เฟรนช์พอลินีเชีย

เฟรนช์พอลินีเชีย (ตาฮีตี:) เป็นดินแดนของฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ มีฐานะเป็น "เขตรัฐบาลกลางโพ้นทะเล" พร้อมกับ "ประเทศโพ้นทะเล" ซึ่งเป็นตำแหน่งเฉพาะตัว ประกอบด้วยกลุ่มเกาะหลายเกาะในภูมิภาคพอลินีเชีย เกาะที่มีชื่อเสียงที่สุดได้แก่ตาฮีตีในหมู่เกาะโซไซตี ซึ่งยังเป็นเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยมากที่สุดและเป็นที่ตั้งเมืองหลวงของดินแดน (ปาเปเอเต) อีกด้วย และแม้จะไม่ได้อยู่ในบริเวณเดียวกัน แต่เกาะกลีแปร์ตอนก็ถูกบริหารโดยเฟรนช์พอลินีเชีย
ภูมิศาสตร์.
หมู่เกาะเฟรนช์พอลินีเชียมีเนื้อที่ (ทางบก) ทั้งหมด 4,167 ตารางกิโลเมตร (1,622 ตารางไมล์) กระจายอยู่บนมหาสมุทรเป็นพื้นที่ 2,500,000 ตารางกิโลเมตร (965,255 ตารางไมล์) ประกอบด้วยกลุ่มของเกาะมากมายหลายเกาะ เกาะที่ใหญ่ที่สุดและมีคนอาศัยอยู่มากที่สุดคือ ตาฮีตี
หมู่เกาะต่าง ๆ ได้แก่
ประวัติศาสตร์.
ฝรั่งเศสปกครองหมู่เกาะนี้ตั่งแต่ พ.ศ. 2332 หมู่เกาะนี้จึงกลายเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสนับแต่นั้นโดยมีชื่อว่าเฟรนซ์โปลินิเซีย ต่อมาเฟรนโปลินิเซียได้รับการเลื่อนฐานะเป็นดินแดนโพ้นทะเลของฝรั่งเศส จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2547 ดินแดนนี้จึงได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นประเทศโพ้นทะเลของฝรั่งเศสโดยรัฐบาลฝรั่งเศสอนุญาตให้เฟรนโปลินิเซียมีประธานาธิบดีได้ ประธานาธิบดีคนแรกของเฟรนโปลินิเซียคือนายกาสตง ตง ซองโดยได้ดำรงตำแหน่งในปี พ.ศ. 2547 
การเมืองการปกครอง.
การบริหาร.
ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2489-2546 เฟรนช์พอลินีเชียมีฐานะเป็นดินแดนโพ้นทะเล (overseas territory, ฝรั่งเศส: "territoire d'outre-mer" หรือ "TOM") 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 ได้ยกเป็นอาณานิคมโพ้นทะเล (overseas collectivity, ฝรั่งเศส: "collectivité d'outre-mer" หรือ "COM") 
และตามพระราชบัญญัติลงวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ได้กำหนดให้เฟรนช์พอลินีเชียมีฐานะพิเศษอีกฐานะเรียกว่า ประเทศโพ้นทะเล (overseas country, ฝรั่งเศส: "pays d'outre-mer" หรือ "POM") เพื่อเน้นความเป็นอิสระในการปกครองตนเองของดินแดน
การแบ่งเขตการปกครอง.
เฟรนช์พอลินีเชียแบ่งออกเป็น 5 เขตการบริหารย่อย (administrative subdivisions, ฝรั่งเศส: "subdivisions administratives") ได้แก่
นอกจากตาฮีตีแล้ว ยังมีอะทอลล์ (เกาะปะการัง) เกาะ และกลุ่มเกาะที่มีความสำคัญในเฟรนช์พอลินีเชียอื่น ๆ อีก ได้แก่ บอราบอรา ฮีวาอัว วาฮีเน ไมเอา มาอูปีตี เมเฮเตีย มูเรอา นูกูฮีวา ไรอาเตอา ตาฮา เตเตียรัว ตูบูไอ และตูไป
เศรษฐกิจ.
เฟรนช์พอลินีเชียมีการพัฒนาเศรษฐกิจในระดับปานกลาง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสินค้าเข้า การท่องเที่ยว และความช่วยเหลือทางการเงินจากฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ สิ่งอำนวยความสะดวกต่อการท่องเที่ยวได้รับการพัฒนาและนำมาใช้ประโยชน์ได้บนเกาะหลัก ๆ ลูกยอ (noni fruit) จากหมู่เกาะแห่งนี้ถูกค้นพบว่ามีสรรพคุณทางการแพทย์ และผู้คนทั่วไปก็สามารถที่จะหางานที่เกี่ยวกับอุตสาหกรรมการเกษตรประเภทนี้ได้
ประชากรศาสตร์.
เชื้อชาติ.
ประชากรทั้งหมดของดินแดนเฟรนช์พอลินีเชียเมื่อปี พ.ศ. 2545 มีจำนวน 245,405 คน เป็นชาวโพลินีเซียนร้อยละ 83 ชาวผิวขาวร้อยละ 12 และชาวเอเชียตะวันออกร้อยละ 5 (ส่วนใหญ่เป็นชาวจีน) ในปี พ.ศ. 2545 ร้อยละ 69 ของชาวเฟรนช์พอลินีเชียอาศัยอยู่บนเกาะตาฮีตีเพียงเกาะเดียว ส่วนเขตเมืองปาเปเอเตซึ่งเป็นเมืองหลวงนั้น มีประชากร 127,635 คน
โครงสร้างพื้นฐาน.
คมนาคม และ โทรคมนาคม.
คมนาคม.
ในขณะที่ถนนสายหลักนั้นได้รับการลาดยางและบำรุงรักษาอย่างดี แต่ถนนสายรองกลับไม่เป็นเช่นนั้น การจราจรก็เป็นไปอย่างเร่งรีบ ยานพาหนะทุกชนิดและคนเดินเท้าต่างแย่งกันใช้พื้นที่บนถนนแคบ ๆ มีการกำหนดทางม้าลายบนพื้นถนนและกฎหมายท้องถิ่นก็กำหนดให้ยานยนต์หยุดให้คนเดินเท้าด้วย แต่อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้รับการปฏิบัติเสมอไป นักท่องเที่ยวจึงควรใช้ความระมัดระวังขณะขับรถ โดยเฉพาะในเวลากลางคืน
การศึกษา.
ฝรั่งเศสเป็นผู้จัดการศึกษาในดินแดนแห่งนี้ เฟรนช์พอลินีเชียมีมหาวิทยาลัย 1 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยเฟรนช์พอลินีเชีย (Université de la Polynésie Française: UPF, "University of French Polynesia") ตั้งอยู่ในฟาอา, ตาฮีตี เป็นมหาวิทยาลัยขนาดเล็กที่มีนักศึกษาอยู่ประมาณ 2,000 คน และมีนักวิจัย 60 คน ลุยส์ เปลต์เซอร์ (Luise Peltzer) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมของเฟรนช์พอลินีเชีย ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยมาเป็นเวลา 5 ปี