัฐสภามณฑลจากกลุ่มของตนเอง ปรัสเซียต้องยกดินแดนเกือบทั้งหมดที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลโพเซินและปรัสเซียตะวันตกให้แก่โปแลนด์ที่ถูกสถาปนาขึ้นใหม่ รวมถึงเสรีนครดันท์ซิชซึ่งอยู่ภายใต้อาณัติของสันนิบาตชาติ นอกจากนี้ ดินแดนขนาดเล็กบางส่วนถูกโอนไปยังประเทศอื่น ได้แก่ เบลเยียม (แคนทอนตะวันออกซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของไรน์ลันท์) เชโกสโลวาเกีย (ภูมิภาคฮลูชินซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของไซลีเซีย) เดนมาร์ก (ชเลสวิชเหนือซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์) ดินแดนเมเมลซึ่งอยู่ภายใต้สันนิบาตชาติ (เคยเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียตะวันออก) โปแลนด์ (ไซลีเซียตะวันออก) และดินแดนซาร์ (Saar Territory) ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของไรน์ลันท์
หลังจากพรรคนาซีขึ้นสู่อำนาจใน ค.ศ. 1933 กฎหมายว่าด้วยการปรับโครงสร้างของไรช์ถูกประกาศใช้เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1934 กฎหมายนี้ได้ยกเลิกระบบสหพันธรัฐของเยอรมนีและสร้างรัฐรวมศูนย์ ปรัสเซียและมณฑลของมันยังคงมีอยู่ในทางนิตินัย แต่รัฐสภาของรัฐและมณฑลถูกยกเลิก และการบริหารงานทั้งหมดถูกโอนมาอยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของข้าหลวงไรช์ ("Reichsstatthalter") นอกจากนี้ กฎหมายว่าด้วยการยกเลิก "Reichsrat" (สภาสูงของเยอรมนี) ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 ได้ลบล้างสิทธิ์ของรัฐและมณฑลต่าง ๆ ในการมีส่วนร่วมในกระบวนการนิติบัญญัติของไรช์ ซึ่งก่อนหน้านี้พวกเขาเคยควบคุม 26 จาก 66 ที่นั่งในสภา "Reichsrat"
โดยมณฑลระหว่าง ค.ศ. 1919 ถึง 1945 มีดังนี้
ปรัสเซียไม่สามารถดำรงอยู่ต่อไปได้หลังจากความพ่ายแพ้และการแบ่งแยกเยอรมนีภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองใน ค.ศ. 1945 และถูกยุบอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947 ตามกฎหมายข้อที่ 46 ของสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตร มณฑลหลายแห่งของปรัสเซียได้รับสถานะเป็นรัฐอิสระหรือถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐต่าง ๆ ในเยอรมนีตะวันออกและเยอรมนีตะวันตกหลังสงคราม