pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ภาษาอาหรับซิซิลี

ภาษาอาหรับซิซิลี  เป็นศัพท์ที่ใช้เรียกวิธภาษาอาหรับที่เคยมีผู้พูดในเอมิเรตซิซิลี (รวมมอลตา) ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 ซึ่งยังคงดำรงอยู่ภายใต้การปกครองของนอร์มันจนกระทั่งคริสต์ศวรรษที่ 13 ภาษานี้มาจากภาษาอาหรับมัฆริบตอนต้นหลังการพิชิตของอับบาซียะฮ์ในซิซิลีเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 9 และค่อย ๆ สูญหายหลังการพิชิตของนอร์มันในคริสต์ศตวรรษที่ 11
ภาษาอาหรับซิซิลีสูญหายแล้วและจัดให้เป็นภาษาในอดีตที่ได้รับการยืนยันในงานเขียนจากคริสต์ศตวรรษที่ 9–13 ที่ซิซิลี อย่างไรก็ตาม ภาษามอลตาในปัจจุบันถือเป็นภาษารุ่นถัดมาภาษาเดียวที่มีผู้พูดอยู่ ซึ่งมีรากฐานจากภาษากลุ่มเซมิติกที่วิวัฒนาการจากภาษาย่อยหนึ่งจากภาษาอาหรับซิซิลีเป็นเวลามากกว่า 800 ปี ผ่านกระบวนการทำให้เป็นละติน ซึ่งทำให้ภาษามอลตามีอิทธิพลภาษากลุ่มโรมานซ์สำคัญที่วางซ้อนด้วย ในทางตรงข้าม ภาษาซิซิลีในปัจจุบัน ซึ่งเป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ สาขาอิตาลี-ดัลมาเทีย คงศัพท์ภาษาอาหรับซิซิลีน้อยมาก โดยมีอิทธิพลจากภาษานี้จำกัดเพียงประมาณ 300 คำ
พิพิธภัณฑ์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ต็วลแซลง

พิพิธภัณฑ์การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุทูลแสลง (Tuol Sleng Genocide Museum) หรือ ทูลแสลง ([tuəl slaeŋ]; Tuol Sleng, แปลว่า: "เนินต้นแสลงใจหรือนิยมทับศัพท์เป็น ตวลสเลง เป็นพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าลำดับเหตุการณ์ของการสังหารหมู่ชาวเขมร ตั้งอยู่ในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ตัวอาคารเริ่มแรกสร้างขึ้นเป็นโรงเรียนมัธยม และต่อมาถูกเขมรแดงใช้งานเป็น เรือนจำความมั่นคงที่ 21 (Security Prison; S-21) นับตั้งแต่ปี 1975 กระทั่งถูกโค่นล้มในปี 1979 ในระหว่างปี 1976 ถึง 1979 มีผู้ถูกคุมขังประมาณ 20,000 คนในทูลแสลง ที่นี่เป็นหนึ่งใน 150 ถึง 196 ศูนย์ทรมานและประหารชีวิตของเขมรแดงและตำรวจลับ "สันติบาล" เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2010 ศาลคดีเขมรแดงตัดสินความผิดอดีตผู้กำกับการเรือนจำทูลแสลง Kang Kek Iew ด้วยความผิดฐานอาชญากรรมสงครามต่อมนุษยชาติ และความผิดต่ออนุสัญญาเจนีวาปี 1949 เขาเสียชีวิตเมื่อปี 2020 ขณะถูกจำคุกตลอดชีวิต
ประวัติศาสตร์.
เดิมที ค่ายกักกันนี้เป็นอาคารของโรงเรียนทูลสวายไพร (Tuol Svay Prey High School, โรงเรียนเนินมะม่วงป่า) ชื่อนี้ตั้งตามลูกหลานคนหนึ่งของกษัตริย์นโรดม สีหนุ อาคารเรียนห้าอาคารถูกแปรสภาพเป็นเรือนจำและศูนย์สอบปากคำในปี 1976 เขมรแดงเปลี่ยนชื่อหมู่อาคารนี้ว่าเป็น "เรือนจำมั่นคงที่ 21" (S-21 จาก Security Prison 21) มีการก่อสร้างเพื่อปรับสภาพให้ใช้งานเป็นเรือนจำ มีการติดตั้งลวดหนามไฟฟ้าโดยรอบ ห้องเรียนถูกแปรสภาพเป็นเรือนจำขนาดจิ๋วและห้องทรมานนักโทษ หน้าต่างถูกล้อมปิดด้วยแท่งเหล็กและลวดหนาม
ระหว่างปี 1976 ถึง 1979 มีการประมาณจำนวนผู้ถูกกักขังที่ทูลแสลงอยู่ที่ 20,000 คน กระนั้นไม่เป็นที่ทราบถึงจำนวนแน่ชัด ในเวลาหนึ่ง ๆ จะมีผู้ถูกคุมขังอยู่ราว 1,000 ถึง 1,500 คน ผู้ถูกคุมขังจะถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำอีก และถูกบังคับให้บอกชื่อสมาชิกในครอบครัวและมิตรสหายซึ่งต่อมาจะถูกจับ ทรมาน และฆ่าทิ้ง ในช่วงเดือนแรกของค่ายกักกัน ผู้ถูกคุมขังส่วนใหญ่มาจากรัฐบาลของ ลอน นอล และรวมถึงทหาร เจ้าหน้าที่รัฐ ไปจนถึงนักวิชาการ แพทย์ ครูอาจารย์ นักเรียนนักศึกษา คนงานโรงงาน พระภิกษุสงฆ์ วิศวกร ฯลฯ ในภายหลัง ยังมีผู้สนับสนุนพรรคและครอบครัวที่ถูกพาตัวมาที่ทูลแสลง ผู้ถูกจับกุมยังรวมถึงนักการเมืองระดับสูง เช่น Khoy Thoun, วอน เวต และ ฮู นิม บางครั้ง ครอบครัวของผู้ถูกคุมขังจะถูกนำตัวมาสอบสวนเป็นหมู่คณะ ก่อนจะถูกสังหารที่เจิงเอก แม้ส่วนใหญ่ของเหยื่อจะเป็นคนกัมพูชา แต่มีชาวต่างชาติอยู่จำนวนหนึ่งเช่นกัน อันประกอบด้วยชาวเวียดนาม 488 คน, ชาวไทย 31 คน, ชาวฝรั่งเศส 4 คน, ชาวอเมริกันสองคน, ชาวออสเตรเลียสองคน, ชาวลาว ชาวอินโดนีเซีย ชาวอาหรับ ชาวอังกฤษ ชาวแคนาดา และชาวนิวซีแลนด์ ชนชาติละหนึ่งคน
ในปี 1979 กองทัพเวียดนามเข้ามายึดครองเรือนจำนี้ได้ และในราวปี 1979 ถึง 1980 รัฐบาลกัมพูชาได้มีการแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ระลึกถึงการกระทำของเขมรแดง
ตัวเลขประจำตัวทางทะเล

ตัวเลขประจำตัวทางทะเล  เป็นสิ่งที่ใช้อำนวยความสะดวกในการสื่อสารด้วยวิทยุเพื่อระบุประเทศต้นทางหรือพื้นที่ต้นทางในข้อความของระบบการเรียกอย่างจาเพาะเจาะจงโดยใช้วิธีดิจิทัล (Digital selective calling: DSC), การส่งสัญญาณระบบระบุตัวตนเครื่องส่งสัญญาณอัตโนมัติ (Automatic Transmitter Identification System: ATIS) และ ระบบสําแดงข้อมูลเรืออัตโนมัติ (AIS) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเลขหมายระบุตัวตนในกิจการเคลื่อนที่ทางทะเล (MMSI)
สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศได้จัดสรรและกำหนดตัวเลขประจำตัวทางทะเล (MID) ให้กับประเทศต่าง ๆ ซึ่งไม่ใช่ทุกประเทศจะมีตัวเลขนี้ โดยทั่วไปจะไม่มีในประเทศที่ไม่ติดกับทะเลและไม่สามารถเข้าถึงน่านน้ำระหว่างประเทศ การเรียงลำดับการกำหนดตัวเลขประจำตัวทางทะเล ตามลำดับตัวเลขซึ่งจะแสดงให้เห็นถึงภูมิภาคอยู่ในหลักแรก ประกอบไปด้วย
ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2551/52

ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2551/52 เป็นการแข่งขันฟุตบอลหญิงชิงชนะเลิศครั้งแรกที่มีการจัดการแข่งขันในระบบลีก โดยมี 13 ทีมร่วมแข่งขัน โดยจะแบ่งการแข่งขันในเลกแรก เพื่อคัดทีมแบ่งเป็นระดับดิวิชัน ในการแข่งขันในเลกที่สองต่อไป โดยเริ่มการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2551 เป็นต้นไป
ภาพรวมการแข่งขัน.
การแข่งขันฟุตบอลหญิงชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย มีการแข่งขันครั้งแรกในปี 2519 โดย ชมรมฟุตบอลหญิงแห่งประเทศไทย ในพระอุปถัมภ์ฯ กระทั่ง สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เข้ามาจัดการแข่งขันเองราวๆ ช่วงทศวรรษที่ 2530 ภายหลังที่ ชมรมฟุตบอลหญิงแห่งประเทศไทยฯ ยุติบทบาท
กระทั่งในปี 2550 สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้เปลี่ยนการแข่งขันฟุตบอลหญิงชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย จากเดิมเป็นการแข่งขันในระบบน็อกเอาท์ เป็นการแข่งขันในระบบลีก โดยมีเงินรางวัลสำหรับทีมชนะเลิศในระดับไทยพรีเมียร์ลีก จำนวน 7 แสนบาท และทีมชนะเลิศในระดับดิวิชัน 1 3.5 แสนบาท โดยจะมีรางวัลพิเศษรางวัลละ 5,000 บาท ประกอบด้วย ผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยม, ดาวซัลโว, ผู้รักษาประตู, กองหลัง และ กองกลางยอดเยี่ยม โดยมอบหมายให้ บังอร เบ็ญจาธิกุล เป็นประธานฝ่ายจัดการแข่งขันลีก
รูปแบบการแข่งขัน.
สำหรับรูปแบบการแข่งขัน จะมี 13 ทีมเข้าร่วมการแข่งขัน โดยในเลกแรกจะเตะแบบพบกันหมดเลกเดียวทั้ง 13 ทีม โดยเมื่อสิ้นสุดการแข่งขันในเลกแรก ทีมที่มีผลงานอันดับ 1-6 จะได้สิทธิ์แข่งขันในระดับ ไทยวีเมนส์พรีเมียร์ลีก และทีมที่จบอันดับ 7-13 จะได้สิทธิ์แข่งขันฟุตบอลลีกหญิง ดิวิชัน 1 ในเลกสองต่อไป โดยจะเอาทีมที่คะแนนอันดับ 1-2 ของระดับดิวิชัน 1 ได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ระดับลีกสูงสุดต่อไป โดยสมาคมฟุตบอลฯ จะประกาศรับทีมเข้าร่วมการแข่งขันลีก ดิวิชัน 1 เพิ่มเติมเฉพาะทีมที่มีคุณสมบัติครบถ้วน
ผู้ทำประตูสูงสุด.
21 ประตู
กองพันทหารม้าที่ 4 รักษาพระองค์

<ns>0</ns>
 <revision>
 <timestamp>2023-10-29T02:42:19Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>DMS WIKI</username>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางหน้าไปยัง กองพันทหารม้าที่ 4 รักษาพระองค์ กองพลที่ 1 รักษาพระองค์</comment>
 <origin>11099687</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ไทยลีก 3 คัพ

ไทยลีก 3 คัพ  หรือ บีจีซี เมืองไทยประกันภัย คัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยเฉพาะสโมสรในไทยลีก 3 จัดขึ้นโดยสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ และบริษัท ไทยลีก จำกัด เริ่มแข่งขันเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2566 โดยจัดการแข่งขันในรูปแบบแพ้คัดออก
รูปแบบการแข่งขัน.
ไทยลีก 3 คัพ เปิดให้สโมสรทุกสโมสรในไทยลีก 3 สมัครเข้าร่วมการแข่งขัน โดยในฤดูกาล 2566–67 รูปแบบการแข่งขันในทุกรอบจะเป็นการแข่งขันแบบนัดเดียว ยกเว้นรอบรองชนะเลิศซึ่งเป็นการแข่งขันแบบสองนัด รอบรองชนะเลิศมีการใช้กฎประตูทีมเยือนและการยิงลูกโทษ
ต่อมาในฤดูกาล 2567–68 รูปแบบการแข่งขันได้เปลี่ยนแปลงออกเป็น 2 รอบ ได้แก่
รอบลีก
รอบแพ้คัดออก
สำหรับรอบชิงชนะเลิศ จะจัดขึ้นที่สนามกลาง และหลังจากต่อเวลาพิเศษ จะตัดสินด้วยการยิงลูกโทษ
ผู้สนับสนุนหลัก.
รายชื่อผู้สนับสนุนหลักแข่งขันในฤดูกาลต่าง ๆ
สมาคมเครื่องส่งสัญญาณวิทยุสมัครเล่นมาเลเซีย

สมาคมเครื่องส่งสัญญาณวิทยุสมัครเล่นมาเลเซีย  เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรสำหรับผู้ที่สนใจในวิทยุสมัครเล่นในประเทศมาเลเซีย
สมาคมเครื่องส่งสัญญาณวิทยุสมัครเล่นมาเลเซีย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2495 และกลายเป็นสมาคมระดับชาตินับตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา มีภารกิจหลักคือการเผยแพร่และส่งเสริมกิจการวิทยุสมัครเล่นในประเทศมาเลเซีย ซึ่งสิทธิประโยชน์หนึ่งของสมาชิกสมาคมคือมีส่วนของสำนัก QSL สำหรับสมาชิกที่ติดต่อสื่อสารกับนักวิทยุสมัครเล่นในประเทศอื่นเป็นประจำ นอกจากนี้สมาคมเครื่องส่งสัญญาณวิทยุสมัครเล่นมาเลเซียยังเป็นสมาคมตัวแทนของประเทศมาเลเซียที่เป็นสมาชิกของสหภาพวิทยุสมัครเล่นนานาชาติ
รายชื่อการแสดงสดของเทย์เลอร์ สวิฟต์

เทย์เลอร์ สวิฟต์ นักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ได้จัดคอนเสิร์ตทัวร์ 6 ครั้งเพื่อสนับสนุนเพิ่มรายได้ให้กับอัลบั้มต่าง ๆ ของเธอ นอกจากนี้เธอยังได้แสดงคอนเสิร์ตแบบครั้งเดียว 4 ครั้ง และแสดงในเทศกาลดนตรี 21 เทศกาล ควบคู่ไปกับการแสดงสดอื่น ๆ อีกมากมาย รวมถึงงานประกาศผลรางวัล โทรทัศน์ และวิทยุ
สวิฟต์ประชาสัมพันธ์อัลบั้มเปิดตัวที่ใช้ชื่อตัวเองในปี 2006–2008 โดยการออกทัวร์แสดงเปิดของวงคันทรี ราสคัลแฟลตส์, จอร์จ สเตรต, เคนนี เชสนีย์, แบรด เพสลีย์, และทิม แม็กกรอว์ และเฟท ฮิลล์ เธอส่งเสริมการประชาสัมพันธ์สตูดิโออัลบั้มชุดที่สอง "เฟียร์เลส" (2008) ด้วยการทัวร์คอนเสิร์ตครั้งแรกของเธอ เฟียร์เลสทัวร์ (2009–2010) โดยเยือน 6 ประเทศและทำรายได้กว่า 66 ล้านดอลลาร์จากการแสดง 118 รอบ สปีกนาวเวิลด์ทัวร์ เป็นคอนเสิร์ตทัวร์เพื่อสนับสนุนอัลบั้มที่สามของสวิฟต์ "สปีกนาว" (2010) ในปี 2011–2012 และเยือน 18 ดินแดนทั่วเอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และโอเชียเนียตลอด 110 รอบการแสดง ถือเป็นทัวร์ที่ทำรายได้สูงสุดโดยศิลปินหญิงและศิลปินเดี่ยวในปี 2011 และทำรายได้รวมกว่า 123 ล้านดอลลาร์
ทัวร์ครั้งต่อไปของสวิฟต์ได้ทำลายสถิติโลกในชื่อ เดอะเรดทัวร์ (2013–14) ซึ่งเป็นการสนับสนุนอัลบั้ม "เรด" (2012) กลายเป็นทัวร์คันทรีที่ทำรายได้สูงสุดหลังจากจบเสร็จสิ้นด้วยรายได้ 150 ล้านดอลลาร์จาก 86 รอบใน 12 ประเทศ เดอะ 1989 เวิลด์ทัวร์ (2015) คอนเสิร์ตสนับสนุนอัลบั้ม "1989" (2015) ครอบคลุม 85 รอบการแสดงใน 11 ประเทศ และเป็นทัวร์ที่ทำรายได้สูงสุดของปี 2015 ด้วยรายได้ 250 ล้านเหรียญสหรัฐ โดยการแสดงในอเมริกาเหนือทำรายได้ 199.4 ล้านเหรียญสหรัฐ และแซงหน้าสถิติของวงเดอะโรลลิงสโตนส์ในปี 2005 สถิตินี้ถูกทำลายโดยคอนเสิร์ตทัวร์ เรพิวเทชันสเตเดียมทัวร์ ในปี 2018 ซึ่งเป็นการสนับสนุนอัลบั้ม "เรพิวเทชัน" (2017) โดยสามารถทำรายได้ในอเมริกาเหนือ 202.3 ล้านดอลลาร์ และสร้างสถิติการทัวร์ในอเมริกาเหนือที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาล
หลังจากยกเลิกคอนเสิร์ตที่วางแผนไว้ในชื่อ เลิฟเวอร์เฟสต์ เพื่อเป็นการสนับสนุนอัลบั้ม "เลิฟเวอร์" (2019) สวิฟต์ได้เริ่มทัวร์คอนเสิร์ตที่กำลังดำเนินอยู่ในชื่อ ดิเอราส์ทัวร์ ซึ่งเป็นทัวร์สนามกีฬาทั้งหมดเป็นครั้งที่สองของเธอโดยมีทั้งหมด 146 รอบการแสดง ดิเอราส์ทัวร์เริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2023 และจะสิ้นสุดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2024
เหรินหมินจฺวินตุ้ยจงยฺหวีต่าง

กองทัพประชาชนภักดีต่อพรรค  เป็นเพลงรักชาติของจีน ประพันธ์เนื้อร้องโดยจาง หย่งเหมย์ (张永枚) และประพันธ์ทำนองโดยเซียว หมิน (肖民) ในปี พ.ศ. 2503 แต่งขึ้นเพื่อฉลองบทบาทสำคัญของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและเหมา เจ๋อตง ในการกำเนิดและพัฒนาพรรคคอมมิวนิสต์จีนและกองทัพปลดปล่อยประชาชน (กองทัพประชาชน) จังหวะของเพลงมีความกระฉับกระเฉง และเข้มแข็ง
หอจดหมายเหตุและพิพิธภัณฑ์การต่อต้านของติมอร์

หอจดหมายเหตุและพิพิธภัณฑ์การต่อต้านของติมอร์  เป็นพิพิธภัณฑ์ในดิลี ประเทศติมอร์-เลสเต ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อเอกราชของติมอร์จากอินโดนีเซีย
ประวัติศาสตร์.
หอจดหมายเหตุเปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2005 โดยในพิธีเปิดมีนายกรัฐมนตรีมารี อัลกาตีรี และประธานาธิบดีชานานา กุฌเมา เข้าร่วมในพิธี
สถาปัตยกรรม.
หอจดหมายเหตุตั้งอยู่ตรงพื้นที่ที่ในอดีตเป็นอาคารศาลยุติธรรมของติมอร์ของโปรตุเกส ก่อนที่ตัวอาคารจะถูกเผาทำลายในระหว่างวิกฤตการณ์ติมอร์ตะวันออก ปี 1999 อาคารมีขนาดพื้นที่ 1,325 ตารางเมตร และลานขนาดตาราง 1,165 เมตร สถาปนิกผู้ควบคุมการออกแบบคือตาเนีย เบต็องกูร์ กูไรยา
นิทรรศการ.
พื้นที่หลักของหอจดหมายเหตุเป็นนิทรรศการถาวรในชื่อ "ต่อต้านคือชนะ"  ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ของการต่อต้านของติมอร์ต่อการปกครองโดยกองทัพของอินโดนีเซีย โดยใช้เทคนิคและเทคโนโลยีต่าง ๆ ที่ทันสมัย เพื่อให้ผู้เข้าชมเข้าใจถึงการต่อต้านและนักสู้ติมอร์ในเวลานั้น นิทรรศการมีคำบรรยายประกอบเป็นภาษาเตตุน, ภาษาโปรตุเกส และภาษาอังกฤษ
หอจดหมายเหตุการต่อต้าน.
ในพื้นที่ของหอจดหมายเหตุยังเป็นที่เก็บรักษาเอกสาร ภาพถ่าย และวัตถุที่เกี่ยวข้อง ของสะสมบางส่วนนี้ได้รับการเสนอชื่อแก่ยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลก
ในปี 2013 มูลนิธิมารียู ซูวารึช ได้พัฒนาช่องทางออนไลน์เพื่อเผยแพร่เอกสารจากหอจดหมายเหตุนี้ ทำให้หอจดหมายเหตุนี้มีหอจดหมายเหตุออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ
มิสเวิลด์ 1953

มิสเวิล์ด 1953 การจัดประกวดครั้งที่ 3 ของ มิสเวิลด์ มีผู้เข้าประกวดทั้งหมด 15 คน เมย์-หลุยส์ โฟลดิน จาก สวีเดน ส่งมอบมงกุฎ เดนีส เพอคีเยร์ จาก ฝรั่งเศส เธอได้รับสายสะพาย ถ้วยรางวัล และ ช่อดอกไม้ ทำให้เธอเป็นมิสเวิล์ดคนแรกที่ได้สายสะพาย รองอันดับสองอย่าง ไมชีมารีนา "มารีนา" ปาปาเอเลีย จาก อียิปต์ ถึงกับกรีดร้องออกมาเมื่อชื่อเธอถูกประกาศ
ผู้เข้าประกวด.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
คอลล์ออฟดิวตี 3

คอลล์ออฟดิวตี 3  เป็นวิดีโอเกมแนวยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง พัฒนาโดยเทลย์อาร์ช และจัดจำหน่ายโดยแอ็กทิวิชัน เป็นเกมภาคหลักลำดับที่ 3 ของชุดวิดีโอเกม "คอลล์ออฟดิวตี" ตัวเกมวางจำหน่ายสำหรับเพลย์สเตชัน 2 เอกซ์บอกซ์ เพลย์สเตชัน 3 เอกซ์บอกซ์ 360 และ วี ตัวเกมเป็นเกมเปิดตัวสำหรับเพลย์สเตชัน 3 และวีในโซนอเมริกาเหนือ ยุโรป และออสเตรเลีย นอกจากนี้ยังเป็นภาคหลักเพียงภาคเดียวที่ไม่ได้วางจำหน่ายสำหรับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล
การพัฒนา.
"คอลล์ออฟดิวตี 3" เปิดตัวโดยแอ็กทิวิชันก่อนงานอี3 2006 ไม่นาน โดยมีการเปิดเผยว่าเทลย์อาร์ชจะเป็นผู้พัฒนาเกมนี้ (เป็นเกมที่สองในชุดเกมต่อจาก ') ซึ่งมีกำหนดวางจำหน่ายในปลายปีนั้น ตัวเกมจะทำงานบนเอ็นจีแอลซึ่งเป็นเอนจินเกมภายในของเทลย์อาร์ช ตัวเกมยังเป็นเกมเปิดตัวสำหรับเพลย์สเตชัน 3 และวีในโซนอเมริกาเหนือ ยุโรป และออสเตรเลีย นอกจากนี้ยังเป็นภาคหลักภาคเดียวของ "คอลล์ออฟดิวตี" ที่ไม่ได้วางจำหน่ายสำหรับแพลตฟอร์มคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลและเป็นภาคต่อเชิงตัวเลขเพียงเกมเดียวในปัจจุบันที่วางจำหน่ายเฉพาะบนเครื่องเล่นวิดีโอเกมร่วมกับเกม "บิ้กเรดวัน" และ '
ในการให้สัมภาษณ์กับ "Video Gamer" โนอาห์ เฮลเลอร์ โปรดิวเซอร์อาวุโสของเกม "" เปิดเผยว่าทีมงานมีเวลาแปดเดือนในการพัฒนาเกม "คอลล์ออฟดิวตี 3"
พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์

พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์ ("บ้านอัศจรรย์ลาฮอร์") เป็นพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในย่านเดอะมอลล์ นครลาฮอร์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน เปิดทำการครั้งแรกในปี 1865 ก่อนที่จะย้ายมาตั้งที่ปัจจุบันในปี 1894 พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศปากีสถาน และมีผู้เข้าชมมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ 
ของสะสมของพิพิธภัณฑ์รวมถึงงานพุทธศิลป์โบราณจากวัมนธรรมอินโด-กรีก และ คันธาระ, โบราณวัตถุจากอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ, จักรวรรดิโมกุล, จักรวรรดิสิกข์ และจักรวรรดิอังกฤษ
ในปี 1948 หลังการแบ่งปัญจาบ โบราณวัตถุของพิพิธภัณฑ์ได้ถูกแบ่งกันระหว่างสองประเทศที่เกิดขึ้นใหม่ซึ่งได้แก่อินเดียกับปากีสถาน โดยราว 60% ของของสะสมเดิมคงอยู่กับพิพิธภัณฑ์ลาฮอร์ในปากีสถาน ที่เหลือถูกส่งมอบแก่อินเดียและสุดท้ายได้นำไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์และหอศิลป์แห่งรัฐในจัณฑีครห์ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน

พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน  เป็นพิพิธภัณฑ์ชาที่ตั้งอยู่ในอดีตโรงงานผลิตชาหันตานะ ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1925 ตั้งอยู่ห่างไป ทางตอนใต้ของนครกัณฏิ
เทือกเขาหันตานะเป็นหนึ่งในพื้นที่แรก ๆ ที่การเพาะปลูกชาเป็นไปสำเร็จหลังความพยายามเพาะปลูกกาแฟไม่ประสบผลเท่าที่ควรในศรีลังกา ในปี 1959 สถาบันวิจัยชาแห่งซีลอนได้จัดตั้งสถานีย่อยบนที่ดินในหันตานะ
พิพิธภัณฑ์ชาซีลอนตั้งขึ้นในวันที่ 9 มกราคม 1998 ภายใต้การนำของคลิฟเฟิร์ด รัตวัตเต ประธานคณะกรรมการชาแห่งศรีลังกา และเปิดให้บริการสู่สาธารณะในวันที่ 1 ธันวาคม 2001
อาคารที่ตั้งพิพิธภัณฑ์เดิมทีเป็นโรงงานชาความสูงสี่ชั้นซึ่งถูกทิ้งร้างมานานกว่าสิบปี การดำเนินงานตกแต่งภายในใหม่ในปี 2001 เป็นผลงานของสมาคมผู้เพาะปลูกชาและคณะกรรมการชาศรีลังกา ภายในมีนิทรรศการซึ่งบรรยายเรื่องราวซึ่งรวมถึงผู้ริเริ่มการปลูกชาในศรีลังกา เช่น เจมส์ เทย์เลอร์ และ ธอมัส ลิปตัน ชั้นแรกของอาคารยังมีจัดแสดงเครื่องมือ เครื่องจักร และอุปกรณ์จากศตวรรษที่ 19 ชั้นสองเป็นหอสมุดและพิพิธภัณฑ์ ชั้นสามเป็นร้านค้า ส่วนชั้นบนสุดเป็นร้านอาหารและร้านน้ำชา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัณฏิ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัณฏิ  เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในกัณฏิ ประเทศศรีลังกา ตั้งอยู่ติดกันกับวัดพระเขี้ยวแก้ว เป็นส่วนหนึ่งของอดีตพระราชวังหลวงกัณฏิ นิทรรศการหลักของพิพิธตั้งอยู่ในอาคาร "Palle Vahala" ซึ่งในอดีตใช้เป็นที่อยู่อาศัยของนางบำเรอของกษัตริย์ นิทรรศการส่วนที่สองตั้งอยู่ในอาคารที่อดีตเป็นพระราชวังหลวง ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักกิจการพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
อาคาร "Palle Vahala" หรือ "Meda Vahala" สร้างขึ้นในสมัยของศรีวิกรมราชสิงห์ และใช้งานเป็นส่วนที่พำนักของราชินีของกษัตริย์แห่งกัณฏิ อาคารนี้ต่อมาถูกใช้งานเป็นที่เก็บรักษาวัตถุและงานศิลปะของสมาคมศิลปะกัณฏิซึ่งตั้งขึ้นในปี 1882 พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมสู่สาธารณะในปี 1942
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์มีวัตถุโบราณจัดแสดงมากกว่า 5,000 ชิ้น ซึ่งรวมถึงอาวุธ เครื่องประดับ เป็นต้น โดยมาจากสมัยอาณาจักรกัณฏิ (ศตวรรษที่ 17–19) และในยุคหลังอาณานิคมอังกฤษ ซึ่งรวมถึสนธิสัญญาปี 1815 ฉบับคัดลอก ในอาณาเขตของพิพิธภัณฑ์ยังมีรูปปั้นของเซอร์เฮนรี วาร์ด อดีตผู้ว่าการซีลอน (1855–1860) รูปปั้นนี้เดิมทีตั้งอยู่ที่ควีนส์โฮเต็ล
พิพิธภัณฑ์อวกาศ

พิพิธภัณฑ์อวกาศ  เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การสำรวจอวกาศแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในเมืองแปแรยัสเลา แคว้นเคียฟ ประเทศยูเครน พิพิธภัณฑ์นี้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์จำนวนกว่า 30 แห่งของ "นครพิพิธภัณฑ์" แปแรยัสเลา และเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมพื้นบ้านและวิถีชีวิตภูมิภาคนีเปอร์ตอนกลางแห่งเขตสงวนประวัติศาสตร์และชาติพันธุ์วรรณนาแห่งชาติแปแรยัสเลา 
ในอดีต อาคารพิพิธภัณฑ์นี้เป็นโบสถ์ไม้ประจำหมู่บ้านวิยูนึชแชซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแปแรยัสเลาไม่มากนัก โดยเป็นโบสถ์ที่สร้างขึ้นเมื่อปี 1891 เพื่ออุทิศแด่นักบุญปารัสเกวี ต่อมาเมื่อหมู่บ้านวิยูนึชแชถูกน้ำท่วมจากการสร้างอ่างเก็บน้ำเมื่อปี 1971 จึงมีการรื้อถอนโบสถ์มาประกอบสร้างขึ้นใหม่ในที่ปัจจุบันเมื่อปี 1973
พิพิธภัณฑ์เริ่มเปิดทำการในอาคารโบสถ์เมื่อปี 1979 โดยใช้ชื่อว่า พิพิธภัณฑ์ความรู้เรื่องโลกและการสำรวจอวกาศอย่างสันติ  ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อปี 2003 ภายในประกอบด้วยห้องอนุสรณ์ซึ่งจำลองช่วงสมัยของแซร์ฮีย์ กอรอลอว์ และอาเล็กซันเดร์ อิชลินสกี รวมถึงมีการจัดแสดงเครื่องยนต์จรวด RD-219, ระบบคอมพิวเตอร์มินสค์-32, ลูกตุ้มฟูโกขนาด และชุดนักบินอวกาศ SK-II จากภารกิจการบินโซยุซ 23 นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงภาพถ่ายจากยานอวกาศมาร์ส 5, มาร์ส 6 และเวเนรา 9
วัง หยาง

วัง หยาง (เกิด 5 มีนาคม พ.ศ. 2498) เป็นอดีตนักการเมืองชาวจีน ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการแห่งชาติของสภาที่ปรึกษาการเมืองแห่งประชาชนจีนระหว่างปี พ.ศ. 2561–2566 ก่อนหน้านี้ วังเป็นหนึ่งในสี่รองนายกรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรีของนายกรัฐมนตรีหลี่ เค่อเฉียง ระหว่างปี พ.ศ. 2556–2561 ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลกวางตุ้ง ซึ่งเป็นสำนักงานทางการเมืองระดับสูงของมณฑลจนถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2555 ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำนครฉงชิ่ง ซึ่งเป็นนครปกครองโดยตรงของจีนระหว่างปี พ.ศ. 2548–2550 วังยังดำรงตำแหน่งในกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550–2565 และดำรงตำแหน่งคณะกรรมาธิการประจำกรมการเมือง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560–2565
ทากายะ ฮาชิ

ทากายะ ฮาชิ (; โรมาจิ: "Hashi Takaya", 8 กันยายน 1952 –) ชื่อจริงว่า ทากายะ คาโต (<ruby>加藤 孝也<rt>かとう たかや</rt></ruby>) เป็น นักพากย์ นักแสดง และ ผู้กำกับ ชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียว สังกัดค่ายแอปต์โปร และยังเป็นประธานและผู้อำนวยการตัวแทนของโรงเรียนฝึกอบรมในสังกัดแอปต์โปร
หลิน เจ๋อสฺวี

หลิน เจ๋อสฺวี (30 สิงหาคม ค.ศ. 1785 – 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1850) ชื่อรองว่า หยวนฝู่ เป็นชาวจีนที่เป็นนักปรัชญาทางการเมืองและนักการเมือง เขาเป็นจ่งตู(ผู้สำเร็จราชการ) ข้าหลวงใหญ่ ขุนนางฝ่ายบุ๋น และอยู่ภายใต้จักรพรรดิเต้ากวงแห่งราชวงศ์ชิง ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างดีสำหรับบทบาทของเขาในสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง ค.ศ. 1839-42 เขามาจากฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน การต่อต้านการค้าฝิ่นอย่างแข็งขันของหลินเป็นตัวเร่งกระตุ้นหลักของสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง เขาได้รับการยกย่องจากจุดยืนที่แน่วแน่บน "ความสูงส่งทางศีลธรรม" ในการต่อสู้ของเขา แต่เขายังถูกตำหนิว่าเป็นแนวทางปฏิบัติที่เข้มงวด ซึ่งได้ล้มเหลวในการอธิบายถึงปัญหาอันซับซ้อนทั้งภายในประเทศและระหว่างประเทศได้ จักรพรรดิทรงรับรองนโยบายที่หัวแข็งไม่อ่อนข้อและขบวนการต่อต้านยาเสพติดที่ได้รับการสนับสนุนจากหลิน แต่กลับทรงโยนความรับผิดชอบทั้งหมดจากผลหายนะของสงครามฝิ่นไว้ที่หลินแต่เพียงผู้เดียว
บ้านคาร์ล มาคส์

พิพิธภัณฑ์บ้านคาร์ล มาคส์ ("คาร์ล มาคส์ เฮาส์") เป็นพิพิธภัณฑ์ชีวประวัติบุคคลและพิพิธภัณฑ์บ้านนักเขียน ในเมืองเทรียร์ รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ ประเทศเยอรมนี บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่คาร์ล มาคส์ เกิดเมื่อปี 1818 คาร์ล มากส์เป็นบิดาของคติมาคส์ ซึ่งมีอิทธิพลอย่างสูงต่อแนวคิดสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์ ปัจจุบันอาคารแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของมาคส์ งานเขียนของเขา และประวัติศาสตร์ของลัทธิคอมมิวนิสม์
ประวัติศาสตร์.
บ้านหลังนี้สร้างขึ้นในปี 1727 มีลักษณะเป็นบ้านสูงสองชั้น สถาปัตยกรรมบาโรก คาร์ล มากส์ ถือกำเนิดขึ้นในบ้านหลังนี้เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 1818 ต่อมาในเดือนตุลาคม 1819 ครอบครัวของมากส์ได้ย้ายออกไปอาศัยในอาคารขนาดเล็กกว่าใกล้กับพอร์ทานีฌรา ความสำคัญของบ้านหลังนี้พึ่งมาได้รับการนึกถึงในปี 1904 เมื่อพรรคสังคมนิยมเยอรมนี (SPD) มีความพยายามจะเข้ายึดครองบ้านหลังนี้ ความพยายามนี้สำเร็จในปี 1928 กระทั่งพรรคนาซีขึ้นสู่อำนาจในปี 1933 อาคารถูกยึดคืนและแปรสภาพเป็นโรงพิมพ์
ในวันที่ 5 พฤษภาคม 1947 อาคารได้ถูกแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าชีวิตและผลงานของคาร์ล มากส์ และในปี 1968 ได้ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของมูลนิธิฟรีดริค เอแบร์ท ซึ่งเป็นองค์การทางการเมืองที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพรรค SPD ในวันที่ 14 มีนาคม 1983 ในโอกาสครบรอบ 100 ปีของการเสียชีวิตของมากส์ พิพิธภัณฑ์ได้เปิดให้บริการอีกครั้งหลังปิดปรับปรุงครั้งใหญ่และขยายขึ้นเป็นสามชั้น
นิทรรศการ.
เนื่องในโอกาสครบรอบสองศตวรรษชาตกาลชองคาร์ล มากส์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2018 ได้มีการปรับนิทรรศการใหม่ทั้งหมดในชื่อ "จากเทรียร์สู่โลก คาร์ล มากส์ แนวคิดของของเขากับแรงกระเทือนตราบถึงปัจจุบัน" ("From Trier to the World. Karl Marx, his ideas and their impact until today") ซึ่งประกอบไปด้วยสามหน่วย และอีกหนึ่งหน่วยที่เป็นเรื่องราวของอาคารโดยเฉพาะ พื้นที่แรกของนิทรรศการเป็นชีวประวัติของคาร์ล มากส์ บอกเล่าจุดเริ่มต้นชีวิตของเขาในเทรียร์ไปจนถึงการถูกเนรเทศ ส่วนที่สองของนิทรรศการเป็นผลงานเขียนของมากส์ โดยมากส์ปรากฏในฐานะนักปรัชญา นักข่าว นักสังคมวิทยา และนักเศรษฐศาสตร์ ท้ายที่สุด ส่วนที่สามจัดแสดงผลสืบเนื่องจากงานของมากส์ที่มีต่อโลกจนถึงปัจจุบัน
ของจัดแสดงยังประกอบด้วยเก้าอี้อ่านหนังสือของมากส์, ฉบับตีพิมพ์แรกของหนังสือ Das Kapital และประติมากรรมส่วนครึ่งตัวบนของมากส์ที่แกะสลักโดยเหลนของเขา
ปัจจุบันยอดเข้าชมพิพิธภัณฑ์อยู่ที่ราว 50,000 คนต่อปี ในจำนวนนี้ เกือบหนึ่งในสามเป็นนักท่องเที่ยวชาวจีน
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเสา (จังหวัดกาญจนบุรี)

ท่าเสา เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 1–2, 4–11 รวมทั้งบางส่วนของพื้นที่หมู่ที่ 3 ของตำบลท่าเสา อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลน้ำตกไทรโยคน้อย) เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลท่าเสาที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อปี พ.ศ. 2538 ในปี พ.ศ. 2565 ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลมีประชากรทั้งหมด 10,468 คน
พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอไทรโยคประมาณ 18.2 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดกาญจนบุรีประมาณ 62.1 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 310.05 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 193,781.25 ไร่ องค์การบริหารส่วนตำบลมีเส้นทางรถไฟสายกาญจนบุรี-น้ำตกผ่านพื้นที่ซึ่งมีีที่หยุดรถ/ป้ายหยุดรถให้บริการ คือ
ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์

ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ เป็นร้านขายของที่ระลึกในพิพิธภัณฑ์ สินค้าที่จำหน่ายโดยทั่วไป ได้แก่ แบบจำลองของผลงานในพิพิธภัณฑ์ ไปรษณียบัตรรูปภาพ หนังสือที่เกี่ยวข้องกับสิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ และของที่ระลึกประเภทต่าง ๆ หอศิลป์หรือพิพิธภัณฑ์ศิลปะมักจำหน่ายเสื้อผ้าและของตกแต่งที่ได้รับแรงบันดาลใจจากหรือคัดลอกจากผลงานศิลปะ ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มักตั้งอยู่ใกล้ทางเข้าหรือทางออกของพิพิธภัณฑ์ นิทรรศการพิเศษชั่วคราวมักมีร้านขายของที่ระลึกเป็นของตัวเอง ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มักเป็นแหล่งรายได้ที่สำคัญสำหรับพิพิธภัณฑ์เนื่องจากเงินทุนจากภาครัฐลดลง และผู้เชี่ยวชาญด้านพิพิธภัณฑ์มักพิจารณาว่าร้านค้าเหล่านี้เป็นองค์ประกอบสำคัญของการให้ความรู้แก่ผู้มาเยี่ยมชม
กล่าวกันว่าพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์กได้ก่อตั้งร้านค้าของพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกในปี ค.ศ. 1908 ในประเทศสหรัฐอเมริกา ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ได้รับการพัฒนาขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงแรกร้านค้ามักมีขนาดเล็กและไม่ได้รับการจัดการอย่างมืออาชีพ ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์กลายเป็นผู้สร้างรายได้ที่สำคัญให้พิพิธภัณฑ์ในช่วงทศวรรษ 1980
ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ได้กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของการรับรู้ของผู้มาเยี่ยมชมต่อพิพิธภัณฑ์ จริง ๆ แล้วบางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าผู้มาเยี่ยมชมใช้เวลาอยู่ที่ร้านค้า ร้านกาแฟ และส่วนอื่น ๆ มากกว่าส่วนจัดแสดง
นักเขียนเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์บางคนมีจุดยืนต่อต้านการแสวงกำไร และวิพากษ์วิจารณ์ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ว่าทำลายคุณค่าทางวัฒนธรรมของพิพิธภัณฑ์
รถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา สาย 2

รถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา สาย 2 เป็น เส้นทางหนึ่งของรถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา ดำเนินการโดยการขนส่งมหานครบาร์เซโลนา มีสัญลักษณ์สีเป็นม่วง และบางครั้งเรียกว่า "línia lila" 
สถาปัตยกรรมของสาย 2 มีความคล้ายคลึงกับสายก่อนหน้า โดยมีลักษณะเรียบง่ายและไม่มีการตกแต่ง อย่างไรก็ตาม สถานีต่างๆ ได้รับแสงสว่างที่มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และนำหลักสถาปัตยกรรมสมัยใหม่มาใช้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการก่อสร้างในช่วงทศวรรษ 1990
ตำบลลุ่มสุ่ม

ลุ่มสุ่ม เป็น 1 ใน 7 ตำบลของอำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการทั้งหมดของอำเภอ และเป็นที่ตั้งของสะพานถ้ำกระแซ ในทางรถไฟสายมรณะ เป็นถ้ำประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวเนื่องสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องจากเป็นถ้ำที่อยู่ติดกับเส้นทางรถไฟที่เป็นช่วงหน้าผาพอดี ซึ่งเป็นจุดที่สร้างยากและอันตรายที่สุดของเส้นทางรถไฟ และเคยเป็นที่พักของเชลยศึก
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลลุ่มสุ่มมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
ประวัติ.
"ลุ่มสุ่ม" ชื่อเมืองที่ปรากฏในเอกสารทางประวัติศาสตร์ไทยเป็นครั้งแรก ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ซึ่งเป็นเมือง 1 ใน 7 ด่านของกาญจนบุรี ตั้งขึ้นเพื่อประโยชน์ในทางยุทธศาสตร์เพราะได้ตั้งให้พวกมอญอาสา มอญเชลยและกะเหรี่ยงเป็นเจ้าเมืองปกครองกันเอง เพื่อให้มีเกียรติศัพท์ดังออกไปเมืองพม่าว่ามีหัวเมืองแน่นหนาหลายชั้น และมีหน้าที่คอยตระเวน ด่านฟังข่าวคราวข้าศึกติดต่อกันโดยตลอด เมื่อสงครามว่างเว้นลงแล้ว เจ้าเมืองกรมการเหล่านี้ก็มีหน้าที่ส่งส่วย ทองคำ ดีบุกและสิ่งอื่นๆแก่รัฐบาล โดยเหตุที่ในสมัยนั้นมิได้จัดเก็บภาษีอากรจากพวกเหล่านี้แต่อย่างใด เมืองด่าน 7 เมือง ประกอบด้วยเมืองในแควน้อย 6 เมืองกับแควใหญ่ 1 เมืองคือ เมืองสิงห์ เมืองลุ่มสุ่ม เมืองท่าตะกั่ว เมืองไทรโยค เมืองท่าขนุน เมืองทองผาภูมิ เมืองท่ากระดาน เมืองต่างๆ เหล่าน้ีผู้สำเร็จราชการเมืองยังไม่มีพระนาม ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเป็นภาษาสันสกฤตแก่ผู้สำเร็จเมือง ดังนี้ 
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเปลี่ยนแปลงการปกครองให้เป็นมณฑลเทศาภิบาลขึ้นใหม่ เมืองลุ่มสุ่มจึงได้ลดฐานะลงเป็น "ตำบลลุ่มสุ่ม" ขึ้นเมืองไทรโยค ต่อมาไทรโยคได้ลดฐานะลงเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2449 ขึ้นกับอำเภอสังขละบุรี (ปัจจุบันคืออำเภอทองผาภูมิ) ในปี พ.ศ. 2467 ได้ยุบอำเภอสังขละบุรีลงเป็นกิ่งและตั้งอำเภอวังกะขึ้นแทน จึงให้โอนกิ่งอำเภอไทรโยคไปขึ้นกับอำเภอวังกะ (ปัจจุบันคืออำเภอสังขละบุรี) และให้ย้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอไทรโยคไปที่ตำบลแม่กระบาล
จนถึงปี พ.ศ. 2479 ทางราชการได้ย้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอไทรโยค อำเภอวังกะ จากตำบลแม่กระบาล มาตั้งที่บ้านวังโพ ของตำบลลุ่มสุ่มและโอนย้ายกิ่งอำเภอไทรโยค ของอำเภอวังกะ ไปขึ้นกับอำเภอเมืองกาญจนบุรี ก่อนที่จะจัดตั้งกิ่งอำเภอไทรโยคขึ้นเป็น อำเภอไทรโยค ในปี พ.ศ. 2506 โดยตั้งศูนย์ราชการทั้งหมดไว้ที่ตำบลลุ่มสุ่ม
ตำบลลุ่มสุ่มมีพื้นที่ขนาดกว้างขวางมาก จึงมีการแบ่งหมู่บ้านออกเป็นตำบลต่าง ๆ ในปี พ.ศ. 2512 ทางราชการได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยแยกพื้นที่หมู่ 2–3, 5, 7–8, 10 ของตำบลลุ่มสุ่ม ไปตั้งขึ้นเป็นตำบลท่าเสา ก่อนที่จะจัดตั้งเป็น ตำบลวังกระแจะ ในภายหลัง และทางราชการได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยโดยโอนพื้นที่หมู่ 3 บ้านบ้องตี้บน ตำบลสิงห์ มาขึ้นกับตำบลลุ่มสุ่ม และตั้งเป็นหมู่ 5 บ้านบ้องตี้บน ของตำบลลุ่มสุ่ม และแยกหมู่ที่ 5, 8–9 ของตำบลลุ่มสุ่ม ตั้งเป็น "ตำบลบ้องตี้" ในปี พ.ศ. 2519
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลลุ่มสุ่มแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลลุ่มสุ่มมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง คือ เทศบาลตำบลวังโพธิ์ และองค์การบริหารส่วนตำบลลุ่มสุ่ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลุ่มสุ่มทั้งหมด
ประชากร.
พื้นที่ตำบลลุ่มสุ่มประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 11 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 10,770 คน แบ่งเป็นชาย 5,490 คน หญิง 5,280 คน (เดือนธันวาคม 2565) เป็นตำบลที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 ในอำเภอไทรโยค
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
4 KINGS 2

4 คิงส์ 2  เป็นภาพยนตร์ไทยแนวดรามา อาชญากรรม ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2566 กำกับและเขียนบทโดย
พุฒิพงศ์ นาคทอง บทภาพยนตร์โดย พุฒิพงศ์ นาคทอง รัตนพล ปากเพรียว นำแสดงโดย สมพล รุ่งพาณิชย์, อุกฤษ วิลลีย์ บรอด ดอนกาเบรียล, สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร, สิราษฎร์ อินทรโชติ, เบนจามิน โจเซฟ วาร์นี, ทศพล หมายสุข, ภัทร เอกแสงกุล, ณัฐวุฒิ เจนมานะ และอินทิรา เจริญปุระ เป็นภาคต่อจาก "4 คิงส์ อาชีวะยุค 90" ภาพยนตร์ที่สร้างปรากฏการณ์ในปี พ.ศ. 2564 ในฐานะภาพยนตร์ไทยที่ทำรายได้สูงสุดแห่งปี
เรื่องย่อ.
ภาพยนตร์ภาคนี้ดำเนินต่อจากภาคที่แล้ว เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อ ตุ้มเม้ง (ท็อป-ทศพล หมายสุข) นักศึกษากนกอาชีวะถูกลอบทำร้ายจนเกือบตาย เกิดความขุ่นเคืองในหมู่นักศึกษากนกอาชีวะ บ่าง (แหลม-สมพล รุ่งพาณิชย์) แกนนำนักศึกษากนกเตรียมแก้แค้นนักศึกษาช่างกลบุรณพนธ์ที่เป็นศัตรูกัน
ในความขัดแย้งระหว่างนักศึกษาของ 2 สถาบันนี้ โดยมี ยาท เด็กบ้าน (ดี เจอร์ราร์ด) เป็นต้นเหตุ 
งานสร้างและกระแสตอบรับ.
ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ผู้บริหารของค่ายเนรมิตรหนังฟิล์ม ทีมสร้างและบรรดานักแสดงได้ทำพิธีบวงสรวงภาพยนตร์ที่วัดราชสิทธารามราชวรวิหาร โดยก่อนหน้านั้นในเดือนกรกฎาคม ทางทีมสร้างได้เปิดรับสมัครนักแสดงหน้าใหม่ที่จะมาร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้
ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566 ทีมสร้างได้ปล่อยภาพใบปิดแรกของภาพยนตร์ออกมาให้แฟนภาพยนตร์ได้รับชม ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 ได้มีการเปิดเผยตัวอย่างแรกของภาพยนตร์ออกมาให้ได้รับชม และมียอดการเข้าชมสูงถึง 1 ล้านครั้งภายใน 24 ชั่วโมง
ตำบลท่าเสา (อำเภอไทรโยค)

ท่าเสา เป็น 1 ใน 7 ตำบลของอำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟน้ำตกและป้ายหยุดรถไฟน้ำตกไทรโยคน้อยซึ่งเป็นปลายทางของทางรถไฟสายมรณะ ซึ่งพื้นที่ใกล้เคียงมีน้ำตกไทรโยคน้อยที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมของอุทยานแห่งชาติไทรโยค
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลท่าเสามีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
ประวัติ.
ท่าเสา เดิมเป็นหมู่ที่ 7 ในเขตตำบลลุ่มสุ่ม ลักษณะมีชุมชนหนาแน่นบริเวณสถานีรถไฟน้ำตกและบริเวณใกล้เคียงกับน้ำตกไทรโยคน้อย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเคยเสด็จประพาสต้นน้ำตกแห่งนี้ เมื่อปี พ.ศ. 2431 นอกจากจะได้ชมน้ำตกอันสวยงามแล้ว ยังมีหัวรถจักรไอน้ำสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 มาตั้งแสดงไว้เพื่อรำลึกถึงการสร้างทางรถไฟสายมรณะ ที่สร้างผ่านหน้าบริเวณน้ำตกเข้าสู่ประเทศพม่าด้วย ในปี พ.ศ. 2514 จึงแบ่งแยกพื้นที่บ้านท่าเสาบางส่วนบริเวณสถานีรถไฟน้ำตกและบริเวณน้ำตกไทรโยคน้อย ซึ่งมีตลาดเป็นที่ประชุมชน มีบ้านเรือนราษฎรตั้งอยู่เป็นปึกแผ่น มีการคมนาคมและการค้าขายเจริญมาก มีโรงเรียน โรงเลื่อยจักร โรงภาพยนตร์ ท่าเรือริมแม่น้ำแควน้อย ซึ่งได้จัดตั้งเป็น "สุขาภิบาลน้ำตกไทรโยคน้อย" 
ต่อมาทางราชการเห็นว่าตำบลลุ่มสุ่มมีพื้นที่ขนาดกว้างขวางมาก จึงมีการแบ่งหมู่บ้านออกเป็นตำบลต่างๆ ในปี พ.ศ. 2512 ทางราชการได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยแยกพื้นที่หมู่ 2–3, 5, 7–8, 10 ของตำบลลุ่มสุ่ม มาตั้งขึ้นเป็นตำบลท่าเสา ก่อนที่จะแยกพื้นที่หมู่ 4, 6, 7–9 ของตำบลท่าเสา ไปจัดตั้งเป็น ตำบลวังกระแจะ 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลท่าเสาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลท่าเสามีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง คือ เทศบาลตำบลน้ำตกไทรโยคน้อย และองค์การบริหารส่วนตำบลท่าเสา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าเสาทั้งหมด
ประชากร.
พื้นที่ตำบลท่าเสาประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 11 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 14,417 คน แบ่งเป็นชาย 7,355 คน หญิง 7,062 คน (เดือนธันวาคม 2565) เป็นตำบลที่มีประชากรมากที่สุดในอำเภอไทรโยค
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
แสงกระสือ 2

แสงกระสือ 2 เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสยองขวัญเหนือธรรมชาติปี 2566 กำกับโดย ปภังกร ปุญจันทรักษ์ ซึ่งมากำกับแทน สิทธิศิริ มงคลศิริ ผู้กำกับจากภาคแรก เป็นภาคต่อของ "แสงกระสือ" (2562)
การเข้าฉายและการตอบรับ.
"แสงกระสือ 2" เข้าฉายในประเทศไทยและลาวเมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2566 ต่อมาเข้าฉายในกัมพูชา สิงคโปร์ เวียดนาม มาเลเซีย และบรูไน นักวิจารณ์จากเว็บไซต์ข่าวเดอะสแตนดาร์ด และแบไต๋ ตลอดจน "เดลินิวส์" และ "ไทยรัฐ" ต่างชมเชยในส่วนของการผลิตภาพยนตร์ โดยเฉพาะวิชวลเอฟเฟกต์ แต่กลับวิพากษ์วิจารณ์บทภาพยนตร์ซึ่งพบว่าไม่สมเหตุสมผลกัน ส่งผลให้อารมณ์โดยรวมไม่สมดุล ภาพยนตร์ทำรายได้กรุงเทพและปริมณฑล ประมาณ 6.5 ล้านบาท
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโคลัมโบ

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโคลัมโบ  หรือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติศรีลังกา เป็นพิพิธภัณฑ์ในนครโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา โดยเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ก่อตั้งขึ้นในปี 1877 และอยู่ภายใต้การดูแลของกรมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์ของศรีลังกา เช่น ตราราชวงศ์ของกษัตริย์กันทยัน และพระพุทธรูปโตฬุวีฬะ
พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในวันที่ 1 มกราคม 1877 โดยเซอร์วิลเลียม เฮนรี เกรเกอรี ผู้ว่าราชการซีลอนของอังกฤษ ราชสมาคมเอเชียติกแห่งศรีลังกามีบทบาทมากในการสร้างความสนใจแก่เกรเกอรีในปี 1872 ให้ระลึกถึงความต้องการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์สาธารณะขึ้นในซีลอน ใบอนุญาตดำเนินการออกให้โดยคณะสภานิติบัญญัติของซีลอนในหนึ่งปีให้หลัง อาคารนี้ได้สถาปนิกประจำรัฐบาล เจมส์ จอร์จ สมิตเธอร์ (1833–1910) เป็นผู้เตรียมการออกแบบโดยใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมแบบอิตาลีใหม่
อราสี มริกร (Arasi Marikar) ผู้ดำเนินการก่อสร้างหลักของพิพิธภัณฑ์ได้รับคำสอบถามในพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์โดยผู้ว่าราชการเกรเกอรี มริกรร้องขอผู้ว่าราชการต่อหน้าฝูงชนที่มาเข้าร่วมพิธีเปิด (ซึ่งส่วนใหญ่เป็นมุสลิม) ให้พิพิธภัณฑ์ปิดทำการทุกวันศุกร์ซึ่งเป็นวันหยุดพักผ่อนของมุสลิม คำขอนี้ได้รับการตอบรับและดำเนินการเรื่อยมา แต่ท้ายที่สุดพิพิธภัณฑ์ได้ปรับมาเปิดให้บริการทุกวัน เว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์เท่านั้น
วิวาห์รัก กับดักลวงแค้น

วิวาห์รัก กับดักลวงแค้น (เกาหลี: ) เป็นละครโทรทัศน์ผ่านสัญญาณต่อเนื่องเกาหลีใต้นำแสดงโดยซ็อง ฮุน,จองยูมิน,จินจีฮีง,ชินฮโยและโอซึงยุน สร้างจากเว็บตูนชื่อเดียวกันซึ่งออกอากาศตอนแรกในวันที่ 28 ตุลาคม 2023 และออกอากาศทาง MBNทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ เวลา 21:50 น.(KST)
เรื่องย่อ.
ซีรีส์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวของฮันยีจู (จองยูมิน) ที่ทำสัญญาการแต่งงานเพื่อแก้แค้นสามีของเธอและครอบครัวของเขา
เอ็งเงิลส์-เฮาส์

เอ็งเงิลส์-เฮาส์  เป็นพิพิธภัณฑ์ในวุพเพอร์ทาล ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในบ้านหลังที่ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ (1820–1895) เติบโต พิพิธภัณฑ์เป็นสมาชิกส่วนหนึ่งของของ #เปลี่ยนทาง ในวุพเพอร์ทาล
บ้านรูปแบบแบร์คบาโรกตอนปลายหลังนี้สร้างขึ้นในปี 1775 โดย #เปลี่ยนทาง ในที่ที่เวลานั้นคือบาร์เมิน แค้วนแบร์ค ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ผู้พ่อ บิดาของเอ็งเงิลส์ เกิดในบ้านหัลงนี้ในปี 1796 ส่วนเอ็งเงิลส์เองเกิดที่บ้านอีกหลังหนึ่งที่ตั้งห่างออกไปราว 100 เมตรจากบ้านหลังนี้ บ้านหลังดังกล่าวก็เป็นของครอบครัวเช่นเดียวกัน บ้านหลังดังกล่าวถูกทำลายลงในเวลาต่อมา เอ็งเงิลส์เติบโตและใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้แทน
บ้านได้แปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ซึ่งเปิดให้บริการในปี 1970 เนื่องในโอกาสครบรอบ 150 ปีชาตกาลของเอ็งเงิลส์ และกลายมาเป็นจุดหมายปลายทางที่เป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยวและนักลัทธิสังคมนิยม พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงในปี 2016 เพื่อทำการปรับปรุงใหญ่ และมีแผนจะเปิดอีกครั้งในปี 2020 เนื่องในโอกาสครบรอบ 200 ปีชาตกาลของเอ็งเงิลส์ อน่างไรก็ตามแผนนี้ถูกยกเลิกไปเนื่องจากการระบาดทั่วของโรคโควิด-19 พิธีเปิดได้เลื่อนออกมาเป็นเดือนกันยายน 2021 ที่ซึ่งในพิธีเปิดมีรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมและวิทยาการประจำรัฐไรน์เหนือ-เวสท์ฟาลิอา อีซาเบล ไฟฟ์แฟร์-โพเอินส์เฌน (Isabel Pfeiffer-Poensgen) และแขกอีก 300 คนเข้าร่วม
พิพิธภัณฑ์โจเซฟ สตาลิน (กอรี)

พิพิธภัณฑ์โจเซฟ สตาลิน เป็นพิพิธภัณฑ์ในกอรี ประเทศจอร์เจีย ซึ่งมีเนื้อหาบอกเล่าชีวิตของโจเซฟ สตาลิน ผู้นำสหภาพโซเวียตซึ่งเกิดที่กอรี พิพิธภัณฑ์ประกอบไปด้วยสามส่วน ทั้งหมดตั้งอยู่ล้อมรอบจัตุรัสกลางเมืองกอรี พิพิธภัณฑ์นี้อุทิศแก่เรื่องราวของสตาลินอย่างเป็นทางการในปี 1957 ภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตและขบวนการเรียกร้องเอกราชประเทศจอร์เจีย พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงในปี 1989 ก่อนที่จะเปิดตัวใหม่อีกครั้งและกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของกอรี
นิทรรศการ.
ส่วนแรกของพิพิธภัณฑ์คือบ้านเกิดของสตาลิน ซึ่งเป็นกระท่อมไม้ขนาดเล็กตั้งอยู่กลางศาลาทรงกรีก-อิตาลี สตาลินเกิดในบ้านหลังนี้เมื่อปี 1879 และใช้ชีวิตห้าปีแรกอยู่ที่นี่ กระท่อมไม้ไลังนี้ประกอบด้วยสองห้องบนชั้นแรก บิดาของสตาลิน วิสซารีออน จูฆาชวิลิ ช่างรองเท้า เช่าห้องหนึ่งห้องทางซ้ายของอาคารและมีที่ทำงานช่างอยู่ในชั้นใต้ดิน ส่วนเจ้าของบ้านอาศัยในอีกห้องหนึ่ง ในอดีต พื้นที่บริเวณนี้เป็นย่านชุมชนที่มีบ้านเรือนในลักษณะเดียวกันนีเอยู่มากมาย ก่อนที่จะถูกรื้อถอนไปเพื่อสร้างสิ่งปลูกสร้างใหม่ขนาดใหญ่ในสมัยโซเวียต
ส่วนสำคัญของพิพิธภัณฑ์คือตัวพิพิธภัณฑ์สตาลิน ซึ่งเป็นอาคารขนาดใหญ่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบสตาลิน เริ่มต้นในปี 1951 ในฐานะพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์สังคมนิยม กระนั้นเป็นที่ชัดเจนว่าจะใช้งานเป็นอนุสรณ์ของสตาลินโดยตรง โดยสตาลินเสียชีวิตในปี 1953 นิทรรศการภายในแบ่งออกเป็นหกโถงเรียงลำดับเหตุการณ์โดยคร่าว ๆ ภายในจัดแสดงวัตถุที่อ้างว่าเป็นของสตาลิน ซึ่งรวมถึงเฟอร์นิเจอร์ใช้สอยในบ้าน ไปจนถึงของขวัญต่าง ๆ ของเขา ตอนสุดท้ายของนิทรรศการจัดแสดงหน้ากากผู้วายชนม์ของสตาลินจำนวนสิบสองชิ้น ซึ่งทำขึ้นไม่นานหลังสตาลินเสียชีวิต อารมณ์โดยรวมของพิพิธภัณฑ์นี้ให้ความรู้สึกประดุจศาลเจ้าบูชาเทพเจ้าทางฆราวาส ซึ่งคือสตาลิน
อีกด้านหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เป็นรถไฟขบวนส่วนตัวของสตาลิน โดยเป็นรถขบวนพูลแมนสีเขียว กันกระสุน มีน้ำหนัก 83 ตัน และใช้งานโดยสตาลินนับตั้งแต่ปี 1941 ซึ่งรวมถึงการใช้งานระหว่างเดินทางไปการประชุมยัลตา และการประชุมเตหะราย รถไฟขบวนนี้ถูกส่งมายังพิพิธภัณฑ์หลังกู้คืนมาได้จากลานรถไฟในรอสตอฟออนดอนเมื่อปี 1985
แนวคิดการปรับเปลี่ยนนิทรรศการ.
หลังเกิดสงครามโอเดสเซียใต้ ปี 2008 รัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมของจอร์เจีย Nikoloz Vacheishvili ประกาศว่าอาจมีการปรับสภาพนิทรรศการของพิพิธสตาลินในกอรีเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งการรุกรานของรัสเซีย โดยจะเปิดให้บริการในอนาคตอันใกล้ มีการติดป้ายประกาศที่ทางเข้าของพิพิธภัณฑ์ว่า "พิพิธภัณฑ์นี้เป็นประวัติศาสตร์ที่สร้างขึ้นมาหลอกลวง นี่เป็นตัวอย่างที่พบได้ทั่วไปของโฆษณาชวนเชื่อโซเวียต และยังพยายามที่จะสร้างความชอบธรรมให้แก่ระบอบการปกครองที่บ้าเลือดมากที่สุดในประวัติศาสตร์" ป้ายผ้าดังกล่าวถูกนำออกในปี 2017
รูปปั้นของสตาลินที่ใจกลางจัตุรัสถูกนำออกในเดือนมิถุนายน 2010 โดยมีแผนว่าจะย้ายไปตั้งในพิพิธภัณฑ์แทน ในเดือนธันวาคม 2012 คณะกรรมการเทศบาลกอรีลงคะแนนเสียงเห็นชอบที่จะเลิกการปรับเปลี่ยนเนื้อหาของพิพิธภัณฑ์
นอกจากนี้ยังมีข้อเสนอให้แปรสภาพนิทรรศการที่นี่เป็น "นิทรรศการว่าด้วยนิทรรศการ" เพื่อเน้นให้เห็นความคลาดเคลื่อนและเนื้อหาอันเป็นเท็จจำนวนมากในนิทรรศการเดิม ข้อเสนอนี้นำโดยนักประวัติศาสตร์ ภัณฑารักษ์ และผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ Lasha Bakradze
โสนู สูท

โสนู สูท  (เกิด 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1973) เป็นนักแสดงชาวอินเดีย ทั้งยังเป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ นายแบบ นักมนุษยธรรม และผู้ใจบุญ เขาทำงานในภาพยนตร์ภาษาฮินดี เตลูกู และทมิฬเป็นหลัก เขาเป็นที่รู้จักจากการแสดงบทบาทเชิงลบหรือตัวร้ายในภาพยนตร์ส่วนใหญ่ของเขา และจากการทำงานด้านมนุษยธรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงที่มีการระบาดทั่วของโควิด-19
ในปี ค.ศ. 2009 เขาได้รับรางวัล Nandi Award สาขาตัวร้ายยอดเยี่ยมจากทางรัฐอานธรประเทศ และรางวัลนักแสดงสมทบยอดเยี่ยมสาขาภาษาเตลูกูจากภาพยนตร์ "Arundhati" ในปี ค.ศ. 2010 เขายังได้รับรางวัล Apsara Award สาขานักแสดงบทบาทเชิงลบ และ IIFA Award สาขานักแสดงบทบาทเชิงลบสำหรับการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Dabangg". ในปี ค.ศ. 2012 เขาได้รับรางวัล SIIMA Award สาขานักแสดงบทบาทเชิงลบภาษาเตลูกูสำหรับบทบาทในภาพยนตร์เรื่อง "Julayi"
ผลงานอื่น ๆ ของสูทยังรวมถึง "Yuva" (2004), "Athadu" (2005), "Aashiq Banaya Aapne" (2005), "Ashok" (2006), อัศวินราชา บุปผาสวรรค์รานี ("Jodhaa Akbar") (2008), "Kandireega" (2011), "Dookudu" (2011), "Shootout at Wadala" (2013), "R... Rajkumar" (2013), "Happy New Year" (2014), "Devi" (2016), โยคะสู้ฟัด ("Kung Fu Yoga") (2017), "Simmba" (2018), และ "Kurukshetra" (2019). เขายังแสดงโฆษณาให้กับ Apollo Tyres และ Airtel 
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2559 เขาได้ก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์ Shakti Sagar Productions ซึ่งตั้งชื่อตามพ่อของเขา ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 สูทได้รับเลือกให้รับรางวัล SDG Special Humanitarian Action Award โดย โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ จากการช่วยเหลืองานด้านมนุษยธรรมระหว่างการระบาดทั่วของโควิด-19 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022 เขาได้เปิดตัวแอปโซเชียลมีเดีย ชื่อ Explurger
แหล่งอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ลัทธิทวงคืนดินแดนกัมพูชา

ลัทธิทวงคืนดินแดนกัมพูชา  เป็นขบวนการชาตินิยมในประเทศกัมพูชาที่มุ่งเรียกร้องดินแดนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรพระนครในอดีต ขบวนการนี้มุ่งเป้าไปที่การควบคุมดินแดนโดยไทย เวียดนาม และลาว ทั้งการอ้างสิทธิ์อย่างเป็นทางการและไม่เป็นทางการของกัมพูชาเหนือดินแดนที่ถือว่าเคยอยู่ภายใต้อธิปไตยของกัมพูชา มักจะเชื่อมโยงกับการกล่าวหาว่าชาติเหล่านั้นเป็นลัทธิการขยายตัว (Expansionism)
ลัทธิทวงคืนดินแดนในปัจจุบัน.
ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง.
ชาวกัมพูชาจำนวนมากมีความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ต่อเวียดนามอย่างรุนแรงในประเด็นการสูญเสียดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงให้แก่เวียดนามในอดีต รวมถึงที่ถูกบังคับให้ผ่านกระบวนการเวียดนามาภิวัฒน์ (Vietnamization) และความขัดแย้งทางทหารซึ่งเวียดนามเข้ายึดครองกัมพูชาหลายครั้ง อีกทั้งความลำเอียงของฝรั่งเศสที่เข้าข้างเวียดนาม และการขาดความเหมือนทางวัฒนธรรมโดยเวียดนามถือเป็นส่วนหนึ่งของเขตวัฒนธรรมจีน ขณะที่กัมพูชาอยู่ในเขตวัฒนธรรมอินเดีย สิ่งเหล่านี้จึงจุดประกายความรู้สึกชาตินิยมของชาวกัมพูชาและความต้องการทวงคืนดินแดนจากเวียดนาม ทั้งลอน นอลและพล พตเคยนำเอาความรู้นี้มาใช้เพื่อปลุกกระแสชาตินิยมเพื่อเรียกร้องคืนดินแดนของกัมพูชา
ในปัจจุบัน ชาวกัมพูชาที่ยึดมั่นในลัทธิลัทธิทวงคืนดินแดน ยังคงมีความผูกพันทางใจต่อภูมิภาคดังกล่าว และเชื่อว่าเป็นดินแดนที่ถูกยึดไปซึ่งควรได้กลับคืนมา ความรู้สึกนี้มักปรากฏออกมาในรูปของการประท้วง เช่น การประท้วงในกัมพูชา พ.ศ. 2556–2557 และเวียดนามมักถูกกล่าวโทษว่าเป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหลายภายในกัมพูชา ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฮุน เซนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเวียดนาม ความรู้สึกนี้ยังเป็นปัจจัยหนึ่งที่ผลักดันให้กัมพูชาเลือกใกล้ชิดกับจีน ประเทศที่เวียดนามมีความบาดหมางอย่างยาวนานจากการที่จีนเคยปกครองเวียดนามมากว่าพันปี
นอกเหนือจากสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงแล้ว ชาตินิยมกัมพูชายังเรียกร้องให้เวียดนามคืนเกาะฟู้โกว๊ก ซึ่งชาวกัมพูชาเรียกว่า "เกาะตราล" โดยเชื่อว่าเกาะนี้เคยเป็นของกัมพูชาก่อนถูกเวียดนามผนวกไป เกาะนี้ยังได้รับความนิยมในหมู่คนดังชาวกัมพูชาหลายคนด้วย
ไทย.
แม้ว่าความตึงเครียดกับประเทศไทยในปัจจุบันจะได้รับความสนใจน้อยลง แต่ชาวกัมพูชาจำนวนไม่น้อยก็ยังมีทัศนคติเป็นศัตรูต่อไทยมาอย่างยาวนาน โดยอ้างว่าในอดีตพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศไทยเคยอยู่ภายใต้อาณาจักรเขมร ก่อนที่อาณาจักรสุโขทัยจะผงาดขึ้น และเกิดการปะทะกันในเวลาต่อมา ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการเสื่อมถอยของกัมพูชาในฐานะอำนาจนำภูมิภาคและถูกยึดครองโดยไทยหลายครั้ง ความรู้สึกต่อต้านไทยจึงฝังแน่นในกัมพูชา ชาวกัมพูชายังอ้างอีกว่าหมู่ปัญญาชนและชนชั้นปกครองของไทยมีความเข้าใจทางประวัติศาสตร์ที่ผิดในการพยายามแยกกลุ่มชาติพันธุ์ "ขอม" (Khom) และ "เขมร" (Khmer) ออกจากกัน เพื่อกลบเกลื่อนอิทธิพลทางวัฒนธรรมเขมรที่มีต่อไทย ความพยายามนี้ถูกมองว่าเป็นการบิดเบือนประวัติศาสตร์
ระหว่าง พ.ศ. 2551 ถึง 2554 กัมพูชาและไทยเคยมีข้อพิพาทพรมแดนเกี่ยวกับปราสาทพระวิหาร ซึ่งท้ายที่สุดกัมพูชาเป็นฝ่ายได้ครอบครอง และยังมีความพยายามเรียกร้องดินแดนจากไทยในบริเวณที่ชาวเขมรเหนืออาศัยอยู่ ซึ่งชาวกัมพูชานยังถือว่าชนกลุ่มนี้เป็นส่วนหนึ่งของชาติและมองว่าภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างของไทยควรเป็นดินแดนของกัมพูชา
ลาว.
ลัทธิทวงคืนดินแดนกัมพูชาในกรณีของลาวมุ่งไปที่แขวงจำปาศักดิ์และแขวงอัตตะปือในเขตภาคใต้ของลาว ความไม่ชัดเจนในการปักปันเขตแดนระหว่างสองประเทศนี้เคยก่อให้เกิดความตึงเครียดประปรายในช่วง พ.ศ. 2560–2562 โดยใน พ.ศ. 2560 ทั้งกัมพูชาและลาวได้ถอนทหารออกจากพื้นที่พิพาทบริเวณจังหวัดสตึงแตรงของกัมพูชา
ถนนตรง

ถนนตรง  จากภาษาละตินว่า วีอาเร็กตา ("อัชชาริอุลมุสตะกีม") ในพันธสัญญาใหม่รู้จักกันในชื่อ ถนนสายที่เรียกว่า ‘ถนนตรง’  เป็น"เดกูมานุสมักซิมุส"เก่า ซึ่งเป็นถนนโรมันสายหลักจากตะวันออกไปตะวันตก ของดามัสกัส ประเทศซีเรีย ทอดยาวจากทางตะวันออกไปยังทางตะวันตกของเมืองเก่า เดิมสร้างขึ้นในสมัยซิลูซิด กิจการของอัครทูต (9:11) ระบุว่า เปาโลอัครทูตอาศัยอยู่ในบ้านริมถนนตรง 
ประวัติ.
ตามรายงานจากพระคัมภีร์ภาษาอังกฤษ ฉบับคิงเจมส์ ระบุไว้ว่า:
"And the Lord said unto him (i.e. Ananias), Arise, and go into the street which is called Straight, and inquire in the house of Judas for one called Saul, of Tarsus: for, behold, he prayeth".
ซึ่งในฉบับแปลไทยของ THSV แปลเป็น
"พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “จงลุกขึ้นไปที่ถนนสายที่เรียกว่า ‘ถนนตรง’ และไปที่บ้านของยูดาสถามหาชายคนหนึ่งจากเมืองทาร์ซัสที่ชื่อเซาโล ตอนนี้เขากำลังอธิษฐานอยู่..."
ในสมัยกรีก นครนี้ถูกออกแบบใหม่โดยฮิปโปดามุส ผู้ให้นครนี้มีรูปแบบตาราง ส่วนที่ยาวที่สุดที่มีความยาวข้ามนคร 1,500 เมตร ถูกเรียกว่า ถนนตรง
อาสนวิหารมัรยะมียะฮ์แห่งดามัสกัสสร้างขึ้นบนถนนตรงในคริสต์ศตวรรษที่ 2 และสร้างใหม่หลายครั้งนับแต่นั้นมา ปัจจุบันทำหน้าที่เป็นที่ตั้งของคริสต์จักรออร์ทอดอกซ์แอนทิออก
ส่วนตะวันตกของถนน รวมถึงซูกมิดฮัตบาชา ปัจจุบันมีชื่อว่า "ถนนมิดฮัตบาชา" ในขณะที่ส่วนตะวันออกที่ไปยังประตูบาบชัรกี มีชื่อว่า "ถนนบาบชัรกี"
หูเผา

หูเผา หรือ น้ำพุเสือในฝัน  เป็นน้ำพุธรรมชาติและสวนสาธารณะ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน
น้ำจากน้ำพุผุดขึ้นจากชั้นควอตไซต์ และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในน้ำที่ดีที่สุดในประเทศจีนสำหรับการดื่ม โดยเป็นที่นิยมในการนำไปชงชา เช่น ชาหลงจิ่ง ซึ่งเป็นชาท้องถิ่นที่มีชื่อเสียง
น้ำพุเสือในฝันยังเป็นสถานที่ฝังศพของพระภิกษุจี้กงอีกด้วย
ฟรีดริช แมทซ์

โยอาคิม-ฟรีดริช มาร์ติน โยเซฟ แมทซ์  หรือ ฟรีดริช แมทซ์ (เกิด 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1955) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันสังกัดพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน (CDU) และเป็นนายกรัฐมนตรีเยอรมนีคนปัจจุบัน หลังจากชนะการเลือกตั้งเมื่อปี 2025
ประวัติ.
แมร์ซเกิดที่เมืองบรีลอน รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนีตะวันตก เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1955 เขาเข้าร่วม Young Union ในปี 1972 หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนกฎหมายในปี 1985 เเมร์ซทำงานเป็นผู้พิพากษาและทนายความด้านองค์กร ก่อนจะเข้าสู่วงการการเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อเขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรัฐสภายุโรปในปี 1989 หลังจากดำรงตำแหน่งหนึ่งวาระ เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกบุนเดิสทาค ซึ่งทำให้เขากลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนโยบายการเงินชั้นนำของพรรค CDU เขาได้รับเลือกเป็นประธานกลุ่มรัฐสภา CDU/CSU ในปี 2000 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่อังเกลา แมร์เคิลได้รับเลือกเป็นประธานของ CDU และในขณะนั้น ทั้งสองพรรคก็เป็นคู่แข่งสำคัญในการแย่งชิงตำแหน่งผู้นำพรรค ซึ่งนำฝ่ายค้านร่วมกับ CSU
Estola nigropunctata

Estola nigropunctata เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
Estola nigrosignata

Estola nigrosignata เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
Estola nodicollis

Estola nodicollis เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2519

การเลือกตั้งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1976 ผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตได้แก่จิมมี คาร์เตอร์ อดีตผู้ว่าการรัฐจอร์เจีย และวอลเตอร์ มอนเดล วุฒิสมาชิกจากรัฐมินนิโซตา เอาชนะผู้สมัครจากพรรคริพับลิกันได้แก่เจอรัลด์ ฟอร์ด ประธานาธิบดีคนปัจจุบัน และบ็อบ โดล วุฒิสมาชิกจากรัฐแคนซัสอย่างหงุดหงิด นี่เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งแรกนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1932 ที่ประธานาธิบดีคนปัจจุบันพ่ายแพ้ในการเลือกตั้ง โดยเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์จากพรรคริพับลิกันพ่ายแพ้ต่อแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์จากพรรคเดโมแครต และยังเป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีเพียงครั้งเดียวจากทั้งหมด 6 ครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 ถึง ค.ศ. 1988 ที่ผู้ชนะจากพรรคเดโมแครตเป็นฝ่ายชนะ
ฟอร์ดก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อริชาร์ด นิกสันลาออกในปี ค.ศ. 1974 หลังจากเกิดคดีวอเตอร์เกต ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อพรรคริพับลิกัน ฟอร์ดเคยดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีคนที่สองของนิกสันมาก่อน ต่อจากสปิโร แอกนิว รองประธานาธิบดีคนแรกที่ลาออกในปี ค.ศ. 1973 เนื่องจากการรับสินบนในขณะที่เขาดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐแมริแลนด์ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดี
ฟอร์ดสัญญาว่าจะสานต่อนโยบายทางการเมืองของนิกสันต่อไป ทำให้เกิดปฏิกิริยาตอบโต้อย่างหนักจากฝ่ายอนุรักษ์นิยมภายในพรรค เหตุการณ์นี้ทำให้โรนัลด์ เรแกนอดีตผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย ท้าทายเขาในการเลือกตั้งขั้นต้นของพรรคริพับลิกัน ซึ่งฟอร์ดได้รับชัยชนะอย่างหวุดหวิด
ปฏิบัติการซิลเบอร์ฟุคส์

ปฏิบัติการซิลเวอร์ฟ็อกซ์  เป็นปฏิบัติการทางทหารของเยอรมันและฟินแลนด์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ดำเนินการระหว่างวันที่ 29 มิถุนายน ถึง 17 พฤศจิกายน 1941 เป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการบาร์บารอสซา เป้าหมายหลักคือการยึดครองเมืองมูร์มันสค์และตัดเส้นทางการขนส่งของสหภาพโซเวียตในแถบอาร์กติก
อิงลิชออร์สเปนิช

อิงลิชออร์สเปนิช  เป็นชาเลนจ์การแกล้งทางอินเทอร์เน็ตที่เป็นที่นิยมใน ค.ศ. 2024 ชาเลนจ์นี้เริ่มด้วยการถาม "English or Spanish?" แก่บุคคลหรือกลุ่มที่ไม่รู้ตัว (ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายหรือเด็กชาย) และพูดต่อว่า "Whoever moves first is gay"  ในภาษาที่พวกเขาเลือก ผู้เข้าร่วม รวมถึงผู้พูด มักจะยืนเงียบเพื่อเป็นการตอบรับ
ประวัติ.
เทรนด์นี้มีต้นกำเนิดในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 เมื่อ Alfonso Pinpon เผยแพร่วิดีโอติ๊กต็อกแสดงลูกค้าในห้างสรรพสินค้าถูกแกล้งจากชาเลนจ์นี้ วิดีโอทั้งหมดเป็นภาษาสเปน วิดีโอที่คล้ายกันโดยผู้สร้างคนเดียวกันได้รับการเผยแพร่ภายในไม่กี่เดือนต่อมา ส่งผลให้ชาเลนจ์นี้แพร่หลายในที่สุด วิดีโอบางรายการที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเทรนด์นี้แสดงให้เห็นบุคคลหรือวัตถุที่หยุดนิ่งอยู่กับที่เพียงแค่มีการเอ่ยถึงคำถาม "อิงลิชออร์สเปนิช?"  วิดีโอจำนวนมากในเทรนด์นี้ยังเล่นเพลง "Static" โดยสตีฟ เลซี เมื่อบุคคลหยุดนิ่งอยู่กับที่
คำตอบรับ.
สื่อสิ่งพิมพ์อย่าง "The Mary Sue" ชี้ให้เห็นถึงการมีตัวตนของโฮโมโฟเบียที่ถูกฝังอยู่ในจิตใจภายในเทรนด์
น็อยชตัทอัมรือเบินแบร์เกอ

น็อยชตัทอัมรือเบินแบร์เกอ  หรือเรียกย่อว่า น็อยชตัท เป็นเมืองในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี มีประชากรราว 45,000 คน
ประวัติ.
ซากโบราณวัตถุและโครงกระดูกมนุษย์หลายยุคถูกค้นพบในเขตเมืองในปัจจุบัน การค้นพบจากหลุมกรวด สามารถระบุอายุได้ถึงยุคหินเก่าตอนปลาย นอกจากนี้ยังมีซากแมมมอธ โดยเฉพาะฟันจากยุคหินเช่นเดียวกัน ต่อมาหลังยุคน้ำแข็ง ภูมิประเทศในบริเวณน็อยชตัทก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างมาก จากพื้นที่ทุ่งทุนดราเป็นพื้นที่ที่มีพืชพรรณเขียวชอุ่มมากขึ้น
น็อยชตัทก่อตั้งขึ้นเมื่อราวปี ค.ศ. 1200 โดยเคานต์แบร์นฮาร์ทที่ 2 แห่งเวิลเพอ และได้รับการกล่าวถึงในเอกสารมื่อปี 1215 ด้วยวลี "nova civitas" แปลว่านวนคร ต่อมามีการเอ่ยถึงชื่อเมืองเป็นครั้งแรกในเอกสารปี 1426 ในชื่อว่า Nienstadt vor dem Rouwenberge (นีนชตัทฟอร์เดมรูเวินแบร์เกอ) ที่มาของชื่อรูเวินแบร์เกอนั้นไม่ชัดเจน แต่มีการสันนิษฐานว่า Rouvenberg เป็นเนินเขาหินขรุขระในพื้นที่ราบโดยรอบ
คิลลิงโซน

คิลลิงโซน  เป็นวิดีโอเกมต่อสู้ที่พัฒนาโดยสแกเริบและเผยแพร่โดยนาซัตซอฟต์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1996 ที่ประเทศญี่ปุ่น และโดยบริษัทอะเคลมในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1996 ในทวีปอเมริกาเหนือ รวมถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1996 ในทวีปยุโรปและโอเชียเนีย สำหรับแพลตฟอร์มโซนี่ เพลย์สเตชัน ซึ่งเกมนี้ได้รับการตอบรับที่ไม่ดีจากนักวิจารณ์
รูปแบบการเล่น.
ในวิดีโอเกมนี้ มีตัวละครทั้งหมด 14 ตัวในเกม และมีสองโหมด ได้แก่: โหมดปกติ ซึ่งเป็นโหมดเกมต่อสู้มาตรฐาน และโหมดอัตโนมัติ ซึ่งในโหมดอัตโนมัติ ผู้เล่นจะเลือกประเภทของมอนสเตอร์ โดยสร้างตัวละครที่เล่นได้หนึ่งในเจ็ดตัวขึ้นมาเป็นเวอร์ชันของตนเอง โหมดอัตโนมัติประกอบด้วยการแข่งสามรายการ ซึ่งผู้เล่นสามารถอัปเกรดมอนสเตอร์ของตนได้โดยการชนะการต่อสู้ เกมนี้ต่างจากตัวละครสู่รูปแบบดิจิทัล 2 มิติและแพลตฟอร์มของรุ่นก่อน โดยรูปแบบการเล่นนั้นจะคล้ายกับเกม"เวอร์ชัวไฟเตอร์"มากกว่าในแง่ของตัวละคร 3 มิติ, ชุดท่า และการตกสังเวียน
การพัฒนา.
แผนการอันทะเยอทะยานของทีมพัฒนาสำหรับเกมนี้ยังไม่เกิดขึ้นจริง ซึ่งรวมถึงการอนุญาตให้ตัวละครแยกชิ้นส่วนฝ่ายตรงข้ามระหว่างการต่อสู้
การตอบรับที่สำคัญ.
"คิลลิงโซน"ได้รับคำวิจารณ์เชิงลบเป็นส่วนใหญ่ ส่วนนิตยสาร"เนกซ์เจเนอเรชัน"วิจารณ์ว่าเป็นเกมที่มีแอนิเมชัน "แย่ที่สุดในบรรดาเกมทั้งหมดที่เราเคยเจอมา", การควบคุมที่ไม่เป็นธรรมชาติ, การเคลื่อนไหวของกล้องที่ทำให้สับสน, ปัญญาประดิษฐ์ของศัตรูที่แย่ และศัตรูที่มีพลังมากเกินไป พวกเขาแสดงความคิดเห็นว่า "เรียกได้ว่าเกมนี้มันน่าหงุดหงิด ก็เหมือนกับการทำให้เกมที่น่าหงุดหงิดที่สุดได้รับชื่อเสียงเสียหาย" รวมถึงเว็บไซต์ไอจีเอ็นเห็นว่าเกมนี้ "แย่มาก" โดยได้กล่าวซ้ำถึงประเด็นของนิตยสาร"เนกซ์เจเนอเรชัน"เกือบทั้งหมด
สิ่งสืบทอด.
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2018 สิทธิ์ในเกมดังกล่าวได้รับการซื้อโดยลิควิดมีเดียกรุปซึ่งเป็นบริษัทผู้ผลิตจากประเทศแคนาดา พร้อมทั้งเกมอื่น ๆ ที่เดิมเป็นเจ้าของโดยบริษัทอะเคลมเอนเตอร์เทนเมนต์