ทฤษฎีสมคบคิดเรื่องเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก

วันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 เรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก  ได้ชนกับภูเขาน้ำแข็ง ทำให้แผ่นตัวเรือด้านขวาใต้ระดับน้ำเกิดความเสียหาย ส่งผลให้ห้องกันน้ำส่วนหน้าหลายห้องถูกน้ำท่วม ต่อมาเรือก็จมลงหลังจากนั้น 2 ชั่วโมง 40 นาที โดยมีผู้เสียชีวิตประมาณ 1,496 คนจากการจมน้ำหรือภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำเกินไป นับแต่นั้นมา มีทฤษฎีสมคบคิดจำนวนมากถูกเสนอขึ้นเกี่ยวกับเหตุการณ์ภัยพิบัติครั้งนี้ ทฤษฎีเหล่านี้ถูกหักล้างโดยผู้เชี่ยวชาญเฉพาะเรื่องนั้น ๆ
กลุ่มก้อนน้ำแข็ง.
ทฤษฎีกลุ่มก้อนน้ำแข็งไม่ใช่ทฤษฎีสมคบคิด เพราะยอมรับว่าการจมเป็นอุบัติเหตุ อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีนี้แตกต่างจากทฤษฎีที่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป และถือว่าเป็นไปไม่ได้ตามความเห็นของนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ กัปตันแอล. เอ็ม. คอลลินส์ อดีตสมาชิกหน่วยลาดตระเวนน้ำแข็ง ได้สรุปข้อสันนิษฐานจากหลักฐาน 3 ประการ ประกอบกับประสบการณ์ส่วนตัวในการเดินเรือในบริเวณน้ำแข็ง และคำให้การของพยานในการสอบสวนหลังเกิดภัยพิบัติ 2 ครั้ง ว่าสิ่งที่เรือไททานิกชนนั้นไม่ใช่ภูเขาน้ำแข็ง แต่เป็นกลุ่มก้อนน้ำแข็งที่ลอยต่ำ หนังสือของเขาชื่อ "The Sinking of the Titanic: The Mystery Solved" (2003) ได้อธิบายรายละเอียดของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างครบถ้วน
สมมติฐานการสลับเรือโอลิมปิก.
หนึ่งในทฤษฎีที่เป็นที่ถกเถียง และซับซ้อนเกี่ยวกับการจมของไททานิกนั้นถูกเสนอโดยโรบิน การ์ดิเนอร์ ในหนังสือของเขาชื่อ "Titanic: The Ship That Never Sank?" (1998) การ์ดิเนอร์ได้อ้างเหตุการณ์และความบังเอิญหลายอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงหลายเดือน วัน และชั่วโมงก่อนการจมของเรือไททานิก และสรุปว่าเรือที่จมนั้นแท้จริงแล้วคือเรืออาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (RMS "Olympic") เรือพี่ของไททานิก ซึ่งถูกปลอมเป็นไททานิก เพื่อเป็นการฉ้อโกงประกันภัยโดยกลุ่มบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนล เมอร์แคนไทล์ มารีน (International Mercantile Marine Group) เจ้าของเรือ ซึ่งควบคุมโดยเจ.พี. มอร์แกน นักการเงินชาวอเมริกันที่ได้ซื้อกิจการของไวต์สตาร์ไลน์ในปี ค.ซ. 1902
บรูซ เบเวอริดจ์ และสตีฟ ฮอลล์ นักวิจัย ได้โต้แย้งข้ออ้างหลายประการของการ์ดิเนอร์ในหนังสือของพวกเขาชื่อ "Olympic and Titanic: The Truth Behind the Conspiracy" (2004) มาร์ก เชิร์นไซด์ นักเขียน ได้ตั้งคำถามที่น่าพิจารณาอย่างจริงจังเกี่ยวกับทฤษฎีการสลับดังกล่าว ส่วนแกเร็ท รัสเซลล์ นักประวัติศาสตร์ชาวบริติช ได้เรียกทฤษฎีนี้ว่า "น่าสมเพชจนน่าเศร้าเสียที่ต้องเสียต้นไม้ไปนับพัน ๆ ต้นเพื่อผลิตกระดาษมาใช้เขียนสิ่งที่ไร้สาระเช่นนี้" เขาได้ตั้งข้อสังเกตว่า "เนื่องจากเรือพี่น้องทั้งสองลำมีความแตกต่างอย่างมากในด้านสถาปัตยกรรมภายในและการออกแบบ การสลับเรือทั้งสองลำอย่างลับ ๆ ภายในเวลาหนึ่งสัปดาห์นั้นเป็นไปได้ยากมากจากมุมมองเชิงปฏิบัติ" การสลับดังกล่าวจะไม่คุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ เพราะเจ้าของเรือสามารถสร้างความเสียหายให้กับเรือขณะจอดเทียบท่า (เช่น โดยการวางเพลิง) และเรียกรับค่าสินไหมทดแทนจากการประกันภัย "อุบัติเหตุ" ดังกล่าว ซึ่งจะมีความรุนแรงน้อยกว่ามาก และโง่น้อยกว่ามาก เมื่อเทียบกับการนำเรือออกไปกลางมหาสมุทรแอตแลนติกพร้อมกับผู้โดยสารและสัมภาระนับพัน และชนกับภูเขาน้ำแข็ง
การจมโดยเจตนา.
มีข้อกล่าวหาอีกประการหนึ่งที่เริ่มได้รับความนิยมในช่วงปลายปี ค.ศ. 2017 กล่าวว่าเจ.พี. มอร์แกน ได้จงใจจมเรือเพื่อกำจัดมหาเศรษฐีหลายคนที่คัดค้านการก่อตั้งธนาคารกลางสหรัฐ บุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในโลกบางคนได้โดยสารเรือไททานิกในการเดินทางครั้งแรก หลายคนในจำนวนนั้นรวมถึง จอห์น เจคอบ แอสเตอร์ที่ 4, เบนจามิน กุกเกนไฮม์ และอิซิดอร์ สตราส์ ที่ถูกกล่าวหาว่าคัดค้านการก่อตั้งธนาคารกลางสหรัฐ ไม่พบหลักฐานใดที่แสดงว่าบุคคลเหล่านี้คัดค้านแนวคิดการรวมศูนย์ธนาคารของมอร์แกน แอสเตอร์และกุกเกนไฮม์ไม่เคยแสดงความคิดเห็นต่อสาธารณะเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในขณะที่สเตราส์กลับสนับสนุนแนวคิดดังกล่าว ชายทั้งสามคนเสียชีวิตระหว่างที่เรือกำลังจม นักทฤษฎีสมคบคิดเสนอว่าเจ.พี. มอร์แกน นักการเงินวัย 74 ปี ผู้ก่อตั้งบริษัทการเงินที่ใช้ชื่อของตนเอง ได้จัดการให้บุคคลเหล่านั้นขึ้นเรือแล้วจมเรือเพื่อกำจัดพวกเขา มอร์แกนได้ยกเลิกตั๋วโดยสารสำหรับการเดินทางเที่ยวแรกของเรือไททานิกเนื่องจากมีรายงานว่าป่วย ตั๋วของกุกเกนไฮม์ยังไม่ได้ซื้อด้วยซ้ำก่อนที่มอร์แกนจะยกเลิก มอร์แกน ผู้ได้รับฉายาว่า "นโปเลียนแห่งวอลสตรีต" มีส่วนสำคัญในการก่อตั้งบริษัทขนาดใหญ่ เช่น เจเนอรัลอิเล็กทริก ยูเอสสตีล และอินเตอร์เนชั่นแนลฮาร์เวสเตอร์ นอกจากนี้เขายังได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้กอบกู้ระบบธนาคารของสหรัฐเกือบจะด้วยลำพังในช่วงวิกฤตการเงิน ค.ศ. 1907 มอร์แกนมีส่วนร่วมในการก่อตั้งธนาคารกลางสหรัฐ และเป็นเจ้าของบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเมอร์เคนไทล์มารีน ซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทไวต์สตาร์ไลน์ และด้วยเหตุนี้จึงเป็นเจ้าของเรือไททานิก
มอร์แกน ซึ่งเคยเข้าร่วมงานเปิดตัวเรือไททานิกในปี ค.ศ. 1911 ได้จองห้องชุดส่วนตัวบนเรือพร้อมด้วยระเบียงเดินเล่นส่วนตัว และห้องอาบน้ำที่ติดตั้งที่ใส่ซิการ์ออกแบบพิเศษ มีรายงานว่าเขาได้จองตั๋วสำหรับการเดินทางเที่ยวแรกของเรือลำนี้ แต่กลับยกเลิกการเดินทาง และเลือกที่จะพักอยู่ที่รีสอร์ทอิกซ์-เลส์-แบ็งส์ ในฝรั่งเศส เพื่อเพลิดเพลินกับการนวดในตอนเช้าและการอาบน้ำแร่กำมะถัน การยกเลิกการเดินทางของเขาในนาทีสุดท้ายที่ถูกกล่าวอ้างนั้นได้จุดประกายทฤษฎีสมคบคิดในหมู่นักทฤษฎีสมคบคิดว่าเขาอาจทราบถึงชะตากรรมของเรือลำนั้น ทฤษฎีนี้ถูกหักล้างโดยผู้เชี่ยวชาญด้านเรือไททานิก ได้แก่ จอร์จ บีเฮ, ดอน ลินช์ และเรย์ เลอเพียน ซึ่งแต่ละคนได้เสนอทฤษฎีอื่นที่เป็นที่ยอมรับในวงกว้างมากขึ้น เพื่ออธิบายว่าเหตุใดมอร์แกนจึงยกเลิกการเดินทาง
สตูว์ ปีเตอส์ นักทฤษฎีสมคบคิด ได้เสนอทฤษฎีทางเลือกหนึ่ง โดยกล่าวอ้างว่าตระกูลรอธส์ไชลด์อยู่เบื้องหลังทั้งธนาคารกลางสหรัฐและการจมของเรือไททานิก ปีเตอส์ยังอ้างอีกว่าการระเบิดตัวของยานใต้น้ำไททันนั้นเป็นการกระทำที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้โดยสารของยานค้นพบความจริงที่ว่าเรือไททานิกจมลงเนื่องจาก "การทำลายที่ถูกควบคุม" ไม่ใช่การชนกับภูเขาน้ำแข็ง
ประตูกันน้ำ.
ทฤษฎีอีกประการหนึ่งเกี่ยวข้องกับประตูกันน้ำของเรือไททานิก ทฤษฎีนี้เสนอว่าหากประตูเหล่านั้นถูกเปิดออก เรือไททานิกจะตั้งตัวได้ตรงและอาจลอยน้ำได้นานพอที่เรือช่วยเหลือจะมาถึง อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีนี้ถูกหักล้างด้วยเหตุผลสองประการ ประการแรก สี่ห้องกันน้ำแรกถูกออกแบบให้กันน้ำได้อย่างสมบูรณ์ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะลดปริมาณน้ำในหัวเรือลงอย่างมีนัยสำคัญ ประการที่สอง เบดฟอร์ดและแฮ็กเกตได้แสดงให้เห็นจากการคำนวณว่าหากมีน้ำจำนวนมากไหลเข้ามาทางท้ายเรือหลังห้องหม้อไอน้ำหมายเลข 4 จะส่งผลให้เรือไททานิกพลิกคว่ำ ซึ่งจะเกิดขึ้นเร็วกว่าเวลาที่เรือจมลงจริงประมาณ 30 นาที นอกจากนี้ ไฟน่าจะดับประมาณ 70 นาทีหลังการชนเนื่องจากน้ำท่วมห้องหม้อไอน้ำ เบดฟอร์ดและแฮ็กเกตได้วิเคราะห์กรณีสมมติที่ไม่มีผนังกันน้ำเลย หากเป็นไปตามสมมติฐานนี้ เรือจะพลิกคว่ำประมาณ 70 นาทีก่อนเวลาจมจริง และไฟจะดับประมาณ 40 นาทีหลังการชน
ต่อมา ในสารคดีปี ค.ศ. 1998 ชื่อ "Titanic: Secrets Revealed" ดิสคัฟเวอรีแชนแนลได้ทำการจำลองแบบจำลองซึ่งได้หักล้างทฤษฎีนี้เช่นกัน การจำลองแสดงให้เห็นว่าการเปิดประตูกันน้ำของเรือไททานิกจะทำให้เรือพลิกคว่ำก่อนเวลาจมจริงมากกว่าครึ่งชั่วโมง ซึ่งสนับสนุนผลการศึกษาของเบดฟอร์ดและแฮ็กเกต
สมมติฐานรอยต่อขยาย.
นักวิจัยเรือไททานิกยังคงอภิปรายกันถึงสาเหตุและกลไกการแตกของเรือ ตามหนังสือของเขาชื่อ "A Night to Remember" วอลเตอร์ ลอร์ด อธิบายว่าเรือไททานิกอยู่ในตำแหน่งตั้งฉากอย่างสมบูรณ์ก่อนที่จะจมลงในช่วงสุดท้าย มุมมองเช่นนี้ยังคงเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปแม้กระทั่งหลังจากที่โรเบิร์ต บัลลาร์ด ค้นพบซากเรือในปี ค.ศ. 1985 ซึ่งยืนยันว่าเรือไททานิกแตกออกเป็นสองส่วนที่ผิวน้ำหรือใกล้ผิวน้ำ ภาพวาดของเคน มาร์แชล ศิลปินทางทะเลชื่อดัง และภาพยนตร์ไททานิคที่กำกับโดยเจมส์ แคเมอรอน ต่างก็แสดงให้เห็นว่าเรือเอียงตัวในมุมชันก่อนจะแตกออก นักวิจัยส่วนใหญ่ยอมรับว่ารอยต่อขยายส่วนท้ายของเรือไททานิกที่ออกแบบมาเพื่อให้ตัวเรือมีความยืดหยุ่นในการเคลื่อนที่ในทะเลนั้นมีบทบาทน้อยมากหรือแทบไม่มีเลยในการแตกของเรือ แม้ว่าจะมีการถกเถียงกันต่อไปว่าเรือแตกจากบนลงล่างหรือจากล่างขึ้นบน
ในปี ค.ศ. 2005 คณะสำรวจของช่องฮิสทรีแชนแนลได้ทำการตรวจสอบส่วนประกอบขนาดใหญ่สองส่วนของกระดูกงูเรือไททานิก ซึ่งเป็นส่วนล่างของตัวเรือที่อยู่ใต้บริเวณที่ตัวเรือแตกออกจากกันโดยตรง ด้วยความช่วยเหลือจากรอดเจอร์ ลอง นาวาสถาปนิก ทีมงานได้วิเคราะห์ซากเรือและพัฒนาทฤษฎีใหม่เกี่ยวกับการแตกของเรือ ซึ่งได้เผยแพร่ในสารคดีทางโทรทัศน์เรื่อง "Titanic's Final Moments: Missing Pieces" ในปี ค.ศ. 2006 หนึ่งในหลักฐานสำคัญของทฤษฎีใหม่นี้คือการอ้างว่ามุมเอียงของเรือไททานิกในขณะแตกจากกันนั้นน้อยกว่าที่เคยเข้าใจกันมาก โดยลองระบุว่ามุมดังกล่าวไม่เกิน 11 องศา
ลองสันนิษฐานเพิ่มเติมว่าการแตกของเรือไททานิกอาจเริ่มต้นจากความล้มเหลวก่อนกำหนดของรอยต่อขยายส่วนท้ายของเรือ และท้ายที่สุดแล้วได้ยิ่งทำให้จำนวนผู้เสียชีวิตเพิ่มมากขึ้นเนื่องจากทำให้เรือไททานิกจมเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ ในปี ค.ศ. 2006 ฮิสทรีแชนแนลได้ให้การสนับสนุนการดำน้ำสำรวจเรือบริแทนนิก ซึ่งเป็นเรือน้องของไททานิก การสำรวจครั้งนี้ยืนยันว่าการออกแบบรอยต่อขยายของเรือบริแทนนิกนั้นมีประสิทธิภาพเหนือกว่าการออกแบบรอยต่อขยายที่ใช้ในเรือไททานิก เพื่อศึกษาค้นคว้าทฤษฎีของลองให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ฮิสทรีได้มอบหมายให้บริษัท เจเอ็มเอส เอ็นจิเนียริง (JMS Engineering) สร้างแบบจำลองคอมพิวเตอร์ขึ้นมาใหม่ การจำลองสถานการณ์ ซึ่งผลลัพธ์ถูกนำเสนอในสารคดี "Titanic's Achilles Heel" ปี ค.ศ. 2007 ได้พิสูจน์ข้อสงสัยของลองบางส่วน โดยแสดงให้เห็นว่ารอยต่อขยายตัวของเรือไททานิกมีความแข็งแรงเพียงพอจะรับมือกับความเครียดทุกประเภทที่เรือคาดว่าจะเผชิญในระหว่างการให้บริการ และในระหว่างการจม รอยต่อเหล่านี้ยังทำงานได้ดีกว่าข้อกำหนดการออกแบบอีกด้วย แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือรอยต่อขยายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างบน ซึ่งอยู่เหนือดาดฟ้าหลัก (ดาดฟ้า B) และด้วยเหตุนี้จึงอยู่เหนือส่วนบนสุดของคานโครงตัวเรือด้วย ดังนั้น รอยต่อขยายจึงไม่มีส่วนในการรับน้ำหนักของตัวเรือ และไม่ได้มีบทบาทใด ๆ ในการแตกของตัวเรือ แต่เพียงแค่เปิดออกและแยกจากกันเมื่อตัวเรือโค้งงอหรือแตกอยู่ด้านล่าง
หนังสือของแบรด แมตเซน ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2008 ชื่อ "Titanic's Last Secrets" ได้สนับสนุนทฤษฎีรอยต่อขยาย
ข้อผิดพลาดที่มักถูกมองข้ามประการหนึ่งคือการที่ปล่องไฟต้นแรกล้มในมุมที่ค่อนข้างตื้นเกิดขึ้นในขณะที่รอยต่อขยายด้านหน้า ซึ่งมีสายตรึงปล่องไฟหลายเส้นตัดผ่านอยู่นั้นเปิดออกเพราะตัวเรือเริ่มรับความเครียด การเปิดออกของรอยต่อนี้ทำให้สายตรึงยืดและขาดออกจากกัน แรงผลักไปข้างหน้าของเรือขณะที่เอียงไปข้างหน้าและลงอย่างฉับพลันทำให้ปล่องไฟที่ไม่ได้รับการรองรับล้มลงมาทับบนปีกสะพานด้านขวา
ทฤษฎีหนึ่งที่สนับสนุนการแตกของตัวเรือคือ เรือไททานิกอาจเกยหิ้งน้ำแข็งที่อยู่ใต้น้ำขณะชนกับภูเขาน้ำแข็ง ทำให้กระดูกงูและส่วนล่างของตัวเรือได้รับความเสียหาย ต่อมาในระหว่างการจม พบว่าห้องหม้อไอน้ำหมายเลข 4 ถูกน้ำท่วมจากด้านล่างของตะแกรงพื้นมากกว่าจะมาจากด้านบนของผนังกันน้ำ สิ่งนี้สอดคล้องกับความเสียหายเพิ่มเติมตามแนวกระดูกงูเรือ ซึ่งส่งผลให้โครงสร้างตัวเรืออ่อนแอลง
เพลิงในห้องเก็บถ่านหิน.
ข้อกล่าวหานี้ระบุว่าเกิดเพลิงไหม้ในห้องเก็บถ่านหินของเรือไททานิกประมาณ 10 วันก่อนออกเดินทาง และเพลิงยังคงลุกไหม้อยู่หลายวันตลอดการเดินทาง เพลิงไหม้เกิดขึ้นบ่อยครั้งบนเรือกลไฟเนื่องจากการติดไฟเองของถ่านหิน เพลิงต้องดับด้วยสายดับเพลิง โดยการย้ายถ่านหินไปยังห้องเก็บอื่นและกำจัดถ่านหินที่กำลังลุกไหม้โดยการเติมมันลงในเตาไฟ เหตุการณ์นี้ได้นำไปสู่การตั้งทฤษฎีของนักเขียนบางคนว่าเพลิงได้ทำให้ผลกระทบจากการชนภูเขาน้ำแข็งรุนแรงขึ้น โดยการลดความแข็งแรงของโครงสร้างตัวเรือและผนังกันน้ำที่สำคัญ
ซีแนน โมโลนี ได้เสนอสมมติฐานว่าการพยายามดับเพลิงบนเรือไททานิกโดยการตักถ่านหินที่กำลังลุกไหม้ใส่เตาเผาเครื่องจักรอาจเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เรือไททานิกแล่นด้วยความเร็วเต็มที่ก่อนเกิดการชนกับภูเขาน้ำแข็ง แม้จะมีการเตือนเกี่ยวกับภูเขาน้ำแข็งมาก่อนแล้วก็ตาม ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับข้อสรุปนี้ ซามูเอล ฮาลเพิร์น ได้สรุปว่า "เพลิงไหม้ในห้องเก็บถ่านหินไม่ได้ทำให้ผนังกันน้ำเสียหายมากพอจะทำให้เกิดการพังทลาย" นอกจากนี้ ยังมีข้อสันนิษฐานอีกประการหนึ่งว่าเพลิงไหม้ในห้องเก็บถ่านหินนั้นอาจช่วยให้เรือไททานิกจมช้าลง และป้องกันไม่ให้เรือเอียงไปทางขวาหลังจากชนภูเขาน้ำแข็ง เนื่องจากการย้ายถ่านหินภายในเรือก่อนเกิดเหตุการณ์ชนนั้นทำให้เรือเอียงไปทางซ้ายเล็กน้อย ผู้เชี่ยวชาญด้านเรือไททานิกชั้นนำบางท่านได้ตีพิมพ์บทวิเคราะห์โต้แย้งอย่างละเอียดเพื่อหักล้างข้อสรุปของโมโลนี