วิลเลียม ทอมัส เทอร์เนอร์

นาวาเอก วิลเลียม ทอมัส เทอร์เนอร์ (23 ตุลาคม ค.ศ. 1856 – 23 มิถุนายน ค.ศ. 1933) เป็นกัปตันเรือพาณิชย์ชาวบริติช เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะกัปตันของเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย (RMS "Lusitania") ขณะเรือลำดังกล่าวถูกจมด้วยตอร์ปิโดของเยอรมันในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1915
ประวัติ.
ชีวิตช่วงต้นและอาชีพการงาน.
เขาเกิดในลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรของชาร์ลอตต์ เทอร์เนอร์ (สกุลเดิม จอห์นสัน) และชาลส์ เทิร์นเนอร์ กะลาสีเรือ เทอร์เนอร์ได้ล่องเรือกราสเมียร์ ("Grasmere") เป็นครั้งแรกเมื่ออายุได้ระหว่าง 8 ถึง 13 ปี (มีแหล่งข้อมูลเกี่ยวกับอายุของเขาแตกต่างกันไป) เช่นเดียวกับการเดินทางครั้งสุดท้ายของเขาบนเรือลูซิเทเนีย การเดินทางทางทะเลครั้งแรกของเขาสิ้นสุดลงด้วยเหตุเรืออับปางใกล้ประเทศไอร์แลนด์ และเขาจึงว่ายน้ำไปยังชายฝั่งไอร์แลนด์เพื่อช่วยชีวิตตัวเอง เทอร์เนอร์ทำหน้าที่ภายใต้การบังคับบัญชาของพ่อของเขาในเรือควีนออฟเดอะเนชันส์ ("Queen of the Nations") แม้ปัจจุบันจะมีชื่อเสียงจากบทบาทในภัยพิบัติเรือลูซิเทเนีย แต่เทอร์เนอร์ก็เป็นนักเดินเรือที่ยอดเยี่ยมซึ่งสามารถข้ามทะเลได้สำเร็จหลายครั้งด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง รวมถึงจากลิเวอร์พูลไปนิวยอร์กในเวลา 12 วันใน ค.ศ. 1910 และได้รับการเลื่อนตำแหน่งในด้านทักษะของเขา แม้จะมีพฤติกรรมหยาบคายและไม่เหมาะสมต่อหน้าผู้โดยสารก็ตาม กล่าวกันว่าเทอร์เนอร์อ้างถึงผู้โดยสารว่าเป็น "ฝูงลิงเลือดเย็นที่ส่งเสียงจ้อแจ้ไม่หยุด"
การกระทำอันกล้าหาญ.
ขณะที่ได้รับแต่งตั้งในเรือเชอร์เบิร์ก ("Cherborg") เทอร์เนอร์ได้รับการยอมรับในฐานะผู้ที่สามารถช่วยเหลือชายคนหนึ่งและเด็กชายที่ตกลงไปในน้ำหลังจากที่เรืออลิซ เดวีส์ ("Alice Davies") ประสบอุบัติเหตุชนกับเชอร์เบิร์ก เขาได้รับชื่อเสียงอีกครั้งจากการช่วยเหลือเด็กชายวัย 14 ปีที่ตกจากท่าเรืออเล็กซานดรา และได้รับเหรียญเงินจากราชสมาคมสมาคมเรืออับปางและมนุษยธรรม เขาได้รับใบประกาศเกียรติคุณจากสมาคมเรืออับปางและมนุษยธรรมลิเวอร์พูลสำหรับการช่วยเหลือลูกเรือของเรือแวเนีย ("Vagne") ใน ค.ศ. 1897 เทิร์นเนอร์ได้รับเหรียญการขนส่งสำหรับการบริการที่โดดเด่นใน ค.ศ. 1902 เมื่อเขาดำรงตำแหน่งต้นเรืออุมเบรีย ("Umbria") และเคลื่อนย้ายกองทหารไปยังแอฟริกาใต้ในช่วงสงครามบูร์ เทอร์เนอร์ได้รับใบประกาศเกียรติคุณอีกครั้งจากสมาคมเรืออับปางและมนุษยธรรมลิเวอร์พูลหลังจากช่วยชีวิตลูกเรือเวสต์พอยต์ ("West Point") ครึ่งหนึ่งใน ค.ศ. 1910
อาชีพกับคูนาร์ด.
เทอร์เนอร์เข้าร่วมกับสายการเดินเรือคูนาร์ด (Cunard Line) ใน ค.ศ. 1878 ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ลำดับที่ 4 โดยเดินตามรอยเท้าของพ่อ และออกจากคูนาร์ดใน ค.ศ. 1883 เพื่อรับประสบการณ์เพิ่มเติมที่จำเป็นสำหรับการเลื่อนตำแหน่ง เทอร์เนอร์ได้รับใบอนุญาตกัปตันใน ค.ศ. 1886 และกลับมาร่วมงานกับสายการเดินเรืออีกครั้งใน ค.ศ. 1889 ใน ค.ศ. 1903 เทอร์เนอร์บัญชาการเรือครั้งแรกในเรืออาเลปโป ("Aleppo") แม้ในตอนแรกคูนาร์ดจะกังวลเกี่ยวกับพฤติกรรมหยาบกระด้างของเทอร์เนอร์และการหลีกเลี่ยงผู้โดยสาร แต่พวกเขาก็พบว่าผู้โดยสารกลับเพลิดเพลินกับการกระทำที่เข้าใจยากของเทิร์นเนอร์ และเขาเป็นที่ต้องการตัวอย่างมาก
ใน ค.ศ. 1915 เรือดำน้ำเยอรมันได้จมเรืออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย (RMS "Lusitania") ด้วยตอร์ปิโด และการสอบสวนของกระทรวงทหารเรือได้ตั้งข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงต่อเทอร์เนอร์ วินสตัน เชอร์ชิล มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับคดีนี้ เทอร์เนอร์ได้รับการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แต่ข้อกล่าวหาเหล่านี้ยังคงตามหลอกหลอนเขาไปตลอดชีวิต และเขาใช้ชีวิตอย่างสันโดษ
เรือไอเวอร์เนีย.
ในฤดูใบไม้ร่วงของ ค.ศ. 1916 หนึ่งปีเศษหลังลูซิเทเนียอับปาง เทอร์เนอร์ได้รับแต่งตั้งเป็นกัปตันเรือทดแทนของเอสเอส ไอเวอร์เนีย (SS "Ivernia") ของสายการเดินเรือคูนาร์ด ซึ่งรัฐบาลอังกฤษได้เช่าเหมาลำมาใช้เป็นเรือลำเลียงทหาร วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1917 เรือดำน้ำเยอรมันได้ยิงตอร์ปิโดใส่เรือดังกล่าวในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนนอกชายฝั่งกรีก โดยมีทหารอยู่บนเรือ 2,400 นาย เรือลำนี้จมลงค่อนข้างเร็ว โดยสูญเสียลูกเรือ 36 นายและทหาร 84 นาย เทอร์เนอร์รอดมาได้อีกครั้ง ครั้งนี้ เดอะนิวยอร์กไทมส์รายงานว่า เขาอยู่บนสะพานเดินเรือจนกระทั่งคนบนเรือออกไปด้วยเรือชูชีพและแพ "ก่อนจะว่ายน้ำออกไปในขณะที่เรือจมลงใต้เท้าของเขา"
ชีวิตส่วนตัว.
เทอร์เนอร์ได้รับฉายาว่าโบว์เลอร์ บิล (Bowler Bill) เนื่องมาจากธรรมเนียมของเขาที่จะซื้อหมวกโบว์เลอร์ใหม่เอี่ยมเมื่อรับหน้าที่ควบคุมเรือและสวมหมวกใบนี้ในเวลาทำงานบนเรือ
เทอร์เนอร์แต่งงานกับอลิซ เอลิซาเบธ ฮิตชิง ลูกพี่ลูกน้องของเขาในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1883 พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันในแมนเชสเตอร์และมีลูกชายสองคนคือ เพอร์ซี วิลเฟรด (เกิด ค.ศ. 1885) และนอร์แมน เฮนรี (เกิด ค.ศ. 1893) อลิซย้ายออกไปพร้อมกับลูกชายของเทิร์นเนอร์ใน ค.ศ. 1903 ก่อนจะแยกทางกัน พวกเขายังคงแยกทางกันตลอดชีวิต และเทอร์เนอร์ก็อาศัยอยู่กับมิสเมเบิล เอฟเวอรี แม่บ้านและเพื่อนร่วมงานของเขา อลิซอพยพพร้อมกับลูกชายของเทอร์เนอร์ไปที่ออสเตรเลียใน ค.ศ. 1915 ตามการสอบสวนของกระทรวงทหารเรือ และต่อมาย้ายไปที่แคนาดาในวันที่ไม่ทราบแน่ชัด โดยไม่ทราบว่าลูกชายของเขาย้ายไปอยู่แคนาดาพร้อมกับอลิซ เทอร์เนอร์จึงออกตามหาพวกเขาเมื่อได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งลำไส้ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1919 เทอร์เนอร์เกษียณอายุโดยบอกกับเมเบิลว่า "ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือชีวิตที่เงียบสงบ" ครั้งนี้เขาได้รับรางวัล O.B.E. จากคำสั่งของประธานสายการเดินเรือคูนาร์ด
เทแร์เนอร์เสียชีวิตด้วยมะเร็งลำไส้เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1933 เพอร์ซี วิลเฟรด เทิร์นเนอร์ กะลาสีเรือพาณิชย์ ลูกชายของเทิร์นเนอร์ อายุ 55 ปี สูญหายเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1941 บนเรือเจดมัวร์ ("Jedmoor") เมื่อถูกจมโดยเรือดำน้ำอู-98 ของเยอรมัน