การโฆษณาชวนเชื่อในประเทศเกาหลีเหนือ

การโฆษณาชวนเชื่อถูกใช้อย่างกว้างขวางและผลิตโดยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (เกาหลีเหนือ) โฆษณาชวนเชื่อส่วนใหญ่อิงตามอุดมการณ์ชูเช การเทิดทูนตระกูลคิมผู้ปกครอง การส่งเสริมพรรคแรงงานเกาหลี และความเป็นปรปักษ์ต่อทั้งสาธารณรัฐเกาหลีและสหรัฐ
พยางค์แรกของคำว่าชูเช "ชู" หมายถึงมนุษย์; พยางค์ที่สอง "เช" หมายถึงร่างกายของตนเอง มาตรา 3 ของรัฐธรรมนูญสังคมนิยมประกาศว่า "สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีได้รับการชี้นำในการดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ โดยแนวคิดชูเช โลกทัศน์ที่มีประชาชนเป็นศูนย์กลาง เป็นอุดมการณ์ปฏิวัติเพื่อบรรลุความเป็นเอกราชของมวลชน"
มีรูปภาพจำนวนมากของผู้นำสูงสุดติดอยู่ทั่วประเทศ
ประวัติศาสตร์ช่วงต้นและการบูรณาการเข้าสู่สังคม.
นับตั้งแต่การแบ่งแยกเกาหลีใน ค.ศ. 1945 การโฆษณาชวนเชื่อได้ส่งสารในรูปแบบภาพเป็นหลัก เช่น โปสเตอร์ สิ่งนี้มีสาเหตุมาจากอัตราการไม่รู้หนังสือสูงในหมู่ผู้ใหญ่และอัตราการเข้าเรียนในโรงเรียนประถมศึกษาต่ำในหมู่เด็ก โปสเตอร์โดยเฉพาะเป็นวิธีที่ค่อนข้างถูกในการเผยแพร่ข้อความของรัฐบาลสู่ประชาชนด้วยวิธีที่ดึงดูดสายตา สามารถพบเห็นโปสเตอร์ได้ในหลายพื้นที่ในชีวิตประจำวัน เพื่อให้ผู้คนสามารถรับรู้ข้อความได้โดยตรงหรือโดยไม่รู้ตัว
หัวข้อ.
ลัทธิบูชาบุคคล.
การโฆษณาชวนเชื่อของเกาหลีเหนือมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการก่อตั้งและส่งเสริมลัทธิบูชาบุคคลที่มุ่งเน้นไปที่คิม อิล-ซ็อง ผู้ก่อตั้งสปป.เกาหลี สหภาพโซเวียตใช้การโฆษณาชวนเชื่อเพื่อพัฒนาลัทธิบูชาบุคคลรอบตัวคิม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะนักต่อสู้เพื่อต่อต้านเกาหลี ทันทีที่พวกเขานำเขาขึ้นสู่อำนาจ สิ่งนี้ก้าวข้ามแบบจำลองในยุโรปตะวันออกไปอย่างรวดเร็ว แทนที่จะแสดงภาพที่อยู่อาศัยจริงของเขาในหมู่บ้านโซเวียตในช่วงสงครามกับญี่ปุ่น มีการอ้างว่าเขาได้ต่อสู้ในสงครามกองโจรจากค่ายลับแพ็กดูซัน
เมื่อความสัมพันธ์กับสหภาพโซเวียตขาดสะบั้นลง บทบาทของพวกเขาก็ถูกลบออกไป เช่นเดียวกับนักชาตินิยมคนอื่น ๆ กระทั่งมีการกล่าวอ้างว่าคิม อิล-ซ็องเป็นผู้ก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ในเกาหลีเหนือ เขาแทบจะไม่ปรากฏตัวในฉากการสู้รบระหว่างสงครามเกาหลีเลย แต่ทหารกลับถูกแสดงให้เห็นว่าได้รับแรงบันดาลใจจากเขา ต่อมา มีการเล่าเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับการ "ชี้นำ ณ สถานที่" ของเขาในสถานที่ต่าง ๆ หลายเรื่องถูกนำเสนออย่างเปิดเผยว่าเป็นเรื่องแต่ง
สิ่งนี้ถูกเสริมด้วยการโฆษณาชวนเชื่อในนามของคิม จ็อง-อิล บุตรชายของเขา ทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือช่วงทศวรรษ 1990 ซึ่งถูกเรียกว่า "การขาดแคลนอาหาร" โดยการโฆษณาชวนเชื่อของสปป.เกาหลีได้สร้างเรื่องเล่าที่ว่าคิมยืนกรานจะรับประทานอาหารที่แร้นแค้นเหมือนกับชาวเกาหลีเหนือคนอื่น ๆ
ความพยายามในการโฆษณาชวนเชื่อเริ่มขึ้นสำหรับ "ท่านนายพลหนุ่ม" คิม จ็อง-อึน ผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือหลังอสัญกรรมของคิม จ็อง-อิลในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ.
ในช่วงต้นของการโฆษณาชวนเชื่อ ในทศวรรษ 1940 ได้นำเสนอความสัมพันธ์อันดีระหว่างโซเวียตและเกาหลี โดยมักวาดภาพชาวรัสเซียเป็นเหมือนแม่ที่คอยดูแลชาวเกาหลีที่เหมือนเด็ก ทันทีที่ความสัมพันธ์เริ่มไม่ราบรื่น เรื่องราวเหล่านั้นก็ถูกลบออกจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ การล่มสลายของสหภาพโซเวียตโดยไม่มีการต่อสู้ มักถูกนำเสนอด้วยความดูถูกอย่างรุนแรงในแหล่งข้อมูลที่ไม่สามารถเข้าถึงได้โดยชาวรัสเซีย
ชาวอเมริกันถูกพรรณนาในลักษณะเชิงลบเป็นพิเศษ พวกเขาถูกนำเสนอว่าเป็นชนชาติที่ชั่วร้ายโดยเนื้อแท้ ซึ่งความเป็นปรปักษ์เป็นความสัมพันธ์เดียวที่เป็นไปได้ สงครามเกาหลีถูกใช้เป็นแหล่งอ้างอิงสำหรับความโหดร้าย โดยเน้นไปที่ข้อกล่าวหาเรื่องการสังหารหมู่มากกว่าการโจมตีทางอากาศ วันที่ 25 มิถุนายนถือเป็นจุดเริ่มต้นของ "เดือนแห่งการต่อสู้กับจักรวรรดินิยมสหรัฐ" (เรียกอย่างไม่เป็นทางการในสื่อสหรัฐว่า "เดือนแห่งความเกลียดชังอเมริกา") ซึ่งมีการรำลึกถึงด้วยการชุมนุมต่อต้านสหรัฐครั้งใหญ่ที่จัตุรัสคิม อิล-ซ็องในเปียงยาง ใน ค.ศ. 2018 การชุมนุมเหล่านี้ถูกยกเลิก ซึ่งสำนักข่าวแอสโซซิเอเต็ดเพรส (Associated Press) เรียกว่า "อีกสัญญาณหนึ่งของการผ่อนคลายความตึงเครียดภายหลังการประชุมสุดยอดระหว่างผู้นำคิม จ็อง-อึนดับประธานาธิบดีสหรัฐ ดอนัลด์ ทรัมป์" ในปีเดียวกันนั้น
ญี่ปุ่นมักถูกนำเสนอว่าเป็นชาติที่ละโมบและอันตราย ทั้งในสมัยอาณานิคมและหลังจากนั้น การโฆษณาชวนเชื่อของเกาหลีเหนือมักเน้นย้ำถึงอันตรายของการกลับมาเสริมสร้างกำลังทหารของญี่ปุ่น ขณะเดียวกัน ความเข้มข้นของการโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านญี่ปุ่นก็มีการเปลี่ยนแปลงขึ้นลงซ้ำ ๆ ขึ้นอยู่กับการปรับปรุงหรือความเสื่อมถอยของความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่น-สปป.เกาหลี ในช่วงเวลาที่เกาหลีเหนือมีความสัมพันธ์ที่ดีกับญี่ปุ่นมากกว่าเกาหลีใต้ การโฆษณาชวนเชื่อของเกาหลีเหนือโดยพื้นฐานแล้วจะละเลยกรณีพิพาทกองหินลีย็องกูร์ อย่างไรก็ตาม หากเปียงยางรู้สึกถูกคุกคามจากการปรองดองระหว่างญี่ปุ่น–เกาหลีใต้หรือต้องการร่วมมือกับโซลเพื่อต่อต้านโตเกียว สื่อของเกาหลีเหนือก็จะหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาทันที โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างความขัดแย้งในความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่น–สาธารณรัฐเกาหลี
ชาวยิวก็ถูกนำเสนอในแง่ลบเช่นกัน ในโฆษณาชวนเชื่อของเกาหลีเหนือ พวกเขาถูกแสดงภาพว่าเป็นกลุ่มผู้ก่อการร้าย โดยมักมีการกล่าวถึงความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลกับประเทศเพื่อนบ้านและอิหร่าน เกาหลีเหนือเป็นหนึ่งในไม่กี่รัฐที่ไม่ใช่รัฐอาหรับและไม่ใช่รัฐมุสลิมที่ไม่ยอมรับอิสราเอลนับตั้งแต่ก่อตั้งประเทศ เกาหลีเหนือถือว่ารัฐปาเลสไตน์เป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายแต่เพียงผู้เดียวของดินแดนปาเลสไตน์ในอดีต โดยไม่รวมที่ราบสูงโกลัน ซึ่งเกาหลีเหนือรับรองว่าเป็นดินแดนของซีเรียตั้งแต่ ค.ศ. 1988 และอยู่ภายใต้การควบคุมของอิสราเอล ในทางตรงกันข้าม อิสราเอลถือว่าเกาหลีใต้เท่านั้นเป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายแต่เพียงผู้เดียวของคาบสมุทรเกาหลีและไม่เคยรับรองเกาหลีเหนือ
ประเทศที่เป็นมิตรถูกนำเสนอเกือบทั้งหมดในฐานะประเทศราช คริสโตเฟอร์ ฮิตเชนส์ นักข่าวชาวอังกฤษชี้ให้เห็นในบทความเรื่อง "A Nation of Racist Dwarfs" ว่าการโฆษณาชวนเชื่อมีมุมมองเหยียดเชื้อชาติและชาตินิยมอย่างโจ่งแจ้ง:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />
เกาหลีใต้.
เดิมทีเกาหลีใต้ถูกนำเสนอว่าเป็นดินแดนยากจนซึ่งปกครองโดยเผด็จการโหดร้ายและทารุณที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐและทหารอเมริกันที่ประจำการอยู่ที่นั่นยิงและสังหารผู้หญิงและเด็กชาวเกาหลี แต่ในช่วงทศวรรษ 1990 ข้อมูลจำนวนมากเกินกว่าจะปิดกั้นได้ไหลเข้าสู่เกาหลีเหนือ ทำให้พวกเขาได้เรียนรู้ว่าเกาหลีใต้มีเศรษฐกิจแข็งแกร่งกว่ามากและมีมาตรฐานการครองชีพและคุณภาพชีวิตสูงกว่า รวมถึงเสรีภาพทางการเมืองและสังคม และด้วยเหตุนี้ การโฆษณาชวนเชื่อของเกาหลีเหนือจึงยอมรับในเรื่องนี้
"ทหารมาก่อน".
ภายใต้การปกครองของคิม จ็อง-อิล ประเด็นสำคัญประการหนึ่งคือความจำเป็นที่คิมจะต้องให้ความสำคัญกับกองทัพเป็นอันดับแรก (ในเกาหลีเหนือ นโยบายนี้เรียกว่าซ็อนกุน) ซึ่งทำให้ชาวเกาหลีคนอื่น ๆ ต้องขาดการดูแลเอาใจใส่จากเขาอย่างใกล้ชิด นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงจากนโยบายเดิมที่เน้นการปฏิรูปเศรษฐกิจและการเปิดสัมพันธ์ทางทูต ชีวิตทหารนี้ถูกนำเสนอว่าเป็นสิ่งที่ชาวเกาหลีเข้าร่วมโดยธรรมชาติ แม้บ่อยครั้งจะมีการขัดคำสั่งด้วยแรงจูงใจอันสูงสุด การรุกทางทูตไม่ประสบความสำเร็จในการนำไปสู่การปรับความสัมพันธ์ให้เป็นปกติกับญี่ปุ่น ขณะเดียวกัน ความสัมพันธ์กับรัสเซียยังคงเย็นชาและจีนกำลังกดดันเปียงยางโดยตรง ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงพลวัตของความสัมพันธ์อันยาวนานระหว่างสองอดีตพันธมิตร
ความจงรักภักดีต่อรัฐ.
ความรักมักถูกนำเสนอในเรื่องราวว่าถูกจุดประกายขึ้นเพียงเพราะความเป็นพลเมืองดีของบุคคลนั้น ดังเช่นเมื่อผู้หญิงสวยคนหนึ่งไม่น่าดึงดูดใจจนกระทั่งผู้ชายคนหนึ่งรู้ว่าเธอสมัครใจไปทำงานในไร่มันฝรั่ง
การควบคุมทางสังคม.
เปียงยาง เมืองหลวงของเกาหลีเหนือ ได้ประสบกับการควบคุมทางสังคมที่เห็นได้ชัดเจนมาตั้งแต่สมัยการปกครองของคิม อิล-ซ็อง และต่อเนื่องมาจนถึงสมัยและหลังสมัยการปกครองของคิม จ็อง-อิล การทิ้งระเบิดทางอากาศถล่มศูนย์กลางประชากรของเกาหลีเหนือทำให้เกิดการสูญเสียชีวิตพลเรือนมากที่สุดในสงครามเกาหลี ซึ่งชาวเกาหลีเหนือได้กล่าวอ้างมาโดยตลอดว่าเป็นอาชญากรรมสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอเมริกา ทหารจากพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม (CPV) ได้ช่วยสร้างสะพาน โรงเรียนประถม โรงงาน และอพาร์ตเมนต์ขึ้นใหม่ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 กองพลที่ 47 ของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามได้สร้างโรงงานรถไฟไฟฟ้าเปียงยางขึ้นใหม่
การบูรณะนครอยู่ภายใต้การดูแลของคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิล สปป.เกาหลีภายใต้การนำของคิม อิล-ซ็องและได้รับการสนับสนุนจากโซเวียต เผชิญกับภาพความเสียหายและการทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง มีเพียงอาคารจำนวนน้อยมากที่ยังคงเหลืออยู่ เปียงยางราบเป็นหน้ากลอง สำหรับนายพลหนุ่มผู้มีอุดมการณ์สังคมนิยม นี่ถูกมองว่าเป็นกระดานชนวนใหม่ ที่ซึ่งประเทศใหม่ ทั้งทางกายภาพและทางอุดมการณ์ สามารถถูกสร้างขึ้นได้
คิม จ็อง-อิลโปรดปรานอาคารและอนุสาวรีย์ขนาดใหญ่ โรงแรมรยูกย็องรูปทรงปิรามิดมหึมา ซึ่งเดิมทีมีกำหนดสร้างให้แล้วเสร็จทันงานเทศกาลเยาวชนและนักเรียนโลกครั้งที่ 13 ใน ค.ศ. 1989 มีความสูง งานก่อสร้างโครงสร้างหยุดชะงักในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ด้วยข้อบกพร่องทางโครงสร้าง อนุสาวรีย์ที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่คิม อิล-ซ็องไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เป็นที่อยู่อาศัย แต่มีจุดประสงค์เพียงเพื่อให้ดูยิ่งใหญ่ รูปปั้นสัมฤทธิ์ขนาด 20 เมตรของคิม อิล-ซ็อง ชูแขนราวกับโอบล้อมเมืองของเขา ตั้งอยู่บน#เปลี่ยนทาง ตลอดทศวรรษ 1990 คิม จ็อง-อิลได้สั่งให้มีการปรับปรุงวังคึมซูซันของบิดาผู้ล่วงลับอย่างกว้างขวาง เพื่อเก็บรักษาร่างของผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ โดยว่าจ้างผู้เชี่ยวชาญชาวรัสเซียมาทำการดองศพเพื่อจัดแสดงอย่างถาวร การวางผังเมืองเปียงยางมีความเป็นเอกลักษณ์ มีการวางผังในลักษณะสมมาตรอย่างมาก โครงสร้างคอนกรีตขนาดมหึมาถูกสร้างขึ้นด้วยความกลมกลืนของสีพาสเทล พวกเขาไม่มีเทคโนโลยีจะสร้างอาคารประเภทอื่น ตัวอย่างเช่น โรงแรมรยูกย็องรูปทรงปิรามิด ไม่มีโฆษณาใด ๆ ยกเว้นป้ายทางการเมืองและภาพเหมือนของคิมทั้งสอง มีการจราจรน้อยมากในเมือง ทำให้คนเดินเท้าสามารถข้ามถนนได้อย่างปลอดภัย เทคโนโลยีถูกจำกัดปริมาณโดยเจตนาในเปียงยาง โทรศัพท์มือถือ อินทราเน็ต และอินเทอร์เน็ตเป็นบริการสงวนไว้สำหรับผู้มีอำนาจ การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในเกาหลีเหนือจำกัดอยู่เฉพาะเจ้าหน้าที่รัฐบาลและธุรกิจจำนวนน้อยที่ได้รับอนุมัติจากรัฐ และชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในเปียงยาง ในกรณีไม่มีเครือข่ายบรอดแบนด์ ตัวเลือกเดียวคือผ่านสัญญาณอินเทอร์เน็ตผ่านดาวเทียมซึ่งมีให้บริการในโรงแรมสำหรับนักท่องเที่ยวบางแห่ง การใช้โทรศัพท์มือถือถูกห้ามใน ค.ศ. 2004 แต่บริการถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งใน ค.ศ. 2008 โดยร่วมดำเนินการโดยบริษัทโอราสคอม (Orascom) ของอียิปต์และรัฐวิสาหกิจบริษัทไปรษณีย์และโทรคมนาคมเกาหลี (Korea Post and Telecommunications Corporation) อ้างอิงจากเว็บไซต์เดลีเอ็นเค (Daily NK) บริการใหม่นี้ แม้จะมีราคาสูง แต่ก็ได้รับความนิยมในหมู่สมาชิกพรรคผู้มีฐานะในเปียงยาง
สตรีในเกาหลีเหนือ.
เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของเกาหลีเหนือหยั่งรากลึกในประเพณีขงจื๊อและขนบธรรมเนียมครอบครัวขงจื๊อที่ยากจะแก้ไข มุมมองต่ออัตลักษณ์ของผู้หญิงถูกมองผ่านกรอบความสัมพันธ์ในครอบครัว ซึ่งกลายเป็นแง่มุมหลักในชีวิตของผู้หญิงโดยไม่คำนึงถึงระบอบการเมืองหรือสถานการณ์ทางสังคมที่เกิดขึ้น ผู้หญิงถูกมองว่าเป็นดั่งนางฟ้าที่ผู้ชายต้องปกป้อง ผู้หญิงในงานโฆษณาชวนเชื่อที่เป็นตัวแทน เช่น "Sea of Blood" และ "The Flower Girl" ไม่เพียงแต่กลายเป็นจุดศูนย์กลางของการจัดองค์ประกอบภาพภายในโครงสร้างครอบครัวแบบดั้งเดิมเท่านั้น แต่ยังเป็นตัวแทนของการตื่นรู้ทางอุดมการณ์สำหรับรัฐสังคมนิยมที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ อุปรากรปฏิวัติและงานสร้างสรรค์อื่น ๆ อีกมากมายแสดงให้เห็นและสร้างระเบียบทางเพศใหม่ภายในโครงสร้างของครอบครัวในจินตนาการ ซึ่งได้รับอำนาจเหนือกว่าความผูกพันทางสายเลือด ครอบครัวในจินตนาการถูกตัดสินจากระดับความมุ่งมั่นในการต่อสู้ทางอุดมการณ์และการเมือง ซึ่งแยกผู้คนออกจากศัตรู ดังนั้น การจินตนาการถึงครอบครัวจึงถูกมองว่าเป็นกระบวนการปลดปล่อยผู้หญิงและกระตุ้นให้พวกเธอมีบทบาททางสังคมที่กว้างขวางขึ้น ประสบการณ์ภายใต้การปกครองแบบอาณานิคมของญี่ปุ่น ซึ่งถูกมองว่าเป็น "คนป่าเถื่อน" โดยทั่วไป กระตุ้นให้ชาวเกาหลีประเมินจุดอ่อนของตนเองเมื่อเผชิญหน้ากับภัยคุกคามต่ออธิปไตยของชาติอย่างเป็นรูปธรรม ความล้าหลังของผู้หญิงถูกมองว่ามีความสัมพันธ์โดยตรงกับความอ่อนแอของชาติ เมื่อพิจารณาถึงอนาคตที่เปราะบางของประเทศ ชาวเกาหลีคิดว่าความล้าหลังของผู้หญิงมีสาเหตุมาจากชีวิตครอบครัวแบบดั้งเดิม ซึ่งเป็นสถาบันที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในสังคมเกาหลี ผู้หญิงเข้าร่วมแนวหน้าแรงงานเมื่อสงครามเกาหลีปะทุขึ้น เนื่องจากกำลังคนส่วนใหญ่ถูกมุ่งเน้นไปที่การทำสงคราม อุตสาหกรรมและการเกษตรจึงตกอยู่ภายใต้การดูแลของผู้หญิง แต่แม้หลังสงครามสิ้นสุดลง ผู้นำเกาหลีเหนือยังคงเรียกร้องให้ผู้หญิงมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการฟื้นฟูสังคม ความต้องการทางสังคมในทางปฏิบัติสร้างความจำเป็นสำหรับแรงงานหญิง และด้วยเหตุนี้ การปลดปล่อยผู้หญิงจากขอบเขตในบ้านจึงได้รับการยอมรับภายใต้ข้ออ้างของการบรรลุความเท่าเทียมทางเพศ ดังที่ฮันเตอร์ชี้ให้เห็นว่า "ใน ค.ศ. 1947 มีคนงานอุตสาหกรรมที่เป็นผู้หญิงเพียงร้อยละ 5 ใน ค.ศ. 1949 จำนวนดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 15 ภายใน ค.ศ. 1967 ผู้หญิงคิดเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของกำลังแรงงานทั้งหมด" เกาหลีเหนือเป็นประเทศที่ใส่ใจในเรื่องสมัยนิยม โดยผู้นำทางการเมืองพยายามแต่งกายให้ประชาชนของตนภายใต้กฎระเบียบที่เข้มงวด กำหนดเครื่องแบบสำหรับภาคส่วนทางสังคมต่าง ๆ และแนะนำการออกแบบบางอย่างให้กับพลเรือนอย่างเป็นระบบ รัฐสังคมนิยมและเผด็จการอื่น ๆ ยกย่องเสื้อผ้าผู้ชายว่าเป็นวิธีการที่ต้องการเพื่อแสดงถึงผู้หญิงที่ได้รับการปฏิวัติ ตรงกันข้าม สมัยนิยมของเกาหลีเหนือแสดงออกถึงความเป็นผู้หญิงในระดับต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง ซึ่งขัดแย้งกับจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติที่เข้มงวดซึ่งมักเกี่ยวข้องกับความเป็นชาย
การขาดแคลนอาหาร.
รัฐบาลเกาหลีเหนือยอมรับทุพภิกขภัยในประเทศผ่านการโฆษณาชวนเชื่อ โดยอ้างว่าเป็นเพียงปัญหาการขาดแคลนอาหาร ซึ่งมีสาเหตุมาจากสภาพอากาศเลวร้ายและความล้มเหลวในการปฏิบัติตามคำสอนของคิม แต่ก็ยังดีกว่าสถานการณ์ภายนอกเกาหลีเหนืออย่างไม่ต้องสงสัย
รัฐบาลสนับสนุนให้ใช้ "สิ่งทดแทนอาหาร" ที่ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการและอาจเป็นอันตราย เช่น ขี้เลื่อย
การปฏิบัติ.
ในทุก ๆ ปี โรงพิมพ์ดาวทอง (Gold Star Printing Press) สำนักพิมพ์ของรัฐ จะตีพิมพ์การ์ตูนหลายเล่ม (เรียกว่า "กือริมแช็ก" (เกาหลี: ) ในเกาหลีเหนือ) ซึ่งหลายเล่มถูกลักลอบนำข้ามพรมแดนจีน และบางครั้งก็ไปจบลงที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยในสหรัฐ หนังสือเหล่านี้ออกแบบมาเพื่อปลูกฝังปรัชญาชูเชของคิม อิล-ซ็อง ("บิดา" แห่งเกาหลีเหนือ) ซึ่งเน้นการพึ่งพาตนเองอย่างถึงสุดโต่งของรัฐ เนื้อเรื่องส่วนใหญ่มักมีนายทุนเจ้าเล่ห์จากสหรัฐและญี่ปุ่นที่สร้างสถานการณ์ลำบากให้กับตัวละครชาวเกาหลีเหนือผู้ไร้เดียงสา
การโฆษณาชวนเชื่อในประเทศเกาหลีเหนือถูกควบคุมโดยหลักแล้วโดยกรมโฆษณาชวนเชื่อและปลุกปั่นพรรคแรงงานเกาหลี
โปสเตอร์และคำขวัญ.
โปสเตอร์ต่าง ๆ แสดงให้เห็นถึงการกระทำที่ถูกต้องสำหรับทุกส่วนของชีวิต ลงลึกไปถึงเสื้อผ้าที่เหมาะสม โปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อของเกาหลีเหนือมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับข้อความที่สื่อโดยประเทศสังคมนิยม โดยมุ่งเน้นไปที่แสนยานุภาพทางทหาร การสร้างสังคมยูโทเปีย ความจงรักภักดีต่อรัฐ และบุคลิกภาพของผู้นำ คำขวัญต่าง ๆ คล้ายกับของจีนสมัยเหมา โดยมีการเรียกร้องให้ลงมือทำและการสรรเสริญผู้นำ
ศิลปะ.
วิจิตรศิลป์มักนำเสนอเนื้อหาเกี่ยวกับแสนยนิยม "The Flower Girl" อุปรากรปฏิวัติที่กล่าวกันว่าเขียนโดยคิม อิล-ซ็องเอง ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเกาหลีเหนือ ภาพยนตร์เรื่องนี้พรรณนาถึงความทุกข์ทรมานของนางเอกในสมัยอาณานิคมจนกระทั่งพี่ชายที่เป็นสมาชิกพรรคพวกกลับมาแก้แค้นเจ้าที่ดินที่กดขี่พวกเขา จากนั้นเธอก็ให้คำมั่นสัญญาว่าจะสนับสนุนการปฏิวัติ
ดนตรี.
ผู้นำสูงสุดของประเทศมีเพลงสรรเสริญที่แต่งขึ้นเพื่อพวกเขาซึ่งทำหน้าที่เป็นเพลงประจำตัวและถูกออกอากาศซ้ำ ๆ โดยสื่อของรัฐ:
ภาพยนตร์.
รัฐบาลเกาหลีเหนือยังดำเนินการอุตสาหกรรมภาพยนตร์ ภาพยนตร์เกาหลีเหนือถ่ายทอดความรุ่งโรจน์ของชีวิตในเกาหลีเหนือและความโหดร้ายของจักรวรรดินิยมตะวันตก โดยมีบทบาทสำคัญในการสร้างแบบอย่างบนหน้าจอ อุตสาหกรรมภาพยนตร์ดำเนินการผ่านมหาวิทยาลัยศิลปะภาพยนตร์และนาฏศิลป์เปียงยาง คิม จ็อง-อิลอ้างตนเองว่าเป็นอัจฉริยะด้านภาพยนตร์ ใน ค.ศ. 1973 เขาประพันธ์ "ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์" ("On the Art of the Cinema") ศาสตรนิพนธ์ว่าด้วยทฤษฎีภาพยนตร์และการสร้างภาพยนตร์ มีข่าวลือว่าเขาครอบครองดีวีดีกว่า 20,000 แผ่นในคอลเลกชันส่วนตัว คิมเชื่อว่าภาพยนตร์เป็นศิลปะที่สำคัญที่สุด ในประเทศ ภาพยนตร์เหล่านี้ได้รับการต้อนรับอย่างเอิกเกริก นักวิจารณ์นานาชาติวิจารณ์ว่าภาพยนตร์เหล่านี้เป็นโฆษณาชวนเชื่อ เนื่องจากเป็นการนำเสนอภาพที่ไม่สมจริงของเกาหลีเหนือ เมื่อเร็ว ๆ นี้ มีการเพิ่มขึ้นของภาพยนตร์แอนิเมชัน ภาพยนตร์แอนิเมชันเหล่านี้มีข้อความทางการเมืองและการทหารที่มุ่งเป้าไปที่เยาวชนของเกาหลีเหนือ
ใบปลิว.
รัฐบาลเกาหลีเหนือเป็นที่รู้กันว่ามีการโปรยใบปลิวโฆษณาชวนเชื่อให้กับทหารเกาหลีใต้ ข้ามเขตปลอดทหาร โดยใบปลิวเหล่านั้นถูกปล่อยข้ามมาด้วยบัลลูนลอยฟ้า ใบปลิวเหล่านั้นวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลเกาหลีใต้และยกย่องเกาหลีเหนือ
สื่อสังคม.
เกาหลีเหนือเริ่มเข้าสู่ตลาดสื่อสังคมเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2010 ประเทศได้เปิดตัวเว็บไซต์ของตนเอง เพจเฟซบุ๊ก ช่องยูทูบ บัญชีทวิตเตอร์ และเพจฟลิคเกอร์ รูปโปรไฟล์ของบัญชีสื่อสังคมทั้งหมด ตามรายงานของสำนักข่าวกลางเกาหลีอย่างเป็นทางการ คืออนุสรณ์สามกฎบัตรเพื่อการรวมชาติ อนุสาวรีย์สูง ในเปียงยางที่ "สะท้อนให้เห็นเจตจำนงอันแรงกล้าของชาวเกาหลี 70 ล้านคนที่จะบรรลุการรวมชาติด้วยความพยายามร่วมกันของพวกเขา"
"อูรีมินจกกีรี".
"อูรีมินจกกีรี" ("Uriminzokkiri") เป็นเว็บไซต์ที่นำเสนอข่าวสารและโฆษณาชวนเชื่อภาษาเกาหลีจากสำนักข่าวกลางของเกาหลีเหนือ เว็บไซต์นี้มีการแปลเป็นภาษาเกาหลี รัสเซีย จีน ญี่ปุ่น และอังกฤษ อูรีมินจกกีรีหมายถึง 'ด้วยตัวเราเองในฐานะชาติของเรา' ภายในเว็บไซต์มีบทความที่ชื่อว่า "สื่อบริษัทนิยมสหรัฐ/ญี่ปุ่นของเกาหลีใต้: การรณรงค์ใส่ร้ายสปป.เกาหลีที่ไม่มีที่สิ้นสุด", "โครงการเพื่อศตวรรษอเมริกันใหม่: ระเบียบโลกใหม่ & อาชญากรรมต่อเนื่องของสหรัฐ" และ "คิม จ็อง-อึนส่งเครื่องดนตรีไปยังวังเด็ก" เว็บไซต์นี้ยังมีหน้าสำหรับ tv.urminzokkiri ซึ่งมีวิดีโอคลิปข่าวที่วิพากษ์วิจารณ์ขบวนการจักรวรรดินิยม คลิปที่แสดงความกล้าหาญของชาวเกาหลีและความแข็งแกร่งของกองทัพ
เฟซบุ๊ก.
บัญชีเฟซบุ๊กของเกาหลีเหนือ ซึ่งมีชื่อว่า Uriminzokkiri ปรากฏขึ้นหนึ่งสัปดาห์หลังรัฐบาลเกาหลีใต้บล็อกบัญชีทวิตเตอร์ของเกาหลีเหนือ เพจนี้แสดงถึง "ความตั้งใจของเกาหลีเหนือและใต้รวมถึงชาวเกาหลีโพ้นทะเล ผู้ซึ่งปรารถนาสันติภาพ ความเจริญรุ่งเรือง และการรวมชาติของมาตุภูมิเรา" มีโพสต์มากกว่า 50 รายการบนหน้าวอลล์ของ Uriminzokkiri รวมถึงลิงก์ไปยังรายงานที่วิพากษ์วิจารณ์เกาหลีใต้และสหรัฐว่าเป็น "ผู้ก่อสงคราม" ภาพถ่ายทิวทัศน์ที่สวยงามของเกาหลีเหนือ และวิดีโอยูทูบของการแสดงเต้นรำเฉลิมฉลองผู้นำคิม จ็อง-อิล "ผู้พิทักษ์มาตุภูมิและผู้สร้างความสุข"
ยูทูบ.
ช่องที่มีชื่อว่า Uriminzokkiri เปิดตัวในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 ช่องนี้ได้อัปโหลดวิดีโอกว่า 11,000 รายการ รวมถึงคลิปที่ประณามและล้อเลียนเกาหลีใต้และสหรัฐที่กล่าวหาว่าเกาหลีเหนือเป็นผู้ทำให้เรือรบเกาหลีใต้อับปางในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 บัญชีดังกล่าวได้โพสต์วิดีโอที่ให้ชื่อฮิลลารี คลินตัน รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐว่าเป็น "คนบ้าในกระโปรง" บัญชีดังกล่าวมีผู้ติดตามกว่า 3,000 คนและมีผู้ชมกว่า 3.3 ล้านครั้ง ณ วันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ภายในต้น ค.ศ. 2015 จำนวนผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเป็นกว่า 11,000 คนและมีผู้ชมกว่า 11 ล้านครั้ง วันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อที่แสดงภาพนิวยอร์กถูกไฟไหม ถูกบล็อกและนำออกหลังแอ็กทิวิชันชี้ให้เห็นว่าวิดีโอดังกล่าวใช้ภาพที่มีลิขสิทธิ์จาก "" ช่องดังกล่าวถูกปิดตัวลงใน ค.ศ. 2017
ทวิตเตอร์.
บัญชีทวิตเตอร์อย่างเป็นทางการของรัฐบาลมีชื่อว่า Uriminzok ('ชนชาติของเรา') และมีผู้ติดตาม 8,500 คนในสัปดาห์แรก ณ วันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 บัญชีดังกล่าวมีผู้ติดตามเกือบ 11,000 คนและได้ทวีตข้อความไปเกือบ 5,000 ครั้ง ในช่วงต้น ค.ศ. 2015 บัญชีดังกล่าวได้ส่งข้อความไปเกือบ 13,000 ข้อความและมีผู้ติดตามเกือบ 20,000 คน ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2011 บัญชีภาษาเกาหลีถูกแฮกและปรากฏข้อความเรียกร้องให้พลเมืองเกาหลีเหนือเริ่มต้นการลุกฮือ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 บัญชีทวิตเตอร์ของประเทศถูกแฮกโดยกลุ่มนักกิจกรรมออนไลน์อะนอนิมัส
ฟลิคเกอร์.
บัญชีฟลิคเกอร์เริ่มต้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 และถูกระงับการใช้งานในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 แต่ปัจจุบันกลับมาใช้งานได้อีกครั้งตั้งแต่ช่วงใดช่วงหนึ่งของ ค.ศ. 2017 ในเว็บไซต์มีรูปภาพมากมายของคิม จ็อง-อึนได้รับการปรบมือจากทหาร เด็ก ๆ กำลังกินอาหาร อยู่ในโรงเรียน และมีความสุขกับชีวิต การเกษตรที่เจริญรุ่งเรือง และชีวิตในเมืองที่ทันสมัย บัญชีฟลิคเกอร์ของ Uriminzokkiri ถูกแฮกโดยกลุ่มอะนอนิมัสในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 ในฐานะส่วนหนึ่งของการโจมตีบัญชีสื่อสังคมของเกาหลีเหนือของกลุ่มดังกล่าว
หมู่บ้านโฆษณาชวนเชื่อ.
คีจ็อง-ดงเป็นหมู่บ้านในหมู่บ้านพย็องฮวา นครแคซ็อง ตั้งอยู่ในเขตฝั่งเหนือของเขตปลอดทหารเกาหลี (DMZ) และยังเป็นที่รู้จักในเกาหลีเหนือในชื่อ "หมู่บ้านสันติภาพ" (เกาหลี: ; เอ็มอาร์: "P'yŏnghwach'on")
จุดยืนอย่างเป็นทางการของรัฐบาลเกาหลีเหนือคือหมู่บ้านนี้เป็นไร่นารวมขนาด 200 ครอบครัว มีศูนย์ดูแลเด็ก โรงเรียนอนุบาล โรงเรียนประถมและมัธยม และโรงพยาบาล อย่างไรก็ตาม การสังเกตการณ์จากเกาหลีใต้บ่งชี้ว่าเมืองนี้เป็นหมู่บ้านโปเตมกินที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ สร้างขึ้นด้วยค่าใช้จ่ายจำนวนมากในทศวรรษ 1950 เพื่อเป็นความพยายามในการโฆษณาชวนเชื่อเพื่อส่งเสริมให้ชาวเกาหลีใต้แปรพักตร์ และเพื่อเป็นที่พักของทหารสปป.เกาหลีที่ประจำการอยู่ในเครือข่ายฐานปืนใหญ่ ป้อมปราการ และบังเกอร์รวมพลใต้ดินขนาดใหญ่ที่ติดกับเขตชายแดน