เอ็สเอ็ส ฟาเทอร์ลันท์ (ค.ศ. 1913)

เอ็สเอ็ส ฟาเทอร์ลันท์  เป็นเรือเดินสมุทรที่เปิดตัวเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1913 และเริ่มให้บริการใน ค.ศ. 1914 ให้กับสายการเดินเรือฮัมบวร์คอเมริคา (ฮาพัค) ของเยอรมนี เรือลำนี้เป็นเรือลำที่สองจากสามลำที่แล่นคู่กันและถือเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก ณ ขณะนั้น ออกเดินทางครั้งแรกไปยังนิวยอร์กและเดินทางมาถึงในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1914 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเรือจัตวาและนาวาเอกอีก 4 นายจากกองหนุนกองทัพเรือเยอรมัน เพื่อร่วมเฉลิมฉลองกับเจ้าหน้าที่ชาวเยอรมันและสหรัฐที่ท่าเรือของบริษัทในโฮโบเกน
เรือลำนี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อบรรทุกผู้โดยสารได้ 4,050 คน โดยส่วนใหญ่เป็นชั้นสามหรือชั้นสี่ ผู้โดยสารชั้นหนึ่งจำนวน 700 คนและชั้นสองจำนวน 600 คนเดินทางด้วยความหรูหราอย่างมาก ห้องสาธารณะหลักใช้ประโยชน์จากการจัดวางแนวท่อจากหม้อไอน้ำไปยังปล่องไฟตามแนวข้างลำเรือแทนที่จะเป็นแนวกลาง เพื่อให้มีทางเดินยาวและต่อเนื่องจากห้องอาหารหลักที่จำลองมาจากห้องอาหารหลักของโรงแรมริตซ์-คาร์ลตัน นิวยอร์ก ไปทางด้านหน้าสุดของเรือจรดห้องรับรองและห้องเต้นรำทางท้ายเรือ ฟาเทอร์ลันท์ให้บริการบนเส้นทางดังกล่าวเป็นเวลาไม่ถึงหนึ่งปีก่อนจะถูกเก็บไว้ที่ท่าเทียบเรือในสหรัฐที่เป็นกลางเนื่องจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเริ่มต้นขึ้นและมีความเสี่ยงที่จะถูกยึดโดยฝ่ายสัมพันธมิตรในทะเล
เมื่อสหรัฐเข้าร่วมสงครามใน ค.ศ. 1918 รัฐบาลสหรัฐได้เข้ายึดฟาเทอร์ลันท์และท่าเรือโฮโบเกนของเยอรมัน เรือลำนี้ถูกส่งมอบแก่คณะกรรมการเดินเรือสหรัฐและในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1917 ก็ถูกส่งให้กับกองทัพเรือเพื่อซ่อมแซมและดัดแปลงเป็นเรือขนส่งทหาร ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1917 เรือลำนี้ถูกนำเข้าประจำการในชื่อยูเอสเอส วาเทอร์แลนด์ (USS "Vaterland") และในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1917 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นยูเอสเอส เลวีอาธาน (USS "Leviathan)" (ID-1326) และถูกมอบหมายให้กับกองเรือลาดตระเวนและขนส่ง การเดินทางขนส่งทหารครั้งแรกของเรือออกเดินทางจากนิวยอร์กในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1917 พร้อมทหารจำนวน 7,250 นาย ที่ลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ เรือลำนี้เข้าอู่แห้งเป็นเวลา 50 วัน ซึ่งขนาดของเรือถือว่าเป็นปัญหา และความจุทหารก็ขยายเป็น 8,200 นาย การเดินทางเพิ่มเติมมีจุดหมายที่แบร็สต์ ประเทศฝรั่งเศส และความจุทหารเพิ่มขึ้นทีละน้อยเป็น 10,500 นาย ในช่วงฤดูร้อนของ ค.ศ. 1918 และเพิ่มความจุด้วยที่เตียงสองชั้นเป็น 14,000 นาย ความเร็วของเรือทำให้สามารถแล่นได้โดยไม่มีเรือคุ้มกัน และบ่อยครั้งที่เลวีอาธานกับเรือเร็วเกรตนอร์เทิร์นและนอร์เทิร์นแปซิฟิกก็สามารถแล่นได้โดยไม่มีเรือคุ้มกัน ในช่วงสงคราม เรือเดินทางไปกลับ 10 รอบโดยขนส่งทหารมากกว่า 119,000 นายไปยังยุโรป กระบวนการดังกล่าวกลับตาลปัตรภายหลังสงคราม เมื่อเรือเดินทางกลับเป็นเที่ยวสุดท้ายพร้อมกองทหารที่เดินทางกลับบ้านในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1919 เรือลำนี้ถูกปลดประจำการและส่งมอบแก่คณะกรรมการเดินเรือในวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1919 และยังคงจอดอยู่ที่โฮโบเกนจนถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 1922
เมื่อสงครามสิ้นสุด มีเรือส่วนเกินกับบริษัทที่ได้รับการสนับสนุนจากคณะกรรมการเดินเรือเป็นจำนวนมาก เลวีอาธานไม่เพียงแต่แข่งขันกับส่วนเกินเท่านั้น แต่ยังขาดข้อมูล เช่น พิมพ์เขียวจากเยอรมนี ทำให้ต้องสร้างพิมพ์เขียวใหม่ขึ้นมาตามขนาดจริงของเรือ เรือลำนี้ยังเผชิญกับข้อโต้แย้งเกี่ยวกับเรื่องที่บริษัทตกลงจะดำเนินงานเรือลำนี้ในตอนแรก ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1922 เงินทุนจำนวน 8,000,000 ดอลลาร์สหรัฐทำให้สามารถย้ายเรือไปยังบริษัทต่อเรือและอู่แห้งนิวส์ (News Shipbuilding & Dry Dock) ที่นิวพอร์ตนิวส์ รัฐเวอร์จิเนีย เพื่อทำการซ่อมแซมและยกเครื่องใหม่ รวมถึงการเปลี่ยนสายไฟและระบบประปาทั้งหมด และการเปลี่ยนชนิดเชื้อเพลิงจากถ่านหินมาเป็นน้ำมัน การตกแต่งภายในแม้จะยังคงอยู่ส่วนใหญ่ แต่ก็ได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยในสไตล์คริสต์ทศวรรษ 1920 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1923 เรือลำนี้ถูกส่งคืนแก่คณะกรรมการเดินเรือในชื่อ เอสเอส เลวีอาธาน (SS "Leviathan") พร้อมกับขนาดระวางบรรทุกที่เพิ่มขึ้น นำไปสู่การโฆษณาว่าเป็นเรือเดินสมุทรที่ใหญ่ที่สุดและเร็วที่สุด แต่ข้อเรียกร้องดังกล่าวถูกท้าทายโดยทั้งสายการเดินเรือคูนาร์ดและไวต์สตาร์ของอังกฤษ สายการเดินเรือยูไนเต็ดสเตตส์ได้รับสัญญาให้เดินเรือลำนี้อย่างน้อยปีละ 5 เที่ยวในมหาสมุทรแอตแลนติก แม้จะได้รับความนิยมในตลาดสหรัฐ แต่ต้นทุนที่สูงกับการไม่สามารถขายแอลกอฮอล์ในช่วงที่มีการประกาศห้ามขายสุรา ซึ่งเรือที่จดทะเบียนในสหรัฐทั้งหมดจะต้อง "ห้ามขาย" ทำให้หลายคนหันไปหาเรือจากต่างประเทศแทน แม้ในที่สุดเรือจะได้รับอนุญาตให้จำหน่ายแอลกอฮอล์ "เพื่อการแพทย์" เมื่ออยู่นอกน่านน้ำสหรัฐ แต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ทำให้ทางสายการเดินเรือต้องเรียกร้องให้มีการอุดหนุนหรือให้คณะกรรมการการเดินเรือนำเรือกลับ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1933 เลวีาธานถูกจอดไว้ที่โฮโบเกน คณะกรรมการเดินเรือสั่งให้เรือเริ่มปฏิบัติการแต่ก็มีความสูญเสียสูง ฤดูท่องเที่ยวสูงสุดใน ค.ศ. 1936 ของแอตแลนติกพบว่าขาดทุน 143,000 ดอลลาร์สหรัฐในการเดินทางครั้งแรก และเมื่อถึงการเดินทางครั้งที่ห้าตามกำหนด เรือก็เหลือความจุเพียงครึ่งหนึ่ง สายการเดินเรือได้จ่ายเงิน 500,000 ดอลลาร์สหรัฐแก่คณะกรรมการเดินเรือเพื่อปลดระวางเรือโดยยังคงต้องดูแลให้เรือสามารถแล่นได้ต่อไป ตลอดระยะเวลาปฏิบัติการในฐานะเรือเดินสมุทรของสหรัฐ เรือลำนี้ไม่เคยทำกำไรได้เลยแม้ ยูไนเต็ดสเตตส์ไลน์จะพยายามทำให้เรือมีกำไรก็ตาม รวมถึงการติดตั้งทางลาดสำหรับเครื่องบินทะเลเหนือสะพานเดินเรือด้วย
บริษัทอุตสาหกรรมโลหะอังกฤษ (British Metal Industries Ltd.) ซื้อเลวีอาธานใน ค.ศ. 1937 โดยเรือมาถึงรอสไฟฟ์ ประเทศสกอตแลนด์ ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1938 เพื่อนำไปแยกชิ้นส่วน ขนาดของเรือและการเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สองทำให้การกำจัดซากเรือขั้นสุดท้ายล่าช้าไปจนถึง ค.ศ. 1946