ออดิโอแกรม

ออดิโอแกรม  เป็นกราฟแสดงค่าเริ่มได้ยินในช่วงความถี่เสียงมาตรฐานที่วัดด้วยเครื่องวัดการได้ยินที่เรียกว่า ออดิโอมิเตอร์
แกน Y แสดงความดังเป็นเดซิเบล (dB) และแกน X แสดงความถี่เป็นเฮิรตซ์ (Hz)
ขีดจำกัด/ค่าความดังที่เริ่มได้ยินจะวาดเทียบกับเส้นโค้งมาตรฐานที่แสดงการได้ยิน "ปกติ" เป็นหน่วย dB(HL) ซึ่งแสดงระดับการได้ยิน
นี่ไม่เหมือนกับ equal-loudness contour (เส้นโค้งความดังเท่ากัน) ซึ่งเป็นชุดเส้นโค้งที่แสดงความดังเท่ากันในระดับเสียงต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ ซึ่งรวมเส้น threshold of hearing (ขีดเริ่มการได้ยินในเชิงสัมบูรณ์) ที่วัดเป็น dB(SPL) (ระดับความดันเสียง) 
ค่าความถี่ที่แสดงในออดิโอแกรม จะเพิ่มเป็นสองเท่าในทุก#เปลี่ยนทาง ๆ ช่วง (เช่น 250, 500, #เปลี่ยนทาง เป็นต้น)
แต่ความถี่ในระหว่าง#เปลี่ยนทาง ๆ (เช่น #เปลี่ยนทาง) ก็อาจจะแสดงด้วย
ส่วนค่าความดังจะแสดงในเชิงเส้น โดยเพิ่มทีละ 10#เปลี่ยนทาง dBHL
อย่างไรก็ตาม เดซิเบลเป็นมาตราส่วนเชิงลอการิทึม คือแม้ค่าจะเพิ่มขึ้นทีละ 10#เปลี่ยนทาง ๆ แต่จริง#เปลี่ยนทาง ๆ ความดังจะเพิ่มยิ่งกว่านั้น
สำหรับมนุษย์ การได้ยินปกติอยู่ที่ระหว่าง #เปลี่ยนทาง 
แม้การได้ยินที่ความดัง 0#เปลี่ยนทาง dB ระหว่าง #เปลี่ยนทาง จะถือว่าเป็นการได้ยินปกติโดย 'เฉลี่ย'
ขีดจำกัดการได้ยินของมนุษย์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ สามารถตรวจหาด้วยการทดสอบการได้ยินเชิงพฤติกรรมหรือการทดสอบทางสรีรวิทยา ดังที่ใช้ในออดิโอเมทรี (audiometry)
เมื่อทดสอบการได้ยินเชิงพฤติกรรมในผู้ใหญ่ ผู้ทดสอบจะเล่นโทนเสียงที่มีความถี่และความดังโดยเฉพาะ#เปลี่ยนทาง ๆ
เมื่อผู้รับทดสอบได้ยินก็จะแสดงปฏิกิริยา เช่น ยกมือหรือกดปุ่ม
ผู้ทดสอบจะคอยบันทึกค่าเสียงที่มีความดังต่ำสุดที่สามารถได้ยิน
สำหรับเด็ก นักโสตสัมผัสวิทยาจะทดสอบโดยทำเป็นเกมและใช้ของเล่น เช่น บล็อกหรือหมุด แทนที่อุปกรณ์การตอบสนอง 
นี้เรียกว่า การวัดการได้ยินแบบเล่นโดยมีเงื่อนไข (conditioned play audiometry)
การวัดการได้ยินแบบเสริมแรงด้วยภาพ (visual reinforcement audiometry) ก็ใช้กับเด็กเช่นกัน
คือเมื่อเด็กได้ยินเสียง ก็ให้เด็กมองไปในทิศทางที่เสียงมาโดยจะได้รับการเสริมแรงด้วยแสงไฟและ/หรือของเล่นที่เคลื่อนไหว
เทคนิคที่คล้ายกันสามารถใช้ทดสอบกับสัตว์บางชนิด โดยแทนที่จะใช้ของเล่น ก็ให้อาหารเป็นรางวัลเมื่อสัตว์ตอบสนองต่อเสียง
การทดสอบทางสรีรวิทยาไม่จำเป็นต้องให้ผู้ป่วยตอบสนอง
ตัวอย่างเช่น การตรวจศักย์ไฟฟ้าในก้านสมองที่เสียงกระตุ้น (BAEPs) เป็นการวัดการตอบสนองของก้านสมองเมื่อเล่นเสียงเข้าหูของผู้ป่วย
หรือการวัดเสียงจากหู (OAE) ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดเองในหูชั้นในตามปกติ หรือเกิดเพราะสิ่งเร้าจากภายนอก
ในสหรัฐอเมริกา สถาบันความปลอดภัยและสุขภาพทางอาชีพ (NIOSH) 
แนะนำให้ผู้ที่ได้รับเสียงระดับอันตรายเป็นประจำควรตรวจการได้ยินปีละครั้ง หรือทุกสามปีหากไม่ได้สัมผัสเสียงดังเป็นประจำ
การวัด.
ออดิโอแกรมเป็นกราฟที่แสดงสมรรถภาพการได้ยิน สร้างด้วยอุปกรณ์พิเศษที่เรียกว่าออดิโอมิเตอร์ ซึ่งใช้งานดังนี้
ผู้รับตรวจสวมหูฟังที่ผ่านการปรับเทียบมาอย่างดี 
ออดิโอมิเตอร์จะเล่นเสียงที่มีความถี่และความดังต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ กัน
เมื่อผู้รับตรวจได้ยินเสียง ก็จะตอบสนองโดยปกติคือการกดปุ่ม
การตอบสนองจะทำเป็นกราฟซึ่งแสดงว่าได้ยินดีแค่ไหนที่ความถี่ต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ
เมื่อวัดระดับการได้ยิน นักโสตสัมผัสวิทยาไม่ได้ใช้ค่าสัมบูรณ์
แต่เปรียบการได้ยินของผู้รับตรวจกับการได้ยินปกติ โดยอ้างอิงกับเส้นโค้งการได้ยินต่ำสุด (minimum audibility curve)
แต่มาตรฐานสำหรับระดับการได้ยิน "ปกติ" ก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา
ในปี#เปลี่ยนทาง 1951 มาตรฐาน (ASA-1951) กำหนดระดับการได้ยินปกติที่ความถี่ #เปลี่ยนทาง ไว้ที่#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง 
ในปี#เปลี่ยนทาง 1969 มาตรฐานใหม่ (ANSI-1969/ISO-1963) ได้เปลี่ยนค่านี้เป็น #เปลี่ยนทาง 
เพราะใช้มาตรฐานต่างกัน เมื่อเปรียบเทียบผลการทดสอบการได้ยินเก่ากับผลใหม่ นักโสตสัมผัสวิทยามักจะต้องปรับผลเก่าด้วยค่า #เปลี่ยนทาง เพื่อให้สามารถเปรียบเทียบกันได้
ออดิโอแกรมและการสูญเสียการได้ยินชนิดต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ.
การตรวจวัดด้วยเสียงบริสุทธิ์แบบ "ดั้งเดิม" (ซึ่งทดสอบความถี่สูงสุดถึง 8 กิโลเฮิรตซ์) เป็นการวัดการได้ยินซึ่งสามัญที่สุด
สำหรับงานวิจัยหรือการวินิจฉัยการสูญเสียการได้ยินเกี่ยวกับอายุตั้งแต่เนิ่น#เปลี่ยนทาง ๆ อาจใช้ออดิโอแกรมความถี่สูง (จนถึง #เปลี่ยนทาง) ซึ่งวัดด้วยเครื่องออดิโอมิเตอร์และหูฟังที่ปรับเทียบเป็นพิเศษ
สัญลักษณ์ที่ต่างกันใช้ระบุว่าผลการตอบสนองมาจากหูข้างใดและเป็นการตอบสนองประเภทใด 
ผลทดสอบการนำเสียงผ่านอากาศ (ซึ่งส่งเสียงไปยังหูผ่านหูฟังที่สร้างการสั่นสะเทือนในอากาศ) จะรายงานด้วยวงกลม (O) สำหรับหูขวาและ#เปลี่ยนทาง (X) สำหรับหูซ้าย
ผลทดสอบการนำเสียงผ่านกระดูก (ซึ่งส่งเสียงโดยใช้เครื่องสั่นสะเทือนที่กระดูกขมับเพื่อลัดผ่านหูชั้นนอกและหูชั้นกลาง และทดสอบเฉพาะหูชั้นในและเส้นประสาทการได้ยิน) จะรายงานด้วยวงเล็บ
ด้านเปิดของวงเล็บจะบ่งชี้หูที่ทดสอบ คือ < หรือ [ เป็นค่าการได้ยินของหูข้างขวา และ > หรือ ] เป็นค่าการได้ยินของหูข้างซ้าย 
เมื่อใช้สีในออดิโอแกรม สีแดงจะบ่งชี้หูขวาและสีน้ำเงินจะแสดงถึงหูซ้าย
ในผู้ใหญ่ การได้ยินปกติทั่วไปกำหนดไว้ที่ค่า #เปลี่ยนทาง หรือดีกว่า (คือต่ำกว่า)
ค่าการได้ยินที่#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง และยิ่งกว่าบ่งชี้การสูญเสียการได้ยิน
รูปแบบค่าการได้ยินในออดิโอแกรมอาจช่วยระบุสาเหตุของการสูญเสียการได้ยินได้
ตัวอย่างเช่น เมื่ออายุมากกขึ้น การได้ยินก็จะแย่ลงตามความถี่ที่สูงขึ้น
การสูญเสียการได้ยินเหตุเสียงดังมักจะมีแสดงเป็นร่องการได้ยินในออดิโอแกรม (ในภาพ) 
โดยแย่สุดที่ระหว่าง #เปลี่ยนทาง (ส่วนใหญ่ที่#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง) โดยได้ยินดีกว่าที่ความถี่ต่ำกว่าและสูงกว่า 
ความบกพร่องทางการได้ยินอาจเกิดจากโรคบางชนิด เช่น ฮิวแมนซัยโตเมกาโลไวรัส (HCMV) หรือโรคเมนิแยร์ ซึ่งวินิจฉัยได้จากรูปแบบของออดิโอแกรม
โรคหินปูนเกาะกระดูกหู (otosclerosis) มีผลเป็นออดิโอแกรมที่แสดงการเสียการได้ยินอย่างสำคัญตลอดทุกความถี่เสียง โดยมักจะแย่ลงประมาณ #เปลี่ยนทาง 
การได้ยินที่บกพร่องโดยเฉพาะที่ความถี่ราว 2 กิโลเฮิรตซ์ (เรียกว่า Carhart notch ในออดิโอแกรม)
เป็นลักษณะเฉพาะของโรคหินปูนเกาะกระดูกหูหรือความผิดปกติของกระดูกหูตั้งแต่กำเนิด (congenital ossicular anomaly)
โรคเมนิแยร์มีผลให้สูญเสียการได้ยินอย่างรุนแรงในช่วงความถี่ต่ำ
ข้อจำกัด.
ออดิโอแกรมไม่สามารถวัดการสูญเสียการได้ยินแบบแฝง
ซึ่งเป็นการไม่สามารถแยกแยะเสียงในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดัง เช่น ร้านอาหาร
มีเหตุจากพยาธิสภาพของไซแนปส์ (synaptopathy) ในคอเคลีย
ซึ่งต่างกับการสูญเสียการได้ยินทางประสาทหูเพราะการทำงานผิดปกติของเซลล์ขน
ออดิโอแกรมออกแบบมาเพื่อ "ประเมินเสียงซึ่งเบาที่สุดที่ผู้ป่วยสามารถได้ยิน" โดยไม่ได้คำนึงถึงสถานการณ์ที่มีเสียงดังซึ่งเป็นปัญหาสำหรับผู้ที่เสียการได้ยินแบบแฝง
ออดิโอแกรมจึงอาจไม่สะท้อนถึงความเสียหายของเส้นใยประสาทที่ตอบสนองต่อเสียงดัง ซึ่งสำคัญในการเข้าใจคำพูดในที่ที่มีเสียงรบกวน
งานวิจัยจึงแนะนำวิธีการวัดอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ เช่น การตรวจคลื่นไฟฟ้าหูชั้นใน (electrocochleography) การรับรู้คำพูดในเสียงรบกวน (speech-in-noise perception) และ frequency following response (การตอบสนองเป็นศักย์ไฟฟ้าของก้านสมองต่อเสียงความถี่ที่เป็นจังหวะ/ต่อเนื่อง) ว่าอาจมีประโยชน์มากกว่า
ดูเพิ่ม.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />