เฉิน ซีถง

เฉิน ซีถง (10 มิถุนายน ค.ศ. 1930 – 2 มิถุนายน ค.ศ. 2013) เป็นสมาชิกกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนและนายกเทศมนตรีกรุงปักกิ่งกระทั่งถูกปลดจากตำแหน่งด้วยข้อหาทุจริตใน ค.ศ. 1995
ชีวิตช่วงต้น.
เฉินเกิดเมื่อ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1930 ในอำเภออันเยฺว่ มณฑลเสฉวน เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งเมื่ออายุ 18 ปีและวิชาเอกภาษาจีน เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1949
อาชีพการเมือง.
เมื่อถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1979 ซึ่งเป็นช่วงที่เขาได้รับเลือกเป็นรองนายกเทศมนตรีปักกิ่งนั้น เขาเคยดำรงตำแหน่งผู้นำคณะกรรมาธิการชุมชน รองหัวหน้าสถานีตำรวจย่อย หัวหน้าฝ่ายผลิตของโรงงาน เลขานุการของ (เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ปักกิ่ง คนที่ 2) รองหัวหน้าคอมมูนชนบท และเลขาธิการพรรคประจำอำเภอชางผิงของปักกิ่ง เขาถูกลดตำแหน่งในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรมและถูกบังคับให้ทำความสะอาดห้องน้ำอยู่พักหนึ่ง การสนับสนุนเติ้ง เสี่ยวผิงในช่วงแรกเริ่มทำให้เขากลับมายังสำนักงานพรรคประจำปักกิ่งใน ค.ศ. 1979 ภายใน ค.ศ. 1982 เขาเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำปักกิ่งและได้รับเลือกเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 12 โดยการประชุมสภาพรรคครั้งที่ 12 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1983 เฉินกลายเป็นนายกเทศมนตรีปักกิ่งและได้รับการแต่งตั้งเป็นมนตรีแห่งรัฐในเดือนเมษายน ค.ศ. 1988 เขายังทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคณะผู้แทนสันถวไมตรีระหว่างประเทศไปยังสถานที่ต่าง ๆ มากมาย เช่น เกาหลีเหนือ, สหรัฐ, มอสโก, ฝรั่งเศส, อังการา, วอร์ซอ, เบอร์ลินตะวันออก
การประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989.
เฉินดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีปักกิ่งในระหว่างการประท้วงและสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ.1989 เขามีบทบาทสำคัญในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งระหว่างและหลังการประท้วง
หลังจากการเสียชีวิตของหู เย่าปัง อดีตเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) นักศึกษามหาวิทยาลัยในปักกิ่ง ซึ่งมองว่าหูเป็นนักปฏิรูป ถือโอกาสการไว้ทุกข์นี้ประท้วงปัญหาต่าง ๆ ที่พวกเขารู้สึกว่ากำลังรุมเร้าประเทศอยู่
วันที่ 22 เมษายน ระหว่างรัฐพิธีศพของหู นักศึกษาคุกเข่าลงหน้ามหาศาลาประชาชนเพื่อขอเข้าพบหลี่ เผิง นายกรัฐมนตรี แต่ถูกเพิกเฉย เฉินตำหนิเจ้าหน้าที่พรรคระดับล่างว่าทำให้กลุ่มนักศึกษาเชื่อว่าจะได้เข้าพบหลี่ เผิง วันที่ 23 เมษายน เฉินเรียกประชุมอธิการบดีมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในปักกิ่ง ตำหนิพวกเขาถึงความเฉยเมยและขอให้รวบรวมข้อมูลว่าด้วยการประท้วงเพิ่มเติม ในวันเดียวกันนั้น หลี่ ซีหมิง เลขาธิการพรรคประจำปักกิ่ง และเฉินโน้มน้าวว่าน หลี่ ประธานคณะกรรมาธิการสามัญ ให้เรียกประชุมคณะกรรมาธิการสามัญกรมการเมือง (PSC) เพื่อแก้ปัญหาการประท้วงของนักศึกษา วันที่ 24 เมษายน หลี่ เผิงเป็นประธานการประชุมคณะกรรมาธิการสามัญกรมการเมือง ซึ่งเฉินและหลี่ ซีหมิงรายงานอย่างเป็นทางการในนามคณะกรรมาธิการพรรคเทศบาลปักกิ่ง พวกเขาบรรยายว่าการประท้วงของนักศึกษามีการวางแผนและจัดระเบียบอย่างดี ในรายงานของพวกเขา พวกเขาย้ำว่าการประท้วงเกิดขึ้นพร้อมกันทั่วประเทศและระบุว่าคณะกรรมาธิการไม่ควรมองข้ามการประท้วง พวกเขาให้เหตุผลว่าการประท้วงนั้นรวมถึง "...นักเรียนมัธยมปลายและคนงาน..." และกำลังเพิ่มขึ้นในอัตราที่น่าตกใจ พวกเขายังเน้นย้ำถึงข้อสังเกตที่มุ่งเป้าไปที่เติ้ง เสี่ยวผิง ผู้นำสูงสุดของสาธารณรัฐประชาชน จากรายงานนี้ หลี่ เผิงแจ้งเติ้ง เสี่ยวผิงว่าด้วยการประท้วงและเติ้งตอบว่า "นี่ไม่ใช่การเคลื่อนไหวของนักศึกษาธรรมดา" ภายในวันที่ 25 เมษายน สายโทรศัพท์ในหอพักของมหาวิทยาลัยปักกิ่งถูกตัดและโทรเลขถูกบล็อก วันที่ 26 เมษายน หนังสือพิมพ์ "พีเพิลส์เดลี" ("People's Daily") ตีพิมพ์บทบรรณาธิการ ส่วนใหญ่เป็นไปตามปฏิกิริยาของเติ้ง เสี่ยวผิงต่อรายงานของหลี่ เผิงที่บรรยายว่าการประท้วงเป็นความวุ่นวาย สิ่งนี้สะท้อนถึงวาทศิลป์ของการปฏิวัติวัฒนธรรม และทำให้การประท้วงรุนแรงขึ้น วันที่ 27 เมษายน นักศึกษาฝ่าแนวป้องกันของตำรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่าซึ่งมีไว้เพื่อขัดขวางไม่ให้พวกเขาไปที่จัตุรัส วันที่ 30 เมษายน เฉินและหลี่ ซีหมิงพบกับสมาคมนักศึกษาวิทยาลัยปักกิ่ง องค์การที่ได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนักศึกษาที่ประท้วง
ในการประชุมคณะกรรมาธิการสามัญกรมการเมืองอีกครั้งในวันที่ 1 พฤษภาคม หลังรัฐบาลไม่สามารถจัดการให้จัตุรัสปลอดจากผู้ประท้วงได้ อันเนื่องมาจากการตอบสนองต่อบทบรรณาธิการ 26 เมษายน เฉิน ในนามคณะกรรมาธิการพรรคปักกิ่ง กล่าวหาคณะกรรมาธิการสามัญว่าทรยศ รัฐบาลเทศบาลปักกิ่งได้ประกาศข้อจำกัดที่เข้มงวดขึ้นว่าด้วยการประท้วง ซึ่งผู้ประท้วงเพิกเฉยอย่างกระตือรือร้น สิ่งนี้นำไปสู่การที่จ้าว จื่อหยาง เลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน บรรยายถึงข้อจำกัดเหล่านี้ในว่า "เป็นแค่เศษกระดาษ" วันที่ 8 พฤษภาคม เฉินกล่าวหาจ้าว จื่อหยางว่าทรยศคณะกรรมาธิการสามัญในสุนทรพจน์ที่จ้าวกล่าวเพื่อประนีประนอมเกี่ยวกับการประท้วงของนักศึกษาในการประชุมธนาคารพัฒนาเอเชียในวันที่ 4 พฤษภาคม
วันที่ 13 พฤษภาคม คาดการณ์ว่ากอร์บาชอฟจะเดินทางมาถึงสำหรับการประชุมสุดยอดจีน–โซเวียต ค.ศ. 1989 นักศึกษาเริ่มการอดอาหารประท้วง จ้าว จื่อหยางแต่งตั้งเฉินและหลี่ ซีหมิงเป็นส่วนหนึ่งของคณะผู้แทนเพื่อพบนักศึกษาที่เทียนอันเหมิน นักศึกษากล่าวหาเฉินว่าใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยเกินไป ซึ่งเขาตอบว่า "เราได้ทำผิดพลาดบางอย่างไปแล้ว" เฉินและหลี่ ซีหมิงถึงกับเสนอเปิดเผยทรัพย์สินของตนเพื่อเป็นวิธีทำให้นักศึกษาประท้วงสงบลงและปลดเปลื้องข้อกล่าวหาเรื่องการทุจริต อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่สามารถบรรลุข้อตกลงที่มีความหมายใด ๆ กับนักศึกษาเกี่ยวกับประเด็นที่ยกขึ้นมาได้เลย วันที่ 18 พฤษภาคม นักศึกษาพบกับหลี่ เผิงเพื่อหารือเกี่ยวกับเงื่อนไขการออกจากจัตุรัส ในการประชุมครั้งนี้ เฉินกล่าวถึงความยุ่งยากที่การประท้วงได้ก่อให้เกิดกับเมืองปักกิ่งและผลกระทบต่อการจราจรและผลผลิตของเมือง ตามบันทึกวันที่ 18 พฤษภาคมในไดอารีที่ยังไม่ตีพิมพ์ของหลี่ เผิงเรื่อง "The Critical Moment" ในการประชุมคณะกรรมาธิการเพื่อตัดสินใจแนวทางดำเนินการต่อไป เฉินได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบการบังคับใช้กฎอัยการศึกโดยได้รับความช่วยเหลือจากนายพลทหาร วันที่ 20 พฤษภาคม กฎอัยการศึกมีผลบังคับใช้พร้อมคำสั่งห้ามการประท้วงและการนัดหยุดงานที่ลงนามโดยเฉิน สิ่งนี้ยิ่งทำให้วิกฤตรุนแรงขึ้นอีกครั้งเนื่องจากมีผู้คนจำนวนมากขึ้นออกมาสนับสนุนนักศึกษาเพื่อตอบสนองต่อการประกาศและขัดขวางไม่ให้ทหารดำเนินการตามคำสั่งเพื่อสลายการชุมนุมในจัตุรัส
วันที่ 1 มิถุนายน สำนักข่าวซินหัวอ้างคำพูดของเฉินในงานฉลองวันเด็กที่มีเด็กเข้าร่วม 20,000 คน โดยบอกกับเด็ก ๆ ว่าไม่ต้องกังวลกับการประท้วง พร้อมอธิบายว่าพวกเขาจะสามารถเข้าไปยังจัตุรัสเทียนอันเหมินได้ในไม่ช้า ต่อมาในวันที่ 2 มิถุนายน เฉินและหลี่ ซีหมิงเดินทางไปยังบ้านของเติ้ง เสี่ยวผิงและนำเสนอรายงานที่บรรยายว่าการประท้วงเป็นส่วนหนึ่งของแผนการระหว่างประเทศที่จะขัดขวางความก้าวหน้าของจีน คืนวันที่ 3 มิถุนายน กองทัพปลดปล่อยประชาชนดำเนินตามคำสั่งเพื่อเข้าสลายการชุมนุมในจัตุรัส ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก"
ภายในวันที่ 5 มิถุนายน เฉินเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนคนแรก ๆ ที่ออกแถลงการณ์อย่างเป็นทางการเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เฉินไม่ได้ปรากฏตัวทางโทรทัศน์เพื่อแถลงการณ์นี้ เจมส์ ไมลส์ ผู้สื่อข่าวบีบีซีประจำปักกิ่งในขณะนั้น เชื่อว่าการที่เขาไม่ปรากฏตัวด้วยตนเองเพื่อสนับสนุนคำแถลงนั้นเป็นสัญญาณของความไม่แน่นอนทางการเมืองของพรรคภายหลังการปราบปราม วันที่ 30 มิถุนายน ในการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติ (NPC) ชุดที่ 7 สมัยที่ 8 เฉินนำเสนอคำอธิบายอย่างเป็นทางการของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าวในชื่อ "การตรวจสอบความวุ่นวายและปราบปรามกบฏต่อต้านการปฏิวัติ" ในรายงานนี้ เฉินกล่าวหาหนังสือพิมพ์ "Economics Weekly" ("Jingjixue Zhoubao") ซึ่งมีแนวคิดเสรีนิยม และเป็นเจ้าของโดยสถาบันวิจัยสังคมและเศรษฐกิจปักกิ่งของเฉิน จื่อหมิง ว่าพยายามปกป้องจ้าว จื่อหยางและโค่นล้ม เติ้ง เสี่ยวผิง เขายังกล่าวหาหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ว่าผลักดันวาระการเปิดเสรีชนชั้นกระฎุมพี "Economics Weekly" ถูกปิดตัวลงหลังการปราบปราม อย่างไรก็ตาม สุนทรพจน์ดังกล่าวเน้นไปที่บทบาทของจ้าว จื่อหยางในวิกฤตมากกว่าบทบาทของ "มือมืด" อย่างเป็นทางการของวิกฤติ คือ เฉิน จื่อหมิงและหวัง จฺวินเทา สุนทรพจน์ยังมุ่งเน้นไปที่อิทธิพลจากต่างประเทศด้วย เฉินกล่าวหาว่ากลุ่มผู้ต่อต้านสังคมนิยมจากฮ่องกงอำนวยความสะดวกในการประท้วงของนักศึกษาโดยการจัดหาอาวุธและเงิน เขายังประณามความเชื่อมโยงของหลิว เสี่ยวปัวกับกลุ่มผู้ไม่เห็นด้วยในนิวยอร์ก เฉินยืนยันว่าผู้ประท้วงได้รับอิทธิพลจากผู้อยู่เบื้องหลังในต่างประเทศและเขาไม่ได้เชิญสำนักข่าวต่างประเทศเข้าร่วมการแถลงข่าวของเขากระทั่งวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1990
นักวิชาการด้านเอเชียตะวันออก เอซรา โวเกล เสนอข้อโต้แย้งว่าเฉินรายงานเกินจริงเกี่ยวกับอันตรายที่เกิดจากการประท้วงเบื้องต้นในรายงานวันที่ 24 เมษายนที่ส่งถึงคณะกรรมาธิการสามัญกรมการเมือง การรายงานเกินจริงนี้เชื่อกันว่าเป็นจุดเริ่มต้นของผลกระทบลูกโซ่ที่นำไปสู่การปราบปรามการประท้วงในที่สุด เหตุผลบางประการที่เชื่อว่ามีการรายงานเกินจริงนี้รวมถึงแนวคิดที่ว่าเฉิน ซึ่งกลัวผลกระทบจากการอนุญาตให้มีการประท้วงดำเนินต่อไปในเขตอำนาจของเขา รายงานเกินจริงถึงอันตรายที่เกิดจากผู้ประท้วงเพื่อโน้มน้าวให้คณะกรรมาธิการสามัญฯ ยุติการประท้วงในทันที อ็อกเดนและคณะยังให้ความเห็นว่ากลุ่มสายแข็งรุ่นที่สอง ซึ่งเฉินเป็นหนึ่งในนั้น ยังคงรักษาสถานะแข็งกร้าวร่วมกับผู้อาวุโสพรรค เพื่อจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งภายในพรรค พวกเขารู้สึกว่าสิ่งนี้จะสำเร็จได้หากจ้าว จื่อหยางและผู้ที่เขาแต่งตั้งถูกผลักออกไป เฉินถูกผู้ประท้วงกล่าวหาเรื่องการทุจริตเป็นประจำและบางคนเรียกร้องให้มีการถอดถอนเขา โดยกล่าวหาว่าเขาควบคุมสื่อเหมือน "ขุนศึกไร้ยางอาย" เฉินมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเป้าหมายที่มีชื่อเสียงหลายคนของผู้ประท้วง เช่น หลี่ เผิง
หลังการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน.
นักรัฐศาสตร์ โจเซฟ ฟิวสมิท ให้เหตุผลว่าเฉินเคยเป็นหนึ่งในผู้ถูกพิจารณาให้เข้ามารับตำแหน่งแทน จ้าว จื่อหยาง แต่เติ้ง เสี่ยวผิงรู้สึกว่าท่าทีแข็งกร้าวที่เขาแสดงออกต่อสาธารณะในการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินนั้นทำให้เขากลายเป็นตัวเลือกที่ยากจะมาสืบทอดตำแหน่งต่อจากจ้าว สิ่งนี้แตกต่างจากเจียง เจ๋อหมินซึ่งสามารถจูงใจคนงานในเซี่ยงไฮ้ให้รื้อสิ่งกีดขวางบนถนนและโน้มน้าวนักศึกษาได้สำเร็จ ความสำเร็จนี้ทำให้เขาได้รับความเคารพจากผู้อาวุโสพรรค อย่างไรก็ตาม ความภักดีของเฉินต่อการปฏิรูปเศรษฐกิจของเติ้ง เสี่ยวผิงก็ได้รับรางวัลตอบแทนด้วยการเลื่อนตำแหน่งภายในพรรค เขาได้รับเลือกเป็นเลขาธิการพรรคประจำปักกิ่งใน ค.ศ. 1991 หลังหลี่ ซีหมิงหมดความโปรดปรานเนื่องจากเขาต่อต้านการปฏิรูปเศรษฐกิจของเติ้ง เฉินยังได้รับตำแหน่งในกรมการเมืองใน ค.ศ. 1992 อีกด้วย
สนทนากับเฉิน ซีถง
ใน ค.ศ. 2012 หนังสือชื่อ "Conversations with Chen Xitong"  อ้างอิงจากการสัมภาษณ์กับเฉินโดยเหยา เจียนฟู่ อดีตนักข่าวของสำนักข่าวซินหัว และมีคำนำโดยอู๋ กั๋วกวงได้รับการตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์นิวเซ็นจูรีเพรส (New Century Press) ในหนังสือนี้ เฉินพยายามโต้แย้งแนวคิดที่ว่าเขาเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการปราบปราม ในส่วนของแนวคิดที่ว่าเขาเป็นผู้โน้มน้าวให้เติ้ง เสี่ยวผิงใช้กลยุทธ์แข็งกร้าว เฉินให้เหตุผลว่าเขาไม่เคยไปบ้านของเติ้งเลย เขายังให้เหตุผลเพิ่มเติมว่าหลี่ ซีหมิงให้ข้อมูลผิดพลาดแก่เขาเกี่ยวกับการประท้วงของนักศึกษาด้วย เกี่ยวกับการรายงานที่เขาอ่านในนามของพรรคคอมมิวนิสต์ เขาโต้แย้งว่าเขาไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการร่างรายงานนั้นเลย สิ่งนี้ได้รับการยืนยันโดยบันทึกประจำของหลี่ เผิงที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ ซึ่งระบุไว้ในบันทึกประจำวันวันที่ 18 มิถุนายนว่าเขาและเจียง เจ๋อหมินในการประชุมคณะกรรมาธิการสามัญกรมการเมืองเลือกเฉินให้อ่านรายงานแม้เขาจะไม่ได้อยู่ในที่ประชุมร่างก็ตาม ในส่วนของการบริหารกฎอัยการศึก เฉินรู้สึกงงงวยกับแนวคิดที่ว่าเขาเป็นผู้รับผิดชอบการปราบปรามในวันที่ 3-4 มิถุนายนและอ้างว่าเขาไม่มีความรู้เรื่องนี้เลยกระทั่งบันทึกประจำวันของหลี่ เผิงปรากฏขึ้นใน ค.ศ. 2010 คำนำของอู๋ กั๋วกวงระบุว่าด้วยลักษณะวุ่นวายในช่วงไม่กี่วันนั้น เป็นไปได้ที่เฉินจะไม่ได้รับแจ้งบทบาทของเขาในการปราบปรามล่วงหน้า เขากล่าวต่อไปว่าเขารู้สึก "เสียใจ" สำหรับเหตุการณ์วันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1989 โดยกล่าวว่าไม่มีใครควรเสียชีวิตในการปราบปราม เขาปฏิเสธรายงานที่ระบุว่ามีผู้เสียชีวิตหลายพันคนในจัตุรัสเทียนอันเหมินว่าเป็น "เรื่องไร้สาระ" พร้อมทั้งชี้ถึงความรุนแรงที่เกิดขึ้นกับกำลังกองทัพปลดปล่อยประชาชน เฉินระบุว่าเขาเป็นคอมมิวนิสต์ที่แน่วแน่ และการต่อต้านความไม่สงบเป็นทัศนคติพื้นฐานของเขาในวันนั้นและเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนมุมมองนี้เลย
เรื่องอื้อฉาวการทุจริต.
ในฐานะผู้นำของ "กลุ่มปักกิ่ง" เฉินท้าทายอำนาจที่เจียง เจ๋อหมินเพิ่งได้รับในระหว่างการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี สิ่งนี้นำไปสู่การล่มสลายของเฉินใน ค.ศ. 1995 ในช่วงการรณรงค์ต่อต้านการทุจริตที่นำโดยกลุ่มเซี่ยงไฮ้ ผู้สังเกตการณ์บางคน มองว่าการล่มสลายของเฉินเป็นการต่อสู้ทางการเมืองระหว่างเฉินกับเจียง ตามหนังสือ "Conversations with Chen Xitong" เขาปฏิเสธข้อกล่าวหาเรื่องการทุจริตที่ถูกกล่าวหา โดยเรียกมันว่า "ความยุติธรรมที่ผิดพลาดเลวร้ายที่สุดที่เกี่ยวข้องกับผู้นำระดับสูงนับตั้งแต่การปฏิวัติวัฒนธรรม หรือนับตั้งแต่ปี 1989... ความอยุติธรรมที่ไร้สาระ"
หวัง เป่าเซิน รองนายกเทศมนตรีของเฉิน เสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายใน ค.ศ. 1994 ซึ่งนำไปสู่การต่อสู้แย่งชิงอำนาจที่เผชิญหน้าระหว่าง "กลุ่มปักกิ่ง" และ "กลุ่มเซี่ยงไฮ้" ต่อมามีการระบุ ว่าเงินที่เฉินยักยอกไปนั้นถูกนำไปใช้สร้างศูนย์นันทนาการสำหรับวันหยุด ซึ่งรองรับนักการเมืองระดับสูงส่วนใหญ่ในปักกิ่งในขณะนั้น เฉินยังถูกกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์นอกสมรสกับเหอ ผิง ใน ค.ศ. 1998 เฉินถูกตัดสินจำคุก 16 ปีในข้อหาทุจริตและละเว้นปฏิบัติหน้าที่ เฉิน เสี่ยวถง บุตรของเขา ก็ถูกตัดสินจำคุก 12 ปีเช่นกัน เฉินออกจากเรือนจำฉินเฉิงใน ค.ศ. 2004 ภายใต้การคุมประพฤติ ด้วยสาเหตุอย่างเป็นทางการคือปัญหาสุขภาพ
"The Wrath of Heaven — the Anti-Corruption Bureau in Action" (天怒—反貪局在行動; พินอิน: Tiān nù—Fǎntānjú zài Xíngdòng) ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1996 เป็นนวนิยายที่อิงเรื่องจริงจากคดีของเฉิน ซีถง โดยเล่าเรื่องจากมุมมองของพนักงานสอบสวน หลังตีพิมพ์ได้ไม่นาน ก็มีการห้ามหนังสือนี้ในวงจำกัดและไม่เป็นระบบระเบียบ อย่างไรก็ตาม การห้ามดังกล่าวดูเหมือนจะถูกยกเลิกไปในเวลาต่อมา เนื่องจากหนังสือเล่มนี้มีวางจำหน่ายบนเว็บไซต์หนังสือของจีน"
เสียชีวิต.
เฉินเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่อ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2013 สองวันก่อนวันครบรอบ 24 ปีของการปราบปรามเทียนอันเหมิน และไม่ถึงสองเดือนก่อนวันที่เขาจะได้รับการปล่อยตัว สิริอายุ 82 ปี