pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
คณะคาร์ทูเซียน

คณะคาร์ทูเซียน (ออกเสียง) หรือ คณะนักบุญบรูโน (Order of St. Bruno) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่ตั้งชื่อตามนักบุญบรูโนแห่งโคโลญ ผู้ตั้งคณะนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1084 คณะคาร์ทูเซียนเป็นคณะนักบวชอารามิกประจำเขตพรต สมาชิกมีทั้งนักพรตชายและนักพรตหญิงมาอยู่ร่วมกันและปฏิบัติตามวินัยของตนเองแทนที่จะถือ “วินัยของนักบุญเบเนดิกต์” (Rule of St Benedict) อย่างคณะนักบวชอารามิกอื่น ๆ นักพรตคาร์ทูเซียนถือวัตรปฏิบัติที่ผสมผสานการดำรงชีวิตอย่างสันโดษแบบฤๅษี (Hermit) กับการอยู่ร่วมกันเป็นประชาคมนักพรต (Cenobite)
ในภาษาอังกฤษคำว่า “Carthusian” แผลงมาจากคำว่า “Chartreuse Mountains” หรือ “เทือกเขาชาร์ทรูส” ที่นักบุญบรูโนได้ทำการสร้างอารามขึ้นเป็นแห่งแรกในหุบเขาในบริเวณเทือกเขาแอลป์ฝรั่งเศส ในภาษาอังกฤษคำว่า “Charterhouse” ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกอารามคาร์ทูเซียนมาจากคำคำเดียวกัน อารามคาร์ทูเซียนเรียกเป็นภาษาต่าง ๆ แตกต่างกัน
* ภาษาอังกฤษ เช่น แอ็กซโฮล์มชาร์เทอร์เฮาส์
* ภาษาอิตาลี เช่น แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน
* ภาษาเยอรมัน เช่น อารามบุกซไฮม์
* ภาษาดัตช์ เช่น อารามคาร์ทูเซียนพระแม่มารีย์
* ภาษาฝรั่งเศส เช่น กร็องด์ชาร์เทริซ
* ภาษาโปแลนด์ เช่น Kartuzja Trisulti ก็จะเรียกว่า อารามคาร์ทูเซียนแห่งทริซุลทิ
* ภาษาสเปน เช่น Cartuja de Aula Dei ก็จะเรียกว่า การ์ตูคาเดเอาลาเดอี
ทะเลสาบอี้นเล่

ทะเลสาบอี้นเล่ ([ʔɪ́ɰ̃.lé kàɰ̃]) หรือไทใหญ่เรียกว่า หนองอางเล เป็นทะเลสาบน้ำจืด ตั้งอยู่ในบริเวณภูเขาชานในรัฐชาน ห่างจากเมืองตองจีประมาณ 25 กิโลเมตร ในประเทศพม่า เป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองของพม่ามีพื้นที่ประมาณ 44.9 ตารางไมล์ (116 ตารางกิโลเมตร) ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 2,900 ฟุต (880 เมตร) ในช่วงฤดูแล้งความลึกของน้ำเฉลี่ยอยู่ที่ 7 ฟุต (2.1 เมตร) โดยมีจุดที่ลึกที่สุดคือ 12 ฟุต (3.7 เมตร) แต่ในช่วงฤดูฝนสามารถเพิ่มขึ้นได้กว่า 5 ฟุต (1.5 เมตร)
แม้ว่าทะเลสาบจะไม่ใหญ่มากนักแต่ก็มีสัตว์สายพันธุ์เฉพาะถิ่น หอยทากกว่า 20 สายพันธุ์ และปลา 9 ชนิดพบว่าไม่มีที่ไหนในโลก บางส่วนของสัตว์เฉพาะถิ่นเหล่านี้ เช่น ปลาซิวซอ-บว่า ปลาซิวกาแล็กซี มีความสำคัญในเชิงพาณิชย์เล็กน้อยสำหรับการค้าให้แก่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และมีนกนางนวลหัวสีน้ำตาลและสีดำอพยพกว่า 20,000 ตัวในเดือนพฤศจิกายน ธันวาคมและมกราคม
ทะเลสาบแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชนที่เรียกตนเองว่า ชาวอี้นต้า (Intha) ชนเผ่านี้อาศัยอยู่รอบทะเลสาบอี้นเล่มานานนับร้อยปีแล้ว โดยใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการทำการเกษตรบนเกาะวัชพืชที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเองกลางลำน้ำในทะเลสาบ
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้กลายเป็นสถานที่แห่งแรกของพม่าในเขตสงวนชีวมณฑลโลก เป็นหนึ่งใน 20 แห่งที่เพิ่มขึ้นจากการประชุมครั้งที่ 27 ของยูเนสโก ในโครงการมนุษย์และชีวมณฑล (MAB) และคณะกรรมการประสานงานนานาชาติ (ICC)
แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน

แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน  หรือชาร์เตอร์เฮาส์ (อาราม) แห่งเซนต์มาร์ติน  เดิมเป็นอาราม ของคณะคาร์ทูเซียนในคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองเนเปิลส์ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี แต่ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ อารามเป็นสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นอยู่บนเนินโวเมโรที่มองเห็นได้แต่ไกล และจากตัวสิ่งก่อสร้างก็จะเป็นทิวทัศน์ของอ่าว
อารามนี้สร้างเสร็จและทำการเปิดใช้ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีโจนที่ 1 แห่งเนเปิลส์ในปี ค.ศ. 1368 เป็นคริสต์ศาสนสถานที่อุทิศให้แก่นักบุญมาร์ตินแห่งทัวร์ ระหว่างครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 16 อารามก็ได้รับการขยายต่อเติม ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 ก็ได้รับการขยายเพิ่มขึ้นในรูปทรงที่ใกล้เคียงกับที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน
ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1800 อารามก็ถูกปิดลงตามคำสั่งของคณะ ในปัจจุบันตัวสิ่งก่อสร้างเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์สำหรับแสดงศิลปะของสมัยบูร์บองและสเปน และเป็นที่แสดงงานสะสมงานศิลปะ “ฉากการประสูติของพระเยซู” (Nativity scene หรือ presepe) ที่ถือว่าเป็นงานสะสมชุดที่ดีที่สุดชุดหนึ่งของโลก
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ

พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ หรือชื่อที่นิยมเรียกติดปากของคนในพื้นที่ว่า หลวงพ่อใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ประดิษฐานอยู่ ณ วัดม่วง ตำบลหัวตะพาน อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง เป็นรูปปั้นที่สูงที่สุดในประเทศไทย จัดเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดในโลกองค์หนึ่ง 
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ สร้างขึ้นโดยดำริของ พระครูวิบูลอาจารคุณ (เกษม อาจารสุโภ) เจ้าอาวาสองค์แรกของวัดม่วง เพื่อถวายแด่พระพุทธเจ้าและพระพุทธศาสนา โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2534 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ใช้ทุนทรัพย์ในการสร้างทั้งหมด 104,261,089.65 บาท จากการบริจาคของผู้มีจิตศรัทธา รวมเป็นระยะเวลากว่า 16 ปี โดยที่ พระครูวิบูลอาจารคุณนั้นได้ถึงแก่มรณกรรมไปเสียก่อนที่การก่อสร้างจะเสร็จด้วยโรคมะเร็ง ในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2544 ณ โรงพยาบาลศิริราช แต่ก่อนที่ท่านจะมรณภาพ ท่านได้ให้ชื่อพระพุทธรูปว่า "พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ" เป็นการอุทิศแด่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ มีความสูงจากฐานองค์พระถึงยอดเกศา 95 เมตร เทียบเท่ากับตึก 40 ชั้น และมีความกว้างของหน้าตัก 63.05 เมตร ซึ่งการเดินวนรอบองค์พระต้องใช้เวลากว่า 3 นาที
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ เป็นพระพุทธรูปที่สามารถมองเห็นได้จากระยะไกล นับเป็นพระพุทธรูปองค์สำคัญของวัดม่วงและจังหวัดอ่างทอง
บักฟาสต์แอบบีย์

บักฟาสต์แอบบีย์  เป็นอาราม คณะเบเนดิกตินนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองบักฟาสต์ลีห์ในเทศมณฑลเดวอน อังกฤษ ที่อุทิศให้พระแม่มารีย์ บักฟาสต์แอบบีย์ก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1018 และเปลี่ยนไปอยู่ภายใต้การบริหารของคณะซิสเตอร์เชียน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1147 จนกระทั่งมาถูกทำลายลงเมื่อมีการยุบอารามในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1882 ก็เริ่มมีนักพรตกลับมาอาศัยขึ้นอีกครั้ง และในปัจจุบันบักฟาสต์แอบบีย์เป็นอารามของคณะเบเนดิกติน
ชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์

ชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์'  เป็นวิถีการปฏิบัติที่เริ่มวิวัฒนาการมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก โดยอาศัยแบบอย่างและอุดมคติจากคัมภีร์ไบเบิล ซึ่งรวมทั้งพันธสัญญาเดิมด้วย แต่มิได้ระบุไว้อย่างเป็นทางการ จนกระทั่งมีการบัญญัติวินัยของนักบวชขึ้นเช่น วินัยของนักบุญบาซิล วินัยของนักบุญเบเนดิกต์ วินัยของนักบุญออกัสติน ตลอดจนกฎหมายศาสนจักรคาทอลิกซึ่งระบุถึงการใช้ชีวิตอารามวาสี ผู้ที่ใช้ชีวิตอารามวาสีเรียกว่านักพรต (ชาย) และนักพรตหญิง หรือเรียกโดยรวม ๆ ว่าอารามิกชน
ในสมัยแรก นักพรตไม่ใด้อาศัยในอาราม แต่เป็นฤๅษีที่อยู่โดดเดี่ยวในป่า เมื่อนักพรตเริ่มมีจำนวนมากขึ้น จึงหันมาอาศัยอยู่ร่วมกัน จนกลายเป็นชุมชนนักพรตในอารามที่ยึดถือการปฏิบัติแบบพรตนิยม
โรงเรียนรามราชพิทยาคม

โรงเรียนรามราชพิทยาคม ตั้งอยู่ที่ หมู่ 14 ตำบลรามราช อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม โรงเรียนรามราชพิทยาคม เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็กประจำตำบลรามราช เปิดสอนในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
ประวัติ.
ในปีการศึกษา 2534 กระทรวงศึกษาธิการ โดยกรมสามัญศึกษา ได้ประกาศจัดตั้งสาขาโรงเรียนอุเทนพัฒนา สาขารามราช เป็นโรงเรียนรามราชพิทยาคม เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 และได้แต่งตั้งให้ นายวรสันต์ กิติศรีวรพันธุ์ อาจารย์ 2 โรงเรียนอุเทนพัฒนา มาปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้บริหารโรงเรียนรามราชพิทยาคม และต่อมากรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้นายวรสันต์ กิติศรีวรพันธุ์ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนรามราชพิทยาคม เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 และได้จัดสรรตำแหน่งข้าราชการครูจำนวน 5 อัตรา ให้กับโรงเรียน ต่อมา ก.ค. ได้กำหนดตำแหน่งผู้บริหารโรงเรียนเป็นตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2537 และในปีการศึกษา 2540 โรงเรียนได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษา ให้เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายอีกระดับหนึ่ง
เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2535 และได้แต่งตั้ง นายวรสันต์ กิติศรีวรพันธุ์ อาจารย์ 2 โรงเรียนอุเทนพัฒนา ปฏิบัติหน้าผู้บริหารโรงเรียนรามราชพิทยาคม และต่อมากรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้ง นายวรสันต์ กิติศรีวรพันธุ์ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2535 และได้จัดสรรดำรงตำแหน่งข้าราชการครู จำนวน 2 อัตรา ให้กับโรงเรียนรามราช พิทยาคม ต่อมา ก.ค. ได้กำหนดตำแหน่งผู้บริหารอาจารย์ใหญ่ เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2537 และในการศึกษาปี 2540 กรมสามัญศึกษาอนุมัติโรงเรียนเปิดสอนชั้นระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย อีกระดับหนึ่ง เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2543 ก.ค. ได้กำหนดตำแหน่งผู้บริหารโรงเรียนเป็นตำแหน่ง
ธนิดา กาญจนวัฒน์

ธนิดา กาญจนวัฒน์ (เกิด 16 กันยายน พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น จินนี่ เป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทย เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการเข้าร่วมประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ ในปี พ.ศ. 2548 เข้ารอบ 6 คนสุดท้าย หลังจากนั้นช่อง 3ได้ส่งเธอเป็นตัวแทนสาวไทยเชื้อสายจีน เข้าร่วมประกวด มิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนล ปี 2006 ที่ เกาะฮ่องกง ได้ตำแหน่งรองอันดับ 1 หลังจากนั้นจึงได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 โดยรับบทเป็นนางเอกคู่กับ ณัฐพล ลียะวณิช สองเรื่องคือเรื่อง ยอดกตัญญู และ สุกี้ยากี้ หลังจากนั้นจึงได้รับบทรองและบทร้ายตามลำดับ ปัจจุบันหมดสัญญากับทางต้นสังกัดแล้วผันตัวเป็นนักแสดงอิสระ 
จบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ ระดับปริญญาตรีสาขาการบัญชี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (เอแบค) และระดับปริญญาโท สาขาการจัดการวัฒนธรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2553
คณะซิสเตอร์เชียน

คณะซิสเตอร์เชียน (, ออกเสียง) หรือคณะนักพรตขาว (White Monks) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกประเภทคณะนักบวชอารามิก ที่เรียกว่านักพรตขาวเพราะเสื้อนอกที่คลุมเครื่องแต่งกายชั้นในเป็นสีขาว วิถีชีวิตของนักพรตในคณะซิสเตอร์เชียนจะเน้นการใช้แรงงานด้วยมือและการดำรงชีพด้วยตนเอง ฉะนั้นอารามคณะซิสเตอร์เชียนจึงมักจะมีระบบการหารายได้เพื่อบำรุงตนเองด้วยกิจการต่าง ๆ เช่นการเกษตรกรรม หรือ การกลั่นเบียร์
ในภาษาอังกฤษคำว่า “Cistercian”  แผลงมาจากคำว่า “Cistercium” ซึ่งเป็นชื่อภาษาละตินของหมู่บ้าน “Cîteaux” ไม่ไกลจากเมืองดิฌงทางตะวันออกของฝรั่งเศส นักพรตคณะเบเนดิกตินที่หมู่บ้านนี้จากอารามมอเลมได้ทำการก่อตั้งอารามชีโตขึ้นในปี ค.ศ. 1098 โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะดำเนินตามวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างเคร่งครัดยิ่งขึ้นไปอีก นักพรตที่มีชื่อเสียงของคณะซิสเตอร์เชียนที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดก็ได้แก่โรแบร์แห่งมอเลม อัลแบริกแห่งชีโตและนักพรตชาวอังกฤษสตีเฟน ฮาร์ดิง ผู้ที่เป็นอธิการสามองค์แรกของอาราม ส่วนแบร์นาร์แห่งแกลร์โวเข้าสำนักสงฆ์ราวต้นคริสต์ทศวรรษ 1110 พร้อมด้วยเพื่อนนักพรตอีก 30 องค์ เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 คณะซิสเตอร์เชียนก็เผยแพร่ไปทั่วฝรั่งเศส และต่อไปยังอังกฤษ, เวลส์, สกอตแลนด์, ไอร์แลนด์, สเปน, โปรตุเกส, อิตาลี และ ยุโรปตะวันออก
วัตถุประสงค์ของคณะซิสเตอร์เชียนคือการหวนกลับไปดำเนินชีวิตตามที่ระบุไว้ในวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างเคร่งครัด และหันหลังให้กับการวิวัฒนาการใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น นักพรตคณะซิสเตอร์เชียนพยายามดำเนินชีวิตตามแบบอย่างของนักพรตในสมัยของนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซียจนบางครั้งถึงกับเคร่งครัดยิ่งขึ้นไปกว่าเดิมอีก หัวใจของการปฏิรูปวิถีชีวิตคือการกลับไปใช้แรงงานที่ทำด้วยมือ โดยเฉพาะในการทำเกษตรกรรมซึ่งเป็นลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของนักบวชซิสเตอร์เชียน ผู้มีบทบาทสำคัญต่อการเผยแพร่เทคโนโลยีในสมัยกลางของยุโรป
นอกจากนั้นแล้วสถาปัตยกรรมซิสเตอร์เชียนก็ยังถือกันว่าเป็นสถาปัตยกรรมที่มีความงดงามที่สุดสถาปัตยกรรมหนึ่งของสถาปัตยกรรมยุคกลาง
โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลาง

โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลาง ตั้งอยู่ที่ ซอยลาดพร้าว101 แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2522 เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ในกรุงเทพมหานคร ประเภทสหศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติ.
ปัจจุบัน โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลาง มีนักเรียนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จัดแผนชั้นเรียนเป็น (ข้อมูลปีการศึกษา 2566)
ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1-3) ระดับชั้นละ 9 ห้องเรียน แบ่งแผนการเรียนเป็น
ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4-6) ระดับชั้นละ 9 ห้องเรียน แบ่งแผนการเรียนเป็น
อาคารและสถานที่ภายในบริเวณโรงเรียน.
อาคารต่าง ๆ.
ปัจจุบัน โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลางมีอาคารภายในโรงเรียนทั้งสิ้น 5 อาคาร ได้แก่
แหล่งข้อมูลอื่น.
นายประธีป สายเสน. (2529). "คู่มือนักเรียนและผู้ปกครองโรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลาง", กรมสามัญศึกษา , กรุงเทพมหานคร
ออดงแห่งกลูว์นี

นักบุญออดงแห่งกลูว์นี  เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิก อธิการอารามกลูว์นีองค์ที่สอง นักบุญออดงมีบทบาทในการปฏิรูปชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์สำนักกลูว์นีในประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลี
ออดงผู้เป็นบุตรของลอร์ดเจ้าที่ดินแห่ง Deols ไม่ไกลจากเลอม็องในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน ได้รับการศึกษาเบื้องต้นที่สำนักของวิลเลียมที่ 1 ดยุกแห่งอากีแตน และต่อมากับเรอมี โดแซร์ ที่ปารีส ราวปี ค.ศ. 909 ออดงก็รับปฏิญาณตนเป็นนักพรต รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง และต่อมาเป็นอธิการของโรงเรียนประจำอารามโบมที่มีแบร์โนแห่งกลูว์นีเป็นอธิการอาราม แบร์โนกลายมาเป็นผู้ก่อตั้งและอธิการองค์แรกของอารามกลูว์นีในปี ค.ศ. 910 ออดงติดตามแบร์โนไปยังกลูว์นีและนำหนังสือที่สะสมติดตัวไปด้วย หลังจากที่แบร์โนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 927 ออดงก็ดำรงตำแหน่งเป็นอธิการอารามต่อมา
สตีฟ ฟอกซ์

สตีฟ ฟอกซ์  เป็นตัวละครจากเกมเทคเคน (ปรากฏตัวครั้งแรกในเทคเคนภาค 4) ผู้เป็นนักมวยสากลชาวอังกฤษ นอกจากนี้ สตีฟ ฟอกซ์ ยังได้รับการกำหนดให้มีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์เรื่องเทคเคนด้วยเช่นกัน (โดยมีผู้รับบทเป็นสตีฟ คือ ลุค กอสส์)
ประวัติตามท้องเรื่อง.
สตีฟ ฟอกซ์ สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ทั้งยังเป็นนักสู้ที่มีฝีมืออย่างเหลือเชื่อในสังเวียน อย่างไรก็ตามความเก่งกาจของเขาได้สร้างความหวั่นเกรงให้แก่เหล่ามาเฟีย ซึ่งพวกเขาจ้างให้ล้มมวย สตีฟไม่เชื่อฟัง และเข้าแข่งขันจนได้รับชัยชนะ ผลการแข่งนี้เองที่ทำให้สตีฟถูกติดตามโดยมาเฟียผู้ประสงค์ที่จะทำการสังหารเขา สตีฟจึงเดินทางออกต่างประเทศโดยนั่งเครื่องบินไปยังสหรัฐอเมริกา ซึ่งนับว่าเป็นการฉลาดที่เขาจะสามารถตามหาบุคคลหรือจัดการสิ่งไม่พึงประสงค์ได้ตามต้องการ สตีฟเข้าร่วมการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ด้วยความหวังที่จะพบข้อมูลเบื้องหลังเกี่ยวกับแผลเป็น ที่ปรากฏบนแขนของเขาเอง
สองเดือนภายหลังจากการสรุปผลแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ได้มีการประกาศจัดการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 5 ขึ้น สตีฟจึงเข้าร่วมการแข่งขันอีก โดยในครั้งนี้ เขาพุ่งเป้าไปยังการทำลายองค์กรมิชิมะไซบัตสึ
สตีฟ ฟอกซ์ ได้ทำลายสถาบันการวิจัยของมิชิม่าไซบัตสึ ด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจมาเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน สตีฟมีความตั้งใจที่จะกลับไปสู่โลกแห่งวงการมวยสากลอีกครั้ง แต่การแข่งขันมวยสากลในรายการสำคัญส่วนใหญ่ได้ถูกยกเลิกไปอันเนื่องมาจากการเกิดสงครามที่มีขึ้นทั่วทุกมุมโลก สตีฟรู้สึกว่าคงไม่มีใครหันมาให้ความสนใจต่อการแข่มวยในขณะนี้ เขาจึงอยู่ในสถานะที่เสมือนคนไร้งานทำและไม่สามารถทำในสิ่งที่เขารักได้ จากนั้นเพียงไม่นาน เขาได้รับเชิญให้ทำการฝึกฝนร่วมกับมาร์แชล ลอว์ และพอล ฟีนิกซ์
จังหวัดแซน-มารีตีม

แซน-มารีตีม  เดิมชื่อ แซแน็งเฟรีเยอร์  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่บนฝั่งทะเลทางตอนเหนือของประเทศตรงปากแม่น้ำแซน โดยมีรูอ็องเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 759,684 คนใน ค.ศ. 2019
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดแซน-มารีตีม ได้แก่ อาสนวิหารรูอ็องและอารามแซ็ง-ฌอร์ฌแห่งโบแชร์วีล
ภาษามลายูบ้าบ๋า

ภาษามลายูบ้าบ๋า  หรืออาจเรียกว่า ภาษาจีนช่องแคบ  ถือเป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษามลายู โดยมีการยืมคำในภาษาฮกเกี้ยนค่อนข้างมาก แต่ปัจจุบันเป็นภาษาที่ใกล้ตาย และใช้กันในกลุ่มชาวเปอรานากันรุ่นเก่า ในขณะที่คนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาอังกฤษกัน โดยชาวเปอรานากันในประเทศมาเลเซีย ส่วนใหญ่จะอาศัยในรัฐมะละกาและรัฐปีนัง ส่วนในสิงคโปร์มีผู้พูดภาษานี้ในเขตกาตง เขตกีย์แลนด์ และเขตเจาเฉียต และในอินโดนีเซีย มีผู้พูดภาษานี้แถบชวาตะวันออกโดยเฉพาะเมืองซูราบายา
ปัจจุบันมีผู้ใช้ภาษามลายูบ้าบ๋าน้อยลงจนเป็นภาษาใกล้สูญ ในประเทศอินโดนีเซีย ชาวเปอรานากันในแถบชวากลางหันมาพูดภาษาชวามากขึ้น ส่วนในแถบชวาตะวันตกก็หันมาพูดภาษาซุนดา และแถบซูราบายาเอง เด็กเชื้อสายจีนรุ่นใหม่ก็หันมาพูดภาษาชวาถิ่นซูราบายาแทน และหลายคนเลือกที่จะเรียนรู้ภาษาจีนกลางมากกว่าภาษามลายูบ้าบ๋า จนเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ภาษามลายูบ้าบ๋าลดความสำคัญลงไป ส่วนคนรุ่นใหม่ยังสามารถใช้ภาษาผสมนี้ได้ แต่ใช้ได้อย่างจำกัด จึงได้นำคำใหม่เข้ามาใช้ (และเสียคำเก่าไป) จนกลายเป็นศัพท์สแลง จึงกลายเป็นช่องว่างของภาษาระหว่างคนเปอรานากันรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่
จังหวัดโอต-เวียน

โอต-เวียน  เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นนูแวลากีแตนของประเทศฝรั่งเศส อยู่ทางตอนกลางของประเทศ จังหวัดโอต-เวียนตั้งชื่อตามชื่อของแม่น้ำเวียน โดยมีลีมอฌเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 372,359 คนใน ค.ศ. 2019
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-เวียน ได้แก่ ปราสาทมงเบริงและอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งลีมอฌ
จังหวัดเคริซ

เคริซ ([kʁøz] ; หรือ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนูแวลากีแตนในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดเคริซตั้งตามชื่อแม่น้ำเคริซ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสโดยมีเกเรเป็นเมืองหลัก
เคริซเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอาณาจักรเคานต์แห่งมาร์ช
จังหวัดซาวัว

ซาวัว  เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดซาวัวตั้งอยู่ในบริเวณเทือกเขาแอลป์ โดยมีช็องเบรีเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 436,434 คน
ซาวัวเป็นหนึ่งในสองจังหวัดของบริเวณซาวอยที่ถูกผนวกเข้ามาเป็นของฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาตูริน อีกจังหวัดหนึ่งคือโอต-ซาวัว
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดซาวัว ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญฟร็องซัว เดอ ซาลแห่งช็องเบรีและอาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งมูตีเย
มะเร็งเซลล์ตับ

มะเร็งเซลล์ตับ หรือ เฮปาโตเซลลูลาร์ คาร์ซิโนมา  เป็นมะเร็งที่กำเนิดขึ้นในตับ มะเร็งเซลล์ตับเป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับ 3 จากการเสียชีวิตจากมะเร็งทุกชนิดทั่วโลก โดยมีผู้ป่วยอยู่กว่า 500,000 คน อุบัติการณ์ของมะเร็งเซลล์ตับพบมากในเอเชียและแอฟริกาซึ่งมีการระบาดของโรคตับอักเสบจากไวรัสตับอักเสบบีและซีอยู่มาก โรคตับอักเสบจากไวรัสนี้มีส่วนอย่างมากในการทำให้เกิดโรคตับเรื้อรังและนำไปสู่มะเร็งเซลล์ตับในที่สุด
อาการที่นำผู้ป่วยมะเร็งเซลล์ตับมาพบแพทย์ในปัจจุบันเปลี่ยนไปจากอดีต ซึ่งส่วนใหญ่ผู้ป่วยจะมาพบแพทย์ในระยะท้ายของโรคด้วยอาการปวดท้องด้านบนขวา น้ำหนักลด และมีอาการแสดงของโรคตับที่เป็นมากเกินกว่าร่างกายจะชดเชยได้ ปัจจุบันมะเร็งเซลล์ตับได้รับการตรวจพบในระยะแรก ๆ มากขึ้นเนื่องจากการตรวจคัดกรองที่ทำเป็นประจำในผู้ป่วยตับแข็งโดยใช้ภาพถ่ายรังสีส่วนตัดและการตรวจด้วยระดับอัลฟาฟีโตโปรตีนในเลือด
ผู้ป่วยบางรายอาจได้รับผลดีจากการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกแม้จะชั่วคราว ในขณะที่ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่สามารถรับการรักษาด้วยการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกได้เนื่องจากเมื่อตรวจพบโรคก็ลุกลามไปมากแล้ว หรือจากความรุนแรงของโรคตับเองซึ่งควรจะได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัดเปลี่ยนตับ โดยรวมทั่วโลกมีผู้ป่วยเพียงจำนวนน้อยที่สามารถเข้าถึงการผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะได้ แม้แต่ในประเทศพัฒนาแล้วก็ยังมีข้อจำกัดเรื่องความขาดแคลนอวัยวะ ในผู้ป่วยเหล่านี้การรักษาแบบทำลายชิ้นเนื้อเฉพาะที่เช่นการรักษาด้วยการทำลายชิ้นเนื้อด้วยคลื่นความถี่วิทยุ (radiofrequency ablation) การอุดหลอดเลือดด้วยยา (chemoembolization) และยาเคมีบำบัดชนิดใหม่ ๆ อาจช่วยยืดชีวิตของผู้ป่วยในลักษณะของการรักษาประทังได้
พยากรณ์โรค.
พยากรณ์โรคโดยรวมไม่ค่อยดีนัก มะเร็งเซลล์ตับเพียง 10-20% เท่านั้นที่สามารถตัดออกด้วยการผ่าตัดได้หมด หากไม่สามารถตัดออกได้หมดโรคมักดำเนินต่อจนผู้ป่วยส่วนใหญ่เสียชีวิตภายใน 3-6 เดือน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผู้ป่วยมักมาพบแพทย์หรือวินิจฉัยได้เมื่อโรคดำเนินไปมากแล้ว ผู้ป่วยบางรายอาจมีชีวิตได้นานกว่า 6 เดือน ระยะหลังนี้เมื่อมีการอนุมัติให้ใช้ nexavar ในการรักษามะเร็งเซลล์ตับระยะสุดท้าย พบว่าพยากรณ์โรคของผู้ป่วยโรคระยะลุกลามหรือไม่สามารถผ่าตัดได้โดยรวมดีขึ้น แต่ยังถือว่าแย่อยู่
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์

ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ (ออกเสียง Menthon-Saint-Bernard) เป็นปราสาทที่ตั้งอยู่ที่เมืองม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ในจังหวัดโอต-ซาวัวในแคว้นโรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส 
ปราสาทม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ตั้งเด่นอยู่บนเนินที่สูง 200 เมตร หอที่ทำด้วยหินตั้งเด่นเหนือทะเลสาบอานซี, อุทยานอนุรักษ์ร็อกเดอแชร์และม็องตง-แซ็ง-แบร์นาร์ ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1989
ประวัติ.
ป้อมปราการของปราสาทสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ราวปี ค.ศ. 923 เดิมเป็นเพียงสิ่งก่อสร้างง่ายๆ ที่เป็นป้อมยามทำด้วยไม้สร้างบนเนินที่ยื่นออกมาเหนือถนนโรมันและทะเลสาบอานซี ตัวสิ่งก่อสร้างปัจจุบันสร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในปี ค.ศ. 1008 นักบุญแบร์นาร์แห่งม็องตงหรือนักบุญเบอร์นาร์ดผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์นักเล่นสกีถือกำเนิดที่ปราสาทนี้ ต่อมานักบุญแบร์นาร์ก็ทำการก่อตั้งสถานพยาบาลและแอบบีบนช่องเขาเซนต์เบอร์นาร์ดใหญ่
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1180 ปราสาทก็ตกไปเป็นของตระกูลม็องตงผู้ยังคงเป็นเจ้าของและพักอาศัยอยู่ที่นั่นมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ต้นตอของตระกูลม็องตงไม่เป็นที่ทราบแน่นอน แต่ทราบว่ามาจากภูมิภาคเบอร์กันดีและมามีอำนาจอยู่ในบริเวณนี้ เมื่อได้เป็นเจ้าของตระกูลม็องตงก็ทำการสร้างหอสี่เหลี่ยมใหญ่ขึ้นสามหอ
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 นิโคดแห่งม็องตงได้รับแต่งตั้งให้เป็นราชทูตแห่งฝรั่งเศสของดยุคอเมดีแห่งซาวัว และต่อมาเป็นข้าหลวงประจำเมืองนิส และผู้บังคับบัญชากองเรือที่ถูกส่งโดยสภาฟลอเรนซ์ไปยังคอนสแตนติโนเปิล
ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาป้อมจากยุคกลางก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นที่อยู่อาศัยอันหรูหราโอ่อ่าเป็นปราสาทประจำตำแหน่งบารอนแห่งม็องตง ห้องชุดที่เป็นห้องพักตั้งอยู่ตามแนวที่ติดต่อระหว่างหอ และตระกูลม็องตงก็ได้ทำการซื้อเฟอร์นิเจอร์จำนวนมาก 
ลักษณะรูปทรงของปราสาทมิได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1740 เมื่อได้มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้มากขึ้น ห้องชุดที่กว้างใหญ่และอาบด้วยแสงธรรมชาติก็ได้รับการต่อเติมทางด้านที่มองไปยังทะเลสาบ ที่ประกอบด้วยห้องกินข้าว และ ห้องโถงใหญ่กว้าง 100 ตาราเมตร ที่เห็นทิวทัศน์ทะเลสาบจากหน้าต่างสี่บาน
ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ระหว่างปี ค.ศ. 1860 จนถึงปี ค.ศ. 1890 ปราสาทก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่โดยการรวมห้อง ยกกำแพงหรือผนัง เพิ่มหอหลังคากรวยแหลมและระเบียงโครงไม้ (half-timbered gallery) ในลานด้านใน โดยเรอเนแห่งม็องตงผู้เป็นนักนิยมเออแฌน วียอเล-เลอ-ดุ๊ก ผู้มีอิทธิพลต่อลักษณะโครงสร้างของปราสาทที่เห็นกันอยู่ทุกวันนี้
องค์ประกอบ.
ปราสาทประกอบด้วยห้องทั้งหมด 105 ห้องบนสี่ชั้นในเนื้อที่หลายร้อยตารางเมตร ปราสาทมีห้องที่ได้รับการตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์อย่างงดงามหลายห้อง โดยเฉพาะห้องนอนของเคาน์เทสส์, ครัวจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 และห้องโถงใหญ่ที่ตกแต่งด้วยภาพและเฟอร์นิเจอร์โบราณจากระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19, เฟอร์นิเจอร์แบบพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 และ 14, พรมทอแขวนผนัง จากตั้งแต่ ค.ศ. 1730
ห้องสมุดของปราสาทมีหนังสือกว่า 12,000 เล่มจากตั้งแต่ก่อน ค.ศ. 1800 รวมทั้งงานที่เขียนบนหนังสัตว์ หนังแกะ และหนังแพะ ที่มีงานภาพวิจิตรที่เขียนโดยนักบวชในยุคกลาง หนังสือส่วนใหญ่มาจากคริสต์ศตวรรษที่ 16, 17 และ 18
ทะเลโอค็อตสค์

ทะเลโอค็อตสค์ (#เปลี่ยนทาง ,) เป็นทะเลชายอาณาเขตของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก อยู่ระหว่างคาบสมุทรคัมชัตคาที่อยู่ทางตะวันออก, หมู่เกาะคูริลทางตะวันออกเฉียงใต้, เกาะฮกไกโดทางใต้, เกาะซาฮาลินทางตะวันตก รวมไปถึงแนวยาวของชายฝั่งไซบีเรียตะวันออก (รวมถึงเกาะชานตาร์) ตั้งอยู่ทางตะวันตกและเหนือ ส่วนมุมตะวันออกเฉียงเหนือคืออ่าวเชลีคอฟ ชื่อตั้งตามโอค็อตสค์ เมืองรัสเซียแห่งแรกที่ตะวันออกไกล ชื่อทะเลมาจากแม่โอคอตา ซึ่งมาจากศัพท์ภาษา Even ว่า  ซึ่งหมายถึง "แม่น้ำ"
ลูกดิ่ง (เครื่องมือ)

ลูกดิ่ง คือ เครื่องมือสำหรับงานช่างชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นตุ้มน้ำหนักที่มีปลายด้านหนึ่งแหลม และปลายอีกด้านยึดไว้ด้วยเชือก ใช้สำหรับการหาแนวดิ่งที่ตั้งฉากกับพื้นโลก เพื่อใช้เป็นแนว หรือเส้นอ้างอิงสำหรับงานก่อสร้างและงานช่างอื่นๆ
การใช้ลูกดิ่งหาแนวดิ่ง มีมาตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณ ทั้งช่างก่ออิฐ, ช่างแกะสลักหิน หรือช่างไม้ ต่างก็ใช้ลูกดิ่งในการตรวจสอบชิ้นงานต่างๆ ว่าได้แนวดิ่งหรือไม่ 
ในปัจจุบัน ลูกดิ่งสำหรับงานช่างได้รับการปรับปรุงให้สะดวกต่อการใช้งานยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการรวมกับปักเต้า และยังถูกนำไปเป็นส่วนประกอบของเครื่องมืออื่น เช่นกล้องวัดระดับ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ใช้สำหรับการวัดระดับและแนวสำหรับงานสำรวจ
ตุ้มน้ำหนักที่ใช้ทำเป็นลูกดิ่ง เดิมทีนิยมใช้ดีบุกเป็นวัสดุหลัก แม้ในปัจจุบันลูกดิ่งมีรูปแบบที่หลากหลาย แต่วัสดุที่ใช้ทำตุ้มน้ำหนักยังนิยมใช้โลหะเป็นวัสดุหลัก
การใช้งาน.
ลูกดิ่ง เป็นเครื่องมือสำคัญสำหรับการอ้างอิงแนวดิ่ง โดยเฉพาะงานก่อสร้างโครงสร้างสูงต่างๆ จะใช้ลูกดิ่งในการหาเส้นแนวดิ่งสำหรับใช้อ้างอิงการวัดระยะต่างๆ เพื่อการก่อสร้าง โดยการปล่อยให้ตุ้มน้ำหนักห้อยอย่างอิสระจนนิ่ง จากนั้นจึงเคลื่อนจุดแขวนลูกดิ่งจนกระทั่งปลายแหลมของตุ้มน้ำหนักจรดตรงกับตำแหน่งอ้างอิงบนพื้น ก็จะได้ว่าแนวเชือกที่ห้อยตุ้มน้ำหนักไว้นั้น คือเส้นแนวดิ่งจากจุดอ้างอิงบนพื้น
เมื่องานก่อสร้างรุดหน้าสูงขึ้น เส้นแนวดิ่งที่ใช้สำหรับการอ้างอิงก็จะได้รับการต่อยาวขึ้นเรื่อยเช่นเดียวกัน ทั้งนี้นั่งร้านบางชนิดที่ใช้ในงานก่อสร้างจะมีขีดวัดพร้อมลูกดิ่งเพื่อบ่งบอกว่าการติดตั้งโครงสร้างนั่งร้านอยู่ในแนวดิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ จากการปรับใช้งานที่กล่าวมา จะสามารถสังเกตได้จากสิ่งก่อสร้างหลายๆ แห่งจะมีจุดอ้างอิงบนพื้น เพื่อใช้เป็นตำแหน่งอ้างอิงของลูกดิ่ง เช่น วิหารเก่าแก่ต่างๆ ในยุโรปที่จะเห็นลวดลายบนพื้นเป็นจุดศูนย์รวมบริเวณใต้กึ่งกลางหลังคาโดมของวิหารแห่งนั้น เป็นต้น
นอกจากนี้ ลูกดิ่งยังได้รับการปรับปรุงใช้งานอีกหลากหลาย เช่นการถูกนำไปรวมกับปักเต้า ช่วยให้ผู้ใช้งาน สามารถตีเส้นแนวดิ่งได้โดยสะดวก
หรือการนำลูกดิ่งไปประกอบกับหน้าปัดวัดองศา ก็สามารถใช้งานในการวัดองศาของชิ้นงานหรือโครงสร้าง เทียบกับแนวดิ่งได้ รวมทั้งนำไปสู่การอ้างอิงเพื่อหาเส้นแนวราบแทนการใช้ระดับน้ำได้อีกด้วย
การประยุกต์ใช้งานลูกดิ่งอีกประการ พบได้ในตึกระฟ้าที่ถูกก่อสร้างขึ้นเมื่อหลายปีก่อน นิยมใช้ลูกดิ่งแขวนด้วยลวดโลหะ และห้อยจุ่มลงในบ่อน้ำมันที่ติดตั้งไว้บนที่สูง ลูกดิ่งดังกล่าวมีไว้เพื่อลดความรุนแรงของการแกว่งตัว กล่าวคือมีหน้าที่ช่วยในการดูดซับแรงที่กระทำต่ออาคารนั่นเอง
การหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุรูปทรงอิสระ.
ลูกดิ่งยังใช้เป็นเครื่องมือสำหรับหาจุดศูนย์ถ่วง เช่น ในการเขียนภาพ ซึ่งจำเป็นต้องหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุ เพื่ออ้างอิงในการเขียนภาพให้สมบูรณ์และได้สมดุลถูกต้องตามหลักสรีรศาสตร์ โดยผู้เขียนภาพจะเริ่มจากการเขียนภาพของวัตถุลงบนแผ่นกระดาษ จากนั้นจึงนำไปห้อยที่จุดแขวนลูกดิ่ง เพื่อหาแนวเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วง ทำซ้ำเช่นนี้หลายครั้ง โดยเปลี่ยนจุดห้อยของภาพเขียนดังกล่าวไปเรื่อย จะได้ว่าจุดตัดของเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วงแต่ละเส้น คือจุดศูนย์ถ่วงของภาพเขียนนั้น
ประตู

ประตู คือ สิ่งก่อสร้างแบบเคลื่อนที่ได้ใช้ปิดกั้นและเป็นทางเข้าไปยังพื้นที่ที่ถูกปิดไว้ เช่น อาคาร หรือยานพาหนะ โครงสร้างแบบคล้ายกันแต่อยู่ภายนอกเรียกว่า ประตูรั้ว โดยทั่วไป ประตูมีด้านในที่หันเข้าหาพื้นที่ว่าง และด้านนอกหันหน้าไปยังนอกพื้นที่ดังกล่าว ขณะที่บางครั้งด้านในประตูอาจจะมีรูปร่างเหมือนกับด้านนอก หรือทั้งสองด้านของประตูอาจแตกต่างกันก็ได้ เช่น ประตูยานพาหนะ ประตูมักประกอบด้วยแผงที่เหวี่ยงอยู่บนบานพับ หรือเลื่อน หรือหมุนสู่ด้านใน
เมื่อประตูเปิด คน สัตว์ ระบบระบายอากาศ และ/หรือแสงจะสามารถเข้าไปภายในได้ ประตูมักใช้ควบคุมบรรยากาศภายในพื้นที่โดยปิดทางกระแสลม เพื่อที่ภายในจะได้มีอากาศเย็นลงหรือร้อนได้ขึ้นอย่างเหมาะสม ประตูเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยป้องกันไม่ให้ไฟลุกลาม และยังเป็นเกราะป้องกันเสียงรบกวนด้วย ประตูจำนวนมากมักจะมีกลไกการล็อกประตูที่จะอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้บุคคลใดบุคคลหนึ่งเข้าหรือออกได้ เพื่อความมีมารยาทและความสุภาพ คนจะเคาะประตูก่อนเปิดประตูและเข้าห้อง
สมาคมดาราศาสตร์ไทย

สมาคมดาราศาสตร์ไทย  ชื่อย่อว่า สดท. เดิมชื่อ สมาคมนักดาราศาสตร์ เป็นสมาคมทางวิชาการด้านดาราศาสตร์ ของประเทศไทย ซึ่งมีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมการศึกษาดาราศาสตร์ สนับสนุนการค้นคว้า งานวิจัย และเผยแพร่ความรู้ทางวิชาการเกี่ยวกับดาราศาสตร์ ตั้งอยู่ที่ท้องฟ้าจำลอง กรุงเทพฯ 
สมาคมดาราศาสตร์ไทยจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ได้จัดกิจกรรมต่างๆ ในการส่งเสริมการศึกษาด้านดาราศาสตร์ในประเทศไทย เช่น กิจกรรมดาราศาสตร์สัญจร การจัดค่ายดาราศาสตร์โอลิมปิก การบรรยายพิเศษประจำเดือน และการจัดทำวารสาร "ทางช้างเผือก" เพื่อเผยแพร่ข่าวสาร ปรากฏการณ์ และบทความทางดาราศาสตร์ให้แก่ทั้งสมาชิกและบุคคลทั่วไป
ปัจจุบันสมาคมดาราศาสตร์ไทยได้มี นายอารี สวัสดี เป็นนายกสมาคม
ประวัติ.
ระหว่างวันที่ 25-26 กันยายน พ.ศ. 2521 ได้มีการสัมนาดาราศาสตร์ ณ ท้องฟ้าจำลอง กรุงเทพฯ ผู้เข้าร่วมสัมมนาครั้งนั้นเป็นนักดาราศาสตร์ หรือทำงานเกี่ยวข้องกับวิชาดาราศาสตร์จากหลายสถาบันทั่วประเทศ เช่น อาจารย์ผู้สอนวิชาดาราศาสตร์ หรือวิชาที่เกี่ยวข้องในมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยครู อาจารย์ผู้สอนดาราศาสตร์ในโรงเรียนบางแห่งของกรมสามัญศึกษา นักวิทยาศาสตร์ จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ เป็นต้น 
ผู้เข้าสัมมนาทั้งหมดมีความเห็นพ้องต้องกันว่า ควรจะมีสมาคมทางวิชาการด้านดาราศาสตร์ จึงมีมติแต่งตั้งคณะทำงานเพื่อก่อตั้งสมาคมดาราศาสตร์แห่งประเทศไทยขึ้นคณะหนึ่ง จำนวน 12 คน ดังนี้
คณะทำงานได้ประชุมร่างระเบียบข้อบังคับและนำเสนอขออนุญาตจัดตั้งสมาคมดาราศาสตร์ไทย จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ และได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเป็นสมาคม ได้ตามใบอนุญาตเลขที่ ต.275/2523 ออกเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ในชื่อว่า สมาคมนักดาราศาสตร์
สัญลักษณ์ของสมาคม.
ตราสัญลักษณ์ของสมาคมดาราศาสตร์ไทย ใช้เป็นรูปสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงกล้องโทรทรรศน์ ซึ่งเป็นภาพจำลองจากภาพแกะสลักไม้ ฝีมือจิตรกรชาวฝรั่งเศส เป็นภาพขณะที่กำลังทรงกล้องโทรทรรศน์เพื่อทอดพระเนตรจันทรุปราคา ที่พระที่นั่งเย็น ริมทะเลชุบศร จังหวัดลพบุรี
อาสนวิหารนัวยง

อาสนวิหารนัวยง  หรือชื่อทางการว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งนัวยง  ในอดีตเป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกของอดีตมุขมณฑลนัวยง ตั้งอยู่ที่เมืองนัวยงในจังหวัดอวซ แคว้นโอดฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส 
อาสนวิหารนัวยงเดิมเป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งมุขนายกแห่งนัวยง ต่อมาถูกยุบรวมกับมุขมณฑลโบแวตามความตกลง ค.ศ. 1801 ในปัจจุบันจึงมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตในสังกัดมุขมณฑลโบแว ตัวอาสนวิหารสร้างบนสถานที่เดิมเป็นโบสถ์ที่ถูกเพลิงไหม้ไปในปี ค.ศ. 1131 ที่เป็นตัวอย่างที่ดีของสถาปัตยกรรมคาบสมัยระหว่างโรมาเนสก์และกอทิก
องค์ประกอบ.
ผังของอาสนวิหารเป็นรูปกางเขนที่มีความยาวทั้งสิ้น 105 เมตร ความสูงของช่องทางเดินกลาง 23 เมตร ด้านตะวันตกมีซุ้มทางเข้าที่มาสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และหออีกสองหอที่ยังสร้างไม่เสร็จ ตอนบนของหอสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 รายละเอียดการตกแต่งสูญหายไปแทบทั้งหมด ทางเดินกลางแบ่งเป็น 11 ช่วง ภายในของช่องทางเดินข้างยังคงรักษาหน้าต่างแบบโค้งมนของระเบียงแนบและของหน้าต่างชั้นบนอยู่ แต่หน้าต่างที่เป็นโค้งแหลมสองชั้นของระเบียงชั้นล่าง และเพดานสันหกแฉก (sexpartite vault) ได้รับการสร้างใหม่หลังจากเพลิงใหม้ในปี ค.ศ. 1293 ปลายแขนกางเขนเป็นมุขโค้งครึ่งวงกลมโบสถ์น้อยทางตอนเหนือมาสร้างเพิ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และทางด้านใต้ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 โดยเฉพาะคูหาหนึ่งที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นคูหาที่ตกแต่งอย่างวิจิตร ค้ำยันแบบปีกได้รับการบูรณะในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตามลักษณะสถาปัตยกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 12 จากทางตะวันตกเฉียงเหนือของช่องทางเดินกลางเป็นระเบียงคดที่สร้างในปี ค.ศ. 1230 ติดกับระเบียงฉันนบถเป็นหอประชุมนักบวชที่สร้างในสมัยเดียวกัน ที่ทางเข้าตกแต่งด้วยประติมากรรมของบิชอปและอื่น ๆ
ประวัติ.
อนุสรณ์ต่าง ๆ ของบิชอปถูกทำลายระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ต่อมาสงครามโลกครั้งที่ 1 ก็สร้างความเสียหายพอสมควรที่ทำให้ต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปีในการซ่อมแซม
อาสนวิหารนัวยงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1840
อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเร

อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเร  เป็นอารามประจำดินแดนของคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่ราวสิบกิโลเมตรทางใต้ของเมืองอาชีอาโนในประเทศอิตาลี 
กลุ่มสิ่งก่อสร้างของ ส่วนใหญ่สร้างด้วยอิฐสีแดงที่โดดเด่นจากภูมิทัศน์รอบข้างที่เป็นสีนวลเทาของดินทรายของบริเวณที่เรียกว่าแคว้นเกรเตเซเนซีซึ่งบริเวณตอนใต้ของเมืองซีเอนา
อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเรเป็นอารามแม่ของคณะโอลิเวตัน ซึ่งเป็นที่มาของชื่ออารามว่าเป็น “Monte Oliveto Maggiore” (อารามโอลีเวโตใหญ่) เพื่อให้ต่างจากอารามย่อยในฟลอเรนซ์, ซานจิมิยาโน, เนเปิลส์ และ อื่นๆ
ประวัติ.
อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเรก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1313 โดย แบร์นาร์โด โตโลเมอีจากตระกูลผู้มีฐานะดีในซีเอนา ในปี ค.ศ. 1319 หรือ ค.ศ. 1320 คณะนักบวชคาทอลิกคณะใหม่ได้รับการอนุมัติโดยบิชอปกวีโด ตาร์ลาตีในชื่อว่า “Monte Oliveto” เพื่อเป็นนัยยะถึง “Mount of Olives” ของพระทรมานของพระเยซู อารามนี้เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1320 กลุ่มนักบวชคณะใหม่ได้รับการอนุมัติโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 6 ในปี ค.ศ. 1344 
เมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1765 อารามมอนเตโอลีเวโตมัจโจเรก็มีฐานะเป็นอารามประจำดินแดน 
อาราม.
ภายใน.
อารามเข้าออกได้โดยสะพานชักที่นำไปสู่ประตูของปราสาทยุคกลางที่สร้างด้วยอิฐสีแดงประดับด้วยหอใหญ่โต การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1393 เพื่อเป็นประตูป้องกันข้าศึกสำหรับกลุ่มสิ่งก่อสร้างภายในของสำนักสงฆ์ กลุ่มสิ่งก่อสร้างสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1526 และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เหนือประตูทางเข้าเป็นประติมากรรมกระเบื้องเคลือบโดยตระกูลเดลลา รอบเบียเป็นภาพพระแม่มารีย์และพระกุมารกับทูตสวรรค์ององค์และนักบุญเบ็นเนดิคในท่าประทานพรด้านใน
หลังจากที่เข้าไปแล้วก็จะเป็นทางเดินรายด้วยต้นไซเปรส ผ่านสวนสวนพฤกษชาติที่เป็นสวนพืชพันธุ์ที่ใช้ทำยาเดิม (ถูกทำลาย ค.ศ. 1896), สระเก็บน้ำที่สร้างมาตั้งแต่ ค.ศ. 1533 ตรงสุดซอยก็จะเป็นคริสต์ศาสนสถานแบบโรมานเนสก์- กอทิก และมุขของโบสถ์ที่ด้านหน้าเป็นแบบกอทิก
ระเบียงฉันนบถใหญ่.
“Chiostro Grande” หรือ “ระเบียงฉันนบถเอก” เป็นทรงสี่เหลี่ยมที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1426 และปี ค.ศ. 1443 ตรงด้านที่เก่าที่สุดเป็นระเบียงสองชั้นและห้องลึกลงไปที่สร้างมาตั้งแต่ ค.ศ. 1439 ภายในระเบียงฉันนบถเป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพชีวประวัตินักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซียที่เขียนโดยลูกา ซิญโญเรลลีระหว่างปี ค.ศ. 1497 ถึงปี ค.ศ. 1498 และ อิลโซโดมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1505 งานภาพชุดนี้ถือกันว่าเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลี
โบสถ์.
ทางเข้าโบสถ์จาก “ระเบียงฉันนบถเอก” เริ่มด้วยจิตรกรรมฝาผนัง “พระเยซูแบกกางเขน”, “พระเยซูที่คอลัมน์” และ “นักบุญเบเนดิกต์มอบวินัยให้แก่ผู้ก่อตั้งมอนเตโอลิเวโต” ที่เขียนโดยอิลโซโดมา 
ทางเดินกลางของโบสถ์บนผังทรงกางเขน ภายในตกแต่งอย่างแพรวพราวแบบบาโรก แอบบีได้รับการปรับปรุงใหม่เป็นแบบบาโรกในปี ค.ศ. 1772 โดยจิโอวานนี อันติโอรี สิ่งที่เด่นที่สุดคืองานไม้ฝังไม้ (wooden inlaid) เป็นลวดลายในบริเวณร้องเพลงสวดที่สร้างโดยจิโอวานนี ดา เวโรนาระหว่างปี ค.ศ. 1503 ถึงปี ค.ศ. 1505 นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีภาพเขียนโดยจาโกโป ลีกอซซี (“แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์” ค.ศ. 1598), หลังแท่นบูชาเอกมีกางเขนพหุรงค์ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และในห้องเก็บเครื่องพิธีมีเพดานที่เป็นงานไม้ฝังไม้ที่สร้างในปี ค.ศ. 1417.
ห้องสมุดและโรงเภสัชกรรม.
บนผนังและเพดานในบริเวณบันไดขึ้นไปยังชั้นบนตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยอิลโซโดมา ห้องสมุดมีหนังสือด้วยกันราว 40,000 เล่ม ส่วนโรงเภสัชกรรมมีโถและแจกันสำหรับใส่เครื่องยาที่สร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมสร้างสรรค์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน

คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม เป็นหน่วยงานหนึ่งตามโครงสร้างของ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน โดยเป็นการรวมของ 2 คณะวิชา เดิมของสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา คือ คณะวิชาศิลปกรรมและคณะวิชาออกแบบอุตสาหกรรม 
ประวัติ.
คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน (FACULTY OF FINE ARTS AND INDUSTRIAL DESIGN) เป็นหน่วยงานระดับคณะ ในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน จัดการศึกษาด้านศิลปะและการออกแบบ การอนุรักษํแลพัฒนาด้านวิชาชีพและเทคโนโลยี คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม ได้เปิดสอนทั้งด้านสังคมศาสตร์ (กลุ่มสายวิชาศิลปกรรม) และด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (กลุ่มสายวิชาออกแบบอุตสาหกรรม) ในระดับปริญญาตรี หลักสูตร 4 ปี ภาคปกติ โดยมีความเป็นมาและรายละเอียดดังนี้
เลโอคารีส

เลโอคารีส เป็นประติมากรชาวกรีกจากเอเธนส์ผู้มีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่่ 4 
ผลงาน.
เลโอคารีสทำงานก่อสร้างมอโซเลียมแห่วมอสโซลลอสที่ฮาลิคาร์นาสซัสซึ่งเป็นหนึ่งใน "เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก", ประติมากรรม “ไดแอนาแห่งแวร์ซายส์” ของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์เป็นงานก็อปปีโดยโรมันของงานชิ้นเดิมที่สร้างราว 325 ก่อนคริสต์ศักราช และเชื่อกันว่าเป็นผู้สร้างประติมากรรม “อพอลโลเบลเวเดียร์” ที่ปัจจุบันอยู่ที่กรุงวาติกันด้วย
ส่วนงานประติมากรรมภาพเหมือนชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันดีคือประติมากรรมของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งมาซิดอน, อเล็กซานเดอร์มหาราช, อมินทาสที่ 3 แห่งมาซิดอน, โอลิมเปียส และ ยูริดิซีที่ 2 แห่งมาซิดอน ที่ทำด้วยงาช้างและทอง และ ตั้งอยู่ที่ตึกฟิลิปเปียนซี่งเป็นตึกทรงกลมที่สร้างที่อัลตีสที่โอลิมเปีย, กรีซโดยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งมาซิดอนเพื่อเป็นการฉลองชัยชนะในยุทธการแคโรเนีย (338 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
ไดแอนาแห่งแวร์ซาย

ไดแอนาแห่งแวร์ซาย  เป็นประติมากรรมหินอ่อนที่มีขนาดใหญ่กว่าคนจริงเล็กน้อย ของเทพีกรีกอาร์ทิมิส หรือเทพีโรมันเทพีไดแอนา พร้อมด้วยกวาง งานชิ้นนี้เป็นงานที่ก๊อบปี้จากงานเดิมเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 หรือ คริสต์ศตวรรษที่ 2 จากงานประติมากรรมกรีกเดิมที่เชื่อกันว่าสร้างโดยเลโอคารีสราว 325 ก่อนคริสต์ศักราชที่สูญหายไป
ชื่ออื่นของงานชิ้นนี้ที่เป็นที่รู้จักกันก็ได้แก่ "Diana à la Biche", "Diane Chasseresse" (ไดแอนานักล่าสัตว์), "Artemis of the Chase" และ "Artemis with the Hind"
ประวัติ.
ประติมากรรมไดแอนาแห่งแวร์ซายพบในอิตาลี เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์สันนิษฐานว่าพบที่เนมี ซึ่งเป็นเทวสถานเก่าแก่ แต่แหล่งข้อมูลอื่นสันนิษฐานว่าพบที่คฤหาสน์เฮเดรียนที่ทิโวลี สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 4 พระราชทานแก่พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส เป็นนัยยะอันหลีกเลี่ยงไม่ได้ถึงดียานแห่งปัวตีเยซึ่งเป็นพระสนม ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1550 พระเจ้าอ็องรีทรงนำไปตั้งเป็นประติมากรรมชิ้นเด่นของ "Jardin de la Reine" ทางตะวันตกของ "Galerie des Cerfs" ที่พระราชวังฟงแตนโบล ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นประติมากรรมโรมันหนึ่งในชิ้นแรก ๆ ที่เข้ามาตั้งอย่างเด่นในฝรั่งเศส 
"ตั้งอยู่โดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางประติมากรรมที่นำมาจากอิตาลีของก่อนครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 17 "Diane Chasseresse" มีชื่อเสียงนอกอิตาลีพอ ๆ กับ "ลานกอร์ตีเลเดลเบลเวเดเร" หรือ "คฤหาสน์บอร์เกเซ"" แต่ผู้ชมโดยทั่วไปก็มักจะสับสนกับอาร์ทิมิสแห่งเอฟิซัส ในปี ค.ศ. 1602 พระเจ้าอ็องรีที่ 4 ทรงย้ายไปไว้ที่พระราชวังลูฟวร์ บนห้องแสดงที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ "Salle des Antiques" (ห้องวัตถุโบราณ ที่ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น "Salle des Caryatides") ที่ตั้งที่พระราชวังฟงแตนโบลก็มีรูปจำลองตั้งแทนที่บนฐานหินอ่อนด้วยสุนัขที่ทำด้วยสำริด ภายในลานสวนที่ล้อมรอบด้วยเรือนส้ม รูปหล่อขนาดเท่าของเดิมด้วยสัมริดสร้างโดยอูว์แบร์ เลอ ซุเออร์ (Hubert Le Sueur) ในปี ค.ศ. 1634 เพื่อส่งไปถวายพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้เป็นพี่เขยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 
ต่อมาประติมากรรมไดแอนาก็ถูกนำไปตั้งไว้ในห้องภาพใหญ่  ของพระราชวังแวร์ซาย โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และอีกก๊อบปี้หนึ่งทำขึ้นสำหรับคฤหาสน์มาร์ลี
ไดแอนาในประติมากรรมชิ้นนี้เป็นสตรีนักล่าสัตว์ที่มีร่างกายออกไปทางบุรุษ โดยมีกวางตัวผู้เป็นเพื่อนเดินทาง ไดแอนามองไปทางขวาอาจจะมองไปยังกวาง มือขวายกขึ้นในท่าที่เตรียมจะดึงศรออกจากกระบอก แขนขวาดูเหมือนจะถือคันธนูที่หายไป เครื่องแต่งกายเป็นแบบกรีกโบราณ สวมรองเท้าแตะ
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไป (ภาพยนตร์)

เพอร์ซีย์ แจ็กสันกับสายฟ้าที่หายไป  เป็นภาพยนตร์แนวผจญภัยแฟนตาซีจากสหรัฐอเมริกา กำกับโดย Chris Columbus เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ความยาว 120 นาที จัดจำหน่ายโดย บริษัท ทเวนตี้ เซนทูรี ฟอกซ์ นำแสดงโดย โลแกน เลอร์แมน มารับบท เพอร์ซีย์ แจ็กสัน โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากนวนิยายชุด"เพอร์ซีย์ แจ็กสัน"เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกัน ริก ไรออร์แดน
เนื้อเรื่องย่อ.
ซุส (ฌอน บีน) กล่าวหาว่า เพอร์ซีย์(โลแกน เลอร์แมน) บุตรชายวัยรุ่นของเทพโพไซดอน (เควิน แมตคิตต์) เป็นผู้ต้องสงสัยขโมยสายฟ้า ซึ่งเป็นอาวุธที่ทรงอำนาจมากที่สุดในจักรวาล ไปจากเขา
เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์จากข้อกล่าวหาร้ายแรง และหลีกเลี่ยงสงครามระหว่างทวยเทพที่อาจปะทุขึ้น เพอร์ซีจำต้องออกผจญข้ามโลกไปจับขโมยตัวจริงมาลงโทษให้ได้ ตลอดการเดินทางครั้งสำคัญนี้เองที่เขาต้องประมือกับเหล่าอริศัตรูจอมโหดตนแล้วตนเล่าที่หมายมุ่งมาสกัดไม่ให้ภารกิจนี้สำเร็จลุล่วง แล้วยังจะต้องคอยปกป้องมารดาจากเฮดีส (สตีฟ คูแกน) เทพเจ้ากรีกที่มุ่งปองร้ายด้วย
กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

<table class="infobox" cellpadding="3" style="width:24em; text-align:left; font-size:90%; line-height:1.5em; border-collapse:collapse;">
<tr><td colspan="2" style="text-align:center; font-size:125%; font-weight:bold; border-bottom:1px solid #aaa;">สกีลงเขา<br>ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010</td></tr>
<tr><td colspan="2" style="text-align:center; border-bottom:1px solid #aaa;"> 
 </td></tr><tr><th>สนาม</th><td> วิสท์เลอร์, รัฐบริติชโคลัมเบีย
</td></tr><tr><th>วันที่</th><td> 13 – 27 กุมภาพันธ์, 2010
</td></tr><tr><td align="left" style="border-top:1px solid #aaa; padding:0.2em;">« 2006</td><td align="right" style="border-top:1px solid #aaa; padding:0.2em;">2014
»</td></tr></table>
กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 เป็นกีฬาประเภทหนึ่งที่แข่งขันในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ระหว่างวันที่ 13 - 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ที่สนามวิสท์เลอร์ครีคไซด์ ในเมืองวิสท์เลอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา ซึ่งมีประเภทการแข่งขันทั้งหมด 10 ประเภท 10 เหรียญทอง
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
ประเทศที่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันกีฬาสกีลงเขา
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สุษิรา แน่นหนา

สุษิรา แอนจิลีน่า แน่นหนา (เกิด 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2530) ชื่อเล่น ซูซี่ เป็นนักแสดง นางแบบ พิธีกรลูกครึ่งไทย-อังกฤษ
ประวัติ.
ชีวิตตอนต้นและครอบครัว.
สุษิราเกิดที่จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรีของสหวัฒน์ แน่นหนา อดีตอธิบดีกรมศิลปากร กับแพทรีเซีย ชีสแมน แน่นหนา มารดาชาวอังกฤษ อาจารย์ประจำสาขาวิชาผ้าไทย คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีพี่สาวชื่อลาโมนา ชีสแมน บิดามารดาแยกทางกันตั้งแต่เธอยังเด็ก ซึ่งต่อมามารดาไปมีครอบครัวใหม่ ด้วยเหตุนี้เธอจึงอยู่ในการดูแลจากบิดามาตลอด ซึ่งเลี้ยงดูอย่างตะวันตก และใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารในครอบครัว ทำให้ผลงานการแสดงของเธอในช่วงแรก ๆ จะเห็นได้ว่าพูดภาษาไทยยังไม่ชัด ส่วนตัวนับถือศาสนาคริสต์ ขณะที่มารดานับถือศาสนาพุทธ สุษิราเข้าศึกษาที่คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
เธอหมั้นหมายกับคริสโตเฟอร์ ซูซา ชาวอเมริกัน-ฟิลิปปินส์ และเป็นทหารหน่วยทำลายล้างวัตถุระเบิด แต่เขาป่วยเป็นโรคซึมเศร้าและฆ่าตัวตายเมื่อต้นปี พ.ศ. 2562
การทำงาน.
สุษิราเข้าวงการเมื่ออายุ 13 ปี เริ่มจากการถ่ายแบบและถ่ายโฆษณา มีผลงานละครเรื่องแรกคือเรื่อง "สื่อรักชักใยอลวน" จนได้รับบทนางเอกในละคร "เพลิงสีรุ้ง" เธอยังได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "6.66 ตายไม่ได้ตาย" แล้วหายไปจากวงการบันเทิงเพราะมุ่งกับการเรียนและธุรกิจครอบครัวที่จังหวัดเชียงใหม่ และในปี 2561 แสดงในละครเรื่อง "บุพเพสันนิวาส" รับบทบาทเป็นท้าวทองกีบม้า จนกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง จากบทนี้ทำให้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำครั้งที่ 33 ในสาขาดาราสนับสนุนหญิงดีเด่น แต่พ่ายให้ซาร่า เล็กจ์ จากละครเรื่อง "ลิขิตรัก" ในปลายปีเดียวกันเธอมีผลงานละครเรื่อง "เนตรนาคิน" โดยรับบทเป็นฝาแฝดอินทิรากับอรชุมาที่มีนิสัยต่างกัน จากกระแสตอบรับที่ดีนี้ เธอจึงกลับมารับงานในวงการบันเทิงอีกครั้ง
โลแกน เลอร์แมน

โลแกน เวด เลอร์แมน  หรือโลแกน เลอร์แมน (เกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1992) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน จากแคลิฟอร์เนีย เขาเริ่มมีผลงานครั้งแรกจากโฆษณาทางโทรทัศน์ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1990 และได้เริ่มมีผลงานทางภาพยนตร์และโทรทัศน์ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 2000 ในซีรีส์เรื่อง "Jack & Bobby" (2004-2005) และในภาพยนตร์เรื่อง "The Butterfly Effect" (2004) และ "Hoot" (2006) เลอร์แมนเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากภาพยนตร์ที่เขาแสดงในปี 2007 เรื่อง "3:10 to Yuma" รวมถึงผลงานของเขาในปี 2009 เรื่อง "Gamer" และ "My One and Only" ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของเขา "Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief" ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010
ประวัติโดยทั่วไป.
เลอร์แมนเกิดในเบเวอร์ลีย์ ฮิลล์, รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นบุตรของ ลิซ่า เลอร์แมน(นามสกุลเดิม: โกลด์แมน) ซึ่งทำงานเป็นผู้จัดการของเขาและ แลร์รี่ เลอร์แมน ซึ่งเป็นนักธุรกิจ เขามีพี่น้อง 2 คน ชื่อ ลินด์ซี และลูคัส ครอบครัวเลอร์แมนได้ก่อตั้งบริษัทเกี่ยวกับกายอุปกรณ์ ชื่อ "Lerman & Son"; บรรพบุรุษชาวยิวของเขาได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นที่เบอร์ลิน ใน ค.ศ. 1915. ปู่ของโลแกนเป็นครอบครัวชาวยิวโปแลนด์ที่ต้องออกจากประเทศเยอรมนีในช่วงทศวรรษที่ 1930 เพราะพวกนาซี บรรพบุรุษคนอื่น ๆ ของโลแกนเป็นชาวยิวอพยพมาจากโปแลนด์, รัสเซียและลิทัวเนีย. เลอร์แมนได้เลือกที่จะศึกษาเกี่ยวกับครีเอทีฟไรต์ติงที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์กและเขาได้แสดงออกถึงการมีความสนใจในด้านการเขียน การผลิตและการกำกับอย่างชัดเจน
ชาลส์ วิลสัน

ชาลส์ เนสบิตต์ วิลสัน (1 มิถุนายน ค.ศ. 1933 - 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010) อดีตทหารเรือ และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 12 สมัยจากรัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา
ชาลส์ วิลสันมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในฐานะเป็น ส.ส. พรรคเดโมแครต ซึ่งเป็นกำลังสำคัญในการผลักดันให้สหรัฐอเมริกาดำเนินปฏิบัติการไซโคลน เป็นภารกิจปกปิดของซีไอเอในการส่งยุทโธปกรณ์ โดยเฉพาะจรวด FIM-72 สติงเกอร์ ให้แก่อัฟกันมูจาฮีดีนในช่วงสงครามโซเวียต-อัฟกานิสถาน ทั้งที่ในขณะนั้นสหรัฐอเมริกาบริหารงานโดยประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน จากพรรครีพับลิกัน
เรื่องราวเบื้องหลังของปฏิบัติการไซโคลนนี้ ได้ถูกถ่ายทอดเป็นหนังสือขายดีของจอร์จ ไครล์ ผู้สื่อข่าวซีบีเอส ชื่อ "Charlie Wilson's War: The Extraordinary Story of the Largest Covert Operation in History" วางจำหน่ายในปี 2003 และนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง "Charlie Wilson's War" กำกับโดยไมค์ นิโคลส์ นำแสดงโดย ทอม แฮงค์, จูเลีย โรเบิร์ตส, ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน, เอมี แอดัมส์ และเอมิลี บลันท์ ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ (ฟิลิปส์ ซีมัวร์ ฮอฟแมน)
ตะลิงปลิง

ตะลิงปลิง เป็นไม้ผลในวงศ์ Oxalidaceae เป็นพืชเขตร้อน คาดว่ามีถิ่นกำเนิดมาจากหมู่เกาะมาลูกู ในประเทศอินโดนีเซีย ปัจจุบันกลายเป็นพืชประจำถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียใต้, ทวีปอเมริกากลาง, ทวีปอเมริกาใต้, ประเทศแทนซาเนีย, ประเทศออสเตรเลีย และประเทศจาเมกา เป็นไม้ยืนต้น สูงได้ถึง 15 เมตร ออกผลตามกิ่งก้านและลำต้นเป็นพวงแน่นและสวยงาม จึงเป็นที่นิยมปลูกทั่วไป นอกจากนี้ผลยังสามารถใช้บริโภค ตะลิงปลิงเป็นพืชร่วมวงศ์กับมะเฟือง มีส่วนที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนคือ ผลมะเฟืองมีขนาดใหญ่กว่าผลตะลิงปลิง
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์.
ไม้ต้นทรงพุ่ม สูงได้ถึง 15 เมตร ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก ยาว 20-60 ซม. ออกสลับ ใบย่อย 25-35 ใบ รูปขอบขนานแกมรูปหอก กว้างประมาณ 5.5 ซม. ยาวประมาณ 12 ซม. ปลายแหลม โคนสอบ มีขนนุ่ม ดอกสีแดงอมม่วง กลางดอกมีสีนวล กลิ่นหอมอ่อนๆ ออกเป็นช่อสั้นตามโคนต้นและกิ่งแก่ กลีบดอก 5 กลีบ เมื่อบานขนาดผ่าศูนย์กลาง 1-1.5 ซม. เกสรผู้ 10 อัน สั้น 5 อัน ยาว 5 อัน อยู่สลับกัน ผลรูปป้อมรี ผิวเกลี้ยง กว้าง 2-5 ซม. ยาว 4-10 ซม. เป็นพูตื้นๆ 4 พู ปลายแหลม โคนมน รสเปรี้ยว เมื่อสุกสีเขียวอมเหลือง
การบริโภค.
ผลมีรสเปรี้ยว เป็นที่นิยมเก็บผลอ่อนมากินกับกะปิ น้ำปลาหวาน เกลือ หรือนำมาทำส้มตำตะลิงปลิง หรือกินกับอาหารรสจัด หรือใช้เป็นเครื่องปรุงใส่ในอาหารที่ต้องการความเปรี้ยว เช่น แกงส้ม ต้มยำ เป็นต้น หรือจะนำมาแช่อิ่มก็ได้ หรือจะนำมาทำน้ำผลไม้ ซึ่งจะให้แคลอรีต่ำ มีวิตามินเอสูง แต่ไม่ควรกินติดต่อกันเป็นจำนวนมาก ๆ หรือเป็นระยะเวลานาน ๆ เพราะจะทำให้เลือดตกตะกอนได้
การปลูกและดูแลรักษา.
ตะลิงปลิงปลูกเลี้ยงง่าย ชอบดินร่วนปนทราย ระบายน้ำดี แต่ไม่ทนน้ำท่วมขังเป็นเวลานาน นิยมขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดหรือตอนกิ่ง ซึ่งต้นที่ได้จากการเพาะเมล็ดจะมีทรงพุ่มสูงใหญ่ และแข็งแรงกว่าต้นที่ได้ตอนกิ่ง แต่จะใช้เวลา 2-3 ปี จึงจะมีดอกมีผล ขณะที่ต้นจากการตอนกิ่งจะให้ผลหลังจากการปลูกลงดิน 5-8 เดือน หลังจากปลูกได้นาน 3-4 เดือนควรหมั่นตัดแต่งกิ่งให้เป็นพุ่ม ถ้าไม่ต้องการให้ต้นสูงมากก็ตัดส่วนยอดออกเพื่อให้แตกกิ่งข้าง ๆ จะช่วยให้เก็บผลได้ง่าย ควรใส่ปุ๋ยคอกสลับกับปุ๋ยเคมีบ้างทุก 3 เดือน
เมนูแนะนำสำหรับตะลิงปลิง.
เนื่องจากตะลิงปลิงมีรสเปรี้ยวนำกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์จึงสามารถนำไปทำได้ทั้งอาหารคาวและเครื่องดื่มโดยเมนูที่คนนิยมนำตะลิงปลิงไปปรุงก็อย่างเช่น น้ำพริกตะลิงปลิง ปลาทูต้มตะลิงปลิง ยำตะลิงปลิง ฯลฯ หรือนำมาต้มเป็นน้ำผสมน้ำตาลลงไปก็จะได้เป็นเครื่องดื่มคลายร้อนรสเปรี้ยวอมหวาน ทั้งยังมีบางแห่งนำมา
ทำตะลิงปลิงแช่อิ่ม เป็นของกินเล่นได้อีกด้วย
ไมเคิล หว่อง

ไมเคิล หว่อง  ดารานักแสดงชาวฮ่องกงที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังในประเทศไทยอยู่ระยะหนึ่ง
ไมเคิล หว่อง มีชื่อเต็มว่า ไมเคิล ฟิตซ์เจอรัลด์ หว่อง (Michael Fitzgerald Wong) มีชื่อเป็นภาษาจีนว่า หว่อง หมันตั๋ก  เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1965 ที่เมืองทรอย รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา โดยพ่อเป็นเจ้าของภัตตาคารเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายจีน แม่เป็นศิลปินลูกครึ่งดัตช์-ฝรั่งเศส หลังเรียนจบมัธยมศึกษาที่อเมริกาแล้ว ไมเคิล พร้อมด้วยพี่ชาย คือรัสเซลล์ หว่อง และน้องชาย ดีแลน หว่อง ได้เดินทางมาปักหลักเพื่อเป็นนักแสดงที่ฮ่องกง ซึ่งต่อมาทั้ง 3 คนก็ได้เป็นนักแสดงที่มีชื่อด้วยกันทั้งนั้น โดยเริ่มการแสดงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 
ประวัติ.
ไมเคิล หว่อง เคยมีชื่อเสียงโด่งดังในประเทศไทยด้วยในระหว่างปี พ.ศ. 2536-2537 หลังจากได้แสดงภาพยนตร์โฆษณาผลิตภัณฑ์ชีวาสรีกัลคู่กับ Janet Ma ฉายทางโทรทัศน์ในปี 2535 และได้มาพำนักและทำงานในกรุงเทพเป็นระยะเวลาหนึ่งเป็นหนุ่มสุดฮอตของวงการ ต่อมาได้ออกอัลบั้มเพลงชุดหนึ่งในสังกัดแกรมมี่ เอนเตอร์เทนเมนต์ (ปัจจุบันเป็น จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่) มีเพลงที่ได้รับการโปรโมตคือ "ฉันมาไกล" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับอัลบั้ม มีเนื้อร้องเป็นภาษาไทยโดยร้องด้วยการใช้ภาษาคาราโอเกะ นอกจากนี้ในอัลบั้มดังกล่าวยังมีเพลง To Love Somebody และยังนำแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "มังกรเจ้าพระยา" คู่กับดาวรุ่งดวงใหม่ มรกต มณีฉาย เจ้าของเต้านมมโหฬารขนาด 40 นิ้ว และทอม ดันดี จากการกำกับโดย ฉลอง ภักดีวิจิตร ในเรื่องไมเคิลรับบททายาทเศรษฐีที่กลับมาจากฮ่องกงเพื่อสืบหาสาเหตุการเสียชีวิตของบิดา โดยมีมรกตรับบทนางนกต่อ แต่สุดท้ายก็พลาดท่าเสียทีให้กับพระเอกในที่สุด
วงการบันเทิง.
ไมเคิล หว่องเป็นนักแสดงที่ไม่สันทัดในการใช้ภาษาจีน โดยจะถนัดภาษาอังกฤษมากกว่า ทว่าเจ้าตัวก็พยายามไม่ให้เรื่องนี้กลายเป็นอุปสรรค ไมเคิลสมรสแล้วกับเจเน็ต หม่าในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 มีลูกสาวสองคนและลูกชายหนึ่งคน คือ เคย์ล่า ไอริสซ่า และเคดิน ไมล์ แต่กระนั้นเจ้าตัวให้สัมภาษณ์สื่อสิ่งพิมพ์เพนท์เฮ้าส์ฮ่องกงยอมรับว่าเป็นเพล์บอยรักสนุกชอบทดลอง และชื่นชอบสาวๆทรงโตเป็นพิเศษ เนื่องจากเขาเป็นลูกครึ่งจึงมีขนาดพ่วงพีถึงใจ ขณะอยู่กรุงเทพก็ได้ออกเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง มีความสัมพันธ์กับหญิงสาวมากหน้าหลายตา แต่ชีวิตแต่งงานก็ราบรื่นไม่มีปัญหาแต่อย่างใด
ไมเคิลรับงานแสดงที่หลากหลายบทบาท ทั้งหนังบู๊บัดเจ็ทสูง จนกระทั่งถึงภาพยนตร์สยองขวัญเรทอาร์เกรดซี และรับบทแบบ cameo roleในหนังเฉพาะทางอีกหลายเรื่อง ผลงานในระยะหลังได้แก่การร่วมแสดงในภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง "Knock Off" ในปี ค.ศ. 1998 และนำแสดงในเรื่อง "Enter the Eagles" ในปีเดียวกัน และ ร็อคกี้ หัวหน้าเหล่าร้ายที่เป็นอัมพาตต้องนั่งบนรถเข็นใน "House of Fury" ในปี ค.ศ. 2005 องค์ชายโดกาโดะ ผู้นำทัพแมนจูใน "Seven Swords" ในปีเดียวกัน อธิบดีกรมตำรวจฮ่องกง ใน "Cold War" ในปี ค.ศ. 2012 และร่วมแสดงสมทบในภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดฟอร์มใหญ่เรื่อง "" ในปี ค.ศ. 2014
ภายหลังผันตัวเองไปออกอัลบั้มเพลงสากล"Come Fly with Me" และขับเฮลิคอปเตอร์เป็นงานอดิเรก และออกไลน์แฟชั่นทั้งเสื้อผ้า เครื่องหนังและแว่นตา โดยใช้ชื่อว่า MW
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี (20 มีนาคม พ.ศ. 2328 — 4 มิถุนายน พ.ศ. 2410) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อย ต่อมาได้เสกสมรสเป็นพระชายาของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ มีพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวคือพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์
พระประวัติ.
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดีประสูติเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2328 เป็นพระธิดาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาน้อย (บ้างออกนามว่า น้อยแขก) ต่อมาพระองค์เจ้าดาราวดีได้เป็นพระชายาสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ ชาววังออกพระนามว่า "เจ้าข้างใน" หรือ "ทูลกระหม่อมข้างใน" มีพระโอรสหนึ่งพระองค์คือ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ (พ.ศ. 2363-2404) ต้นราชสกุลอิศรศักดิ์ ณ อยุธยา
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดีสิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานเพลิงพระศพ วันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2411 
หลังการสิ้นพระชนม์ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์พระโอรส ได้ทรงอุทิศพระตำหนักและพระราชอุทยานของพระองค์หญิงดาราวดี พระมารดา แก่พระบวรพุทธศาสนา ทรงสร้างเป็นวัดชื่อวัดไพรงามในปี พ.ศ. 2404 ครั้นภายหลังพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงถวายผ้าพระกฐิน ณ วัดดังกล่าว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานนามใหม่ว่า วัดจอมสุดาราม เมื่อปี พ.ศ. 2442 เป็นพระเกียรติแก่พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
มีนักแสดงผู้รับบท พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี ได้แก่