pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ราชวงศ์กาแป

ราชสกุลกาแป หรือ สายตรงจากราชวงศ์กาเปเซียง  หรือบางครั้งก็เรียกว่า "สกุลแห่งฝรั่งเศส"  หรือเรียกกันง่าย ๆ ว่า "กาแป" เป็นประมุขผู้ครองราชอาณาจักรฝรั่งเศสระหว่าง ค.ศ. 987 ถึง ค.ศ. 1328 เป็นสาขาที่อาวุโสที่สุดของผู้ที่สืบเชื้อสายจากราชวงศ์กาเปเซียง - ที่เป็นเชื้อสายที่มาจากตระกูลรอแบร์ ในฐานะประมุขของฝรั่งเศสในราชสกุลกาแปสืบการปกครองต่อจากราชวงศ์การอแล็งเฌียง ชื่อของราชสกุลมาจากพระนามลำลองของอูก พระมหากษัตริย์กาเปเซียงองค์แรกที่รู้จักกันในพระนามว่า "อูก กาแป" (Hugues Capet) 
ราชสกุลกาแปมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1328 เมื่อไม่มีพระราชโอรสองค์ใดในสามองค์ของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 ที่สามารถมีรัชทายาทสืบราชบัลลังก์ฝรั่งเศสได้ เมื่อพระเจ้าชาร์ลที่ 4 เสด็จสวรรคตราชบัลลังก์จึงตกไปเป็นของราชวงศ์วาลัวผู้สืบเชื้อสายโดยตรงมาจากชาร์ลแห่งวาลัว พระราชโอรสองค์รองในพระเจ้าฟีลิปที่ 3 ต่อมาราชบัลลังก์ก็ตกไปเป็นของราชวงศ์บูร์บงและราชวงศ์ออร์เลอ็อง ทั้งสองราชวงศ์สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 9) ซึ่งต่างก็สืบเชื้อสายไม่ทางใดทางหนึ่งก็มาจาก "อูก กาแป"
ทวี เกตะวันดี

ทวี เกตะวันดี เป็นนักหนังสือพิมพ์ นักเขียนนวนิยาย เรื่องสั้น บทภาพยนตร์ และเป็นคอลัมนิสต์ให้กับหนังสือพิมพ์สยามรัฐ เดลินิวส์ เดลิเมล์ เป็นดำรงตำแหน่งนายกสมาคมนักข่าวฯ 3 สมัย ระหว่าง พ.ศ. 2506-2508
ประวัติ.
ทวี เกตะวันดี เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475 ที่บ้านหัวสะพานน้ำหมาก ตำบลกุดป่อง อำเภอเมือง จังหวัดเลย เดินทางเข้ามาศึกษาต่อที่โรงเรียนวิศวกรรมรถไฟ โดยในระหว่างเรียนได้เริ่มเขียนเรื่องสั้น ตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในหนังสือพิมพ์ "นครหลวง" และเขียนคอลัมน์ใน สยามรัฐ จากนั้นเริ่มทำงานที่สถานีรถไฟบางกอกน้อย ก่อนจะลาออกไปทำงานกับสำนักพิมพ์ไทยพาณิชยการของอารีย์ ลีวีระ มีหน้าที่เก็บบล็อก ของหนังสือพิมพ์พิมพ์ไทย และสยามนิกร ก่อนจะได้เลื่อนเป็นพนักงานพิสูจน์อักษร และนักข่าวประจำสถานีตำรวจ ต่อมาได้เป็นลูกศิษย์ของอิศรา อมันตกุล และติดตามไปอยู่กับหนังสือพิมพ์เดลิเมล์ และ เดลินิวส์ หลังจากไทยพาณิชยการต้องเลิกกิจการไป หลังเหตุการณ์ฆาตกรรมอารีย์ ลีวีระ
ทวี เกตะวันดี มีผลงานเขียนทั้งเรื่องสั้น เรื่องยาว นวนิยาย และคอลัมน์ตอบปัญหา โดยใช้นามปากกา "รมย์ รติวัน" เขียนเรื่องสั้นและนวนิยาย "รอย ฤทธิรณ" เขียนนวนิยายบู๊ จากนั้นจึงได้เริ่มเขียนบทภาพยนตร์ จากคำแนะนำของมารุต
ทวี เกตะวันดี เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2517 ขณะอายุ 42 ปี เนื่องจากอาการแพ้ยาหลังจากเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์
ราชอาณาจักรโบฮีเมีย

ราชอาณาจักรโบฮีเมีย (;) เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ในตอนกลางของทวีปยุโรปที่ได้รับการก่อตั้งโดยสารตราทองแห่งซิซิลีที่ออกโดยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1212 ที่เป็นพระราชโองการที่ยกฐานะดัชชีโบฮีเมียขึ้นเป็นราชอาณาจักร ราชอาณาจักรโบฮีเมียจึงเป็นสมาชิกอิสระของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ต่อมาก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรียและมาถูกยุบในปี ค.ศ. 1918 เมื่อจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีล่มสลายลง เมื่อพระเจ้าคาร์ลที่ 3 แห่งโบฮีเมียทรงสละราชสมบัติ การประชุมสภาแห่งชาติปลดราชวงศ์ฮับส์บูร์ก-โลทริงเงินและประกาศให้เป็นสาธารณรัฐเชโกสโลวักที่ 1
ราชอาณาจักรโบฮีเมียเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินของพระมหากษัตริย์โบฮีเมีย (Lands of the Bohemian Crown) ที่รวมทั้ง:
ระหว่างรัชสมัยของพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ Přemyslid และราชวงศ์ลักเซมเบิร์กต่อมาโดยเฉพาะในรัชสมัยของจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดของอาณาจักร จนดินแดนโบฮีเมียไม่กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เช่นที่ระบุไว้ในการปฏิรูปจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Imperial Reform) ของปี ค.ศ. 1500
สาธารณรัฐเช็กในปัจจุบันยังคงใช้สัญลักษณ์บางอย่างของราชอาณาจักรโบฮีเมียเช่นสิงห์โตสองหางในตราอาร์มของ และใช้ปราสาทปรากเป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของประธานาธิบดี
ดัชชีปาร์มา

ดัชชีปาร์มาและปีอาเชนซา  เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลีที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1545 จากดัชชีมีลาโนส่วนที่อยู่ทางใต้ของแม่น้ำโป เพื่อให้เป็นรัฐของปีแอร์ ลุยจี ฟาร์เนเซ (Pier Luigi Farnese, Duke of Parma) ผู้เป็นบุตรนอกกฎหมายของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองปาร์มา
ในปี ค.ศ. 1556 ดยุกแห่งปาร์มาคนที่สองออตตาวีโอ ฟาร์เนเซ (Ottavio Farnese) ได้รับเมืองปีอาเชนซา และได้เป็นดยุกแห่งปีอาเชนซา ฉะนั้นรัฐนี้จึงได้รู้จักกันในชื่อว่า “ดัชชีปาร์มาและปีอาเชนซา” ตั้งแต่นั้นมา
ดัชชีมีลาโน

ดัชชีมีลาโน  เป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ในบริเวณทางตอนเหนือของประเทศอิตาลีระหว่างปี ค.ศ. 1394 ถึงปี ค.ศ. 1797 และเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ขณะนั้นเป็นระบบการปกครองที่กระจายจากศูนย์กลางและปกครองโดยราชวงศ์ต่าง ๆ ที่ส่วนใหญ่มาจากอาณาจักรนอกอิตาลี แม้ว่าอาณาบริเวณจะเปลี่ยนไปมาระหว่างที่เป็นอาณาจักรแต่โดยทั่วไปแล้วก็ตั้งอยู่ในบริเวณส่วนใหญ่ของลอมบาร์ดีที่รวมทั้งมิลานและปาเวียซึ่งเป็นศูนย์กลางของราชอาณาจักรอิตาลี ปาร์มา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของรัฐนี้ด้วยแต่ต่อมาแยกตัวไปเป็นดัชชีปาร์มาในคริสต์ศตวรรษที่ 16
พระผู้เป็นเจ้า

พระผู้เป็นเจ้า อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
แกรนด์ดัชชี

แกรนด์ดัชชี  เป็นเขตการปกครองแบบราชรัฐชนิดหนึ่ง ที่ประมุขมีอิสริยยศเป็นแกรนด์ดยุกหรือแกรนด์ดัชเชส
ในปัจจุบันยังคงมีราชรัฐชั้นแกรนด์ดัชชีเหลืออยู่เพียงแห่งเดียวคือประเทศลักเซมเบิร์กที่เป็นแกรนด์ดัชชีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1815 เมื่อเนเธอร์แลนด์กลายเป็นราชอาณาจักรอิสระและลักเซมเบิร์กถูกมอบให้พระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์ขณะนั้นคือพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 ลักเซมเบิร์กเป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์มาจนถึง ค.ศ. 1890 เมื่อพระเจ้าวิลเลิมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์และแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กเสด็จสวรรคตโดยไม่มีรัฐทายาทชาย ราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์จึงตกไปเป็นของสตรีและตำแหน่งแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กตกไปเป็นของลูกพี่ลูกน้องชายห่างๆ ดยุกอดอล์ฟแห่งนาซอจึงขึ้นครองราชย์เป็น “แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก” ตามกฎหมายแซลิกที่ลักเซมเบิร์กใช้ แต่เนเธอร์แลนด์ไม่ได้ใช้
แกรนด์ดัชชีในประวัติศาสตร์ก็ได้แก่แกรนด์ดัชชีบาเดินที่มาสิ้ดสุดลงเมื่อฟรีดริชที่ 2 แกรนด์ดยุกแห่งบาเดินทรงสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1918
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอส

จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอส  (ค.ศ. 1048 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1118) อเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ผู้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดินิเคโฟรอสที่ 3 โบตาเนอาตีสเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1081 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1118 โดยมีพระราชโอรสจักรพรรดิจอห์นที่ 2 โคมเนนอสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา อเล็กซิออสทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์โคมเนนอส รัชสมัยของอเล็กซิออสเป็นรัชสมัยที่เต็มไปด้วยการสงครามทั้งจากฝ่ายเซลจุคตุรกี (Seljuk Turks) ในเอเชียไมเนอร์และจากนอร์มันทางตะวันตกของคาบสมุทรบอลข่าน พระองค์ทรงสามารถหยุดยั้งความเสื่อมของจักรวรรดิและทรงเริ่มการเปลี่ยนแปลงทางการทหาร, ทางการเศรษฐกิจ และทางการได้ดินแดนคืนที่เรียกว่่าสมัย “การปฏิรูปโคมีเนียน” (Komnenian restoration) อเล็กซิออสทรงยื่นคำร้องไปยังยุโรปตะวันตกให้มาช่วยต่อต้านฝ่ายตุรกีและทรงเป็นผู้มีส่วนในการเริ่มสงครามครูเสด
โกเดอฟรอยแห่งบูยง

โกเดอฟรอยแห่งบูยง (ราว ค.ศ. 1060 - 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1100) โกเดอฟรอยแห่งบูยงเป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส ผู้เกิดเมื่อราว ค.ศ. 1060 ที่บูโลญ-ซูร์-แมร์ในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน โกเดอฟรอยแห่งบูยงเป็นบุตรคนที่สองของยูสตัซที่ 2 เคานต์แห่งบูโลญและไอดาแห่งลอแรน (บุตรีของกอดฟรีย์ที่ 3 ดยุคแห่งโลว์เออร์ลอแรนและโดดา) กอดฟรีย์มีฐานะเป็นลอร์ดแห่งบูโลญ (Lord of Bouillon) ตั้งแต่ ค.ศ. 1076 และดยุคแห่งโลว์เออร์ลอแรนตั้งแต่ ค.ศ. 1087 แต่ไม่ได้สมรส
โกเดอฟรอยเป็นผู้นำคนหนึ่งผู้มีบทบาทในสงครามครูเสดครั้งที่ 1 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1096 จนกระทั่งเสียชีวิตในเยรูซาเลมเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1100 หลังจากการตีเมืองเยรูซาเลมได้ใน ค.ศ. 1099 โกเดอฟรอยก็กลายเป็นผู้ครองราชอาณาจักรเยรูซาเลมแต่ไม่ได้ใช้ตำแหน่ง “กษัตริย์”
จักรวรรดิละติน

จักรวรรดิละติน หรือ จักรวรรดิละตินแห่งคอนสแตนติโนเปิล ((จักรวรรดิโรมาเนีย)) เป็นชื่อที่ใช้โดยนักประวัติศาสตร์ที่หมายถึงนครรัฐครูเสดที่ก่อตั้งโดยผู้นำต่างๆ ของสงครามครูเสดครั้งที่ 4 จากบริเวณที่ยึดได้จากจักรวรรดิไบแซนไทน์ จักรวรรดิละตินก่อตั้งขึ้นหลังการยึดเมืองคอนสแตนติโนเปิลใน ค.ศ. 1204 และรุ่งเรืองอยู่จนกระทั่งปี ค.ศ. 1261 จักรวรรดิละตินตั้งใจจะเป็นจักรวรรดิที่มาแทนจักรวรรดิไบแซนไทน์ต่อจากจักรวรรดิโรมันในตะวันออกโดยมีพระจักรพรรดิโรมันคาทอลิกเป็นประมุขแทนพระจักรพรรดิอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ของไบแซนไทน์
จักรพรรดิบอลด์วินที่ 1 แห่งคอนสแตนติโนเปิลได้รับการสวมมงกุฎให้เป็นพระจักรพรรดิองค์แรกของจักรวรรดิในพระนาม สมเด็จพระจักรพรรดิบอลด์วินที่ 1 เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1204 แต่จักรวรรดิละตินไม่สามารถสร้างอิทธิพลทางการเมืองหรือทางเศรษฐกิจเหนือบริเวณต่างๆ ที่เดิมเคยเป็นอาณาบริเวณการปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์ โดยเฉพาะเวนิส หลังจากที่ได้รับชัยชนะทางการทหารในระยะแรกแล้ว จักรวรรดิก็เสื่อมโทรมลงเป็นลำดับ ความอ่อนแอยิ่งเพิ่มมากขึ้นเมื่อมีความขัดแย้งเป็นระยะๆ กับรัฐต่างๆ ในบัลเกเรียและกรีก ในที่สุดก็สูญเสียต่อจักรวรรดิไนเซีย ภายใต้การนำของจักรพรรดิไมเคิลที่ 8 พาเลโอโลกอส ในปี ค.ศ. 1261 พระจักรพรรดิองค์สุดท้ายของจักรวรรดิคือ จักรพรรดิบอลด์วินที่ 2 แห่งคอนสแตนติโนเปิล ผู้เสด็จหนีไปลี้ภัย แต่ตำแหน่งพระจักรพรรดิยังคงมีอยู่ต่อมา โดยมีผู้อ้างสิทธิต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 14
จักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 1 แห่งรัสเซีย

จักรพรรดินีนาถนีเยกาเจรีนาที่ 1 (15 เมษายน [ตามปฎิทินเก่า: 5 เมษายน] ค.ศ. 1684 – 17 พฤษภาคม [ตามปฎิทินเก่า: 6 พฤษภาคม] ค.ศ. 1727) จักรพรรดินีแห่งรัสเซีย เป็นพระมเหสีองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิปิออตร์มหาราชต่อมาทรงบริหารราชการแผ่นดิน ร่วมกับพระสวามีเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1724 และเมื่อพระสวามีสวรรคต ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1725 พระนางจึงทรงบริหารราชการแผ่นดินแต่เพียงพระองค์เดียวถือว่าเป็นพระจักรพรรดินี องค์แรกที่ได้ทรงครองแผ่นดินรัสเซีย แต่ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปีก็สวรรคตเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1727 ขณะพระชนม์เพียง 43 พรรษา ด้วยสาเหตุทรงพระกาสะและประชวรโดยมีพระโลหิตออกทางพระนาสิก สันนิษฐานว่าเกิดจากการติดเชื้อในพระปับผาสะ
สหกรณ์เครดิตยูเนี่ยน

เครดิตยูเนียน  เป็นสถาบันการเงินที่สมาชิกเป็นเจ้าของ และบริหารงานโดยสมาชิก มีจุดประสงค์ในการระดมเงินออมเพื่อใช้สำหรับเป็นทุนให้บริการแก่สมาชิกในรูปแบบของสินเชื่อโดยคิดอัตราดอกเบี้ยที่เหมาะสม และไม่เน้นผลกำไรสูงสุด ผลกำไรที่ได้จะถูกจัดสรรเป็นสวัสดิการต่างๆ ให้แก่สมาชิก
เครดิตยูเนียน แตกต่างจากสถาบันการเงินอื่น ๆ ตรงที่สมาชิกของเครดิตยูเนี่ยนเป็นเจ้าของเครดิตยูเนี่ยน และสมาชิกจะเป็นผู้เลือกตัวแทนที่เป็นสมาชิกด้วยกันขึ้นมาเป็นกรรมการดำเนินการเพื่อบริหารเครดิตยูเนี่ยน โดยหลักการประชาธิปไตยหนึ่งคนหนึ่งเสียง โดยไม่มีการคำนึงถึงจำนวนหุ้นที่ได้ลงทุนในเครดิตยูเนี่ยน
เครดิตยูเนี่ยนในประเทศไทย.
เครดิตยูเนี่ยนในประเทศไทยจัดตั้งขึ้นในรูปแบบของสหกรณ์ ที่เรียกว่า สหกรณ์เครดิตยูเนี่ยน ประเทศไทยได้กำหนดให้เครดิตยูเนี่ยนเป็นสหกรณ์ประเภทที่ 7 และสหกรณ์เครดิตยูเนี่ยน ถือเป็นสถาบันการเงินตามกฎหมาย
เครดิตยูเนี่ยน สมาชิกจะต้องสะสมค่าหุ้น ๆ ละ 10 บาท เป็นจำนวนกี่หุ้นขึ้นอยู่กับที่ได้ตกลงกันไว้เมื่อตอนสมัคร และจะต้องสะสมหุ้นสม่ำเสมอทุกเดือน และการดำเนินกิจการจะมีลักษณะที่ใกล้เคียงกับกิจกรรมของธนาคาร ได้แก่รับฝากเงินจากเงินสมาชิก การให้สินเชื่อแก่สมาชิก รายได้หลักของเครดิตยูเนี่ยนจะเกิดจากรายได้จากดอกเบี้ยรับ และผลตอบแทนจากการนำเงินไปลงทุน ผลประโยชน์ที่ได้จากจะถูกจัดสรรในรูปของทุนสำรองของเครดิตยูเนี่ยน ทุนสวัสดิการต่างๆ เพื่อให้บริการแก่สมาชิก เงินปันผลสำหรับการถือหุ้นของสมาชิก เงินเฉลี่ยคืนจากการใช้บริการเงินกู้ของสมาชิก เป็นต้น
รูปแบบของเครดิตยูเนี่ยนในประเทศไทย
ความแตกต่างของทั้ง 2 แบบคือสหกรณ์ออมทรัพย์มักถูกจัดตั้งขึ้นในหน่วยงาน โดยมากสมาชิกจะมีเงินเดือนประจำและถูกหักเป็นเปอร์เซ็นต์จากเงินเดือนเพื่อสะสมเป็นค่าหุ้นทุกๆ เดือน ในขณะที่สหกรณ์เครดิตยูเนี่ยน มักถูกจัดตั้งตามแหล่งชุมชน หมู่บ้าน กลุ่มที่ทำกิจกรรมร่วมกัน หรือกลุ่มสมาคมเดียวกัน เช่น กลุ่มเอ็นจีโอ (NGO) กลุ่มผู้พิการตาบอด กลุ่มผู้ทำธุรกิจขายตรง เป็นต้น
บุคคลทั่วไป ที่อยู่ในวงศ์สัมพันธ์เดียวกัน สามารถรวมตัวกันเพื่อจัดตั้งเป็นกลุ่มเครดิตยูเนี่ยน และสามารถขอจดทะเบียนจัดตั้งเป็นสหกรณ์ประเภทเครดิตยูเนี่ยนได้ตามพระราชบัญญัติสหกรณ์ พ.ศ. 2542
ประวัติ.
การรวมกลุ่มกันเพื่อดำเนินการตามแนวคิดของสหกรณ์เครดิตยูเนี่ยน เป็นการรวมคนจากย่านชุมชนแออัดห้วยขวาง ดินแดง เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2508ใช้ชื่อว่า “เครดิตยูเนี่ยนแห่งศูนย์กลางเทวา” แต่ไม่ได้จดทะเบียนเป็นสหกรณ์ 
สหกรณ์ที่ได้รับการจดทะเบียนแห่งแรก คือ "สหกรณ์เครดิตยูเนี่ยนแม่มูล จำกัด" จังหวัดอุบลราชธานี ได้รับการจดทะเบียนเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2522 ประเภทสหกรณ์ออมทรัพย์
สหกรณ์เครดิตยูเนี่ยนเดิมเป็นสหกรณ์ออมทรัพย์ในชุมชน จึงอยู่ในรูปย่อยของประเภท "สหกรณ์ออมทรัพย์" และต่อมาได้รับการกำหนดให้เป็นประเภท "สหกรณ์เครดิตยูเนี่ยน" ตามกฎกระทรวง กำหนดประเภทสหกรณ์ที่จะรับจดทะเบียน พ.ศ. 2548
เซซาร์ ลุยส์ เมโนติ

เซซาร์ ลุยส์ เมนอตตี (5 พฤศจิกายน 1938 – 5 พฤษภาคม 2024) เป็นนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวอาร์เจนตินาที่คว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 1978 ในตำแหน่งหัวหน้าโค้ชของทีมชาติอาร์เจนตินา
ชีวิตส่วนตัว.
เมนอตติเกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2481 ในเมืองโรซาริโอ ประเทศอาร์เจนตินา ในเวลานั้น พ่อของเขากำลังทำงานอยู่ที่ซาน มิเกล เด ตูกูมัน และช่วงเวลาในการจดทะเบียนการเกิดของเขาได้ผ่านไปแล้วเมื่อเขากลับมา เมนอตติจึงได้จดทะเบียนเสมือนเกิดวันที่บิดาไปสำนักทะเบียนวันที่ 5 พฤศจิกายน แม้ว่าเอกสารของเมนอตติจะระบุวันที่ 5 พฤศจิกายน แต่เขามักจะฉลองวันเกิดในวันที่ 22 ตุลาคมเสมอ
เมนอตติเสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2024 ขณะอายุ 85 ปี หลังจากเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้วยโรคโลหิตจางขั้นรุนแรง
การหลับ

การหลับ เป็นสถานะที่เกิดซ้ำตามธรรมชาติ โดยแสดงลักษณะที่มีความรู้สึกตัวเปลี่ยนไป กิจกรรมรับความรู้สึกค่อนข้างถูกยับยั้ง และการยับยั้งกล้ามเนื้อที่อยู่ภายใต้อำนาจจิตใจแทบทั้งจากความตื่นตัวเงียบตรงที่มีความสามารถสนองต่อสิ่งเร้าลดลง และสามารถผันกลับได้ง่ายกว่าอยู่ในสถานะจำศีลหรือโคม่ามาก การหลับเป็นสถานะที่มีแอแนบอลิซึมเพิ่มขึ้น โดยเน้นการเจริญเติบโตและการฟื้นฟูระบบภูมิคุ้มกัน ประสาท กระดูกและกล้ามเนื้อ การหลับพบในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทุกชนิด นกทุกชนิด และสัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก และปลาหลายชนิด
ความมุ่งหมายและกลไกของการหลับยังไม่ชัดเจนทั้งหมด และยังเป็นหัวข้อของการวิจัยอย่างจริงจัง มักคิดกันว่า การหลับช่วยรักษาพลังงาน แต่แท้จริงกลับลดเมแทบอลิซึมเพียง 5-10% สัตว์ที่จำศีลต้องการหลับ แม้ว่าภาวะเมแทบอลิซึมต่ำจะพบได้ในการจำศีล และต้องเปลี่ยนกลับจากภาวะตัวเย็นเกินมาเป็นอุณหภูมิปกติของร่างกายก่อนจึงจะหลับได้ ทำให้การหลับ "มีราคาทางพลังงานสูง"
แต่ละช่วงอายุต้องการการหลับต่อวันไม่เท่ากัน เด็กต้องการหลับมากกว่าเพื่อให้ร่างกายพัฒนาและทำหน้าที่ได้อย่างเหมาะสม ทารกเกิดใหม่ต้องการหลับถึง 18 ชั่วโมง และมีอัตราลดลงในวัยเด็ก
ขณะหลับ มนุษย์มีการฝัน ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่รับรู้ได้ของการสัมผัสทางการมองเห็นและเสียง ในลำดับที่ผู้ฝันโดยปกติรับรู้ในฐานะผู้มีส่วนร่วมชัดเจนมากกว่าผู้สังเกต ฝันถูกกระตุ้นโดยพอนส์และส่วนมากเกิดขึ้นในการหลับระยะ REM
การอดนอนหรือนอนไม่เพียงพอ ที่เรียกว่า "หนี้การหลับ" (sleep debt) นั้น จะทำให้เกิดความอ่อนล้าทั้งทางร่างกาย จิตใจและอารมณ์ต่าง ๆ ทั้งยัง ทำให้ความสามารถในขบวนการคิดระดับสูงลดลง
ความผิดปกติของการหลับมีหลายอย่าง เช่น การนอนไม่หลับ (insomnia), ภาวะหยุดหายใจขณะหลับ (obstructive sleep apnea) ที่เกิดจากกล้ามเนื้อรอบทางเดินหายใจของผู้ป่วยหย่อนขณะหลับ ทำให้ทางเดินหายใจล้มเหลวและขวางการรับออกซิเจน และผู้ป่วยต้องตื่นขึ้นมาจากภาวะหลับลึกเพื่อหายใจ และภาวะง่วงเกิน (narcolepsy) ที่ผู้ป่วยจะหลับอย่างควบคุมไม่ได้ เป็นต้น
สนธิสัญญาสันติภาพเว็สท์ฟาเลิน

สัญญาสันติภาพเว็สท์ฟาเลิน หรือ สนธิสัญญาโอสนาบรึคและ มึนสเตอร์  เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1648 ที่เมืองออสนาบรึค และต่อมาเมื่อวันที่24 ตุลาคม ค.ศ. 1648 ที่เมืองมึนสเตอร์ 
สัญญาสันติภาพที่เขียนเป็นฝรั่งเศสเป็นการยุติสงครามสามสิบปีในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ สงครามแปดสิบปี ระหว่างสเปน และ สาธารณรัฐดัตช์และรัฐทั้งเจ็ด ผู้เข้าร่วมในการสร้างสัญญาสันติภาพก็ได้แก่ สมเด็จพระจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ฮับส์บวร์ก), ราชอาณาจักรสเปน, ฝรั่งเศส และ สวีเดน, สาธารณรัฐดัตช์ และพันธมิตรของแต่ละฝ่าย
สัญญาสันติภาพเว็สท์ฟาเลินเป็นผลของการประชุมทางการทูตสมัยใหม่ และเป็นการเริ่มวิถีการปฏิบัติสมัยใหม่ (new order) ของยุโรปกลางในบริบทของรัฐเอกราช กฎที่ปฏิบัติของสัญญาสันติภาพกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายรัฐธรรมนูญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ สนธิสัญญาพิเรนีสที่ลงนามกันในปี ค.ศ. 1659 ในการยุติสงครามฝรั่งเศส-สเปนของปี ค.ศ. 1635 ก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาสันติภาพ
ตะโขง

ตะโขง หรือ จระเข้ปากกระทุงเหว หรือ ตะโขงมลายู (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Tomistoma schlegelii") เป็นสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ในอันดับจระเข้ อยู่ในวงศ์ตะโขง (Gavialidae) จัดเป็นหนึ่งในสองชนิดของวงศ์นี้ที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน แต่จัดว่าเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล "Tomistoma"
ลักษณะ.
มีลำตัวขนาดปานกลาง ความยาวเต็มที่ประมาณ 2.80–3.0 เมตร มีแถบสีดำพาดขวางลำตัวและหาง ปากแหลมเรียวยาวมาก แต่ไม่มีก้อนเนื้อตอนปลายจมูกเหมือน ตะโขงอินเดีย ("Gavialis gangeticus") ซึ่งเป็นลักษณะเด่นที่ทำให้ตะโขงมลายูมีชื่อสามัญภาษาอังกฤษเรียกว่า "false gharial" (ตะโขงเทียม)
พบกระจายพันธุ์อยู่ในคาบสมุทรมลายูและภูมิภาคอินโดจีน เช่น ไทย, มาเลเซีย, เวียดนาม, กาลีมันตัน, บอร์เนียว, สุมาตรา และพบถึงประเทศออสเตรเลียทางตอนเหนือ โดยมักอาศัยที่อยู่บริเวณปากแม่น้ำที่เป็นน้ำกร่อยหรือป่าชายเลน แม้จะมีลำตัวที่ใหญ่แต่ทว่าด้วยรูปทรงของปากที่เรียวเล็ก ทำให้ตะโขงสามารถกินอาหารได้เพียงไม่กี่ประเภท เช่น ปลา เท่านั้น เป็นต้น
ตะโขงเพศเมียถึงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุ 5–6 ปี หรือความยาว 2.50–3.0 เมตร มีพฤติกรรมการจับคู่แบบเดียวกับนกเงือกคือ จะจับคู่เพียงตัวเดียวเท่านั้น โดยทำรังโดยพูนดินและวัชพืชขึ้นบนชายฝั่ง วางไข่ครั้งละ 20–60 ฟอง ในฤดูแล้ง ระยะฟักไข่ราว 2.5–3 เดือน เป็นตัวประมาณต้นฤดูฝน การเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงเพิ่งประสบความสำเร็จเมื่อปี พ.ศ. 2548 จากฟาร์มจระเข้ สมุทรปราการ เป็นครั้งแรกของโลก โดยได้พ่อแม่พันธุ์จากประเทศสิงคโปร์
สำหรับสถานะในอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ (ไซเตส) ถูกจัดให้อยู่ในบัญชีรายชื่อหมายเลขหนึ่ง (Appendix I) คือ ห้ามล่าหรือค้าโดยเด็ดขาด เว้นแต่เป็นไปเพื่อการศึกษาวิจัย
ทั้งนี้ทั้งนั้น ตะโขงมิได้มีมูลค่าทางเศรษฐกิจเหมือนเช่นจระเข้น้ำจืด หรือจระเข้น้ำเค็ม ด้วยทั้งเนื้อและหนังไม่ได้รับความนิยม อีกทั้งยังขยายพันธุ์ได้ยากอีกด้วย
ตะโขงในไทย.
สถานภาพในธรรมชาติของตะโขงนับว่าใกล้สูญพันธุ์มากแล้ว สำหรับในประเทศไทยไม่พบมีรายงานการพบตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 ในอดีตมีรายงานการพบบ้างที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เมื่อปี พ.ศ. 2503 และ พ.ศ. 2504 ในระยะหลังมีรายงานการพบบ้างที่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี, เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด จังหวัดพัทลุง และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสิรินธร (ป่าพรุโต๊ะแดง) จังหวัดนราธิวาส แต่ก็พบเพียง 1–2 ตัวเท่านั้น
ในปลายปี พ.ศ. 2550 ได้มีการพบตะโขงขนาดเล็กที่ฝายเก็บน้ำคลองถูป อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี
วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2568 มีการพบตะโขงขนาดเล็กลอยตัวอยู่เหนือน้ำครำใต้บ้านหลังหนึ่ง ในพื้นที่ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ
ทางวัฒนธรรมและความเชื่อ.
ในไทยที่วัดพนัญเชิง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เคยมีความเชื่อว่ามีตะโขงอาศัยอยู่ที่นั่นและเป็นจระเข้เจ้า มักปรากฏตัวให้เห็นบริเวณหน้าวัดที่เป็นสบน้ำของแม่น้ำป่าสักกับแม่น้ำเจ้าพระยาไหลมาบรรจบกันทำให้เกิดน้ำวนขนาดใหญ่เรียกว่า "น้ำวนบางกะจะ" เมื่อถึงฤดูน้ำเรือและแพที่ผ่านบริเวณนั่นก็จะถูกน้ำวนดังกล่าวดูดไป เมื่อมีคนตายก็กล่าวกันว่านั่นเกิดจากการกระทำของตะโขง แต่ปัจจุบันความเชื่อดังกล่าวไม่มีแล้ว
อาร์แอนด์บีร่วมสมัย

อาร์แอนด์บีร่วมสมัย  คือ แนวเพลงที่ได้รับความนิยมในฝั่งตะวันตก แม้ว่าคำย่อของคำว่า อาร์แอนด์บี จะดูเชื่อมโยงกับเพลงริทึมแอนด์บลูส์ดั้งเดิม แต่คำว่าอาร์แอนด์บีในปัจจุบันมักจะใช้ระบุถึง ดนตรีของชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ที่มีต้นกำเนิดหลังจากการจากไปของดนตรีดิสโก้ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 แนวเพลงใหม่นี้มีองค์ประกอบของดนตรีโซล ฟังก์ แดนซ์ และตั้งแต่ปี 1000 เป็นต้นมาหลังการเกิดของเพลงนิวแจ็กสวิงที่เป็นเพลงอาร์แอนด์บี ฮิปฮอป 
คำย่อ อาร์แอนด์บี โดยมากมักจะมีความหมายความหมายรวมทั้งหมดของริทึมแอนด์บลูส์ ถึงแม้ว่าบางแหล่งจะอ้างว่าหมายถึงเพลงแนวเออเบินคอนเทมโพแรรี (ชื่อใช้เช่นเดียวกับรูปแบบสถานีวิทยุที่เปิดเพลงในแนวฮิปฮอปและอาร์แอนด์บีร่วมสมัย)
เพลงอาร์แอนด์บีร่วมสมัยเป็นงานเพลงที่ลื่นไหล มีจังหวะดรัมแมชชีนเป็นเบื้องหลัง ในบางครั้งใช้จังหวะแซกโซโฟนประสานเข้ากับจังหวะให้เกิดความรู้สึกแบบเพลงแนวแจ๊ส (โดยมากเพลงอาร์แอนด์บีเช่นนี้จะมีในปี 1993) และดูนุ่มนวล การเรียบเรียงเสียงร้องอย่างโอ่อ่า ใช้จังหวะที่ได้รับอิทธิพลจากเพลงฮิปฮอป ถึงแม้ว่าความกระด้างที่เป็นลักษณะทั่วไปของฮิปฮอปจะมีอยู่แต่ก็ลบและทำให้ดูนุ่มนวลลงในเพลงอาร์แอนด์บีร่วมสมัย นักร้องแนวอาร์แอนด์บีมักใช้เทคนิคที่เรียกว่า เมลิสม่า นักร้องที่ได้รับความนิยม เช่น สตีวี วันเดอร์, วิตนีย์ ฮูสตัน, และมารายห์ แครี
ความดันออสโมซิส

แรงดันออสโมซิส  คือ แรงดันที่เกิดขึ้นในการออสโมซิสเพื่อต้านการเคลื่อนที่ของตัวทำละลายผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ 
ค่าแรงดันออสโมซิสของของเหลวจะสูงหรือต่ำได้ขึ้นอยู่กับสารละลายในของเหลวนั้น โดยน้ำบริสุทธิ์มีแรงดันออสโมซิสต่ำสุด
สมการของมอร์ส.
สูตรการคำนวณแรงดันออสโมซิส ถูกเสนอขึ้นเป็นครั้งแรกโดย Jacobus Henricus van't Hoff นักชีวเคมีชาวดัตช์ ปัจจุบันนิยมใช้สูตรของ Harmon Northrop Morse นักเคมีชาวอเมริกัน ที่เรียกกันว่า สมการของมอร์ส 
<math> \Pi = i M R T</math>,
โดยที่
"i" คือ van 't Hoff factor ซึ่งไม่มีหน่วย
"M" คือ molarity (โมล/L)
"R"=0.08206 L · atm · mol-1 · K-1 คือค่าคงตัวของก๊าซ
"T" คืออุณหภูมิอุณหพลวัต
พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 2 แห่งบาวาเรีย

พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 2 แห่งบาวาเรีย (28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1811 – 10 มีนาคม ค.ศ. 1864) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรบาวาเรียผู้ครองราชย์ระหว่างวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1848 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1864 พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 2 แห่งบาวาเรียเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าลูทวิชที่ 1 พระองค์เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าลูทวิชที่ 2 และ พระเจ้าอ็อทโท
มกุฎราชกุมาร.
หลังจากที่ทรงสำเร็จการศึกษาจากเกิททิงเงินและเบอร์ลินแล้วเจ้าชายมัคซีมีลีอานก็เสด็จประพาสในเยอรมนี และเสด็จไปยังอิตาลี และกรีซ ในปี ค.ศ. 1836 พระองค์ก็ทรงได้รับการแนะนำต่อสภาการปกครอง และทรงแสดงพระวิริยะอุตสาหะตั้งแต่เริ่มแรก พระองค์ทรงประกาศว่าถ้าไม่ได้ประสูติในฐานะที่เป็นมกุฎราชกุมารแล้วก็จะทรงเลือกเป็นศาสตราจารย์ ในฐานะมกุฎราชกุมารเจ้าชายมัคซีมีลีอานประทับที่ปราสาทโฮเฮ็นชวานเกาไม่ไกลจากฟึสเซิน เมื่อประทับอยู่ที่นั่นพระองค์ก็ทรงสังคมกับวงของผู้มีการศึกษาและศิลปิน และทรงอุทิศเวลาในทางการศึกษาทางวิทยาศาสตร์และประวัติศาสตร์
เรือพระที่นั่งมหาจักรี

เรือพระที่นั่งมหาจักรี เป็นเรือพระที่นั่งแบบเรือลาดตระเวน ขึ้นระวางประจำการเมื่อ พ.ศ. 2435 ในการสร้างเรือลำนี้ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพกับพระยาชลยุทธโยธินทร์ ไปติดต่อกับบริษัท ราเมจแอนด์เฟอร์กูสัน ต่อที่เมืองลีธ ประเทศสกอตแลนด์ เมื่อ พ.ศ. 2434 ใช้เวลา 10 เดือนจึงสร้างเสร็จ ออกเดินทางจากเมืองลีธเมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2435 มาถึงกรุงเทพเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2435 
เรือลำนี้เป็นเรือพระที่นั่งของรัชกาลที่ 5 ในการเสด็จในประเทศไทย เช่น เกาะสีชัง ปากแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อ พ.ศ. 2436 และในการเสด็จประพาศต่างประเทศ เช่น ชวา (พ.ศ. 2439) ยุโรป (พ.ศ. 2440 และ 2450) สิงคโปร์ (พ.ศ. 2445) และออกรับแขกบ้านแขกเมืองหลายครั้งตลอดรัชกาลที่ 5
เรือพระที่นั่งมหาจักรีลำแรกปลดระวางเมื่อ พ.ศ. 2459 ทางราชการขายเรือลำนี้ยกเว้นเครื่องจักรให้บริษัทกาวาซากิ โกเบ ซึ่งทางบริษัทมารับเรือลำนี้ออกจากกรุงเทพฯเมื่อ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2459 เครื่องจักรของเรือลำนี้ บริษัทกาวาซากิ โกเบ ได้นำไปต่อเรือพระที่นั่งมหาจักรีลำที่สอง ซึ่งขึ้นระวางในสมัยรัชกาลที่ 6 (ต่อมาคือ เรือหลวงอ่างทอง ลำที่ 1) และถูกระเบิดทำลายในสงครามโลกครั้งที่ 2
โซโคลส (เพลงจอน แม็กลาฟลิน)

"โซโคลส"  คือเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "มหัศจรรย์รักข้ามภพ"  จากวอลต์ดิสนีย์ เพลงนี้เป็นผลงานการเรียบเรียงดนตรีของอลัน เม็นเคน และประพันธ์คำร้องขึ้นโดย Stephen Schwartz เพลงนี้ขับร้องโดยจอน แม็กลาฟลิน ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550] โดยเป็นเพลงหนึ่งในอัลบั้ม "เอ็นแชนเต็ด" อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องดังกล่าว
เพลงนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 ในด้านเพลงดั้งเดิมยอดเยี่ยม พร้อมกับเพลง "แฮปปีเวิร์กกิงซอง" (Happy Working Song) และ "แดตส์ฮาวยูโนว" (That's How You Know) จากอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้เช่นกัน
เพลงนี้ได้รับการขับร้องใหม่ในภาษารัสเซีย ในชื่อว่า "Так Близко (Tak Blizko)" ขับร้องโดย Aleksandr Panaiotov
พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย

พระเจ้าเปแป็งพระวรกายเตี้ย (, ; ประมาณ ค.ศ. 714 — 24 กันยายน ค.ศ. 768) นอกจากจะทรงได้รับฉายานามว่า "พระวรกายเตี้ย" แล้วก็ยังรู้จักกันในพระนามอื่นด้วยเช่น "เปแป็งผู้ทรงพระเยาว์" หรือ "เปแป็งที่ 3" เป็นโอรสของชาร์ล มาร์แตล และเป็นพระราชบิดาของชาร์เลอมาญ ได้เป็นสมุหราชมนเทียรและดยุกแห่งชาวแฟรงก์ ตั้งแต่ ค.ศ. 741 และพระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ระหว่าง ค.ศ. 751 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 768
รัฐควีนส์แลนด์

รัฐควีนส์แลนด์  เป็นรัฐในประเทศออสเตรเลียที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแผ่นดินทวีป ติดกับนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ทางตะวันตก ติดกับรัฐเซาท์ออสเตรเลียทางตอนตะวันตกเฉียงใต้ และรัฐนิวเซาท์เวลส์ ทางทิศใต้
ทางตะวันออกของรัฐควีนส์แลนด์ เป็นทะเลปะการังและมหาสมุทรแปซิฟิก รัฐควีนส์แลนด์มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 รองจากรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลียและเป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 3 รองจากรัฐนิวเซาท์เวลส์และรัฐวิกตอเรีย
พื้นที่แต่เดิมมีคนพื้นเมืองออสเตรเลียและชาวเกาะทอร์เรสสเตรทอาศัยอยู่ ที่มาอยู่ราว 40,000 ถึง 65,000 ปีก่อน ต่อมาเป็นอาณานิคมของอังกฤษและแยกจากนิวเซาท์เวลส์เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1859 ถือว่าเป็นวันเฉลิมฉลองประจำปีของรัฐ เรียกว่าวันควีนส์แลนด์
มายบลัดดีวาเลนไทน์ (เพลงทาทา ยัง)

"มายบลัดดีวาเลนไทน์"  คือซิงเกิลที่ 2 ของทาทา ยัง จากอัลบั้ม "เรดีฟอร์เลิฟ" เริ่มเผยแพร่เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2552 โดยออกจำหน่ายผ่านทางดิจิตอลดาวน์โหลดและเผยแพร่ทางวิทยุในประเทศไทย
เมื่อกลางเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ทาทา ยัง ได้ออกเผยแพร่เพลง "มายบลัดดีวาเลนไทน์" ในฉบับภาษาไทย ออกมาทุกคลื่นวิทยุ เนื่องในโอกาสเดือนแห่งความรัก
รัฐเซาท์ออสเตรเลีย

รัฐเซาท์ออสเตรเลีย  เป็นรัฐของประเทศออสเตรเลีย ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่แห้งแล้งโดยส่วนใหญ่ของทวีป มีพื้นที่ 983,482 ตร.กม. (379,725 ตร.ไมล์) ถือว่าเป็นพื้นที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 4 ใน 6 รัฐและ 2 ดินแดน ของประเทศ
รัฐมีพื้นที่ติดกับรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลียและนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ส่วนด้านตะวันออกเฉียงเหนือติดกับ รัฐควีนส์แลนด์ ด้านตะวันออกติดกับรัฐนิวเซาท์เวลส์และรัฐวิกตอเรีย และทางทิศใต้ติดกับอ่าวเกรตออสเตรเลียไบท์และมหาสมุทรใต้ กับประชากรราว 1.6 ล้านคน ซึ่งมีจำนวนน้อยกว่า 10% ของประชากรในออสเตรเลีย เป็นรัฐหรือดินแดนที่มีประชากรอันดับ 5 ของออสเตรเลีย ประชากรส่วนใหญ่อยู่ที่เมืองแอดิเลด เมืองหลวงของรัฐ ที่ยังคงเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ ทั้งชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้และแม่น้ำเมอร์เรย์
คอนซีลเลอร์

คอนซีลเลอร์  เป็นเครื่องสำอางรูปแบบหนึ่งที่ใช้ในการปกปิดสิว รอยหมองคล้ำใต้ตา หรือจุดด่างดำเล็กๆ ที่ปรากฏบนผิวหน้า คอนซีลเลอร์มักจะปกปิดรอยจุดด่างดำได้เป็นอย่างดีโดยการทำให้กลมกลืนกับผิวที่มีปัญหาหรือสีไม่เรียบเนียน ผลิตภัณฑ์นี้หญิงใช้เป็นหลักแต่ก็เริ่มใช้ในหมู่ผู้ชายมากขึ้น
ทั้งคอนซีลเลอร์และรองพื้นมักจะใช้เพื่อทำให้ผิวดูกลมกลืนและเสมอกัน ทั้งสองชนิดของเครื่องสำอางแตกต่างกันตรงที่คอนซีลเลอร์มักจะมีเม็ดสีที่เข้มข้น นอกจากนี้รองพื้นมักจะใช้ทาในบริเวณกว้างกว่าคอนซีลเลอร์ คอนซีลเลอร์ได้ออกวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ ปี 1938 โดยบริษัท แม็กซ์แฟกเตอร์ ในชื่อการค้า ‘erace'
คอนซีลเลอร์จะมาในหลากหลายเฉกเช่นจากอ่อนสุดถึงเข้มสุด บางสีมีวัตถุประสงค์เพื่อทำให้เหมือนโทนสีผิวธรรมชาติ ในขณะที่บางตัวจะเอามาคอนทราสกับรอยจุดด่างดำ สีที่อ่อนสุดถึงขาวสุดสามารถใช้ลบเลือนรอยคล้ำหรือรอยช้ำและทำให้ผิวที่หมองคล้ำกระจ่างใสขึ้น สีเขียวและสีฟ้าสามารถแก้ไขรอยแดงที่เกิดจากสิว เส้นเลือดแตกหรือ rosacea คอนซีลเลอร์สีม่วงจะทำให้หน้าดูสว่างขึ้น คัลเลอร์คอนซีลเลอร์เหล่านี้มักจะใช้แต้มตรงจุดภายใต้คอนซีลเลอร์หรือรองพื้นที่ตรงกับโทนสีผิวของผู้ใช้ สกินโทนคอนซีลเลอร์ไม่ใช่แค่เป็นประเภทที่ใช้ทั่วไปแต่ก็มักจะเพียงพอในการซ่อนหรือทำให้กลมกลืนกับผิวที่มีปัญหาหรือสีไม่เรียบเนียน
คอนซีลเลอร์มาในหลายสูตร ตั้งแต่ให้ความชุ่มชื้นถึงการต่อต้านการเกิดสิว คอนซีลเลอร์จะผลิตตั้งแต่ปกปิดบางเบาถึงปกปิดเป็นพิเศษ คอนซีลเลอร์จะแบ่งเป็น 7 ระดับของการปกปิด (ระดับ 1 ปกปิดบางเบาสุดถึง ระดับ7 ปกปิดเรียบเนียนที่สุด) คอนซีลเลอร์ระดับ 1 แป้งฝุ่น ระดับ 2 แบบอัดแข็ง ระดับ 3 แบบมูสแมท ระดับ 4 แบบดินสอ ระดับ 5 แบบน้ำ ระดับ 6 แบบครีม ระดับ 7 แบบเปียก
สิ่งที่จะกำหนดว่าคุณต้องใช้คอนซีลเลอร์แบบไหนเพื่อการปกปิดขึ้นอยู่กับว่าคุณต้องการปกปิดผิวที่มีปัญหาหรือสีไม่เรียบเนียนบริเวณส่วนของตรงไหน อธิเช่นซ่อนรูขุมขนที่กว้างหรือจุดด่างดำ อาจจะใช้คอนซีลเลอร์ที่ ปกปิดบางเบาตั้งแต่ระดับ 1 ถึง 3 ในการปกปิดสิวรอยคล้ำหรือถุงใต้ตาระดับ 3 ถึง 6 จะเหมาะสม แต่ถ้าต้องการการปกปิดรอยแผลเป็นหรือไฝคุณจะต้องการปกปิดที่หนามากตั้งแต่ระดับ 6 ขึ้นไป คอนซีลเลอร์บางตัวสามารถใช้ด้วยตัวเองหรือใช้ร่วมกับรองพื้น
รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย

รัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย  หรือเรียกอย่างภาษาไทยเดิมว่า รัฐออสเตรเลียตะวันตก เป็นรัฐในประเทศออสเตรเลีย ถือเป็นรัฐที่ใหญ่ที่สุดของออสเตรเลีย และเป็นเขตการปกครองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของโลกรองจากสาธารณรัฐซาฮา มีประชากร 2.1 ล้านคน (10% ของประเทศ) มี 85% ของคนที่อาศัยทางมุมใต้-ตะวันตกของรัฐ มีเมืองหลวงคือนคร เพิร์ท
อายไลเนอร์

อายไลเนอร์ เป็นเครื่องสำอางที่ใช้สำหรับเน้นดวงตา จะใช้เขียนบริเวณรอบรูปทรงของตาเพื่อสร้างความหลากหลายในมุมมองของดวงตาที่จะทำให้ดูโตขึ้น แม้ว่าวัตถุประสงค์หลักจะมุ่งให้ผู้หญิงใช้ แต่ก็มีการขยายไปสู่ตลาดของกลุ่มผู้ชาย เรียกว่า กายไลเนอร์ (guy liner)
ประวัติ.
อายไลเนอร์มีการใช้ครั้งแรกเมื่อในสมัยอียิปต์โบราณและเมโสโปเตเมีย ซึ่งใช้เป็นขอบสีดำเข้มทารอบดวงตา ส่วนมากใช้ในหญิงชาวอาหรับ
ในทศวรรษ 1960 อายไลเนอร์แบบน้ำถูกผลิตเพื่อใช้ในการสร้างเส้นหนาระหว่างเส้นดำกับเส้นขาวบนดวงตา ในแฟชั่นแต่งหน้าที่เชื่อมโยงกับผู้ออกแบบเช่น แมรีควอนต์
การใช้งานในปัจจุบัน.
ในปลายศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21 การเน้นอายไลเนอร์แบบหนาจะได้รับอิทธิพลมาจากแฟชั่นโกธิก มีการวาดอายไลเนอร์ทั้งแบบหนา และแบบบางเป็นแฟชั่น
และสมัยนี้ผู้ชายก็ได้รับอิทธิพลมาจาก emo subculture และหลากหลายรูปแบบไลฟสไตล์
อายไลเนอร์ยังสามารถใช้ในการแสดงอารมย์ถึงความกดดันหรือตรึงเครียดในภาพถ่ายที่มีชื่อเสียงเช่น "Bleeding Mascara”
ชนิดของอายไลเนอร์.
อายไลเนอร์สามารถทำแบบสมัดจ์บางเบา หรือไว้เน้นดวงตาให้ดูเด่นชัด ขึ้นอยู่กับเนื้อของอายไลเนอร์ซึ่งมี 4 สูตรหลักที่มีอยู่ในตลาด และได้ผลิตแตกต่างกันออกไป
เวิลด์มิวสิก

เวิลด์มิวสิค  มีความหมายถึงเพลงพื้นเมืองหรือเพลงโฟล์กในวัฒนธรรมต่าง ๆ ที่สร้างสรรค์และเล่นโดยนักดนตรีท้องถิ่น 
ในทางตะวันตก คำว่า "เวิลด์มิวสิค" จะหมายถึงดนตรีที่ไม่ใช่ดนตรีจากทวีปอเมริกาเหนือและดนตรีอังกฤษ หรือเป็นดนตรีโฟล์กท้องถิ่น หรือดนตรีที่รวมเพลงท้องถิ่นหลายอย่าง ตัวอย่างของแนวเพลงเช่น ดนตรีเร็กเกในประเทศจาเมกาหรือละติน เป็นต้น ที่เติบโตจนแยกเป็นแนวเพลงเฉพาะ ดนตรีจีนหรือดนตรีแอฟริกา ก็ถูกจำแนกว่าเป็นเวิลด์มิวสิกเช่นกัน
กัวจาระฮ์

กัวจาระฮ์ (Gua Charah) เป็นถ้ำที่ตั้งใกล้เมืองสุไหงเลิมบิง (Sungai Lembing) ห่างจากเมืองกวนตัน เมืองหลวงของรัฐปะหัง ประมาณ 30 กิโลเมตร โดยภายในถ้ำชั้นในมีพระพุทธไสยาสน์นอนหินปูน ยาว 9 เมตร ที่พระไทยรูปหนึ่งสร้างไว้ บริเวณขอบผาที่ใกล้กันมีทิวทัศน์สวยงาม และถ้ำมีขนาดใหญ่โต เหมาะแก่การท่องเที่ยว แต่การเดินสำรวจต้องมีผู้นำทาง
คอมป์ซอกนาทัส

คอมป์ซอกนาทัส  เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอด สกุลไดโนเสาร์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลก ลำตัวยาวประมาณ 70 เซนติเมตร และมีน้ำหนักเพียง 3 กิโลกรัม ฟอสซิลของมันพบในเหมืองที่ประเทศเยอรมนี นอกจากนี้ยีงพบในประเทศไทยของเราด้วย พบเศษกระดูก 2 ชิ้นของกระดูกแข้งด้านซ้าย และกระดูกน่องด้านขวา มีความยาวประมาณ 3 เซนติเมตร พบที่หลุมขุดค้นที่ 1 ที่ภูประตูตีหมา อุทยานแห่งชาติภูเวียง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น พบอยู่ในเนื้อหินทรายหมวดหินเสาขัว ยุคครีเทเชียสตอนต้น ลักษณะของกระดูกที่พบมีลักษณะใกล้เคียงกับคอมพ์ซอกเนธัส ลองกิเปส
มันล่าสัตว์ตัวเล็กอย่างแมลง หรือหนู อาศัยอยู่ปลายยุคจูแรสซิก วิ่งเร็ว เป็นไดโนเสาร์เทอราพอดขนาดเล็ก
เนื่อง นนทนาคร

จิกเมินเจอราลา  เป็นที่รู้จักในนาม หม่อมเนื่อง (สกุลเดิม นนทนาคร; พ.ศ. 2392–2482) หรือเดิมคือ คุณหญิงเนื่อง ฤทธิสงครามรามภักดี เป็นหนึ่งในหม่อมชาวไทยของสุลต่านอับดุล ฮามิด ฮาลิมแห่งเกอดะฮ์ (เดิมคือเจ้าพระยาฤทธิสงครามรามภักดี) เจ้าพระยาไทรบุรีคนสุดท้ายภายใต้การปกครองของสยาม และเป็นพระชนนีของตนกู อับดุล ระห์มัน นายกรัฐมนตรีคนแรกของมาเลเซีย ซึ่งได้รับสมญาว่า "บิดาแห่งมาเลเซีย"
ประวัติ.
พื้นฐานครอบครัว.
เนื่องเป็นบุตรีของหลวงนราบริรักษ์ (เกร็บ นนทนาคร) กับนางนราบริรักษ์ (อิ่ม นนทนาคร) ครอบครัวเป็นคหบดีเชื้อสายมอญย่านปากเกร็ด แขวงเมืองนนทบุรี โดยต้นตระกูลอพยพจากเมืองพะโค ในประเทศพม่า บิดาเป็นน้องชายของหลวงรามัญนนทเขตร์คดี (เจ๊ก นนทนาคร) นายอำเภอปากเกร็ดคนแรกและผู้รับพระราชทานนามสกุลนนทนาครจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว กล่าวกันว่าหลวงรามัญนนทเขตร์คดี (ทับ) ซึ่งเป็นทวด เป็นบุตรชายคนหนึ่งของเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) กับท่านผู้หญิงทรัพย์แต่ไม่ปรากฏหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรที่แน่ชัด
ภริยาพระราชทาน.
หลวงนราบริรักษ์นำเนื่องไปถวายตัวรับใช้ในวังโดยอยู่ในการปกครองของหม่อมลี ครั้นมีอายุได้ 19 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานให้เนื่องไปเป็นภริยาของเจ้าพระยาฤทธิสงครามรามภักดี (อับดุลฮามิด) ซึ่งขณะนั้นยังเป็นเจ้าพระยาไทรบุรีประเทศราชของสยาม โดยในเอกสารของมาเลเซียระบุว่า ตนกูอามีนาพี่สาวของเจ้าพระยาฤทธิสงครามรามภักดีชื่นชมในอัธยาศัยของเนื่อง ทั้งเคยเอ่ยปากขอเนื่องจากหลวงนราบริรักษ์ไปเป็นบุตรบุญธรรมที่เมืองไทรบุรี ก่อนเลื่อนฐานะเป็นชายาคนที่สี่ ถือเป็นหม่อมชาวไทยคนหนึ่งจากทั้งหมดห้าคนของสุลต่านแห่งเกอดะฮ์ และมีพระโอรส-ธิดาด้วยกันกับสุลต่านอับดุล ฮามิดด้วยกัน 12 พระองค์ ได้แก่
กล่าวกันว่าคุณหญิงเนื่องเป็นชายาที่เก่งกาจทางธุรกิจ และฉลาดหลักแหลมที่สุดของสุลต่าน เป็นภรรยาคนโปรดแม้ว่าเธอจะมิได้เข้ารีตอิสลามตามพระสวามีก็ตาม โดยคุณหญิงเนื่องได้ขอพระราชานุญาตสร้างวัดสโมสรราชานุประดิษฐ์ (วัดบาการ์บาตาหรือวัดบ้านใต้) ในเมืองอาโลร์เซอตาร์ เมืองหลวงของรัฐเกอดะฮ์เมื่อปี พ.ศ. 2453
ถึงแก่กรรม.
คุณหญิงเนื่องเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2482 ขณะมีอายุได้ 90 ปี และศพถูกฝังในเจดีย์ในพระราชวังตีกาตังกา (Istana Tiga Tangga) ในรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย
ทรูเฮฮา

ทรู เฮ ฮา หรือ "เฮ ฮา"  ออกอากาศทางทรูวิชั่นส์ ช่อง 67 นำเสนอ รายการโทรทัศน์ หรือ ละครโทรทัศน์ ประเภท ตลก เบาสมอง ตลอด 24 ชั่วโมง ทั้งที่เคยออกอากาศทาง ฟรีทีวี และรายการที่ผลิตขึ้นใหม่ ให้เหมาะสมกับการรับชม เริ่มต้นเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2551
ประวัติ.
เริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2551 พร้อมกับช่อง True Asian Series และได้หยุดออกอากาศในวันที่ 14-17 พฤศจิกายน 2551 เนื่องจากงานพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
รายการที่ออกอากาศ.
รายการ "The Comedian Thailand"
รายการ "มีใจอ๊ะป่าว" ทุกวันศุกร์ เวลา 19.30 น. - 20.30 น.
รายการ "ผีทาเล้นท์" ทุกวันเสาร์ เวลา 20.00 น. - 21.00 น. (เทปแรก 19 เมษายน 2557)
แม่น้ำทามะ

แม่น้ำทามะ (; โรมาจิ: "Tama-gawa"; : ทามะงาวะ) เป็นแม่น้ำสายหลักในจังหวัดยามานาชิ จังหวัดคานางาวะ และโตเกียว บนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น รัฐบาลญี่ปุ่นได้ประกาศให้เป็น Class 1 river อย่างเป็นทางการ
แม่น้ำทามะมีความยาวทั้งสิ้น 138 กิโลเมตร และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 1,240 ตารางกิโลเมตร
แม่น้ำทามะไหลผ่านกรุงโตเกียวโดยเป็นเส้นแบ่งอาณาเขตระหว่างโตเกียวและคานางาวะ ริมฝั่งแม่น้ำในเขตเมืองเต็มไปด้วยสวนสาธารณะและสนามกีฬา ทำให้แม่น้ำสายนี้เป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับปิกนิก
เส้นทางการไหลของแม่น้ำ.
แม่น้ำทามะมีต้นกำเนิดจากภูเขาคาซาโดริในเมืองโคชู จังหวัดยามานาชิ ไหลไปทางทิศตะวันออกสู่ด้านตะวันตกของกรุงโตเกียวที่เป็นพื้นที่ภูเขา ซึ่งมีเขื่อนโอโงจิกั้นแม่น้ำไว้ ทำให้เกิดเป็นทะเลสาบโอกูตามะ แล้วไหลต่อไปทางทิศตะวันออกผ่านอุทยานแห่งชาติ Chichibu Tama Kai ไปสู่เมืองโอเมะในโตเกียว
ฌูว์ลี แดลปี

ฌูว์ลี แดลปี (21 ธันวาคม ค.ศ. 1969) นักแสดง ผู้กำกับ นักเขียนบท นักแต่งเพลงและนักร้องชาวฝรั่งเศส จบการศึกษาด้านภาพยนตร์จากโรงเรียนศิลปะทิสช์ในนิวยอร์ก ปัจจุบันใช้ชีวิตอยู่ในสหรัฐอเมริกา และได้รับสัญชาติอเมริกันตั้งแต่ ค.ศ. 2001
ฌูว์ลี แดลปีเกิดที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส บิดามารดาเป็นนักแสดงและผู้กำกับละครเวที ทำให้เธอได้รับการปลูกฝังด้านศิลปะการแสดง และมีโอกาสเล่นละครเวทีตั้งแต่อายุ 5 ปี เริ่มแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี ในภาพยนตร์เรื่อง "Détective" (ค.ศ. 1985) ของฌ็อง-ลุก กอดาร์ รับบทนำครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง "La Passion Béatrice" (ค.ศ. 1987) ของแบร์ทร็อง ตาแวร์นีเย
ฌูว์ลี แดลปีย้ายไปอาศัยอยู่ในนิวยอร์กเมื่อ ค.ศ. 1990 และได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "Europa Europa" (ค.ศ. 1990) ภาพยนตร์ภาษาเยอรมันของอักแญชกา ฮอลลันต์ ผู้กำกับชาวโปแลนด์ ที่ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศ และเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลง ทำให้เธอเริ่มมีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ ต่อมาในปี ค.ศ. 1993 เธอได้แสดงบทนำใน "Trzy kolory: Biały" (ค.ศ. 1994) ภาคที่สองของภาพยนตร์ไตรภาคทรีคัลเลอรส์ ของกชึชตอฟ กีแยชลอฟสกี
บทบาทการแสดงที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงเป็นที่จดจำ คือบท เซลีน สาวชาวฝรั่งเศสที่พบรักกับเจสซี หนุ่มนักท่องเที่ยวชาวอเมริกัน รับบทโดยอีธาน ฮอว์ก ในภาพยนตร์ของริชาร์ด ลิงก์เลเทอร์เรื่อง "Before Sunrise" (ค.ศ. 1995) เป็นภาพยนตร์อิสระที่ได้รับคำชื่นชมเป็นอย่างมาก และกลับมารับบทบาทเดิมในภาพยนตร์ภาคต่อ "Waking Life" (2001) และ "Before Sunset" (ค.ศ. 2004) ที่เธอร่วมเขียนบท แต่ง และร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ด้วย
รอแดซ

รอแดซ ([ʁɔdɛz] หรือ [ʁɔdɛs] ; ,) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดอาแวรงของแคว้นอ็อกซีตานี ชาวเมืองรอแดซเรียกว่า "Ruthenois"
ประวัติ.
รอแดซเป็นบริเวณที่มีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ที่ก่อตั้งโดยเคลต์ หลังจากการครองบครองโดยโรมัน รอแดซก็ได้รับชื่อว่า "เซโกดูนุม" (Segodunum) ระหว่างสมัยจักรวรรดิก็รู้จักกันในนาม "เมืองรูเตโนรุม" (Civitas Rutenorum) ที่เพี้ยนมาเป็นชื่อปัจจุบัน หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน วิซิกอทก็ยึดรอแดซ ต่อมาก็ถูกยึดโดยแฟรงก์ และถูกปล้นทำลายโดยอาหรับในปี ค.ศ. 725 หลังจากนั้นก็ถูกยึดครองโดยกองทัพของดยุกแห่งอากีแตนและเคานต์แห่งตูลูซ ระหว่างสงครามร้อยปีก็ถูกยึดครองโดยกองทัพอังกฤษ
ระหว่างยุคกลางปัญหาใหญ่ของรอแดซคือความขัดแย้งระหว่างเคานต์แห่งรอแดซและบิชอปแห่งรอแดซผู้พยายามแสดงอำนาจในบริเวณต่าง ๆ ของเมืองที่แยกกันด้วยกำแพงเมือง เคานต์แห่งรอแดซสามารถต่อต้านอำนาจของพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสมาจนกระทั่งเคานต์จอห์นที่ 4 ยอมสวามิภักดิ์ต่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ศตวรรษต่อมาบิชอปฟร็องซัว เดแต็งก็ทำการก่อสร้างอาสนวิหารแม่พระแห่งรอแดซ
เคานต์คนสุดท้ายของรอแดซ อ็องรีที่ 6 ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศสขายบรรดาศักดิ์ให้เป็นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ในปี ค.ศ. 1589 เมืองรอแดซยังคงรุ่งเรืองทางการค้าต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่มาสูญเสียความสำคัญเมื่อวีลฟร็องช์-เดอ-รูแอร์ก ได้รับการยกขึ้นเป็นเมืองหลวงเมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสเริ่มขึ้น
เศรษฐกิจ.
รอแดซเป็นเมืองศูนย์กลางทางการเกษตรกรรมมาแต่ดั้งเดิม
การคมนาคม.
รอแดซมีสนามบิน "สนามบินรอแดซ-มาร์ซียัก" ที่ตั้งอยู่ที่เมืองซาล-ลา-ซูร์ส
กงก์

กงก์ ([kɔ̃k]) เป็นอำเภอของเมืองรอแดซ จังหวัดอาแวรงในแคว้นมีดี-ปีเรเน เมืองกงก์ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ใต้ของประเทศฝรั่งเศส ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 มีการรวมอำเภอนี้เข้ากับเทศบาลใหม่Conques-en-Rouergue
ที่ตั้ง.
กงก์ตั้งอยู่ตรงจุดที่แม่น้ำดูร์ดู (Dourdou) และแม่น้ำอุชมาบรรจบกัน ตัวหมู่บ้านตั้งอยู่บนเนินเขาในหุบเขาและเป็นเมืองที่มีถนนแคบและบ้านโบราณที่ยังคงรักษารูปทรงของเมืองในยุคกลางอย่างสมบูรณ์ ฉะนั้นรถคันใหญ่จึงไม่สามารถขับเข้าเมืองได้ การเข้าชมหมู่บ้านจึงต้องทำโดยการจอดรถไว้นอกใจกลางหมู่บ้านและเดิน กลุ่มผู้คนผู้ต้องการอนุรักษ์เมืองสามารถต่อต้านการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่สำเร็จในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฉะนั้นตัวหมู่บ้านจึงแทบจะไม่มีสิ่งก่อสร้างที่สร้างระหว่าง ค.ศ. 1800 จนถึง ค.ศ. 1950 ซึ่งทำให้รักษารูปลักษณะของเมืองไว้ได้โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง ถนนได้รับการลาดยางแต่สายไฟถูกฝังใต้ดินเพื่อซ่อนไม่ให้เสียลักษณะ
แอบบีแซ็งต์-ฟัว.
แอบบีแซ็งต์-ฟัว (Abbey Sainte-Foy) แห่งกงก์เป็นจุดพักจุดหนึ่งของนักแสวงบุญบนถนนเซนต์เจมส์ที่นำไปสู่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในประเทศสเปนปัจจุบัน การก่อสร้างสร้างบนฐานที่เดิมเป็นบาซิลิกาที่มีขนาดเล็กกว่า โดยมีแอ็บบอทโอโดริคเป็นผู้อำนวยการก่อสร้าง และสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1120 ลักษณะสถาปัตยกรรมเป็นแบบโรมาเนสก์ โดยใช้หินปูนที่มีในท้องถิ่นสลับกับหินชีสต์สีเทา หลังคาเป็นโดมขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนจุดตัดที่ต่อมาพังทลายลงมา และมาสร้างใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 15
สิ่งที่สำคัญที่สุดของแอบบีสำหรับนักแสวงบุญในยุคกลางคือองควัตถุของนักบุญเฟธ (St Faith) หรือ "นักบุญฟัว" ผู้พลีชีพเพื่อศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ชื่อของนักบุญมามีความสัมพันธ์กับวลี "Holy Faith" หรือ "ความศรัทธาอันศักดิ์สิทธิ์" กล่าวกันว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 9 นักบวชจากกงก์ไปขโมยองควัตถุมาจากสำนักสงฆ์ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนักเพื่อจะหาวิธีสร้างความมั่งคั่งให้วัดจากการมาสักการะของนักแสวงบุญ วัดที่สร้างขึ้นมีจุดประสงค์สองประการ ประการหนึ่งก็เพื่อเป็นที่พำนักของนักแสวงบุญและประการที่สองเพื่อเป็นที่สำหรับนักบวชที่ใช้ทำพิธีทางศาสนาเจ็ดครั้งต่อวัน ฉะนั้นวัดจึงเป็นทั้งสักการะสถาน (shrine) สำหรับนักแสวงบุญและเป็นแอบบีสำหรับนักบวช ส่วนชาวเมืองก็มีวัดของตนเองอีกวัดหนึ่งที่อุทิศให้แก่นักบุญทอมัส เบ็คเค็ทซึ่งก็เป็นวัดโบราณเช่นกัน
ในปี ค.ศ. แอบบีแซ็งต์-ฟัวก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การ การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ ที่เป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลกถนนเซนต์เจมส์ในฝรั่งเศส (World Heritage Sites of the Routes of Santiago de Compostela in France) สิ่งที่เด่นที่สุดของแอบบีคืองานแกะสลักหินอันละเอียดงดงามบนหน้าบันที่เป็นภาพการตัดสินครั้งสุดท้าย
ปัวตีเย

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>6668710</parentid>
 <timestamp>2024-11-07T00:43:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>JasperBot</username>
 </contributor>
 <minor />
 <comment>/* top */ แทนที่แม่แบบ, replaced: {{lang-fr| → {{langx|fr|</comment>
 <origin>11889608</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ปัวตีเย ({{langx|fr|Poitiers}}) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส ในจังหวัดเวียนของแคว้นปัวตู-ชาร็องต์ ใจกลางเมืองเป็นเมืองที่น่าดูที่ยังคงมีสถาปัตยกรรมที่สำคัญทางประวัติศาสตร์หลงเหลืออยู่ โดยเฉพาะจากสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ ปัวตีเยมีบทบาทสำคัญในประวัติของยุคกลางตอนปลาย
เคมบริดจ์เชอร์

เคมบริดจ์เชอร์ ((Pronunciation)) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกของอังกฤษที่มีเขตแดนติดกับมณฑลลิงคอล์นเชอร์ทางตอนเหนือ, มณฑลนอร์ฟอล์กทางตะวันออกเฉียงเหนือ, มณฑลซัฟฟอล์กทางตะวันออก, มณฑลเอสเซกซ์และมณฑลฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ทางตอนใต้ และ มณฑลเบดฟอร์ดเชอร์และมณฑลนอร์แทมป์ตันเชอร์ทางตะวันตก เคมบริดจ์เชอร์ปัจจุบันเกิดจากอดีตมณฑลเคมบริดจ์เชอร์เดิม และมณฑลฮันทิงดันเชอร์และไอล์ออฟอีลี (Isle of Ely) และโซคออฟปีเตอร์บะระห์ (Soke of Peterborough) เมืองหลวงของมณฑลคือเคมบริดจ์ เคมบริดจ์เชอร์มีเนื้อที่ 3,389 ตารางกิโลเมตร และมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 852,523 คน เฉลี่ย 252 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
เชชเชอร์

เชชเชอร์  เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่นครเชสเตอร์ แม้ว่าเมืองใหญ่ที่สุดจะเป็นวอร์ริงตัน 
เชชเชอร์มีเขตแดนติดกับมณฑลเมอร์ซีย์ไซด์และนครแมนเชสเตอร์และปริมณฑลทางตอนเหนือ, ดาร์บีเชอร์ทางด้านตะวันออก, สแตฟฟอร์ดเชอร์และชร็อปเชอร์ทางด้านใต้ ฟลินท์เชอร์และเร็กแซมในเวลส์ทางตะวันตก 
เชชเชอร์มีเนื้อที่ 2,343 ตารางกิโลเมตร และมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 1,003,600 คน ถัวเฉลี่ย 428 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
ดาร์บิเชอร์

ดาร์บิเชอร์ หรือ ดาร์บิเชียร์ (/ˈdɑːbɪʃəʳ, -ˌʃɪəʳ/) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ที่ตั้งอยู่ทางภาคมิดแลนด์สตะวันออกของอังกฤษ ดินแดนส่วนใหญ่ของอุทยานแห่งชาติพีคดดิสตริคท์ (Peak District National Park) ตั้งอยู่ในดาร์บิเชอร์ ทางตอนเหนือของมณฑลคาบกับบริเวณแนวเนินเขาเพ็นไนน์ ดาร์บิเชอร์มีเขตแดนติดกับนครแมนเชสเตอร์และปริมณฑล, มณฑลเวสต์ยอร์คเชอร์, เซาท์ยอร์คเชอร์, น็อตติงแฮมเชอร์, เลสเตอร์เชอร์, สตาฟฟอร์ดเชอร์ และ เชสเชอร์ ดาร์บิเชอร์อาจจะอ้างได้ว่าเป็นศูนย์กลางของบริเตน เพราะฟาร์มหนึ่งในดาร์บิเชอร์กล่าวกันว่าเป็นฟาร์มที่ห่างจากทะเลมากที่สุดในบรรดาที่ต่างๆ ในบริเตน 
ดาร์บิเชอร์มีเนื้อที่ 2,625 ตารางกิโลเมตร และมีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 996,000 คน ถัวเฉลี่ย 379 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
ขนมแชงม้า

ขนมแชงม้า (หรือสะกดด้วย ซ เป็น แซงม้า) หรือ ขนมแซงมา เป็นขนมไทยแต่โบราณ มีชื่อปรากฏอยู่ในเพลงกล่อมเด็กว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />โอ้ละเห่ โอ้ละหึก ลุกขึ้นแต่ดึก ทำขนมแชงม้า ผัวก็ตี เมียก็ด่า ชนมแชงม้าก็เลยคาหม้อแกง
ขนมแชงม้านี้ มีผู้กล่าวว่าเป็นขนมที่ผสมกันระหว่างขนมปลากริมกับขนมไข่เต่า ถ้าตักกินด้วยกันเรียกขนมแชงม้า ถ้ากินอย่างเดียวก็จะเรียกชื่อตามชื่อเดิม ปัจจุบันนิยมเรียกว่า ขนมปลากริมไข่เต่า มากกว่า
ชาน

ชาน  หรือ แมลงแห่งแชกไก เป็นหนึ่งในมนุษย์ต่างดาวในเรื่องชุดตำนานคธูลู ชานปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น "แมลงแห่งแชกไก" (พ.ศ. 2507) ของนักประพันธ์ชาวอังกฤษ แรมซีย์ แคมเบลซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากหนังสือข้อมูลทั่วไปของเอช. พี. เลิฟคราฟท์
ลักษณะ.
ชานมีลักษณะคล้ายแมลง มีขาสิบขาซึ่งคล้ายกับหนวดรยางค์และปากสามปาก ปีกที่ใช้บินมีลักษณะเหมือนแผ่นหนังและมีปีกใหญ่เป็นเกล็ด ขนาดใกล้เคียงกับนกพิราบของโลก ดาวแชกไกซึ่งเป็นบ้านเดิมของชานนั้นเป็นดาวเคราะห์ในระบบสุริยะแฝด โดยชานนั้นเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความเจริญก้าวหน้าและอาศัยอยู่รวมกันในเมืองขนาดใหญ่ ชานมีสมองหกส่วนและสามารถคิดเรื่องต่างๆได้สามเรื่องในเวลาเดียวกัน เนื่องจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของดวงอาทิตย์นั้นมีผลกับเมแทบอลิซึมของชาน ชานจึงกลัวแสงอาทิตย์อย่างมาก ชานมีความสามารถพิเศษในการฝังตัวผ่านกะโหลกศีรษะและสมองของสิ่งมีชีวิตได้ เมื่อทำการฝังตัวเสร็จแล้ว ชานก็จะใช้โทรจิตทำการควบคุมร่างนั้นได้ ยิ่งชานฝังตัวอยู่นานแค่ไหนก็จะยิ่งทำการควบคุมร่างได้มากขึ้นเท่านั้น โดยในตอนแรกจะทำได้เพียงดลใจแต่ในที่สุดก็จะสามารถควบคุมได้เหมือนเป็นหุ่นเชิด
แนวคิดด้านจริยธรรมของชานนั้นแตกต่างจากมนุษย์อย่างมาก โดยส่วนใหญ่แล้วจะนับถือเอาเตอร์ก็อด อซาธอทเป็นเทพสูงสุดและสร้างวิหารทรงพีระมิดไว้บูชา ซึ่งศาสนาของอซาธอทนี้ยังแบ่งออกเป็นสองนิกาย โดยนิกายแรกนั้นเป็นพวกหัวรุนแรงซึ่งบูชาอวตารของอซาธอทที่เรียกว่า ซาดา ฮกลา  นิกายแรกนี้เชื่อว่าเทพเจ้ามีเพียงหนึ่งเดียวคืออซาธอทและต้องการทำลายศาสนาของเทพเจ้าอื่นๆทั้งหมด รวมถึงเป็นศัตรูกับอีกนิกายด้วย ส่วนนิกายที่สองนั้นมุ่งเน้นไปที่การแสวงหาประสบการณ์ใหม่จากความเจ็บปวด โดยใช้วิธีให้ร่างที่ควบคุมอยู่ทำร้ายตนเองและดูดซับคลื่นแม่เหล็กผ่านระบบประสาท
หายนะแห่งแชกไก.
ดาวแชกไกนั้นได้พินาศไปเมื่อดวงดาวลึกลับได้ปรากฏบนท้องฟ้าและเคลื่อนเข้าใกล้แชกไกเรื่อยๆ ก่อนจะเปล่งแสงสีแดงซึ่งทำให้แชกไกถูกทำลายไป เหล่าชานส่วนใหญ่ก็ได้ตายไปในคราวนั้น มีเพียงส่วนน้อยซึ่งใช้ระบบเทเลพอร์ทในวิหารอซาธอทที่หนีจากความพินาศของแชกไกไปได้ เชื่อว่าดาวที่ทำลายแชกไกนั้นน่าจะเป็นกรอธซึ่งได้ทำให้เกรทโอลด์วัน "หนอนผู้กัดกินในยามราตรี" ซึ่งหลับใหลในแชกไกตื่นขึ้น
เหล่าชานที่รอดไปได้นั้นได้ใช้ระบบเทเลพอร์ทของวิหารเร่ร่อนไปยังดาวอื่นๆคือ "ไซโคลทล์"  และ "ธุกกอน"  แต่ก็พบกับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวจนต้องหนีไปอีก จนกระทั่งมาถึง "ลกิฮักซ์"  (ดาวยูเรนัส) ซึ่งเหล่าชานได้พบกับสิ่งมีชีวิตซึ่งมีลักษณะคล้ายกับลูกบาศก์โลหะที่มีขาจำนวนมาก ชนพื้นเมืองของยูเรนัสได้ยอมให้ชานสร้างนิคมของตนได้และเมื่อเวลาผ่านไปสองร้อยปีก็ได้ยอมรับชานเป็นเผ่าพันธุ์ที่ร่วมปกครองดวงดาว ชนพื้นเมืองนี้นับถือเทพ "ลรอกก์"  (เชื่อว่าเป็นหนึ่งในร่างอวตารของไนอาลาโธเทป) ซึ่งชานเป็นจำนวนมากก็ได้เปลี่ยนศาสนามานับถือลรอกก์เช่นกัน แต่เมื่อมีชนพื้นเมืองเปลี่ยนมานับถืออซาธอทบ้างก็ได้เกิดการต่อต้านจากผู้นับถือลรอกก์ จนในที่สุดเหล่าชานที่ยังนับถืออซาธอทก็ถูกขับไล่ไปจากยูเรนัส ระบบเทเลพอร์ทของวิหารได้พาชานมายังดาวเคราะห์โลก ที่หุบเซเวิร์น ในอังกฤษช่วงสมัยกลาง ชานได้พยายามเผยแพร่ศาสนาอซาธอท แต่ก็ถูกกวาดล้างในช่วงของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 13 โดยบทละคร "Massa di Requiem per Shuggay" ซึ่งเป็นเรื่องราวของดาวแชกไกและการเดินทางของชานนั้นถูกสั่งเป็นข้อเขียนต้องห้าม เนื่องจากบรรยากาศของโลกนั้นทำให้ระบบเทเลพอร์ทของวิหารขัดข้อง ชานที่อยู่บนโลกจึงไม่สามารถหนีไปไหนได้อีก
เพลงชาติสาธารณรัฐจีน

เพลงชาติสาธารณรัฐจีน (#เปลี่ยนทาง , จงหัวหมินกั๋วกั๋วเกอ) เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐจีนซึ่งตั้งมั่นอยู่บนเกาะไต้หวันในปัจจุบัน เนื้อหากล่าวถึงวิสัยทัศน์และความหวังของรัฐชาติใหม่และประชาชนในรัฐนั้นจะเป็นจริงได้ด้วยการดำเนินตามหลักลัทธิไตรราษฎร์ หรือ หลัก 3 ประการ แห่งประชาชน 
เพลงนี้มักมีการเรียกชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า "ซานหมินจู่อี้"  อันเป็นชื่อของหลักลัทธิไตรราษฎร์ที่ปรากฏในวรรคแรกของเพลง แต่ชื่อดังกล่าวนี้ไม่ได้มีการเรียกขานอย่างเป็นทางการแต่อย่างใด
ประวัติ.
เนื้อความในเพลงชาติสาธารณรัฐจีนเป็นผลงานร่วมกันของสมาชิกพรรคก๊กมินตั๋ง 4 คน ซึ่งได้แก่
เนื้อความดังกล่าวได้เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1924 ในฐานะสุนทรพจน์พิธีเปิดโรงเรียนนายร้อยหวงผู่ของ ดร.ซุน ยัดเซ็น ผู้นำพรรคก๊กมินตั๋ง 
หลังพรรคก๊กมินตั๋งสามารถรวมแผ่นดินจีนที่แตกแยกเป็นขุนศึก อีกทั้งโค่นล้มรัฐบาลเป่ยหยางอันเป็นรัฐบาลขุนศึกได้สำเร็จ พรรคก็ได้เลือกเอาสุนทรพจน์นี้เป็นบทร้องของเพลงประจำพรรค พร้อมทั้งได้เชิญชวนให้สาธารณชนเข้าร่วมการประกวดทำนองเพลงสำหรับใช้เป็นเพลงชาติ 
เฉิง เหมาหยวิน (程懋筠; Chéng Màoyún) นักประพันธ์ได้รวบรวมผลงานเพลงชาติที่แต่งก่อนหน้านี้ในพิธีเปิดโรงเรียนนายร้อยหวงผู่มาเรียบเรียงทำนองให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ด้วยแรงศรัทธาต่อระบอบการปกครองแบบสาธารณรัฐ เพลงชาติสาธารณรัฐจีนจึงถูกแต่งเสร็จภายในคืนเดียว จนในที่สุดผลงานของเฉิงจึงเป็นผลงานที่ชนะเลิศการประกวดจากผลงานที่เข้าร่วมประกวดทั้งหมด 139 ผลงาน
ในวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1930 สมาชิกพรรคก๊กมินตั๋งจำนวนมากได้เสนอให้ใช้สุนทรพจน์ของ ดร. ซุน ยัดเซ็น เป็นบทร้องสำหรับเพลงชาติ และสืบเนื่องจากได้มีการคัดค้านเกี่ยวกับการใช้สัญลักษณ์ของพรรคการเมืองเป็นสัญลักษณ์ของชาติ ทำให้ต้องมีการตั้งคณะกรรมาธิการแก้ไขและค้นคว้าเพลงชาติ (國歌編製研究委員會) ขึ้น ซึ่งคณะกรรมาธิการชุดนี้ก็ได้รับรองเนื้อเพลงประจำพรรคก๊กมินตั๋งใช้เป็นเพลงชาติได้ คณะกรรมาธิการกลาง (中央常務委員會) ได้ผ่านความเห็นชอบการเสนอเพลงชาติเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1937 และต่อมาในปี ค.ศ. 1943 เพลง "หลักลัทธิไตรราษฎร์" จึงได้เป็นเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐจีนอย่างเป็นทางการ
บทร้อง.
ถอดเสียง.
อักษรแทนเสียง (จู้อินฝูเฮ่า).
ㄙㄢ　ㄇㄧㄣˊ　ㄓㄨˇ　ㄧˋ，　ㄨˊ　ㄉㄤˇ　ㄙㄨㄛˇ　ㄗㄨㄥ； <br>
ㄧˇ　ㄐㄧㄢˋ　ㄇㄧㄣˊ　ㄍㄨㄛˊ，　ㄧˇ　ㄐㄧㄣˋ　ㄉㄚˋ　ㄊㄨㄥˊ。<br>
ㄗ　ㄦˇ　ㄉㄨㄛ　ㄕˋ，　ㄨㄟˋ　ㄇㄧㄣˊ　ㄑㄧㄢˊ　ㄈㄥ；<br>
ㄙㄨˋ　ㄧㄝˋ　ㄈㄟˇ　ㄒㄧㄝˋ，　ㄓㄨˇ　ㄧˋ　ㄕˋ　ㄘㄨㄥˊ。<br>
ㄕˇ　ㄑㄧㄣˊ　ㄕˇ　ㄩㄥˇ，　ㄅㄧˋ　ㄒㄧㄣˋ　ㄅㄧˋ　ㄓㄨㄥ；<br>
ㄧˋ　ㄒㄧㄣ　ㄧˋ　ㄉㄜˊ，　ㄍㄨㄢˋ　ㄔㄜˋ　ㄕˇ　ㄓㄨㄥ。<br>
บทร้องที่ปรากฏในที่นี้ใช้อักษรจีนตัวเต็มหรืออักษรจีนแบบเดิม ยกตัวอย่างเช่น
ในประเด็นนี้ เพลงชาติของสาธารณรัฐจีนจึงแสดงออกถึงความแตกต่างจากเพลง "มาร์ชทหารอาสา" ของฝ่ายสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งถูกเขียนขึ้นภายหลังไม่กี่ปีด้วยอักษรจีนย่อหรืออักษรจีนสมัยใหม่ที่ใช้ทั่วไปในทุกวันนี้
เช่นเดียวกับการที่ถูกเขียนขึ้นด้วยอักษรจีนอย่างเก่า บทเพลงชาติสาธารณรัฐจีนยังดำเนินตามขนบทางกวีตามแบบจีนดั้งเดิมด้วย รูปแบบของบทเพลงเน้นใช้บทกวีแบบสี่ตัวอักษร (四言詩 - four-character poem) หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ร้อยแก้วแบบสัมผัสสี่อักษร (四言韻文 - four-character rhymed prose) ซึ่งปรากฏครั้งแรกในสมัยราชวงศ์โจว อักษรตัวสุดท้ายในแต่ละบาทของบทร้องนี้ลงท้ายด้วยการสัมผัสเสียง ōng หรือเสียง ēng ซึ่งมีค่าเท่ากันในภาษาจีนโบราณ ด้วยธรรมชาติของบทกวีที่ต้องมีเนื้อหาสั้น ได้ใจความ และรัดกุม ทำให้บางคำในบทร้องนี้มีการแปลความหมายออกแตกต่างกัน ดังปรากฏในคำแปลภาษาอังกฤษของเพลงนี้
คริสตียาน มาร์แตล

คริสตียาน มาร์แตล  หรือชื่อเดิม คริสตียาน มาญานี  เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1932 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส เธอเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาลเมื่อ ค.ศ. 1953 ในฐานะประเทศฝรั่งเศส ถึงแม้เธอจะไม่ได้มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการว่ามิสฟรานซ์ก็ตาม แต่เธอชนะเลิศการประกวดครั้งนี้ โดยเธอเป็นนางงามจักรวาลคนแรกของฝรั่งเศส และเป็นนางงามจักรวาลคนที่ 2 ของโลก
ปัจจุบันเธอเป็นนักแสดงทางโทรทัศน์ในประเทศเม็กซิโก
มิเรียม สตีเวนสัน

มีเรียม แจคเควอลิน สตีเวนสัน  เป็นชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศในการประกวดมิสยูเอสเอใน ค.ศ. 1954 เข้าประกวดในฐานะมิสเซาท์แคโรไลนา เธอเป็นมิสยูเอสเอคนแรกที่ชนะเลิศการประกวดนางงามจักรวาลในปีเดียวกันด้วย
การขายกิจการสถานีโทรทัศน์ในไมอามี่ พ.ศ. 2551

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>4602439</parentid>
 <timestamp>2022-05-01T19:07:11Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>BotKung</username>
 </contributor>
 <minor />
 <comment>อัตโนมัติด้วยบอต</comment>
 <origin>10079251</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
การขายกิจการสถานีโทรทัศน์ในไมอามี่ พ.ศ. 2551 เกิดขึ้นตั้งแต่การรายงานข่าวของ WTVJ และ WPLG ว่า โพสท์ นิวส์วีค จะรับสถานี WTVJ ไปเป็นของโพสท์-นิวส์วีค ซึ่งเป็นที่ถกเถียงกันมานานจน เอ็นบีซียูนิเวอร์แซล ในประกาศว่า มีข่าวลือว่าจะขาย WTVJ ให้โพสท์ นิวส์วีค
แต่ โพสท์ นิวส์วีค ได้ล้มเลิกความพยายามจะรับ WTVJ มาเป็นของโพสท์ นิวส์วีคในวันที่ 28 ธันวาคม 2551
สนมังกร

สนมังกร (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Juniperus chinensis") เป็นไม้ยืนต้นอยู่ในวงศ์ Cupressaceae มีลักษณะรูปทรงพีระมิดความสูง 3-12 เมตร ลำต้นสีน้ำตาลเข้มแดงเล็กน้อย ใบสีเขียวเข้ม ไม่ผลัดใบ ขึ้นได้ดีในดินทั่วไป ความชื้นปานกลาง ชอบแสงเต็มวัน นิยมปลูกเป็นไม้ประธานในการจัดสวน นิยมปลูกเป็นกลุ่ม 3 หรือ 5 ต้น ปลูกเป็นแนวถนน การดูแลไม่ควรรดน้ำทรงพุ่มเพราะจะแตกทรงพุ่มไม่สวย