ตงเฟิง (ขีปนาวุธ)

ตงเฟิง  มักเรียกโดยย่อว่า "มิสไซล์ DF" (DF missiles) เป็นมิสไซล์ตระกูลหนึ่งที่ประกอบด้วยขีปนาวุธพิสัยใกล้ พิสัยกลาง พิสัยปานกลางและข้ามทวีป ซึ่งทั้งหมดถูกใช้งานโดยกองทัพจรวดกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (รู้จักในชื่อเดิมว่ากองทัพน้อยปืนใหญ่ที่สอง)
ประวัติศาสตร์.
หลังมีการลงนามในสนธิสัญญามิตรภาพ พันธมิตร และความช่วยเหลือซึ่งกันและกันจีน-โซเวียตใน ค.ศ. 1950 สหภาพโซเวียตได้ให้ความช่วยเหลือแก่การวิจัยและพัฒนาทางการทหารของจีน ทั้งในด้านการฝึกอบรม เอกสารทางเทคนิค อุปกรณ์การผลิต และการผลิตอาวุธโซเวียตภายใต้ใบอนุญาต ในส่วนของขีปนาวุธ สหภาพโซเวียตได้ถ่ายทอดเทคโนโลยีของขีปนาวุธ R-1 (SS-1), R-2 (SS-2) และ R-11F ให้แก่จีน ทำให้สาธารณรัฐประชาชนจีนใช้แบบแผนของขีปนาวุธโซเวียตเป็นพื้นฐานในการสร้างขีปนาวุธชุดแรกของตนเอง หลังจากนั้นเป็นต้นมา จีนก็ได้พัฒนาเทคโนโลยีขีปนาวุธและจรวดของตนเองไปอย่างก้าวหน้า ตัวอย่างเช่น จรวด "ลองมาร์ช" ที่ใช้ปล่อยยานอวกาศ ก็มีต้นกำเนิดมาจากมิสไซล์ตงเฟิง
มิสไซล์ตงเฟิง.
ตงเฟิง 1 (SS-2).
มิสไซล์ตงเฟิงรุ่นแรกคือ DF-1 (SS-2, รหัส '1059', ชื่อเดิม 'DF-1' ภายหลังคือ DF-3) เป็นรุ่นที่ผลิตขึ้นโดยได้รับใบอนุญาตจากขีปนาวุธพิสัยใกล้ (SRBM) R-2 (SS-2 Sibling) ของโซเวียต พัฒนามาจากจรวด V-2 ของเยอรมัน DF-1 ใช้เครื่องยนต์จรวด RD-101 เพียงเครื่องเดียว โดยใช้แอลกอฮอล์เป็นเชื้อเพลิงและใช้ออกซิเจนเหลว (LOX) เป็นตัวออกซิไดซ์ มีพิสัยการยิงสูงสุด 550 กิโลเมตรและบรรทุกน้ำหนักได้ 500 กิโลกรัม มีการผลิต DF-1 ในจำนวนจำกัดในช่วงทศวรรษ 1960 และได้ถูกปลดประจำการไปแล้ว
ตงเฟิง 2 (CSS-1).
DF-2 (CSS-1) เป็นขีปนาวุธพิสัยกลาง (MRBM) รุ่นแรกของจีน มีพิสัยการยิง 1,250 กิโลเมตรและบรรทุกหัวรบนิวเคลียร์ขนาด 15-20 กิโลตัน โดยได้รับรหัสเรียกจากชาติตะวันตกเป็น CSS-1 (ย่อมาจาก "China Surface-to-Surface" หรือจากพื้นผิวสู่พื้นผิวของจีน) 
ผู้สังเกตการณ์ชาวตะวันตกตั้งข้อสังเกตมานานแล้วว่า DF-2 อาจเป็นขีปนาวุธที่ลอกเลียนแบบมาจาก R-5 Pobeda (SS-3 Shyster) ของโซเวียต เนื่องจากมีรูปลักษณ์ พิสัยการยิง เครื่องยนต์ และน้ำหนักบรรทุกที่เหมือนกัน อีกทั้งเอกสารทั้งหมดของ R-5 ก็ถูกส่งมอบจากสหภาพโซเวียตให้แก่จีนในช่วงปลายทศวรรษ 1950#เปลี่ยนทาง อย่างไรก็ดี นักเขียนชาวตะวันตกบางคนยังคงยกเครดิตการออกแบบให้กับผู้เชี่ยวชาญชาวจีน ได้แก่ เซี่ย กวงเซฺวียน, เหลียง ซือหลี่, หลิว ฉวนหรู, หลิง ยฺเหวียน, หลิน ฉว่าง และเริ่น ซินหมิน DF-2 รุ่นแรกล้มเหลวในการทดสอบยิงใน ค.ศ. 1962 จึงนำไปสู่การพัฒนารุ่นปรับปรุงคือ DF-2A ซึ่งถูกนำมาใช้ในการทดสอบยิงหัวรบจริงของจีนบนจรวดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1966 (ระเบิดในชั้นบรรยากาศเหนือน่านฟ้าล็อปนูร์) และเริ่มเข้าประจำการในช่วงปลายทศวรรษ 1960 DF-2 ทั้งหมดถูกปลดประจำการในช่วงทศวรรษ 1980
ตงเฟิง 3 (CSS-2).
DF-3 (CSS-2) มักถูกพิจารณาว่าเป็นขีปนาวุธพิสัยปานกลาง (IRBM) "ภายในประเทศ" ลูกแรกของจีน การออกแบบขีปนาวุธข้ามทวีปโดยรวมนั้นได้รับอิทธิพลอย่างมากจากอาวุธโซเวียต R-14 Chusovaya และเครื่องยนต์ท่อนแรกเป็นแบบจำลองโดยตรงของเครื่องขับดัน С.2.1100/С.2.1150 La-350 พัฒนาโดยอเล็กเซย์ อิซาเยฟที่ OKB-2 (NII-88) การนำการออกแบบนี้เป็นผลงานของทั้งถู โฉ่วเอ้อและซุน เจียต้ง มิสไซล์ถูกผลิตที่โรงงาน 211 (Capital Astronautics Co. [首都航天机械公司] รู้จักในชื่อ Capital Machine Shop [首都机械厂]) DF-3 ที่มีพิสัย 2,500 กิโลเมตร เดิมถูกออกแบบมาพร้อมกับน้ำหนักบรรทุก 2,000 กิโลกรัม เพื่อบรรทุกหัวรบปรมาณู (ต่อมาเป็นหัวรบเทอร์โมนิวเคลียร์) DF-3A ที่ได้รับการปรับปรุงเพิ่มเติมซึ่งมีพิสัย 3,000 กิโลเมตร (ประมาณ 4,000 กิโลเมตร เมื่อลดน้ำหนักบรรทุก) ได้รับการพัฒนาใน ค.ศ. 1981 และถูกส่งออกไปยังซาอุดีอาระเบียพร้อมหัวรบระเบิดแรงสูงแบบธรรมดา พิสัย 2,810 กิโลเมตร ของ DF-3 นั้นสั้นเกินกว่าจะโจมตีเกาะกวม แม้รายงานของกระทรวงกลาโหมสหรัฐใน ค.ศ. 2012 เกี่ยวกับแสนยานุภาพทางทหารของจีนจะระบุว่ามีพิสัย 3,300 กิโลเมตร ซึ่งจะเพียงพอจะโจมตีเกาะกวม รายงานของกระทรวงกลาโหมสหรัฐใน ค.ศ. 2013 ยืนยันพิสัย 3,300 กิโลเมตร ของ DF-3 และแผนที่ของรายงานแสดงให้เห็นว่าเกาะกวมอยู่ในพิสัยของ DF-3 DF-3/DF-3A ทั้งหมดถูกปลดประจำการในช่วงกลางทศวรรษ 2010 และถูกแทนที่ด้วย DF-21
ตงเฟิง 4 (CSS-3).
DF-4 (CSS-3) "ชิงยฺหวี่" เป็นขีปนาวุธแบบสองท่อนแรกของจีน มีพิสัย 5,550-7,000 กิโลเมตร และมีน้ำหนักบรรทุก 2,200 กิโลกรัม (หัวรบนิวเคลียร์ขนาด 3 เมกะตัน) ได้รับการพัฒนาขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1960 เพื่อใช้โจมตีเป้าหมายอย่างมอสโกและเกาะกวม DF-4 ยังถูกใช้เป็นต้นแบบในการพัฒนายานอวกาศลำแรกของจีน ฉางเจิง 1 (ลองมาร์ช 1) ปัจจุบัน DF-4 ยังคงประจำการอยู่ประมาณ 20 ลูก และมีกำหนดจะถูกแทนที่ด้วย DF-31 ภายใน ค.ศ. 2010–2015
ตงเฟิง 5 (CSS-4).
DF-5 (CSS-4) เป็นขีปนาวุธข้ามทวีป (ICBM) ที่ออกแบบมาเพื่อบรรทุกหัวรบนิวเคลียร์ขนาด 3 เมกะตัน (Mt) ไปยังเป้าหมายได้ไกลถึง 12,000 กิโลเมตร DF-5 เป็นขีปนาวุธสองท่อนติดตั้งในสถานีปล่อย และยังถูกนำไปใช้เป็นต้นแบบสำหรับจรวดปล่อยดาวเทียม Fengbao-Tempest (FB-1) ด้วยเช่นกัน มิสไซล์นี้ได้รับการพัฒนาในช่วงทศวรรษ 1960 แต่เพิ่งเข้าประจำการใน ค.ศ. 1981 ต่อมามีการผลิตรุ่นปรับปรุง DF-5A ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 ซึ่งมีพิสัยไกลขึ้น (>13,000 กิโลเมตร) ปัจจุบันคาดว่ามี DF-5A จำนวน 24–36 ลูกที่ประจำการอยู่และเป็นกำลังหลักของกองกำลังขีปนาวุธข้ามทวีปของจีน หาก DF-5A ถูกยิงจากทางตะวันออกของมณฑลชิงไห่ จะสามารถยิงไปถึงเมืองต่าง ๆ เช่น ลอสแอนเจลิส แซคราเมนโต และซานฟรานซิสโกได้ และหากยิงจากทางตะวันออกสุดของมณฑลทางตะวันออกเฉียงเหนือ ก็จะสามารถครอบคลุมได้ทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่ของสหรัฐ
ตงเฟิง 11 (CSS-7).
DF-11 (CSS-7 หรือ M-11 สำหรับส่งออก) เป็นขีปนาวุธพิสัยใกล้ที่สามารถเคลื่อนย้ายบนถนน ออกแบบโดยหวัง เจิ้นหฺวา ที่บริษัท Sanjiang Missile Corporation (หรือที่รู้จักในชื่อฐาน 066) ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ความแตกต่างจากขีปนาวุธของจีนรุ่นก่อนคือ DF-11 ใช้เชื้อเพลิงแข็ง ซึ่งช่วยลดเวลาเตรียมการปล่อยขีปนาวุธลงอย่างมากเหลือเพียงประมาณ 15–30 นาที ขณะที่ขีปนาวุธเชื้อเพลิงเหลวอย่าง DF-5 ต้องใช้เวลาเตรียมการปล่อยนานถึง 2 ชั่วโมง DF-11 มีพิสัย 300 กิโลเมตร และน้ำหนักบรรทุก 800 กิโลกรัม ส่วนรุ่นปรับปรุง DF-11A มีพิสัยเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 825 กิโลเมตร พิสัยของ M-11 ไม่ได้ละเมิดข้อจำกัดที่กำหนดโดยระบบควบคุมเทคโนโลยีมิสไซล์ (MTCR) คาดการณ์ว่าจำนวน DF-11 ที่ประจำการอยู่มีระหว่าง 500 ถึง 600 ลูก
ตงเฟิง 12 (CSS-X-15).
DF-12 (CSS-X-15) เป็นขีปนาวุธพิสัยใกล้เดิมมีชื่อว่า M20 การเปลี่ยนชื่อบ่งชี้ถึงการปรับเปลี่ยนให้เข้าประจำการในกองทัพน้อยปืนใหญ่ที่สอง ทำให้สามารถติดตั้งหัวรบนิวเคลียร์ทางยุทธวิธีได้ ภาพของมันมีลักษณะคล้ายมิสไซล์ 9K720 Iskander ของรัสเซีย ซึ่งแม้จีนจะไม่ได้ซื้อจากรัสเซียโดยตรง แต่มีความเป็นไปได้ว่าอาจได้มาครอบครองจากอดีตรัฐโซเวียต เช่นเดียวกับ Iskander มีรายงานว่า DF-12 ติดตั้งมาตรการตอบโต้ในตัว รวมถึงความสามารถหลบหลีกในช่วงสุดท้ายของการโจมตีเพื่อหลบเลี่ยงระบบป้องกันมิสไซล์ พิสัยอย่างเป็นทางการอยู่ที่ แต่ด้วยข้อจำกัดของ MTCR พิสัยสูงสุดที่แท้จริงอาจสูงถึง ใช้ระบบนำวิถีด้วยแรงเฉื่อยและเป๋ย์โต่ว ทำให้มีความแม่นยำ 30 เมตร CEP และเนื่องจากสามารถควบคุมวิถีการบินได้ตลอดทั้งเส้นทาง จึงสามารถเปลี่ยนเป้าหมายกลางอากาศได้
DF-12 มีความยาว เส้นผ่านศูนย์กลาง น้ำหนักเมื่อปล่อย และหัวรบหนัก ที่สามารถบรรทุกหัวรบได้หลายประเภท เช่น คลัสเตอร์ ระเบิดแรงสูง ระเบิดเจาะเกราะ หรือเพลิงระเบิดแรงสูง ถูกยิงจากฐานยิงขีปนาวุธเคลื่อนที่ 8x8 ที่บรรทุกได้สองลูก
รุ่นส่งออกของ M20 ที่ใช้สำหรับต่อต้านเรือมีชื่อว่า A/MGG-20B (M20B) ถูกเปิดตัวในงานแสดงการบินจูไห่ 2018
ตงเฟิง 15 (CSS-6).
DF-15 (CSS-6 หรือ M-9 สำหรับส่งออก) พัฒนาโดยสถาบันเทคโนโลยีขับเคลื่อนจรวด (ARMT) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของบรรษัทวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีวิศวกรรมการบินและอวกาศจีน (CASC) เป็นขีปนาวุธขีปนาวุธพิสัยใกล้เชื้อเพลิงแข็งท่อนเดียว มีพิสัย 600 กิโลเมตรและน้ำหนักบรรทุก 500 กิโลกรัม ในช่วงวิกฤตช่องแคบไต้หวัน ค.ศ. 1995–1996 กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนได้ยิง DF-15 จำนวน 6 ลูกใกล้ไต้หวันเพื่อแสดงสมรรถนะของมิสไซล์ แม้ DF-15 จะถูกทำการตลาดเพื่อการส่งออก แต่พิสัยของมันละเมิดข้อตกลงระบบควบคุมเทคโนโลยีมิสไซล์ (MTCR) ทำให้จนถึงปัจจุบันยังไม่มีการส่งออก DF-15 เลย ปัจจุบันมี DF-15 ประมาณ 300–350 ลูกประจำการอยู่ในกองทัพจรวดกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน
ตงเฟิง 16 (CSS-11).
ตงเฟิง-16 (CSS-11) เป็นมิสไซล์รุ่นใหม่ที่มีพิสัยไกลกว่า DF-15 (อยู่ระหว่าง) ทางการไต้หวันประกาศเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2011 ว่าไต้หวันเชื่อว่าจีนได้เริ่มติดตั้งมิสไซล์ดังกล่าวแล้ว DF-16 ถือเป็นภัยคุกคามที่เพิ่มขึ้นต่อไต้หวัน เนื่องจากระบบมิสไซล์ต่อต้านขีปนาวุธ เช่น MIM-104 Patriot PAC-3 สามารถสกัดกั้นได้ยากกว่า ด้วยพิสัยที่ไกลขึ้น ทำให้มิสไซล์ต้องไต่ระดับความสูงที่สูงขึ้นก่อนจะร่อนลง ทำให้มีเวลามากขึ้นสำหรับแรงโน้มถ่วงในการเร่งความเร็วเมื่อกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ ซึ่งเร็วกว่าที่ PAC-3 จะสามารถเข้าสกัดกั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ DF-16 เป็นขีปนาวุธพิสัยกลาง (MRBM) ที่ยาวและกว้างกว่ารุ่นก่อนหน้า มีหัวรบหนัก และมีความแม่นยำในระยะ 5–10 เมตร โครงสร้างหัวรบแบบกรวยคู่เปิดช่องทางสำหรับการพัฒนาในอนาคตเพื่อรวมหัวรบชนิดพิเศษที่นำวิถีในระยะสุดท้ายและหัวรบแบบเจาะลึกพิเศษได้ โดยถูกปล่อยจากฐานยิงเคลื่อนที่ขนาด 10x10 ที่คล้ายกับของ DF-21 แต่แทนที่จะใช้ท่อเก็บขีปนาวุธแบบ "ปล่อยเย็น" ก็จะใช้ "เปลือก" ป้องกันแบบใหม่เพื่อคลุมมิสไซล์แทน และสามารถติดตั้งหัวรบนิวเคลียร์ได้
มิสไซล์ดังกล่าวถูกนำออกแสดงต่อสาธารณะระหว่างพิธีสวนสนามวันชัยของจีนใน ค.ศ. 2015 ที่ปักกิ่งเพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 70 ปีการสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง
ตงเฟิง 17.
DF-17 เป็นขีปนาวุธนำวิถีพิสัยกลางที่ใช้ปล่อยยานร่อนความเร็วเหนือเสียง DF-ZF โดย DF-ZF เป็นหัวรบแบบธรรมดา แม้หน่วยข่าวกรองของสหรัฐจะมองว่ามันสามารถติดหัวรบนิวเคลียร์ได้ด้วยเช่นกัน เริ่มเข้าประจำการในช่วงครึ่งหลังของ ค.ศ. 2019
ตงเฟิง 21 (CSS-5).
DF-21 (CSS-5) เป็นขีปนาวุธพิสัยกลางสองท่อนเชื้อเพลิงแข็งที่พัฒนาโดยสถาบันอวกาศแห่งที่ 2 (ปัจจุบันคือสถาบันเทคโนโลยีเครื่องกลและอิเล็กทรอนิกส์ฉางเฟิง) ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 เป็นขีปนาวุธเชื้อเพลิงแข็งลูกแรกที่ประจำการโดยกองทัพน้อยปืนใหญ่ที่สอง ติดตั้งหัวรบนิวเคลียร์เดี่ยวขนาด 500 กิโลตัน มีพิสัยสูงสุด DF-21 ยังถูกใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการพัฒนาขีปนาวุธปล่อยจากเรือดำน้ำ (SLBM) JL-1 (CSS-N-3) ซึ่งใช้กับเรือดำน้ำขีปนาวุธนิวเคลียร์ชั้นเซี่ย ใน ค.ศ. 1996 มีการเปิดตัวรุ่นปรับปรุง DF-21A ซึ่ง ณ ค.ศ. 2010 มีประมาณการว่ามี DF-21/DF-21A ประจำการอยู่ 60–80 ลูก และจำนวนนี้อาจเพิ่มขึ้นตั้งแต่นั้นมา แหล่งข่าวระบุว่าซาอุดีอาระเบียได้ซื้อ DF-21 ไปใน ค.ศ. 2007
รุ่นล่าสุด DF-21D มีพิสัยสูงสุดเกินกว่า 1,450 กิโลเมตร (900 ไมล์ หรือ 780 ไมล์ทะเล) ตามรายงานของศูนย์ข่าวกรองอากาศและอวกาศแห่งชาติสหรัฐ ได้รับการยกย่องให้เป็นระบบขีปนาวุธต่อต้านเรือ (ASBM) แรกของโลกที่สามารถกำหนดเป้าหมายโจมตีกองเรือบรรทุกเครื่องบินที่กำลังเคลื่อนที่ได้จากฐานยิงเคลื่อนที่บนบกในระยะไกล เชื่อกันว่า DF-21D ใช้ยานนำกลับสู่บรรยากาศที่บังคับทิศทางได้ (MaRVs) พร้อมระบบนำวิถีขั้นสุดท้าย มิสไซล์นี้อาจได้รับการทดสอบในช่วง ค.ศ. 2005-2006 และการปล่อยดาวเทียม Jianbing-5/YaoGan-1 และ Jianbing-6/YaoGan-2 ได้ให้ข้อมูลการกำหนดเป้าหมายจากเรดาร์ช่องรับแสงสังเคราะห์ (SAR) และการถ่ายภาพด้วยกล้องตามลำดับ
ตงเฟิง 25.
DF-25 เป็นขีปนาวุธพิสัยปานกลาง (IRBM) เชื้อเพลิงแข็งสองท่อนที่สามารถยิงจากฐานเคลื่อนที่ได้ มีพิสัย . มีรายงานว่าการพัฒนานั้นถูกยกเลิกไปใน ค.ศ. 1996 กระทรวงกลาโหมสหรัฐในรายงานพัฒนาทางการทหารของจีนฉบับ ค.ศ. 2013 ที่ยื่นต่อรัฐสภา ไม่ได้กล่าวถึง DF-25 ว่าเป็นมิสไซล์ที่ประจำการอยู่
ตงเฟิง 26 (CSS-18).
DF-26C เป็นขีปนาวุธพิสัยปานกลาง (IRBM) ที่มีพิสัยอย่างน้อย ซึ่งไกลพอที่จะไปถึงฐานทัพเรือสหรัฐในเกาะกวมได้ มีรายละเอียดเกี่ยวกับมันน้อยมาก แต่เชื่อว่าเป็นขีปนาวุธเชื้อเพลิงแข็งและสามารถเคลื่อนย้ายบนถนนได้ ทำให้สามารถเก็บไว้ในบังเกอร์ใต้ดินและยิงได้ในเวลาอันสั้น จึงทำให้รับมือได้ยาก เป็นไปได้ว่า DF-26C เป็นรุ่นต่อยอดจาก DF-21 หัวรบที่สามารถติดตั้งได้มีทั้งแบบธรรมดา แบบนิวเคลียร์ หรือแม้แต่หัวรบต่อต้านเรือที่บังคับทิศทางได้ และหัวรบแบบร่อนด้วยความเร็วเหนือเสียง
ตงเฟิง 27.
DF-27 (รหัส CH-SS-X-24) เป็นขีปนาวุธพิสัยปานกลาง (IRBM) ที่ติดตั้งหัวรบแบบยานร่อนความเร็วเหนือเสียง (HGV) ยังอยู่ในขั้นตอนการพัฒนาเมื่อ ค.ศ. 2021 มีพิสัยตั้งแต่ 5,000 ถึง 8,000 กิโลเมตร
ตงเฟิง 31 (CSS-10).
DF-31 (CSS-10) เป็นขีปนาวุธข้ามทวีป (ICBM) รุ่นใหม่ล่าสุดของจีนที่สามารถเคลื่อนย้ายบนถนนได้และใช้เชื้อเพลิงแข็ง พัฒนาโดยสถาบันวิศวกรรมการบินและอวกาศที่ 4 (ปัจจุบันคือ ARMT) มีพิสักว่า 8,000 กิโลเมตรและสามารถติดตั้งหัวรบเดี่ยวขนาด 1,000 กิโลตัน หรือหัวรบ MIRV ได้สูงสุด 3 หัวรบขนาด 20–150 กิโลตัน รุ่นปรับปรุง DF-31A มีพิสัยกว่า 11,000 กิโลเมตร ซึ่งไกลพอจะยิงจากปักกิ่งไปถึงลอสแอนเจลิส DF-31 ได้รับการพัฒนาขึ้นเพื่อทดแทนขีปนาวุธเก่า ๆ หลายรุ่นของจีน และยังเป็นพื้นฐานในการพัฒนาขีปนาวุธยิงจากเรือดำน้ำรุ่นใหม่คือ JL-2 (CSS-NX-4/CSS-NX-5) ใน ค.ศ. 2009 มีการประเมินว่ามี DF-31/DF-31A ประมาณ 30 ลูกที่อยู่ในประจำการ ซึ่งเป็นไปได้ว่าจำนวนนี้อาจเพิ่มขึ้นตั้งแต่นั้นมา มีการนำขีปนาวุธรุ่นนี้ 12 ลูกมาแสดงในพิธีสวนสนามทางทหารที่ปักกิ่งใน ค.ศ. 2009 ในโอกาสฉลองครบรอบ 60 ปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน
DF-31AG ใช้ฐานยิงเคลื่อนที่ที่มีการเคลื่อนย้ายได้ดียิ่งขึ้น เปิดตัวสู่สาธารณะอย่างเป็นทางการครั้งแรกในพิธีสวนสนามวันกองทัพปลดปล่อยประชาชนใน ค.ศ. 2017
ตงเฟิง 41 (CSS-20).
DF-41 (CSS-20) สามารถติดตั้งหัวรบ MIRV ได้ถึงสิบหรือสิบสองหัวรบ ถือเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดในคลังอาวุธนิวเคลียร์ของจีน ด้วยพิสัยประมาณ 12,000–15,000 กิโลเมตร ทำให้เชื่อกันว่ามีพิสัยไกลกว่าขีปนาวุธข้ามทวีป LGM-30 Minuteman ของสหรัฐ และกลายเป็นมิสไซล์ที่มีพิสัยไกลที่สุดในโลก