กิมเสี่ยถ่าง

กิมเสี่ยถ่าง (ค.ศ. 1610? - สิงหาคม ค.ศ. 1661) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จิน เชิ่งท่าน  มีชื่อเดิมว่า จิน เหรินรุ่ย  และยังเป็นที่รู้จักในชื่อ จิน คุ่ย  เป็นบรรณาธิการ นักเขียน และนักวิจารณ์ชาวจีน ผู้ได้รับการเรียกขานว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวรรณกรรมภาษาจีนพื้นถิ่น
ประวัติ.
ปีเกิดของกิมเสี่ยถ่างไม่แน่ชัด โดยบางแหล่งข้อมูลระบุว่าเป็นปี ค.ศ. 1610 บ้างก็ระบุเป็นปี ค.ศ. 1608 การประมาณปีเกิดว่าเป็นปี ค.ศ. 1610 นั้นอิงจากข้อเท็จจริงที่ว่าบุตรชายของกิมเสี่ยถ่างมีอายุ 10 ปีตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออกในปี ค.ศ. 1641 และข้อมูลนี้เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปในหมู่นักวิชาการ กิมเสี่ยถ่างมีชื่อโดยกำเนิดว่าจิน เหรินรุ่ย เกิดในเมืองซูโจวซึ่งเป็นสถานที่ที่โด่งดังในด้านวัฒนธรรมและความงดงาม ครอบครัวของกิมเสี่ยถ่างอยู่ในชนชั้นขุนนางบัณฑิต แต่มักถูกรังควานจากความเจ็บป่วยและความตาย ทำให้ครอบครัวกลับมีทรัพย์สินเพียงเล็กน้อย บิดาของกิมเสี่ยถ่างเป็นบัณฑิตอย่างชัดเจน กิมเสี่ยถ่างเริ่มเรียนหนังสือค่อนข้างช้า โดยเข้าเรียนในโรงเรียนของหมู่บ้านขณะอายุ 9 ปี กิมเสึ่ยถ่างแสดงความสงสัยใคร่รู้อย่างมากและมีความคิดที่ค่อนข้างแปลก แต่ก็เป็นนักเรียนที่มีมโนธรรม ในช่วงต้นชีวิต กิมเสี่ยถ่างใช้ชื่อรองว่า "เสี่ยถ่าง" (聖歎 "เชิ่งท่าน") ซึ่งเป็นวลีจาก "หลุน-ยฺหวี่" (論語) มีความหมายว่า "ปราชญ์ [ขงจื๊อ] ถอนใจ" กิมเสี่ยถ่างผ่านการสอบหลวงเพียงระดับล่างสุด และไม่เคยรับราชการ
ในงานเขียนของกิมเสี่ยถ่างแสดงถึงความความสนใจอย่างมากของกิมเสี่ยถ่างต่อแนวคิดของศาสนาพุทธนิกายฉาน กิมเสี่ยถ่างอ้างว่าความสนใจนี้เริ่มต้นเมื่อตนอ่าน"สัทธรรมปุณฑรีกสูตร"ครั้งแรกขณะอายุ 11 ปี ความโน้มเอียงนี้ต่อแนวคิดในศาสนาพุทธยิ่งเด่นชัดมากขึ้นหลังการล่มสลายของราชวงศ์หมิงในปี ค.ศ. 1644 ในปีนั้นและปีถัดมา กิมเสี่ยถ่างมีความรู้สึกหดหู่และเก็บตัวมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รวมถึงยอมรับศาสนาพุทธมากขึ้นด้วยเช่นกัน จาง กั๋วกวาง (張國光) นักวิชาการในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระบุว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดจากการล่มสลายของการปกครองของหลี่ จื้อเฉิง (李自成) ที่มีระยะเวลาเพียงสั้น ๆ ตลอดชีวิตของกิมเสี่ยถ่าง ความสนใจในศาสนาพุทธส่งผลต่อทัศนะของกิมเสี่ยถ่าง และกิมเสี่ยถ่างถือว่าตนเองเป็นเพียงตัวแทนของพลังนิรันดร์
บางครั้งมีการกล่าวกันว่ากิมเสี่ยถ่างยังเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่าจาง ไฉ่  ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิดพลาดเนื่องจากสับสนกับจาง ผู่ (張溥) ที่เป็นบุคคลร่วมสมัย
การเสียชีวิต.
ในปี ค.ศ. 1661 กิมเสี่ยถ่างเข้าร่วมกับปัญญาชนจำนวนหนึ่งในการประท้วงการแต่งตั้งข้าราชการทุจริต เหล่าผู้ประท้วงยื่นคำร้องต่อราชสำนักก่อน จากนั้นจึงดำเนินการชุมนุมสาธารณะ การกระทำนี้ถูกข้าราชการท้องถิ่นตอบโต้อย่างรวดเร็ว และกิมเสี่ยถ่างก็ถูกตัดสินโทษประหารชีวิต เหตุการณ์นี้บางครั้งเรียกว่า "การคร่ำครวญที่ศาลขงจื๊อ" ("คูเมี่ยวอ้าน") และนำไปสู่การปราบปรามความเห็นต่างทางการเมืองเป็นเวลาหลายปีหลังจากนั้น ก่อนที่จะเสียชีวิต กิมเสี่ยถ่างพูดติดตลกว่า "การถูกตัดศีรษะเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด แต่ด้วยเหตุใดก็ไม่ทราบสิ่งนี้จึงเกิดกับข้า นึกไม่ถึงเลย!" ในบทความปี ค.ศ. 1933 หลู่ ซฺวิ่น (鲁迅) นักเขียนชื่อดังยอมรับว่าคำพูดนี้ของกิมเสี่ยถ่างอาจเป็นคำพูดที่คนอื่นคิดขึ้น และวิจารณ์ว่าเป็น "การหัวเราะเยาะความโหดร้ายของคนขายเนื้อมนุษย์"
ทฤษฎีวรรณกรรมและการวิจารณ์วรรณกรรม.
กิมเสี่ยถ่างมีชื่อเสียงจากการรวบรวมรายชื่อที่กิมเสี่ยถ่างเรียกว่า "#เปลี่ยนทาง " (六才子書 "ลิ่วไฉจื่อชู") ได้แก่ "จังจื๊อ" (莊子 "จฺวางจื่อ"), กวีนิพนธ์"ลีส่าว" (離騷 "หลีเซา"), "ซือกี่" (史記 "ฉื่อจี้"), กวีนิพนธ์ของโต้วโพ้ว (杜甫 ตู้ ฝู่), "ไซเซีย" (西廂記 "ซีเซียงจี้") และ "ซ้องกั๋ง" (水滸傳 "ฉุยหู่จฺว้าน") รายชื่อนี้ประกอบด้วยผลงานโบราณชั้นสูงอย่าง"ลีส่าว"และกวีนิพนธ์ของโต้วโพ้ว กับนวนิยายหรือบทละครภาษาจีนพื้นถิ่นที่มีต้นกำเนิดมาจากตามถนนหนทางและย่านตลาด ผลงานทั้งหกนี้ได้รับเลือกโดยพิจารณาจากคุณค่าทางวรรณกรรม ไม่ได้มาจากหลักคุณธรรม ด้วยเหตุนี้กิมเสี่ยถ่างจึงมักถูกมองว่าเป็นคนประหลาดและสร้างศัตรูจำนวนมากในหมู่นักวิชาการลัทธิขงจื๊อสายอนุรักษ์นิยมในช่วงเวลานั้น กิมเสี่ยถ่างแก้ไขปรับปรุง แสดงความคิดเห็น และเพิ่มคำนำกับหมายเหตุระหว่างบรรทัดให้กับนวนิยายชื่อดังอย่าง"ซ้องกั๋ง"และ"สามก๊ก" (三國演義 "ซานกั๋วเหยี่ยนอี้") กับละครในยุคราชวงศ์หยวนอย่าง"ไซเซีย" 
กิมเสี่ยถ่างมักถูกจัดกลุ่มร่วมกับเม่าจงกัง (毛宗崗 "เหมา จงกาง") และจาง จู๋พัว (張竹坡) ในฐานะนักวิจารณ์/บรรณาธิการ ฉบับวิจารณ์นวนิยาย"สามก๊ก"ของเม่าจงกังและบทวิจารณ์นวนิยาย"บุปผาในกุณฑีทอง" (金瓶梅 "จินผิงเหมย์") ของจาง จู๋พัวใช้วิธีตู๋ฝ่า (讀法 #เปลี่ยนทาง "วิถีเพื่ออ่าน") ในการตีความนวนิยายโดยใช้มาตรฐานคำศัพท์และการวิจารณ์ ซึ่งก่อนหน้านั้นเคยจำกัดเฉพาะกับกวีนิพนธ์และภาพจิตรกรรม นวัตกรรมนี้ช่วยยกสถานะของนวนิยายสำหรับนักอ่านชาวจีน และทำให้การเขียนนวนิยายกลายเป็นกิจกรรมที่มีหน้ามีตาสำหรับบุคคลที่มีการศึกษา