พระมหากษัตริย์ฮันโนเฟอร์

ประวัติศาสตร์.
ในปี ค.ศ. 1692 จักรพรรดิเลโอพ็อท์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงโปรดเกล้าฯให้ยกฐานะดัชชีเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค เป็นนครรัฐผู้คัดเลือกที่เรียกว่า รัฐผู้คัดเลือกฮันโนเฟอร์ การยกฐานะในครั้งนี้ทำให้เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเวอร์สามารถมีส่วนร่วมในการเลือกตั้งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และเข้ามามีอิทธิพลทางการเมืองได้เป็นอย่างมาก เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกพระองค์แรกแห่งฮันโนเฟอร์คือ แอ็นสท์ เอากุสท์ ซึ่งเกออร์ค ลูทวิช พระโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองบัลลังก์บริเตนใหญ่เป็น พระเจ้าจอร์จที่ 1 ในปี ค.ศ. 1714 เป็นไปตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 และคงไว้ซึ่งการมีพระมหากษัตริย์เป็นโปรเตสแตนต์ บริเตนใหญ่ ไอร์แลนด์และฮันโนเฟอร์จึงกลายเป็นรัฐร่วมประมุขจนถึงปี ค.ศ. 1837
รัฐผู้คัดเลือกฮันโนเฟอร์กลายเป็น ราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ ในปี ค.ศ. 1814 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียน และการจัดระเบียบดินแดนของเยอรมันใหม่ในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ผู้มีครองรัฐผู้คัดเลือกฮันโนเฟอร์ ในพระอิสริยยศ เจ้านครรัฐผู้คัดเลือก ทรงได้รับการถวายพระบรมราชอิสริยยศเป็น พระมหากษัตริย์ เหตุการณ์ดังกล่าวถือเป็นเครื่องบ่งชี้ให้เห็นถึงความสำคัญทางการเมืองของฮันโนเฟอร์ที่เพิ่มมากขึ้นภายในสมาพันธรัฐเยอรมัน อย่างไรก็ตาม ระบบราชาธิปไตยควบคู่สร้างความซับซ้อน เนื่องจากราชบัลลังก์อังกฤษและฮันโนเฟอร์มีกฎการสืบราชบัลลังก์แยกจากกัน ดังนั้นเมื่อสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 เสด็จสวรรคต และสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ขึ้นครองราชสมบัติสหราชอาณาจักรสืบต่อจากพระปิตุลาในปี ค.ศ. 1837 แต่กฎหมายกึ่งซาลิกของฮันโนเฟอร์ (agnatic-cognatic) จะให้พระราชสิทธิพระราชวงศ์ฝ่ายหน้าก่อนฝ่ายใน ด้วยเหตุนี้ เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัส ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ ซึ่งเป็นพระปิตุลาของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย จึงได้ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฮันโนเฟอร์ สืบต่อจากพระเชษฐา
ราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์เผชิญกับความท้าทายที่สำคัญในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในช่วง สงครามออสเตรีย-ปรัสเซียในปี ค.ศ. 1866 แม้จะเข้าร่วมกับจักรวรรดิออสเตรีย แต่ฮันโนเฟอร์ก็ถูกผนวกเข้ากับราชอาณาจักรปรัสเซีย หลังจากที่ออสเตรียพ่ายแพ้ ส่งผลให้สูญเสียอำนาจปกครองตนเองในฐานะราชอาณาจักร ต่อมา ในปี ค.ศ. 1871 ดินแดนนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมัน หลังจากปรัสเซียรวมเยอรมนีเข้าด้วยกัน การลุกฮือขึ้นต่อต้านในพื้นที่ทำให้ กรรมาธิการพลเรือนที่กำกับดูแลการผนวกฮันโนเฟอร์เข้ากับปรัสเซีย ถึงกับออกความเห็นว่า:
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ชนชาวฮันโนเฟอร์โดยรวมแล้วเป็นกลุ่มชนที่เข้มแข็งและไม่ยอมประนีประนอมต่างจากชาวซัคเซิน แนวคิดเฉพาะของพวกเขาไม่ได้ขึ้นอยู่กับความกลัวต่อพวกปรัสเซียเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังขึ้นอยู่กับความเชื่อมั่นที่หยั่งรากลึก ว่าไม่มีชีวิตที่ใด จะดีไปกว่าชีวิตที่ฮันโนเฟอร์อีกแล้ว พวกเขาช่างยึดมั่นในความชาตินิยมอย่างแข็งขันเสียจริง
การประท้วงของพระเจ้าเกออร์คที่ 5 แห่งฮันโนเฟอร์ และประชาชนในพื้นที่ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการผนวกรวมฮันโนเฟอร์เข้ากับปรัสเซีย และนำไปสู่การก่อตั้ง พรรคเยอรมัน-ฮันโนเฟอร์ ซึ่งได้รับคะแนนเสียงชาวฮันโนเวอร์ 46.6% ใน การเลือกตั้งสหพันธรัฐในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1871 
รายพระนามเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์.
แอ็นสท์ เอากุสท์ ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกพระองค์แรกแห่งฮันโนเฟอร์ในปี ค.ศ. 1692 แต่สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1698 ก่อนที่มหาสภาจักรวรรดิจะรับรองการยกฐานะฮันโนเฟอร์เป็นนครรัฐผู้คัดเลือกในปี ค.ศ. 1708 โซฟีแห่งฟัลทซ์ พระชายาม่ายของพระองค์ ยังทรงเป็นที่รู้จักในพระยศ "พระชายาในเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์" พระโอรสของทั้งสองพระองค์คือ เกออร์คที่ 1 ซึ่งทรงเป็น "เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์" พระองค์แรกอย่างเป็นทางการ
ธงพระอิสริยยศและตราอาร์ม.
หลังจากการเป็นรัฐร่วมประมุขกับบริเตนใหญ่ สิ้นสุดลงในปีค.ศ. 1837 พระมหากษัตริย์แห่งฮันโนเวอร์ยังคงใช้ตราอาร์มและธงพระอิสริยยศของอังกฤษ โดยเพียงแค่นำมงกุฎใหม่มาใช้ (ตามอย่างอังกฤษ)