pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สตรีกระเป๋าถือ

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
สตรีคนหนึ่งใช้กระเป๋าถือตบพวกนีโอนาซี  หรือที่รู้จักในชื่อ สตรีกระเป๋าถือ (หรือ , "The lady with the handbag") เป็นภาพถ่ายที่ถ่ายในเมืองเว็กเควอ ประเทศสวีเดน เมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1985 โดยช่างภาพข่าว ฮันส์ รูแน็สซ็อน (Hans Runesson) ภาพถ่ายนี้เป็นภาพสตรีวัย 38 ปี ชื่อ ดานูตา ดานิแอ็ลซ็อน (Danuta Danielsson) ใช้กระเป๋าถือตบเข้าที่สมาชิกของลัทธินีโอนาซีซึ่งกำลังเดินขบวนอยู่ นักวิชาการ ซามูแอ็ล แมร์ริล (Samuel Merrill) ระบุว่าภาพนี้แสดงให้เห็นสตรีสูงวัยที่ดูอ่อนแอขณะเผชิญหน้ากับพวกสกินเฮดนีโอนาซีตามลักษณะภาพเหมารวม 
ประวัติศาสตร์.
ภาพนี้ถ่ายระหว่างการชุมนุมประท้วงขนาดย่อมของผู้สนับสนุนพรรคราชอาณาจักรนอร์ดิกโดยเป็นการชุมนุมประท้วงที่ผ่านการรับรองโดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้ว โดยจัดขึ้นไม่นานหลังการกล่าวสุนทรพจน์ของหัวหน้าพรรคฝ่ายซ้าย-คอมมิวนิสต์ ลาส์ แวร์แนร์ ในใจกลางเมืองเว็กเควอ ภาพถ่ายนี้ตีพิมพ์ในวันถัดไปบนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์แห่งชาติของสวีเดน และในวันที่ 15 เมษายน บนหนังสือพิมพ์อังกฤษสองเจ้าใหญ่ "เดอะไทมส์" และ "เดอะเดลีเอ็กซ์เพรส"
ภาพถ่ายนี้ได้รับเลือกเป็นภาพถ่ายสวีเดนแห่งปี (Swedish Picture of the Year หรือ) ประจำ ค.ศ. 1985 และต่อมาเป็นภาพแห่งศตวรรษ (Picture of the Century) โดยนิตยสาร "วี" และโดยสมาคมภาพถ่ายประวัติศาสตร์แห่งสวีเดน (Photographic Historical Society of Sweden)
บุคคลในภาพ.
สตรีในภาพถ่ายนี้คือ ดานูตา ดานิแอ็ลซ็อน (Danuta Danielsson (สกุลเดิม เซน; Seń)) เกิดเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1947 ในเมืองกอชุฟวีแยลกอปอลสกี ประเทศโปแลนด์ เธอมีพี่น้องร่วมกันสามคน และเป็นคนยิว มารดาของเธอเป็นผู้รอดชีวิตจากค่ายกักกันของนาซีในโปแลนด์ระหว่างฮอลอคอสต์ (บ้างระบุว่าคือค่ายกักกันเอาช์วิตซ์ หรือมัยดาเน็ก) เธอพบกับ บยอร์น เบซ็อน ดานิแอ็ลซ็อน (Björn "Beson" Danielsson) ที่เทศกาลดนตรีแจ๊ซหนึ่งในโปแลนด์ใน ค.ศ. 1981 ทั้งสองสมรสกันในปีเดียวกัน และย้ายมาตั้งรกรากอยู่ในสวีเดนเมื่อ ค.ศ. 1982 ตัวตนของเธอถูกปิดบังมาโดยตลอดจนกระทั่ง ค.ศ. 2014 โดยสื่อสำนักหนึ่ง ในเวลานั้นกำลังมีข้อถกเถียงกรณีการตั้งรูปปั้นเธอในฐานะอนุสรณ์สถานแก่สาธารณชนเพื่อระลึกถึงการเผชิญหน้าในภาพ บุตรชายของเธอระบุแก่สื่อว่าตัวเธอเองไม่เคยชอบภาพถ่ายนี้เลยและรู้สึกผิดกับชื่อเสียงที่ได้มาจากภาพนี้ ในโอกาสเดียวกันนี้ เขายังปฏิเสธข้อกล่าวอ้างและข่าวลือทั้งที่ว่าเธอเป็นผู้รอดชีวิตจากค่ายกักกันยิว หรือว่าเธอมีปัญหาทางจิตและตบผู้ชายคนนั้นไปโดยไม่รู้ตัว ว่าไม่เป็นความจริง
ชายคนที่ถูกกระเป๋าถือตบในรูปคือ เซปโป เซลูสกา (Seppo Seluska) สมาชิกกองกำลังของพรรคราชอาณาจักรนอร์ดิก ในภายหลังเขาถูกจับกุมและตัดสินมีความผิดฐานทารุณกรรมและฆาตกรรมเกย์ชาวยิวคนหนึ่ง
อี ดา-ฮี

อี ดา-ฮี (เกาหลี: ; เกิดวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1985) เป็นนางแบบและนักแสดงชาวเกาหลีใต้ บทบาทที่ทำให้เธอโด่งดังคือในซีรีส์ดราม่าทางกฎหมายของสถานีเอสบีเอส เรื่อง "กระซิบรัก จิตสัมผัส" ในปี ค.ศ. 2013 นอกจากนี้ เธอยังเป็นที่รู้จักจากบทบาทคัง ซา-รา ในเรื่อง "ผู้หญิงหลายหน้ากับสุดหล่อขี้ลืม" (2018) และชา ฮย็อน ในเรื่อง "" (2019)
อาชีพ.
อีเข้าสู่วงการบันเทิงจากการประกวดในรายการ "เอสบีเอส Super Elite Model Contest" ค.ศ. 2002 ในการประกวดครั้งนั้นเธอเข้าถึงรอบสุดท้าย ต่อมาเธอได้เริ่มต้นเป็นนักแสดงด้วยการรับบทสมทบในละครซีรีส์เรื่อง "ตำนานจอมกษัตริย์เทพสวรรค์", "Birdie Buddy", "ซ่อนรักซ่อนเร้น" และภาพยนตร์เรื่อง "Harmony"ปีที่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของอีคือปี ค.ศ. 2013 เธอได้ปรากฏตัวในซีรีส์ยอดนิยมเรื่อง "กระซิบรัก จิตสัมผัส"
ในปีค.ศ. 2014 อีเปิดตัวเธอประเดิมงานแสดงครั้งแรกในฐานะนักแสดงหลักในซีรีส์เรื่อง"บิ๊กเมาท์" ในปี ค.ศ. 2018 อีได้แสดงนำในซีรีส์โรแมนติกคอมเมดี้ยอดนิยมเรื่อง "ผู้หญิงหลายหน้ากับสุดหล่อขี้ลืม" ต่อมาเธอเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังจากการแสดงซีรีส์เรื่อง "Mrs. Cop" ในปีค.ศ. 2018ในปี ค.ศ. 2016 อีได้เซ็นสัญญากับบริษัทจัดการศิลปิน Huayi Brothers เธอได้แสดงในซีรีส์โรแมนติกคอมเมดี้ยอดนิยมเรื่อง "เดอะบิวตีอินไซด์"ร่วมกับ อี แจ-อุก และได้รับเลือกให้เป็นพิธีกรในซีรีส์เรียลลิตี้การแข่งขันเพื่อค้นหาเกิร์ลกรุ๊ป "ควีนดอม" ร่วมกับ จาง ซอง-กยูเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2020 มีการประกาศว่าเธอจะเป็นพิธีกรร่วมกับจางซองกยูในรายการเรียลลิตี้ของกลุ่มบอยกรุ๊ปของ เอ็มเน็ต ที่ชื่อว่า "โรดทูคิงดอม" ซึ่งเป็นภาคต่อของรายการ ควีนดอม
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022 อีได้เซ็นสัญญากับ Ghost Studio
สโมสรฟุตบอลเลย์ตันโอเรียนท์

สโมสรฟุตบอลเลย์ตันโอเรียนท์ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพ ตั้งอยู่ที่ย่านเลย์ตัน กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ปัจจุบันทีมลงแข่งขันในอีเอฟแอลลีกวัน ซึ่งเป็นลีกฟุตบอลระดับที่สามของระบบลีกฟุตบอลอังกฤษ
ประวัติ.
การก่อตั้งและชื่อ (1881–1914).
สโมสรฟุตบอลเลย์ตันโอเรียนท์ เดิมมีจุดเริ่มต้นจากกลุ่มสมาชิกของสโมสรคริกเก็ตกลิน ซึ่งหลายคนเป็นอดีตนักเรียนของวิทยาลัยอินดิเพนเดนท์ โฮเมอร์ตัน ซึ่งอยู่ใกล้กับเขตแฮคนีย์ (ปัจจุบันคือวิทยาลัยโฮเมอร์ตันในเคมบริดจ์) จนถึงปัจจุบันยังคงมีการจัดการแข่งขันประจำปีระหว่างสโมสรกับวิทยาลัยแห่งนี้อยู่ ทีมมีการเปลี่ยนชื่อหลายครั้ง โดยเริ่มจากสโมสรคริกเก็ตอีเกิล ในปี 1886 และเปลี่ยนเป็นสโมสรฟุตบอลโอเรียนท์ ในปี 1888
ตามข้อมูลจากหนังสือประวัติศาสตร์สโมสร 12 เล่ม ที่เขียนโดย นีลสัน เอ็น. คอฟแมน นักประวัติศาสตร์ของสโมสร ระหว่างปี 1974 ถึง 2015 ระบุว่าการเลือกชื่อ "โอเรียนท์" ให้กับสโมสรเกิดจากความคิดของ แจ็ค อาร์. เดียริง นักฟุตบอลคนหนึ่งของสโมสร ซึ่งทำงานอยู่ที่บริษัทเดินเรือ Orient Steam Navigation Company ที่ต่อมาได้รวมเข้ากับบริษัท P&O – Peninsular & Oriental ในปี 1898 สโมสรได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "แคลปตัน โอเรียนท์" เพื่อเป็นตัวแทนของย่านแคลปตันในกรุงลอนดอน ซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามแข่งขัน แม้ว่าในเวลานั้นจะมีสโมสรอีกทีมหนึ่งชื่อ "สโมสรฟุตบอลแคลปตัน" อยู่แล้วก็ตาม
ก่อนที่ทีม "ดิ ออส" จะตกชั้นในปี 2017 พวกเขาเป็นสโมสรฟุตบอลที่เก่าแก่เป็นอันดับสองในลอนดอน รองจากฟูลัม และเป็นสโมสรที่เก่าแก่เป็นอันดับ 24 ในบรรดาสโมสรทั้งหมดที่กำลังแข่งขันอยู่ในลีกฟุตบอลของอังกฤษในปัจจุบัน หลังจากที่ฟูลัมเลื่อนชั้นขึ้นสู่พรีเมียร์ลีก ทำให้พวกเขากลายเป็นสโมสรที่เก่าแก่ที่สุดในลอนดอนที่ยังคงแข่งขันอยู่ในฟุตบอลลีก ในปี 1904 เลย์ตัน โอเรียนท์ เล่นอยู่ในดิวิชั่นสองของลีกภาคใต้ และในปี 1905 ได้เข้าร่วมฟุตบอลลีก ในช่วงเวลานั้น นักฟุตบอลอาชีพอย่างเฮอร์เบิร์ต คิงกาบี ซึ่งเล่นตำแหน่งปีกขวา จะได้รับค่าจ้างเพียง 2 ปอนด์ 4 ชิลลิงต่อสัปดาห์ (เทียบเท่าประมาณ 200 ปอนด์ในปี 2012) โดยค่าจ้างมักจะไม่ได้รับอย่างสม่ำเสมอ
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง สโมสรได้ตัดสินใจเปลี่ยนมาใช้ชื่อ 'เลย์ตัน โอเรียนท์' อย่างเป็นทางการ สโมสรย้ายมาอยู่ที่เลย์ตันในปี 1937 แต่ก็ยังมีทีมชื่อสโมสรฟุตบอลเลย์ตัน อยู่ในพื้นที่เดียวกันอีกทีมหนึ่ง ต่อมาในปี 1966 สโมสรจึงเปลี่ยนชื่อเหลือเพียงแค่โอเรียนท์ หลังจากเขตเลย์ตันในเอสเซ็กซ์ถูกผนวกเข้ากับเขตวอลธัม ฟอเรสต์ของกรุงลอนดอน
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 12 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 35 คน จำนวนที่นั่งลดจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 2 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (ยกเว้นเขตเลือกตั้งที่ 8 จะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยเขตดุสิต, เขตบางซื่อ และเขตราชเทวี
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยเขตพระนคร, เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย, เขตปทุมวัน, เขตบางรัก และเขตสัมพันธวงศ์
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยเขตพญาไท, เขตจตุจักร และเขตดอนเมือง (เฉพาะแขวงทุ่งสองห้อง)
เขตเลือกตั้งที่ 4.
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยเขตพระโขนง, เขตลาดกระบัง และเขตประเวศ
เขตเลือกตั้งที่ 5.
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยเขตห้วยขวาง และเขตคลองเตย
เขตเลือกตั้งที่ 6.
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยเขตยานนาวา, เขตสาธร และเขตบางคอแหลม
เขตเลือกตั้งที่ 7.
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยเขตบางกะปิ, เขตบึงกุ่ม และเขตลาดพร้าว
เขตเลือกตั้งที่ 8.
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยเขตธนบุรี และเขตคลองสาน
เขตเลือกตั้งที่ 9.
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยเขตบางขุนเทียน, เขตราษฎร์บูรณะ และเขตจอมทอง
เขตเลือกตั้งที่ 10.
เขตการเลือกตั้งที่ 10 ประกอบด้วยเขตบางกอกน้อย, เขตตลิ่งชัน และเขตบางพลัด
เขตเลือกตั้งที่ 11.
เขตการเลือกตั้งที่ 11 ประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ, เขตบางกอกใหญ่ และเขตหนองแขม
เขตเลือกตั้งที่ 12.
เขตการเลือกตั้งที่ 12 ประกอบด้วยเขตบางเขน, เขตมีนบุรี, เขตหนองจอก และเขตดอนเมือง (ยกเว้นแขวงทุ่งสองห้อง)
เอมิล วาเร

เอมิล แอร์เนสต์ วาเร (28 กันยายน ค.ศ. 1885 – 31 มกราคม ค.ศ. 1974) เป็นนักมวยปล้ำชาวฟินแลนด์ผู้ได้รับรางวัลเหรียญทองในรุ่นไลต์เวตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912 และ 1920
วาเรครองแชมป์โลกใน ค.ศ. 1911, แชมป์ยุโรปอย่างไม่เป็นทางการใน ค.ศ. 1912 รวมถึงแชมป์ระดับชาติใน ค.ศ. 1909 และ 1911 ซึ่งระหว่าง ค.ศ. 1912 ถึง ค.ศ. 1916 เขาชนะการแข่งมวยปล้ำทุกนัด เขาอำลาการเป็นนักมวยปล้ำหลังโอลิมปิก 1920 เพื่อมาเป็นกรรมการและผู้ฝึกสอนมวยปล้ำ โดยในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 เขาทำหน้าที่ประธาน, เลขาธิการ, เหรัญญิก และรองประธานของสโมสรมวยปล้ำวีปูรินวอยไมเลียตของเขา รวมถึงเป็นสมาชิกคณะกรรมการของสหพันธ์มวยปล้ำฟินแลนด์
วัดเทียนหมุ

วัดเทียนหมุ (วัดนารีสวรรค์) เป็นวัดเก่าแก่ในเมืองเว้ ประเทศเวียดนาม ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม วัดนี้ปรากฎอยู่ในตำนานพื้นถิ่น เพลงพื้นถิ่น และใน "กาเดา" ที่เกี่ยวกับเมืองเว้ วัดเทียนหมุตั้งอยู่บนเขาห่าเค แขวงเฮืองล็อง เขตฟู้ซวน ห่างไปราว จากเขตกำแพงเมืองเว้ วัดเทียนหมุสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิราชวงศ์เหงียนบนชายฝั่งทางเหนือของแม่น้ำหอม นอกจากนี้ในวัดยังเป็นที่เก็บรักษาและจัดแสดงรถยนต์คันที่ขับภิกษุทิก กว๋าง ดึ๊ก ไปจุดไฟเผาตนจนมรณภาพในเมืองไซ่ง่อนเพื่อประท้วงนโยบายกดขี่ชาวพุทธของเวียดนามใต้ที่นำโดยประธานาธิบดี โง ดิ่ญ เสี่ยม ในเวลานั้น
วัดเทียนหมุสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1601 ตามดำรัสของขุนนางเหงียนองค์แรก เหงียน ฮหว่าง ซึ่งในเวลานั้นเป็นผู้ว่าการนครเถวี่ยนฮว้าหรือเว้ในปัจจุบัน ในพระราชพงศาวดารบันทึกว่า ขณะเหงียน ฮหว่าง กำลังเดินทางสำรวจพื้นที่โดยรอบนครก็ได้ฟังตำนานพื้นถิ่นเกี่ยวกับเทียนหมุ (นารีสวรรค์) ซึ่งเป็นสตรีสูงวัย แต่งกายด้วยชุดสีแดงและน้ำเงินนั่งถูแก้มของเธออยู่ตรงจุดที่ปัจจุบันคือวัดเทียนหมุ เธอทำนายทายทักว่าขุนนางหว่านต่อมาจะเดินทางมาสร้างวัดบนเขาลูกนี้เพื่อสวดขอความเจริญรุ่งเรืองแก่ประเทศ หลังเธอกล่าวเสร็จก็หายวับไป หลังฮหว่างได้ฟังเช่นนี้จึงมีคำสั่งให้สร้างวัดเทียนหมุขึ้น นารีสวรรค์เทียนหมุนี้มีการตั้งข้อสันนิษฐานว่าดัดแปลงมาจากเทวีโพนคร ซึ่งเป็นเทวีของชาวจามดั้งเดิม 
เจดีย์สูงเจ็ดชั้นของวัดเทียนหมุมีชื่อว่าเจดีย์เฟื้อกเซวียน (Phước Duyên) สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิเถี่ยว จิ ในปี 1844 ในชื่อเจดีย์ถู่เญิน (Từ Nhân) เจดีย์สร้างขึ้นจากอิฐและมีความสูง 21 เมตร มีลักษณะแปลนเป็นรูปแปดเหลี่ยม ความสูงเจ็ดชั้นของเจดีย์นั้นแทนพระพุทธเจ้าเจ็ดพระองค์ และมักได้รับการยอมรับให้เป็นสัญลักษณ์ของเมืองเว้อย่างไม่เป็นทางการ
นักวิชาการบางรายสันนิษฐานว่า “นารีสวรรค์” เทียนหมุ อาจมีต้นเค้ามาจากเทพีโพนคร (Po Nagar) เทวีของชาวจาม ซึ่งมีอิทธิพลในภูมิภาคเวียดนามตอนกลางก่อนการขยายอำนาจของชาวเหงียน
โซนย่า โมนิน่า

โอลก้า เฮอร์ฮีเยวา (Olha Heorhiieva) หรือที่รู้จักในชื่อ โซนย่า โมนิน่า (Sonya Monina) (เกิด 29 ธันวาคม 1988 ที่เบรสต์, สาธารณรัฐเบลารุส) เป็นชาวยูเครนที่ทำงานด้านแฟชั่นและการออกแบบชุด เธอเป็นผู้ก่อตั้งแบรนด์ "SONYAMONINA" ซึ่งเป็นแบรนด์เสื้อผ้าผู้ชายที่ตั้งอยู่ในเคียฟ คอลเลกชันของเธอเคยแสดงในยูเครน, เบลารุส, รัสเซีย และสโลวาเกีย การออกแบบของเธอได้รับการนำเสนอเป็นประจำในงานยูเครเนียน แฟชั่น วีค
พื้นหลัง.
โอลก้า เฮอร์ฮีเยวา เกิดเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1988 ที่เมืองเบรสต์หลังจากนั้นในวัย 5 ขวบ เธอย้ายไปยังซิมเฟโรปอลกับครอบครัว ในปี ค.ศ. 2006 เธอเริ่มศึกษาในสาขา "การออกแบบผลิตภัณฑ์หนัง" ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีและการออกแบบแห่งชาติของเคียฟ ในปี ค.ศ. 2012 เธอก่อตั้งแบรนด์เสื้อผ้าผู้ชายของตนเองชื่อ SONYAMONINA ในปี ค.ศ. 2013 โมนิน่าได้นำเสนอคอลเล็กชันเปิดตัวของเธอในงาน ยูเครเนียน แฟชั่น วีค ในปี 2015 เธอได้นำเสนอคอลเล็กชันฤดูใบไม้ผลิ/ฤดูร้อน ค
ศ. 2016 ในงาน เบลารุส แฟชั่น วีค ในปี 2016 เธอได้นำเสนอคอลเล็กชันของเธอที่ งาน"เบลารุส แฟชั่น วีค" ใน มอสโก ในปี ค.ศ. 2018 เธอนำเสนอคอลเล็กชันฤดูร้อน ค.ศ. 2019 ที่ มิสเทตสกี อาร์เซนัล แนชันแนล อาร์ต แอนด์ คัลเจอร์ มิวเซียม คอมเพล็กซ์ ในงาน ยูเครเนียน แฟชั่น วีค เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล "เบสต์ เมนส์ โคลธิง ดีไซเนอร์ อวอร์ด" ที่งาน เบสต์ แฟชั่น อวอร์ดส 2019 ในยูเครน โมนิน่ายังเป็นนักออกแบบเสื้อผ้าอีกด้วย
เยโฮอาหาสแห่งยูดาห์

เยโฮอาหาส ("Yəhō’aḥaz", "พระยาห์เวห์ทรงยึดถือ"; "Iōakhaz") หรือ ชัลลูม  เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 17 ของราชอาณาจักรยูดาห์ (ครองราชย์ 3 เดือนเมื่อ 609 ปีก่อนคริสตกาล) และเป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ของกษัตริย์โยสิยาห์ซึ่งครองราชย์ก่อนหน้าพระองค์ พระมารดาของพระองค์คือฮามุทาล บุตรหญิงของเยเรมีย์ชาวลิบนาห์ เยโฮอาหาสประสูติเมื่อ 633/632 ปีก่อนคริสตกาล
เยโฮยาคิม

เยโฮยาคิม ("Yəhōyāqīm" "ผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงชูขึ้น"; บางครั้งสะกดว่า Jehoikim) เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 18 ของราชอาณาจักรยูดาห์ตั้งแต่ 609 ถึง 598 ปีก่อนคริสตกาล เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของกษัตริย์โยสิยาห์ (1 พงศาวดาร 3:15) และเศบิดาห์ บุตรหญิงของเปดายาห์ชาวรูมาห์ พระนามเมื่อประสูติของพระองค์คือ เอลียาคิม ("’Elyāqīm";)
รักนี้ไม่มีขาดทุน

รักนี้ไม่มีขาดทุน (เกาหลี: ) เป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ นำแสดงโดยชิน มิน-อา, คิม ย็อง-แด ,อี ซัง-อี และฮัน จี-ฮยอนออกอากาศครั้งแรกทางช่อง ทีวีเอ็นเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2024 ทุกวันจันทร์และอังคาร เวลา 20:50 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) นอกจากนี้ยังสตรีมบนทีวีอิงในเกาหลีใต้ และบนแอมะซอนไพรม์วิดีโอในบางภูมิภาคอีกด้วย
เรื่องย่อ.
"รักนี้ไม่มีขาดทุน" บอกเล่าเรื่องราวของ ซน แฮ-ย็อง หญิงสาวที่แต่งงานเพราะไม่อยากสูญเสียเงิน และ คิม จี-อุก ชายหนุ่มที่กลายเป็นสามีของเธอเพราะไม่อยากสร้างความเสียหาย
 ผู้เชี่ยวชาญในการคำนวณกำไรขาดทุนที่เกลียดการขาดทุนในชีวิตและความรัก เธอมักคำนวณจุดคุ้มทุนในความสัมพันธ์ และวางแผนการแต่งงานปลอมเมื่อตกอยู่ในอันตรายที่จะพลาดการเลื่อนตำแหน่งในที่ทำงาน
 พนักงานกะดึกในร้านสะดวกซื้อที่เป็นที่รู้จักในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจพลเมืองและเป็นชายผู้ยึดถือความยุติธรรม
 ทายาทรุ่นที่สามของตระกูลเศรษฐีที่ไม่เชื่อในความรักที่เป็นพรหมลิขิตและไม่คิดที่จะแต่งงาน
 นักเขียนนิยายเว็บชื่อดังที่เขียนเกี่ยวกับความรักเพียงอย่างเดียว
 พนักงานฝ่ายทรัพยากรบุคคลที่ทำงานในบริษัทการศึกษาเดียวกันกับ ซน แฮ-ย็อง
 เลขาของ บก กยู-ฮย็อน ทายาทรุ่นที่สามของตระกูลเศรษฐีที่ไม่เชื่อในความรักที่เป็นพรหมลิขิตและไม่คิดที่จะแต่งงาน
 เพื่อนของ ซน แฮ-ย็อง
การผลิต.
การพัฒนา.
ซีรีส์แนวโรแมนติกคอมเมดี้เรื่องนี้เขียนบทโดย คิม ฮเย-ย็อง กำกับโดย คิม จอง-ซิก วางแผนโดย CJ ENM Studios และผลิตโดย Bon Factory
การคัดเลือกนักแสดง.
เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2023 มีการคาดการณ์ว่า อี จง-ว็อน จะรับบทเป็น คิม จี-อุก ตามที่ต้นสังกัดของเขาได้ประกาศไว้ เมื่อวันที่ 1 กันยายน มีรายงานว่า คิม ย็อง-แด ได้รับการยืนยันให้เป็นนักแสดงนำชาย และ ชิน มิน-อา เป็นนักแสดงนำหญิง
การออกอากาศ.
มีกำหนดออกอากาศครั้งแรกทางช่องทีวีเอ็น ในวันที่ 26 สิงหาคม 2024 ทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 20:50 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) นอกจากนี้ยังสตรีมบนทีวีอิงในเกาหลีใต้ และบนแอมะซอนไพรม์วิดีโอในบางภูมิภาคอีกด้วย
เยโคนิยาห์

เยโคนิยาห์ ("Yəḵonəyā" , มีความหมายว่า "ยาห์ทรงก่อตั้ง") ยังเป็นที่รู้จักในพระนามว่า โคนิยาห์  และ เยโฮยาคีน ("Yəhōyāḵīn") เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 19 และลำดับก่อนสุดท้ายของราชอาณาจักรยูดาห์ พระองค์ทรงถูกปลดจากราชบัลลังก์โดยเนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 กษัตริย์แห่งบาบิโลนในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาลและทรงถูกนำไปเป็นเชลย พระองค์เป็นพระโอรสและผู้สืบราชบัลลังก์ของกษัตริย์เยโฮยาคิม และเป็นพระนัดดาของกษัตริย์โยสิยาห์ ข้อมูลส่วนใหญ่ที่ทราบเกี่ยวกับเยโคนิยาห์พบในคัมภีร์ฮีบรู บันทึกที่แสดงถึงการมีตัวตนของเยโคนิยาห์ได้รับการค้นพบในประเทศอิรัก เช่น แผ่นจารึกปันส่วนของเยโฮยาคีน แผ่นจารึกเหล่านี้ถูกขุดพบใกล้กับประตูอิชทาร์ในบาบิโลนและมีอายุย้อนไปประมาณ 592 ปีก่อนคริสตกาล จารึกด้วยอักษรรูปลิ่ม กล่าวถึงเยโคนิยาห์ (#เปลี่ยนทาง , "Yaʾúkinu" ["ia-ʾ-ú-ki-nu"]) และพระโอรส 5 พระองค์ในฐานะผู้ได้รับการปันส่วนอาหารในบาบิโลน
คริสตจักรไคร้สตเชิชกรุงเทพ

คริสตจักรไคร้สตเชิช เป็นคริสตจักรนิกายแองกลิคันในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เป็นโบสถ์แพริชของคริสตจักรแองลิกันในประเทศไทย ภายในมุขมณฑลสิงคโปร์ มีรูปแบบการนมัสการทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทย คริสตจักรมีสมาชิกประมาณ 400 คน จากหลากหลายเชื้อชาติ และหลากหลายนิกาย รูปแบบการนมัสการเป็นแบบแองกลิคัน และตัวอาคารคริสตจักรเป็นศิลปะแบบนีโอนอร์มัน สามารถรองรับได้ถึง 450 คน
เศเดคียาห์

เศเดคียาห์ (#เปลี่ยนทาง ; กรีก: Σεδεκίας, "Sedekías") เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 20 และลำดับสุดท้ายของราชอาณาจักรยูดาห์ ก่อนการทำลายเยรูซาเล็มโดยกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 แห่งบาบิโลน พระนามเมื่อประสูติของพระองค์คือ มัทธานิยาห์ ("Mattanyāhū", "ของขวัญแห่งพระเจ้า";)
หลังการล้อมเยรูซาเล็มเมื่อ 597 ปีก่อนคริสตกาล กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 ทรงปลดกษัตริย์เยโคนิยาห์และตั้งมัทธานิยาห์พระปิตุลา (อา) ของพระองค์ขึ้นครองราชย์แทน โดยเปลี่ยนพระนามเป็นเศเดคียาห์ (2 พงศ์กษัตริย์ 24:17) ผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์เป็นที่ปรึกษาของพระองค์ แต่พระองค์ไม่ทรงฟังคำของผู้เผยพระวจนะ คัมภีร์ฮีบรูบันทึกถึงพระองค์ว่า "พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์" (2 พงศ์กษัตริย์ 24:19–20, เยเรมีย์ 52:2 -3)
วิลเลียม เอฟ. ออลไบรต์ (William F. Albright) ระบุว่ารัชสมัยของเศเดคียาห์เริ่มต้นเมื่อ 598 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนเอ็ดวิน อาร์. ทีเลอ (Edwin R. Thiele) ระบุว่าเริ่มเมื่อ 597 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อคำนวณแล้ว เศเดคียาห์จึงประสูติเมื่อประมาณ 617 หรือ 618 ปีก่อนคริสตกาล ขึ้นครองราชย์เมื่อพระชนมายุ 21 พรรษา รัชสมัยของเศเดคียาห์สิ้นสุดด้วยการล้อมและการล่มสลายของเยรูซาเล็มให้กับกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อ 587 หรือ 586 ปีก่อนคริสตกาล
เจียวสี

เจียวสี, เจียวฉี หรือเอียวสี มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เจี่ยง ชู  เป็นนายทหารของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน 
ประวัติ.
เจียวสีเคยดำรงตำแหน่งเป็นแม่ทัพพื้นที่ประจำอำเภออู่ซิง (武興縣 "อู่ซิงเซี่ยน"; ปัจจุบันคืออำเภอเลฺว่หยาง มณฑลฉ่านซี) ขณะดำรงตำแหน่งไม่มีชื่อเสียงใด ๆ ภายหลังราชสำนักจ๊กก๊กแต่งตั้งคนอื่นให้มาดำรงตำแหน่งแทนที่เจียวสี ส่วนเจียวสีที่ถูกปลดจากตำแหน่งได้ถูกย้ายไปรักษาเมืองฮันต๋ง (漢中 "ฮั่นจง") ทำให้เจียวสีรู้สึกไม่พอใจ
ในปี ค.ศ. 263 รัฐวุยก๊กยกทัพบุกจ๊กก๊กครั้งใหญ่ จงโฮยขุนพลจ๊กก๊กแบ่งกำลังพลเข้าปิดล้อมฮั่นเสีย (漢城 "ฮั่นเฉิง") และก๊กเสีย (樂城 "เล่อเฉิง") และยังส่งเฮาเหลก (胡烈 "หู เลี่ย") เข้าตีด่านเองเปงก๋วน (陽平關 "หยางผิงกวาน") เวลานั้นขุนพลปอเฉียมรับผิดชอบรักษาด่านเองเปงก๋วน โดยเจียวสีเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา เจียวสีซึ่งไม่พอใจจ๊กก๊กวางแผนจะยอมจำนนต่อทัพวุยก๊ก จึงพยายามโน้มน้าวปอเฉียมให้นำกำลังพลออกจากด่านเองเปงก๋วนไปรบกับข้าศึก แต่ปอเฉียมปฏิเสธเพราะเห็นว่าเสี่ยงเกินไป เจียวสีจึงโกหกปอเฉียมว่าตนจะออกไปรบกับข้าศึกและให้ปอเฉียมอยู่รักษาด่าน หลังปอเฉียมตกลง เจียวสีจึงนำกำลังพลออกจากด่านเองเปงก๋วนไปยังอิมเป๋ง (陰平 "อินผิง") เพื่อยอมจำนนต่อเฮาเหลก เฮาเหลกจึงใช้โอกาสนี้ที่การป้องกันของด่านเองเปงก๋วนอ่อนแอลงจากการแปรพักตร์ของเจียวสี ยกพบเจ้าโจมตีด่านและยึดได้สำเร็จ ปอเฉียมรบต้านข้าศึกจนเสียชีวิตในที่รบ
เอริค โรเธม

เอริค อังเดรียส โรเธม , (เกิดเมื่อ วันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1898 – 18 กันยายน ค.ศ. 1938) เป็นวิศวกรเคมีและนักประดิษฐ์ชาวนอร์เวย์ เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ประดิษฐ์สเปรย์ละอองลอย ที่สามารถบรรจุและฉีดพ่นของเหลวได้เป็นชิ้นแรก
ประวัติ.
เอริค โรเธมเกิดในคริสเตียนเนีย (ปัจจุบันคือออสโล) ประเทศนอร์เวย์ เขาได้รับปริญญาด้านวิศวกรรมจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ในปี 1921 เขาสำเร็จการศึกษาเป็นวิศวกรเคมีจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช โดยมีความเชี่ยวชาญเคมีไฟฟ้า ต่อมาเขาได้เข้าเรียนต่อที่สถาบันเทคโนโลยีคาลส์รูเออ
การประดิษฐ์.
เขาก่อตั้งบริษัทของตัวเองในออสโลในปี 1925 เขาได้ยื่นคำขอจดสิทธิบัตรสเปรย์ละอองลอยในเดือนตุลาคม 1926 กระป๋องนี้สามารถจ่ายของเหลวต่าง ๆ โดยใช้สารขับดันเคมี สิทธิบัตรในนอร์เวย์ได้รับการอนุมัติในเดือนมิถุนายน 1929 เขาได้ยื่นคำขอสิทธิบัตรในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 30 กันยายน 1927 และได้รับอนุมัติเมื่อวันที่ 7 เมษายน 1931
ในปี 1927 เขาได้สาธิตการประดิษฐ์ให้ผู้ผลิตสี อัลฟ์ อาร์. บเยิร์คเคอ ได้เห็น ในปีถัดมา โรเธมได้เจรจาข้อตกลงในการใช้สิทธิบัตรของเขากับสี น้ำมันชักเงา และขี้ผึ้งเหลว แต่ความสำเร็จทางการค้าในช่วงแรกมีอย่างจำกัด ในปี 1931 ได้มีการก่อตั้งมูลนิธิแยกต่างหากชื่อว่า Rotheim Spraying System เพื่อการใช้สิทธิบัตรในตลาดต่างประเทศ โรเธมเสียชีวิตในปี 1938 และปีถัดมาบริษัทที่ผลิตสินค้าก็ล้มละลาย หลังจากการเสียชีวิตของโรเธมความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้มีความก้าวหน้าอย่างมากโดยถูกนำไปใช้ในผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ รวมถึงแอร์บรัชและสีสเปรย์
สิทธิบัตรนี้ถูกขายให้กับบริษัทอเมริกันในราคา100,000 krการแสวงหาประโยชน์ทางการค้าของสิทธิบัตรดังกล่าวไม่ได้มีความสำคัญจนกระทั่งได้รับการแนะนำในสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษปี 1940 การพัฒนาปรับปรุงหลักการพื้นฐานของหัวสเปรย์โดยชาวอเมริกันไลล์ กูดู และวิลเลียม เอ็น. ซัลลิแวน ทำให้เทคโนโลยีนี้ถูกนำไปใช้ในแอปพลิเคชันอื่น ๆ โดยเริ่มจากการใช้Aerosol Bombเพื่อควบคุมแมลง และต่อมาในแอปพลิเคชันอื่น ๆ อีกมากมาย ในปี 1949 โรเบิร์ต แอบป์ลานาล์ป ได้ยื่นขอสิทธิบัตรวาล์วสเปรย์ ซึ่งออกโดยสำนักงานสิทธิบัตรและเครื่องหมายการค้าสหรัฐอเมริกาในปี 1953
มรดกตกทอด.
ไปรษณีย์นอร์เวย์ ได้เฉลิมฉลองการประดิษฐ์ของโรเธมด้วยการออกแสตมป์ที่ระลึกในปี 1998
หลิน หลี่กั๋ว

หลิน หลี่กั๋ว (23 ธันวาคม ค.ศ. 1945 – 13 กันยายน ค.ศ. 1971) เป็นบุตรชายของจอมพล หลิน เปียว เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้นำของ แผนการ 571 ซึ่งเป็นแผนก่อรัฐประหารเพื่อโค่นล้มเหมา เจ๋อตง ประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ประวัติ.
หลิน หลี่กั๋ว เกิดเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1945 เขาสำเร็จการศึกษาจาก Beijing No. 4 High School ซึ่งเป็นโรงเรียนชั้นนำ และต่อมาได้เข้าเรียนในคณะฟิสิกส์ที่ มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ต่อมาเขาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของ พรรคคอมมิวนิสต์จีน
หลังจากที่ การปฏิวัติทางวัฒนธรรม เริ่มต้นขึ้น เขาได้ลาออกจากมหาวิทยาลัยและเข้าร่วมกับ กองทัพอากาศกองทัพปลดปล่อยประชาชน ในปี ค.ศ. 1967 หลินได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานบัญชาการกองทัพอากาศในปี ค.ศ. 1969 โดยผู้บัญชาการกองทัพอากาศ อู๋ ฟ่าเซี่ยน นี่เป็นตำแหน่งสำคัญ เนื่องจากเอกสารสำคัญทั้งหมดต้องผ่านมือของหลิน
ตามคำให้การของอู๋ ฟ่าเซี่ยนในระหว่างการพิจารณาคดีในปี 1980:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />
รัฐบาลของเหมา เจ๋อตง อ้างว่าในปี ค.ศ. 1970 ภายใต้การชี้นำของบิดาของเขา หลิน เปียว หลิน หลี่กั๋วได้วางแผนที่รู้จักกันในชื่อ "แผนการ 571" เพื่อสังหารเหมา เจ๋อตงใน เซี่ยงไฮ้ แต่เหมาได้รับการเตือนล่วงหน้าและออกจากเซี่ยงไฮ้ก่อนกำหนดหนึ่งวันและเปลี่ยนเส้นทางกลับไปยัง ปักกิ่ง ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971 หลิน หลี่กั๋ว ได้พา หยู่ ซินเย่ รองผู้อำนวยการกรมการเมืองของกองทัพอากาศไปยัง หางโจว และจากนั้นเรียกอีกหนึ่งรองผู้อำนวยการ โจว ยู่ฉือ จากปักกิ่งไปยัง เซี่ยงไฮ้ และพบกันในเซี่ยงไฮ้ระหว่างวันที่ 20 ถึง 24 มีนาคม
ครอบครัวหลิน รวมถึงหลิน เปียว เย่ ฉุน และหลิน หลี่กั๋ว พยายามหลบหนีหลังจากการรัฐประหารล้มเหลว ในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1971 พวกเขาหลบหนีด้วยเครื่องบิน ฮ็อคเกอร์-ซิดเดลี่ย์ ไทรเดินท์ ของกองทัพอากาศจีนจาก ท่าอากาศยานเฉินหวงเต่า ซานไห่กวน
เอกสารของพรรคที่เผยแพร่ในภายหลังระบุว่า:
“เครื่องบินกำลังมุ่งหน้าไปยัง สหภาพโซเวียต แต่เชื้อเพลิงไม่เพียงพอสำหรับการเดินทางนี้ นอกจากนี้ยังไม่มีนักบินหรือนักวิทยุอยู่บนเครื่องด้วย เครื่องบินตกใน มองโกเลีย เมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1971 ไฟไหม้เครื่องบินจนผู้โดยสารทั้งหมดเสียชีวิต"
อย่างไรก็ตาม ตามที่นักประวัติศาสตร์ เจ. ดี. สเปนซ์ กล่าว "เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการยืนยัน เนื่องจากภาพถ่ายที่ปล่อยโดยทางการจีนในภายหลังนั้นไม่น่าเชื่อถือ และรายละเอียดเกี่ยวกับแผนการของหลิน เปียว และผู้ร่วมแผนยังไม่ชัดเจน" เรื่องราวของรัฐบาลยังไม่ได้อธิบายอย่างเพียงพอว่าเหตุใดเครื่องบินของหลิน เปียวจึงตก นักวิจารณ์บางคนอ้างว่าการตัดสินใจของหลินในการหลบหนีไปยัง สหภาพโซเวียต นั้นไม่สมเหตุสมผล เนื่องจาก สหรัฐอเมริกา หรือ ไต้หวัน จะเป็นจุดหมายปลายทางที่ปลอดภัยกว่าจะเป็นจุดหมายปลายทางที่ปลอดภัยกว่า
ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1980 ถึงมกราคม ค.ศ. 1981 การพิจารณาคดีของสมาชิกกลุ่ม "กองกำลังต่อต้านการปฏิวัติ" ของหลิน เปียวและแก๊งออฟโฟร์ ได้จัดขึ้นในกรุงปักกิ่ง โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ทหารระดับสูง 5 คน รวมถึง อู๋ ฟ่าเซียน ได้ปรากฏตัวต่อหน้าศาล ซึ่งพวกเขาให้การว่าหลิน หลี่กั๋วมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในแผนการ 571 นอกจากนี้ยังไม่ชัดเจนว่าหลิน เปียวเองมีแผนที่จะก่อรัฐประหารหรือไม่ หรือหลิน หลี่กั๋วและเย่ ฉุน มีแผนดังกล่าวและไม่ได้แจ้งให้หลิน เปียวทราบ
ศาลรัษฎากร (เยอรมนี)

ศาลรัษฎากร  เป็นศาลชั้นต้นของประเทศเยอรมนี ถือเป็นศาลชำนัญพิเศษซึ่งมีอำนาจพิจารณาตัดสินคดีที่อยู่ในเขตอำนาจศาลรัษฎากร ("Finanzgerichtsbarkeit") อันหมายถึงคดีเกี่ยวกับภาษีอากร คดีที่ผ่านศาลนี้แล้วสามารถถูกอุทธรณ์ขึ้นสู่ศาลารัษฎากรสหพันธ์ ("Bundesfinanzhof")
รายชื่อศาลรัษฎากร.
ปัจจุบัน ประเทศเยอรมนีมีศาลรัษฎากรจำนวนสิบแปดแห่ง
ชาลส์ อัลเฟรด บาร์ตเล็ตต์

พลเรือจัตวา ชาลส์ อัลเฟรด บาร์ตเล็ตต์ (21 สิงหาคม ค.ศ. 1868 – 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945) เป็นกะลาสีเรือพาณิชย์และนายทหารกองหนุนราชนาวี ที่ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งกัปตันเรือในบริษัทเดินเรือไวต์สตาร์ไลน์ รวมถึงการเป็นกัปตันของเรือเอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก (HMHS "Britannic")
จอร์จ ไซมอนส์

จอร์จ โทมัส แมคโดนัลด์ ไซมอนส์ , (เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1888 – 3 ธันวาคม ค.ศ. 1950) เป็นกะลาสีชาวอังกฤษที่ทำงานเป็นผู้สังเกตการณ์บนเรือบนเรือ อาร์เอ็มเอส ไททานิก ที่ประสบเหตุร้ายแรง ไซมอนส์ซึ่งขณะนั้นอายุ 24 ปี ในช่วงเวลาที่เรืออับปาง ได้รับมอบหมายให้ดูแลเรือชูชีพลำแรกที่ถูกปล่อยลงน้ำ นั่นคือเรือชูชีพหมายเลข 1 เรือลำดังกล่าวเป็นเรือช่วยชีวิตฉุกเฉินที่ถูกปล่อยออกไปพร้อมกับผู้โดยสารเพียง 12 คน รวมทั้งลูกเรือ 7 คน และได้รับความสนใจหลังจากภัยพิบัติครั้งนั้น
ชีวิตในช่วงต้นและ "ไททานิก".
ไซมอนส์เกิดที่เมืองเวย์มัธ, ดอร์เซต, ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรของโรเบิร์ต เจมส์ ไซมอนส์ และเบสซี นิวแมน เขาเป็นหนึ่งในบุตร 13 คน
ไซมอนส์ทำงานร่วมกับอาร์ชี จิวเวลล์ในฐานะผู้สังเกตการณ์บนเรือ "ไททานิก" คืนวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 ไซมอนส์และจิวเวลล์ถูกแทนที่โดยเพื่อนร่วมงานของพวกเขาเรจินัลด์ ลีและเฟรเดอริก ฟลีตและหยุดงานเมื่อเรือชนภูเขาน้ำแข็งไม่นานหลังจากนั้น เขาได้รับคำสั่งให้ขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือและช่วยขนเรือชูชีพเวลาประมาณ 01.00 น. ผู้ช่วยผู้ บังคับการเรือ วิลเลียม แมคมาสเตอร์ เมอร์ด็อคเริ่มขนเรือชูชีพขึ้นเรือลำที่ 1 เมอร์ด็อคมอบหมายให้ไซมอนส์รับผิดชอบเรือชูชีพและขนคนเติมเชื้อเพลิง 5 คนขึ้นเรือ ได้แก่เซอร์คอสโม ดัฟฟ์-กอร์ดอน, ลูซี่ เลดี้ ดัฟฟ์-กอร์ดอนเลขานุการของเธอ และผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสอีก 3 คน ในที่สุดเรือก็พายออกจากไททานิกในเวลา 01.05 น. เรือชูชีพถูกเรืออาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย ช่วยเหลือ ในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
บนเรือ"คาร์พาเทีย" ซิมอนส์ได้พบกับแจ็ก น้องชายของเขา ซึ่งเป็นลูกเรือของเรือลำนั้น
ชีวิตในช่วงหลัง.
หลังจากการอัปปางของเรือ เขากลับไปที่อังกฤษและแต่งงานกับแมรี่ เจน โบลท์ ทั้งคู่มีลูกสาวด้วยกันสองคน
หลังจากการเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 1914 ไซมอนส์รับราชการในกองหนุนกองทัพเรืออังกฤษ จากนั้น ไซมอนส์ก็ได้พบกับแจ็ก พี่ชายของเขา และบ็อบ พี่ชายอีกคนของพวกเขาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสในการสู้รบ พวกเขาทั้งหมดรอดชีวิตจากสงคราม
ซิมอนส์เสียชีวิตที่เซาแธมป์ตันเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1950
เกมไซแอนซ์

เกมไซแอนซ์  เป็นบริษัทพัฒนาเกมวิดีโอสัญชาติจีนที่โด่งดังจากเกม ซึ่งเป็นเกมพรีเมียมเกมแรกที่เปิดตัวสู่ตลาดโลก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เชินเจิ้น และมีสำนักงานสาขาอีกแห่งหนึ่งที่หางโจว
ปูมหลัง.
เกมไซแอนซ์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2014 ณ เมืองเซินเจิ้น โดยอดีตพนักงานเทนเซนต์เกมส์จำนวน 7 คน ทีมงานเคยพัฒนาเกมออนไลน์แบบเล่นฟรีชื่อ Asura Online ที่ดัดแปลงมาจากนิยายออนไลน์เรื่อง The Legend of Wukong ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจาก 1 ใน 4 สุดยอดวรรณกรรมจีนเรื่องไซอิ๋ว
ก่อนจะมาพัฒนาเกม "แบล็กมิธ: อู้คง" อย่างเต็มตัวในปี 2018 สตูดิโอเกมไซแอนซ์เคยเปิดตัวเกมมือถือสองเกมมาก่อน ได้แก่ "100 Heroes" และ "Art of War: Red Tides" การตัดสินใจพัฒนาเกมระดับ AAA เกิดขึ้นหลังจากที่ค้นพบว่าจำนวนผู้ใช้งานสตีมในประเทศจีนมากกว่าสหรัฐอเมริกา ในช่วงเวลานั้น บริษัทมีพนักงานทั้งหมด 13 คน ทีมพัฒนาได้ย้ายจากเชินเจิ้นไปยังหางโจว เนื่องจากต้องการบรรยากาศการทำงานที่ไม่เร่งรีบและค่าครองชีพที่ต่ำกว่า
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2020 บริษัทเกมไซแอนซ์ได้ปล่อยตัวอย่างแรกของเกม แบล็กมิธ: อู้คง ออกมา เพื่อเป็นการดึงดูดบุคลากรที่มีความสามารถเข้ามาร่วมงานกับบริษัทมากยิ่งขึ้น
อาร์ชี จิวเวลล์

อาร์ชี จิวเวลล์ , เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1888 – 17 เมษายน ค.ศ. 1917 เป็นกะลาสีชาวอังกฤษที่เป็นลูกเรือของเรือ "อาร์เอ็มเอส ไททานิก" เขารอดชีวิตจากเหตุการณ์เรือ "ไททานิก" อัปปางและเรือพี่น้องของ เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก แต่เสียชีวิตในระหว่างเหตุการณ์เรือ "เอสเอสโดเนกัล"อัปปางเมื่อถูกตอร์ปิโดโดยกองกำลังเยอรมันในช่วง สงครามโลกครั้งที่ 1
ชีวิต.
อาร์ชี จิวเวลล์เป็นบุตรคนเล็กของจอห์น จิวเวลล์ กะลาสีเรือ และเอลิซาเบธ จิวเวลล์ ภรรยาของเขา เขามีพี่น้อง 6 คน พี่สาว 2 คน และพี่ชาย 4 คน แม่ของเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1891
ในปี ค.ศ. 1903 เมื่ออายุได้ 15 ปี จิวเวลล์เริ่มทำงานบนเรือใบขนาดเล็ก เขาเข้าร่วมกับ ไวท์สตาร์ไลน์ ในปี ค.ศ. 1904 จิวเวลล์ทำงานเป็นกะลาสีเต็มตัวบนเรือ "โอเชียนิก" เป็นเวลานานเกือบแปดปี ในช่วงเวลานั้นเขาอาศัยอยู่ในเซาแทมป์ตัน เขาแต่งงานกับเบสซี เฮิร์ด ประมาณปี ค.ศ. 1916 และย้ายไปอยู่ที่ บิทเทิร์น กับเธอ เบสซี จิวเวลล์ให้กำเนิดบุตรชายของพวกเขา เรย์มอนด์ โฮป จิวเวลล์ ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1916
อาชีพ.
ในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1912 จิวเวลล์ถูกย้ายไปทำงานบนเรือ "ไททานิก" ในฐานะหนึ่งในหกของผู้สังเกตการณ์พร้อมกับ จอร์จ ไซมอนส์ วัย 24 ปี จิวเวลล์มีกำหนดอยู่ในหอคอยในเวลา 20.00-22.00 น. และระหว่างเวลา 14.00-16.00 น. ในคืนวันที่ 15 เมษายน 1912
เวลาประมาณ 22:00 น. จิวเวลล์และไซมอนส์ถูกแทนที่โดยเพื่อนร่วมงานของพวกเขา เรจินัลด์ ลี และ เฟรเดอริก ฟลีท จิวเวลล์อยู่ในห้องของเขาเวลา 23:40 น. เมื่อเกิดการชนกับภูเขาน้ำแข็ง ในเวลา 00:40 น. จิวเวลล์เป็นหนึ่งในคนแรก ๆ ที่หนีจากการจมของเรือโดยใช้เรือชูชีพหมายเลข 7
หลังจากเดินทางถึง นิวยอร์กซิตี้ บนเรือ อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย จิวเวลล์ได้เดินทางกลับอังกฤษเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1912 บนเรือ เอสเอส แลปแลนด์ เขาเป็นหนึ่งในพยานคนแรก ๆ ที่ให้การต่อท่านลอร์ดเมอร์ซีย์เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1912 ต่อหน้าคณะกรรมการไต่สวนของอังกฤษเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนี้ มีการถามคำถามอย่างน้อย 331 ข้อ
จิวเวลล์ทำงานบนเรือ เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก ในช่วง สงครามโลกครั้งที่ 1 เขารอดชีวิตจากการอัปปางของเอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1916 พร้อมกับผู้รอดชีวิตจากเรือ "ไททานิก" อีกสองคน ได้แก่ ไวโอเล็ต เจสซอป พนักงานต้อนรับบนเรือ และ อาร์เธอร์ จอห์น พรีสต์ ช่างเติมเชื้อเพลิง
ในปี ค.ศ. 1916 จิวเวลล์ลาออกจากไวท์สตาร์ไลน์และได้รับการว่าจ้างบนเรือ เอสเอส โดเนกอล ซึ่งเป็นเรือโดยสารที่เริ่มให้บริการในปี ค.ศ. 1904 "โดเนกอล" ถูกดัดแปลงเป็นเรือพยาบาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และทำหน้าที่ขนส่งทหารบาดเจ็บจากฝรั่งเศสไปยังอังกฤษ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1917 ระหว่างการเดินทางครั้งหนึ่งของเรือ "โดเนกอล" เรือได้พบกับเรือดำน้ำเยอรมัน แม้เรือจะเสียหายอย่างหนัก แต่ "โดเนกอล" ก็สามารถไปถึงที่ปลอดภัยได้ แต่ไม่เคยได้รับการซ่อมแซม เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1917 เรือดำน้ำเยอรมันอีกลำได้ยิงเรือ "โดเนกอล" โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า เรืออัปปางลงใน ช่องแคบอังกฤษ ห่างจากเรือประภาคารไปทางใต้ประมาณ จิวเวลล์วัย 28 ปีเป็นหนึ่งใน 12 ลูกเรือที่เสียชีวิตพร้อมกับทหารอังกฤษอีก 29 นาย ร่างของจิวเวลล์ไม่เคยถูกพบอีกเลย จอห์น พรีสต์อยู่บนเรือเช่นกัน แต่รอดชีวิตมาได้
แผ่นป้ายรำลึกถึงจิวเวลล์ที่ อนุสรณ์สถานทาวเวอร์ฮิลล์ ในลอนดอน อาร์ชี จิวเวลล์มีภรรยาและบุตรชายของเขา บิดา และพี่น้องทั้งหกคนที่ยังคงมีชีวิตอยู่ บุตรชายของเขาเสียชีวิตในเมือง เอ็กซิเตอร์ เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1930 ขณะอายุ 14 ปี หลังจากป่วยหนัก
โรคเม็ดเลือดแตกของทารกแรกเกิด

โรคเม็ดเลือดแตกของทารกแรกเกิด  หรือ โรคเม็ดเลือดแตกของทารกในครรภ์และแรกเกิด  ย่อว่า HDN หรือ HDFN หรือ เอริโทรบลาสโตสิสฟีตาลิส (erythroblastosis fetalis) เป็นภาวะอัลโลอิมมูนที่เกิดขึ้นในทารกช่วงในครรภ์หรือปริกำเนิด เกิดจากการที่โมเลกุลแอนติบอดี IgG ซึ่งผลิตโดยมารดาผ่านเข้าสู่ทารกทางรก แอนติบอดีบางส่วนจะโจมตีแอนติเจนบนเซลล์เม็ดเลือดแดงในระบบหมุนเวียนโลหิตของทารกทำให้เกิดการทำลายเซลล์เม็ดเลือดแดง ส่งผลให้ทารกเกิดภาวะเรติคิวโลไซต์สูงและภาวะเลือดจาง ความรุนแรงของโลกมีได้ตั้งแต่เบาจนถึงรุนแรงจนเสียชีวิตจากหัวใจล้มเหลวผรือทารกตายบวมน้ำ
ภาวะ HDN เป็นหนึ่งในตัวอย่างของช่องโหว่ในการได้รับการยกเว้นทางภูมิคุ้มกันที่พบในทารกหรือความบกพร่องของการต้านทานทางภูมิคุ้มกันขณะตั้งครรภ์ ชนิดต่าง ๆ ของภาวะ HDN สามารถแบ่งออกตามประเภทของอัลโลแอนติเจน (alloantigen) ที่กระตุ้นการแตกของเม็ดเลือดแดง ตัวอย่างเช่น ABO, แอนติ-RhD, แอนติ-RhE, แอนติ-Rhc, anti-Rhe, anti-RhC, หลายแอนติเจนรวมกัน และ แอนติเคลล์ ในประเทศไทย เป็นที่เข้าใจว่าชนิด ABO เป็นชนิดที่พบบ่อยที่สุดของ HDN ในขณะที่บางภูมิภาคของโลกพบว่าจากการศึกษาในระดับประชากร ชนิด แอนติ-RhD สามารถพบได้มากที่สุด
สะพานกลีนิคเคอ

สะพานกลีนิคเคอ  เป็นสะพานข้าม แม่น้ำฮาเวลในประเทศเยอรมนี เชื่อมต่อเขตวันเซของกรุงเบอร์ลินเข้ากับพ็อทส์ดัม เมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์ค ชื่อของสะพานตั้งตามวังกลีนิคเคอซึ่งอยู่ใกล้กัน สะพานโครงสร้างปัจจุบันเป็นสะพานที่สี่ที่สร้างที่นี่ ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1907 และผ่านการบูรณะครั้งใหญ่หลังถูกถล่มในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ในสมัยสงครามเย็น เนื่องจากสะพานนี้เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างเบอร์ลินตะวันตกกับรัฐบรันเดินบวร์คในเยอรมนีตะวันออก อเมริกาและโซเวียตใช้สะพานนี้ในการแลกเปลี่ยนนักโทษจารชน ผู้สื่อข่าวจึงนิยมเรียกสะพานนี้ว่า "สะพานจารชน" (Bridge of Spies; บริดจ์ออฟสปายส์)) โดยเป็นการเล่นคำจากชื่อของสะพานถอนหายใจ (bridge of sighs; บริดจ์ออฟซายส์) ที่มีชื่อเสียงในเวนิส
การแลกเปลี่ยนนักโทษบนสะพานนี้มีครั้งแรกในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 1962 โดยอเมริกาปล่อยตัว รูดอล์ฟ แอเบล นักโทษจารกรรมที่ทำงานให้กับโซเวียตที่ถูกตัดสินในปี 1957 แลกกับ แกรี พาเวอส์ กัปตันขับเครื่องบินจารกรรม U-2 ซึ่งถูกยิงตกในปี 1960 การแลกเปลี่ยนนักโทษครั้งที่สองบนสะพานนี้มีขึ้นเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 1985 โดยเป็นการแลกเปลี่ยนจารชนของอเมริกา 23 คนที่ถูกจับกุมในยุโรปตะวันออก แลกกับจารชนชาวโปแลนด์ มาเรียน ซาชาร์สกี และอีกสามคนซึ่งเป็นชาวโซเวียต ผ่านการเจรจานานสามปี การแลกเปลี่ยนนักโทษครั้งสุดท้ายบนสะพานนี้มีขึ้นในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1986 โดยจารชนจากโลกตะวันตกสามคน, นักรณรงค์ด้านสิทธิมนุษยชน ("เรฟูเซนิค") อานาโตลี ชการานสกี แลกเปลี่ยนกับ คาร์ล คือเคอร์ และจารชนจากยุโรปจะวันออกอีกสี่คน
ดัสบุดดิสทิเชอเฮาส์

ดัสบุดดิสทิเชอเฮาส์ (บ้านพุทธ) หรือ พุทธวิหารเบอร์ลิน  เป็นวิหารพุทธเถรวาทในเขตโฟรห์เนา เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ถือเป็นพุทธศาสนสถานเถรวาทที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในยุโรป รวมถึงได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกแห่งชาติ
ประวัติศาสตร์.
อาคารหลักเป็นผลงานออกแบบโดยมักซ์ เมเยอร์ (Max Meyer) ให้กับเพาล์ ดาลเคอ แพทย์ชาวพุทธชาวเยอรมันที่เดินทางไปซีลอนหลายครั้ง อาคารใช้องค์ประกอบจากสถาปัตยกรรมพุทธแบบสิงหล ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1924 และกลายมาเป็นศูนย์กลางของศาสนาพุทธแห่งหนึ่งในประเทศเยอรมนี ในปี 1941 ศาสนกิจถูกสั่งห้ามทั้งหมดภายใต้รัฐบาลของนาซี หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง อาคารภายในวิหารถูกทิ้งร้างและกลายเป็นที่อยู่อาศัยของคนไร้บ้านในสภาพทรุดโทรม กระทั่ง อโศก วีรรัตนะ ผู้สถาปนาธรรมทูตสภาเยอรมัน (German Dharmaduta Society; GDS) ชาวศรีลังกาซื้ออาคารนี้จากลูกหลานของดาลเคอในปี 1957 ในนามของคณะกรรมการธรรมทูตสภาเยอรมัน (GDS)
พระสงฆ์จำนวนมากเดินทางมาจำพรรษาที่นี่ขณะธุดงค์เทศนาคำสอนของศาสนาพุทธในยุโรป โดยเฉพาะพระสงฆ์จากศรีลังกา วัดเปิดให้แก่สาธารณชนสามารถเข้าชมและใช้บริการได้เป็นครั้งแรกในปี 2006
จอห์น ดี. แบทเทน

จอห์น ดิกสัน แบทเทน  (8 ตุลาคม ค.ศ. 1860 – 5 สิงหาคม ค.ศ. 1932) เกิดที่พลิมัท (Plymouth) เดวอน เป็นจิตรกรชาวอังกฤษ ผู้วาดภาพบุคคลด้วยสีน้ำมัน, สีฝุ่นเทมเพอรา และเฟรสโก้ และเป็นนักวาดภาพประกอบหนังสือและช่างพิมพ์ เขาเป็นสมาชิกคนสำคัญของสมาคมจิตรกรเทมเพอรา (Society of Painters in Tempera) โดยภรรยาของเขา แมรี แบทเทน (Mary Batten) เป็นช่างปิดทอง 
อาชีพ.
ในฐานะนักศึกษาที่โรงเรียนศิลปะสเลด (Slade School of Fine Art) ภายใต้การดูแลของอัลฟองส์ เลโกรส (Alphonse Legros) เขาได้จัดแสดงผลงานที่แกลเลอรี่ กรอสเวเนอร์ (Grosvenor Gallery) ร่วมกับเซอร์เอ็ดเวิร์ด เบิร์น-โจนส์ (Edward Burne-Jones) จนถึงปี ค.ศ. 1887 เขาชื่นชอบในธีมเกี่ยวกับเทพนิยายและอุปมานิทัศน์
ในบรรดาผลงานจิตรกรรมของแบตเทน ได้แก่ "สวนแห่งอาดอนิส: อโมเร็ตต้าและกาลเวลา" (The Garden of Adonis: Amoretta and Time), "ครอบครัว" (The Family), "แม่และเด็ก" (Mother and Child), "เจ้าหญิงนิทรา: เจ้าหญิงตำนิ้ว" (Sleeping Beauty: The Princess Pricks Her Finger), "สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด" (Snow White and the Seven Dwarves) และ "อาตาลันต้าและเมเลเจอร์" (Atalanta and Melanion)
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 แบทเทนเป็นผู้วาดภาพประกอบให้กับเทพนิยาย (fairy tale) ชุดต่าง ๆ ที่ได้รับการตีพิมพ์โดยโจเซฟ เจคอบส์ (Joseph Jacobs) ซึ่งเป็นสมาชิกของสมาคมนิทานพื้นบ้าน (The Folklore Society) (และเป็นบรรณาธิการวารสารของสมาคมในช่วงปี ค.ศ. 1890–1893) อย่างน้อยก็มี "เทพนิยายอังกฤษ" (English Fairy Tales), "เทพนิยายเซลติก" (Celtic Fairy Tales), "เทพนิยายอินเดีย" (Indian Fairy Tales), "เทพนิยายอังกฤษเพิ่มเติม" (More English Fairy Tales) และ "เทพนิยายเซลติกเพิ่มเติม" (More Celtic Fairy Tales) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1890 ถึง ค.ศ. 1895 และ "หนังสือเทพนิยายของยุโรป" (Europa's Fairy Book) (ค.ศ. 1916) (เล่มหลังนี้ยังได้รับการตีพิมพ์ในชื่อ "นิทานพื้นบ้านและเทพนิยายยุโรป" (European Folk and Fairy Tales) อีกด้วย) นอกจากนี้เขายังเป็นผู้วาดภาพประกอบให้กับอาหรับราตรี (Tales from the Arabian Nights) และดีวีนากอมเมเดีย (Dante's Inferno) ฉบับภาษาอังกฤษอีกด้วย
แบตเทนยังได้เขียนหนังสือบทกวีสองเล่มและหนังสือเกี่ยวกับการบินของสัตว์และมนุษย์อีกด้วย
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1890 เขาหันไปใช้เทคนิคการวาดภาพสีฝุ่นเทมเพอรา (egg tempera) และมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูเทคนิคนี้ร่วมกับศิลปินจากเบอร์มิงแฮม เช่น อาเธอร์ กาสกิน (Arthur Gaskin) ผลงาน "แพนดอร่า" (Pandora) ของเขาในเทคนิคนี้ได้ถูกจัดแสดงที่ราชวิทยาลัยศิลปกรรม (Royal Academy) ในปี ค.ศ. 1913 และมอบให้กับมหาวิทยาลัยเรดดิ้ง (Reading University) ในปี ค.ศ. 1918 ซึ่งปัจจุบันได้รับการบูรณะแล้ว แบทเทนยังดำรงตำแหน่งเลขาธิการของสมาคมจิตรกรเทมเพอรา (Society of Painters in Tempera) และได้ตีพิมพ์บทความเรื่อง "การฝึกฝนการวาดภาพเทมเพอรา" (The Practice of Tempera Painting) ในปี ค.ศ. 1922 มีบทความและบรรณานุกรมอยู่ใน Studies 86 ของสมาคมภาพประกอบหนังสือแห่งจินตนาการ (Imaginative Book Illustration Society) https://bookillustration.org
โอเพนแซนส์

โอเพนแซนส์  เป็นไทป์เฟซที่เสรีและโอเพนซอร์สแบบไม่มีเชิงมนุษยนิยม ที่ได้รับการออกแบบโดย Steve Matteson ตามการว่าจ้างของ Google โดยเปิดตัวใน พ.ศ. 2554 และอิงจากไทป์เฟซตัวก่อนหน้าของเขาที่ชื่อ Droid Sans ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาสำหรับอุปกรณ์ Android โดยเฉพาะ แต่มีการปรับเปลี่ยนความกว้างเล็กน้อย
ไทป์เฟซนี้มีลักษณะโดดเด่นคือมีช่องเปิดกว้างบนตัวอักษรจำนวนมากและมีส่วนสูงเอ็กซ์ที่สูง ทำให้สามารถอ่านได้ง่ายบนหน้าจอและเมื่อพิมพ์ขนาดเล็ก ไทป์เฟซนี้จัดเป็นประเภทไม่มีเชิงแบบมนุษยนิยม ซึ่งยังมีตัวเอียงแท้อีกด้วย ข้อมูลในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 โอเพนแซนส์เป็นแบบอักษรที่ใช้กันอย่างแพร่หลายเป็นอันดับสองบน Google Fonts โดยมีผู้เข้าชมเว็บไซต์มากกว่า 20 ล้านเว็บไซต์ ที่ใช้ไทป์เฟซนี้ รวมกันเป็นการเรียกดูมากกว่า 4 พันล้านครั้งต่อวัน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 โอเพนแซนส์ได้รับการอัปเดตเป็นฟอนต์แบบปรับค่าได้ (variable font) และยังรองรับอักษรฮีบรูอีกด้วย
ปาโบล อาโรเซเมนา

ปาโบล อาโรเซเมนา อัลบา (24 กันยายน ค.ศ. 1836 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1920) เป็นผู้แทนประธานาธิบดีคนแรกของปานามาในช่วงที่การ์โลส อันโตนิโอ เมนโดซาลาออก และทำให้เขากลายเป็นประธานาธิบดีปานามาในวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1910 ถึง 1 ตุลาคม ค.ศ. 1912
เขาได้รับเลือกเป็นผู้แทนประธานาธิบดีคนแรกโดยรัฐสภาในสมัย ค.ศ. 1904-1906 และอีกครั้งในสมัย ค.ศ. 1910–1912
เบินดาฮารา ซากัม

ราจา ซากัม  หรือเรียกตามตำแหน่งเป็น เบินดาฮารา ซากัม  เป็นพระราชโอรสในสุลต่านอับดุล กาฮาร์กับราจา บาเจา พระชายาจากซาบะฮ์ พระองค์เป็นวีรบุรุษพื้นบ้านที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในบางประการ ในเอกสารตัวเขียน "ซิลซีละฮ์ราจา-ราจาบรูไน"สะกดพระนามเป็น เบินดาฮารา ซักกัม  อย่างสม่ำเสมอ
ชีวิตช่วงต้น.
ราจา ซากัมเป็นผู้สืบเชื้อสายจากบรรพบุรุษที่มีชื่อเสียง เช่น ดาตู ลากันดูลา, ราจา ซูไลมัน และราจา มาตันดาแห่งมะนิลา 
กล่าวกันว่าพระธิดาของเปองีรัม เซอรี รัตนาถูกพระองค์ลักพาตัวจากการอภิเษกสมรสระหว่างพระนางกับพระโอรสในเปองีรัน เซอรี เลอลาอย่างห้าวหาญ และนำพระนางมาที่บ้านของพระองค์ เมื่อเหล่าเปองีรันนำปัญหานี้มาถวายแก่สุลต่านไซฟุล รีจัล สุลต่านจึงยินยอมลงโทษราจา ซากัม พระองค์เสด็จกลับไปยังบรูไนเพื่อให้ความช่วยเหลือแก่ราชสำนักสุลต่านไซฟุล รีจัล แม้ว่าพระองค์ทรงถูกลงโทษและทำให้อับอายก็ตาม ลักษณะนิสัยอันเสเพลของราจา ซากัมอาจเป็นสาเหตุของปัญหาในรัชสมัยนี้
ศุภณัฐ วรรณกุล

ศุภณัฐ วรรณกุล ชื่อเล่น กั๊ม (23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 –) เป็นนักกีฬาขี่ม้าทีมชาติไทย และเป็นครูสอนขี่ม้า ซึ่งได้รับสิทธิเข้าร่วมกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – อีเวนติงประเภททีม ที่ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ.
ศุภณัฐ วรรณกุล เป็นบุตรชายของนคร และพรสวรรค์ วรรณกุล โดยได้สร้างชื่อเสียงในวงการขี่ม้าให้แก่ประเทศไทยเป็นระยะเวลาหลายปี ซึ่งในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งกีฬาขี่ม้าในซีเกมส์ 2013 – กระโดดข้ามเครื่องกีดขวางประเภททีม ที่เนปยีดอ ประเทศพม่า และในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 เขาได้อันดับ 3 จากการแข่งกีฬาขี่ม้าชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย ประเภทอีเวนติง
วงศ์เทวราชา

วงศ์เทวราชา บ้างเขียน วงศเทวราชา เป็นบทละครประพันธ์โดยหลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) แต่งขึ้นในปีใดไม่ปรากฏแน่ชัด รู้แต่ว่าผู้แต่ง แต่งเมื่อครั้งยังเป็นขุนจบพลรักษ์ ในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวต่อกับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบทละครมีเนื้อเรื่องแบบนิทานจักร ๆ วงศ์ ๆ 
บทละครเรื่องนี้ได้รับความนิยมจากกลุ่มที่นิยมอ่านนิทานคำกลอนหรือเรื่องจักร ๆ วงศ์ ๆ จากโรงพิมพ์วัดเกาะ โดยหลวงพัฒนพงศ์ภักดีแต่งบทละครนี้ขึ้นเพื่อให้ละครของเจ้าพระยามหินทรศักดิธำรงเล่น แต่เจ้าพระยามหินทรศักดิธำรงเห็นว่าไม่เหมาะที่จะใช้เล่นละครจึงให้พิมพ์ขายในราคาเล่มละสลึง แต่มิได้บอกว่าผู้ใดแต่งบทละครเรื่องนี้
จนเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวร ประทับอยู่แต่ในห้อง จึงทรงเรียกหาหนังสือที่ยังไม่เคยทรงฟังให้มาอ่านถวาย ซึ่งก็ได้อ่านบทละครเรื่องนี้ ต่อมาพระองค์ทรงพระราชนิพนธ์บทละครเรื่องอีกสำนวนหนึ่งล้อเรื่องเดิมและล้อเลียนคนสมัยนั้นซึ่งเป็นบุคคลจริงเพิ่มเติมไปด้วย โดยฉบับของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์ใน พ.ศ. 2427 ฉบับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื้อหาเริ่มตั้งแต่พระวงศ์เทวราชสั่งไปรับนางบุษบงมาจัดพิธีอภิเษก พระองค์ทรงพระราชนิพนธ์ระหว่างประชวร ใช้เวลาประพันธ์ 43 วัน โดยมิได้ตรวจตราแก้ไข หนังสือนี้จึงมีแต่ฉบับข้างที่กับที่พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้เจ้านายฝ่ายในคัดสำเนาไปน้อยฉบับด้วยกัน
ฉบับของหลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) มีโอกาสตีพิมพ์เมื่อคราวเปิดตึกมาลินีที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ฉบับพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2469 
เนื้อหา.
นางสุวรรณมณฑาละเลยการเข้าเฝ้าพระอิศวรและถูกสาปให้มาเป็นมนุษย์และอาศัยอยู่กับพระฤๅษีพรหมลิขิตมุนี พระอินทร์ลงมาสมพาสกับนางแล้วกลับสวรรค์ ต่อมานางได้ให้กำเนิดพระวงศ์เทวราชและเลี้ยงดูจนอายุได้ 13 ปี ต้องการรู้จักพระบิดา พระอินทร์จึงลงมาประทานพรพร้อมทั้งของวิเศษคือแก้วสารพัดนึก ม้าวิเศษ พญาครุฑมนตร์เรียกสัตว์ป่าและแหวนวิเศษ 
พระอินทร์ได้กลับมารับนางสุวรรณมณฑากลับสวรรค์ พระวงศ์เทวราชออกเดินทางท่องเที่ยวผจญภัยไปในป่าและได้บริวารเพิ่มคือวานรสังขปัดกับราชสีห์สิงหราชเป็นทหารเอก จากนั้นได้ไปร่วมพิธียกศรเพื่อชิงนางบุษบงซึ่งเป็นธิดาของท้าวนพศูรผู้เป็นยักษ์ครองเมืองสมุทรคีรี แต่พระวงศ์เทวราชลอบเข้าหานางก่อน เมื่อท้าวนพศูรรู้เรื่องจึงกริ้วมากและเกิดสงครามระหว่า ในที่สุดพระวงศ์เทวราชก็ได้รับชัยชนะด้วยฝีมือและกลอุบายต่างๆ แต่ท้าวนพศูรยังมีความแคลงใจในคุณสมบัติของพระวงศ์เทวราช พระวงศ์เทวราชได้ยกศรีเพื่อแสดงว่าตนมีความสามารถคู่ควรกับนางบุษบง
หลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์)

หลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) (พ.ศ. 2390 – 4 ตุลาคม พ.ศ. 2458) เป็นนักประพันธ์โดยเขียนบทละครเป็นพื้น แต่งให้เจ้าพระยามหินทรศักดิ์ธำรง (เพ็ง เพ็ญกุล) เล่นละครโดยมาก เช่นเรื่องราชาธิราช และสามก๊ก เป็นต้น ผลงานสำคัญคือ "นิราศหนองคาย" ซึ่งเป็นหนึ่งในหนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน
ประวัติ.
ทิม สุขยางค์เกิดเมื่อ พ.ศ. 2390 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดในครอบครัวตระกูลพ่อค้า บิดาชื่อเฮียงแซ่เหง อาศัยอยู่บนแพเปิดกิจการขายผ้าอยู่ใต้ปากคลองตลาด พระนคร
บิดาได้นำมาฝากตัวกับเจ้าพระยามหินทรศักดิ์ธำรง (เพ็ง เพ็ญกุล) นายทิมได้บวชที่วัดราชบุรณะได้ 3 พรรษา ก็ลาสิกขาใน พ.ศ. 2413 ได้กลับมาเป็นทนาย (ผู้ติดตาม) ของเจ้าพระยามหินทรศักดิธำรงซึ่งขณะนั้นมีบรรรดาศักดิ์เป็นพระยาราชสุภาวดี จน พ.ศ. 2418 ได้เดินทางร่วมกองทัพซึ่งเจ้าพระยามหินทรศักดิธำรงเป็นแม่ทัพคุมกองทัพจากกรุงเทพฯ ขึ้นไปปราบฮ่อที่เมืองหนองคาย โดยได้นายทิมได้แต่ง "นิราศหนองคาย" ในการเดินทางนี้ แต่เมื่อนำออกพิมพ์โฆษณาเมื่อ พ.ศ. 2421 ถูกฟ้องร้องว่าหมิ่นประมาทสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เมื่อไต่สวนความได้ยอมรับว่าแต่งขึ้นด้วยปัญญาความคิดของตนเองไม่มีผู้ใดแนะนำสั่งสอน จึงถูกตัดสินลงโทษเฆี่ยน 50 ที จำคุกอยู่ 8 เดือน และให้ทำลายหนังสือนิราศหนองคายฉบับพิมพ์ทั้งหมด 
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานอภัยโทษจึงพ้นจากการจองจำกลับไปอยู่กับเจ้าพระยามหินทรศักดิธำรง ได้รับแต่งตั้งเป็นขุนจบพลรักษ์ ขุนหมื่นประทวนในกรมพระสุรัสวดี หลังจากที่เจ้าพระยามหินทรศักดิธำรงถึงแก่อนิจกรรมได้มาเป็นข้าหลวงในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุฑารัตนราชกุมารีและพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม ภายหลังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงพัฒนพงศ์ภักดี สังกัดในกรมพระคลังข้างที่ เมื่อ พ.ศ. 2439
หลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2458 รวมอายุ 68 ปี
ชีวิตส่วนตัว.
หลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) มีภรรยาชื่อเสงี่ยม ใช้ชีวิตร่วมกันมาตั้งแต่สมัยที่ยังไม่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ อาจเป็นไปได้ว่าเสงี่ยมเป็นบุตรสาวคนหนึ่งของเจ้าพระยามหินทรศักดิ์ธำรง หรือเสงี่ยมอาจเป็นหนึ่งในนักแสดงคนหนึ่งในคณะละคร หรืออาจเป็นผู้อื่นที่มีชื่อพ้องกันกับเสงี่ยมครูละครก็ได้
หลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) มีบุตรชายซึ่งเกิดแต่นางเสงี่ยม จำนวน 2 คน คือ
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ เขต 2 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2568

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ เขต 2 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2568 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ แทนที่นายสุวรรณา กุมภิโร ที่ศาลฏีกามีคำพิพากษาให้เพิกถอนสิทธิสมัครรับเลือกตั้ง กำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2568 โดยเป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแทนตำแหน่งที่ว่างระหว่างวาระสภาครั้งแรกของจังหวัดบึงกาฬนับตั้งแต่จัดตั้งจังหวัดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2554
ที่มา.
เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2567 ศาลฎีกาได้รับคำร้องที่คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ขอให้สั่งเพิกถอนสิทธิสมัครรับเลือกตั้ง หรือเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งของ สุวรรณา กุมภิโร สส.บึงกาฬ เขต 2 ตามรัฐธรรมนูญมาตรา 226 ประกอบพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้ง สส.มาตรา 138 และมาตรา 139 จึงทำให้นายสุวรรณาต้องหยุดปฏิบัติหน้าที่ในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2567 จนกว่าจะมีคำตัดสินเป็นอื่น
และเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 กกต. ได้รับแจ้งว่าศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาลงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 ให้เพิกถอนสิทธิสมัครรับเลือกตั้งของสุวรรณาเป็นระยะเวลา 10 ปี ส่งผลให้พ้นจากความเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไปโดยปริยาย โดยมีผลย้อนหลังตั้งแต่วันที่ศาลฎีกามีคำสั่งหยุดปฏิบัติหน้าที่ กกต. จึงต้องจัดให้มีการเลือกตั้งใหม่ภายใน 45 วันนับตั้งแต่วันที่มีคำพิพากษา โดยให้สุวรรณาชำระค่าใช้จ่ายสำหรับการเลือกตั้งในครั้งนี้ด้วยอีก 9,852,954.13 บาท
ผู้สมัคร.
คณะกรรมการการเลือกตั้งได้กำหนดวันรับสมัครรับเลือกตั้ง สส. แทนตำแหน่งที่ว่างลงตั้งแต่วันที่ 5–9 มีนาคม พ.ศ. 2568 โดยมีผู้สมัครดังต่อไปนี้
ปฏิกิริยาในการรับสมัคร.
จากปฏิกิริยาดังกล่าว ส่งผลให้การเลือกตั้งครั้งนี้มีอรอุมาจากพรรคภูมิใจไทยเป็นผู้สมัครเพียงคนเดียว อย่างไรก็ตาม อรอุมาจะต้องได้คะแนนเสียงมากกว่าผู้ไม่ประสงค์ลงคะแนนจึงจะได้รับเลือกตั้ง หากได้คะแนนเสียงน้อยกว่าผู้ไม่ประสงค์ลงคะแนนจะต้องมีการเลือกตั้งรอบที่ 2 โดยที่อรอุมาจะไม่สามารถลงเลือกตั้งได้
จังหวัดพระนครศรีอยุธยาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอพระนครศรีอยุธยา, อำเภอวังน้อย, อำเภอท่าเรือ, อำเภอมหาราช, อำเภอบ้านแพรก, อำเภอนครหลวง, อำเภอภาชี, อำเภออุทัย และอำเภอบางปะหัน
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอเสนา, อำเภอบางซ้าย, อำเภอบางไทร, อำเภอบางปะอิน, อำเภอบางบาล, อำเภอลาดบัวหลวง และอำเภอผักไห่
ดอยแม่โถ

ดอยแม่โถ หรือที่รู้จักกันในชื่อ ดอยลังกาหลวง หรือ ดอยลังกา เป็นภูเขาในประเทศไทย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทิวเขาขุนตาล 
ภูเขานี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย ใกล้กับจุดที่จังหวัดเชียงรายมาบรรจบกับจังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดลำปาง ด้วยความสูง 2,031 เมตร เป็นจุดที่สูงที่สุดของเทือกเขาขุนตาล 
ยอดดอยอยู่ห่างจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 118 ระหว่างเชียงใหม่ และเชียงราย น้อยกว่าแปดกิโลเมตรไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
ตะพาบนกยูงพม่า

ตะพาบนกยูงพม่า, ตะพาบพม่าลายตา หรือ ตะพาบพม่า (อังกฤษ: Burmese peacock softshell, Burmese softshell turtle; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Nilssonia formosa") เป็นสปีชีส์ของตะพาบซึ่งอยู่ในวงศ์ตะพาบ เป็นตะพาบหนึ่งในห้าสปีชีส์ที่อยู่ในในสกุล "Nilssonia"
ตะพาบนกยูงพม่ามีกระดองทรงกลมที่ยาวได้ถึง 65 เซนติเมตร กระดองมีสีเทามะกอกถึงน้ำตาลมะกอก มีเส้นโครงสีดำ และที่กระดองมีลักษณะคล้ายวงแหวนที่มีขอบรอบ ๆ โดยที่มีสีเข้มบริเวณตรงกลางวงแหวนและมีขอบสีอ่อน ๆ ในช่วงวัยรุ่น ซึ่งขอบบริเวณรอบ ๆ จะจางหายไปตามอายุจนกระทั่งกระดองกลายเป็นสีมะกอก
ที่อยู่ทางภูมิศาสตร์.
ตะพาบนกยูงพม่าพบได้ในประเทศพม่าและอาจรวมถึงแถบชายแดนประเทศไทยกับประเทศพม่าด้วย ได้มีรายงานว่าพบตะพาบสายพันธุ์นี้ในอำเภอกาบีอังลอง (Karbi Anglong district) ของรัฐอัสสัมด้วย จากการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึกของตะพาบนกยูงพม่าที่จับได้ใกล้ชวงไป๋ มณฑลยูนนาน ประเทศจีน โดยนักวิจัยในปี ค.ศ. 2012 ชี้ให้เห็นว่าตะพาบสายพันธุ์นี้ข้ามเขตพื้นที่ลุ่มน้ำระหว่างแม่น้ำสาละวินกับแม่น้ำโขง
มอนตานุส

มอนตานุส  เป็นผู้ก่อตั้งลัทธิมอนตันและประกาศคนเองเป็นผู้เผยพระวจนะในคริสต์ศตวรรษที่ 2 มอนตานุสเน้นผลงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในวิธีที่ทำให้ตนเองแยกจากคริสตจักรใหญ่
ชีวิต.
มีข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของมอนตานุสน้อยมาก เขาเคยเป็นนักบวชนอกศาสนา แต่เข้ารีตเป็นคริสต์ มอนตานุสเริ่มเผยพระวจนะในหมู่บ้านชื่อ Ardabau แถบฟริเจีย เขาเริ่มทำเผยพระวจนะการเผยพระวจนะเมื่อประมาณ ค.ศ. 157–172 แต่ทางปิตาจารย์แห่งคริสตจักรระบุวันที่อีกแบบ มอนตานุสมีสตรีสองคนชื่อปริสกาและมักซิมิลลาเป็นผู้ช่วยที่อ้างว่ามีการเผยพระวจนะด้วย
หลักคำสอน.
หลักคำสอนของลัทธิมอนตันได้แก่:
ผลกระทบ.
อิทธิพลของมอนตานุสและ Marcion ช่วยกระตุ้นให้คริสตจักรยุคแรกเริ่มกระบวนการพัฒนาคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ มอนตานุสถูกนักเทววิทยาคริสตจักรยุคแรกคนอื่น ๆ โจมตีอย่างหนักและถูกมองเป็นพวกนอกรีต อย่างไรก็ตาม เตร์ตุลเลียนมักกล่าวว่าตนหันมารับลัทธิมอนตัน
เขาร่ม

เขาร่ม เป็นภูเขาสูง ตั้งอยู่ในจังหวัดนครนายก ประเทศไทย เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในทิวเขาสันกำแพง ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างภาคตะวันออกและภาคอีสานของประเทศไทย
ประวัติ.
เขาร่ม หรือรู้จักในชื่อ "เขาเขียว" เคยถูกเรียกว่า "Green Hill" ในช่วง สงครามเวียดนาม ในขณะนั้นมีสถานีเรดาร์ป้องกันทางอากาศของกองทัพสหรัฐ 621 TCS Tactical Control Squadron ชื่อว่า Khao Khieo RTAB TH "Dressy Lady" ตั้งอยู่บนยอดเขาซึ่งอยู่กึ่งกลางระหว่าง กรุงเทพมหานคร และ นครราชสีมา
การเดินป่า.
ภูเขาแห่งนี้ล้อมรอบด้วยป่า และเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่เช่นเดียวกับส่วนอื่น ๆ ของแนวเทือกเขาสันกำแพง สถานีเรดาร์ของสหรัฐที่เคยตั้งอยู่บนยอดเขาในขณะนี้ดำเนินการโดย กองทัพไทย และมีกองทหารคอยดูแล แม้ว่ายอดเขาสูงสุดจะไม่เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าถึง แต่มีจุดชมวิวใกล้ทางเข้าที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบได้อย่างสวยงามในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส
ปลิงบก มักพบได้ในพงหญ้าและใบไม้ที่อยู่ต่ำใกล้เส้นทางเดินป่าและพื่นที่แคบๆ