แอนเจลา เรย์เนอร์

แอนเจลา เรย์เนอร์ (สกุลเดิม: โบวิน; เกิดเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 1980) เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษที่ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร และรัฐมนตรีกระทรวงที่อยู่อาศัย ชุมชน และรัฐบาลท้องถิ่น ตั้งแต่การเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2567 เธอดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคแรงงาน ตั้งแต่ปี 2020 และสมาชิกรัฐสภา (ส.ส.) จากแอชตันอันเดอร์ไลน์ (เขตเลือกตั้งของรัฐสภาสหราชอาณาจักร) จากอุดมการณ์ เธอระบุว่าตนเองเป็น สังคมนิยม และเป็นส่วนหนึ่งของ "ฝ่ายซ้ายอ่อน" ของพรรคแรงงาน
เรย์เนอร์เกิดและเติบโตในสต็อกพอร์ต ซึ่งเธอเข้าเรียนที่โรงเรียนรวมสต็อกพอร์ตแอคาเดมี เธอออกจากโรงเรียนเมื่ออายุ 16 ปี ในขณะที่ตั้งครรภ์และไม่มีวุฒิการศึกษาใดๆ ต่อมาเธอได้รับการฝึกอบรมด้านการดูแลทางสังคมในอังกฤษ ที่ วิทยาลัยสต็อกพอร์ต และทำงานให้กับสภาท้องถิ่นในตำแหน่งพนักงานดูแล ในที่สุดเธอก็ได้เป็น ตัวแทนสหภาพแรงงาน ใน Unison (สหภาพแรงงาน) ในช่วงเวลานั้น เธอเข้าร่วม พรรคแรงงาน เธอได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งในการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2015 ตั้งแต่ปี 2016 จนถึงปี 2020 เรย์เนอร์ดำรงตำแหน่งคณะรัฐมนตรีเงาฝ่ายค้านอย่างเป็นทางการ (สหราชอาณาจักร) หลายตำแหน่งภายใต้การนำของ เจเรมี คอร์บิน เธอประสบความสำเร็จในการเลือกตั้งรองหัวหน้าพรรคแรงงานในปี 2020 และดำรงตำแหน่งคณะรัฐมนตรีเงาอีกหลายตำแหน่งภายใต้การนำของ เคียร์ สตาร์เมอร์
ภายหลังชัยชนะของพรรคแรงงานในการเลือกตั้งทั่วไปของสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2567 เรย์เนอร์ก็ได้เข้าร่วมรัฐบาลและได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงที่อยู่อาศัย ชุมชน และรัฐบาลท้องถิ่นโดยสตาร์เมอร์ในรัฐบาลของเขา ฐานการสนับสนุนที่แข็งแกร่งและศักยภาพของเรย์เนอร์ในฐานะผู้นำในอนาคตส่งผลให้ 'นิวสเตทแมน' จัดอันดับให้เธอเป็นบุคคลทรงอิทธิพลอันดับที่แปดในวงการการเมืองฝ่ายซ้ายของอังกฤษในปี 2023
ประวัติ.
แองเจลา โบเวน เกิดเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2523 ใน สต็อกพอร์ต เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์เธอเติบโตมาในความยากจนในที่ดินของสภาพร้อมกับพี่ชายและน้องสาวของเธอ และเธอบอกว่าเธออาจจะถูกพาเข้าสู่การดูแล โรคไบโพลาร์ของแม่ส่งผลกระทบต่อครอบครัว เรย์เนอร์กล่าวว่า "ตอนที่ฉันยังเด็ก เราไม่มีหนังสือเพราะแม่ของฉันอ่านหรือเขียนหนังสือไม่ได้" เว็บไซต์ของเธออธิบายว่า “ฉันได้รับการเลี้ยงดูจากคุณยายที่ทำงาน 3 งานเพื่อหาเลี้ยงชีพและไม่หยุดจนกระทั่งถึงวันที่เธอเสียชีวิต นั่นคือสามวันก่อนวันเกิดอายุครบ 65 ปีของเธอ”
เรย์เนอร์เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมเอวอนเดลในเมืองสต็อกพอร์ต เมื่ออายุได้ 16 ปี เธอตั้งครรภ์และออกจากโรงเรียนโดยไม่ได้รับวุฒิการศึกษาใดๆ ต่อมาเธอเรียนนอกเวลาที่ วิทยาลัยสต็อกพอร์ต โดยเรียนภาษามืออังกฤษ และได้รับวุฒิการศึกษาวิชาชีพแห่งชาติด้านการดูแลสังคมในอังกฤษ เรย์เนอร์ได้พูดถึงวิธีที่ศูนย์ Sure Start ของรัฐบาลแรงงานใหม่ของ โทนี่ แบลร์ และ กอร์ดอน บราวน์ ช่วยเหลือเธอในฐานะแม่ลูกอ่อนที่แทบไม่ได้รับการสนับสนุน
เรย์เนอร์ทำงานเป็นพนักงานดูแลให้กับสภาเทศบาลเมืองสต็อกพอร์ตเป็นเวลาหลายปี ในช่วงเวลาดังกล่าว เธอยังได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนสหภาพแรงงานของ Unison (สหภาพแรงงาน) ต่อมาเธอได้รับเลือกให้เป็นผู้ประสานงานของ UNISON ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ และกลายเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสที่สุดของสหภาพในภูมิภาคนี้ ในช่วงเวลาดังกล่าว เธอเข้าร่วมพรรคแรงงาน 
การทำงานทางการเมือง.
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />สมาชิกรัฐสภาคนก่อนๆ ที่เคยเป็นตัวแทนของเขตเลือกตั้งประวัติศาสตร์ของฉันต่างก็มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันซึ่งฉันไม่มีเหมือนกัน นั่นคือ พวกเขาล้วนเป็นผู้ชาย วันนี้ ฉันยืนขึ้นเพื่อกล่าวสุนทรพจน์ครั้งแรกในฐานะสมาชิกรัฐสภาหญิงคนแรกที่ทำหน้าที่ในแอชตันอันเดอร์ไลน์ในรอบ 183 ปี และในฐานะสมาชิกรัฐสภาหญิงคนแรก ฉันสัญญาว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เท่าเทียมกับตัวอย่างที่บรรพบุรุษของฉันทำ แน่นอนว่าฉันไม่มีวันทำตามแบบอย่างของพวกเขาได้ เพราะรองเท้าของฉันมักจะสูงสามนิ้วและมีสีสันมากกว่า แต่ฉันเดินตามรอยเท้าของพวกเขา เราต่างกัน และฉันจะแตกต่างไป แต่เราก็เท่าเทียมกันเช่นกัน
— ในปี 2013 เธอพยายามหาเสียงเพื่อคัดเลือกผู้สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกรัฐสภาของพรรคแรงงานสำหรับเขตเลือกตั้งแมนเชสเตอร์วิทิงตัน อย่างไรก็ตาม เจฟฟ์ สมิธ (นักการเมืองอังกฤษ) ได้รับเลือกและดำรงตำแหน่งนี้มาตั้งแต่ปี 2015
ในเดือนกันยายน 2014 เรย์เนอร์ได้รับเลือกเป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาของพรรคแรงงาน (สหราชอาณาจักร) สำหรับเขตเลือกตั้งแอชตันอันเดอร์ไลน์ เธอได้รับเลือกเป็นสมาชิกรัฐสภาเขตแอชตันอันเดอร์ไลน์ในการเลือกตั้งทั่วไปของสหราชอาณาจักรประจำปี 2015 โดยได้คะแนนเสียงร้อยละ 48.1 และคะแนนเสียงข้างมาก 10,756 เสียง เธอได้กล่าวสุนทรพจน์ครั้งแรกในสภาสามัญแห่งสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน 2015 ในการเลือกตั้งทั่วไปของสหราชอาณาจักรในปี 2017 เรย์เนอร์ได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกรัฐสภาเขตแอชตันอันเดอร์ไลน์ โดยได้รับคะแนนเสียงเพิ่มขึ้นเป็น 60.4% และเสียงข้างมากเพิ่มขึ้นเป็น 11,295 เสียงในการเลือกตั้งทั่วไปของสหราชอาณาจักรในปี 2019 เรย์เนอร์ได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกรัฐสภาเขตแอชตัน-อันเดอร์-ไลน์ โดยได้รับคะแนนเสียงลดลงเหลือ 48.1% และเสียงข้างมากลดลงเหลือ 4,263 เสียง ในการเลือกตั้งทั่วไปของสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2567 เรย์เนอร์ได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกรัฐสภาสำหรับแอชตัน-อันเดอร์-ไลน์ โดยมีส่วนแบ่งคะแนนเสียงลดลงเหลือ 43.9% และเสียงข้างมากเพิ่มขึ้นเป็น 6,791 เสียง
เรย์เนอร์เสนอชื่อแอนดี้ เบิร์นแฮมเป็นหัวหน้าพรรคแรงงานในการเลือกตั้งปี 2015 (สหราชอาณาจักร) แต่เป็นหนึ่งในสมาชิกรัฐสภาเพียง 18 คนที่สนับสนุนเจเรมี คอร์บิน ผู้ดำรงตำแหน่งอยู่ ต่อต้านโอเวน สมิธในการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคแรงงานปี 2016 (สหราชอาณาจักร)
รัฐมนตรีเงา (2016-2024).
เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 หลังจากการลาออกของคณะรัฐมนตรีเงาของอังกฤษในปี พ.ศ. 2559 เพื่อเป็นการประท้วงความเป็นผู้นำของเขา คอร์บินจึงได้แต่งตั้งเรย์เนอร์เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการเงา เธอสนับสนุนแนวคิดเรื่อง 'บริการการศึกษาแห่งชาติ' ที่จะมีรูปแบบคล้ายกับระบบบริการสุขภาพแห่งชาติ (NHS) และยังส่งเสริมให้มีการเพิ่มเงินทุนสำหรับการศึกษาระดับปฐมวัยด้วย เธอถูกมองโดยบางคนว่าเป็นอนาคตที่เป็นไปได้ว่าเธออาจจะเป็น หัวหน้าพรรคแรงงาน
รองหัวหน้าพรรค (2020 - ปัจจุบัน).
 เรย์เนอร์ไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นหัวหน้าพรรคแรงงานในการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคแรงงานปี 2020 (สหราชอาณาจักร) และสนับสนุนรีเบกกา ลอง-เบลีย์ ซึ่งได้อันดับสองรองจากเคียร์ สตาร์เมอร์ อย่างไรก็ตาม เรย์เนอร์ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นรองหัวหน้าพรรคแรงงาน (สหราชอาณาจักร) ในการเลือกตั้งรองหัวหน้าพรรคแรงงานปี 2020 เธอได้รับการสนับสนุนจากพรรคการเมืองที่เกี่ยวข้องเพียงพอที่จะผ่านการคัดเลือกในรอบสุดท้ายในวันที่ 20 มกราคม ซึ่งเป็นจุดที่เธอได้รับการเสนอชื่อจากพรรคแรงงานมากที่สุดด้วย ผลการเลือกตั้งประกาศเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2020 โดยเรย์เนอร์ได้รับการประกาศให้เป็นผู้ชนะและได้เป็นรองหัวหน้าพรรค สืบต่อจากทอม วัตสัน บารอน วัตสันแห่งไวร์ ฟอเรสต์
ในวันต่อมา เธอได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าฝ่ายค้าน (สหราชอาณาจักร) และรองหัวหน้าฝ่ายค้าน รัฐมนตรีต่างประเทศเงา และประธานพรรคแรงงาน เรย์เนอร์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภาองคมนตรี (สหราชอาณาจักร) เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2021 ถัดมาเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2563 พรรคแรงงานประกาศว่าเรย์เนอร์จะเป็นตัวแทนของสตาร์เมอร์ตรงข้ามกับโดมินิก ราบ ในระหว่างการซักถามของนายกรัฐมนตรี เธอได้ทำหน้าที่แทนโดมินิก ราบในช่วงที่บอริส จอห์นสันและริชิ ซูนักเป็นนายกรัฐมนตรี และยังได้ทำหน้าที่แทนโอลิเวอร์ ดาวเดน ในช่วงที่ซูนักเป็นนายกรัฐมนตรีอีกด้วย
เรย์เนอร์ถูกปลดจากตำแหน่งประธานพรรคแรงงานและผู้ประสานงานการรณรงค์ระดับประเทศในการปรับคณะรัฐมนตรีเงาของอังกฤษในเดือนพฤษภาคม 2021 หลังการเลือกตั้งท้องถิ่นในสหราชอาณาจักรในปี 2021 ต่อมาเธอได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีเงาแห่งดัชชีแห่งแลงคาสเตอร์และรัฐมนตรีเงาว่าการกระทรวงอนาคตของการทำงาน
ในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2566 สตาร์เมอร์ได้แต่งตั้งเรย์เนอร์เป็นรัฐมนตรีเงาระดับรองและรองนายกรัฐมนตรีเงา ฐานการสนับสนุนที่แข็งแกร่งของเรย์เนอร์และศักยภาพในฐานะผู้นำในอนาคตส่งผลให้ "รัฐบุรุษคนใหม่" จัดอันดับให้เธอเป็นบุคคลทรงอิทธิพลมากที่สุดอันดับที่ 8 ในแวดวงการเมืองฝ่ายซ้ายของอังกฤษในปี 2023
รองนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร (2024 - ปัจจุบัน).
ภายหลังชัยชนะอย่างถล่มทลายของพรรคแรงงานในการเลือกตั้งและการจัดตั้งกระทรวงสตาร์เมอร์ เรย์เนอร์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองนายกรัฐมนตรีของสหราชอาณาจักรและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงที่อยู่อาศัย ชุมชน และรัฐบาลท้องถิ่น (ซึ่งเรียกว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการปรับปรุงที่อยู่อาศัยและชุมชนจนถึงวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2567) โดยสตาร์เมอร์ในรัฐบาลของเขาเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
เรย์เนอร์ประณามเหตุจลาจลในสหราชอาณาจักรในปี 2024 ที่เริ่มขึ้นหลังเหตุการณ์แทงกันที่เซาท์พอร์ตในปี 2024 โดยกล่าวว่า "ไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับการทำร้ายผู้อื่น" ในการกล่าวสุนทรพจน์ครั้งแรกของเธอในการประชุมพรรคแรงงานในฐานะรองนายกรัฐมนตรี เรย์เนอร์ได้เปิดการประชุมและกล่าวว่า "ฉันอยากจะเริ่มต้นด้วยการขอบคุณชาวอังกฤษ พวกคุณได้มอบความไว้วางใจให้เราทำภารกิจการเปลี่ยนแปลง และเราจะไม่ลืมเรื่องนี้ พวกคุณยังคงศรัทธาต่อเรา และพวกเราก็จะยังศรัทธาต่อพวกคุณเช่นกัน"
ในตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี เรย์เนอร์ได้ทำหน้าที่แทนสตาร์เมอร์ในการตอบคำถามของนายกรัฐมนตรี 2 ครั้ง โดยเผชิญหน้ากับโอลิเวอร์ ดาวเดน และอเล็กซ์ เบิร์กฮาร์ต ตามลำดับ โดยในครั้งแรก เรย์เนอร์ได้กล่าวติดตลกว่าเธอคงจะคิดถึง "การต่อสู้ของคนผมแดง" ระหว่างเธอกับดาวเดน
ตำแหน่งทางการเมือง.
 เรย์เนอร์ระบุว่าตนเองเป็นสังคมนิยม ในการสัมภาษณ์กับ "The Guardian" เมื่อปี 2017 ซึ่งกล่าวถึงความเชื่อทางการเมืองของเธอ เรย์เนอร์ได้เน้นย้ำถึงความรอบรู้ของเธอ โดยอธิบายตัวเองว่าเป็นส่วนหนึ่งของ "ฝ่ายซ้ายอ่อน" ของพรรคแรงงาน เธอวิพากษ์วิจารณ์คอร์บินอย่างรุนแรง โดยระบุว่าเขา "ไม่ได้รับความเคารพจากพรรค" และวิพากษ์วิจารณ์การขาด "วินัย" ของเขาเมื่อต้องรับมือกับการต่อต้านชาวยิวในพรรคแรงงานอังกฤษ
เรย์เนอร์ได้บรรยายตัวเองว่าเป็นคน "หัวรุนแรง" มากในประเด็นกฎหมายและระเบียบ เนื่องจากเธอเคยมีพฤติกรรมต่อต้านสังคมเมื่อตอนยังเด็ก ในการสัมภาษณ์ เธอกล่าวว่าตำรวจควร "ยิงผู้ก่อการร้ายของคุณและถามคำถามก่อน" และเธอยังได้บอกเจ้าหน้าที่ตำรวจในพื้นที่ของเธอให้ "ทุบประตูบ้านของอาชญากรและคัดแยกพวกเขาและข่มขู่พวกเขา"
เรย์เนอร์ขอให้ผู้ถอดเสียงบันทึกการประชุมอย่าแก้ไขคำพูดของเธอ โดยเลือก "พูดตามธรรมชาติ" ในที่สาธารณะ "เพราะว่านั่นคือตัวตนของฉัน"
ในปี 2019 เรย์เนอร์ได้ประกาศสนับสนุนแคมเปญ 'WASPI' เพื่อการชดเชยแก่สตรีที่ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงอายุบำนาญของรัฐบาล
เรย์เนอร์ ซึ่งเป็นสมาชิกกลุ่มเพื่อนแรงงานแห่งปาเลสไตน์และตะวันออกกลาง ได้ออกมาประณามการสังหารชาวปาเลสไตน์ระหว่างการประท้วงที่ชายแดนกาซาในปี 2018–2019 และได้อ้างถึงการละเมิดสิทธิมนุษยชนของอิสราเอลต่อชาวปาเลสไตน์บนโซเชียลมีเดียซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 เรย์เนอร์เรียกคริส คลาร์กสัน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากพรรคอนุรักษ์นิยมในขณะนั้นว่า "ไอ้สารเลว" ในขณะที่เขากำลังกล่าวสุนทรพจน์ต่อรัฐสภา และถูกรองประธานรัฐสภาตำหนิที่ทำเช่นนั้น ถัดมาเธอได้กล่าวขอโทษในภายหลัง
 ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2564 เรย์เนอร์วิพากษ์วิจารณ์สมาชิกระดับสูงของพรรคอนุรักษ์นิยมอย่างรุนแรง โดยระบุว่า "เราแย่ไปกว่าไอ้พวกขยะของพรรคอนุรักษ์นิยมที่เกลียดกลัวคนรักร่วมเพศ เหยียดเชื้อชาติ เกลียดผู้หญิง พวกขี้โกง... พวกสาธารณรัฐกล้วย... พวกอีตัน... พวกขยะสังคมไม่ได้อีกแล้ว" แม้ว่า ส.ส. พรรคแรงงานบางคนจะกล่าวว่านั่นไม่ใช่ภาษาที่พวกเขาจะใช้ แต่ก็ได้ออกมาปกป้องความเห็นของเธอ รวมถึง สตีฟ รีด จอห์น แม็กโดเนลล์ และลิซา แนนดี เคียร์ สตาร์เมอร์ พยายามหลีกเลี่ยงคำพูดของเธอ แต่บอกว่าเป็นหน้าที่ของเรย์เนอร์ ว่าเธอต้องการจะขอโทษหรือไม่ ในขณะที่ ส.ส. พรรคแรงงานคนอื่นๆ ประณามเธออย่างรุนแรงยิ่งขึ้น สมาชิกรัฐสภาพรรคอนุรักษ์นิยมหลายคน รวมถึง Grant Shapps, Amanda Milling และ Oliver Dowden ออกมาประณามความคิดเห็นของเธอ ต่อมาเรย์เนอร์ได้ออกมากล่าวขอโทษสำหรับความเห็นของเธอที่เกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมเดวิด อเมสส์ ส.ส. พรรคอนุรักษ์นิยม เดวิด อเมสส์ ในเดือนต่อมา
 เรย์เนอร์กล่าวว่าเธอ "ไม่ได้มีมุมมองที่ชัดเจนเป็นพิเศษเกี่ยวกับ Brexit ไม่ว่าจะทางใดก็ตาม" เธอได้รณรงค์เพื่อให้บริเตนแข็งแกร่งขึ้นในยุโรปและลงคะแนนเสียงที่จะยังคงอยู่ในสหภาพยุโรป (EU) ในระหว่างการลงประชามติ Brexit ในปี 2016 ภายหลังผลการลงประชามติ เธอได้ลงคะแนนสนับสนุนให้สหราชอาณาจักรอ้างถึงมาตรา 50 ของสนธิสัญญาสหภาพยุโรป โดยให้เหตุผลว่าถึงแม้เธอจะ "สนับสนุนสหภาพยุโรปอย่างแข็งขัน" แต่เธอก็ "เป็นประชาธิปไตย" ด้วยเช่นกันเธอคัดค้านนโยบายของพรรคแรงงานในการเสนอให้มีการลงประชามติเกี่ยวกับข้อตกลงถอนตัวจากเบร็กซิต ซึ่งได้รับการรับรองโดยคอร์บิน และโต้แย้งว่ามันจะ "ทำลายประชาธิปไตย" เธอยังคัดค้านการเลื่อนการบังคับใช้มาตรา 50 อีกด้วย เมื่อถูกถามว่าเธอจะโหวตอย่างไรในประชามติครั้งที่สองในเดือนธันวาคม 2019 เรย์เนอร์กล่าวว่าเธอจะโหวตออกจากสหภาพยุโรปตราบใดที่ข้อตกลงถอนตัวจากเบร็กซิท "ปกป้องเศรษฐกิจและการจ้างงาน"
เรย์เนอร์สนับสนุนสิทธิของคนข้ามเพศ โดยบอกว่าสิทธิดังกล่าวไม่ขัดแย้งกับสิทธิสตรี
หลังจากที่ตำรวจเดเร็ก ชอวิน สังหารจอร์จ ฟลอยด์ เรย์เนอร์ก็สนับสนุนการเคลื่อนไหว Black Lives Matter และคุกเข่าเคียงข้างเคียร์ สตาร์เมอร์