โอฟูนาโตะ

โอฟูนาโตะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดอิวาเตะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2025 ประมาณ 31,414 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 97.4 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
นครโอฟูนาโตะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดอิวาเตะ โดยมีมหาสมุทรแปซิฟิกอยู่ทางทิศตะวันออก นอกตัวอ่าวโอฟูนาโตะมีกระแสน้ำทะเลอุ่นและเย็นมาบรรจบกัน ทำให้การประมงเชิงพาณิชย์ของเมืองนี้มีความเจริญขึ้น และพยายามสร้างตัวเองให้เป็นท่าเรือขนส่งที่สำคัญ เมืองนี้มีคามินาริอิวะ หินบนชายฝั่งโกอิชิ ซึ่งเป็นหนึ่งใน 100 ภูมิทัศน์แห่งเสียงของญี่ปุ่นที่กำหนดโดยกระทรวงสิ่งแวดล้อมญี่ปุ่น และพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองนี้อยู่ภายในอาณาเขตของอุทยานแห่งชาติซันริกุฟุกโก
ภูมิอากาศ.
นครโอฟูนาโตะภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนและฤดูหนาวที่หนาวเย็น อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในโอฟูนาโตะอยู่ที่ 11.7 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,472 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด และเดือนมกราคมเป็นเดือนที่แห้งแล้งที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 23.21 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 1.11 °C
สถิติประชากร.
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของโอฟูนาโตะมีจำนวนสูงสุดในราว ค.ศ. 1980 และลดลงในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์.
พื้นที่ที่เป็นโอฟูนาโตะในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อแคว้นมุตสึ และมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ยุคโจมงเป็นอย่างน้อย และนักโบราณคดีได้ขุดพบกองซากเปลือกหอยจำนวนมากรอบอ่าวโอฟูนาโตะ ในช่วงยุคเซ็นโงกุ พื้นที่ดังกล่าวถูกควบคุมโดยกลุ่มซามูไรหลายกลุ่ม ก่อนที่จะตกอยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลดาเตะในช่วงยุคเอโดะ ซึ่งปกครองแคว้นศักดินาเซ็นไดภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
หลังการปฏิรูปเมจิ เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านโอฟูนาโตะขึ้นภายในอำเภอเคเซ็ง จังหวัดอิวาเตะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1896 ได้เกิดแผ่นดินไหวในซันริกุ ซึ่งก่อให้เกิดคลื่นสึนามิสูง 25 เมตร คร่าชีวิตผู้คนในพื้นที่ไปกว่า 27,000 ราย หมู่บ้านโอฟูนาโตะได้รับการฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1932 และต่อมาได้เกิดแผ่นดินไหวซันริกุใน ค.ศ. 1933 ขนาด 8.4 และก่อให้เกิดคลื่นสึนามิสูง 28 เมตร ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนไป 1,522 ราย
เทศบาลใกล้เคียงได้แก่ เมืองซาการิ หมู่บ้านอากาซากิ หมู่บ้านทักกง หมู่บ้านมัซซากิ หมู่บ้านอิกาวะ และหมู่บ้านฮิโกโรอิจิ ถูกผนวกรวมเข้ากับเมืองโอฟูนาโตะเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1952 และยกฐานะเป็นนครโอฟูนาโตะ เมืองนี้มีชื่อเสียงไปทั่วโลกเมื่อครั้งที่ถูกคลื่นสึนามิถล่มจากแผ่นดินไหวที่บัลดิเบียในประเทศชิลีเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 และเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001 เมืองซันริกุ (จากอำเภอเคเซ็ง) ได้รวมเข้ากับนครโอฟูนาโตะ
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ ค.ศ. 2011.
โอฟูนาโตะกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งอีกครั้งเนื่องจากได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ ค.ศ. 2011 โดยมีคลื่นสึนามิความสูงประมาณ 23.6 เมตร ซัดเข้าสู่อ่าวแคบ ๆ และไหลเข้ามายังแผ่นดินเป็นระยะทาง 3 กิโลเมตร โรงละครของเมืองโอฟูนาโตะซึ่งไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ เป็นหนึ่งในอาคารไม่กี่หลังที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ และเป็นที่หลบภัยให้กับผู้รอดชีวิตประมาณ 250 คน จากการประมาณการเบื้องต้นระบุว่ามีบ้านเรือนในเมือง 3,498 หลัง จากทั้งหมด 15,138 หลัง ที่ถูกทำลายจากคลื่นสึนามิ และมีผู้เสียชีวิตที่ได้รับการยืนยันแล้ว 305 คน สถานที่อพยพที่กำหนดไว้ 58 แห่งของเมือง มีอย่างน้อย 6 แห่งที่ถูกคลื่นสึนามิซัดท่วม ผลกระทบจากแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิที่เกิดขึ้นในนครโอฟูนาโตะ รวมถึงความพยายามในการช่วยเหลือที่เกิดขึ้นภายหลังนั้น ได้รับการนำเสนออย่างแพร่หลายผ่านสารคดีของอังกฤษเรื่อง "Japan's Tsunami Caught on Camera" (สึนามิญี่ปุ่นที่ถูกจับภาพผ่านกล้อง) ซึ่งออกอากาศทางแชนแนลโฟร์ในสหราชอาณาจักร
ไฟป่าโอฟูนาโตะ ค.ศ. 2025.
ในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ไฟป่าได้เกิดขึ้นทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมือง และลุกลามกลายเป็นไฟป่าครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
การเมืองการปกครอง.
นครโอฟูนาโตะมีการบริหารในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภานครเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 25 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด นครโอฟูนาโตะเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดอิวาเตะจำนวน 1 ที่นั่ง และในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครโอฟูนาโตะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 2 จังหวัดอิวาเตะในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจในท้องถิ่นส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับการประมงเชิงพาณิชย์ โดยมีการผลิตซีเมนต์และการแปรรูปไม้เป็นอุตสาหกรรมรอง