pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ครบรอบ 10 ปีสาธารณรัฐประชาชนจีน

การฉลองครบรอบ 10 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน จัดขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1959 โดยมีงานหลักที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในปักกิ่ง และมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ซึ่งมีบุคคลสำคัญจากนานาชาติเข้าร่วมมากมายในคืนก่อนหน้า
การฉลองในปักกิ่ง.
28–29 กันยายน.
วันที่ 28 และ 29 กันยายน ค.ศ. 1959 มีการจัดประชุมที่มีผู้เข้าร่วมมากกว่า 10,000 คนขึ้นที่มหาศาลาประชาชน โดยประธานเหมา เจ๋อตงและประธานาธิบดีหลิว เช่าฉีได้เข้าร่วมบนแท่นกล่าว ประธานาธิบดีหลิว เช่าฉีได้กล่าวสุนทรพจน์ที่สำคัญในการประชุมครั้งนี้ แขกต่างชาติคนสำคัญที่เข้าร่วมงาน ได้แก่ โฮจิมินห์, มีฮาอิล ซุสลอฟ, เอมิล บอดนารัช, แฮร์มัน มาเทิร์น, เมห์เมต เชฮู, ดิมิทาร์ กาเนฟ, อิชต์วาน โดบี, อะเล็กซันเดอร์ ซาวัดสกี, ยุมจาอาคิน เซเดนบาล, คิม อิล-ซ็อง และอันโตนิน โนวอตนี
30 กันยายน.
ในช่วงค่ำของวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1959 มีการจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครบรอบขึ้นที่มหาศาลาประชาชน โดยมีผู้เข้าร่วมงานประมาณ 5,000 คน ซึ่งรวมถึงแขกจากราว 80 ประเทศ เหมา เจ๋อตงและนีกีตา ครุชชอฟ นายกรัฐมนตรีโซเวียต เดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมกันท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดี โจว เอินไหล นายกรัฐมนตรีจีน และครุชชอฟได้กล่าวคำอวยพรในงานเลี้ยงครั้งนี้ รวมถึงอันเดรย์ โกรมีโก รัฐมนตรีต่างประเทศโซเวียตก็เข้าร่วมงานด้วยเช่นกัน
ครุชชอฟเพิ่งเดินทางมาถึงในวันเดียวกันนั้น โดยตรงจากการเยือนสหรัฐ และได้กล่าวสุนทรพจน์สั้น ๆ ทันทีที่เดินทางมาถึงสนามบิน
1 ตุลาคม.
ตามสื่อของจีน งานที่จัตุรัสเทียนอันเหมินมีผู้เข้าร่วม 700,000 คน โดยผู้ร่วมงานได้รวมตัวกันเพื่อสร้างตราแผ่นดินของสาธารณรัฐประชาชนจีนในรูปแบบมนุษย์ พร้อมกับตัวเลข '1949' และ '1959' ที่ด้านข้าง วงดุริยางค์เครื่องทองเหลืองจำนวนหนึ่งพันคนในชุดเครื่องแบบสีเขียวมะกอกเริ่มการแสดงในเวลา 09.45 น. โดยเล่นเพลง "ตงฟางหง" ในขณะที่เหมา เจ๋อตงและนีกีตา ครุชชอฟขึ้นสู่แท่นพิธี บุคคลสำคัญอื่น ๆ บนแท่นพิธี ได้แก่ หลิว เช่าฉี, ซ่ง ชิ่งหลิง, หลิน เปียว, จู เต๋อ, ต่ง ปี้อู่, เติ้ง เสี่ยวผิงและแขกนานาชาติอีกหลายคน
นายกเทศมนตรีปักกิ่ง เผิง เจิน ประกาศเริ่มพิธีในเวลา 10.00 น. มีการบรรเลงเพลงชาติ และคณะผู้แทนของผู้บุกเบิกรุ่นเยาว์จำนวน 400 คนได้นำพวงมาลาไปวางที่อนุสาวรีย์วีรชน
หลังรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม หลิน เปียว ได้กล่าวสุนทรพจน์ ก็มีการเดินสวนสนามของทหาร ตามด้วยขบวนพาเหรดของกลุ่มแรงงาน เกษตรกร นักศึกษา และนักกีฬา
คณะผู้แทนนานาชาติในงานที่ปักกิ่ง.
ในงานเลี้ยงวันที่ 30 กันยายน มีคณะผู้แทนจากนานาชาติหลายคณะเข้าร่วม ซึ่งเป็นตัวแทนของพรรคคอมมิวนิสต์ พรรคแรงงาน และรัฐบาลจากประเทศต่าง ๆ
การรำลึกอื่น ๆ.
มีการก่อสร้างสิบ "มหาอาคาร" ในปักกิ่งก่อนการเฉลิมฉลอง โดยอาคารที่โดดเด่นที่สุดในสิบแห่งนี้คือมหาศาลาประชาชน นอกจากนี้ เมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1959 ซึ่งเป็นเพียงไม่กี่วันก่อนวันครบรอบ ได้มีการค้นพบน้ำมันที่เมืองต้าถงเจิ้น และเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 10 ปี เมืองและแหล่งน้ำมันจึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น 'ต้าชิ่ง' ซึ่งแปลว่า 'การฉลองใหญ่' นอกจากในปักกิ่งแล้ว ยังมีการจัดขบวนพาเหรดที่สำคัญในหลายเมืองใหญ่ของจีน เช่น เซี่ยงไฮ้, ฉงชิ่ง, กว่างโจว, ซีอาน, อู่ฮั่น, เฉิ่นหยางและเทียนจิน
ภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติ

ภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติ เป็นประเภทภาพยนตร์ที่ผสมผสานระหว่างภาพยนตร์เหนือธรรมชาติและภาพยนตร์สยองขวัญ เหตุการณ์เหนือธรรมชาติในภาพยนตร์มักเกี่ยวข้องกับผีและปีศาจ และภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติหลายเรื่องก็มีองค์ประกอบของศาสนาด้วย สิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในภาพยนตร์ประเภทนี้ ได้แก่ ชีวิตหลังความตาย ปีศาจ และการสิงสู่ของปีศาจ
การเปรียบเทียบ.
สำหรับภาพยนตร์และสื่อประเภทอื่น ๆ นักวิจารณ์มักจะแยกภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติ ออกจากภาพยนตร์สยองขวัญทางจิตวิทยา ในหนังสือ "Why Horror Seduces" มาธิอัส คลาเซน อธิบายว่า ภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติ มักเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ขัดต่อกฎธรรมชาติ เช่น การปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดหรือผี ซึ่งเป็นสิ่งที่เหนือธรรมชาติ โดยสิ่งเหล่านี้มักเป็นต้นเหตุของความสยองขวัญ ในทางกลับกัน ภาพยนตร์สยองขวัญทางจิตวิทยา จะเน้นไปที่ภัยคุกคามที่เกิดขึ้นในโลกความเป็นจริง (แม้ว่าบางครั้งอาจจะดูไม่น่าจะเป็นไปได้) เช่น ปัญหาทางจิตของตัวละคร หรือสถานการณ์ที่กดดันทางจิตใจ โดยไม่จำเป็นต้องมีสิ่งเหนือธรรมชาติเข้ามาเกี่ยวข้อง พอล มีฮาน ยังได้แยกภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติออกจากภาพยนตร์สยองขวัญทางจิตวิทยา โดยอธิบายว่า ภัยคุกคามต่อระเบียบสังคมในภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติ มาจากสิ่งที่เหนือธรรมชาติหรือสิ่งผิดปกติ เช่น บ้านผีสิง คำสาป หรือสัตว์ประหลาดอย่างแวมไพร์หรือมนุษย์หมาป่า
การเรียนรู้แบบถ่ายโอน

การเรียนรู้แบบถ่ายโอน (transfer learning) เป็นสาขาหนึ่งของการวิจัยการเรียนรู้ของเครื่อง ที่มุ่งเน้นการสะสมความรู้ที่ได้รับในขณะที่แก้ปัญหาหนึ่งและนำไปใช้กับปัญหาอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ตัวอย่างเช่น ความรู้ที่ได้รับในการรู้จำแบบสำหรับรถเก๋ง อาจสามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการรู้จำแบบสำหรับรถบรรทุกได้ การวิจัยสาขานี้มีความเชื่อมโยงกับการถ่ายโอนการเรียนรู้ในสาขาจิตวิทยาซึ่งมีประวัติศาสตร์มายาวนาน แต่การเชื่อมโยงในทางปฏิบัติระหว่างทั้งสองสาขานั้นมีข้อจำกัด ในทางปฏิบัติแล้ว การนำมาใช้ซ้ำหรือการถ่ายโอนข้อมูลจากงานที่เรียนรู้ก่อนหน้านี้เพื่อการเรียนรู้งานใหม่อาจช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพตัวอย่างของวิธีการเรียนรู้แบบเสริมกำลังได้อย่างมีนัยสำคัญ
ประวัติศาสตร์.
ในปี 1976 สเตโว โบซีนอฟสกี (Stevo Bozinovski) และ อันเต ฟุลโกซี (Ante Fulgosi) ได้ตีพิมพ์บทความที่กล่าวถึงการเรียนรู้แบบถ่ายโอนในการฝึกโครงข่ายประสาทเทียม บทความนี้นำเสนอแบบจำลองทางคณิตศาสตร์และเรขาคณิตของการเรียนรู้แบบถ่ายโอน ในปี 1981 มีรายงานการศึกษาเรื่องโครงข่ายประสาทเทียมโดยการประยุกต์ใช้การเรียนรู้แบบถ่ายโอนกับชุดข้อมูลรูปภาพที่แสดงถึงอักษรบนคอมพิวเตอร์ มีการทดลองการเรียนรู้แบบถ่ายโอนทั้งเชิงบวกและเชิงลบ
ในปี 1992 ลอเรียน แพรตต์ (Lorien Pratt) ตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับการถ่ายโอนในการเรียนรู้ของเครื่อง และกำหนดขั้นตอนวิธีการถ่ายโอนโดยพิจารณาจากความสามารถในการแยกแยะ
แอนดรูว์ อึ่ง เน้นย้ำถึงความสำคัญของการเรียนรู้แบบถ่ายโอนในบทเรียนช่วยสอน NIPS 2016 ของเขา โดยกล่าวว่าถัดจากการเรียนรู้แบบมีผู้สอน การเรียนรู้แบบถ่ายโอนจะเป็นแรงผลักดันเบื้องหลังความสำเร็จเชิงพาณิชย์ของการเรียนรู้ของเครื่อง
บาร์บี้กับสามทหารเสือ

บาร์บี้กับสามทหารเสือ  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแฟนตาซี ค.ศ. 2009 ซึ่งเปิดตัวในรูปแบบดีวีดีเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2009 และออกอากาศครั้งแรกทางโทรทัศน์ทางช่องนิคคาโลเดียนเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานที่สิบหกของซีรีส์ภาพยนตร์"บาร์บี้" โดยมีเคลลี เชอริแดน ให้เสียงพากย์เป็นคอรีน ดาตาญัง (รับบทโดยบาร์บี้) และอิงจากนวนิยายเรื่อง"สามทหารเสือ" ที่เขียนโดยอาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา ใน ค.ศ. 1844
โครงเรื่อง.
ในประเทศฝรั่งเศสช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 สาววัยสิบเจ็ดปีชื่อคอรีน (รับบทโดยบาร์บี้) ที่อาศัยอยู่ในฟาร์มกับแม่ของเธอ มีความฝันที่จะเป็นทหารเสือเช่นเดียวกับดาตาญังผู้เป็นพ่อ ส่วนลูกแมวของเธอชื่อเมียตนั้นฝันที่จะเป็น "ทหารแมวเหมียว" ("mus-cat-eer")
น่าเสียดายที่เมื่อพวกเธอไปถึงปารีส ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่คอรีนหวังไว้ เธอถูกคนอื่นล้อเลียน โดยเฉพาะฟิลิป ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องและที่ปรึกษาของเจ้าชาย ส่วนบรูตัส ซึ่งเป็นสุนัขของเขาได้ขโมยจดหมายที่ส่งถึงมงซิเออร์เทรวิลแล้วหนีไปที่ปราสาท คอรีนได้จดหมายกลับคืนมา แต่บรูตัสกลับสร้างความเสียหายให้กับจดหมาย หลังจากคุยกับเทรวิลแล้ว เขาก็บอกเธอว่าเธอยังไม่พร้อม อย่างไรก็ตาม บรูตัสที่ชั่วร้ายไล่ตามเมียตไปที่ปราสาท ซึ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงเมื่อเกิดกับสาวใช้ในวังสามคน แล้วคอรีนพบกับมาดาม เดอ บอสเซ ซึ่งจ้างเธอเป็นสาวใช้ในวังอีกคนหนึ่ง
โกยเถอะเกย์

โกยเถอะเกย์  เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลกสยองขวัญในปี 2550 ที่กำกับโดยยุทธเลิศ สิปปภาค ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการล้อเลียนภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง "หุบเขาเร้นรัก" แต่ได้นำมาดัดแปลงให้เป็นเรื่องราวแบบไทย ๆ ผสมผสานความตลกขบขันและความสยองขวัญเข้าด้วยกัน โดยเล่าเรื่องราวของคู่รักชายรักชายที่ต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
เนื้อเรื่อง.
เรื่องราวของคู่รักชายรักชายอย่าง อู๊ด และ ใหญ่ ที่หลงใหลในภาพยนตร์คาวบอย จนตัดสินใจย้ายถิ่นฐานจากในเมือง มาใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายในชนบท เพื่อเสาะหาความเป็นส่วนตัวและบรรยากาศแบบคาวบอยที่พวกเขาใฝ่ฝัน พวกเขาซื้อปั๊มน้ำมันร้างแห่งหนึ่งและตั้งรกรากอยู่ที่นั่น อู๊ดค้นพบความจริงอันขมขื่นว่าใหญ่กำลังมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับแตงโม หญิงสาวทอมบอยที่มีคนรักชื่อเจนนี่
งานสร้าง.
หลังจากเสร็จสิ้นภาพยนตร์เรื่องกระสือวาเลนไทน์ ยุทธเลิศ สิปปภาค ผู้กำกับและผู้เขียนบทกำลังอยู่ในระหว่างพัฒนาโปรเจ็กต์ภาพยนตร์เรื่องต่อไปของเขา โดยขณะที่กำลังเดินอยู่บนถนนข้าวสาร เขาได้มีโอกาสพบกับนาคร ศิลาชัย ทั้งสองได้คิดไอเดียเกี่ยวกับโกยเถอะเกย์ขึ้นมา
ยุทธเลิศ สิปปภาคได้เปิดเผยว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็น "ภาพยนตร์ตลกบริสุทธิ์" ซึ่งแตกต่างจากผลงานก่อนหน้าของเขาที่มักผสมผสานหลายแนว โดยเฉพาะการนำความตลกมาเป็นส่วนประกอบหนึ่งของเรื่องราว ใน "โกยเถอะเกย์" ยุทธเลิศต้องการให้ความตลกเป็นแกนหลักของเรื่อง และใช้แนวสยองขวัญหรือโรแมนติกเป็นส่วนประกอบรอง เพื่อสร้างประสบการณ์ชมภาพยนตร์ที่แตกต่างออกไป
การเรียนรู้เชิงรุก (การเรียนรู้ของเครื่อง)

การเรียนรู้เชิงรุก (active learning) เป็นวิธีการเรียนรู้ของเครื่องประเภทหนึ่งซึ่งขั้นตอนวิธีการเรียนรู้จะสอบถามผู้ใช้และแหล่งข้อมูลอื่น ๆ แบบโต้ตอบเพื่อจัดลำดับความสำคัญ คัดเลือก สร้าง และติดฉลากกำกับข้อมูล ซึ่งเป็นประโยชน์สำหรับการเรียนรู้
มีการตั้งค่าปัญหาในรายละเอียดที่หลากหลายสำหรับการเรียนรู้เชิงรุก ที่เป็นที่รู้จักดีที่สุดคือ การสุ่มตัวอย่างแบบพูลเบสด์ (Pool-Based Sampling) ซึ่งเป็นวิธีที่พยายามประเมินข้อมูลทั้งหมดก่อนการเลือกจุดข้อมูลสำหรับทำฉลาก
นกจาบฝนปีกแดง

นกจาบฝนปีกแดง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Plocealauda erythrocephala") เป็นนกจาบฝนชนิดหนึ่งในวงศ์ Alaudidae ที่พบได้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อนุกรมวิธาน.
จากการศึกษาของเพอร์ อัลสตรอม (Per Alström) นกจาบฝนปีกแดงได้ถูกแยกออกจากนกจาบฝนเบงกอล เพื่อสร้างสายพันธุ์ที่แยกจากกัน นกจาบฝนชนิดนี้เป็นชนิดโมโนไทป์: ไม่มีการระบุชนิดย่อย นกจาบฝนปีกแดงเคยถูกจัดอยู่ในสกุล "Mirafra" แต่เป็นหนึ่งในห้าสายพันธุ์ที่ถูกย้ายไปยังสกุล "Plocealauda" ที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ โดยอิงจากหลักฐานจากการศึกษาทางพันธุศาสตร์ระดับโมเลกุลขนาดใหญ่ที่ศึกษาในปี ค.ศ. 2023
การกระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่อาศัย.
นกจาบฝนปีกแดงมีอาณาเขตครอบคลุมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยพบได้ในเมียนมาร์ ไทย กัมพูชา เวียดนาม และลาว
นกจาบฝนปีกแดงพบได้ในแหล่งที่อยู่ที่เป็นพื้นที่โล่ง แทรกด้วยต้นไม้และพุ่มไม้ และพื้นที่เกษตรกรรมในที่ราบ และยังสามารถพบได้ตามชายป่าและตามดงไผ่ด้วย
เครื่องถ้วยราคุ

เครื่องถ้วยราคุ หรือ ราคุยากิ เป็นเครื่องปั้นดินเผาเคลือบเนื้อเปราะ ที่ขึ้นรูปโดยใช้วิธีการที่เรียกว่า "เทะสึคุเนะ" (การนวดด้วยมือ) ซึ่งปั้นโดยใช้มือและไม้พาย (เกรียง) ปาดแต่งทรงเท่านั้น โดยไม่ต้องใช้แท่นหมุนอย่างเครื่องปั้นทั่วไป เครื่องถ้วยราคุเผาที่อุณหภูมิ 750°C - 1,200 °C ขึ้นอยู่กับชนิดของเคลือบ ลักษณ์เฉพาะตัวของเครื่องถ้วยราคุคือ รูปทรงที่ไม่สมมาตร บิดเบี้ยวเล็กน้อยและเนื้อหนา เนื่องจากขึ้นรูปด้วยมือ ซึ่งสะท้อนถึงสุนทรียศาสตร์ของปรัชญาแบบเช็น 
ประวัติ.
เริ่มขึ้นในสมัยเท็นโช (ปลายคริสตศตวรรษที่ 16) เมื่อ "โชจิโร" ต้นตระกูลราคุซึ่งเป็นช่างปั้นหม้อและช่างกระเบื้อง ได้สร้างถ้วยชามัทฉะ (ชาวัง) ที่สะท้อนหลักวาบิ-ซาบิ ในหลักความงามตามแบบเซ็นขึ้นภายใต้การแนะนำของ เซ็น โนะ ริคิว (ผู้วางรากฐานพิธีชงชา) โดยใช้ดินชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ดินจูราคุ และในตอนแรกจึงเรียกเครื่องปั้นแบบนี้ว่า "เครื่องปั้นดินเผาจูราคุ"
มีทฤษฎีที่ยึดถือกันอย่างแพร่หลายว่า ทานากะ โจเค พ่อของ ทานากะ โซเค (รุ่นที่สองของตระกูลราคุ) ได้รับตราประทับเงินมาจาก โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ บนตราเป็นอักษร 樂 'ราคุ' (ที่นำมาจากคำว่า 聚樂第 'จูราคุได') ทานากะ โจเค จึงใช้ 'ราคุ' เป็นชื่อสกุล และเรียกเครื่องถ้วยที่ทำว่า เครื่องถ้วยราคุ หรือ ราคุยากิ 
ในปี พ.ศ. 2521 ราคุรุ่นที่ 14 ได้เปิดพิพิธภัณฑ์ราคุขึ้นในเมืองเกียวโต ปัจจุบันตระกูลราคุสืบทอดมาจนถึงรุ่นที่ 16
เครื่องถ้วยราคุจากตระกูลราคุเรียกว่า เตาหลัก หรือ ฮงกามะ และเครื่องถ้วยราคุของเตาอื่นที่เกี่ยวข้องกับตระกูลราคุ เรียกว่า เตาสาขา หรือ วากิกามะ เช่น เครื่องถ้วยทามะมิซุ เครื่องถ้วยโอฮิ เป็นต้น
ประเภท.
ราคุดำ หรือ คุโระราคุ.
จุดกำเนิดมาจากการสร้างสรรค์ถ้วยชามัทฉะโดยโชจิโรในช่วงประมาณ ปี 1581 ถึง 1586 วิธีการผลิตคือใช้หินแม่น้ำคาโมะ (คาโมะกาวะอิชิ) เป็นส่วนประกอบหลักของน้ำเคลือบ หลังจากการเผาดิบแล้ว ชิ้นงานจะถูกเคลือบด้วยน้ำเคลือบที่ทำจากหินสีดำ ที่มีส่วนผสมของเหล็กออกไซด์ (หินแม่น้ำคาโมะ) โดยทำการเคลือบและทิ้งให้แห้ง และทำการเคลือบซ้ำหลาย ๆ ครั้ง จากนั้นจึงเผาที่อุณหภูมิประมาณ 1,000 - 1200 °C แบบรีดักชั่น เมื่อเคลือบละลายได้ที่แล้วชิ้นงานจะถูกนำออกจากเตาและทำให้เย็นลงอย่างรวดเร็ว 
ราคุแดง หรือ อากะราคุ.
ว่ากันว่าเป็นเครื่องถ้วยราคุชนิดแรกที่ทำขึ้นมา โดยใช้ดินจูราคุ ที่มีสีส้มแดงเมื่อเผาที่ประมาณ 800 °C โดยเคลือบที่ใช้เป็นเคลือบสีใส ทำให้สีของถ้วยที่เห็นนั้นเป็นสีของเนื้อดินจูราคุที่มีสีแดง ต่อมาในยุคหลังคือช่วงราคุรุ่นที่ 3 มีการเปลี่ยนไปใช้ดินชนิดอื่นแทนดินจูราคุ โดนดินนั้นมีสีขาวนวลเมื่อเผา จึงต้องใช้สลิปหรือน้ำดินสีแดงมาทาที่ถ้วยเพื่อให้เกิดเป็นสีแดงแทนเนื้อดินแดงแบบดั้งเดิม 
เชิงอรรถ/แหล่งที่มา.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
การเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอน

การเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอน (semi-supervised learning) เป็นรูปแบบหนึ่งของการเรียนรู้ของเครื่องที่ใช้ข้อมูลที่มีฉลากกำกับจำนวนเล็กน้อยและข้อมูลที่ไม่มีฉลากกำกับจำนวนมากในระหว่างการฝึก การเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอนอยู่ระหว่างการเรียนรู้แบบไม่มีผู้สอน (ข้อมูลการฝึกทั้งหมดไม่มีฉลากกำกับ) และ การเรียนรู้แบบมีผู้สอน (ข้อมูลการฝึกทั้งหมดมีฉลากกำกับ) การเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอนมีจุดมุ่งหมายเพื่อบรรเทาปัญหาการที่ข้อมูลฝึกที่มีฉลากกำกับนั้นมีอยู่เพียงจำกัด
ปัญหา.
ปัญหาที่เหมาะจะใช้การเรียนรู้แบบไม่มีผู้สอนนั้นจะเป็นปัญหาที่มีตัวอย่างที่ไม่มีฉลากกำกับอยู่เป็นจำนวนมาก และค่าใช้จ่ายในการทำตัวอย่างที่มีฉลากกำกับค่อนข้างสูง การเรียนรู้ของเครื่องสาขาอื่น ๆ บางสาขามีแรงจูงใจเช่นนี้เหมือนกัน แต่ใช้สมมติฐานและวิธีการที่แตกต่างกัน เช่น การเรียนรู้เชิงรุก และการเรียนรู้แบบมีผู้สอนแบบอ่อน
เมื่อใช้ตัวอย่างที่ไม่มีฉลากกำกับและตัวอย่างที่มีฉลากกำกับจำนวนน้อยร่วมกัน ความแม่นยำของการเรียนรู้อาจดีขึ้นได้อย่างมาก การได้รับข้อมูลที่ติดฉลากกำกับสำหรับปัญหาเฉพาะมักต้องใช้แรงงานที่มีทักษะ (เช่น การถอดเสียงคลิปเสียง) หรือทำการทดลองทางกายภาพ (เช่น การกำหนดโครงสร้างสามมิติของโปรตีน หรือการพิจารณาว่ามีน้ำมันหรือก๊าซอยู่ในส่วนจำเพาะ) ดังนั้นต้นทุนในการได้รับตัวอย่างที่มีฉลากจึงมักจะสูง และไม่สามารถได้รับชุดตัวอย่างขนาดใหญ่ที่มีฉลากครบถ้วนได้ ขณะเดียวกัน ต้นทุนในการได้รับตัวอย่างที่ไม่มีฉลากก็มักจะค่อนข้างต่ำ ในกรณีเช่นนี้ การเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอนมีคุณค่าอย่างยิ่ง การเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอนยังมีคุณค่าทางทฤษฎีในการสร้างแบบจำลองการเรียนรู้ของเครื่องและการเรียนรู้ของมนุษย์
วิธีการ.
พิจารณาข้อมูลตัวอย่าง <math>l</math> ตัวที่เป็นที่มีการแจกแจงเหมือนกันโดยเป็นอิสระต่อกัน <math>x_1,\dots,x_l \in X</math> และฉลากกำกับข้อมูลนั้น <math>y_1,\dots,y_l \in Y</math> และมีตัวอย่าง <math>u</math> ที่ไม่มีฉลากกำกับ <math>x_{l+1},\dots,x_{l+u} \in X</math> การเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอนจะทำการนำตัวอย่างเหล่านี้เข้ามาใช้ร่วมกันเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพการจำแนกเชิงสถิติที่ดีกว่าการใช้แค่ตัวอย่างที่ไม่มีฉลากกำกับมาทำการเรียนรู้แบบมีผู้สอน หรือยอมไม่ใช้ฉลากกำกับเลยแล้วทำการเรียนรู้แบบไม่มีผู้สอน
การเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอนอาจเป็นการเรียนรู้โดย การอนุมานถ่ายโอน หรือ การให้เหตุผลแบบอุปนัย วัตถุประสงค์ของการเรียนรู้แบบอนุมานถ่ายโอนคือการอนุมานฉลากกำกับที่ถูกต้องสำหรับตัวอย่างที่ไม่มีฉลากกำกับ <math>x_{l+1},\dots,x_{l+u} </math> จุดประสงค์ของการเรียนรู้โดยการให้เหตุผลแบบอุปนัยคือ การอนุมานแผนเชื่อมโยงความสัมพันธ์จาก <math>X</math> สู่ <math>Y</math>
ประวัติศาสตร์.
การเรียนรู้ด้วยตัวเองในการแก้ปัญหาแบบศึกษาสำนึก ถือเป็นการเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอนที่เก่าแก่ที่สุด โดยเริ่มมีตัวอย่างการใช้งานตั้งแต่ช่วงปี 1960
กรอบการเรียนรู้เชิงอนุมานได้รับการเสนออย่างเป็นทางการโดย วลาดีมีร์ วัปนิค ในคริสต์ทศวรรษ 1970 และความสนใจในการเรียนรู้แบบอุปนัยโดยใช้แบบจำลองกำเนิดก็เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันเช่นกัน
ความนิยมที่เพิ่มขึ้นของการเรียนรู้แบบกึ่งมีผู้สอนในยุคหลังมานี้เนื่องมาจากการที่ในทางปฏิบัติแล้ว โปรแกรมประยุกต์จำนวนมากสามารถรับข้อมูลที่ไม่มีฉลากกำกับได้ (เช่น ข้อความในหน้าเว็บ ลำดับโปรตีน หรือรูปภาพ)
แคว้นวีเชปสก์

แคว้นวีเชปสก์ (-) เป็นหนึ่งในแคว้นของประเทศเบลารุส โดยมีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่เมืองวีเชปสก์ แคว้นนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศเบลารุสและมีอาณาเขตติดกับประเทศรัสเซีย
ตามข้อมูลเมื่อปีคริสต์ศักราช 2019 แคว้นนี้มีประชากรอยู่ที่ 1,135,731 คน และมีความหนาแน่นของประชากรน้อยที่สุดในประเทศเบลารุส โดยมีอยู่ที่ 30.6 คนต่อตารางกิโลเมตร
เมืองสำคัญในภูมิภาคนี้ ได้แก่ วีเชปสก์ โอร์ชา โปลัตสค์ (Polatsk) และนาวาโปลัตสค์ (Navapolatsk)
แหล่งข้อมูลอื่น.
<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"></templatestyles>
หนิงหนิง

หนิง อี้จั๋ว (เกิด 23 ตุลาคม ค.ศ. 2002) หรือที่รู้จักกันในชื่อ หนิงหนิง (เกาหลี: ) เป็นนักร้องชาวจีนที่อาศัยอยู่ในเกาหลีใต้ เธอเป็นสมาชิกของเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้เอสปา
ชีวิตช่วงต้น.
หนิงหนิง มีชื่อจริงว่า หนิง อี้จั๋ว เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2002 ที่เมืองฮาร์บินประเทศจีน เธอสำเร็จการศึกษาจาก Harbin Normal University Middle School  และ Beijing Contemporary Music Academy 
อาชีพ.
ก่อนเปิดตัว.
หนิงหนิงถูกเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์เข้าหาหลังจากปรากฏตัวในรายการทีวีร้องเพลงของจีน "Let's Sing Kids" ต่อมาเธอได้รับการแนะนำในฐานะสมาชิกของทีมฝึกอบรมก่อนเปิดตัวเอสเอ็มรุกกีส์เมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2016 ในฐานะส่วนหนึ่งของทีม เธอปรากฏตัวในรายการ "Rookies Princess: Who's the Best?" ของรายการ "My SMT" ในปีนั้นและได้บันทึกคัฟเวอร์หลายรายการสำหรับรายการทีวีแอนิเมชั่นเกาหลี "Shining Star" ในปี ค.ศ. 2017
2020–ปัจจุบัน: การเปิดตัวและกิจกรรมเดี่ยว.
หลังจากฝึกฝนมา 4 ปี หนิงหนิงได้รับการเปิดเผยว่าเป็นสมาชิกคนที่สามของเอสปาเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2020 โดยเอสเอ็มแนะนำว่าเป็น "สมาชิกชาวจีนอายุ 18 ปีที่มีเสียงที่โดดเด่น" ผ่านโซเชียลอย่างเป็นทางการของบริษัท กลุ่มเปิดตัวเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 ด้วยการเปิดตัวซิงเกิลดิจิทัล"แบล็กแมมบา" ในปี ค.ศ. 2022 หนิงหนิง ได้ปล่อยเพลงประกอบร่วมกับวินเทอร์สมาชิกร่วมวงชื่อว่า "Once Again" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเพลงประกอบอย่างเป็นทางการของละครเกาหลีใต้เรื่อง"" เพลงติดอันดับที่ 119 บนเซอร์เคิลดิจิทัลชาร์ต ในเดือนธันวาคมเธอได้เข้าร่วมใน 2 เพลงสำหรับอัลบั้มรวมเพลงประจำปีสิ้นปีของ SM "2022 Winter SM Town: SMCU Palace" "Time After Time" และ "Good To Be Alive" ร่วมกับเพื่อนร่วมค่ายเอสเอ็ม
ในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 หนิงหนิงได้ปล่อยซิงเกิล "WYA" ร่วมกับเจย์ พาร์กเพลงนี้เป็นการร่วมงานแบบเซอร์ไพรส์สำหรับรายการWeTV "The Next 2023"ซึ่ง เจย์ พาร์ก ได้ปรากฏตัวเป็นที่ปรึกษาประจำ ต่อมาในวันที่ 13 สิงหาคม ได้มีการปล่อยรีมิกซ์ซิงเกิลดังกล่าว โดยมี pH-1, เล็กซี่ หลิว, ØZI และMasiweiร่วมแสดงด้วย
เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2024 หนิงหนิงได้ปล่อยเพลงประกอบละครเรื่อง "ห้องถ่ายภาพแห่งรัตติกาล" ที่ชื่อว่า "Count on Me" เมื่อวันที่ 15 มีนาคม เธอได้รับการประกาศให้เป็นพิธีกรในวันแรกของงาน KCON 2024 in Hong Kong ที่ฮ่องกงร่วมกับ มย็อง แจ-ฮย็อนจากวงบอยแบนด์บอยเน็กซ์ดอร์
การรับรอง.
เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 แบรนด์แฟชั่นสุดหรูสัญชาติอิตาลีเวอร์ซาเชได้แต่งตั้งหนิงหนิงเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ระดับโลก
ผลงานเพลง.
เครดิตการแต่งเพลง.
เครดิตเพลงทั้งหมดดัดแปลงมาจากฐานข้อมูลของ Korea Music Copyright Association เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เครื่องถ้วยโอฮิ

เครื่องถ้วยโอฮิ หรือ โอฮิยากิ เป็นเครื่องเคลือบชนิดนึงในประเภทของราคุยากิ ที่มีประวัติศาสตร์และประเพณียาวนานถึง 350 ปี ต้นกำเนิดอยู่ที่เมืองคานาซาวะ จังหวัดอิชิคาวะ
ประวัติ.
ปีคัมบุนที่ 6 (ค.ศ. 1666) ในช่วงต้นสมัยเอโดะ คากะเฮียคุมังโกกุ ผู้ปกครองลำดับที่ 5 ของ แคว้นคากะ มาเอดะ สึเนโนริ ได้เชิญ เซ็นโซ (สำนักอุระเซ็งเกะรุ่นที่ 4) จากเกียวโต มาที่แคว้นคากะ เพื่อจัดการเรื่องเกี่ยวกับพิธีชงชา เซ็นโซจึงมาพร้อมด้วยลูกศิษย์ลำดับ 1 ของราคุรุ่นที่ 4 อิจินีว คือ ฮาจิ โชซาเอมง 
ใน ปี ค.ศ. 1686 แม้ว่าเซ็นโซจะเดินทางกลับมาที่เกียวโตแล้ว แต่โชซาเอมงก็ยังคงอยู่ที่คากะต่อ เพราะพบว่าดินในหมู่บ้านโอฮิ เขตคาโฮกุ (ปัจจุบันคือเมืองโอฮิ นครคานาซาวะ) นั้นเหมาะที่จะนำมาทำเครื่องถ้วยราคุ หรือ ราคุยากิ ดังนั้นเครื่องถ้วยที่จำมาจากดินในหมู่บ้านโอฮิ จึงถูกเรียกว่าเครื่องถ้วยโอฮิ จากนั้น ฮาจิ โซซาเอมง ก็ได้เปลี่ยนนามสกุลจาก "ฮาจิ" มาเป็น "โอฮิ" เป็นต้นตระกูลโอฮิ โดยใช้ชื่อ โอฮิ โชซาเอมอน อยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลมาเอดะ ตลอดเรื่อยมาจนถึงยุคปฏิวัติเมจิ ความนิยมในพิธีชงชาและขนบธรรมเนียมเก่าได้เสื่อมถอยลงไปจากสภาวะบ้านเมืองที่มีการเปลี่ยนแปลง "โอฮิ" โดย สกุล "ฮาจิ" เดิม ได้สิ้นสุดในรุ่นที่ 7 ก่อนที่จะได้รับฟื้นฟูต่อมาโดย นาระ ริคิจิ ลูกศิษย์ของ โอฮิ โชซาเอมง มารับช่วงต่อเป็น โอฮิ โชซาเอมงรุ่นที่ 8
ลักษณะ.
โอฮิยากิ ขึ้นรูปด้วยมือและไม้พาย โดยไม่ใช้แป้นหมุน เช่นเดียวกันกับราคุยากิ โดยจะขึ้นรูปดินด้วยมือเป็นทรงคร่าว ๆ จากนั้นใช้ไม้พายหรือเกรียงในการปาดขูดแต่งจนได้ทรงตามต้องการ วิธีการเผาก็เช่นเดียวกันกับเครื่องถ้วยราคุคือเผาที่ละใบในระยะเวลาสั้น ๆ จนเคลือบละลายได้ที่แล้วจึงเอาออกมาให้เย็นลงอย่างรวดเร็ว ลักษณะการเผาเช่นนี้เป็นเอกลักษณ์ของเครื่องถ้วยแบบราคุ (เครื่องถ้วยโอฮิก็ถือเป็นชนิดย่อยของเครื่องถ้วยราคุ) นอกจากนี้ สีอำพันที่เป็นเอกลักษณ์นั้นกล่าวกันว่าได้รับมอบจากตระกูลรากุ (Raku) เมื่อโชซาเอมอนรุ่นแรกเดินทางจากเกียวโตไปยังคานาซาวะ โดยมีลักษณะเด่นคือความอบอุ่นที่เหมาะสมกับภูมิอากาศในดินแดนหิมะ
เมื่อกล่าวถึง เครื่องถ้วยโอฮิ ก็จะมีภาพเครื่องถ้วยที่มีเคลือบสีเหลืองอำพันเป็นภาพจำ เคลือบสีเหลืองอำพันนี้เรียกว่า "เคลือบอาเมยู" แปลตรงตัวได้ว่าเคลือบลูกกวาด เป็นเคลือบที่ โอฮิรุ่นที่ 1 ได้รับมาจาก ราคุรุ่นที่ 4 และได้ใช้เคลือบสีนี้เป็นหลักเรื่อยมาจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องถ้วยโอฮิ แต่นอกจากนั้นแล้วเครื่องถ้วยโอฮิ ก็ยังมีสีอื่นด้วยเช่นกันทั้งสีดำ และสีแดง ซึ่งคล้ายกับเครื่องถ้วยราคุดำ ราคุแดง 
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
จังหวัดยโสธรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดยโสธรทั้งจังหวัด
จังหวัดยโสธรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร พ.ศ. 2522 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2519 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดยโสธรทั้งจังหวัด
การทดสอบการบินของสตาร์ชิปครั้งที่ 5

การทดสอบการบินของสตาร์ชิปครั้งที่ 5  เป็นการทดสอบการบินครั้งที่ห้าของพาหนะส่งสเปซเอ็กซ์สตาร์ชิป โดยพาหนะต้นแบบสำหรับการบินในครั้งนี้ประกอบไปด้วยท่อนบน ชิป 30 และท่อนขับดัน บูสเตอร์ 12 การทดสอบครั้งนี้ประกอบไปด้วยองค์ประกอบสำคัญคือการ "จับ" ท่อนขับดันซูเปอร์เฮฟวีโดยใช้หอส่งของแท่นวางการส่งขึ้นส่งวงโคจร เอ ณ ฐานส่งสตาร์เบส.
ในช่วงสัปดาห์ก่อนการทดสอบมีข้อพิพาทสาธารณะระหว่างสเปซเอ็กซ์กับองค์การบริหารการบินแห่งชาติสหรัฐ (FAA) ซึ่งหน่วยงานกำกับดูแลหลัก โดยเดิมคาดว่า FAA จะออกใบอนุญาตให้ทำการส่งขึ้นยานในเดือนกันยายน แต่ต่อมาได้มีประกาศต่อสาธารณะว่าการออกใบอนุญาตจะล่าช้าไปจนถึงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2024 เนื่องจากข้อร้องเรียนทางสิ่งแวดล้อมและการที่สเปซเอ็กซ์ตัดสินใจพยายาม "จับ" ส่วนขับดันซุปเปอร์เฮฟวี สเปซเอ็กซ์ได้ปฏิเสธข้อร้องเรียนทางสิ่งแวดล้อมและกล่าวหาว่า FAA ใช้อำนาจเกินขอบเขต ในช่วงต้นเดือนตุลาคม FAA ได้ยืนยันอีกครั้งว่าจะไม่ออกใบอนุญาตจนกว่าจะถึงช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน อย่างไรก็ตาม FAA ได้อนุมัติใบอนุญาตอย่างไม่คาดคิดในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2024 เพื่ออนุญาตให้ทำการทดสอบการบินได้ในวันที่ 13 ตุลาคม 
ประวัติการบิน.
ลักษณะภารกิจการบินของการทดสอบครั้งที่ 5 มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากการทดสอบการบินครั้งก่อน แม้ว่าชิป 30 จะลงจอดในมหาสมุทรอินเดียเช่นเดียวกันกันชิป 29 บูสเตอร์ 12 ตัดกำลังเครื่องยนต์เร็วกว่าการทดสอบครั้งที่ 4 ถึง 13 วินาที และได้กลับมายังฐานส่งเพื่อทำการจับ
จังหวัดยโสธรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร พ.ศ. 2519 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2519 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2518 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดยโสธรทั้งจังหวัด
พายุเฮอริเคนมิลตัน

<templatestyles src="แม่แบบ:กล่องข้อมูล เหตุการณ์สภาพอากาศ/styles.css"/><table class="infobox ib-weather-event">
<templatestyles src="แม่แบบ:กล่องข้อมูล เหตุการณ์สภาพอากาศ/styles.css"/>
</table>
พายุเฮอริเคนมิลตัน เป็นพายุเฮอริเคนที่ทรงพลังและสร้างความเสียหายอย่างมากในมหาสมุทรแอตแลนติก โดยเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความเข้มข้นเป็นอันดับสองที่เคยบันทึกไว้ในอ่าวเม็กซิโก รองจากพายุเฮอริเคนริต้าในปี 2005 มิลตันขึ้นฝั่งบริเวณชายฝั่งตะวันตกของรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา เพียงไม่ถึงสองสัปดาห์หลังจากที่พายุเฮอริเคนเฮเลนได้สร้างความเสียหายแก่ภูมิภาคบิ๊กเบนด์ของรัฐฟลอริดา
พายุมิลตันเป็นพายุลูกที่สิบสามที่ถูกตั้งชื่อในฤดูกาลพายุเฮอริเคนแอตแลนติกปี 2024 เป็นพายุเฮอริเคนลูกที่เก้า พายุเฮอริเคนหลักลูกที่สี่ และพายุเฮอริเคนระดับ 5 ลูกที่สอง มิลตันเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่ทรงพลังที่สุดในโลกในปี 2024 จนถึงขณะนี้ และยังเป็นพายุเฮอริเคนที่รุนแรงที่สุดที่ขึ้นฝั่งในพื้นที่แทมปาเบย์นับตั้งแต่ปี 1921
พายุมิลตันก่อตัวจากการรบกวนเขตร้อนที่ยาวนานในทะเลแคริบเบียนตะวันตกและรวมตัวกันในอ่าวกัมเปเชเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม การเพิ่มกำลังเกิดขึ้นอย่างช้าๆ ขณะที่มันเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกและกลายเป็นพายุเฮอริเคนในช่วงต้นวันที่ 7 ตุลาคม วันนั้นพายุได้ทวีความรุนแรงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 5 ด้วยความเร็วลม 180 ไมล์ต่อชั่วโมง (285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) โดยมีความกดอากาศที่ 897 มิลลิบาร์ ทำให้พายุนี้เป็นพายุเฮอริเคนที่มีความรุนแรงเป็นอันดับที่ห้าในประวัติศาสตร์ของมหาสมุทรแอตแลนติก มิลตันมีความเข้มข้นที่แปรปรวนหลังจากวงจรการเปลี่ยนแปลงของดวงตา จากนั้นก็กลับมามีกำลังเพิ่มขึ้นเป็นพายุระดับ 5 อีกครั้งในวันถัดมา
เนื่องจากลมเฉือนที่เพิ่มขึ้นทำให้พายุอ่อนกำลังลง พายุจึงเปลี่ยนทิศทางไปทางตะวันออกเฉียงเหนือมุ่งหน้าสู่ฟลอริดา ลดกำลังลงเหลือระดับ 3 ก่อนที่จะขึ้นฝั่งใกล้กับเกาะเซียส คีย์ในช่วงปลายวันที่ 9 ตุลาคม จากนั้นพายุได้อ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วขณะที่เคลื่อนตัวข้ามรัฐฟลอริดาเข้าสู่น่านน้ำมหาสมุทรแอตแลนติกและกลายเป็นพายุโซนร้อนในวันที่ 10 ตุลาคมเนื่องจากพายุฝังตัวอยู่ในโซนแนวปะทะ พายุที่เหลืออ่อนกำลังลงเรื่อยๆ และเคลื่อนผ่านเกาะเบอร์มิวดาก่อนจะสลายตัวไปในวันที่ 12 ตุลาคม
ก่อนการมาถึงของพายุเฮอริเคน รัฐฟลอริดาได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินพร้อมกับสั่งอพยพประชาชนบริเวณชายฝั่ง นอกจากนี้ยังมีการเตรียมการในคาบสมุทรยูกาตันของเม็กซิโก พายุเฮอริเคนก่อให้เกิดพายุทอร์นาโดที่มีผู้เสียชีวิตและน้ำท่วมในฟลอริดา ในวันที่ 12 ตุลาคม 2024 มีรายงานผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 26 รายจากพายุเฮอริเคนมิลตัน: 23 รายในสหรัฐอเมริกาและ 3 รายในเม็กซิโก โดยคาดว่าความเสียหายเบื้องต้นจะมีมูลค่าประมาณ 30 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
จังหวัดยโสธรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร พ.ศ. 2518 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกของจังหวัดยโสธร หลังจากแยกตัวออกจากจังหวัดอุบลราชธานี เมื่อ พ.ศ. 2515 โดยการแยกตัวของจังหวัดยโสธร เกิดขึ้นในจังหวะเดียวกันกับการปรับจำนวนเก้าอี้ในเขตเลือกตั้ง ทำให้จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธรจึงเพิ่มเป็น 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดยโสธรทั้งจังหวัด
กองกำลังป้องกันชายแดนเวียดนาม

กองกำลังป้องกันชายแดนเวียดนาม  เป็นเหล่าทัพความมั่นคงชายแดนของกองทัพประชาชนเวียดนาม 
มีหน้าที่รับผิดชอบในการบริหารจัดการและปกป้องอำนาจอธิปไตย บูรณภาพแห่งดินแดน ความปลอดภัย ความสงบเรียบร้อย และเขตแดนแห่งชาติบนแผ่นดินใหญ่ เกาะ ทะเล และจุดผ่านแดนตามที่กฎหมายกำหนด และเป็นสมาชิกกองกำลังในพื้นที่ป้องกันจังหวัด เขตชายแดนของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม 
จุดเริ่มต้น.
เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 โปลิตบูโรแห่งพรรคแรงงานแห่งเวียดนามได้ตัดสินใจรวมกองกำลังป้องกันประเทศและหน่วยทหารซึ่งมีภารกิจในการป้องกันภายในประเทศ การป้องกันชายแดน การป้องกันชายหาด แนวเขต และกองกำลังอื่น ๆ ที่รับผิดชอบในการปกป้องชายแดนระหว่างประเทศภายในประเทศ ภายใต้การบริหารของกรมตำรวจและตั้งชื่อพวกเขาว่ากองกำลังพิทักษ์  ประกอบด้วย กองกำลังป้องกันชายแดน และ กองกำลังป้องกันมาตุภูมิ
ตามมติของโปลิตบูโร กองกำลังป้องกันชายแดนมีหน้าที่รับผิดชอบในการ:
กองกำลังป้องกันมาตุภูมิมีหน้าที่รับผิดชอบ (งานนี้โอนไปยังหน่วยอารักขาของตำรวจภายใต้กรมตำรวจ กระทรวงความมั่นคงสาธารณะ):
เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 1959 นายกรัฐมนตรีเวียดนามได้ลงนามในมติหมายเลข 100 - TTg เกี่ยวกับการจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธเพื่อรับผิดชอบการป้องกันชายแดนและภายในประเทศ ซึ่งจะเรียกว่า ตำรวจติดอาวุธประชาชน ภายใต้การนำของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ โดยวันที่นี้ถือเป็นวันจัดตั้งกองกำลังป้องกันชายแดนเวียดนาม
พิธีจัดตั้งกองกำลังตำรวจติดอาวุธประชาชน จัดขึ้นเมื่อเย็นวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2502 เวลา 19.00 น. ณ สโมสรทหาร กรุงฮานอย
เมื่อสิ้นสุดปี พ.ศ. 2522 ตำรวจติดอาวุธประชาชนได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น กองกำลังป้องกันชายแดน และโอนไปอยู่ภายใต้กระทรวงกลาโหม (เวียดนาม) ในปี พ.ศ. 2531 หน่วยรักษาชายแดนย้ายไปอยู่ภายใต้กระทรวงมหาดไทยโดยตรงจนถึงปลายปี พ.ศ. 2538 จากนั้นจึงย้ายไปอยู่ภายใต้กระทรวงกลาโหม (เวียดนาม)
ภารกิจ.
กองกำลังป้องกันชายแดน เป็นกองกำลังหลักที่รับผิดชอบในการประสานงานกับกองกำลังติดอาวุธอื่น ๆ ในพื้นที่และกรมที่เกี่ยวข้อง และต้องอาศัยคนในการจัดการ ปกป้องชายแดน รักษาความปลอดภัยทางการเมือง ความสงบเรียบร้อยทางสังคมและความปลอดภัยในพื้นที่ชายแดน ตลอดจนรักษาชายแดนภายนอก หน่วยป้องกันชายแดนปฏิบัติงานภายใต้กฎหมายของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม สนธิสัญญาระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับอำนาจอธิปไตย ความมั่นคงแห่งชาติ และชายแดนบนแผ่นดินใหญ่ เกาะ ทะเล และจุดผ่านแดนที่สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามได้ลงนามหรือเข้าร่วม
โครงสร้าง.
ระบบการจัดหน่วยของกองกำลังป้องกันชายแดน แบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ ระดับกองบัญชาการ (ส่วนกลาง), ระดับกองบัญชาการจังหวัด และระดับด่านชายแดน
กองบัญชาการกองกำลังป้องกันชายแดน
กองบัญชาการชายแดนจังหวัดและเทศบาลนครของประเทศเวียดนาม
ด่านชายแดน
ยศ.
ยศนายทหารชั้นสัญญาบัตร.
ยศของนายทหารชั้นสัญญาบัตร
ยศอื่น ๆ.
เครื่องหมายยศของนายทหารชั้นประทวนและกำลังพลชั้นประทวน
ซาตาอันดางี

ซาตาอันดางี (; โรมาจิ: "sātā andāgī") เป็นขนมแป้งทอดกรอบคล้ายกับโดนัท, "มาลัสซาดา" หรือ "โอลีโบลเลิน" ที่มีที่มาจากจีนตอนใต้ ซึ่งเรียกในชื่อ ซ้าย้ง  ก่อนจะแพร่หลายในจังหวัดโอกินาวะของประเทศญี่ปุ่น และได้รับความนิยมเช่นกันในฮาวาย ซาตาอันดางีทำมาจากแป้ง, น้ำตาล และไข่ ผสมกัน ปั้นเป็นก้อน และนำไปทอดกรอบ
ในชื่อภาษาโอกินาวะ "ซาตา" หมายถึง "น้ำตาล" และ "อันดางี" หมายถึง "ทอดกรอบ" ("น้ำมัน" ("อันดา") + "ทอด" ("อางี"))
ซาตาอันดางีเป็นอาหารโอกินาวะ และเช่นเดียวกับขนมหวานอื่น ๆ ในหมู่เกาะริวกิว วิธีการทำได้สืบทอดมาจากเทคนิกที่ผสมผสานจากจีนและญี่ปุ่น
ไฮแอท รีเจนซี่ ซานฟรานซิสโก

ไฮแอท รีเจนซี่ ซานฟรานซิสโก  เป็นโรงแรมบนถนนมาร์เก็ตและดิเอ็มบาร์แคเดอโร ในย่านการเงินของนครซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ ส่วนหนึ่งของโครงการเอ็มบาร์แคเดอโรเซ็นเตอร์ ที่พัฒนาโดยแทรมเมล โครว, เดวิด ร็อกกีเฟลเลอร์ และ จอห์น พอร์ตแมน
นักวิจารณ์สถาปัตยกรรมของซานฟรานซิสโกครอนิเคิล จอห์น คิง (John King) บรรยายถึงอาคารนี้ไว้ในปี 1973 ว่าเป็น "วิหารของฤาษีในนคร" (temple of hermetic urbanism) และรูปแบบ "ไซไฟในตัวมันเอง" (self-contained sci-fi) กระนั้นในปี 2016 มีการบรรยายถึงลักษณะนี้ว่า "ล้าสมัย" (dated) กระนั้นก็ยังคง "พราวแพรวต่อสายตา ในแนว ๆ ล้ำสมัย" (still visually dazzling, in a futuristic sort of way) ชั้นบนสุดของโรงแรมเป็นที่ตั้งของ "เรเจนซีคลับลอดจ์" (Regency Club Lounge) หรือที่ในอดีตคือ "เอควีน็อกซ์" (Equinox) ซึ่งเป็นภัตตาคารหมุน ปัจจุบันเป็นคลับสำหรับชนชั้นสูงที่เห็นทิวนครและย่านเบย์แอเรียแบบ 360 องศา โถงกลาง (เอเทรียม) ของโรงแรมเป็นโถงโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในโลกตามสถิติโลกของกินนิส ด้วยความยาว 107 และกว้าง 49 เมตร สูง 52 เมตรหรือ 15 ชั้น
และในล็อบบีเดียวกันนี้เป็นที่ตั้งของประติมากรรม "เอคลิปส์" (Eclipse) โดยชาลส์ โอ แพรี
ลาเรซูร์เรซีโอเน (ประติมากรรม)

ลาเรซูร์เรซีโอเน  เป็นประติมากรรมสัมฤทธิ์และทองเหลืองโดยเปรีเกล ฟัซซานี ที่ตั้งแสดงอยู่ภายในท้องพระโรงพระสันตะปาปาปอลที่หกในนครวาติกัน ประติมากรรมนี้แสดงฉากการคืนพระชนม์ของพระเยซูจากหลุมระเบิดนิวเคลียร์ในสวนเกทเสมนี ศิลปินสร้างสรรค์ชิ้นงานนี้ขึ้นเพื่อแสดงความร้าวรานของมนุษยชาติในศตวรรษที่ 20 ซึ่งต้องอยู่ภายใต้ภัยสงครามนิวเคลียร์อยู่ตลอดเวลา ฟัซซานีสรุปประติมากรรมนี้ว่าเป็น "พระคริสต์คืนพระชนม์จากหลุมนี้ที่เกิดจากระเบิดนิวเคลียร์ อันเป็นการระเบิดที่เลวร้าย เป็นกระแสน้ำวนของความรุนแรงและพลังงาน"
ขนาดของประติมากรรมนี้อยู่ที่ มีน้ำหนัก 30 ตัน และสร้างขึ้นด้วยงบประมาณ $400,000 ชิ้นงานนี้ว่าจ้างโดยเคานต์กาเลอัซซี (Count Galeassi) ในปี 1965 การหล่อทำที่โรงศิลป์มิเชลุจจี (Michelucci Art Foundry) ในปิสโตยาในปี 1972 ฟัซซานีสร้างสรรค์ชิ้นงานนี้ขึ้นที่สตูดิโอของเขาในซันลอเรนโซอินปิซกีบุส ประติมากรรมนี้สร้างขึ้นในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษาของสมเด็จพระสันตปาปาปอลที่หก ซึ่งเสด็จมาทรงประกอบพิธีเปิดประติมากรรมนี้ในปี 1977 ด้วยพระองค์เอง รวมถึงตรัสชมชิ้นงานนี้ว่า "มโหฬารและแปลกใหม่"
ในผี 1978 ประเทศซันมารีโนมีแนวคิดออกดวงตราไปรษณียากรสามดวงที่ใช้รูปประติมากรรมนี้เนื่องในโอกาสวันคริสตสมภพ แม้ว่าฟัซซานีจะให้อนุญาตสิทธิ์ในการใช้งานชิ้นงานนี้ แต่นครวาติกันได้ออกมาค้านว่าตนเป็นผู้มีสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวในการใช้งานภาพของชิ้นงานนี้ซ้ำ และโน้มน้าวให้ซันมารีโนยกเลิกการจัดทำดวงตราไปรษณียากรนี้
ดีเจโซดา

ฮวัง โซ-ฮี (7 เมษายน ค.ศ. 1988 –) หรือรู้จักกันในชื่อ ดีเจโซดา  เป็นดีเจชาวเกาหลีใต้ เธอสร้างชื่อเสียงของเธอจากการเป็นศิลปินหลักในงานเทศกาลดนตรีของเอเชียหลายงาน รวมถึง "เอสทูโอ สงกรานต์ มิวสิก เฟสติวัล"
อาชีพ.
ค.ศ. 2013–2017: การเริ่มต้นในฐานะดีเจ.
ฮวัง โซ-ฮี เริ่มทำงานในฐานะดีเจเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 เธอเริ่มทัวร์ใหญ่กับเทศกาลโคเรียเวิลด์ดีเจใน ค.ศ. 2015
จากนั้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 ฮวัง โซ-ฮี ได้เปิดตัวแผ่นเสียงอัลบัมสั้นแรกของเธอในชื่อ"โคลเซอร์"ผ่านวอร์เนอร์มิวสิกกรุป นอกจากนี้ เธอยังได้ร่วมงานกับเพื่อนร่วมค่ายอย่างซิสตาร์
กระทั่งใน ค.ศ. 2017 ฮวัง โซ-ฮี ได้แสดงในงาน "เอสทูโอ สงกรานต์ มิวสิก เฟสติวัล" ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ริซะ ชิมิซุ

ริซะ ชิมิซุ (; โรมาจิ: "Shimizu Risa", เกิด 9 กันยายน 1988) เป็น นักแสดง และ นักพากย์ ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคานางาวะ ส่วนสูง 152 ซม. สังกัดค่ายอักเซนต์
มิซูกะ อาริมะ

มิซูกะ อาริมะ (<ruby>有馬 瑞香<rt>ありま みずか</rt></ruby>, 16 มกราคม 1948 –) ชื่อจริงว่า มิซูกะ โซโนตะ (<ruby>園田 瑞子<rt>そのだ みずこ</rt></ruby>) เป็น นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคาโงชิมะ สังกัดอาตส์วิชัน เมื่อก่อนเคยใช้ชื่อว่า มิซูกะ อาริมะ (<ruby>有馬 瑞子<rt>ありま みずこ</rt></ruby>)
ชิง อาโอโมริ

ชิง อาโอโมริ (; โรมาจิ: "Aomori Shin", 20 ตุลาคม 1941 –) ชื่อจริง คาซึโอะ อิจิโนเฮะ (<ruby>一戸 和男<rt>いちのへ かずお</rt></ruby>) เป็นนักพากย์ นักแสดง และ ผู้บรรยาย ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดอาโอโมริ สังกัดค่ายอาโอนิโปรดักชัน
ริกะ ฮายาชิ

ริกะ ฮายาชิ (; โรมาจิ: "Hayashi Rika", เกิด 1 มิถุนายน) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองฮาชิโมโตะ จังหวัดวากายามะ สังกัดค่ายอาตส์วิชัน
ในปี 2024 ได้รับบทเป็นโออิ ทมโบะ จากอนิเมะ ทอนโบะ! เป็นการได้รับบทตัวเอกเป็นครั้งแรก ได้รับคัดเลือกโดยผ่านการออดิชัน ตอนที่บันทึกครั้งแรก เธอได้นำไม้กอล์ฟไปที่สถานไปยังสถานที่อัดเสียงด้วย
ตารอม

ตารอม  เป็นสายการบินประจำชาติและเป็นสายการบินที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังดำเนินการอยู่ของประเทศโรมาเนีย ที่มีฐานการบินหลักและสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติอ็องรี กออันเดอในออตอเปน สายการบินถือเป็นสายการบินแห่งแรกและใหญ่ที่สุดที่ดำเนินการในโรมาเนียโดยมีจุดหมายปลายทางระหว่างประเทศ และเป็นสายการบินที่ใหญ่เป็นอันดับสองในแง่ขนาดฝูงบินและจำนวนผู้โดยสารที่ขนส่ง ตารอมเป็นอักษรย่อสำหรับ (การขนส่งทางอากาศแห่งโรมาเนีย) และมีรัฐบาลโรมาเนียถือกรรมสิทธิ์ในสายการบินกว่า 97.22% ผ่านกระทรวงคมนาคม สายการบินขนส่งผู้โดยสารประมาณ 2.75 ล้านคนในปี 2018 โดยมีอัตราบรรทุกเฉลี่ย 74% สายการบินเข้าร่วมกลุ่มพันธมิตรสายการบินสกายทีมเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2010
กิจการองค์กร.
กรรมสิทธิ์บริษัท.
ตารอมเป็นบริษัทของรัฐ โดยมีโครงสร้างกรรมสิทธิ์องค์กรดังนี้:
ผลประกอบการ.
ผลประกอบการของตารอม ในช่วงปี 2004-2019 มีดังนี้: 
จุดหมายปลายทาง.
สายการบินให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง 50 แห่ง รวมทั้งเที่ยวบินเช่าเหมาลำและเที่ยวบินตามฤดูกาลใน 22 ประเทศในยุโรป ตะวันออกกลาง และแอฟริกาเหนือ รวมถึงจุดหมายปลายทางภายในประเทศ 8 แห่ง เที่ยวบินไปยังสหรัฐอเมริกาของสายการบินหยุดให้บริการในปี 2546 และปัจจุบันให้บริการภายใต้ข้อตกลงการใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกับแอร์ฟรานซ์ผ่านท่าอากาศยานปารีส-ชาร์ล เดอ โกลล์
พันธมิตรสายการบิน.
ในปี 2006 ตารอมมีกำหนดเข้าร่วมเป็นสมาชิกที่เกี่ยวข้องของสกายทีม โดยได้รับการสนับสนุนจากอาลีตาเลีย แต่การเข้าร่วมถูกเลื่อนออกไปจนถึงปี 2008 โดยในวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 ตารอมและสกายทีมได้ลงนามในข้อตกลงการเข้าร่วมเป็นสมาชิก ต่อมาในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2010 สกายทีมได้ปรับเปลี่ยนโครงสร้างสมาชิก ส่งผลให้ตารอมจะเป็นสมาชิกเต็มตัวของพันธมิตรในอนาคต โดยตารอมได้เข้าร่วมสกายทีมเป็นสมาชิกเต็มตัวในวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2010
ข้อตกลงการบินร่วม.
ตารอมได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่างๆ ดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ฝูงบิน.
ฝูงบินปัจจุบัน.
ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2025 ตารอมมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
ตารอมมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 12.9 ปี
ฝูงบินในอดีต.
ตารอมเคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
จังหวัดดาโชกุซ

<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"></templatestyles>
จังหวัดดาโชกุซ (เดิมเรียกว่า Daşhowuz) เป็นหนึ่งในจังหวัดของประเทศเติร์กเมนิสถาน โดยจังหวัดนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ มีพรมแดนติดกับประเทศอุซเบกิสถาน มีพื้นที่ทั้งหมด 73,430 ตารางกิโลเมตร รวมถึงมีประชากรอยู่ที่ 1,550,354 คนตามข้อมูลของสำมะโนที่ทำขึ้นเมื่อปี 2022 ศูนย์กลางการบริหารของจังหวัดนี้คือเมืองดาโชกุซ
พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดนี้เป็นเป็นทะเลทรายและกำลังประสบกับภาวะเสื่อมโทรมทางสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรงอันเป็นผลมาจากภัยพิบัติทางระบบนิเวศของทะเลอารัล ความเค็มของดินที่เพิ่มมากขึ้นทำให้พื้นที่เกษตรกรรมเสียหายไปหลายพันตารางกิโลเมตร
จังหวัดนี้ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกเกอเนอือร์เก็นช์ และแหล่งโบราณคดี Butentau
จิลล์ มิคุคกี

จิลล์ แอน มิคุคกี เป็นนักจุลชีววิทยาและนักการศึกษาชาวอเมริกัน รวมถึงนักวิจัยที่ทำการศึกษาในทวีปแอนตาร์กติกา เธอเป็นที่รู้จักจากการทำงานที่น้ำตกเลือด (Blood Falls) โดยแสดงให้เห็นว่า จุลินทรีย์สามารถเจริญเติบโตใต้ชั้นน้ำแข็งได้แม้ไม่มีแสงแดด นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้นำของทีมวิจัยนานาชาติที่ทำการศึกษาระบบนิเวศใต้ชั้นน้ำแข็งอีกด้วย
ชีวิตช่วงแรกและการศึกษา.
มิคุคกีได้รับปริญญาตรีในปี 1996 จาก มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนาที่วิลมิงตัน ปริญญาโทในปี 2001 จาก มหาวิทยาลัยรัฐพอร์ตแลนด์ และปริญญาเอกในปี 2005 จาก มหาวิทยาลัยรัฐมอนแทนา ความชื่นชอบในความหนาวเย็นและหิมะมาตั้งแต่วัยเด็กเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเลือกที่จะทำงานวิจัยในทวีปแอนตาร์กติกา มิคุคกีทำวิจัยปริญญาเอกเกี่ยวกับน้ำตกเลือด ซึ่งเป็นน้ำที่อุดมไปด้วยเหล็กออกไซด์ไหลออกมาจากใต้ธารน้ำแข็งเทย์เลอร์ในหุบเขาแห้งแมคเมอร์โดของแอนตาร์กติกา งานวิจัยของมิคักกีเกี่ยวกับ น้ำตกเลือด เป็นงานวิจัยแรกที่บรรยายถึงจุลชีววิทยาและธรณีเคมีของปรากฏการณ์นี้
อาชีพและผลกระทบ.
ในฐานะนักวิจัยหลังปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (2006–07) และวิทยาลัยดาร์ตมัธ (2008) และในฐานะศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเทนเนสซี มิคุคกีได้ศึกษาต่อเกี่ยวกับน้ำตกเลือด ผลงานของมิคุคกีได้แสดงให้เห็นว่าจุลินทรีย์สามารถเจริญเติบโตใต้ผืนน้ำแข็งโดยไม่ต้องอาศัยแสงแดด โดยใช้ซัลเฟตและเหล็กเพื่อช่วยในการเผาผลาญสารอินทรีย์
งานวิจัยอย่างต่อเนื่องของเธอที่น้ำตกเลือด นำไปสู่การค้นพบเครือข่ายน้ำกร่อยใต้ดินที่อยู่ใต้หุบเขาแห้งแมคเมอร์โดในแอนตาร์กติกา ซึ่งน่าจะเป็นแหล่งที่มาของการไหลออกจากน้ำตกเลือดและเป็นที่อยู่อาศัยของจุลินทรีย์ใต้พื้นผิว งานนี้ยังเป็นการใช้ระบบต้านทานไฟฟ้าทางอากาศในแอนตาร์กติกาครั้งแรกด้วย
มิคุคกียังเป็นส่วนหนึ่งของทีมแรกที่เจาะเข้าไปและเก็บตัวอย่างจากทะเลสาบใต้ธารน้ำแข็งในแอนตาร์กติก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตใต้ผืนน้ำแข็งในแอนตาร์กติกเป็นครั้งแรก
จังหวัดเลบัป

<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"></templatestyles>
จังหวัดเลบัป  เป็นหนึ่งในจังหวัดของประเทศเติร์กเมนิสถานที่ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีพรมแดนติดกับประเทศอัฟกานิสถานและประเทศอุซเบกิสถานตามแนวแม่น้ำ อามูดาร์ยา จังหวัดนี้มีศูนย์กลางการบริหารคือเมืองตืร์กเมนาบัต (เดิมชื่อชาร์ดโซว์) ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 93,727 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรอยู่ที่ 1,447,298 คน (สำมะโนปี 2022)
ชื่อเลบัปเป็นรูปแบบภาษาเติร์กเมนิสถานของ "Lab-e āb" ในภาษาเปอร์เซีย  ซึ่งหมายถึง "ริมแม่น้ำ" และได้ถูกนำมาใช้เรียกบริเวณตอนกลางของแม่น้ำอามูดาร์ยามาเป็นเวลานานแล้ว
ในจังหวัดนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ Repetek และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ Köýtendag ซึ่งรวมถึงภูเขาที่สูงที่สุดในเติร์กเมนิสถาน ซึ่งก็คือ Aýrybaba โดยมีความสูงอยู่ที่ 3,137 เมตรจากระดับน้ำทะเล จังหวัดเลบัปยังเป็นที่ตั้งของสถานีคาราวาน Dayahatyn อีกด้วย
จังหวัดนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำอามูดาร์ยา โดยมีทะเลทรายกึซึลกุม (Kyzylkum) ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของแม่น้ำ และมีทะเลทรายการากุมตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของแม่น้ำ พื้นที่ประมาณสามในสี่ของภูมิภาคอยู่ในทะเลทรายการากุม สภาพอากาศแดดจัดและแหล่งน้ำที่อุดมสมบูรณ์ของจังหวัดนี้เอื้ออำนวยต่อการผลิตฝ้ายที่มีเส้นใยยาวและคุณภาพสูงได้
จังหวัดมารือ

จังหวัดมารือ  เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดของเติร์กเมนิสถาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีอาณาเขตติดกับประเทศอัฟกานิสถาน มีเมืองหลวงคือเมืองมารือ กินเนื้อที่อยู่ที่ และมีประชากรอยู่ที่ 1,613,386 คนตามสำมะโนเมื่อปี 2022 ความหนาแน่นของประชากรโดยเฉลี่ยในจังหวัดนี้อยู่ที่ประมาณ 15 คนต่อตารางกิโลเมตร แต่ในโอเอซิสที่ซึ่งมีการพัฒนาแล้วที่สุดจะมีสูงถึง 150 ถึง 200 คนต่อตารางกิโลเมตร
ในปี 2000 จังหวัดมารือมีประชากรคิดเป็นร้อยละ 23 ของประเทศ ร้อยละ 19 มีงานทำ จังหวัดมารือมีผลผลิตทางการเกษตรคิดเป็นร้อยละ 26 (ตามมูลค่า) และมีผลผลิตทางอุตสาหกรรมคิดเป็นร้อยละ 21 ของประเทศ อุตสาหกรรมในจังหวัดนี้มีหลากหลาย แต่ที่โดดเด่นคือการสกัดก๊าซธรรมชาติจากแหล่งก๊าซ Galkynysh การผลิตไฟฟ้า สิ่งทอ การทอพรม อุตสาหกรรมเคมี และอาหาร ในปี 2001 จังหวัดนี้มีการผลิตไฟฟ้าคิดเป็นร้อยละ 74 ของประเทศ และมีการขุดเจาะก๊าซธรรมชาติคิดเป็นร้อยละ 26 ของประเทศ
การเกษตรในจังหวัดมารือได้รับการชลประทานโดยคลองการากุม ซึ่งไหลจากตะวันออกไปตะวันตกผ่านใจกลางจังหวัด และโดยแม่น้ำมูร์กาบ (Marghab) ซึ่งไหลจากใต้ไปเหนือโดยมาจากอัฟกานิสถาน ในขณะที่ส่วนทางตอนเหนือของจังหวัดอยู่ในเขตนิเวศทะเลทรายทางตอนใต้ของเอเชียกลาง ส่วนทางตอนใต้ของจังหวัดมีลักษณะเป็นทุ่งหญ้าสะวันนาที่เต็มไปด้วยพิสตาชิโอและกกทะเลทราย ซึ่งได้รับการจัดให้เป็นเขตกึ่งทะเลทรายบาดคิซ-คาราบิล (Badkhiz-Karabil) โดยกองทุนสัตว์ป่าโลก
เมืองเมร์วโบราณซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การ UNESCO ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางโบราณคดีหลักของจังหวัดมารือ โดยเมืองนั้นเป็นหนึ่งในเมืองโอเอซิสที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีที่สุดแห่งหนึ่งบนเส้นทางสายไหม
เมืองศูนย์กลางการบริหารจังหวัดมารือคือเมืองมารือ ตั้งอยู่ที่จุดตัดระหว่างแม่น้ำมูร์กาบ (Murghab) กับคลองการากุม เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ Baýramaly  Ýolöten  และ Serhetabat (เดิมที ,) บนชายแดนที่ติดกับอัฟกานิสถาน
วัดท่าโรงช้าง

วัดท่าโรงช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าโรงช้าง อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ 12 ไร่ ทิศเหนือและทิศใต้จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกจดถนนสาธารณะ ทิศตะวันตกจดลำห้วย ปัจจุบันมีพระปลัด สัญญา สญฺญโต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดท่าโรงช้างตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2526 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20เมตร ยาว 29 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 8 เมตร ยาว 1 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 ฌาปนสถานและโรงครัว ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว สูง 23 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528
วัดวังสาริกา

วัดวังสาริกา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองกระทุ่ม อำเภอทัพทัน จังหวัดอุทัยธานี มีที่ดินตั้งวัด 10 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ น.ส.3 และ ส.ค. 1 เลขที่ 58,48,และ 94 อยู่ท้องที่ตำบลหนองกระทุ่ม 2 แปลง และตำบลหนองสระ 1 แปลง เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ชื่อ พระครูอุเทศธรรมสาทิศ ฉายา อชิโต 
วัดวังสาริกาสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2434 โดยมีนายเสาร์ แยบเขตรกรณ์ เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการสร้างวัด และได้นามตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาราว พ.ศ. 2494
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้าง พ.ศ. 2496 โดยได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2560 เป็นอาคารไม้ มีฝาผนังเป็นไม้ กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร หน้าบันเป็นลวดลายปูนปั้นแสดงภาพพระพุทธประวัติ ลายบนประตูเฟี้ยม เป็นลายภาพสัตว์ในป่าหิมพานต์ มี "พระทศพล" เป็นพระประธาน หล่อด้วยทองเหลือง ซึ่งนำมาจากการบริจาคทั้งสิ้น มีใบเสมาหินอ่อนล้อมรอบอุโบสถทั้ง 8 ทิศ ซุ้มเสมาเป็นทรงบุษบก หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 14 เมตร สร้าง พ.ศ. 2526 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง เป็นอาคารไม้
แท็กซี่มหาเศรษฐี

แท็กซี่มหาเศรษฐี  เป็นรายการโทรทัศน์ไทยประเภทตอบคำถาม (Quiz show) บนรถแท็กซี่ โดยบริษัท แฮฟเอกู๊ดดรีม เอช กรุ๊ป จำกัด ซื้อลิขสิทธิ์รายการ แคช แค็บ ที่เคยได้รับรางวัลเอมมี จากออลทรีมีเดียของสหราชอาณาจักร มาผลิตในรูปแบบของประเทศไทย ดำเนินรายการโดย เจี๊ยบ เชิญยิ้ม, บอล เชิญยิ้ม และ พัสกร พลบูรณ์ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี และช่อง 9 เอ็มคอต เอชดี เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2558 และยุติการออกอากาศเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2560 จากการปรับผังรายการใหม่ของสถานีฯ
รูปแบบรายการ.
พิธีกรประจำรายการจะขับรถแท็กซี่ธรรมดาของตนไปรอบกรุงเทพมหานคร จนกว่าจะมีคนขึ้นโดยสารรถและแจ้งจุดหมายปลายทางโดยที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ จากนั้นรถแท็กซี่จะแปรสภาพเป็น "แท็กซี่มหาเศรษฐี" ผู้เข้าแข่งขันจะต้องตอบคำถามตลอดระยะทางที่นั่งรถแท็กซี่จากจุดรับผู้โดยสารจนถึงปลายทางให้ถูกต้องเพื่อสะสมเงินรางวัล หากตอบถูก จะได้รับเงินรางวัลตามจำนวนข้อ โดยคำถามข้อที่ 1-5 มีมูลค่าข้อละ 250 บาท ข้อที่ 6-10 ข้อละ 500 บาท และข้อที่ 11 เป็นต้นไป ในกรณีที่ทำภารกิจพิเศษสำเร็จ จะมีมูลค่าข้อละ 1,000 บาท โดยผู้เข้าแข่งขันมีตัวช่วย 2 ตัวช่วย คือ โทรศัพท์ถามคนที่คุณรู้จัก และถามคนที่อยู่บริเวณริมถนน ผู้เข้าแข่งขันสามารถใช้ได้เพียงตัวช่วยละ 1 ครั้งตลอดการเดินทาง ครั้งละ 30 วินาที แต่หากตอบคำถามผิดครบ 3 ข้อ จะไม่ได้รับเงินรางวัล และต้องลงจากรถแท็กซี่ในทันที
หากตอบถูกจนถึงจุดหมายปลายทางแล้ว พิธีกรจะให้ผู้เข้าแข่งขันตัดสินใจว่าจะเลือกจะตอบคำถามโบนัสหรือไม่ หากเลือกไม่ตอบ จะได้รับเงินรางวัลที่สะสมมา แต่หากเลือกตอบ จะเปิดคลิปให้ผู้เข้าแข่งขันดูเพื่อเก็บรายละเอียดก่อนถามคำถาม หากตอบถูก จะได้รับเงินรางวัลเพิ่มจากที่สะสมมาก่อนหน้า 2 เท่า แต่หากตอบผิด จะไม่ได้รับเงินรางวัล
จักรพรรดินีจู

จักรพรรดินีจู หรือ จูหฺวางโฮ่ว  อาจหมายถึง:
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย

จักรพรรดินีจิ้งหฺวาย หรือ จิ้งหฺวายหฺวางโฮ่ว  เป็นที่รู้จักในพระนามขณะยังทรงพระชนม์ว่า หวางฟูเหริน  เป็นพระสนมของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก และเป็นพระมารดาของซุนฮิวซึ่งภายหลังขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน หวางฟูเหรินมีส่วนร่วมในข้อพิพาทเรื่องการชิงตำแหน่งรัชทายาทระหว่างเหล่าโอรสของซุนกวน โดยหวางฟูเหรินขัดแย้งกับกิมก๋งจู๋พระธิดาของซุนกวน
วัดพบพระ

วัดพบพระ หรือ วัดพบพระใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพบพระ อำเภอพบพระ จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 1 งาน 95 ตารางวา
วัดพบพระตั้งวัดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2480 เดิมมีนามว่า วัดเพาะพะ หรือ วัดเพอะพะ มีนายจันทร์ ทิปัญญา เป็นผู้นำในการจัดสร้างวัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามวัดเสียใหม่ตามชื่อหมู่บ้าน เป็น "วัดพบพระ" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2510
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 15 เมตร ยาว 22 เมตร สร้าง พ.ศ. 2498 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ สำหรับปูชนียวัตถุ พระพุทธรูปขนาดปางต่างๆ จำนวน 6 องค์ เจดีย์องค์ใหญ่ 1 องค์
ขั้นตอนวิธีค่าคาดหมายสูงสุด

ขั้นตอนวิธีค่าคาดหมายสูงสุด (expectation–maximization algorithm) หรือมักเรียกย่อว่า ขั้นตอนวิธี EM (EM algorithm) เป็นวิธีการประมาณภาวะน่าจะเป็นสูงสุดสำหรับพารามิเตอร์ของแบบจำลองความน่าจะเป็นในทางสถิติ ใช้เมื่อแบบจำลองความน่าจะเป็นขึ้นอยู่กับตัวแปรแฝงที่ไม่สามารถสังเกตได้ เนื่องจากมีลักษณะทั่วไปสูง จึงมีการนำมาประยุกต์ใช้งานอย่างหลากหลาย เช่นใน การเรียนรู้ของเครื่อง, การรู้จำคำพูด, การวิเคราะห์ปัจจัย หรือ ปัญหาการถดถอยเชิงเส้นหลายตัวแปร เป็นต้น
ขั้นตอนวิธีค่าคาดหมายสูงสุดเป็นวิธีวนซ้ำประเภทหนึ่งที่ใช้ขั้นตอนหาค่าคาดหมาย (ขั้นตอน E) และขั้นตอนการทำค่าสูงสุด (ขั้นตอน M) โดยดำเนินการคำนวณโดยการทำซ้ำขั้นตอนโดยสลับกัน ในขั้นตอน E ค่าคาดหวังของความน่าจะเป็นของแบบจำลองจะคำนวณตามการแจกแจงของตัวแปรแฝงที่ประมาณไว้ในตอนนั้น ในขั้นตอน M จะหาพารามิเตอร์ที่ทำให้ค่าคาดหวังของความน่าจะเป็นที่ได้ในขั้นตอน E เพิ่มมากที่สุด จากนั้นพารามิเตอร์ที่ได้ในขั้นตอน M จะนำมาใช้เพื่อกำหนดการกระจายของตัวแปรแฝงที่ใช้ในขั้นตอน E ถัดไป
ฮอรีอา เครอังเกอ

ฮอรีอา เครอังเกอ (20 กรกฎาคม 1892 – 1 สิงหาคม 1943) เป็นสถาปนิกชาวโรมาเนียที่มีบทบาทสูงต่อขบวนการมอเดิร์นในโรมาเนีย และได้รับการยกย่องให้เป็น "ผู้ริเริ่มยุคสมัยมอเดิร์นที่แท้จริง" ของสถาปัตยกรรมในโรมาเนีย โดยเฉพาะจากผลงานการออกแบบอาคารมอเดิร์นขนาดใหญ่หลังแรกในโรมาเนีย ซึ่งคืออาคาร ARO บนถนนมาเกรูในบูคาเรสต์ สร้างแล้วเสร็จในปี 1931
ชีวิตช่วงต้น.
เครอังเกอเกิดเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 1892 และเป็นหลานของโยน เครอังเกอ นักประพันธ์ชื่อดัง เขาจบการศึกษาจากวิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์บูคาเรสต์ในปี 1916 ก่อนจะเข้าศึกษาต่อที่เอกอลเดโบซาร์ในปารีส จบการศึกษาในปี 1925 โดยอาจารย์ที่ปรึกษา กุสตัฟเฟอ อุมบ์เดินชโทค เป็นผู้แนะนำเขาเข้าทำงานในบริษัทการรถไฟเขตเหนือของโรมาเนีย 
เขาเดินทางกลับโรมาเนียในปี 1926 และสมรสกับภรรยา ลูชีอา (Lucia)
อาชีพการงาน.
เครอังเกอเป็นหนึ่งในสถาปนิกคนแรก ๆ ของโรมาเนียที่นำเอาองค์ประกอบพื้นฐานของการออกแบบแบบมอเดิร์นมาใช้ เริ่มต้นในช่วงปลายทศวรรษ 1920 ถึง 1930 ดังที่ปรากฏในผบงานการออกแบบวิลลาต่าง ๆ ของเขาในปี 1929 ถึง 1930
ในปี 1929 เขาและพี่/น้องชาย โยน (Ion) กับภรรยา ชนะการแข่งขันออกแบบอาคาร ARO ให้กับบริษัทประกัน Asigurarea Românească โดยอาคารนี้เป็นอาคารแบบมิกซ์ยูส มีทั้งสำนักงาน ร้านค้า โรงภาพยนตร์ และอะพาร์ตเมนต์ อาคารก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1931 และถือเป็นอาคารมอเดิร์นขนาดใหญ่หลังแรกในโรมาเนีย and established Creangă's career.
ในผี 1935 เขาเปิดสำนักงานออกแบบร่วมกับฮาราลัมบ์ เกออร์เกสกู (Haralamb Georgescu) และนิกอไล เนเดเลสกู (Nicolae Nedelescu) ทำงานให้กับลูกค้าหลัก ๆ อยู่สามราย คือ บริษัทประกัน ARO, มาลักซาอินดัสทรีส์ และ ศาลากลางนครบูคาเรสต์ โดยออกแบบทั้งอาคารสำนักงาน ร้านค้า และที่อยู่อาศัย ผลงานสำคัญเช่นโรงงานของมาลักซา (1930–1940) ซึ่งเป็นหนึ่งในผลงานมอเดิร์นที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในแขนงการออกแบบอุตสาหกรรม
เครอังเกอไม่ได้ปราศจากคำวิพากษ์วิจารณ์เช่นกัน อาคาร ARO ถูกวิจารณ์อย่างรุนแรงเช่นเดียวกัน
ท่าอากาศยานซัลทซ์บวร์ค

ท่าอากาศยานซัลทซ์บวร์ค  หรือชื่อเต็มคือ ท่าอากาศยานซัลบวร์ค ว.อ.โมทซาร์ท (Salzburg Airport W. A. Mozart) เป็นท่าอากาศยานของนครซัลทซ์บวร์ค ประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองเพียงสี่กิโลเมตร และอยู่ห่างจากชายแดนเยอรมนีเพียงห้ากิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานที่มีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับสองของประเทศออสเตรียรองจากท่าอากาศยานนานาชาติเวียนนา
ท่าอากาศยานซัลทซ์บวร์คได้รับการตั้งชื่อตามว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท คีตกวีผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งเกิดในซัลทซ์บวร์ค ท่าอากาศยานแห่งนี้เปิดดำเนินการมาตั้งแต่ปี 1926 และมีการขยายและพัฒนาตามลำดับจนกลายเป็นท่าอากาศยานที่ทันสมัย รองรับผู้โดยสารที่เดินทางมายังซัลทซ์บวร์คเพื่อท่องเที่ยวทั้งในตัวเมืองและบริเวณเทือกเขาแอลป์ละแวกใกล้เคียง โดยเฉพาะในฤดูหนาวที่มีนักท่องเที่ยวมาเล่นสกีเป็นจำนวนมาก
ท่าอากาศยานซัลทซ์บวร์คมีอาคารผู้โดยสารจำนวนสองหลัง ได้แก่ เทอร์มินัล 1 ซึ่งเป็นอาคารหลัก และเทอร์มินัล 2 ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า ท่าอากาศยานรองรับสายการบินทั้งในประเทศและระหว่างประเทศ มีบริการเส้นทางบินถาวรสู่เมืองสำคัญ เช่น ลอนดอน, แฟรงก์เฟิร์ต, ซือริช, อิสตันบูล และดูไบ