pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ครูเอลซัมเมอร์ (เพลงเทย์เลอร์ สวิฟต์)

"ครูเอลซัมเมอร์"  เป็นเพลงที่บันทึกโดยนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ จากสตูดิโออัลบั้มลำดับที่เจ็ด "เลิฟเวอร์" (2019) เผยแพร่เมื่อ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2019 สวิฟต์ประพันธ์และผลิตร่วมกับนักดนตรีชาวอเมริกันเซนต์วินเซนต์ และแจ็ก แอนโตนอฟฟ์ เป็นการผสมผสานรูปแบบซินท์ป็อป อินดัสเทรียลป็อป และอิเล็กโทรป็อปเข้าด้วยกัน การใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงขนาดใหญ่ จังหวะที่โยกเยก และองค์ประกอบเสียงที่บิดเบี้ยวจากผู้ขับเสียงร้อง โดยบทประพันธ์เพลง "ครูเอลซัมเมอร์" เล่าเกี่ยวกับการตกหลุมรักในฤดูร้อนภายใต้สถานการณ์ที่รุนแรงและเจ็บปวด
นักวิจารณ์เพลงชื่นชม "ครูเอลซัมเมอร์" โดยได้รับคำชมจากท่วงทำนองที่ติดหู การผลิตที่เร้าใจ และองค์ประกอบของท่อนฮุกและท่อนบริดจ์ บทวิจารณ์กล่าวว่าเพลงนี้เป็นไฮไลต์ของอัลบั้ม"เลิฟเวอร์" และหนึ่งในผลงานที่ดีที่สุดของสวิฟต์ เมื่ออัลบั้มเปิดตัว "ครูเอลซัมเมอร์" เปิดตัวในภูมิภาค 30 อันดับแรกของชาร์ตในประเทศต่าง ๆ รวมถึง"บิลบอร์ด"ฮอต 100 ของสหรัฐ รายชื่อสิ้นปีจาก"บิลบอร์ด" และโรลลิงสโตน จัดอันดับให้เป็นหนึ่งในเพลงที่ดีที่สุดของ ค.ศ. 2019
เมื่อเวลาผ่านไปเพลงนี้กลายเป็นเพลงโปรดของแฟนเพลง "ครูเอลซัมเมอร์" ได้รับการยกย่องจากนักข่าวบางคนว่าเป็นเพลงที่สมควรได้รับการปล่อยตัวเป็นซิงเกิล สวิฟต์อธิบายว่าเธอตั้งใจที่จะเปิดตัวใน ค.ศ. 2020 แต่การแพร่ระบาดของโควิด-19 ทำให้แผนการของเธอต้องหยุดชะงัก หลังจากสวิฟต์เริ่มทัวร์ดิเอราส์ทัวร์ (2023–2024) ซึ่งมีเพลงอยู่ในเซ็ตลิสต์ "ครูเอลซัมเมอร์" ก็เริ่มได้รับความนิยมแบบไวรัลและฟื้นคืนชีพในหลายชาร์ต รวมทั้งการกลับเข้ามาใหม่ใน 50 อันดับแรกฮอต 100 ในสหรัฐ ด้วยเหตุนี้ รีพับลิกเรเคิดส์จึงเผยแพร่เพลงนี้ทางวิทยุฮิตร่วมสมัยของสหรัฐฯ เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2023 นับเป็นซิงเกิลที่ 5 จากอัลบั้ม"เลิฟเวอร์" "ครูเอลซัมเมอร์" ขึ้นสูงสุดเป็นอันดับหนึ่งในฟิลิปปินส์และสิงคโปร์ และสูงสุด 10 อันดับแรกในออสเตรเลีย แคนาดา อินโดนีเซีย มาเลเซีย นิวซีแลนด์ สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา
องค์ประกอบ.
"ครูเอลซัมเมอร์" องค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นแนวเพลงซินท์ป็อป นักวิจารณ์บรรยายว่าการผลิตเพลงนี้เป็นผลงานแนวอาการเศร้า (melancholic) หรือชวนฝัน มิคาเอล วูด จากสื่อ"ลอสแอนเจลิสไทมส์" ได้จัดประเภทของเพลงนี้ว่าเป็นแนวอินดัสเทรียลป็อป และลูโดวิช ฮันเตอร์-ทิลนีย์ จากสื่อ"ไฟแนนเชียลไทมส์" จัดให้เป็นเพลงแนวอิเล็กโทรป็อป โดยในท่อนบริดจ์ของเพลงมีความ "โวยวาย" ตอกย้ำด้วยเสียงซินท์ที่กระหึ่ม การว้าก (distorted vocals) ควบคุมด้วยโวโคเดอร์ และท่อนฮุกที่ประกอบด้วยเสียง "อู้" ยาว สูง ผันผวน เพลงนี้มีจังหวะเร็ว 170 ครั้งต่อนาที โดยมีจังหวะเวลา เล่นในคีย์ A เมเจอร์และเล่นตามคอร์ด A–C♯m–F♯m–D "ครูเอลซัมเมอร์" ประพันธ์โดยสวิฟต์, แจ็ก แอนโตนอฟฟ์ และเซนต์วินเซนต์ พร้อมด้วยเสียง "พึมพำ" โปรดิวเซอร์เพลงโดยสวิฟต์ และแอนโตนอฟฟ์; เซนต์วินเซนต์ยังมีส่วนร่วมในการผลิตเพลงด้วยการเล่นกีตาร์ เพลงนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ "ความเจ็บปวดและความปีติยินดีของความรักช่วงฤดูร้อนที่กังวล"
การใช้งานในสื่อ.
โอลิเวีย โรดริโก นักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ได้คัฟเวอร์เพลงในการแสดง"อะลองทูเกตเตอร์แจมเซสชัน" ของเอ็มทีวีในปี ค.ศ. 2020 ซึ่งสวิฟต์ก็ได้ชื่นชมในเวลาต่อมา โรดริโกได้แทรกเพลงในซิงเกิล "เดจาวู" ของเธอในปี ค.ศ. 2021 โดยให้เครดิตสวิฟต์ แอนโตนอฟฟ์ และเซนต์วินเซนต์ในฐานะผู้เขียนร่วมในเพลงนี้ "ครูเอลซัมเมอร์" ปรากฏในละครแอมะซอนไพรม์วิดีโอเรื่อง"เดอะซัมเมอร์ไอเทิร์นปาร์ตี" ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022
บุคลากร.
เครดิตได้รับการดัดแปลงมาจากทิเดล
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
เฮ็นชิง (มังงะ)

เฮ็นชิง (; โรมาจิ: "Henshin") เป็นมังงะของญี่ปุ่น เขียนและแต่งเรื่องโดยชินโด L ถูกตีพิมพ์ลงใน Comic X-Eros ตั้งแต่ 26 กรกฎาคม 2013 จนถึง 26 มีนาคม 2016 และในวันที่ 31 พฤษภาคม 2016 ได้ตีพิมพ์เป็นทังโกบง เนื่องจากเนื้อหาเรื่องราวที่มีความโหดร้าย หดหู่ ค่อนข้างรุนแรง จึงเป็นที่พูดถึงกันมากมายในอินเทอร์เน็ต สร้างกระแสภายในสื่อสังคมไปต่าง ๆ นานา รวมถึงกลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีม
ภาพช่วงพลวัตสูง

ภาพช่วงพลวัตสูง (high dynamic range image, HDRI) คือภาพที่มีช่วงพิสัยของความสว่างสูง โดยทั่วไปจะใช้กับภาพดิจิทัล
ภาพรวม.
ภาพช่วงพลวัตสูงมีพิสัยความสว่างที่กว้างและสามารถแสดงความสว่างที่แท้จริงได้ ดังนั้นจึงใช้ในการจำลองแสงส่องสว่างภายในคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ (3DCG) วิดีโอเกม และอื่น ๆ
รูปแบบภาพช่วงพลวัตมาตรฐาน (standard dynamic range, SDR) ซึ่งไม่ใช่ภาพช่วงพลวัตสูงได้รับการออกแบบให้มีข้อมูลความมืดสว่างและสีเพียงพอสำหรับการแสดงบนจอภาพหลอดรังสีแคโทด (CRT) ดังนั้นเดิมทีมักใช้ปริภูมิสีแบบ sRGB (แกมมาประมาณ 2.2, ความสว่างจุดดำ 1cd/m2, ความสว่างจุดขาว 80cd/m2) หรือปริภูมิสี Rec. 709 (แกมมา 2.4, ความสว่างจุดขาว 100cd/m2) ในปี 1998 อะโดบีได้เปิดตัวปริภูมิสีอะโดบีอาร์จีบีซึ่งมีช่วงพลวัตที่กว้างขึ้น (แกมมาประมาณ 2.2, ความสว่างจุดดำ 0.5557 cd/m2, ความสว่างจุดขาว 160 cd/m2) สำหรับใช้ได้ภายในอะโดบี โฟโตชอป และต่อมาปริภูมิสีนี้จึงได้กลายเป็นมาตรฐานในอุตสาหกรรมการพิมพ์ นอกจากนี้แล้ว ข้อมูลภาพช่วงพลวัตสูงยังสามารถบรรจุลงในรูปแบบภาพช่วงพลวัตมาตรฐานได้ด้วยวิธีการต่าง ๆ เช่น โทนแมปพิง หรือ เอกซ์โพเชอร์ฟิวชัน เป็นต้น
ในทางกลับกัน ในการสร้างภาพทางสถาปัตยกรรมและคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติจำเป็นต้องบันทึกความสว่างและความมืดให้ได้เหมือนในโลกแห่งความเป็นจริง (ตั้งแต่กลางคืนที่มืดมิดไปจนถึงกลางแสงแดด) เพื่อสร้างความสว่างจริงบนคอมพิวเตอร์ ดังนั้นจึงได้มีการพัฒนารูปแบบไฟล์หรือซอฟต์แวร์ต่าง ๆ ขึ้น เช่นไฟล์ เรเดียนซ์เอชดีอาร์ (*.hdr) สำหรับใช้ในซอฟต์แวร์จำลองการจัดแสง เรเดียนซ์ แม้ว่ารูปแบบเรเดียนซ์ เอชดีอาร์จะใช้ค่าเป็นจำนวนจุดลอยตัว แต่เลขชี้กำลังนั้นใช้ร่วมกันโดย 3 สี แดง (R) / เขียว (G) / น้ำเงิน (B) (วิธี RGBE) ดังนั้นจึงมีปัญหาด้านความเที่ยงตรง ในขณะที่รูปแบบไฟล์ TIFF รองรับภาพ 32 บิต แต่มีข้อเสียคือขนาดไฟล์ใหญ่ บริษัทอินดันเทรียลไลต์ & เมจิก (ILM) ได้พัฒนารูปแบบไฟล์ภาพใหม่คือ OpenEXR ขึ้นสำหรับภาพ 16 บิต และเปิดตัวเป็นโอเพ่นซอร์สในปี 1999 ต่อมาอะโดบีได้ขยายการใช้งาน TIFF เพื่อรองรับภาพ 16 บิตที่เทียบเท่ากับ OpenEXR
HDR

HDR อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เดวิด คอเรนสเว็ต

เดวิด คอเรนสเว็ต (เกิด 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนจูลลิอาร์ด ในปี พ.ศ. 2559 เขาเริ่มแสดงบทรับเชิญในซีรีส์โทรทัศน์ ได้แก่ "เฮาส์ออฟการ์ด" ในปี ค.ศ. 2561 จากนั้นเขาได้รับบทนำในซีรีส์ของเน็ตฟลิกซ์เรื่อง "เดอะโพลิทิเชียน" (2019–2020) และ "ฮอลลีวูด" (2020) ทั้งสองเรื่อง สร้างโดย ไรอัน เมอร์ฟี เขาได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "ลุคบอธเวย์ส" และ "เพิร์ล" และมินิซีรีส์ของเอชบีโอเรื่อง "เราเป็นเจ้าของเมืองนี้" (ทั้งหมดฉายในปี ค.ศ. 2022)
วิดีโอช่วงพลวัตสูง

วิดีโอช่วงพลวัตสูง (high-dynamic-range video) หรือ โทรทัศน์ช่วงพลวัตสูง (high-dynamic-range television) คือรูปแบบการถ่ายทำวิดีโอที่มีช่วงพลวัตกว้างกว่าวิดีโอช่วงพลวัตมาตรฐาน (วิดีโอ SDR) กระบวนการทำวิดีโอช่วงพลวัตสูงนั้นประกอบไปด้วยการถ่ายภาพ การผลิต การเข้ารหัส และการแสดงผล การจับภาพและแสดงภาพแบบช่วงพลวัตสูงจะทำให้แสดงสีขาวที่สว่างยิ่งขึ้น และสีดำที่มืดยิ่งขึ้นได้ เพื่อที่จะรองรับภาพแบบนี้ ในการเข้ารหัสแบบช่วงพลวัตสูงจะบันทึกความสว่างสูงสุดที่สูงกว่ามาตรฐาน และใช้ความลึกสีอย่างน้อย 10 บิต 
คำว่าช่วงพลวัตสูงนั้นโดยทั่วไปหมายถึงการที่อัตราส่วนของความสว่างสูงสุดต่อความสว่างต่ำสุดนั้นมีค่าสูง อย่างไรก็ตามในกรณีของวิดีโอช่วงพลวัตสูงนั้นยังรวมถึงการที่มีช่วงสีกว้าง (wide color gamut, WCG) ด้วย
พระยาวิชิตภักดี (ตนกูปะสา)

พระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาณาเขตรประเทศราช (ตนกูปะสา หรือ เต็งกูมูฮัมหมัด) (มลายู: Tengku Besar or Tengku Muhammad) เป็นพระยาเมืองปัตตานีในช่วงปี พ.ศ. 2381-2399 ซึ่งถือเป็นเจ้าเมืองปัตตานีแห่งราชวงศ์กลันตันองค์แรกที่ปกครองปัตตานี โดยเป็นรายาปัตตานีองค์ที่ 7
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เกิดความขัดแย้งภายในเมืองกลันตันระหว่างพระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง) กับตนกูปะสาในปี พ.ศ.2382 ด้วยเรื่องที่ตนกูปะสาน้อยใจพระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง) ไม่กราบทูลขอเมืองอื่นๆให้ตนได้ครอบครอง ตลอดจนเรื่องทรัพย์สมบัติบ่าวไพร่ของตนกูปะสา เหตุการณ์นี้ได้ลุกลามมากขึ้นเมื่อตนกูปะสาได้ชักชวนพระยาบาโงย เพื่อช่วยกันรวบรวมผู้คนตั้งค่ายสู้รบกับพระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง) ด้วยเหตุนี้กองทัพกรุงเทพซึ่งมีพระยาศรีพิพัฒน์ยกลงไปตั้งมั่น ณ เมืองสงขลา จึงมอบหมายให้พระยาไชยายกกองทัพเรือไปเมืองกลันตัน บังคับให้พระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง) กับตนกูปะสา รื้อค่ายเลิกรบกัน พร้อมทั้งได้ไกล่เกลี่ยจนสามารถประนีประนอมกันได้
ในปีต่อมาได้เกิดการทะเลาะวิวาทกันอีกครั้งด้วยเรื่องพระยาจางวาง กับตนกูศรีอินทิรา (รายามุดา) ขัดคำสั่งพระยากลันตัน (ตวนสนิปากแดง)ถึงขั้นจะรบกันอีก เมื่อความทราบถึงกรุงเทพ จึงโปรดให้พระยานคร(น้อย) แต่งหนังสือลงไปว่ากล่าวขุ่มขู่จึงสงบลงได้อีกครั้ง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ.2384 ตนกูปะสาเดินทางมายังกรุงเทพเพื่อร้องเรียนเรื่องพระยาจางวางและตนกูศรีอินทิรา (รายามุดา) นำทรัพย์สมบัติของตนไปทำประโยชน์ ในขณะเดียวกันพระยากลันตัน(ตวนสนิปากแดง)ได้มีใบบอกมายังกรุงเทพ กล่าวโทษตนกูปะสาว่าใช้คนไปชักชวนพระยาบาโงย และพรรคพวกที่เมืองตรังกานู เมืองลิงา ให้มาทำร้ายพระยากลันตัน(ตวนสนิปากแดง)
การทะเลาะระหว่างพระยากลันตันกับพระราชวงศ์หลายครั้งทำให้พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชดำริว่า ถ้าปล่อยให้เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ความวุ่นวายต้องเกิดขึ้นไม่สิ้นสุด ต่อมาจึงโปรดเกล้าให้ตนกูปะสาเป็นเจ้าเมืองหนองจิก เมื่อถึงปี พ.ศ.2388 จึงโปรดเกล้าแต่งตั้งตนกูปะสาเป็นเจ้าเมืองปัตตานีองค์แรกแห่งราชวงศ์กลันตันที่ปกครองปัตตานี นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาความบาดหมางระหว่างพระยากลันตัน(ตวนสนิปากแดง) กับตนกูปะสาจึงยุติลง
ตนกูปะสาเมื่อเดินทางมาถึงเมืองปัตตานีได้สร้างวังขึ้นเป็นครั้งแรกบริเวณชายทะเล ปัจจุบันคือหมู่บ้านตันหยง ต่อมาห็นว่าภูมิศาสตร์ไม่เหมาะสมจึงย้ายไปสร้างวังหลังใหม่เรียกว่า "วังจังบังตีกอ" ปัจจุบันคือ ตำบลจะบังตีกอ อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี ได้ปกครองเมืองปัตตานีจนถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ.2399 
โอรส-ธิดา.
พระยาวิชิตภักดี (ตนกูปะสา หรือ เต็งกูมูฮัมหมัด) มีโอรส-ธิดา 6 องค์ ได้แก่
เขาโปตาลกะ

เขาโปตาลกะ  หรือ เขาผู่ถัวลั่วเจีย (#เปลี่ยนทาง , Japanese: 補陀洛 "Fudaraku-san", Vietnamese: Phổ Đà sơn 普陀山, núi Phổ Đà 𡶀普陀) แปลว่า "ประเสริฐ", เป็นวิมานที่ประทับตามตำนานของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร ว่ากันว่าอยู่ในทะเลทางใต้ของอินเดีย ปรากฏการกล่าวถึงครั้งแรกของเขาโปตาลกะในบทสุดท้ายของ "อวตังสกสูตร" ซึ่งคือบท "คัณฑวยูหสูตร" ที่ซึ่งเล่าเรื่องการเดินทางไปหาพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรเพื่อขอคำแนะนำ
นักวิชาการชาวญี่ปุ่น ชู ฮิโกซากะ (Shu Hikosaka) ได้เสนอว่าเขาโปตาลกะตามที่อธิบายไว้ใน "คัณฑวยูหสูตร" และ "บันทึกราชวงศ์ถังอันยิ่งใหญ่ว่าด้วยภูมิภาคทางตะวันตก" ของ สวนจ้าง ในโลกความเป็นจริงน่าจะเป็นเขาโปติยัมทางใต้ของประเทศอินเดีย โดยอ้างจากข้อมูลจากการศึกษาเอกสารในศาสนาพุทธ, แหล่งข้อมูลภาษาทมิฬ, การสำรวจพื้นที่จริง เขาโปติคาอีนี้ตั้งอยู่ในเมืองอัมพาสมุทรัง อำเภอติรุเณลเวฬิ รัฐทมิฬนาฑู ชูยังเสนอว่าเขานี้ยังเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในความเชื่อของชาวทมิฬมาอย่างยาวนาน หลังการเผยแผ่ของศาสนาพุทธเริ่มต้นในสมัยของพระเจ้าอโศกมหาราชในช่วง 300 ปีก่อนคริสต์กาล เป็นต้นมา เขานี้ได้กลายมาเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับพุทธศาสนิกชนเช่นกัน มีการสร้างพุทธาศรมขึ้นจำนวนหนึ่งบนเขา กระนั้น คนท้องถิ่นบริเวณรอบเขาเป็นชาวฮินดู
สถานที่ต่าง ๆ ที่มีความเชื่อว่าเป็นเชาโปตาลกะ ยังรวมถึง
เกาะญี่ปุ่น (จังหวัดระนอง)

เกาะญี่ปุ่น หรือ เกาะกำกลาง เป็นหนึ่งในเกาะของหมู่เกาะกำที่อยู่ในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติแหลมสน ในตำบลกำพวน อำเภอสุขสำราญ จังหวัดระนอง
เดิมชื่อ เกาะมันมารง เพราะมีหัวมันมารงอยู่มากซึ่งชาวเลนิยมขุดมากิน ต่อมาตอนหลังเรียกว่าเกาะญี่ปุ่น มีข้อสันนิษฐานว่าในสมัยสงครามโลกญี่ปุ่นเคยมาตั้งฐานทัพที่นี่ อีกข้อสันนิษฐานก็ว่าเคยมีนักธุรกิจญี่ปุ่นมาเลี้ยงหอยมุกที่นี่ก่อนที่จะเลิกราไป ปัจจุบันยังคงเห็นร่อยรอยที่พักของชาวญี่ปุ่นหลงเหลืออยู่
เกาะญี่ปุ่นมีลักษณะเป็นภูเขาเล็ก ๆ บริเวณรอบเกาะเป็นแหล่งดำน้ำ มีปะการังแข็ง ปลาเสือ ปลาการ์ตูน ด้านหน้าเกาะทางทิศตะวันออกเป็นแนวชายหาดสีขาวนวล เม็ดทรายละเอียด
พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูปูเตะ)

พระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาณาเขตรประเทศราช (เต็งกูปูเตะ) (มลายู: Tengku Puteh) เป็นพระยาเมืองปัตตานีในช่วงปี พ.ศ. 2399-2425 โดยเป็นรายาปัตตานีองค์ที่ 8
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าแต่งตั้ง เต็งกูปูเตะซึ่งเป็นโอรสองค์โตในตนกูปะสาเป็นเจ้าเมืองปัตตานีองค์ต่อมาโดยได้รับบรรดาศักดิ์เป็นพระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาณาเขตรประเทศราช ในช่วงที่เต็งกูปูเตะปกครองเมืองปัตตานีได้มีผู้คนเข้าอาศัยอยู่ในเมืองปัตตานีมากขึ้น โดยเฉพาะพ่อค้าชาวจีนซึ่งเข้ามาตั้งบ้านเรือนประกอบอาชีพค้าขาย สำหรับเต็งกูปูเตะนั้นได้ปกครองปัตตตานีด้วยความสงบเรียบร้อยเป็นเวลา 26 ปี ในบั้นปลายชีวิตเต็งกูปูเตะได้เดินทางไปรักษาตัวและได้ถึงแก่พิราลัยที่เมืองกลันตันในปี พ.ศ.2424 
โอรส-ธิดา.
พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูปูเตะ) มีชายา 2 องค์ คือ ตนกูรายา (ตนกูนานิ) ธิดาของพระยากลันตัน(ตวนสนิปากแดง) และตนกูโวะ ธิดาของตนกูตือเงาะที่ปรึกษาพระยาพิทักษ์เมืองปัตตานี โดยมีโอรส-ธิดา 7 องค์ ดังนี้
พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูตีมุง)

พระยาวิชิตภักดีศรีสุรวังษารัตนาเขตประเทศราช (เต็งกูตีมุง) (มลายู: "Tengku Timun") เป็นพระยาเมืองปัตตานีในช่วงปี พ.ศ. 2425-2433 โดยเป็นรายาปัตตานีองค์ที่ 9
เต็งกูตีมุงเป็นโอรสองค์โตของพระยาวิชิตภักดี(เต็งกูปูเตะ) ประสูติที่เมืองกลันตันและไม่ได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองปัตตานี เต็งกูตีมุงจึงเดินทางไปเมืองกลันตันอยู่เสมอๆ การปกครองในสมัยเต็งกูตีมุงเป็นไปด้วยความราบรื่นจนกระทั้งได้ถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ.2433 ในรายงานของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช เมื่อครั้งเสด็จตรวจตราราชการหัวเมืองปักษ์ใต้ในปี พ.ศ.2427 ได้รายงานสภาพบ้านเมืองในสมัยเต็งกูตีมุง เป็นพระยาวิชิตภักดี เจ้าเมืองปัตตานีว่า
"ตัวเมืองตั้งลำน้ำฝั่งตะวันออก มีตึกกัปตันจีนอยู่ริมน้ำหลังหนึ่ง เป็นตึกจีน 2 ชั้น หันหน้าไปตะวันออก แลมีบ้านโรงเรือนหลังคาจากสาคู ฝาขัดแตะด้วยไม้อยู่ตามริมน้ำประมาณ 50 หลังคาเรือน หน้าตึกกัปตันจีนริมน้ำมีถนน 2 สาย มีตลาดขายผ้าและผลไม้ 4-5 รา้น สองฝากถนนมีตึกจีนชั้นเดียว ตั้งค้าขายสินค้ารายเรียง สลับจากโรงจากตลอดไปตามถนนประมาณ 3 เส้น"
โอรส-ธิดา.
พระยาวิชิตภักดี (เต็งกูตีมุง) มีชายา 3 คน ได้แก่ อินเจะวาร์ แมะปูเตะ และอินเจะแมะอินเจะเตะ โดยมีโอรสธิดาทั้งหมด 5 องค์ดังนี้
ซอ โช-ว็อน

ซอ โซ-ว็อน (เกิด 6 กันยายน 1995) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวเกาหลีใต้ เธอเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากบทสมทบในละคร เธอได้ปรากฏตัวในซีรีส์ชุดโรงเรียนเรื่อง "ชีวิตใหม่ หัวใจไม่ลืมรัก" ในบท โช-ว็อน
ป้อมฮูเล

ป้อมฮูเล เป็นที่มั่นในนูกูนูกูบนเกาะโตงาตาปูในประเทศตองงา ป้อมนี้เป็นสถานที่ที่เกิดการสังหารหมู่ผู้คนทั้งหมดร่วมสามร้อยคนในช่วงสงครามศาสนาเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1837
ตูอิวากาโน ผู้ปกครองนูกูนูกูเป็นผู้ครอบครองป้อม ได้เข้ารีตนับถือคริสต์ศาสนา เขาถูกหัวหน้าระดับรองขับไล่ออกไป เขาไปร้องขอความช่วยเหลือจากอาเลอาโมตูอาและเตาฟาอาเฮา ในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1837 เตาฟาอาเฮาได้ล้อมป้อม และเมื่อคำเชิญให้ยอมจำนนถูกปฏิเสธ พวกเขาก็บุกเข้าไปสังหารหมู่ผู้ที่อยู่อาศัย ซึ่งในมุมมองของมิชชันนารีมองว่าเป็นการพิพากษาจากสวรรค์ต่อคนนอกรีต
อี ท็อก-ฮวา

อี ท็อก-ฮวา (เกิด 8 พฤษภาคม 1952) เป็นนักแสดงอาวุโสชาวเกาหลีใต้
อาชีพ.
อี ท็อก-ฮวา เรียนเอกการละครและภาพยนตร์ที่มหาวิทยาลัยทงกุก และเปิดตัวการแสดงของเขาในปี 1972 เขาและ อี เย-ชุน พ่อของเขาซึ่งเป็นดาราภาพยนตร์ชื่อดัง แสดงร่วมกันในภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง "The Man With Two Faces" ในปี 1975
ในปี 1976 อีและนักแสดงสาว #เปลี่ยนทาง แสดงร่วมกันในภาพยนตร์ 2 เรื่องคือ "Never Forget Me" และ "I Am Really Sorry" ภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องอยู่ในซีรีส์ "Really Really" ที่เกี่ยวข้องกับแรงบันดาลใจของวัยรุ่นและความโรแมนติก เป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้อย่างมากในบ็อกซ์ออฟฟิศและได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่นักเรียนมัธยมปลายในยุคนั้น ก่อนหน้านี้ อีเคยแสดงประกบกับอิมในเรื่อง Red Shoes (1975) และแสดงคู่กันต่อต่อใน Blue Classroom (1976), I've Never Felt Like This Before (1976), Angry Apple (1977), When We Grow Up... (1977), The First Snow (1977), The Hey Days of Youth 77 (1979) และ Love's Scribble (1988)
อีได้รับการยอมรับในฝีมือการแสดงจากภาพยนตร์เรื่องต่อ ๆ มาของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมถึง 3 ตัวจากงาน Grand Bell Awards จากภาพยนตร์เรื่อง "Lost Love" (หรือ "In the Name of Memory", 1989), "Fly High Run Far" (1991), และ "I Will Survive" (1993) นอกจากนี้ อียังสร้างประวัติศาสตร์เป็นนักแสดงเกาหลีคนแรกที่ได้รับรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ เมื่อปี 1993 โดยคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง 'I Will Survive' ในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก
สำหรับจอแก้ว อีได้รับรางวัลแดซังอันทรงเกียรติ (หรือ "รางวัลใหญ่") สำหรับละครร่วมสมัยเรื่อง Love and Ambition (1987) และละครอิงประวัติศาสตร์เรื่อง Han Myung-hoe (1994) อีมีผลงานการแสดงที่หลากหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทบาทของบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจหลายบทบาท เช่น ฮัน มย็อง-ฮเว อัครมหาเสนาบดีในสมัยราชวงศ์โชซ็อนจากละครโทรทัศน์เรื่อง Han Myeong-hoe (1994), อี อึย-มิน ผู้นำเผด็จการทหารในสมัยราชวงศ์โครยอ จากละครโทรทัศน์เรื่อง Age of Warriors (2003), ซิ ยิ่นกุ้ย ขุนพลในสมัยต้นราชวงศ์ถัง จากละครโทรทัศน์เรื่อง Dae Jo-yeong (2006), คังกัมชัน ผู้บัญชาการทหารในสมัยต้นราชวงศ์โครยอจากละครโทรทัศน์เรื่องชอนชู หัวใจเพื่อแผ่นดิน (2009) และพระเจ้าทงมย็องแห่งโคกูรยอจากละครโทรทัศน์เรื่อง The King of Legend (2010)
หน่วยบัญชาการยุทธการพิเศษกำลังนาวิกโยธินสหรัฐ

หน่วยบัญชาการยุทธการพิเศษกำลังนาวิกโยธินสหรัฐ (United States Marine Forces Special Operations Command) เป็นส่วนย่อยของหน่วยบัญชาการยุทธการพิเศษสหรัฐ (SOCOM) 
หน่วยนี้ถูกตามคำประกาศของดอนัลด์ รัมส์เฟลด์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และเริ่มปฏิบัติหน้าที่อย่างเป็นทางการเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2006 รับผิดชอบการบังคับบัญชาแผนกกำลังนาวิกโยธินของหน่วยบัญชาการยุทธการพิเศษ โดยมีขีดความสามารถในการทำปฏิบัติการทางตรง, การลาดตระเวนพิเศษ และการป้องกันภายในต่างประเทศ นอกจากนี้ยังกำกับดูแลการต่อต้านการก่อการร้าย และปฏิบัติการสารสนเทศ
รินโปเช

รินโปเช (ทิเบต: རིན་པོ་ཆེ་
 , ไวลี: "rin po che", THL: "Rinpoché", พินอินทิเบต: "Rinboqê", อักษรโรมัน: Rinpoche, Rimboche, Rinboku) เป็นคำยกย่องในภาษาทิเบต มีความหมายตรงตัวว่า "รัตนะ" หรือ "สิ่งอันมีค่า" ใช้เรียกบุคคลหรือวัตถุที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง ที่มาของคำประกอบด้วย "rin" (คุณค่า), "po" (คำเชื่อม) และ "chen" (ใหญ่)
ในบริบทของศาสนาพุทธแบบทิเบต ใช้คำว่ารินโปเชเพื่อแสดงความเคารพยิ่งในการเรียกผู้ที่เชื่อว่าอวตารมาเกิด, อาวุโส, เป็นที่เคารพ, เป็นที่รู้จัก, เป็นผู้แก่วิชา, เป็นภิกษุผู้สำเร็จในการศึกษาธรรม, เป็นผู้เผยแผ่คำสอนของพระพุทธเจ้า นอกจากนี้ยังใช้เป็นคำยกย่องสำหรับเรียกเจ้าอาวาสในพุทธารามแบบทิเบตด้วย
กาตัม

นิกายกาตัม หรือ กาตัมปา (ทิเบต: བཀའ་གདམས་པ་, ไวลี: "bka' gdams pa", พินอินทิเบต: "ga dam ba") เป็นนิกายหนึ่งในศาสนาพุทธแบบทิเบต ก่อตั้งโดยจมเตินปา
นิกายกาตัมก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1056 โดยชื่อ "กาตัม" เป็นภาษาทิเบต มีความหมายถึงการนำพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้ามาชี้นำให้คนทั่วไปยอมรับความหมายของพระพุทธศาสนา นิกายนี้มีพื้นฐานมาจากการปฏิบัติพระสูตรเป็นส่วนใหญ่และสนับสนุนการเรียนรู้พระสูตรก่อนและต่อมาจึงเรียนรู้ตันตระ คำสอนของนิกายนี้แพร่กระจายอย่างกว้างขวางและทุกนิกายของพุทธศาสนาในทิเบตได้รับอิทธิพลจากนิกายนี้
ในปี ค.ศ. 1409 อาจารย์จงคาปา นักปฏิรูปศาสนาที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ทิเบต ได้ก่อตั้งนิกายเกลุก (หรือยังเรียกว่านิกายกาตัมใหม่) โดยอาศัยหลักคำสอนของนิกายนี้ เนื่องจากพระสงฆ์ของนิกายเกลุกทั้งหมด สวมหมวกสีเหลือง จึงเรียกว่า "นิกายเหลือง" พระสงฆ์และอารามของนิกายกาตัมดั้งเดิมได้ค่อย ๆ เปลี่ยนมาเป็นนิกายเกลุก และจนในที่สุดนิกายกาตัมก็หายไปจากสังคมทิเบต
เหตุโจมตีด้วยขีปนาวุธในวินนึตเซีย เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565

ในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 กองทัพรัสเซียได้ยิงขีปนาวุธโจมตีเมืองวินนึตเซียในแคว้นวินนึตเซีย ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศยูเครน ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 23 คน (รวมถึงเด็ก 3 คน) และบาดเจ็บอย่างน้อย 100 คน เหตุโจมตีครั้งนี้ได้รับการระบุว่าเป็นอาชญากรรมสงครามโดยเจ้าหน้าที่จากหลายประเทศ
การโจมตี.
ในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 เวลาประมาณ 10:10 น. สัญญาณเตือนการโจมตีทางอากาศดังขึ้นในเมืองวินนึตเซีย จากนั้นเมื่อเวลาประมาณ 10:42 น. ชาวบ้านรายงานว่าเกิดเหตุระเบิดขึ้นสามครั้งในเมือง ก่อนหน้านั้น ชาวเมืองสังเกตเห็นขีปนาวุธบินเหนือเมืองแบร์ชัดและวินนึตเซีย ทางการยูเครนระบุว่ากองทัพรัสเซียได้ยิงขีปนาวุธร่อนคาลิบร์จำนวน 4 ลูกจากเรือดำน้ำลำหนึ่งในทะเลดำ ขีปนาวุธ 2 ลูกถูกยิงตก แต่อีก 2 ลูกตกใส่อาคารพลเรือนซึ่งรวมถึงศูนย์การแพทย์ สำนักงาน ร้านค้า และอาคารอยู่อาศัย เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นชี้ว่าขีปนาวุธคาลิบร์มีความแม่นยำสูง แสดงให้เห็นว่ารัสเซียพุ่งเป้าไปที่พลเรือนอย่างจงใจ
พัก กี-ว็อน

พัก กี-ว็อน (เกิด 25 สิงหาคม 1951) เป็นอดีตนักวอลเลย์บอลชาวเกาหลีใต้ซึ่งเข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 และในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 เขาเล่นให้กับเกาหลีตั้งแต่ปี 1972–1978 โดยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก 1972 และ 1976 พักได้รับรางวัลเหรียญทองในเอเชียนเกมส์ 1978 ที่ประเทศไทย และเป็นสมาชิกของทีมชุดที่จบอันดับ 4 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 1978 ที่ประเทศอิตาลี หลังจากเลิกเล่นวอลเลย์บอลในปี 1978 เมื่ออายุได้ 37 ปี เขาก็หันมาเป็นโค้ชวอลเลย์บอล ไฮไลท์ในอาชีพโค้ชของเขา ได้แก่ การพาทีมชาติอิหร่านคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2002 ที่ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ และเหรียญทองแดงในวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชียในปีถัดมา ในปี 2013 เขาพาทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติเกาหลีใต้คว้าเหรียญเงินในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย ต่อมาในต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2023 สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ หรือ เอฟไอวีบี ได้ส่ง พัก คี-ว็อน ซึ่งเป็นประธานคณะกรรมการผู้ฝึกสอน ให้เข้ามาช่วยพัฒนาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย โดยได้เข้ามาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนแทน โค้ชยุ่น-มนต์ชัย สุภจิรกุล ที่ขยับไปทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน ซึ่ง พัก คี-ว็อน ได้สร้างประวัติศาสตร์ในการพาทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทยคว้าแชมป์วอลเลย์บอลชายเอวีซีแชลเลนจ์คัพ 2023 เป็นสมัยแรก
บลู บีเทิล (ภาพยนตร์)

บลู บีเทิล  เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่อเมริกันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2023 สร้างจากตัวละคร บลูบีเทิล/ไฆเม เรเยส ของดีซีคอมิกส์ ผลิตโดยดีซีสตูดิโอส์ และ บริษัทซาฟราน กำกับโดยอังเฆล มานูแอล โซโต จากบทภาพยนตร์ของแกเร็ธ ดันเน็ต-อัลโคเซอร์ เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 14 ในจักรวาลขยายดีซี ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดยโชโล มาริดูเอญญา ในบท ไฆเม เรเยส/บลู บีเทิล ร่วมกับ แอดรีอานา บาร์ราซา, ดามิอัน อัลคาซาร์, ราอูล ตรูฮีโย, ซูเซิน ซาแรนดอน และจอร์จ โลเปซ
การพัฒนาภาพยนตร์เริ่มขึ้นในปลายเดือนพฤศจิกายน 2018 โดยมี ดันเน็ต-อัลโคเซอร์ รับหน้าที่เขียนบทภาพยนตร์ โซโตได้รับการว่าจ้างให้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ในเดือนกุมภาพันธ์ 2021 สำหรับบริการสตรีมมิ่งเอชบีโอ แม็กซ์ มาริดูเอญญาได้รับคัดเลือกในเดือนสิงหาคมและภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเปลี่ยนให้ฉายในโรงภาพยนตร์ในเดือนธันวาคม การคัดเลือกนักแสดงเพิ่มเติมมีขึ้นในช่วงต้นปี 2022 ก่อนที่การถ่ายทำจะเริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนพฤษภาคมถึงกลางเดือนกรกฎาคมในเขตมหานครแอตแลนตาที่ Wilder Studios ในดีเคเตอร์ รัฐจอร์เจีย รวมถึงในเอลปาโซ รัฐเท็กซัส และปวยร์โตรีโก
"บลู บีเทิล" ออกฉายในอเมริกาวันศุกร์ที่ 18 สิงหาคม 2023 โดยวอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอส์ สำหรับในไทยออกฉายในวันพฤหัสบดีที่ 17 สิงหาคม 2566 ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ในแง่บวก แต่ทำรายได้เพียง 130 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้น้อยที่สุดในจักรวาลขยายดีซี
เนื้อเรื่อง.
หลังจาก ไฆเม เรเยส จบการศึกษาจากวิทยาลัยและกลับไปยังเมืองพัลเมรา บ้านเกิดของเขา เขาได้รับเลือกให้เป็นพาหะของ ซแคแร็บ ซึ่งทำให้เขาได้รับชุดเกราะที่ทรงพลัง ซึ่งเปลี่ยนให้เขากลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่นาม บลู บีเทิล
บัณฑิตวัยรุ่นผู้ได้รับพลังพิเศษเมื่อ Blue Beetle ซ้อนทับเขา พร้อมกับสร้างเกราะที่ทรงพลังรอบตัวเขา
ไฟแค้น ไฟอดีต

ไฟแค้น ไฟอดีต (; โรมาจิ: "Mitarai'ke, Enjōsuru"; #เปลี่ยนทาง) เป็นละครชุดทางโทรทัศน์ญี่ปุ่นแนวระทึกขวัญ–ดรามา สร้างจากผลงานมังงะต้นฉบับในชื่อภาษาญี่ปุ่นเดียวกันโดย โมยาชิ ฟูจิซาวะ ในชุด "คิส" ของสำนักพิมพ์โคดันชะ เผยแพร่ทางเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 นำแสดงโดย เมอิ นางาโนะ แสดงเป็นอันสึ ซึ่งเข้าไปเป็นแม่บ้านอย่างมีเจตนาแอบแฝงผ่านบริษัทจัดหาให้กับมากิโกะ แสดงโดย เคียวกะ ซูซูกิ ผู้ที่ชีวิตผลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือหลังเกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้บ้านครอบครัวอันสึเมื่อ 13 ปีก่อน
ยูอิจิโร ฮิรากาวะ เป็นผู้กำกับละครชุด เขาเคยกำกับละครโทรทัศน์เรื่อง"สลับร่าง เปลี่ยนอำมหิต" และภาพยนตร์ฉบับคนแสดงของอนิเมะเรื่อง"พันธสัญญาเนเวอร์แลนด์" มาก่อน อาริซะ คาเกโกะ เป็นผู้ประพันธ์บทโทรทัศน์ ผลงานก่อนการรับหน้าที่นี้คือละครโทรทัศน์แนวโรแมนติก–คอเมดีเรื่อง"คุณหมอขาโหดกับพยาบาลโขดหิน" ทางช่องทีบีเอสทีวี ทาเกชิ โคบายาชิ เป็นผู้ประพันธ์เพลง และเพลง "แคนนิบอล" โดย วอนดี เป็นธีมปิดของละครชุด
เกาะรง (เมือง)

เกาะรง ("เกาะรุง") เป็นเมืองชายฝั่งทะเลแห่งหนึ่งขึ้นกับอำเภอพระสีหนุ จังหวัดพระสีหนุ ประเทศกัมพูชา มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเกาะรง  และเกาะรงซันลึม ("เกาะรุงสนฺลึม") ซึ่งเป็นเกาะกลางอ่าวไทย ขึ้นเป็นเมือง หรือ "กรุง" ในภาษาเขมร เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2562 มีประชากรประมาณ 4,000 คน
ที่มาของชื่อ "เกาะรง" เข้าใจว่ามาจากคำเขมรเก่าว่า "รูง" ("รูง") แปลว่า ถ้ำ หรืออุโมงค์ บางคนก็ว่า "รง" อาจเป็นชื่อของบุคคลที่ปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์ บ้างก็ว่ามาจากคำว่า "โรง" ที่แปลว่า สิ่งปลูกสร้างที่มีหลังคาคลุม
เกาะรงจัดว่าเป็นนิคมใหม่ เพราะเพิ่งมีการตั้งถิ่นฐานบนเกาะรงเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา มีสถานะเป็นตำบลเกาะรง ขึ้นกับอำเภอมิตตเภียพ จังหวัดพระสีหนุ (ปัจจุบันคืออำเภอพระสีหนุ จังหวัดพระสีหนุ) เกาะรงมีประชากรอยู่สี่หมู่บ้าน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้มีชาวต่างชาติก่อสร้างเกสต์เฮาส์ บังกะโลเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่กระนั้นบนเกาะก็แทบไม่มีโครงสร้างพื้นฐานมากนัก ประชาชนล้วนใช้การคมนาคมด้วยเรือเป็นหลัก โดยมีท่าเรือกระจายอยู่หลายแห่งบนเกาะ
การทัพอุล์ม

การทัพอุล์ม  เป็นการเคลื่อนไหวทางทหารและเป็นยุทธการของกองทัพฝรั่งเศสและกองทัพบาวาเรีย เพื่อโอบตีและจับกุมกองทัพออสเตรียในปี 1805 ระหว่างสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม การทัพครั้งนี้เกิดขึ้นบริเวณชายเขตนครอุล์ม กองทัพใหญ่ของนโปเลียนมีกำลัง 210,000 นายซึ่งจัดแบ่งเป็นเจ็ดกองทัพน้อย คาดหวังจะเข้าตีกองทัพออสเตรียที่แม่น้ำดานูบก่อนที่กำลังเสริมจากกองทัพรัสเซียจะมาถึง กองทัพของนโปเลียนเดินทัพเร็วและสามารถจับกุมกองทัพออสเตรีย 23,000 นายในบัญชาของพลเอกไลเบอริชที่อุล์มในวันที่ 20 ตุลาคม ส่งผลให้ฝรั่งเศสมีจำนวนเชลยชาวออสเตรียในความดูแลเพิ่มขึ้นเป็นหกหมื่นคน การทัพครั้งนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นผลงานชิ้นเอกทางกลยุทธ์ และมีอิทธิพลต่อการคิดร่างแผนชลีเฟินของเยอรมนีในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ชัยชนะของฝรั่งเศสในการทัพอุล์มไม่ได้ยุติสงครามเนื่องจากกองทัพรัสเซียขนาดใหญ่ในบัญชาของจอมพลคูตูซอฟ ยังคงตั้งทัพอยู่ใกล้เวียนนา กองทัพรัสเซียร่นถอยสู่ตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อรอรับกำลังเสริม และรอสนธิกำลังกับกำลังทหารออสเตรียที่เหลืออยู่ กองทัพฝรั่งเศสตามติดและเข้ายึดเวียนนาในวันที่ 12 พฤศจิกายน และแล้ว ชัยชนะขาดลอยของฝรั่งเศสในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์ ก็ขับไล่ออสเตรียออกจากเวทีสงคราม ในที่สุด สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม ก็เป็นอันยุติด้วยสนธิสัญญาเพร็สบวร์คซึ่งลงนามในเดือนถัดมา ฝรั่งเศสภายใต้นโปเลียนกลายเป็นชาติมหาอำนาจที่สุดในยุโรปกลาง ก่อนที่จะเกิดสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่ในปีถัดมา
วัดราเจ็ง

วัดราเจ็ง (ทิเบต: རྭ་སྒྲེང་དགོན་པ, ไวลี: "rwa sgreng dgon pa", พินอินทิเบต: "ra zhêng gön ba", [raʈʂeŋ kø̃pa]) หรือ วัดเร่อเจิ้น  หรือ วัดเฉียวเจี่ยว  เป็นวัดศาสนาพุทธแบบทิเบตในนิกายเกลุก ตั้งอยู่ในหมู่บ้านทังโก อำเภอลวินจุบ เมืองลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน สร้างขึ้นในประมาณปี ค.ศ. 1056-1057 โดยจมเตินปา ผู้ซึ่งก่อตั้งนิกายกาตัม
ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์

ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์  เป็นแม่ทัพชาวฝรั่งเศส และเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิผู้รับใช้นโปเลียน ทั้งในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสและสงครามนโปเลียน
ฌ็อง-บาติสต์ เกิดในครอบครัวชนชั้นกระฎุมพีในจังหวัดเกร์ซี (Quercy) เป็นบุตรคนโตในบรรดาแปดคนของนายแพทย์มาทูแร็ง แบซีแยร์ (Mathurin Bessières) กับนางอ็องตัวแน็ต เลโมซี (Antoinette Lemozy)
ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เขาถูกเรียกตัวสู่ปารีสเพื่อทำหน้าที่ในกรมทหารรักษาราชธรรมนูญ ซึ่งถูกจัดตั้งใหม่โดยโองการของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ซึ่งมีการคัดเลือกนายทหารหนุ่มจากทั่วประเทศ ซึ่งมาจากครอบครัวที่ยังจงรักภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ อย่างไรก็ตาม กรมทหารรักษาราชธรรมนูญก็ถูกยุบโดยรัฐบาลปฏิวัติในวันที่ 29 พฤษภาคม 1792 ไม่กี่เดือนหลังก่อตั้ง แบซีแยร์เป็นหนึ่งในทหารผู้ทำหน้าที่ปกป้องพระราชวังตุยเลอรีจากการบุกโจมตีของฝูงชนในวันที่ 10 สิงหาคม 1792 ซึ่งประสบความล้มเหลว แบซีแยร์จึงหลบหนีและซ่อนตัวอยู่ในบ้านพักของดยุกเดอลาโรฟูโก เป็นเวลาเกือบสามเดือน
พฤศจิกายน 1792 แบซีแยร์ตัดสินใจเข้าร่วมกับกองทัพปฏิวัติ และได้รับการบรรจุเป็นพลทหารม้า กรมทหารม้าที่ 22 หน่วยของเขาถูกส่งไปเข้าร่วมกับกองทัพพิเรนีสตะวันออก และได้กระทำยุทธการที่พิเรนีส และได้เลื่อนเป็นร้อยตรีในเดือนกุมภาพันธ์ 1793
อารามอาจี

อารามอาจี (ทิเบต: ཨ་ལྕི་ཆོས་འཁོར།; Alchi Monastery) หรือ อาจีเกินปา (ทิเบต: ཨ་ལྕི་དགོམ་པ།) เป็นหมู่พุทธารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต ตั้งอยู่ในหมู่บ้านอาจี อำเภอเลห์ ส่วนหนึ่งของสภาพัฒนาที่เขาปกครองตนเองในลาดัก ในลาดัก ประเทศอินเดีย หมู่อารามนี้ประกอบด้วยนิคมย่อยจำนวนสี่นิคมที่อยู่แยกกันในหมู่บ้านอาจี ในแต่ละอารามมีสิ่งปลูกสร้างที่มีอายุเก่าแก่แตกต่างกันไป อารามอาจีอยู่ภายใต้การบริหารของอารามลีกีร์ อาจียังเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อนุสรณ์อาจี (‘Alchi group of monuments’) ร่วมกับมังคยู และ ซุมดาชุน ซึ่งได้รับการบรรยายไว้ว่ามี "รูปแบบงานช่างศิลป์เฉพาะตัว"
ตามธรรมเนียมพื้นถิ่น หมู่พุทธารามนี้สร้างขึ้นโดยคุรุนักแปล Rinchen Zangpo ในปี 958 ถึง 1055 กระนั้น จารึกในสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ระบุว่าสร้างขึ้นโดยขุนนางชาวทิเบต นามว่า Kal-dan Shes-rab ในศตวรรษที่ 11 ดูคัง (Dukhang) หรือโถงรวมตัว และตัววัดหลัก (gTsug-lag-khang) ที่มีความสูงสามชั้นและมีชื่อเรียกว่า Sumtseg (gSum-brtsegs, แปลตรงตัวว่า 'สูงสามชั้น') ล้วนสร้างขึ้นด้วยงานศิลป์แบบกัศมีร์ ส่วนวิหารหลังที่สามเรียกว่าวิหารพระมัญชุศรี ('Jam-dpal lHa-khang) นอกจากนี้ในพื้นที่หมู่พทุธารามยังประกอบด้วยสถูปจำนวนหนึ่ง
งานจิตรกรรมฝาพนังของอารามสะท้อนให้เห็นถึงรายละเอียดเชิงศิลปะและเชิงศาสนาของทั้งกษัตริย์ฮินดูและพุทธในพื้นที่กัศมีร์และหิมาจัลประเทศในเวลานั้น งานิจตรกรรมเหล่านี้เป็นหนึ่งในจิตรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในลาดักที่ยังเหลือถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ภายในยังมีพุทธประติมาขนาดใหญ่และงานแกะสลักไม้ที่วิจิตรตระการตาที่เทียบเท่าได้กับศิลปะยุโรปแบบบาโรก หนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังที่โดดเด่นคือฉากกินดื่มของกษัตริย์ที่โถงดูคัง (Royal drinking scene in the Dukhang) อายุราวปี 1200 ซึ่งแสดงภาพกษัตริย์สวมเครื่องประดับศีรษะกะบะอ์ในรูปแบบเติร์ก-เปอร์เซีย ซึ่งคล้ายกันกับที่พบที่อารามมังคยูซึ่งอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ศิลปินเลื่องชื่อของอินเดีย ศากติ ไมระ เคยบรรยายความงดงามของอารามนี้ไว้อย่างมีชีวิตชีวาในงานเชียนของเขา
ตาวัง

ตาวัง (ทิเบต: རྟ་དབང༌, ไวลี: "rta dbang", พินอินทิเบต: "da wang", อักษรโรมัน: Tawang) เป็นเมืองและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอตาวัง รัฐอรุณาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย ในสมัยโบราณ ตาวังเป็นราชธานีของดินแดนตาวัง (Tawang Tract) ที่ซึ่งปัจจุบันครอบคุลมพื้นที่ของอำเภอตาวัง และอำเภอเวสต์กาเมง
ตาวังตั้งอยู่ห่างไป 448 km ทางเหนือของอิตนคร และอยู่ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำตาวังชู และราว ทางใต้ของเส้นควบคุมแท้จริงซึ่งแบ่งพรมแดนกับประเทศจีน ตาวังเป็นที่รู้จักมากจากอารามนิกายเกลุก อารามตาวัง
พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน

พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในย่านฮอลแลนด์พาร์ก รอยัลโบโรออฟเคนซิงตันแอนด์เชลซี ในลอนดอน
อาคารหลังนี้เป็นที่อยู่อาศัยในลอนดอนของจิตรกร เฟรเดอริก เลทัน บารอนเลทันที่หนึ่ง (1830–1896) ผู้จ้างวานสถาปนิกและนักออกแบบ จอร์จ ไอชิสสัน ให้ออกแบบอาคารเป็นบ้านและสตูดิโอผสมกัน อาคารนี้มีความโดดเด่นที่การผสมผสานเอาองค์ประกอบและงานกระเบื้องจากตะวันออกใกล้มาใช้ในการสร้างห้องกาอะ หรือห้องรับรองแบบอาหรับ อาคารสร้างแล้วเสร็จในปี 1866 ถึง 1895 บนพื้นที่อิลเชสเตอร์เอสเตต ปละปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนระดับ II* อาคารมีชื่อเสียงด้วยการออกแบบภายในที่เป็นแบบโอเรียนทัลลิสต์ และ แอสเธติก
ตัวบ้าน.
พิพิธภัณฑ์นี้เปิดสู่สาธารณะตั้งแต่ปี 1929 และในปี 1958 สภามณฑลลอนดอนได้ติดตั้งบลูแพล็กนะลึกถึงเลทันที่พิพิธภัณฑ์นี้ พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลมรดกวัฒนธรรมยูโรปานอสตราโดยสหภาพยุโรปในปี 2012 อาคารเปิดให้เข้าชมทุกวันเว้นวันอังคาร และเป็นพิพิธภัณฑ์ร่วมของบ้านเลขที่ 18 สตัฟเฟิร์ด เทอร์เรซ ซึ่งเป็นบ้านของศิลปินยุควิกตอเรียนอีกคนในเคนซิงตัน
การออกแบบสร้าง.
ไอชิสสันออกแบบส่วนแรกของบ้าน (เลขที่ 2 ถนนฮอลแลนด์พาร์ก, ต่อมาจัดเรียงเลขที่ใหม่เป็นบ้านเลขที่ 12) ในปี 1864 แม้ว่าเลทันจะไม่ได้สามารถเช่าที่ดินนี้ได้กระทั่งเดือนเมษายน 1866 การก่อสร้างบ้านเริ่มต้นไม่นานหลังจากนั้น ค่าใช้จ่ายการก่อสร้างบ้านอยู่ที่ 4500 ปอนด์ และสามารถเข้าอยู่ได้ภายในสิ้นปี อาคารสร้างจากอิฐซัฟเฟิก (Suffolk bricks) ประกอบ หินคาน ตกแต่ง สถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก
สถาปนิกออกแบบบ้านนี้ในระยะเวลากว่า 30 ปี ประกอบด้วยระยะแรกซึ่งมีความกว้างแค่สามหน้าต่าง ห้องหลักประกอบด้วยสตูดิโอบนชั้นหนึ่งซึ่งหันหน้าออกทิศเหนือ มีขนาดแรกเริ่มอยู่ที่ 45 คูณ 25 ฟุต ตรงกลางมีกระจกใหญ่กลางเพื่อให้มีแสงเข้ามาเพียงพอต่อการสร้างงานจิตรกรรม ที่ปลายฝั่งตะวันออกยังมีระเบียงภาพและบันไดแยกสำหรับผู้มาเป็นแบบให้ภาพเขียน บ้านขยายออกอีกครั้งในทางตะวันออกในปี 1869–70 และมีการต่อเติมครั้งใหญ่อีกในปี 1877-79 ที่ซึ่งได้สร้าง "โถงอาหรับ" (Arab Hall) ขนาดสองชั้น เพื่อแสดงกระเบื้องที่เลทันสะสมขณะเดินทางไปตะวันออกกลาง
ในปี 1889 ได้มีการต่อเติมสตูดิโอฤดูหนาวเข้าไป และในปี 1895 เป็นการต่อเติมสุดท้ายของไอชิสสัน ซึ่งสร้างระเบียงภาพที่มีแสงส่องสว่างจากเพดาน หลังเลทันเสียชีวิตในปี 1896 สิ่งของในบ้านถูกนำไปขาย รวมถึงภาพเขียนของเลทันอย่างน้อยหนึ่งพันภาพ ภาพเขียนและวัตถุเกือบทั้งหมดนี้ สมาคมวิจิตรศิลป์เป็นผู้ซื้อไป ต่อมาในปี 1927 มิสซิส เฮนรี เพอริน (Mrs Henry Perrin) ได้เสนอจ่ายเงินสร้างพื้นที่ระเบียงภาพเพิ่ม อาคารจึงมีการขยับขยายอีกตรั้งตามการออกแบบของ Halsey Ricardo และเปิดให้บริการในปี 1929 ในฐานะ หอศิลป์เพอริน (Perrin Galleries) การต่อเติมในครั้งนี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงลูกสาวของมิสซิสเพอริน ศิลปินและประติมากร มิวเรียล ไออา เพอริน (Muriel Ida Perrin) ซึ่งจบจากวิทยาลัยศิลปะหลวง
เกาะฮอลแลนด์

เกาะฮอลแลนด์  เป็นเกาะที่กำลังถูกกัดเซาะอย่างรวดเร็วในอ่าวเชสพีก มณฑลดอเรสเตอร์ รัฐแมริแลนด์ ในอดีต เกาะนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวนาและวอร์เทอร์เม็น ต่อมาเกาะถูกทิ้งร้างเนื่องจากผิวเกาะค่อย ๆ จมลงจากการจมแบบไอโซสตาติก (isostatic subsidence) และระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้น เกาะตั้งอยู่ในช่องแคบฮอลแลนด์ ระหว่างเกาะบัลดสเวิร์ธ และ เกาะสมิธ
ประวัติศาสตร์.
เกาะน่าจะมีการตั้งรกรากครั้งแรกในราวปี 1600 และตั้งชื่อตามอดีตนักล่าอาณานิคม แดเนียล ฮอลแลนด์ (Daniel Holland) และเป็นผู้ซื้อเกาะนี้จากมณฑลดอเรสเตอร์ ภายในปี 1850 ชุมชนชาวประมงและชาวนาครอบครัวต่าง ๆ ไอ้เกิดขึ้นบนเกาะ และภายในปี 1910 เกาะมีประชากร 360 คน เป็นหนึ่งในเกาะที่มีประชากรมากสุดในอ่าวเชสพีก ชุมชนเกาะประกอบด้วยบ้าน 70 หลัง ร้านค้าและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ รวมถึงไปรษณีย์ของตนเอง โรงเรียนขนาดสองห้องที่มีครูประจำสองคน โบสถ์หนึ่งหลัง ทีมเบสบอล ศูนย์ชุมชน และคลินิก ชาวเกาะหาเลี้ยงชีพด้วยการขุดเลนหาหอยนางรม, ตกปลาแชด และ จับปู กองเรือประมงของเกาะประกอบด้วยเรือชิปแจ็ก 41 ลำ, ชูเนอร์ 10 ลำ และ บักกาย 36 ลำ บางส่วนในจำนวนนี้สร้างขึ้นบนเกาะนี้
ในปี 1914 คลื่นลมและคลื่นน้ำเริ่มจะกัดเซาะเกาะอย่างหนักในฝั่งของเกาะที่บ้านเรือนส่วนใหญ่ตั้งอยู่ ชาวเกาะจึงจำเป็นต้องย้ายออกจากเกาะไปยังแผ่นดินใหญ่ ส่วนใหญ่ได้รื้อถอนบ้านและสิ่งปลูกสร้างเพื่อนำกลับไปแผ่นดินใหญ่ ส่วนใหญ่ย้ายไปตั้งรกรากใหม่ที่คริสฟีลด์ มีความพยายามป้องกันการกัดเซาะโดยการสร้างกำแพงหิน แต่ไม่สำเร็จนัก ครอบครัวสุดท้ายย้ายออกจากเกาะในปี 1918 หลังพายุเข้าถล่มเกาะและทำลายโบสถ์ประจำเกาะลง บนเกาะยังคงมีคนอาศัยอยู่ไม่กี่คนในช่วงฤดูประมง กระทั่งปี 1922 โบสถ์ได้ย้ายไปปลูกใหม่ที่แฟร์เมาท์
สตีเฟน ไวต์ (Stephen White) เจ้าหน้าที่รัฐ เป็นผู้ดูแลเกาะนี้อยู่หลายปี และได้จัดตั้งมูลนิธิพิทักษ์เกาะฮอลแลนด์ (The Holland Island Preservation Foundation) ขึ้น ในเดือนมิถุนายน 2010 ไวต์ขายเกาะนี้ให้กับมูลนิธิคองคอร์ด (Concorde Foundation) และในเดือนตุลาคม 2010 บ้านหลังสุดท้ายบนเกาะซึ่งสร้างขึ้นในปี 1888 ได้ถล่มลง
ทวารกาธีศมนเทียร

ทวารกาธีศมนเทียร  หรือ ชคตมนเทียร  เป็นโบสถ์พราหมณ์ (มนเทียร) บูชาพระกฤษณะ ตั้งอยู่ในทวารกา รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย พระกฤษณะองค์ประธานของมนเทียรนี้บูชาในพระนามว่า "ทวารกาธีศ" (กษัตริย์แห่งทวารกา) ทวารกาเป็นหนึ่งในสี่จุดหมายของจารธัม เส้นทางจาริกแสวงบุญของฮินดู สิ่งปลูกสร้างหลักของมนเทียรมีความสูงห้าชั้น รองรับโดยเสา 72 ต้น เรียกว่า ชคตมนเทียร การศึกษาทางโบราณคดีพบว่าโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมน่าจะสร้างขึ้นได้เก่าแก่ถึง 200 ปีก่อนคริสต์กาล มนเทียรถูกสร้างขึ้นใหม่และขยับขยายในศตวรรษที่ 15-16 เป็นมนเทียรหลังที่ปรากฏในปัจจุบัน ตามธรรมเนียมเชื่อว่ามนเทียรหลังเดิมสร้างขึ้นโดยพระวัชรนภา หลานของพระกฤษณะ โดยสร้างขึ้นบนหริคฤห์ (ที่ประทับของพระกฤษณะ) มนเเทียรหลังปัจจุบันนี้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมารุคุรชร
นักปราชญ์ฮินดูสมัยศตวรรษที่แปด อาทิศังกราจารย์ เคยจาริกแสวงบุญมาที่มนเทียแรแห่งนี้ นอกจากจะเป็นหนึ่งในสี่จารธัมแล้ว มนเทียรนี้ยังเป็นทิพยเทสัมของพระวิษณุ ลำดับที่ 98 บนอนุทวีปอินเดีย ตามที่ระบุไว้ในเอกสารศักดิ์สิทธิ์ "ทิพยประพันธ์" มนเทียรตั้งอยู่ที่ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล แปลนของมนเทียรประกอบด้วย ครรภคฤห์ ("นิชมนเทียร" หรือ "หริคฤห์") และ อันตรละ ซึ่งเป็นโถงล้อมรอบ
วิทยาสถานพุทธสาสนบัณฑิตย์

วิทยาสถานพุทธสาสนบัณฑิตย์ ("วิทยาสถานพุทธสาสนบณฺฑิตฺย") คือสถาบันการศึกษาพระพุทธศาสนาของรัฐบาลกัมพูชา ตั้งอยู่ในแขวงโตนเลบาสัก เขตจ็อมการ์มน กรุงพนมเปญ สถาบันแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2473 โดยพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ พระมหากษัตริย์กัมพูชา สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ พระมหากษัตริย์ลาว ปีแยร์ ปัสกีเยร์ ผู้สำเร็จราชการอินโดจีนของฝรั่งเศส และยอร์ช เซเดส์ หัวหน้าสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศ เพราะรัฐบาลฝรั่งเศสไม่ต้องการให้พระสงฆ์เขมรเข้าไปศึกษาภาษาบาลีและศาสนาพุทธที่กรุงเทพมหานคร ถือเป็นความพยายามที่จะลดอิทธิพลทางวัฒนธรรมของไทยที่มีต่อกัมพูชามายาวนานตั้งแต่อาณาจักรอยุธยาเป็นต้นมา
ประวัติ.
วิทยาสถานพุทธสาสนบัณฑิตย์ เดิมมีชื่อว่า "โรงเรียนบาลี" หรือ "สาลาบาลี"  ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2452 ขึ้นที่เมืองเสียมราฐ แต่รัฐบาลฝรั่งเศสสั่งปิดโรงเรียนแห่งนี้เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2454 เพราะตัวโรงเรียนตั้งอยู่ไกลจากเมืองหลวง จึงย้ายมาตั้งถาวรที่กรุงพนมเปญ ภายใต้การดูแลของกระทรวงรัฐบาลอาณานิคม และมีสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศคอยให้คำปรึกษา กระทั่งวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2464 ข้าหลวงใหญ่แห่งฝรั่งเศสมีแนวคิดที่จะจัดตั้งให้เป็นหอสมุด ใช้ชื่อว่า "เขมรบัณณาลัย"  ครั้นวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2468 จึงได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งว่า "พระราชบัณณาลัย"  ภายใต้การดูแลของกษัตริย์กัมพูชา เรสิดังชั้นสูงประจำกัมพูชา และซูซาน การ์เปเล  สมาชิกสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศ ปฏิบัติหน้าที่เป็นบรรณารักษ์ใหญ่
สุดท้ายวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2474 "พระราชบัณณาลัย" ได้เปลี่ยนฐานะเป็น "พุทธสาสนบัณฑิตย์"  โดยมีซูซาน การ์เปเล เป็นผู้อำนวยการ
บทบาท.
วิทยาสถานพุทธศาสนบัณฑิตย์มีหน้าที่ช่วยเหลือด้านการศึกษาแก่พระสงฆ์ด้านโรงเรียนปริยัติชั้นสูง มีหน้าที่เก็บรวบรวม รักษา และพิมพ์เผยแพร่เอกสารที่เกี่ยวข้องกับขนบธรรมเนียมประเพณี และจดหมายที่มีประโยชน์แก่กัมพูชา เช่น จัดทำบัญชีเอกสารจากพระบรมราชวังและจากเสนาบดีทุกกรม รวบรวมคัมภีร์ใบลานและศาสนภัณฑ์ต่าง ๆ จากวัด เพื่อประโยชน์ด้านการศึกษาประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีแผนกพิมพ์หนังสือศาสนา หนังสือนิทาน หนังสือวิชาการ จัดทำศูนย์คัดลอกใบลาน ถือว่าเป็นคลังความรู้ของชาวเขมรในยุคสมัยก่อน อีกทั้งยังมีบทบาทในการตีพิมพ์วารสาร "กัมพุชสุริยา" ซึ่งเป็นวารสารรายเดือนหัวก้าวหน้าของกัมพูชาตั้งแต่ พ.ศ. 2469 มีวัตถุประสงค์ในการเผยแพร่วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ศาสนา รวมไปถึงการสอบชำระและตีพิมพ์วรรณคดี ภายหลังได้ตีพิมพ์นวนิยายออกเป็นตอน ๆ อีกด้วย
อย่างไรก็ตาม เดวิด แชนด์เลอร์ แสดงความคิดเห็นว่าเอกสารของพุทธสาสนบัณฑิตย์ยังจำกัดอยู่กับนิทานพื้นบ้าน คัมภีร์ในศาสนาพุทธ และเอกสารของราชสำนักเท่านั้น แต่เอกสารสำคัญอย่างพงศาวดารกัมพูชาฉบับเขมรกลับไม่เคยตีพิมพ์ออกมาแต่ประการใด
รายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานคร (เขตดุสิต)

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อโบราณสถานในกรุงเทพมหานคร (เฉพาะในเขตดุสิต) รวบรวมโดยกรมศิลปากร
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
รายชื่อละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 (พ.ศ. 2540–2549)

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540–2549
<templatestyles src="Legend/styles.css" />  "พื้นหลังสีเทาแสดงถึงละครโทรทัศน์ที่เคยออกอากาศซ้ำทางช่อง 3 HD (33) ในช่วงเวลาของละครดังข้ามเวลา"
<templatestyles src="Legend/styles.css" />  "พื้นหลังสีชมพูแสดงถึงละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศย้อนหลังทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชัน MELLO"
ละครที่ออกอากาศปี 2540 - ปี 2549.
ละครที่ออกอากาศปี 2546.
ปี 2546 : วันจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20.15 - 22.20 น. , วันจันทร์ - วันพุธ เวลา 20.15 - 22.20 น..
หมายเหตุ เริ่มตั้งแต่ มีนาคม - พฤษภาคม 2546 อยู่ระหว่างทุกวันพฤหัสบดี - วันศุกร์ ในละครชุด รักใสๆ หัวใจ 4 ดวง ภาค 1 - ภาค 2 ในระยะเวลาในช่วงนี้
ปี 2546 : วันจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20.15 - 22.20 น..
หมายเหตุ เริ่มตั้งแต่ มิถุนายน 2546 เป็นต้นไป
ปี 2546 : วันพุธ - วันพฤหัสบดี เวลา 20.15 - 22.20 น..
หมายเหตุ เริ่มตั้งแต่ มิถุนายน 2546 เป็นต้นไป
ปี 2546 : วันเสาร์ - วันอาทิตย์ เวลา 20.15 - 22.20 น..
หมายเหตุ เริ่มตั้งแต่ มกราคม - พฤษภาคม 2546 อยู่ระหว่างทุกวันพฤหัสบดี - วันศุกร์ ในละครชุด รักใสๆ หัวใจ 4 ดวง ภาค 1 - ภาค 2 ในระยะเวลาในช่วงนี้
ปี 2546 : วันศุกร์ - วันอาทิตย์ เวลา 20.15 - 22.20 น..
หมายเหตุ เริ่มตั้งแต่ มิถุนายน 2546 เป็นต้นไป
<templatestyles src="Legend/styles.css" />  "พื้นหลังสีชมพูแสดงถึงละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศย้อนหลังทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชัน MELLO"
<templatestyles src="Legend/styles.css" />  "พื้นหลังสีส้มแสดงถึงละครโทรทัศน์ที่เคยออกอากาศซ้ำทางช่อง 3 Family (13) "
<templatestyles src="Legend/styles.css" />  "พื้นหลังสีเทาแสดงถึงละครโทรทัศน์ที่เคยออกอากาศซ้ำทางช่อง 3 HD (33) ในช่วงเวลาของละครดังข้ามเวลา"
<templatestyles src="Legend/styles.css" />  "พื้นหลังสีชมพูแสดงถึงละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศย้อนหลังทางเว็บไซต์และแอปพลิเคชัน MELLO"
<templatestyles src="Legend/styles.css" />  "พื้นหลังสีฟ้าแสดงถึงละครโทรทัศน์ที่เคยออกอากาศซ้ำทางช่อง 3 SD (28) "
กาจบัณฑิต ใจดี

กาจบัณฑิต ใจดี (เกิด 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น จูเนียร์ เป็นนักแสดงชาวไทย สังกัดช่อง 3 เอชดี เป็นที่รู้จักกับบทบาท "ยศ" จากภาพยนตร์เรื่อง "ธี่หยด ," ธี่หยด2 และ บทบาท "ภาครัช" จากละครเรื่อง "ขวัญฤทัย"
ประวัติ.
กาจบัณฑิต ใจดี จบการศึกษาปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ งานอดิเรกชอบเล่นฟุตบอลและชกมวย
เข้าสู่วงการบันเทิง.
จูเนียร์-กาจบัณฑิต ใจดี เข้าสู่วงการบันเทิงจากการชักชวนของผู้จัดการ แป๊ะ-ทศพล เป็งแก้ว ซึ่งทำงานเป็นผู้สื่อข่าวสายบันเทิงของ ช่อง 3 ที่เห็นเขาจากงานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ - ธรรมศาสตร์ โดยยืนถือธงอยู่ข้างหลัง 
ริว-วชิรวิชญ์ วัฒนภักดีไพศาล ส่วนงานในวงการบันเทิงเริ่มต้นจากงานถ่ายแบบ โฆษณา ถ่ายเอ็มวี กระทั่งปี 2564 ได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 3 เอชดี และมีผลงานละครที่ออกอากาศเรื่องแรกในปี 2565 เรื่อง ยมทูตกับภูตสาว โดยรับบทเป็น ทันทัน นักธุรกิจเครื่องดนตรี ต่อมาในปี 2566 คือเรื่อง 18 มงกุฎสะดุดเลิฟ และมีละครตามมาคือ ดวงใจเทวพรหม ตอน ขวัญฤทัย, ยัยปลาไหลกับนายไฮโซ, น่านฟ้าชลาลัย ภาพยนตร์ ธี่หยด และซีรีส์ คุณได้ไปต่อ
วอลเลย์บอลเยาวชนอายุไม่เกิน 18 ปี ชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย

วอลเลย์บอลเยาวชนอายุไม่เกิน 18 ปี ชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย หรือ วอลเลย์บอลเยาวชน PEA ชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย ตามชื่อผู้สนับสนุนคือ การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (กฟภ.) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับเยาวชนรุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2528 ได้รับการสนับสนุนจากบริษัท รองเท้าบาจาแห่งประเทศไทย จำกัด จัดการแข่งขันโดยสมาคมกีฬาวอลเลย์บอลแห่งประเทศไทย ปัจจุบันอยู่ภายใต้การสนับสนุนของ การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนานักกีฬาไทย ก้าวสู่โอลิมปิก ตามนโยบายของรัฐบาลในโครงการ หนึ่งกีฬา หนึ่งรัฐวิสาหกิจ ถือเป็นรากฐานที่สําคัญในการผลิตนักกีฬา วอลเลย์บอลทีมชาติไทย ทั้งประเภททีมชายและทีมหญิง ทําให้เกิดนักกีฬาหน้าใหม่ที่มีทักษะการเล่นในระดับสูงเกิดขึ้นอย่างมากมายต่อเนื่องเป็นประจําทุกปี โดยทีมที่ชนะเลิศจะได้รับรางวัลถ้วยพระราชทานสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ฟอเรสต์ซิตี (รัฐยะโฮร์)

ฟอเรสต์ซิตี  เป็นโครงการพัฒนาที่อยู่อาศัยแบบผสมผสานและเมืองเอกชน ตั้งอยู่ในอิสกันดาร์ ปูเตอรี รัฐยะโฮร์ ประเทศมาเลเซีย บนพื้นที่ 1,370 เฮกเตอร์ โครงการนี้เปิดตัวครั้งแรกในปี 2006 ในฐานะโครงการระยะเวลายี่สิบปี และเสนอครั้งแรกที่เบลต์แอนด์โร้ดอินนิชิเอทีฟของประเทศจีน
โครงการได้รับการอนุมัติโดยนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย นาจิบ ราซัก ในปี 2016 ภายใต้การอนุมัติของสุลต่านแห่งยะโฮร์ อิบราฮิม อิสมาอิล ฟอเรสต์ซิตีเป็นโครงการร่วมทุนระหว่าง "Esplanade Danga 88" บริษัทสาขาของบริษัท "Kumpulan Prasarana Rakyat Johor" (KPRJ) ซึ่งอยู่ภายใต้รัฐ ร่วมกัย คันทรีการ์เดนโฮลดิง (CGPV) โดยที่ CGPV ถือหุ้น 60% ส่วน KPRJ ถือหุ้นที่เหลือ 40 % ฟอเรสต์ซิตีอยู่ภายใต้การดูแลโดยสภานครอิสกันดาร์ปูเตอรี และ องค์การพัฒนาท้องถิ่นภูมิภาคอิสกันดาร์
โครงการฟอเรสต์ซิตีเป็นโครงการที่เป็นที่ครหาอย่างมากในสังคม เป้าหมายหลักของโครงการหลัก ๆ แล้วไม่ใช่ชาวมาเลเซีย แต่กลับเป็นชนชั้นกลางตอนบนจากจีนที่กำลังมองหาการกระจายความมั่งคั่งไว้ในต่างแดน ผ่านการเสนอขายอสังหาริมทรัพย์ริมทะเลที่ราคาค่อนข้างถูกเมื่อเทียบกับเมืองชายฝั่งในจีนอย่างเซี่ยงไฮ้ อย่างไรก็ตาม ยอดขายจากจีนได้ชะงักลงหลังสี จิ้นผิง ผู้นำสูงสุดของจีนประกาศใช้นโยบายควบคุมเงินตรา ซึ่งมีกำหนดยอดใช้จ่ายนอกประเทศจีนของพลเมืองจีนอยู่ที่ไม่เกิน 50,000 ดอลล่าร์สหรัฐ ยอดขายที่ตกต่ำถูกทำให้แย่ลงอีกด้วยวิกฤตการเมืองในประเทศมาเลเซียและการระบาดของโรคโควิด-19 จนทำให้โครงการมีผู้บรรยายไว้ว่าเป็น "เมืองร้าง" ในปี 2022 โครงการนี้ยังสร้างบนที่ดินถมขึ้นมาใหม่ ยังถูกวิจารณ์อย่างหนักว่าทำให้เกิดการทำลายถิ่นที่อยู่ของสัตว์และพืชในพื้นที่
ถึงแม้จะทำการตลาดไว้เป็น "นครนอกชายฝั่ง ที่ก่อมลภาวะต่ำ อนุรักษ์ผืนดิน ตอบสนองต่อระบบนิเวศ ใช้พลังงานอย่างมีประสิทธิภาพ" ("") แต่โครงการนี้กลับสร้างผลกระทบเชิงลบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างหนัก โดยเฉพาะการถมที่ดินขึ้นมาบนพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งซึ่งมีความไวมากในเชิงระบบนิเวศ (ecologically sensitive coastal wetlands) โครงการนี้จึงสร้างความเสียหายที่มิอาจกู้คืนได้ให้แก่ระบบนิเวศในบริเวณนั้น
ข้อมูลจากเดือนมิถุนายน 2023 มีบริการความบันเทิงที่ก่อสร้างแล้วเสร็จได้แก่ โรงแรมฟอเรสต์ซิตีมารีน่า ("Forest City Marina Hotel"), โรงแรมกอล์ฟฟอเรสต์ซิตี ("Forest City Golf Hotel"), สนามกอล์ฟเลกาซี แจ็ก นิกกลาวส์ ("Jack Nicklaus Legacy Course") เปิดให้บริการในปี 2018 บนพื้นที่ 7,386 หลา เป็นสนามกอล์ฟ พาร์-72 ที่กินพื้นที่ผ่าป่าชายเลน ผลงานออกแบบโดยแจ็ก นิกกลาวส์ (Jack Nicklaus) และบุตร แจ็ก นิกกลาวส์ ที่สอง (Jack Nicklaus II), สนามกอล์ฟคลาสสิก เลียง กัว คุน ("Liang Guo Kun Classic Course") เปิดให้บริการในปี 2019 ผลงานออกแบบโดย เลียง กัว คุน (Liang Guo Kun)
ลำนำรักจำแลง

ลำนำรักจำแลง (เกาหลี: ) เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ ค.ศ. 2019 นำแสดงโดยชัง ดง-ยุน, คิม โซ-ฮย็อน, คัง แท-โอ และช็อง จุน-โฮ สร้างจากเว็บตูนของฮเย จิน-ย็อง ซึ่งเผยแพร่ใน ค.ศ. 2014 บนเนเวอร์เว็บตูน ออกอากาศทางช่องเคบีเอสทู ตั้งแต่วันที่ 30 กันยายนถึง 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 นอกจากนี้ยังสามารถรับชมได้บนวิกิ, โคโควา, วิว และเน็ตฟลิกซ์ ในบางภูมิภาค
เรื่องย่อ.
เป็นเรื่องราวเกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์โชซ็อนเกี่ยวกับชายคนหนึ่งที่ปลอมตัวเป็นผู้หญิงเพื่อเข้าไปในหมู่บ้านลึกลับที่มีแต่ผู้หญิง เพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเขา และหญิงสาวผู้ที่ไม่ต้องการเป็นกีแซง แต่กำลังตามล้างแค้นครอบครัวของเธอ
เขตของประเทศดอมินีกา

เขต  เป็นเขตการปกครองระดับแรกของประเทศดอมินีกา มีทั้งหมด 10 เขต เขตที่มีประชากรมากที่สุดคือเขตเซนต์จอร์จซึ่งเป็นที่ตั้งของโรโซ (เมืองหลักของเขตและเมืองหลวงของประเทศ) มีประชากร 21,241 คน และเขตที่มีประชากรน้อยที่สุดคือเขตเซนต์ปีเตอร์ มีประชากรเพียง 1,430 คน ส่วนเขตที่มีขนาดพื้นที่มากที่สุดคือเขตเซนต์แอนดรูว์ มีพื้นที่ 179.9 ตารางกิโลเมตร (69.5 ตารางไมล์) ในขณะที่เขตเซนต์ลู้กมีขนาดพื้นที่น้อยที่สุดเพียง 10.8 ตารางกิโลเมตร (4.2 ตารางไมล์)
เหตุโจมตีในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย พ.ศ. 2566

ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย เป็นเหตุโจมตีในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทยในปี พ.ศ. 2566 โดยเฉพาะอย่างยิ่งสี่จังหวัด คือ จังหวัดสงขลา จังหวัดปัตตานี จังหวัดยะลา และจังหวัดนราธิวาส ระหว่างรัฐไทยกับกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบหลายกลุ่ม
พฤษภาคม.
<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
 ข้อความบนป้ายผ้าโดยกลุ่มผู่ก่อความไม่สงบกับธงขบวนการแนวร่วมปฏิวัติแห่งชาติมลายูปัตตานีในจังหวัดยะลา
กำแพงเมืองโบราณคาโน

กำแพงเมืองโบราณคาโน (เฮาซา: "Kofar Na'isa") เป็นหมู่กำแพงป้องกันโบราณที่สร้างขึ้นเพื่อป้องกันผู้อยู่อาศัยของนครโบราณคาโน กำแพงนี้แรกเริ่มสร้างขึ้นในปี 1095 ถึง 1134 และสร้างเสร็จในกลางศตวรรษที่ 14 มีการบรรยายกำแพงเมืองโบราณคาโนไว้ว่าเป็น "อนุสรณ์สถานที่น่าประทับใจที่สุดของแอฟริกาตะวันตก"
ประวัติศาสตร์.
กำแพงเมืองโบราณคาโนสร้างขึ้นบนรากฐานที่ตั้งขึ้นโดยกษัตริย์ Sarki Gijimasu (ครองราชย์ 1095–1134) กษัตริย์ลำดับที่สามแห่งราชอาณาจักรคาโน ในพงศาวดารคาโน ในกลางศตวรรษที่ 14 สมัยครองราชย์ของกษัตริย์ Zamnagawa กำแพงสร้างแล้วเสร็จ ก่อนที่ตะถูกขยับขยายออกไปอีกในศตวรรษที่ 16 ผู้ว่าการอาณานิคมไนจีเรีย เฟรดริก ลุการ์ด บรรยายไว้ในรายงานปี 1903 เกี่ยวกับกำแพงคาโน ว่าเขา "ไม่เคยเห็นสิ่งใดเช่นนี้ในแอฟริกามาก่อน" หลังจากเขาและกองกำลังอังกฤษเข้าร่วมกันยึดนครคาโนสำเร็จ
โครงสร้าง.
กำแะงเมืองโบราณคาโนประกอบด้วยส่วนเขาดาลา ซึ่งเป็นจุดเริ่มก่อสร้าง และทอดไปตาม ตลาดคูร์มี จนถึงวังเอมีร์แห่งรัฐ (Emir’s Palace)
มีการคาดการณ์ความสูงเดิมของกำแพงเมืองอยู่ที่ 30-50 ฟุต หนา 40 ฟุตที่ฐาน และมีประตูเมืองอยู่ 15 ทางรอบกำแพง
เขตเซนต์แอนดรูว์

เซนต์แอนดรูว์  เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดกับเขตเซนต์จอห์น เขตเซนต์ปีเตอร์ (ทางทิศตะวันตก) เขตเซนต์โจเซฟ (ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้) และเขตเซนต์เดวิด (ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้) ด้วยขนาดพื้นที่กว่า 178.27 ตารางกิโลเมตร (68.83 ตารางไมล์) ทำให้เขตเซนต์แอนดรูว์กลายเป็นเขตที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีประชากร 10,461 คน นับเป็นเขตที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองรองจากเขตเซนต์จอร์จ
เขตเซนต์ลู้ก

เซนต์ลู้ก  เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์จอร์จ (ทางทิศเหนือ) เขตเซนต์แพทริก (ทางทิศตะวันออก) และเขตเซนต์มาร์ก (ทางทิศใต้) ด้วยประชากรเพียง 1,668 คน เขตเซนต์ลู้กจึงเป็นหนึ่งในเขตที่มีประชากรน้อยที่สุดในประเทศ ซึ่งอาศัยอยู่บนเนื้อที่เพียง 7.77 ตารางกิโลเมตร (3 ตารางไมล์) มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือปวงต์มีแชล (ลาปวงต์)
โรแมนซ์ฉบับเร่งรัด

โรแมนซ์ฉบับเร่งรัด (เกาหลี: ) เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ที่ออกอากาศในปี 2023 กำกับโดยยู เจ-ว็อน และนำแสดงโดยช็อน โด-ย็อน และช็อง กย็อง-โฮ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 14 มกราคม ถึง 5 มีนาคม ค.ศ. 2023 ในวันเสาร์และอาทิตย์ทางช่องทีวีเอ็น เวลา 21:10 (เวลามาตรฐานเกาหลี) และสามารถสตรีมบนเน็ตฟลิกซ์ในบางภูมิภาค
ละครเรื่องนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในเชิงพาณิชย์และกลายเป็นหนึ่งในละครที่มีคะแนนรับชมสูงสุดในประวัติศาสตร์เคเบิลทีวีของเกาหลี
เรื่องย่อ.
เป็นเรื่องราวการติดตามความสัมพันธ์หวานอมขมกลืนระหว่างเจ้าของร้านบันชันที่ลูกสาวต้องเข้าสู่สงครามการแข่งขันสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเกาหลี กับอาจารย์อันดับหนึ่งของฮักวอน
สื่อ.
การเผยแพร่แบบเชื่อมโยง.
บทดั้งเดิมของละครได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือสองเล่ม แต่ละตอนครอบคลุมแปดตอน
วอลเลย์บอลหญิง ถ้วย ก. 2566

วอลเลย์บอลหญิง ถ้วย ก. 2566 หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ วอลเลย์บอล "ซีเล็ค" ประชาชน ก ชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย 2566 ตามชื่อของผู้สนับสนุนหลัก เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มีทีมเข้าร่วมด้วยกันทั้งสิ้น 8 ทีม กำหนดจัดแข่งขันขึ้นที่จังหวัดศรีสะเกษ ระหว่างวันที่ 15–20 กรกฎาคม พ.ศ. 2566
การแบ่งกลุ่ม.
ผลการจับสลากการแบ่งกลุ่มได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2566
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
รางวัล.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
แซตเทิร์น V

แซตเทิร์น V  เป็นจรวดขนส่งหนักพิเศษปลดประจำการสัญชาติสหรัฐ ซึ่งถูกพัฒนาโดยนาซาสำหรับภารกิจการสำรวจดวงจันทร์ด้วยมนุษย์ในโครงการอะพอลโล แซตเทิร์น V เป็นจรวดเชื้อเพลิงเหลวสามท่อนที่ได้รับการประเมินความสามารถในการใช้ขนส่งมนุษย์ ประจำการระหว่างปี ค.ศ. 1967 ถึง 1973. สำหรับภารกิจส่งมนุษย์สู่ดวงจันทร์เก้าครั้ง และใช้ในการส่งสถานีอวกาศสกายแล็บขึ้นสู่วงโคจร
ตามข้อมูลใน ค.ศ. 2023 จรวดแซตเทิร์น V ยังคงเป็นพาหนะส่งเดียวที่ได้ส่งมนุษย์ไปเกินกว่าวงโคจรต่ำของโลก (LEO) จรวดแซตเทิร์น V มีสถิติในการส่งน้ำหนักบรรทุกที่มีมวลและความจุมากที่สุดขึ้นสู่วงโคจรต่ำของโลก: ในนี้รวมถึงมวลของจรวดท่อนที่สามและเชื้อเพลิงที่เหลืออยู่สำหรับการส่งหน่วยควบคุมและบริการอะพอลโลและหน่วยลงดวงจันทร์ไปสู่ดวงจันทร์
จรวดแซตเทิร์น V เป็นจรวดรุ่นที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในตระกูลจรวดแซตเทิร์น ซึ่งถูกออกแบบภายใต้การกำกับของแวร์นแฮร์ ฟ็อน เบราน์ ณ ศูนย์การบินอวกาศมาร์แชล ในเมืองฮันต์สวิลล์, รัฐแอละแบมา โดยมีโบอิง นอร์ทอเมริกันเอวิเอชัน ดักลาสแอร์คราฟท์คอมปานี และไอบีเอ็ม เป็นผู้รับจ้างหลัก ทั้งหมดแล้วมีการสร้างจรวดที่สามารถบินได้ 15 ลำ รวมกับอีกสามลำสำหรับการทดสอบภาคพื้นดิน ในนี้ 13 ลำถูกส่งขึ้นจากศูนย์อวกาศเคนเนดีโดยไม่มีการสูญเสียลูกเรือหรือน้ำหนักบรรทุก รวมแล้วมีนักบินอวกาศ 24 คนที่ถูกส่งไปสู่ดวงจันทร์ ตั้งแต่ภารกิจอะพอลโล 8 (ธันวาคม ค.ศ. 1968) ถึง อะพอลโล 17 (ธันวาคม ค.ศ. 1972)