pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สยามสแควร์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2560)

สยามสแควร์  คือ ภาพยนตร์ไทยแนวกึ่งสยองขวัญกึ่งข้ามพ้นวัย ของบริษัท สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ออกฉายในปี พ.ศ. 2560 กำกับโดย ไพรัช คุ้มวัน เขียนบทโดย เอกราช มอญวัฒ, ธีปนันท์ เพ็ชรศรี, ชาญชนะ หอมทรัพย์ และไพรัช คุ้มวัน นำแสดงโดย อิษยา ฮอสุวรรณ, มรกต หลิว และพลอย ศรนรินทร์ เล่าเรื่องของวัยรุ่น 10 คนที่เข้าไปพัวพันกับเรื่องเล่าเกี่ยวกับวิญญาณเด็กสาว และต้องเผชิญกับเหตุการณ์ลึกลับน่าสะพรึงกลัว ที่เกิดขึ้นหลังเหตุการณ์ไฟดับในคืนหนึ่งที่สยามสแควร์
การผลิต.
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นโครงการที่ริเริ่มโดยกลุ่ม "ฮิดเดนเอเจนดา" ซึ่งเป็นกลุ่มครีเอทีฟของสหมงคลฟิล์ม และเป็นผลงานการกำกับภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องแรกของไพรัช คุ้มวัน
บทภาพยนตร์.
บทภาพยนตร์เรื่องนี้เขียนโดย เอกราช มอญวัฒ และธีปนันท์ เพ็ชรศรี โดยมีไพรัช คุ้มวัน และชาญชนะ หอมทรัพย์ ทำหน้าที่แก้ไขเพิ่มเติมรายละเอียดของบท โดยเฉพาะการเพิ่มเติมอารมณ์ร่วมและประสบการณ์ส่วนตัวที่ไพรัชมีต่อสยามสแควร์ทั้งในยุคของเขาและในยุคปัจจุบันลงไป จนได้เป็นบทฉบับสมบูรณ์
"สยามสแควร์".
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สามของสหมงคลฟิล์ม ถัดจาก "สยามสแควร์" (ศุภักษร, พ.ศ. 2527) และ "รักแห่งสยาม" (ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล, พ.ศ. 2550) ที่ใช้สยามสแควร์เป็นฉากหลังหลักในการดำเนินเรื่อง โดยเรื่องนี้เลือกเล่าถึงสถานที่ดังกล่าวด้วยมิติของภาพยนตร์สยองขวัญภายใต้แนวคิดหลักที่ว่า "สยามสแควร์มีผี" ด้วยการใช้ภาพและบรรยากาศของสยามสแควร์ยามค่ำคืนที่ทั้งเงียบเหงาและน่ากลัว ต่างจากตอนกลางวันที่มีสีสันและผู้คนพลุกพล่าน นอกจากนี้ ผู้สร้างยังต้องการนำเสนอว่า สยามสแควร์มีการเปลี่ยนแปลงและเปลี่ยนผ่านทั้งคนและสถานที่อยู่เสมอ ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงเปรียบเสมือนการเติมเต็มไตรภาคสยามสแควร์ต่อจากอีกสองเรื่องที่กล่าวถึงข้างต้น ด้วยการทำหน้าที่เป็นสมุดบันทึกช่วงเวลาหนึ่งของสยามสแควร์ รวมถึงบรรยากาศและความคิดของผู้คนในอีกยุคสมัยที่ภาพยนตร์กล่าวถึงเอาไว้
ตัวละคร.
สำหรับการเล่าเรื่องของตัวละครวัยรุ่นทั้งสิบคน ซึ่งเป็นตัวละครหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้ ไพรัชให้สัมภาษณ์กับไบโอสโคปทางเว็บไซต์เอ็มไทยว่า ตนได้วิธีการมาจากภาพยนตร์วัยรุ่นญี่ปุ่นเรื่อง "เดอะคิริชิมะทิง" (ไดฮะจิ โยะชิดะ, พ.ศ. 2555) ที่สามารถเล่าเรื่องตัวละครหลาย ๆ ตัวให้มีความสำคัญเท่า ๆ กันได้เป็นอย่างดี โดยตัวละครทุกตัวต่างก็มีเส้นเรื่องเป็นของตัวเอง
การเข้าฉาย.
ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายในประเทศไทยอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2560 (โดยมีการจัดฉายรอบพิเศษ "เด็กสยามดูก่อน" ในวันที่ 25 มีนาคม ของปีเดียวกัน ณ โรงภาพยนตร์ลิโด้ กรุงเทพมหานครฯ) และเข้าฉายในระดับนานาชาติครั้งแรกในสายประกวดของเทศกาลภาพยนตร์ตะวันออกไกลครั้งที่ 19 ณ เมืองอูดิเน ประเทศอิตาลี และภาพยนตร์เรื่องนี้ได้กลับมาฉายในโรงภาพยนตร์อีกครั้งจากการโหวตของเว็บไซต์ เมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์ โดยจะเข้าฉายในวันที่ 29 กันยายน 2560 ที่โรงภาพยนตร์ พารากอน ซีนีเพล็กซ์ โดยเข้าฉายเพียงแค่วันเดียวและรอบเดียว
กีฬาแห่งชาติจีน

กีฬาแห่งชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน  บางครั้งเรียกว่า ออลไชนาเกมส์  เป็นมหกรรมกีฬาชั้นนำของประเทศจีนในระดับประเทศ โดยปกติจะจัดขึ้นทุกๆ 4 ปี ครั้งล่าสุดจัดขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 ที่ฉ่านซี ครั้งถัดไปจะจัดขึ้นที่กวางตุ้ง–ฮ่องกง–มาเก๊า ใน ค.ศ. 2025
วอลเลย์บอลชายไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2017

วอลเลย์บอลชายไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2017 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลประเภททีมชาย จำนวน 6 ทีม โดยการแข่งขันครั้งนี้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 4 ณ เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
การแบ่งกลุ่ม.
การจับฉลากแบ่งกลุ่มทีมแชมป์และรองแชมป์จะได้รับให้เป็นทีมวางของแต่ละกลุ่ม และอีก 4 ทีมที่เหลือได้ทำการจับฉลากเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2560 ณ เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
วอลเลย์บอลหญิงไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2017

วอลเลย์บอลไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2017 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลประเภททีมหญิง จำนวน 6 ทีม โดยการแข่งขันครั้งนี้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 5 ณ เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร
การแบ่งกลุ่ม.
การจับฉลากแบ่งกลุ่มทีมแชมป์และรองแชมป์จะได้รับให้เป็นทีมวางของแต่ละกลุ่ม และอีก 4 ทีมที่เหลือได้ทำการจับฉลากเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2560 ณ เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ชิโร อิชิอิ

พลโทนายแพทย์ ชิโร อิชิอิ (; โรมาจิ: "Ishii Shirō") เป็นแพทย์ทหารชาวญี่ปุ่นประจำกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น และนักจุลชีววิทยาและผู้อำนวยการของหน่วย 731 ซึ่งเป็นหน่วยงานการทดลองอาวุธชีวภาพแห่งกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นที่มีส่วนร่วมในการนำชาวจีนและเชลยศึกจากที่ต่าง ๆ เช่น เกาหลี รัสเซีย เป็นต้นมาเป็นเหยื่อการทดลองมนุษย์ที่สุดแสนจะวิปริตทำให้มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (1937–1945)
ทะเลสาบเนอชาแตล

ทะเลสาบเนอชาแตล  เป็นทะเลสาบในภาครอมังดี ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (เขตภาษาฝรั่งเศส) ทะเลสาบนี้ตั้งอยู่ในรัฐเนอชาแตลเป็นส่วนใหญ่ อยู่ห่างจากกรุงแบร์นไปทางตะวันตกราว 41 กิโลเมตร บางส่วนของทะเลสาบกินพื้นที่ของรัฐโว รัฐฟรีบวร์ค และรัฐแบร์น ถือเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์ (แม้ทะเลสาบเจนีวาจะใหญ่กว่าแต่ก็ถือครองร่วมกับฝรั่งเศส) และใหญ่เป็นอันดับ 59 ของทวีปยุโรป ทะเลสาบมีความสูงอยู่ที่ 429 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล จุดที่ลึกที่สุดมีความลึก 152 เมตร
อุยก๋วน

อุยก๋วน เป็นบุคคลในยุคสามก๊ก อาจหมายถึง:
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
งออี้

งออี้ (เสียชีวิต ค.ศ. 237) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า อู๋ อี้  ชื่อรอง จื๋อยฺเหวี่ยน  เป็นขุนพลชาวจีนของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน น้องสาวของงออี้คืองอซีเป็นจักรพรรดินีในเล่าปี่จักรพรรดิผู้ก่อตั้งจ๊กก๊ก ญาติผู้น้องของงออี้ชื่องอปั้นก็รับราชการเป็นขุนพลของจ๊กก๊ก 
ประวัติ.
ตันซิ่ว ("เฉิน โช่ว") ไม่ได้เขียนชีวประวัติของงออี้ใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" ("ซันกั๋วจื้อ") ในศตวรรษที่ 5 เนื่องจากข้อมูลเกี่ยวกับชีวประวัติของงออี้สูญหายไปในช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ตันซิ่วก็ยังคงแทรกข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับชีวประวัติของงออี้ในส่วนวิจารณ์ของ "จี้ฮั่นฝู่เฉินจ้าน" (季漢輔臣贊; pub. 241) โดยหยาง ซี่ (楊戲) ที่พบใน"จดหมายเหตุสามก๊ํก"เล่มที่ 45
งออี้เป็นชาวเมืองตันลิว (陳留郡 "เฉินหลิวจฺวิ้น") ซึ่งอยู่บริเวณนครไคเฟิง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน งออี้สูญเสียบิดาขณะอายุยังเยาว์ บิดาของงออี้นั้นเป็นสหายของเล่าเอี๋ยน งออี้จึงพาทั้งครอบครัวติดตามเล่าเอี๋ยนไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) เมื่อราวปี ค.ศ. 188 เมื่อเล่าเอี๋ยนได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้ามณฑลของมณฑลเอ๊กจิ๋วโดยราชสำนักของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก น้องสาวของงออี้แต่งงานกับเล่ามอ (劉瑁 "หลิว เม่า") บุตรชายของเล่าเอี๋ยน งออี้จึงมีฐานะเป็นญาติฝ่ายลูกสะใภ้ของเล่าเอี๋ยนด้วย
หลังการเสียชีวิตในปี ค.ศ. 194 งออี้รับคงรับใช้ต่อมากับเล่าเจี้ยงบุตรชายของเล่าเอี๋ยนผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว เล่าเจี้ยงแต่งตั้งให้งออี้เป็นขุนพลองครักษ์ (中郎將 "จงหลางเจี้ยง") ระหว่างปี ค.ศ. 212 ถึง ค.ศ. 214 เมื่อขุนศึกเล่าปี่โจมตีเล่าเจี้ยงเพื่อจะเข้ายึดมณฑลเอ๊กจิ๋ว งออี้ร่วมรบในฝ่ายเล่าเจี้ยงและนำกองกำลังไปรบกับทัพเล่าปี่ในอำเภอโปยเสีย (涪縣 "ฝูเซี่ยน"; อยู่ในนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) แต่งออี้ยอมสวามิภักดิ์ต่อเล่าปี่หลังจากพ่ายแพ้
หลังจากเล่าปี่เข้ายึดมณฑลเอ๊กจิ๋วได้โดยสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 214 เล่าปี่แต่งตั้งให้งออี้เป็นขุนพลพิทักษ์ทัพและโจมตีกบฏ (護軍討逆將軍 "ฮู่จฺวินเถ่านี่เจียงจฺวิน") ตัวเล่าปี่ได้สมรสกับงอซี (อดีตภรรยาของเล่ามอที่เวลานั้นเสียชีวิตไปแล้ว) น้องสาวของงออี้ ในปี ค.ศ. 221 ในยุคสามก๊ก หลังเล่าปี่สถาปนาตนเปนจักรพรรดิและก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก ได้แต่งตั้งให้งออี้เป็นแม่ทัพภาคกวนต๋ง (關中都督 "กวานจงตูตู")
หลังจากเล่าปี่สวรรคตในปี ค.ศ. 223 งออี้ยังคงรับราชการกับเล่าเสี้ยนโอรสของเล่าปี่ผู้สิบราชบัลลังก์ถัดจากเล่าปี่ ในปี ค.ศ. 230 งออี้ติดตามอุยเอี๋ยนขุนพลจ๊กก๊กไปโจมตีเมืองลำอั๋น (南安郡 "หนานอานจฺวิ้น"; อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอหล่งซี มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) ซึ่งอยู่ในอาณาเขตของรัฐวุยก๊กอันเป็นรัฐอริของจ๊กก๊ก งออี้และอุยเอี๋ยนเอาชนะทัพวุยก๊กที่นำโดยปีเอียวในยุทธการ จากความดีความชอบของงออี้ เล่าเสี้ยนจึงพระราชทานบรรดาศักดิ์ระดับถิงโหว (亭侯) หรือโหวระดับหมู่บ้านให้งออี้ ภายหลังเลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นโหวระดับตำบลในชื่อบรรดาศักดิ์ว่า "เกาหยางเซียงโหว" (高陽鄉侯) และยังแต่งตั้งให้งออี้มียศเป็นขุนพลทัพซ้าย (左將軍 "จั่วเจียงจฺวิน")
ในปี ค.ศ. 234 เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กเสียชีวิต เล่าเสี้ยนแต่งตั้งงออี้เป็นขุนพลทหารม้าและรถรบ (車騎將軍 "เชอฉีเจียงจฺวิน") พระราชทานอาญาสิทธิ์และมีรับสั่งให้ดูแลกิจการทหารในเมืองฮันต๋งในฐานะแม่ทัพภาคฮันต๋ง (漢中都督 "ฮั่นจงตูตู") เล่าเสี่้ยนยังแต่งตั้งให้งออี้เป็นเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 "ชื่อฉื่อ") แต่ในนามของมณฑลหยงจิ๋วหยงจิ๋ว (เพราะมณฑลหยงจิ๋วไม่ได้อยู่ในอาณาเขตของจ๊กก๊ก) และเลื่อนบรรดาศักดิ์เพิ่มเติ่มเป็นโหวระดับอำเภอในชื่อบรรดาศักดิ์ว่า "จี้หยางโหว" (濟陽侯) งออี้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 237
เลี้ยงซี

เลี้ยงซี หรือ เลงซี มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เหลียง ซฺวี่  เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เดิมรับราชการในวุยก๊ก ภายหลังแปรพักตร์มาเข้าด้วยจ๊กก๊กแล้วได้เป็นขุนนางตำแหน่งเสนาบดีปฏิคมในราชสำนักจ๊กก๊ก
ประวัติ.
เลี้ยงซีเริ่มรับราชการในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ปกครอง (功曹 "กงเฉา") ในที่ว่าการของเมืองเทียนซุย (天水郡 "เทียนฉุ่ยจฺวิ้น;" ปัจจุบันอยู่บริเวณนครเทียนฉุ่ย มณฑลกานซู่) ของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก
ในปี ค.ศ. 228 จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีและผู้สำเร็จราชการแห่งจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊กได้เปิดการทัพบุกวุยก๊กครั้งแรก โดยเข้ายึดเขากิสาน (祁山 "ฉีซาน"; พื้นที่ภูเขาโดยรอบบริเวณที่เป็นอำเภอหลี่ มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) เวลานั้นเลี้ยงซีพร้อมด้วยเพื่อนร่วมราชการได้แก่เกียงอุย อินเชียง (尹賞 "อิ๋น ฉ่าง") เลี้ยงเขียน (梁虔 "เหลียง เฉียน") และคนอื่น ๆ กำลังอยู่ในระหว่างการเดินทางตรวจราชการกับม้าจุ้น (馬遵 "หม่า จุน") เจ้าเมืองเทียนซุย ม้าจุ้นทราบข่าวการบุกของจ๊กก๊กและได้ยินว่าหลายอำเภอในเมืองเทียนซุยแปรพักตร์ไปเข้าด้วยข้าศึก ม้าจุ้นจึงระแวงว่าเกียงอุย เลี้ยงซี และคนอื่น ๆ กำลังเดินทางเพื่อไปสวามิภักดิ์ต่อจ๊กก๊กด้วย ม้าจุ้นจึงหนีไปในเวลากลางคืนและไปหลบภัยที่อำเภอเซียงเท้ง (上邽縣 "ช่างกุยเซี่ยน"; ปัจจุบันอยู่ในเขตนครเทียนฉุ่ย มณฑลกานซู่) 
เมื่อเกียงอุย เลี้ยงซี และคนอื่น ๆ รู้ว่าม้าจุ้นละทิ้งพวกตนและหนีไปเพียงลำพัง จึงพยายามไล่ตามม้าจุ้นไปแต่ไม่ทัน พวกเขาถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าไปในอำเภอเซียงเท้งเมื่อทั้งหมดเดินทางมาถึง เกียงอุยจึงนำทั้งหมดไปยังอำเภอเอ๊กก๋วน (冀縣/兾縣 "จี้เซี่ยน"; ปัจจุบันคืออำเภอกานกู่ มณฑลกาซู่) แต่ขุนนางผู้รักษาอำเภอเอ๊กก๋วนก็ปฏิเสธไม่ให้พวกเขาเข้ามาเช่นกัน เลี้ยงซี เกียงอุย อินเซียง เลี้ยงเขียน และคนอื่น ๆ เห็นว่าพวกตนไม่มีทางเลือกอื่น จึงเข้าไปสวามิภักดิ์แปรพักตร์เข้าด้วยจ๊กก๊ก ภายหลังทั้งหมดได้รับราชการเป็นขุนนางตำแหน่งสูงในราชสำนักจ๊กก๊ก เลี้ยงซีได้ดำรงตำแหน่งเป็นเสนาบดีปฏิคม (大鴻臚 "ต้าหงหลู") เลี้ยงซีเสียชีวิตก่อนการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263
ในนิยาย"สามก๊ก".
ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง"สามก๊ก"ในศตวรรษที่ 14 เลี้ยงซีเป็นพี่ชายของเลี้ยงเขียน หลังเกียงอุยสวามิภักดิ์ต่อจ๊กก๊ก ม้าจุ้นและแฮหัวหลิมระแวงว่าเลี้ยงซีและอินเชียงจะแอบสมคบกับเกียงอุยเป็นไส้ศึกอยู่ภายในเมืองเทียนซุย จึงคิดจะจับทั้งคู่สังหารเสีย ในเวลากลางคืนแฮหัวหลิมจึงส่งคนไปเชิญเลี้ยงซีและอินเชียงมาพบหลายครั้ง หวังจะลวงมาสังหาร แต่เลี้ยงซีและอินเชียงเข้าใจสถานการณ์จึงไม่ได้ไปพบแฮหัวหลิม และนำทหารใต้บังคับบัญชาไปเปิดประตูเมืองให้ทัพจ๊กก๊กเข้าเมือง และเข้าสวามิภักดิ์ต่อจ๊กก๊ก เลี้ยงซีอาสาจูกัดเหลียงไปเกลี้ยกล่อมให้เลี้ยงเขียนผู้เป็นน้องชายซึ่งอยู่รักษาอำเภอเซียงเท้งให้มาร่วมเข้าด้วยกับจ๊กก๊ก เลี้ยงซีได้รับได้รับการแต่งตั้งจากจูกัดเหลียงเป็นให้เจ้าเมืองเทียนซุย (天水太守 "เทียนฉุ่ยไท่โฉ่ว") แทนที่ม้าจุ้นเจ้าเมืองเทียนซุยคนเดิมที่หลบหนีไปอาศัยกับชนเผ่าเกี๋ยง
พระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์ (วงศ์ ลัดพลี)

อำมาตย์เอก พระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์(วงศ์ ลัดพลี) เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม อดีตประธานศาลฎีกา อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกฤษษฎีกา และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร
พระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์ ได้รับพระบรมราชานุญาตให้ลาออกจากบรรดาศักดิ์ในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ต่อมาวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2488 ได้รับพระบรมราชานุญาตให้กลับคืนมีบรรดาศักดิ์ดังเดิม
การทำงาน.
พระยาลัดพลีธรรมประคัลภ์เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ในสมัยที่จอมพล แปลก พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี เริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2500 เป็นประธานศาลฎีกา เริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2484 จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเมื่อปี พ.ศ. 2495 เป็นเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา เริ่มดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2468 จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 และเคยเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร 1 สมัย
หมู่บ้านญี่ปุ่น

หมู่บ้านญี่ปุ่น  เป็นชุมชนทางชาติพันธุ์ญี่ปุ่นในอดีต (นิฮมมาจิ) นอกเมืองหลวงของอาณาจักรอยุธยาที่เจริญรุ่งเรืองในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 ปัจจุบันอยู่ในอำเภอพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา หันหน้าเข้าหาหมู่บ้านโปรตุเกสที่อยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ และอยู่ติดกับหมู่บ้านอังกฤษและหมู่บ้านดัตช์ เชื่อกันว่ามีชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในบริเวณนี้ประมาณ 1,000 ถึง 1,500 คน (ไม่รวมทาสและแรงงานผูกมัดที่เป็นชาวพื้นเมือง เช่น ชาวไท) ในหนังสือญี่ปุ่น "ชามุ-โคกุฟูโดกุงกิ" (暹羅国風土軍記) ประมาณการว่ามีผู้มีเชื้อชาติญี่ปุ่นถึง 8,000 คนในศักราชคังเอ (ค.ศ. 1624–1644) ผู้อยู่อาศัยในบริเวณนี้เป็นทหารรับจ้าง, พ่อค้า, ชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาคริสต์ และทาสชาวไทย
ประวัติ.
แม้ว่าชุมชนนี้อาจก่อตั้งขึ้นประมาณคริสต์ทศวรรษ 1300 ในช่วงความปั่นป่วนทางการเมืองยุคเซ็งโงกุ "โรนิง" (ซามูไรที่ไม่มีเจ้า) เริ่มอพยพ "หมู่" ออกจากญี่ปุ่นไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลังจีนสมัยราชวงศ์หมิงห้ามการค้าและเดินทางระหว่างจีนกับญี่ปุ่น โดยอยู่ในช่วงสูงสุดหลังยุทธการที่เซกิงาฮาระ อาณาจักรอยุธยาหลังประสบความพ่ายแพ้ทางทหารกับจักรวรรดิตองอู หวังที่จะจ้างซามูไรที่มีประสบการณ์ทางทหารเป็นทหารรับจ้าง ซึ่งนำไปสู่การอพยพเข้าของชาวญี่ปุ่น พร้อมกับการจ้างกองกำลังทหารปืนชาวโปรตุเกส แต่ทหารรับจ้างชาวโปรตุเกสมักถูกคัดค้านเพราะฝ่ายตองอูก็จ้างกองกำลังทหารโปรตุเกสด้วย เพื่อแก้ปัญหานี้ พวกเขาจึงต้องจ้างชาวญี่ปุ่นมาแทน
ทหารรับจ้างญี่ปุ่นเริ่มเพิ่มขึ้นถึงประมาณ 200–800 คน และเริ่มมีอิทธิพลทางการเมืองด้วย อำนาจของชาวญี่ปุ่นเหล่านี้สามารถพบได้ในกฎหมายตราสามดวง ทหารรับจ้างชาวญี่ปุ่นมักอยูในระดับพระยา โดยยามาดะ นางามาซะเป็นหนึ่งใน"พระยา"ที่ได้ตำแหน่งนี้จากทักษะศิลปะการต่อสู้และได้รับความชื่นชมจากสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม
ชาวคริสต์ในชุมชน.
มีชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาคริสต์จำนวนมากหลังการกดขี่ชาวคริสต์ของรัฐบาลโชกุน เพราะอยุธยาแทบไม่มีการกดขี่ทางศาสนา อังตอนียู ฟรังซิชกู การ์ดิง มิชชันนารีชาวโปรตุเกสที่มาเยี่ยมชมบริเวณนี้กล่าวว่าตนได้ทำพิธีศักดิ์สิทธิ์แก่ชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาคริสต์ประมาณ 400 คนใน ค.ศ. 1627
ยุบเลิก.
ใน ค.ศ. 1629 สมเด็จพระเจ้าปราสาททองพยายามตัดอิทธิพลญี่ปุ่นด้วยการเปลี่ยนเส้นทางการค้า ยามาดะ นางามาซะ ผู้นำหมู่บ้านญี่ปุ่นในขณะนั้นและผู้ต่อต้านการครองราชย์ของปราสาททอง ถูกส่งไปเป็นผู้ว่าการนครศรีธรรมราชหลังเจ้าหน้าที่สยามคนอื่น ๆ ต่อต้านเขา ที่อยู่อาศัยนี้พบกับจุดจบใน ค.ศ. 1630 เมื่อนางามาซะถูกลอบสังหาร ที่อยู่อาศัยถูกเผาทิ้ง และผู้อยู่อาศัยถูกฆ่าโดยเฉกอะหมัด ภายใต้ข้ออ้าง "ทำกิจกรรมที่เป็นกบฏ" ชาวญี่ปุ่นหลายคนจึงหลบหนีไปที่จักรวรรดิเขมร
ใน ค.ศ. 1633 ชาวญี่ปุ่นประมาณ 400 สามารถก่อตั้งที่อยู่อาศัยใหม่ในอยุธยา โชกุนได้ตีพิมพ์พระราชกฤษฎีกาซาโกกุหัวข้อ"นางาซากิบูเกียว"ที่ห้ามผู้คนอพยพไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และสั่งให้ผู้ที่ย้ายไปแล้วให้กลับมาที่ญี่ปุ่น เมื่อเส้นทางการค้าถูกตัด อิทธิพลและจำนวนชาวญี่ปุ่นจึงลดลงด้วย และเมื่อสูญเสียสถานะทางทหารและอำนาจ ชาวญี่ปุ่นจึงเริ่มทำงานเป็นนายหน้าหรือพ่อค้าดีบุก (ซึ่งพบมากในภาคใต้ของไทย) ชุมชนญี่ปุ่นที่ฟื้นฟูขึ้นมาใหม่น่าจะอยู่ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 และผู้อยู่อาศัยถูกดูดกลืนไปเป็นส่วนหนึ่งกับชาวไทย
สถานะปัจจุบัน.
ปัจจุบันไม่มีสิ่งก่อสร้างใดในหมู่บ้านญี่ปุ่นหลงเหลือเลย แต่มีสวนอนุสรณ์ที่ข้างในมีอนุสรณ์รำลึกและพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็ก
เจแปน-โคเรีย วี.ลีก ท็อปแมตช์

เจแปน-โคเรีย วี.ลีก ท็อปแมตช์  เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลสำหรับประเทศญี่ปุ่น ประเทศเกาหลีใต้ และประเทศจีน โดยเอาจะทีมชนะเลิศจากวี.พรีเมียร์ลีกของประเทศญี่ปุ่น ทีมชนะเลิศจากวี-ลีกของประเทศเกาหลีใต้ และในปี ค.ศ. 2016 ทีมชนะเลิศจากไชนีสวอลเลย์บอลลีกของประเทศจีน (เฉพาะทีมชาย) ได้มีส่วนร่วมในการแข่งขัน
ในปี ค.ศ. 2006 การแข่งขันได้รับการจัดขึ้นเป็นครั้งแรก ในปี ค.ศ. 2008 การแข่งขันได้ถูกยกเลิกเนื่องจากการคัดเลือกโอลิมปิกฤดูร้อนที่ปักกิ่ง ในปี ค.ศ. 2011 มีกำหนดการที่จะจัดการแข่งขันขึ้น แต่เกิดแผ่นดินไหวทางตะวันออกของญี่ปุ่นจึงทำให้การแข่งขันต้องถูกยกเลิกไป ในปี ค.ศ. 2012 การแข่งขันได้ถูกยกเลิกเนื่องจากการคัดเลือกโอลิมปิกฤดูร้อนที่ลอนดอน ในปี ค.ศ. 2013 การแข่งขันได้รับจัดขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบสามปี ในปี ค.ศ. 2014 การแข่งขันได้ถูกยกเลิกเนื่องจากปัญหาด้านระยะเวลา และในปี ค.ศ. 2016 ได้มีการจัดการแข่งขันขึ้นเพียงประเภททีมชายเท่านั้น เนื่องจากทีมหญิงต้องคัดเลือกโอลิมปิกฤดูร้อนที่รีโอเดจาเนโรจึงต้องยกเลิกการแข่งขัน
กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว

กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว (อักษรย่อ:สค.) หน่วยงานในสังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ เป็นหน่วยงานเสริมสร้างมาตรการ กลไกในการพัฒนาศักยภาพ ความเสมอภาคและความเท่าเทียม ระหว่างเพศ การคุ้มครองและพิทักษ์สิทธิสตรีและผู้แสดงออกที่แตกต่างจากเพศโดยกําเนิด การป้องกันการค้าประเวณีและคุ้มครองผู้ประสบปัญหาจากการค้าประเวณี การคุ้มครองสวัสดิภาพบุคคลในครอบครัว การสร้างความเข้มแข็งให้สถาบันครอบครัว
ประวัติ.
รัฐบาลมีนโยบายปฏิรูประบบราชการ โดยยุบหน่วยงานที่กระจายอยู่ในหลายกระทรวง มาจัดตั้งกระทรวงและหน่วยงานระดับกรมขึ้นใหม่ เพื่อให้การดำเนินงานของภาครัฐมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น จึงมีการจัดตั้งสำนักงานกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว เป็นส่วนราชการระดับกรมในสังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2545 มาตรา 17 และพระราชกฤษฎีกาโอนกิจการบริหารและอำนาจหน้าที่ของส่วนราชการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 พ.ศ. 2545 มาตรา 35 (1)
โดยมีกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการสำนักงานกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว พ.ศ. 2545 ในการจัดตั้งสำนักงานนี้ มีการรวมภารกิจบางส่วนของหน่วยงาน 3 หน่วยงานเข้าด้วยกัน คือ 
ต่อมามีพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวงทบวงกรม (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2558 ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2558 ให้มีการปรับปรุงโครงสร้างส่วนราชการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ โดยรวมงานด้านนโยบาย ด้านวิชาการ และด้านการปฏิบัติของกลุ่มเป้าหมายเดียวกันให้อยู่ส่วนราชการเดียวกันแบ่งเป็นหน่วยงานในสังกัดกระทรวง ประกอบด้วย
ซึ่งกรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว ได้รับการโอนภารกิจที่เกี่ยวกับงานสตรี สำนักงานป้องกันและแก้ใขปัญหาการค้าหญิงและเด็ก สถานสงเคราะห์สตรี และสถานสงเคราะห์ตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี และงานตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี เพื่อให้การดำเนินงานเป็นไปตามที่กฎกระทรวงการแบ่งส่วนราชการที่กำหนด
พระเจ้าโอซอนแห่งกรีซ

โอซอน หรือ อ็อทโท (1 มิถุนายน ค.ศ. 1815#เปลี่ยนทาง 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1867) เป็นเจ้าชายแห่งบาวาเรีย ที่ได้ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์กรีซ นับตั้งแต่การก่อตั้งสถาบันพระมหากษัตริย์ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1832 ภายใต้อนุสัญญาลอนดอน พระองค์ครองราชย์จนกระทั่งถูกปลดจากราชบัลลังก์ในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1862
พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของพระเจ้าลูทวิชที่ 1 แห่งบาวาเรีย พระเจ้าโอซอนขึ้นครองราชสมบัติแห่งกรีซในขณะที่ยังทรงพระเยาว์ รัฐบาลของพระองค์จึงอยู่ภายใต้คณะผู้สำเร็จราชการสามคนซึ่งประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ศาลบาวาเรีย ต่อมาพระองค์ทรงได้รับความนิยมเหนือผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เมื่อพระองค์ด้รับการพิสูจน์อย่างกว้างขวางกับประชาชนว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ปกครองและเป็นกษัตริย์อย่างแท้จริง แต่ในที่สุดความต้องการรัฐธรรมนูญและแผ่ขยายเป็นวงกว้างและพระองค์ต้องเผชิญหน้ากับการจลาจลติดอาวุธ แต่ก็เกิดความสงบและสันติภาพในปี ค.ศ. 1843 หลังประชาชนได้รับรัฐธรรมนูญ
ตลอดรัชสมัยของพระองค์ พระเจ้าโอซอนไม่สามารถแก้ไขความยากจนของกรีซและป้องกันการแทรกแซงทางเศรษฐกิจจากภายนอก การเมืองกรีซในยุคนี้ขึ้นอยู่กับความเกี่ยวพันกับสามมหาอำนาจและความสามารถในการรักษาพระราชอำนาจของพระเจ้าโอซอนคือกุญแจสู่พระราชอำนาจที่เหลืออยู่ของพระองค์ พระองค์ต้องมีส่วนร่วมกับกลุ่มอื่น ๆ ในขณะที่ไม่ทำให้เกิดความเสียหายกับมหาอำนาจ เมื่อกรีซถูกปิดล้อมโดยกองทัพเรืออังกฤษในปี ค.ส. 1850 และอีกครั้งในปี ค.ศ. 1854 เพื่อหยุดยั้งกรีซจากการโจมตีจักรวรรดิออตโตมันระหว่างสงครามไครเมีย พระเจ้าอ็อตโตยืนอยู่ท่ามกลางชาวกรีซ และในที่สุด ค.ศ. 1862 พระองค์ถูกปลดในขณะที่อยู่ในชนบท และเสด็จสวรรคตในระหว่างการเนรเทศในบาวาเรียเมื่อ ค.ศ. 1867
พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 แห่งกรีซ

พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 ("Konstantínos I"; 2 สิงหาคม [ตามปฎิทินเก่า: 21 กรกฎาคม] ค.ศ. 1868 – 11 มกราคม ค.ศ. 1923) เป็นพระมหากษัตริย์กรีซตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1913 ถึง 11 มิถุนายน ค.ศ. 1917 และตั้งแต่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1920 ถึง 27 กันยายน ค.ศ. 1922 พระองค์ทรงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพกรีซ ในช่วงสงครามกรีซ-ตุรกีครั้งที่ 1 ค.ศ. 1897 และนำกองทัพกรีซประสบความสำเร็จในสงครามบอลข่าน ค.ศ. 1912-1913 ในรัชสมัยของพระองค์ราชอาณาจักรกรีซแผ่ขยายไปไกลถึงเทสซาโลนีกี และใหญ่ขึ้นทังในแง่พื้นที่และจำนวนประชากร พระองค์ครองราชบัลลังก์แห่งกรีซเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1913 หลังจากการลอบปลงพระชนม์เยออร์ยีโอสที่ 1 พระราชบิดาของพระองค์
พระองค์ไม่เห็นด้วยกับอีเลฟเทริออส เวนิเซลอส ว่ากรีซควรเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นำไปสู่การแตกแยกภายในประเทศ พระองค์บังคับให้ เวนิเซลอสลาออกครั้งที่สอง แต่ในปี ค.ศ. 1917 พระองค์เสด็จลี้ภัยออกจากกรีซหลังจากภัยคุกคามจากกองกำลังอันทรงพลังที่จะทิ้งระเบิดใส่เอเธนส์ พระราชโอรสพระองค์ที่สอง เจ้าชายอาเลกซันโดรส ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ หลังจากการสวรรคตของอาเลกซันโดรส เวนิเซลอสพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรและประชามติ กอนสตันดีโนสที่ 1 ได้รับการเชิญเสด็จกลับ พระองค์สละราชบัลลังก์เป็นครั้งที่สองและครั้งสุดท้ายเมื่อปี ค.ศ. 1922 เมื่อกรีซพ่ายแพ้ในสงครามกรีก-ตุรกีครั้งที่ 2 ค.ศ. 1919-1922 และพระราชโอรสองค์โตสืบราชสมบัติเป็นเยออร์ยีโอสที่ 2 กอนสตันดีโนสสวรรคตในเมืองปาแลร์โม ราชอาณาจักรอิตาลี
อภิเษกสมรส.
พระองค์ขณะมีพระยศเป็นมกุฏราชกุมารกอนสตันดีโนส ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงโซฟีแห่งปรัสเซีย พระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และพระราชภคินีในไคเซอร์วิลเฮ็ล์มที่ 2 เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1889 ณ กรุงเอเธนส์ และมีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ดังนี้
ในปี ค.ศ. 1916 ขณะที่สมเด็จพระราชาธิบดีและสมเด็จพระราชินีประทับอยู่ที่พระตำหนักในเมืองตาตอย ก็ได้เกิดเพลิงไหม้อันน่าฉงนขึ้น ซึ่งเผาทำลายพระตำหนักหลักและผืนป่าไปจำนวนมาก พระราชินีทรงฉวยเจ้าหญิงแคทเธอรีน พระธิดาองค์เล็กไว้ในอ้อมพระกรและทรงวิ่งไปในระยะหนึ่งไมล์ครึ่ง เพลิงไหม้โหมกระหน่ำอยู่ราว 48 ชั่วโมงและสงสัยกันว่าน่าจะเป็นฝีมือของพวกลอบวางเพลิง
เดอะมาสเตอร์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2557)

เดอะมาสเตอร์ (อังกฤษ: "The Master") คือ ภาพยนตร์สารคดี ออกฉายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2557 กำกับโดย นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ เล่าเรื่องราวของร้าน "แว่นวิดีโอ" ร้านจำหน่ายวิดีโอภาพยนตร์นอกกระแสหลักจากต่างประเทศแบบละเมิดลิขสิทธิ์ ที่มีส่วนทำให้วงการภาพยนตร์อิสระในประเทศไทยเจริญเติบโตในเวลาต่อมา โดยดำเนินเรื่องผ่านการสัมภาษณ์บุคคลทั้งในและนอกวงการภาพยนตร์ไทยที่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านดังกล่าว
การเข้าฉาย.
ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายครั้งแรกในประเทศไทย เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 โดยฉายเฉพาะที่โรงภาพยนตร์เฮาส์
รัฐโว

รัฐโว  เป็นรัฐในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นรัฐที่มีประชากรมากสุดเป็นอันดับสาม และมีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ในประเทศ รัฐโวตั้งอยู่ในภาครอม็องดีซึ่งใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลักเนื่องจากมีพรมแดนทางตะวันตกติดกับแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเตของประเทศฝรั่งเศส เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่สุดของรัฐคือโลซาน ซึ่งได้รับการกำหนดให้เป็น "เมืองหลวงโอลิมปิก" โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล และยังเป็นที่ตั้งขององค์กรทางการกีฬาระหว่างประเทศหลายแห่ง รัฐโวมีประชากรทั้งสิ้น 725,944 คนในปี ค.ศ. 2011
รัฐโวเป็นแหล่งผลิตไวน์ที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองในสวิตเซอร์แลนด์ ไวน์ส่วนมากที่ผลิตในรัฐนี้เป็นไวน์ขาว แหล่งผลิตไวน์ส่วนใหญ่ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งของทะเลสาบเจนีวาซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของรัฐ แหล่งผลิตไวน์นี้เรียกว่า "ไร่องุ่นขั้นบันไดลาโว" (Lavaux Vineyard Terraces) และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก
แบ็กแลช (2017)

แบ็กแลช (2017)  เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว และดับเบิลยูดับเบิลยูอี เน็ตเวิร์คมวยปล้ำอาชีพของดับเบิลยูดับเบิลยูอี(WWE) เป็นการแสดงจากนักมวยปล้ำของค่ายสแมคดาวน์ จัดขึ้นวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 ณ สนาม Allstate Arena ในเมืองRosemont, Illinois
ซาบู (นักมวยปล้ำ)

เทร์รี ไมเคิล บรังก์ (Terry Michael Brunk; 12 ธันวาคม ค.ศ. 1964 — 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2025) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักดีในชื่อ ซาบู (Sabu) ซึ่งแสดงถึงชาวอาหรับอเมริกันบนสังเวียน เขาเป็นที่รู้จักกันดีในรูปแบบมวยปล้ำเอกซ์ตรีม เคยปล้ำให้กับสมาคม Extreme Championship Wrestling, Total Nonstop Action Wrestling และค่าย ECW ของ World Wrestling Entertainment เขาเป็นแชมป์ X-LAW International Champion และได้รับการว่าจ้างจาก Juggalo Championship Wrestling เขาเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวททั้ง ECW World Heavyweight Championship และ NWA World Heavyweight Championship
เริ่มต้นอาชีพมวยปล้ำในปี 1985 โดยได้รับการฝึกฝนจากลุงของเขา The Sheik ซึ่งเป็นตำนานในวงการมวยปล้ำ เขาเป็นที่รู้จักจากสไตล์การปล้ำที่เสี่ยงตายและการใช้วัตถุต่างๆ เช่น โต๊ะ เก้าอี้ และลวดหนามในการแข่งขัน เขาเคยปล้ำในสมาคมต่างๆ เช่น ECW, TNA, WWE, NJPW และ AAA
ฉายา "The Suicidal, Homicidal, Genocidal, Death–Defying Maniac" มาจากสไตล์การปล้ำที่เสี่ยงตายและไม่กลัวบาดเจ็บ ท่าไม้ตายที่เป็นที่รู้จักของเขา ได้แก่ Arabian Facebuster และ Triple Jump Moonsault
ซาบูเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2025 ด้วยวัย 60 ปี สองสัปดาห์หลังจากการแข่งขันนัดสุดท้ายของเขาในงาน GCW Spring Break 9 ที่ลาสเวกัส ซึ่งเขาเอาชนะ Joey Janela ในแมตช์ No Rope Barbed Wire
เขาจะถูกจดจำในฐานะหนึ่งในนักมวยปล้ำที่มีอิทธิพลต่อวงการมวยปล้ำสไตล์ฮาร์ดคอร์ และเป็นแรงบันดาลใจให้กับนักมวยปล้ำรุ่นหลังหลายคน
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ศาสนเภทตะวันออก-ตะวันตก

ศาสนเภทตะวันออก-ตะวันตก  เป็นมหาศาสนเภทระหว่างคริสตจักรตะวันออกกับคริสตจักรตะวันตกตั้งแต่ ค.ศ. 1054 จนแตกออกเป็นนิกายโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์
คริสตจักรประสบปัญหาภายในหลายประการในด้านการปกครองและความเชื่อเทววิทยามาตั้งแต่ก่อน ค.ศ. 1054 เช่น ที่มาของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ชนิดขนมปังที่ใช้ในศีลมหาสนิท อำนาจของบิชอปแห่งโรม และสถานะของบิชอปแห่งคอนสแตนติโนเปิล
ในปี ค.ศ. 1965 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 และอัครบิดรอะเทนากอรัสที่ 1 แห่งคอนสแตนติโนเปิล ต่างประกาศให้การขับอีกฝ่ายออกจากคริสตจักรที่เคยทำไว้เมื่อปี ค.ศ. 1054 เป็นโมฆะ แต่ทั้งสองคริสตจักรยังคงเป็นอิสระต่อกันในการปกครอง เมื่อคริสตจักรหนึ่งมีวันสมโภชสำคัญ อีกฝ่ายจะส่งตัวแทนมาร่วมพิธีเสมอ เช่น วันสมโภชนักบุญเปโตรและนักบุญเปาโลของฝ่ายคาทอลิก และวันฉลองนักบุญอันดรูว์ออกฝ่ายออร์ทอดอกซ์
อูรีเอล

อูรีเอล (, , ความหมาย: "พระเจ้าคือแสงแห่งเรา") เป็นหนึ่งในอัครทูตสวรรค์ของศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ อูรีเอลเป็นทูตสวรรค์แห่งการล้างบาปและเป็นหนึ่งในบรรดาทูตสวรรค์หน้าพระพักตร์ หมายถึงทูตสวรรค์ที่ได้รับอนุญาตให้ยืนอยู่หน้าบัลลังก์พระเจ้าได้ ซึ่งมีอยู่ด้วยกันสิบองค์คือ คือ ซูรีเอล, เยโฮเอล, ซางาเอล, อคาทรีเอล, เมทาตรอน, เยเฟเฟีย, มีคาเอล, กาบรีเอล, ราฟาเอล และนาธาเอล บางครั้งอูรีเอลยังถูกจัดให้อยู่ในทูตสวรรค์คณะเครูบและคณะเสราฟิม เขาคอยเฝ้ามองภัยร้ายต่างๆยืนอยู่หน้าประตูแห่งเอเดนพร้อมด้วยดาบเพลิง อูรีเอลยังได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นหนึ่งในทูตสวรรค์ที่ฝังศพให้แก่อาดัมและอาเบลบนสวรรค์
ในหนังสือเอโนค ได้ระบุไว้ว่า อูรีเอล, ราฟาเอล และกาบรีเอล ได้ให้การต่อพระเจ้าถึงมลทิลของพงษ์พันธุ์มนุษย์ที่แปดเปื้อนจากการสมสู่กับเทวดาตกสวรรค์ (เรียกว่าพวก "เนฟิล") พระเจ้าจึงบันดาลให้เกิดน้ำท่วมโลกเพื่อชำระล้างโลก ในการนี้พระเจ้าส่งอูรีเอลไปหาโนอาห์เพื่อแจ้งถึงการพิพากษากล่าว
ในพันธสัญญาเดิมตอนภัยพิบัติแห่งอียิปต์ พระเจ้าได้แจ้งแก่โมเสสให้วงศ์วานอิสราเอลนำเลือดแกะไปป้ายที่ประตู เพื่อที่กองทัพพระเป็นเจ้าจะได้ละเว้นไม่สังหารคนในบ้านหลังนั้น อูรีเอลเป็นทูตสวรรค์ที่ตรวจตราประตูบ้านในเหตุการณ์ครั้งนั้น นอกจากนี้ อูรีเอลยังเป็นผู้ถือกุญแจสู่นรกในช่วงกาลสิ้นสูญและนำพาอับราฮัมเดินทางไปยังตะวันตก
เงือกน้อย

เงือกน้อย (เดนมาร์ก: Den lille havfrue; อังกฤษ: The Little Mermaid) เป็นเรื่องที่เทพนิยายที่เขียนขึ้นโดยผู้เขียนชาวเดนมาร์ก ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน เกี่ยวกับนางเงือกสาวที่เต็มใจที่จะยอมสละชีวิตในทะเลและเอกลักษณ์ของเธอในฐานะนางเงือกเพื่อให้ได้จิตวิญญาณของมนุษย์
เนื้อเรื่อง.
เงือกน้อย เป็นธิดาองค์เล็กของเจ้าสมุทร เธอมีพี่สาวอีก 6 คน โดยเงือกน้อยเป็นลูกสาวคนเล็กที่สุด วันหนึ่งเธอได้ขึ้นไปเหนือผิวน้ำ เธอได้เจอกับเรือที่จัดงานเฉลิมฉลองของเจ้าชาย จนจู่ ๆ เกิดพายุ ทำให้เรือล่ม นั่นจึงทำให้เจ้าชายจมน้ำไป เงือกน้อยรวบรวมพละกำลังทั้งหมดของเธอ ว่ายน้ำลงไปช่วยเจ้าชายได้สำเร็จ เธอนำเจ้าชายขึ้นมาบนชายหาดได้อย่างปลอดภัย แต่เมื่อเธอเห็นว่ามีคนมา เธอจึงรีบว่ายน้ำหนีลงทะเลทันที เธอก็ยังพร่ำเพ้อถึงเจ้าชายอยู่ เธอยากเป็นมนุษย์มากเหลือเกิน เธอจึงไปขอความช่วยเหลือจากแม่มดแห่งท้องทะเล แม่มดแห่งท้องทะเลบอกกับเธอว่า "เธอจะสามารถกลายเป็นมนุษย์ได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน คือเธอต้องแลกน้ำเสียงอันไพเราะของเธอกับขามนุษย์ และทุกย่างก้าวของเธอก็จะเจ็บปวดเหมือนเดินบนคมมีด จากนั้นแม่มดแห่งท้องทะเลจึงเริ่มใช้เวทมนตร์ของนางปรุงยาให้กับเงือกน้อย เมื่อเงือกน้อยได้ดื่มยานั้นเข้าไป เธอจึงได้เปลี่ยนเป็นมนุษย์ เมื่อเจ้าขายเจอเธอ เขาก็ให้เธอเป็นคู่เต้นรำของเขา เธอเต้นรำอย่างมีความสุขมาก แต่ก็เป็นดังเช่นที่แม่มดทะเลบอกกับเธอว่าทุกย่างก้าวของเธอจะเจ็บปวดราวกับเดินบนคมมีดตลอดเวลา จนเธอได้พบว่า เจ้าชายได้จะแต่งงานกับหญิงอื่นแล้ว ทำให้เธอเสียใจมาก เพราะเธอก็ให้เสียกับแม่มดทะเลไปแล้ว เธอไม่สามารถบอกความจริงกับเจ้าชายได้ว่าเธอนี่แหละเป็นคนช่วยเหลือเจ้าชายจากเหตุการณ์เรือล่มครั้งนั้น จนกระทั่งพี่สาวเงือกทั้ง 6 ของเธอได้ไปหาแม่มดทะเล พวกนางนำเส้นผมของพวกเขาไปแลกกับมีดเล่มหนึ่ง พวกเธอมาหาเงือกน้อยและและบอกว่า ให้เธอใช้มีดเล่มนี้ฆ่าเจ้าชายและนำเลือดของเขามาล้างเท้า เธอจะได้กลับไปเป็นเงือกดังเดิม แต่เธอทำไม่ลง เธอจึงกระโดดลงทะเลและสลายกลายเป็นฟองคลื่น แต่ด้วยคุณงามความดีที่เธอได้ทำไว้ ทำเธอได้ไปเกิดใหม่อยู่บนสวรรค์ในที่สุด และเมื่อครบ 300 ปี เมื่อไหร่ เธอจะได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง
การตีพิมพ์.
"เงือกน้อย"เขียนโดยฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซนในปี ค.ศ. 1836 และตีพิมพ์ครั้งแรกโดย C.A. Reitzel ในกรุงโคเปนเฮเกน ปนะเทศเดนมาร์กเมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1837 ในหนังสือ "Fairy Tales Told for Children. First Collection."  หนังสือรวมเทพนิยายเก้าเรื่องโดยแอนเดอร์เซน
เทพนิยายตีพิมพ์อีกครั้งในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1849 ในฐานะส่วนหนึ่งของ "Fairy Tales. 1850"  และตีพิมพ์อีกครั้งในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1862 ในฐานะส่วนหนึ่งของ "Fairy Tales and Stories"  เล่มแรก
การพิชิตกังตั๋งของซุนเซ็ก

การพิชิตกังตั๋งของซุนเซ็ก  สงครามที่เกิดขึ้นในราว ค.ศ. 194 – ค.ศ. 199 ภายใต้การนำของ ซุนเซ็ก บุตรชายของ ซุนเกี๋ยน ขุนศึกผู้มีฉายาว่า พยัคฆ์แห่งกังตั๋ง โดยผลจากสงครามครั้งนี้ซุนเซ็กสามารถรวบรวมดินแดนบริเวณเจียงหนานเข้าด้วยกันพร้อมกับตั้ง ง่อก๊ก ขึ้นในเวลาต่อมา
สงครามนี้เริ่มต้นขึ้นภายหลังจากที่ซุนเซ็กได้นำตราแผ่นดินซึ่งซุนเกี๋ยนผู้เป็นบิดาได้มาจากซากเมืองลกเอี๋ยงในช่วง ศึกปราบตั๋งโต๊ะ มาจำนำกับ อ้วนสุด เพื่อขอยืมทหารจำนวน 3,000 นายนำไปตั้งตนเป็นใหญ่ในภาคตะวันออกบริเวณภูมิภาค เจียงหนาน (ปัจจุบันคือ มณฑลกวางตุ้ง)
โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน เกโนเซ็กท์ เจ้าความเร็ว กับการตื่นรู้ของ มิวทู

โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน เกโนเซ็กท์ เจ้าความเร็ว กับการตื่นรู้ของ มิวทู (; โรมาจิ: "Gekijōban Poketto Monsutā Besuto Uisshu! Shinsoku no Genosekuto: Myūtsū Kakusei") เป็นภาพยนตร์โปเกมอนเดอะมูฟวี่ที่ 16 ผู้กำกับโดย คุนิฮิโกะ ยูยามะ ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2556
เรื่องย่อ.
ซาโตชิและเพื่อนๆ ได้เดินทางไปยัง โปเกมอนฮิลล์ และที่นั่น ซาโตชิ ได้พบกับโกเกมอนประหลาด เกโนเซ็กท์ ซึ่งเอาแต่คร่ำครวญว่าอยากกลับบ้าน แต่ขณะที่ซาโตชิพยายามจะสื่อสารกับมันอยู่นั้น พวกเกโนเซ็กท์อีกกลุ่มภายใต้การนำของเกโนเซ็กท์สีแดง ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น พวกมันจู่โจมใส่ซาโตชิและเหล่าโปเกมอน แต่มิวทู ได้เข้ามายับยั้งพวกมันได้ทันเวลาแต่ดูเหมือนว่าเกโนเซ็กท์กลุ่มนี้จะไม่ใช่โปเกมอนที่มีเหตุผลนักนวกมันต้องการเปลี่ยนโลกใบนี้ให้เป็นสถานที่ที่มันจากมา ซึ่งนั่นอาจสร้างความเสียหายใหญ่หลวง พวกซาโตชิและมิวทูจะยับยั้งพวกเกโนเซ็กท์ไว้ได้ทันเวลาหรือไม่ ?
ตอนพิเศษ พิคาชู กับ อีวุย และผองเพื่อน.
พวก พิคาชู เนียส และเพื่อนๆได้มาเยี่ยมบ้านของนิมเฟีย และวันนี้คือการ “ค้างบ้านเพี่อน” ที่สนุกสนาน แต่ที่นี่ไม่ได้มีแค่นิมเฟียอยู่คนเดียวยังมี อีวุย และผองเพี่อนอยู่ด้วย ซึ่งแต่ละคนก็มีความสามารถและความน่าร้กไปคนละแบบ
ยุทธการที่อี้จิง

ยุทธการที่อี้จิง  การรบที่เกิดขึ้นในช่วง ค.ศ. 198 – มีนาคม ค.ศ. 199 โดยนับเป็นสงครามครั้งสุดท้ายระหว่าง กองซุนจ้าน ขุนศึกผู้มีฉายาว่า ขุนศึกม้าขาว กับ อ้วนเสี้ยว อดีตผู้นำกองทัพพันธมิตรในคราวปราบตั๋งโต๊ะ
โดยฝ่ายกองซุนจ้านและอ้วนเสี้ยวได้รบพุ่งกันมาอย่างยาวนานตั้งแต่ ค.ศ. 191 เพื่อแย่งชิงดินแดนทางภาคเหนือโดยในสงครามครั้งนี้ฝ่ายกองซุนจ้านได้ขอความช่วยเหลือจาก โจโฉ แต่โจโฉได้ปฏิเสธไปและหันไปช่วยเหลืออ้วนเสี้ยวทำให้กองซุนจ้านต้องไปขอความช่วยเหลือจาก เตียวเอี๋ยน หัวหน้าโจรป่าแห่งภูเขาดำแทนส่วนอ้วนเสี้ยวได้รับความช่วยเหลือจากชนเผ่านอกด่าน
ซึ่งกองซุนจ้านได้ใช้เมืองอี้จิงเป็นฐานที่มั่นและเก็บเสบียงจำนวนมหาศาลไว้ในเมืองและคาดการณ์ว่าอ้วนเสี้ยวจะล่าถอยไปเองเพราะขาดแคลนเสบียงแต่กองซุนจ้านคิดผิดเพราะอ้วนเสี้ยวได้ใช้ยุทธวิธีใหม่คือให้ทหารขุดอุโมงค์ใต้กำแพงเมืองจนสามารถบุกเข้าไปในเมืองทำให้กองซุนจ้านต้องฆ่าลูกเมียและฆ่าตัวตายตามใน ค.ศ. 199 ทำให้อ้วนเสี้ยวสามารถยึดครองดินแดนทางภาคเหนือได้เกือบทั้งหมดก่อนจะเสียให้กับโจโฉใน ศึกกัวต๋อ เมื่อ ค.ศ. 200 หรือในปีต่อมา
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นกวีพจน์สุปรีชา

มหาอำมาตย์ตรี พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นกวีพจน์สุปรีชา (25 กันยายน พ.ศ. 2414 - 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2470) เป็นพระราชโอรสในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญกับจอมมารดาเลี่ยมใหญ่
พระกรณียกิจ.
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นกวีพจน์สุปรีชา มีพระนามเดิมว่า พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากัลยาณประวัติ ทรงรับราชการในรัชกาลที่ 5 ทรงเข้ารับราชการในกรมยุทธนาธิการ ตำแหน่งเสมียนฝึกหัด จนได้เลื่อนเป็นนายร้อยเอก ต่อมาในปี พ.ศ. 2435 ย้ายมารับราชการในกระทรวงมหาดไทย เป็นพนักงานหนังสือลับ จากนั้นในวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2444 โปรดเกล้าฯ ให้เป็น ปลัดบัญชี กระทรวงมหาดไทย และได้เป็น ข้าหลวงตรวจการกรมสรรพากรนอก เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2451 ต่อมาได้เลื่อนเป็นเจ้ากรมมหาดไทย ในรัชกาลที่ 6 เป็นเลขานุการหอพระสมุดวชิรญาณ ถึงวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 โปรดให้สถาปนาเป็น "พระราชวรวงษ์เธอ กรมหมื่นกวีพจน์สุปรีชา" ทรงศักดินา 11000 ต่อมาได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นองคมนตรี และทรงพระราชทานยศนายกองตรีเสือป่า
สิ้นพระชนม์.
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นกวีพจน์สุปรีชา ประชวรพระวาโย สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 7 เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 เวลา 23:30 น. พระชันษา 56 ปี วันต่อมาเวลา 16:30 น. เจ้าพนักงานสรงพระศพ แล้วเชิญพระศพลงพระหีบลอง ตั้งบำเพ็ญกุศลที่วัดส้มเกลี้ยง
วันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2473 เวลา 17:30 น. พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ มาพระราชทานเพลิงพระศพพร้อมกับพระศพพระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิไลยวรวิลาส ณ พระเมรุ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เช้าวันต่อมาพระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ เสด็จมาบำเพ็ญกุศลสามหาบ แล้วเจ้าพนักงานเชิญพระอัฐิไปประดิษฐานในพระอุโบสถวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร เป็นต้นราชสกุลกัลยาณะวงศ์
พระโอรสธิดา.
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นกวีพจน์สุปรีชา 
เป็นต้นราชสกุลกัลยาณวงศ์ มีหม่อมหลายคน เช่น หม่อมผิน หม่อมช้อย มีพระโอรสธิดา 7 องค์ ดังนี้
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านิลวรรณ

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านิลวรรณ (พระนามเดิม: หม่อมเจ้านิลวรรณ อุไรพงศ์; "ไม่ปรากฏ" - 22 มิถุนายน พ.ศ. 2443) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ พระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ในรัชกาลที่ 5 ทรงได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เฉลิมพระยศเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านิลวรรณ เมื่อปีระกา พ.ศ. 2438 พระองค์เจ้านิลวรรณ ทรงเป็นแม่กองก่อสร้างสุสานหลวงวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหารภายหลังพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ แม่กองงานพระองค์แรกสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2440นอกจากนี้ยังได้ทรงช่วยงานพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ ซึ่งเป็นพระบิดา ในขณะทรงบังคับบัญชาการกรมช่างศิลาแลกรมแสง และในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับราชการในการช่างแสงและการจรต่างๆ รวมถึงยังได้เป็นผู้กำกับช่างแต่งพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 1 ถึงรัชกาลที่ 4 ในเวลาเมื่อหล่อแล้วเสร็จนั้น 
ในปี พ.ศ. 2436 (ร.ศ.111) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งหม่อมเจ้านิลวรรณ เป็น องคมนตรี 
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านิลวรรณ สิ้นพระชนม์เมื่อที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2443 พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดราชาธิวาส วันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2443 โดยพระศพของพระองค์ได้พระราชทานเพลิงคราวเดียวกับพระศพของหม่อมเจ้าสารพัดเพ็ชร ในสมเด็จพระบรมราชมาตามหัยกาเธอ
พระเจ้าอาเลกซันโดรสแห่งกรีซ

พระเจ้าอาเลกซันโดรส ("Aléxandros"; 1 สิงหาคม ค.ศ. 1893 – 25 ตุลาคม ค.ศ. 1920) เป็นพระมหากษัตริย์กรีซ ตั้งแต่วันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1917 จนกระทั่งสวรรคตในสามปีต่อมาเมื่อพระชนมายุ 27 พรรษา จากการถูกลิงกัด
พระเจ้าอาเลกซันโดรสเป็นพระราชโอรสของพระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 พระราชสมภพในพระราชวังฤดูร้อนในเขตชานเมืองเอเธนส์ พระองค์สืบราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 1917 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งหลังจากที่พระราชบิดาของพระองค์สละราชสมบัติเนื่องจากขัดแย้งกับอีเลฟเทริออส เวนิเซลอส เขาผลักดันให้พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1และพระราชโอรสพระองค์โตเจ้าชายเยออร์ยีโอส มกุฎราชกุมารแห่งกรีซต้องถูกเนรเทศ พระองค์ไม่มีประสบการณ์ทางการเมืองที่แท้จริง และถูกจำกัดพื้นที่ในพระราชวังของพระองค์เองเอง เวนิเซลอสในฐานะนายกรัฐมนตรีเป็นผู้ปกครองที่มีประสิทธิภาพด้วยการสนับสนุนของ Entente ถึงแม้ว่าสถานะของจักรพรรดิจะลดลงอาเลกซันโดรสสนับสนุนกองกำลังกรีกระหว่างสงครามกับจักรวรรดิออตโตมัน และบัลแกเรีย ภายใต้รัชสมัยของพระองค์อาณาเขตของกรีซเพิ่มมากขึ้นตามชัยชนะของ Entente และพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและระยะแรกของสงครามกรีก-ตุรกี (1919–1922)
พระเจ้าอาเลกซันโดรสอภิเษกสมรสกับอัสปาซียา มาโนส ในปี ค.ศ. 1919 กระตุ้นให้เกิดเรื่องอื้อฉาวที่สำคัญที่ทำให้ทั้งสองพระองค์ออกจากกรีซเป็นเวลาหลายเดือน ไม่นานหลังจากที่กลับไปกรีซกับพระมเหสี อาเลกซันโดรสทรงถูกกัดโดยลิงบาร์บารีในประเทศและเสด็จสวรรคตจากพระโรคพระโลหิตเป็นพิษ การสวรรคตอย่างกะทันหันของกษัตริย์ทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับการอยู่รอดของสถาบันพระมหากษัตริย์และทำให้การปกครองในระบอบการปกครองของ Venizelist ล้มเหลว หลังจากพ่ายแพ้การเลือกตั้งทั่วไปและการลงประชามติพระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1ได้รับการเชิญเสด็จนิวัติกลับมาครองสิริราชสมบัติ
เนฟิล

เนฟิล (ฮีบรู: נְפִילִים
‎) หรือ เนฟีลิม เป็นลูกหลานของบรรดาบุตรแห่งพระเจ้า (ทูตสวรรค์) ก่อนเหตุการณ์น้ำท่วมโลกตามที่บันทึกไว้คัมภีร์ไบเบิลฉบับหนังสือปฐมกาล บท 6 วรรค 4 พวกเนฟิลเข้าตั้งรกรากในคานาอันในห้วงเวลาที่วงศ์วานอิสราเอลพิชิตคานาอันได้ บางคัมภีร์แปลเนฟิลว่าพวก ร่วงหล่น (Fallen) อาทิในหนังสือเอเสเคียล บท 32 วรรค 17 บ้างก็แปลว่า มนุษย์ยักษ์ (Giant)
บุตรชายของพระเจ้าหมายถึงพวกเทวดาตกสวรรค์ เข้าสมสู่กับสตรีชาวมนุษย์ ให้กำเนิดออกมาเป็นพวกเนฟิล เป็นมนุษย์ยักษ์ที่มีปัญญาสูง เก่งกาจสามารถ
เป็นเหตุการณ์ที่พระเจ้าทรงใช้โมเสสให้ส่งคนไปสอดแนมแผ่นดินคานาอัน พบว่าเป็นแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ แต่ชาวเมืองในแผ่นดินนั้นแข็งแกร่งยากจะเอาชนะได้
พระมหาอุปราช

พระมหาอุปราช เป็นตำแหน่งรัชทายาท พบในประเทศพม่า กัมพูชา ล้านนา ลาว และสยาม
พม่า.
ในประเทศพม่า เรียกตำแหน่งรัชทายาทว่ามหาอุปราชาอโนก์ระปะอิมแซะมิน (မဟာဥပရာဇာအနောက်ရပအိမ်ရှေ့မင်း) เรียกโดยย่อว่า อิมแซะมิน (အိမ်ရှေ့မင်း, [èiɴʃḛ mɪ́ɴ]) อินแปลว่า"วัง" แซะแปลว่า"หน้า" มินแปลว่า"เจ้า" รวมความแปลว่า"เจ้าวังหน้า" เป็นพระอิสริยยศสูงสุดรองจากพระมหากษัตริย์ และจะได้สืบราชสมบัติต่อไป
กัมพูชา.
ตำแหน่ง อุปราช  หรือเรียกอย่างทางการว่า สมเด็จพระอุปราช (សម្តេចព្រះឧបរាជ) หรือ สมเด็จพระมหาอุปราช (សម្តេចព្រះមហាឧបរាជ្យ) เป็นตำแหน่งที่อยู่รองลงมาจากพระมหากษัตริย์แห่งกรุงกัมพูชา โดยทรงมีหน้าที่ควบคุมและจัดการข้าราชการน้อยใหญ่ 
ล้านนา.
ในล้านนา มีตำแหน่ง อุปราช หรือ เจ้าหอหน้า ปรากฏในพงศาวดารโยนกว่า พญามังรายสถาปนาขุนครามพระราชโอรสขึ้นเป็นเจ้าชัยสงครามและพระราชทานเครื่องยศอย่างมหาอุปราชให้ไปครองเมืองเชียงราย การสถาปนาอุปราชยังมีสืบมา จนกระทั่งปี พ.ศ. 2318 (นับแบบปัจจุบัน) เมื่อล้านนามาสวามิภักดิ์ต่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีจึงทรงตั้งนายก้อนแก้วเป็นพระยาอุปราชนครเชียงใหม่ นายน้อยต่อมต้อเป็นอุปราชลำพูน และเจ้าธรรมลังกาเป็นอุปราชนครลำปาง ถึงปี พ.ศ. 2399 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงเปลี่ยนตำแหน่งเป็นพระยาอุปราชทั้งสามหัวเมืองนั้นเป็นเจ้าอุปราชมานับแต่นั้น 
ลาว.
สมัยอาณาจักรล้านช้าง มีพระอุปยุวราช เป็นตำแหน่งรองจากพระมหากษัตริย์ แต่สูงกว่าอุปราช และภาคอีสานของไทยสมัยต้นรัตนโกสินทร์มีอุปฮาดเป็นตำแหน่งรองจากเจ้าเมือง
สยาม.
กฎมนเทียรบาลซึ่งตราขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถระบุว่า"พระราชกุมารอันเกิดแต่แม่ยั่วเมืองเป็นพระมหาอุปราช" ในพระไอยการตำแหน่งนาพลเรือน นาทหาร หัวเมือง ที่ออกในปี พ.ศ. 1998 รัชกาลเดียวกันระบุว่าพระมหาอุปราชทรงศักดินา 100,000 ไร่ และพระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ กล่าวถึงตำแหน่งพระมหาอุปราชครั้งแรกว่า ระหว่างที่สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถครองเมืองพิษณุโลก สมเด็จพระเชษฐาธิราชเจ้าพระราชโอรสทรงลาผนวช แล้วได้รับสถาปนาเป็นพระมหาอุปราชในปี จ.ศ. 847 (พ.ศ. 2028) 
ถึงรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา โปรดให้ตั้งสมเด็จพระสรศักดิเป็นพระมหาอุปราชที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลเป็นครั้งแรก ตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานมงคลจึงอยู่ในฐานะพระมหาอุปราชรัชทายาทมานับแต่นั้น จนกระทั่ง พ.ศ. 2439 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เลิกธรรมเนียมตั้งพระมหาอุปราช แล้วสถาปนาตำแหน่งสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมารขึ้นแทน
สงครามบนสวรรค์

ในหนังสือวิวรณ์ได้ระบุถึง สงครามบนสวรรค์ ไว้ว่าเป็นสงครามระหว่างฝ่ายทูตสวรรค์ที่มีอัครทูตสวรรค์มีคาเอลเป็นผู้นำ กับฝ่ายกบฎซึ่งนำโดย "มังกร" (สื่อถึงมารหรือซาตาน) มังกรนี้พ่ายแพ้และถูกเหวี่ยงลงมายังโลกพร้อมด้วยสมุนของมัน สงครามบนสวรรค์ถูกนำไปเชื่อมโยงกับเรื่องเทวดาตกสวรรค์ซึ่งปรากฏอยู่ในคัมภีร์ฮีบรูและม้วนหนังสือเดดซี ซึ่งในหนังสือเดดซีได้บันทึกเกี่ยวกับสงครามนี้ในชื่อ สงครามระหว่างบุตรแห่งแสงกับบุตรแห่งความมืด (מגילת מלחמת בני אור בבני חושך)
วิวรณ์ 12:7–10.
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />"ขณะนั้นเกิดสง‌ครามขึ้นในสวรรค์ มีคา‌เอลกับบรรดาทูต‍สวรรค์ของท่านต่อ‍สู้กับพญา‍นาค และพญา‍นาคกับบริ‌วารของมันก็ต่อ‍สู้แต่มันพ่าย‍แพ้และพบว่าไม่‍มีที่อยู่สำ‌หรับพวกมันในสวรรค์อีกต่อไป พญา‍นาคใหญ่ตัวนั้นคืองูดึก‌ดำ‌บรรพ์ ที่เขาเรียกกันว่ามารและซา‌ตานผู้ล่อ‍ลวงมนุษย์ทั้งโลก มันถูกโยนลงมาที่แผ่นดินโลก และเหล่าบริวารของมันถูกโยนลงมากับมันด้วย และข้าพ‌เจ้าได้ยินเสียง‍ดังในสวรรค์กล่าวว่า “บัด‍นี้ความรอดและฤทธิ์‍เดช และอา‌ณา‍จักรของพระ‍เจ้าของเรา และสิทธิอำ‌นาจของพระ‍คริสต์ของพระ‍องค์มาถึงแล้ว เพราะ‍ว่าผู้กล่าว‍หาพี่‍น้องของเรา ถูกโยนลงไปแล้ว คือผู้ที่กล่าว‍หาพวกเขาเฉพาะพระ‍พักตร์พระ‍เจ้าของเราทั้งกลาง‍วันและกลาง‍คืนนั้น"
รอม็องดี

รอม็องดี  คือพื้นที่ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลักในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกของประเทศ จึงเป็นพื้นที่ที่มีวัฒนธรรมและประเพณีแบบฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 2010 มีประชากรอาศัยอยู่ในภาคนี้ราว 1.9 ล้านคน หรือคิดเป็นร้อยละ 24.4 ของประชากรทั้งประเทศ คำว่า "รอม็องดี" แผลงมาจากคำที่แปลว่า "โรมัน" ในภาษาฝรั่งเศส โดยภาษาฝรั่งเศสถือเป็นภาษาอย่างเป็นทางการในสี่รัฐของประเทศ ได้แก่ รัฐเจนีวา, รัฐโว, รัฐเนอชาแตล และรัฐฌูว์รา ภูมิภาครอม็องดีเป็นเพียงการจำแนกภูมิศาสตร์ทางด้านลักษณะประชากรเท่านั้น ไม่ถือเป็นเขตการปกครองอย่างเป็นทางการของสวิตเซอร์แลนด์
อาเลิน

อาเลิน  เป็นเมืองทางตะวันออกของรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์คในประเทศเยอรมนี ในอดีตมีสถานะเป็นเสรีนครของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตั้งอยู่ห่างจากนครชตุทการ์ทไปทางตะวันออกราว 70 กิโลเมตร เป็นเมืองที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 7 ของรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค มีประชากรราว 66,000 คน ประชากรราวกึ่งหนึ่งนับคือคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก อาเลินเป็นเมืองที่ได้รับความเสียหายน้อยมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยการโจมตีอาเคินเกิดขึ้นสั้นๆในไม่กี่สัปดาห์สุดท้ายของสงครามเท่านั้นซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตไป 59 คน
วันโฟร์ยู

วันโฟร์ยู (เกาหลี: ) เป็นบอยแบนด์เกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดย BG Entertainment ในอินชอน เกาหลีใต้ กลุ่มนี้เดบิวต์เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ด้วยซิงเกิลอัลบั้ม "VVV" และยุบวงเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
เอฟซี โตเกียว (วอลเลย์บอล)

สโมสรวอลเลย์บอลเอฟซีโตเกียว  เป็นสโมสรวอลเลย์บอลชายตั้งอยู่ในเมืองโคโต, โตเกียว ทีมนี้เข้าแข่งขันในวี.ลีก ดิวิชัน 1 ซึ่งมีเจ้าของคือโตเกียวแก๊ส
เมย์เบลลีน

เมย์เบลลีน นิวยอร์ก มีชื่อตราสินค้าว่า เมย์เบลลีน นิวยอร์กซิตี  เป็นบริษัทข้ามชาติ ผลิตและจำหน่ายเครื่องสำอาง การดูแลผิวหนัง น้ำหอม ผลิตภัณฑ์ดูแลร่างกาย จากนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกาที่มีขายทั่วโลก ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1915 ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของบริษัทเครื่องสำอางฝรั่งเศส ลอรีอัล
ประวัติ.
บริษัท เมย์เบลลีน ถูกก่อตั้งขึ้นโดยผู้ประกอบการวัย 19 ปี ชื่อ โทมัส ไลล์ วิลเลียมส์ ในปี ค.ศ. 1915 วิลเลียมส์สังเกตเห็นพี่สาวของเขา เมย์เบล ใช้ส่วนผสมของวาสลีนและผงถ่านนำมาปัดขนตาของเธอ เพื่อทำให้ขนตาดูเข้มยิ่งขึ้น เขาเกิดแรงบันดาลใจจึงผันตัวเป็นนักเคมีและผลิตผลิตภัณฑ์ที่ชื่อ เมย์เบลลีนเค้กมาสคารา วิลเลียมส์ใช้ชื่อแบรนด์ว่า เมย์เบลลีน เพื่อเป็นเกียรติแก่พี่สาวของเขาที่ให้ความคิด โดยใช้ชื่อพี่สาว เมย์เบล กับคำว่า วาสลีน มารวมกันเป็นชื่อแบรนด์ ในปี ค.ศ. 1917 ได้จำหน่ายเมย์เบลลีนเค้กมาสคาราอย่างเป็นทางการ โดยใช้ชื่อสินค้าและแบรนด์สโลแกนว่า "เครื่องสำอางสำหรับดวงตาที่ทันสมัยสำหรับการใช้งานในชีวิตประจำวัน" และปล่อยโฆษณาออกมาในปี ค.ศ. 1920 หลังประสบความสำเร็จจากการขายผ่านจดหมาย โดยได้นักแสดงหนังเงียบอย่าง วิโอลา ดานา (Viola Dana) มาโปรโมต
ในปี ค.ศ. 1967 วิลเลียมส์ขายบริษัทตัวเองให้กับบริษัทพลาว (ปัจจุบันคือบริษัทเชอริง-พลาว) ในเมมฟิส รัฐเทนเนสซี ทำให้โรงงานที่ผลิตเครื่องสำอางทั้งหมดถูกย้ายจากเมมฟิสไปชิคาโกภายในหนึ่งสัปดาห์ ในปี ค.ศ. 1975 บริษัทได้ย้ายโรงงานไปยังลิตเติลร็อก, รัฐอาร์คันซอ ในปี ค.ศ. 1990 เชอริง-พลาวขายเมย์เบลลีนให้กับบริษัทที่ลงทุนในนิวยอร์ก วอสเซอส์เทอินเปเอยาแอนด์ซีโอ. สำนักงานใหญ่ยังคงอยู่ในเมมฟิสจนกระทั่งถูกขายในปี ค.ศ. 1996 จึงถูกย้ายไปนครนิวยอร์ก ส่วนโรงงานที่ผลิตย้ายไปที่บรุกลินในปี ค.ศ. 2000
ในปี ค.ศ. 1991 บริษัทใช้สโลแกนในการโฆษณาว่า "“(บางทีเธออาจจะเกิดมา) บางทีอาจเป็นเมย์เบลลีน”" ซึ่งยังคงใช้มาจนถึงปัจจุบัน ต่อมาบริษัทถูกซื้อกิจการโดยลอรีอัลในปี ค.ศ. 1996 การได้เมย์เบลลีนมาเป็นเจ้าของทำให้ลอรีอัลสามารถตีตลาดเครื่องสำอางได้
เมย์เบลลีนได้เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ มากมายเช่นคอลเลกชัน 'อายสตูดิโอ' ผลิตภัณฑ์สำหรับดวงตา คอลเลกชัน 'ฟิตมี' สำหรับผลิตภัณฑ์รองพื้นและใบหน้า และ 'คัลเลอร์เซนเซชันแนล' สำหรับริมฝีปาก ปัจจุบันเมย์เบลลีนเป็นสปอนเซอร์อย่างเป็นทางการให้กับเมอร์เซเดส-เบนซ์แฟชันวีก
เมลย์เบลลีนได้รับเสียงตอบรับที่ดีเมื่อบริษัทได้จ้าง ลินดา คาร์เตอร์ เป็นผู้ประชาสัมพันธ์ด้านแฟชั่นความงามให้หกับตราสินค้า รวมไปถึงนักแสดงและนางแบบคนอื่น ๆ โจซี มาแรน, มิแรนดา เคอร์, ซาราห์ มิเชลล์ เกลลาร์, เมลีนา คานะคะเรเดส, จาง จื่ออี๋, ซีตี นูร์ฮาลีซา, ชีทัล มาลลาร์, จูเลีย สเต็กเนอร์, เจสสิกา ไวต์ และคริสติน เดวิส ในปัจจุบันบริษัทได้แต่งตั้งเมย์เบลลีนเกิร์ลที่ทำหน้าที่เป็นทูตตราสินค้า คือ อาดรียานา ลีมา, คริสตี เทอร์ลิงตัน, เอมิลี ดิโดนาโต, จีจี ฮาดีด และเฮรียธ พอล
ดับเบิลยูอาร์จีบี

ดับเบิลยูอาร์จีบี  เป็นสถานีโทรทัศน์ในสเกอเนคเทอดี รัฐนิวยอร์ก ออกอากาศทางช่อง 6 (ดิจิทัล ช่อง 39) เป็นแม่ส่งของซีบีเอส ถือหุ้นโดยซินแคลร์บรอดแคสต์กรุป เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 ปัจจุบันออกอากาศครอบคลุมพื้นที่สเกอเนคเทอดี, ออลบานี และ ทรอย
สถานีนี้กล่าวได้ว่าเป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของโลก นับตั้งแต่การทดลองออกอากาศโทรทัศน์ด้วย ในชื่อ ดับเบิลยูทูเอกซ์บี  เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2471 ส่งสัญญาณจากที่ตั้งบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริก แต่ไม่นานต้องหยุดชะงักไป
ดับเบิลยูอาร์จีบี เคยเป็นสถานีแม่ให้กับเอ็นบีซีมาก่อน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 - 2524 และเคยเป็นสถานีสำรองให้กับเอบีซีและดูมองต์
ปฐมบรรพบุรุษ

ในคัมภีร์ไบเบิล ปฐมบรรพบุรุษ ("ʾAvot", "บรรดาบิดา") หมายถึง อับราฮัม อิสอัค ลูกชายอับราฮัม และยาโคบ ลูกชายอิสอัค ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของวงศ์วานอิสราเอล ศาสนายูดาห์ถือว่าทั้งสามคนนี้เป็นอัครบิดรและเรียกยุคที่พวกเขามีชีวิตอยู่ว่าสมัยปฐมบรรพบุรุษ เชื่อว่าทั้งสามเป็นผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเลือกให้เป็นตัวแทนมนุษยชาติรับการเผยแสดงและทำพันธสัญญากับพระองค์ พวกเขาจึงถือเป็นแบบอย่างให้กับประชาชนทั้งในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่และแม้เมื่อล่วงลับไปแล้ว ศาสนาที่ได้รับอิทธิพลจากพวกเขาเรียกว่าศาสนาอับราฮัม (คือศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม) ในบางกรณีคำว่าปฐมบรรพบุรุษยังหมายรวมถึงบรรพบุรุษทั้งยี่สิบคนตั้งแต่อาดัมถึงอับราฮัมด้วย
นอกจากนี้ชาวยิวและชาวมุสลิมยังนับถือภรรยาเอกของทั้งสามคนคือ ซาราห์ (ภรรยาของอับราฮัม) เรเบคาห์ (ภรรยาของอิสอัค) และเลอาห์ (ภรรยาของยาโคบ) ว่าเป็นปฐมบรรพสตรี และเชื่อว่าร่างของพวกเขาทั้งหมดถูกเก็บไว้ในถ้ำเดียวกันในเมืองฮีบรอน ที่แห่งนี้จึงเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของทั้งสามศาสนา
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 ข้อโต้แย้งใหม่เกี่ยวกับอดีตของอิสราเอลและข้อมูลพระคัมภีร์ท้าทายมุมมองแบบดั้งเดิม โดยข้อโต้แย้งนี้พบได้ใน "The Historicity of the Patriarchal Narratives" โดยทอมัส แอล. ทอมป์สัน และ "Abraham in History and Tradition" โดย John van Seters ทอมป์สัน นักวิชาการด้านวรรณกรรม โต้แย้งถึงการไม่มีหลักฐานที่น่าสนใจว่าปฐมบรรพบุรุษมีชีวิตในสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช และตั้งข้อสังเกตว่าข้อความในพระคัมภีร์บางส่วนสะท้อนถึงเงื่อนไขและความสัมพันธ์กันในสหัสวรรษที่ 1 อย่างไร ส่วน Van Seters ตรวจสอบเรื่องราวของปฐมบรรพบุรุษและโต้แย้งว่าชื่อของทั้งหมด สภาพแวดล้อมทางสังคม และข้อความ ต่างทำให้มีการเสนอแนะอย่างมากว่ามาจากยุคเหล็ก ผลงานของ Van Seter และทอมป์สันเป็นการเปลี่ยนผ่านกระบวนทัศน์ในด้านการศึกษาพระคัมภีร์และโบราณคดี ซึ่งภายหลังทำให้นักวิชาการไม่ถือว่ารายงานเกี่ยวกับปฐมบรรพบุรุษเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ นักวิชาการอนุรักษ์นิยมบางส่วนพยายามปกป้องรายงานปฐมบรรพบุรุษในช่วงปีถัดมา แต่ไม่ได้รับการยอมรับในกลุ่มนักวิชาการ ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 นักโบราณคดีเลิกหวังที่จะฟื้นฟูในบริบทใด ๆ ก็ตามที่ให้อับราฮัม อิสอัค หรือยาโคบเป็นบุคคลทางประวัติศาสตร์ที่น่าเชื่อถือ
หน่วย 731

หน่วย 731  เป็นหน่วยงานเพื่อทำการวิจัยและพัฒนาอาวุธชีวภาพของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยใช้มนุษย์เป็นหนูทดลองในช่วง สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (1937–1945 ช่วง สงครามโลกครั้งที่สอง) หน่วย 731 มีฐานหลักที่เขตผิงฝาง เขตหนึ่งของฮาร์บิน ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของแมนจูกัว รัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่น(ปัจจุบันอยู่ทางตอนเหนือของจีน)
เป็นที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการคือ กรมการผลิตน้ำสะอาดและป้องกันการแพร่เชื้อโรคของกองทัพคันโต(関東軍防疫給水部本部 Kantōgun Bōeki Kyūsuibu Honbu) เดิมทีได้ถูกก่อตั้งขึ้นให้อยู่ภายใต้สารวัตรทหาร เค็นเปย์ไท แห่งจักรวรรดิญี่ป่น หน่วย 731 ได้ถูกควบคุมและบัญชาการจนกระทั่งสงครามยุติลงโดยพลโท ชิโร อิชิอิ เจ้าหน้าที่แพทย์สนามของกองทัพคันโต โรงงานแห่งนี้ได้ถูกสร้างขึ้นในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1934 และ 1939 และได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการคือ "หน่วย 731" ในปี ค.ศ. 1941
จำนวนผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กอย่างน้อย 3,000 คน—นับตั้งแต่อย่างน้อยทุกๆ 600 ปีจะถูกจัดส่งโดยเค็นเปย์ไท ซึ่งจะถูกระบุว่าเป็น "ท่อนซุง" ไปยังการทดลองที่ถูกจัดทำขึ้นโดยหน่วย 731 ที่ฐานทัพค่ายในเขตผิงฝางแห่งเดียว ซึ่งยังไม่รวมถึงผู้ที่ตกเป็นเหยื่อจากแผนกการทดลองทางการแพทย์อื่นๆ เช่น หน่วย 100 
ผู้มีส่วนร่วมในหน่วย 731 ของญี่ปุ่นได้ยืนยันว่า ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อส่วนใหญ่ที่พวกเขาได้ทำการทดลองล้วนเป็นชาวจีน ในขณะที่มีส่วนที่น้อยก็คือชาวโซเวียต มองโกเลีย เกาหลี และเชลยศึกของฝ่ายสัมพันธมิตรคนอื่นๆ หน่วยนี้ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลญี่ปุ่นจนถึงช่วงปลายสงครามในปี ค.ศ. 1945
แทนที่จะมีการตั้งข้อกล่าวหาสำหรับอาชญากรรมสงครามในช่วงหลังสงคราม นักวิจัยที่เกี่ยวข้องในหน่วย 731 ได้รับการยกเว้นอย่างลับๆโดยสหรัฐอเมริกาเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับข้อมูลที่รวบรวมมาได้จากการทดลองกับมนุษย์ นักวิจัยคนอื่นๆได้ถูกกองกำลังโซเวียตทำการเข้าจับกุมเป็นครั้งแรกและนำตัวขึ้นศาลที่การพิจารณาคดีอาชญากรรมสงครามฮาบารอฟสค์ในปี ค.ศ. 1945 อเมริกันไม่ได้ทำการพิจารณาคดีต่อนักวิจัยที่ได้ให้ข้อมูลและประสบการณ์ที่ได้รับในอาวุธชีวภาพซึ่งสามารถเลือกที่จะเข้าร่วมในโครงการการสงครามชีวภาพของสหรัฐได้เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นกับนักวิจัยเยอรมันในปฏิบัติการคลิปหนีบกระดาษ เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 ดักลาส แมกอาเธอร์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งฝ่ายสัมพันธมิตรได้เขียนจดหมายไปถึงกรุงวอชิงตันได้กล่าวว่า"ข้อมูลที่รวบรวมหามาได้นั้น, อาจมีความเป็นไปได้ที่รายงานบางส่วนจากอิชิอิได้แสดงให้เห็นแก่ญี่ปุ่นว่า ข้อมูลเหล่านี้ที่เกี่ยวข้องจะถูกเก็บไว้ช่องทางข่าวกรองลับและจะไม่ถูกนำไปใช้เป็นหลักฐาน'ข้อหาอาชญากรรม'อย่างแน่นอน" บัญชีรายชื่อของเหยื่อได้ถูกเพิกเฉยหรือลืมเลือนในโลกตะวันตก ซึ่งถือว่าเป็นการโฆษณาชวนเชื่อของพวกคอมมิวนิสต์
วัฒนธรรมสมัยนิยม.
ภาพยนตร์.
ภาพยนตร์ที่สะท้อนความโหดร้ายของหน่วย 731
มารีนึส ฟัน เดอร์ลึบเบอ

มารีนึส ฟัน เดอร์ลึบเบอ  เป็นสมาชิกสภาคอมมิวนิสต์ชาวดัตช์ เขาถูกประหารชีวีตหลังมีส่วนรู้เห็นในการลอบวางเพลิงอาคารรัฐสภาไรชส์ทาค หรือเป็นที่รู้จักในเหตุการณ์ เหตุเพลิงไหม้อาคารรัฐสภาไรชส์ทาค
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>