เทศบาลไพลิน

เทศบาลไพลิน  เป็นเทศบาลนคร ("กรุง") ครอบคลุมพื้นที่ทางตอนใต้ของจังหวัดไพลินทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชาบนชายแดนติดกับประเทศไทย เทศบาลนี้แบ่งย่อยออกเป็น 4 แขวง ("สังกัด") และ 36 หมู่บ้าน ("ภูมิ") ตามสำมะโนประชากรของกัมพูชาในปี พ.ศ. 2541 และ 2551 นครมีพื้นที่ 575 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 15,800 และ 36,354 คนตามลำดับ
ประวัติ.
นครไพลินก่อตั้งขึ้นภายใต้การปกครองของอาณาจักรพระนคร ซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ และยังคงเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญในช่วงที่ฝรั่งเศสปกครองอาณานิคม โดยธุรกิจและไร่นาหลายแห่งที่ฝรั่งเศสเป็นเจ้าของได้รับการจัดตั้งขึ้น ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษปี 1800 พื้นที่ดังกล่าวมีผู้อพยพจากพม่าจำนวนมากที่กลายมาเป็นชาวกุลาแห่งภูมิภาคไพลิน-จันทบุรี ในปี พ.ศ. 2465 ชาวกุลาได้สร้างเจดีย์บนยอดพนมหยาดสูง 
ในช่วงความขัดแย้งกัมพูชา.
หลังจากที่เวียดนามรุกรานกัมพูชาและรัฐบาลเขมรแดงหลบหนีออกจากพนมเปญ เทศบาลและจังหวัดที่กว้างขวางขึ้นก็ถูกยึดครองโดยกองกำลังที่เหลือของเขมรแดงภายใต้รัฐบาลชั่วคราวสหภาพแห่งชาติและการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชา
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 ศูนย์กลางเมืองของไพลินถูกทิ้งร้างเนื่องจากสงคราม ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 กองกำลังเขมรแดงเริ่มโจมตีพื้นที่ดังกล่าว ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2532 เวียดนามเริ่มถอนกำลังออกจากกัมพูชา ในขณะเดียวกัน กองกำลังเขมรแดงได้เพิ่มการสู้รบกับสาธารณรัฐประชามานิตกัมพูชาที่ได้รับการสนับสนุนจากเวียดนามเพื่อควบคุมเมืองไพลินและเหมืองทับทิมและไพลินโดยรอบ เริ่มตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน เขมรแดงเริ่มยิงกระสุน 800 ถึง 2,000 นัดต่อวันใส่ไพลิน และตามคำกล่าวของรองรัฐมนตรีกลาโหม เคอ คิม ยัน กระสุนเหล่านี้ถูกยิงจากตำแหน่งของเขมรแดงในประเทศไทย เมื่อวันที่ 23 กันยายน รัฐมนตรีกลาโหม เตีย บัญ ยอมรับว่าเขมรแดงยึดครองพื้นที่รอบ ๆ ไพลินได้ ซึ่งถือเป็นการยอมรับครั้งแรกของรัฐบาลว่าเสียดินแดนในสงคราม 
ภายใต้การควบคุมของเขมรแดง.
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และ 1990 เทศบาลไพลินทำหน้าที่เป็นฐานที่มั่นและศูนย์ทรัพยากรสำหรับเขมรแดง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เทศบาลทำหน้าที่เป็นแหล่งอัญมณีและการตัดไม้ซึ่งเป็นแหล่งเงินทุนสำหรับนักรบกองโจร อัญมณี เช่น ทับทิม ไพลิน และอเมทิสต์ ช่วยให้นักรบกองโจรเขมรแดงสามารถหาเงินทุนได้
แรงงานในการขุดทับทิมมีจำนวนหลายพันคนและส่วนใหญ่เป็นชาวไทยและพม่า สภาพแวดล้อมของคนงานเหมืองนั้นยากลำบาก โดยมักเกิดโรคมาลาเรียและไทฟอยด์ในหมู่คนงานเหมืองเอง คนงานเหมืองแต่ละคนต้องมีใบอนุญาตที่ออกโดยเขมรแดงซึ่งมีมูลค่า 6,000 บาท (240 ดอลลาร์สหรัฐ ในปี พ.ศ. 2533) เพื่อทำงานบนพื้นที่ จากนั้นทับทิมเหล่านี้จะถูกนำไปแลกเปลี่ยนในตลาดชั่วคราวอีกฝั่งของชายแดนในอำเภอบ่อไร่ของประเทศไทย ทำให้เขมรแดงได้รับเงินประมาณหนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน ตามรายงานของ "ลอสแอนเจลิสไทมส์" ในปี พ.ศ. 2533 คาดว่ามีทับทิมเหลืออยู่ในไพลินอีกประมาณ 15 ปี
ภายใต้การควบคุมของเขมรแดง พื้นที่ดังกล่าวถูกปกครองด้วยเสรีภาพเพียงเล็กน้อยและอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวด เจ้าหน้าที่เขมรแดงยังห้ามไม่ให้ประชาชนนับถือศาสนา ตามรายงานของฮิวแมนไรตส์วอตช์ เขมรแดงได้ตั้งค่ายอบรมใหม่สำหรับผู้บริหารพลเรือนใกล้เมืองไพลินในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 การเก็บเกี่ยวข้าวในปี พ.ศ. 2537 ที่ไพลินประสบความเสียหายอย่างหนังเนื่องมาจากน้ำท่วม การตัดไม้ทำลายป่า และการทำเหมืองทราย
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2537 รัฐบาลราชาธิปไตยชุดใหม่ในกรุงพนมเปญได้เปิดฉากโจมตีในฤดูแล้งของปี พ.ศ. 2537 การโจมตีเพื่อยึดเมืองไพลินเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 17 มีนาคม โดยมีทหาร 7,000 นาย ระหว่างการบุกยึดเมืองไพลิน กองกำลังของรัฐบาลได้เข้าปล้นสะดมหมู่บ้านและบ้านเรือนจำนวนมาก ในวันที่ 19 มีนาคม กองกำลังของรัฐบาลได้ยึดเมืองไพลินคืนมาได้ ในขณะที่กองกำลังเขมรแดงได้แยกย้ายกันไปยังพื้นที่โดยรอบ การโจมตีดังกล่าวทำให้พลเรือน 25,000 ถึง 30,000 คนอพยพกลับประเทศไทย ซึ่งต่อมาถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าเมืองและส่งตัวกลับไปยังเมืองไพลิน อย่างไรก็ตาม รัฐบาลได้ควบคุมเมืองไพลินได้ไม่นาน และในวันที่ 19 เมษายน เขมรแดงได้ยึดเมืองไพลินคืนมาพร้อมกับทหาร 3,000 นาย ในเดือนพฤษภาคม แนวหน้าก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมก่อนการโจมตี การสูญเสียเมืองไพลินทำให้พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ เสนอการเจรจาสันติภาพระหว่างรัฐบาลกับเขมรแดงแต่ล้มเหลว