pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกซากาโมโตะ เรียวมะ

พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกซากาโมโตะ เรียวมะ หรือ พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกซากาโมโตะ เรียวมะประจำจังหวัดโคจิ (; โรมาจิ: "Kōchi kenritsu Sakamoto Ryōma kinenkan") เปิดทำการบนที่ตั้งเดิมเดิมของปราสาทอูราโดะในคัตสึราฮามะ นครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยจดหมายและเอกสารอื่น ๆ ของซากาโมโตะ เรียวมะและผู้อยู่ร่วมยุคสมัยเดียวกัน และยังมีห้องสมุดที่มีหนังสือมากกว่าสองพันเล่มที่เกี่ยวข้องกับการฟื้นฟูเมจิ
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกบ้านเกิดของเรียวมะ

พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกบ้านเกิดของเรียวมะ หรือ พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกบ้านเกิดของเรียวมะประจำจังหวัดโคจิ (; โรมาจิ: "Kōchi Shiritsu Ryōma no Umareta Machi Kinenkan") เปิดทำการในนครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2547 สร้างอุทิศให้กับชีวประวัติของซากาโมโตะ เรียวมะและพื้นที่ท้องถิ่นเมืองคามิและนครโคจิโดยเฉพาะในช่วงยุคบากูมัตสึ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ปราสาทโคจิ

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ปราสาทโคจิ (; โรมาจิ: "Kōchi Kenritsu Kōchi-jō Rekishi Hakubutsukan") เปิดทำการในนครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2560 ตั้งอยู่ ตั้งอยู่ข้างประตูหลักของปราสาทโคจิ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์บอกเล่าประวัติศาสตร์ของแคว้นศักดินาโทซะและจังหวัดโคจิ ประกอบด้วยสิ่งของ 67,000 ชิ้นซึ่งได้รับการอนุรักษ์ วิจัย และจัดแสดงที่คลังสมบัติและหอจดหมายเหตุประจำตระกูลยามาอูจิแห่งโทซะมาก่อน
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ประจำจังหวัดโคจิ (; โรมาจิ: "Kōchi Kenritsu Rekishi Minzoku Shiryōkan") เปิดทำการในนครนังโกกุ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2534 ตั้งอยู่ในพื้นที่ของปราสามโอโกะและบ้านตระกูลโชโซกาเบะ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับโบราณคดี ประวัติศาสตร์ และประเพณีพื้นบ้านของพื้นที่
พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะประจำจังหวัดโคจิ (; โรมาจิ: "Kōchi Kenritsu Bijutsukan") ก่อตั้งในนครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2536 เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งจากหลายแห่งในประเทศญี่ปุ่นที่ได้รับการสนุนสนับจากส่วนจังหวัด
สิ่งจัดแสดงถาวรในพิพิธภัณฑ์ ได้แก่ ผลงานศิลปะโดยศิลปินท้องถิ่นรวมถึงผลงานของมาร์ก ชากาล, สิ่งสะสมที่เป็นภาพถ่ายและสิ่งของส่วนตัวจำนวนมากที่เป็นของยาซูฮิโระ อิิชิโมโตะ และยังมีเวทีสำหรับการแสดงละครโนและการแสดงอื่น ๆ
พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมประจำจังหวัดโคจิ

พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมประจำจังหวัดโคจิ (; โรมาจิ: "Kōchi Kenritsu Bungaku-kan") เปิดทำการบนที่ตั้งของปราสาทโคจิ ในนครโคจิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2540 สร้างอุทิศให้กับชีวประวัติของนักเขียนจดหมายและวรรณกรรมในพื้นที่จาก"โทซะ นิกกิ" รวมไปถึงกิโด ชูชิงอาจารย์วรรณกรรมห้าขุนเขา จนถึงยุคปัจจุบัน
แคทเธอร์พิลลาร์

แคทเธอร์พิลลาร์ อิงก์  หรือที่รู้จักในชื่อ แคท เป็นบริษัทผู้ผลิตอุปกรณ์ก่อสร้าง เหมืองแร่ และเครื่องมือวิศวกรรมอื่น ๆ สัญชาติอเมริกัน บริษัทนี้เป็นผู้ผลิตอุปกรณ์ก่อสร้างรายใหญ่ที่สุดของโลก ใน ค.ศ. 2018 แคทเธอร์พิลลาร์ได้รับการจัดอันดับที่ 73 ในรายชื่อฟอร์จูน 500 และอันดับที่ 265 ในรายชื่อโกลบอลฟอร์จูน 500 หุ้นของแคทเธอร์พิลลาร์เป็นส่วนประกอบหนึ่งของดัชนีอุตสาหกรรมดาวโจนส์
แคทเธอร์พิลลาร์ อิงก์ มีต้นกำเนิดจากการควบรวมกิจการใน ค.ศ. 1925 ระหว่างบริษัทโฮลต์แมนูแฟคเจอริง (Holt Manufacturing Company) และบริษัท ซี. แอล. เบสต์ แทรกเตอร์ (C. L. Best Tractor Company) ก่อตั้งเป็นบริษัทใหม่ชื่อแคทเธอร์พิลลาร์ แทรกเตอร์ (Caterpillar Tractor Company) ซึ่งมีฐานอยู่ในแคลิฟอร์เนีย ใน ค.ศ. 1986 บริษัทปรับโครงสร้างองค์กรเป็นบริษัทเดลาแวร์ภายใต้ชื่อปัจจุบันคือแคทเธอร์พิลลาร์ อิงก์ บริษัทประกาศในเดือนมกราคม ค.ศ. 2017 ว่าตลอดทั้งปีนั้น จะย้ายสำนักงานใหญ่จากพีโอเรีย รัฐอิลลินอย ไปยังเดียร์ฟีลด์ รัฐอิลลินอย ยกเลิกแผนการสร้างสำนักงานใหญ่แห่งใหม่มูลค่า 800 ล้านดอลลาร์ในใจกลางเมืองพีโอเรีย สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ที่เออร์วิง รัฐเท็กซัส ตั้งแต่ ค.ศ. 2022
บริษัทฯ ยังอนุญาตและทำการตลาดสินค้ากลุ่มเสื้อผ้าและรองเท้าบูตสำหรับทำงานภายใต้ชื่อแคท/แคทเธอร์พิลลาร์ (Cat / Caterpillar) นอกจากนี้ บริษัทฯ ยังอนุญาตให้ใช้ตราแคทโฟน (Cat phone) โทรศัพท์มือถือที่ทนทานและสมาร์ทโฟนแบบสมบุกสมบัน ตั้งแต่ ค.ศ. 2012 ถึง 2024 เครื่องจักรของแคทเธอร์พิลลาร์และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่มีตราสินค้าของบริษัทเป็นที่จดจำได้จากสีเหลืองอันเป็นเครื่องหมายการค้า "Caterpillar Yellow" และโลโก้ "CAT"
กวมในแปซิฟิกเกมส์ 2023

ดินแดนกวมของสหรัฐ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ครั้งนี่จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 16 ของกวมในการแข่งขันแปซิฟิกเกมส์นับตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1966
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกโยชิอิ อิซามุ

พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกโยชิอิ อิซามุ หรือ พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกโยชิอิ อิซามุประจำนครคามิ (; โรมาจิ: "Kami Shiritsu Yoshii Isamu Kinenkan") เปิดทำการในย่านโคโฮกุ ในนครคามิ จังหวัดโคจิ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2546 สร้างอุทิศให้กับชีวประวัติและผลงานกวีนิพนธ์ของอิซามุ โยชิอิ ในบริเวณพิพิธภัณฑ์มีเคกิ-โซซึ่งเป็นสถานที่พักผ่อนของอิซามุ โยชอิในปี พ.ศ. 2477 ได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2507 และย้ายมาที่ตั้งปัจจุบันในบริเวณพิพิธภัณฑ์ในปี พ.ศ. 2549 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้
นิวแคลิโดเนียในแปซิฟิกเกมส์ 2023

นิวแคลิโดเนีย จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 นักกีฬานิวแคลิโดเนียปรากฏตัวในแปซิฟิกเกมส์ทุกครั้งนับตั้งแต่การแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1963
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
ประเทศนีวเวในแปซิฟิกเกมส์ 2023

ประเทศนีวเว จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ครั้งนี่จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 10 ของนีวเวในการแข่งขันแปซิฟิกเกมส์นับตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1979
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
เกาะนอร์ฟอล์กในแปซิฟิกเกมส์ 2023

เกาะนอร์ฟอล์ก จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ครั้งนี่จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 12 ของเกาะนอร์ฟอล์กในการแข่งขันแปซิฟิกเกมส์นับตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1979
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
ตาฮีตีในแปซิฟิกเกมส์ 2023

ตาฮีตี จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 นักกีฬาชาวตาฮิติได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ทุกครั้งนับตั้งแต่การแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1963
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
ประเทศตูวาลูในแปซิฟิกเกมส์ 2023

ประเทศตูวาลู จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ตูวาลูปรากฏตัวครั้งแรกในการแข่งขันเซาท์แปซิฟิกเกมส์ 1979 ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองซูวา ประเทศฟิจิ
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
ประเทศวานูวาตูในแปซิฟิกเกมส์ 2023

ประเทศวานูวาตู จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 นักกีฬาวานูอาตูได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ทุกครั้งนับตั้งแต่การแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1963
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
เอสเอส เกรตบริเตน

เอสเอส เกรตบริเตน  เป็นพิพิธภัณฑ์เรือและอดีตเรือจักรไอน้ำโดยสารที่ล้ำหน้าในสมัยนั้น เป็นเรือโดยสารขนาดใหญ่ที่สุดในโลกตั้งแต่ ค.ศ. 1845 ถึง 1853 ออกแบบโดยอิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล (ค.ศ. 1806–1859) ให้กับบริษัทเกรตเวสเทิร์นสตีมชิปสำหรับบริการเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระหว่างบริสตอลและนครนิวยอร์ก แม้เรือลำอื่น ๆ จะเคยถูกสร้างด้วยเหล็กหรือติดตั้งใบจักรเกลียวมาก่อน แต่เกรตบริเตนเป็นลำแรกที่รวมคุณสมบัติเหล่านี้เข้าไว้ด้วยกันในเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ ทำให้เธอกลายเป็นหนึ่งในเรือที่มีเทคโนโลยีล้ำหน้าที่สุดในสมัยนั้น เธอเป็นเรือจักรไอน้ำเหล็กลำแรกที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งเธอทำได้ใน ค.ศ. 1845 โดยใช้เวลา 14 วัน
เรือมีความยาว และมีระวางขับน้ำ 3,400 ตัน เธอขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์สองสูบแบบเอียงชนิดทำงานขับตรง โดยมีกระบอกสูบคู่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง และช่วงชัก เธอยังมีเสากระโดงรองสำหรับใช้พลังงานลมจากใบเรือ ั้ง 4 ชั้นสามารถรองรับลูกเรือได้ 120 คน และผู้โดยสารอีก 360 คน พร้อมห้องโดยพักองอาหาร และบาร์ริมถนน
เมื่อออกสู่ทะเลใน ค.ศ. 1843 เกรตบริเตนก็กลายเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมาอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรก็ตาม ระยะเวลาการก่อสร้างที่ยืดเยื้อถึงหกปี (ค.ศ. 1839–1845) และต้นทุนที่สูงมาก ทำให้เจ้าของประสบปัญหาการเงินอย่างหนัก และถูกบังคับให้เลิกกิจการใน ค.ศ. 1846 หลังพวกเขาใช้เงินทุนที่เหลือทั้งหมดในการกู้เรือขึ้นมาหลังเรือเกยตื้นที่อ่าวดันดรัมในเทศมณฑลดาวน์ใกล้นิวคาสเซิลซึ่งปัจจุบันคือไอร์แลนด์เหนือ เนื่องจากความผิดพลาดในการเดินเรือ ใน ค.ศ. 1852 เธอถูกขายเป็นเศษซากเรือและได้รับการซ่อมแซม ค่อมาเกรตบริเตนขนส่งผู้อพยพหลายพันคนไปยังออสเตรเลียตั้งแต่ ค.ศ. 1852 กระทั่งถูกดัดแปลงเป็นเรือใบล้วนใน ค.ศ. 1881 สามปีต่อมา เธอถูกปลดระวางไปยังหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ ที่ซึ่งเธอถูกใช้เป็นโกดังเก็บของ เรือกักกันและเรือเก็บถ่านหินกระทั่งเธอถูกจมใน ค.ศ. 1937 เป็นเวลา 98 ปีหลังเริ่มวางกระดูกงู
ใน ค.ศ. 1970 หลังเกรตบริเตนถูกทิ้งร้างมา 33 ปี เซอร์ แจ็ก อาร์โนลด์ เฮย์เวิร์ด (Sir Jack Arnold Hayward, OBE) (ค.ศ. 1923–2015) ออกค่าใช้จ่ายในการกู้เรือขึ้นมาและซ่อมแซมพอให้สามารถลากจูงขึ้นไปทางเหนือผ่านมหาสมุทรแอตแลนติกกลับสู่สหราชอาณาจักร และนำกลับไปยังอู่แห้งบริสตอลที่ซึ่งเรือถูกสร้างขึ้นเมื่อ 127 ปีก่อนหน้านั้น เฮย์เวิร์ดเป็นนักธุรกิจ นักพัฒนา ผู้ใจบุญและเจ้าของสโมสรฟุตบอลวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ของอังกฤษในขณะนั้น ปัจจุบันเกรตบริเตนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นส่วนหนึ่งของกองเรือประวัติศาสตร์แห่งชาติ (National Historic Fleet) และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและพิพิธภัณฑ์เรือที่อ่าวจอดเรือบริสตอล โดยมีผู้เข้าชมระหว่าง 150,000 ถึง 200,000 คนต่อปี
ยักษีแห่งทีทารคัญช์

ยักษีแห่งทีทารคัญช์ หรือ ทีทารคัญชยักษี (Didarganj Yakshi) หรือ ประติมากรรมสตรีถือจามร เป็นประติมากรรมหินทรายอินเดียโบราณชิ้นหนึ่งที่สวยงามที่สุด คาดการณ์อายุประมาณ 300 ปีก่อนคริสต์กาล ถือเป็นชิ้นงานหินขัดเมารยะและศิลปะเมารยะที่สำคัญชิ้นหนึ่ง ลักษณะของผมปรกหน้าผากของยักษีตนนี้ถือเป็นลักษณะเฉพาะของศิลปะกุษาณ นอกจากนี้ยังมีประติมากรรมคู่เป็นยักษีอีกตนที่ไม่ได้ถือจามร (หรือ เจารี คือแส้ด้ามยาวทำด้วยขนจามรี) และไม่ได้เป็นหินขัด ซึ่งคาดการณ์อายุประมาณ 200 ปี ถึง 100 ปีก่อนคริสต์กาล 
ปัจจุบันประติมากรรมนี้เป็นสมบัติของและจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์พิหารในนครปัฏนา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย ไม่ไกลจากสถานที่ค้นพบในทีทารคัญช์เมื่อปี 1917 ในอดีต นครปัฏนามีชื่อว่าปาฏลีบุตร และเป็นราชธานีของจักรวรรดิเมารยะ
ประติมากรรมมีความสูงประมาณ ตั้งอยู่บนฐานสูง แกะสลักจากหินทรายจุนาร และขัดเงาจนแวววาวดั่งกระจก ประติมากรรมมีขนาดเท่าตัวคนจริง มีสัดส่วนที่สวยงาม และขัดเงาแบบที่เป็นลักษณะเด่นของหินขัดเมารยะซึ่งยังคงมีการสร้างอยู่แม้หลังจักรวรรดิเมารยะล่มสลายไปแล้ว ในมือขวาของยักษีถือจามร (หรือ เจารี) ส่วนข้างซ้ายแตกหักสูญหาย เช่นเดียวกับประตามกรรมอินเดียโบราณขนาดใหญ่ชิ้นอื่น ๆ ส่วนใหญ่ ประติมากรรมนี้เป็นรูปยักษีหรือเทวีองค์ที่ไม่ใช่องค์สำคัญในคติของอินเดีย
การค้นพบ.
ประติมากรรมนี้ขุดค้นพบบนชายฝั่งแม่น้ำคงคา ในหมู่บ้านทีทราคัญชกทัมราสุล (Didarganj Kadam Rasual) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมัสยิดกาดามีราสุล (Qadam-i-Rasul Mosque) ในเขตนครปัฏนา เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 1917 โดยชาวบ้านและนักโบราณคดี เจ เอ็น สัมมัททร (J N Samaddar) ภายใต้ความข่วยเหลือของผู้อำนวยการคณะกรรมการพิพิธภัณฑ์ปัฏนา อี เอช ซี วัลช์ (E. H. C. Walsh) กับ ดี บี สปูเนอร์ (D. B. Spooner) ได้นำประติมากรรมนี้มายังพิพิธภัณฑ์ในปัฏนา
ส่วนจมูกได้รับความเสียหายขณะขนส่งไปจัดแสดงในเทศกาลอินเดีย (The Festival of India) ซึ่งเป็นนิทรรศการเคลื่อนที่ ขณะมุ่งหน้าไปสถาบันสมิตโซเนียนกับหอศิลป์แห่งชาติในวอชิงตันดีซี เหตุการณ์นี้นำไปสู่การตัดสินใจห้ามไม่ให้นำประติมากรรมนี้ออกไปจัดแสดงในต่างประเทศอีก
เจ้าหน้าที่สายดำ

เจ้าหน้าที่สายดำ  เป็นภาพยนตร์เกาหลีแนวโลดโผนสุขนาฏกรรมกำกับและเขียนบทโดยเจสัน คิมและนำแสดงโดยคิม อู-บินและคิม ซ็อง-กยุน ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าถึงเรื่องราวของเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลการลงโทษทางวินัยที่เก่งกาจในศิลปะการต่อสู้ที่ต้องคอยดูแลผู้ต้องขังที่พ้นโทษซึ่งต้องสวมกำไลไฟฟ้าที่ข้อเท้าอย่างใกล้ชิดร่วมกับเจ้าหน้าที่คุมประพฤติในการทำงานและปราบปรามการล่วงละเมิดทั้งทางวาจาและร่างกายรวมถึงความรุนแรงที่เกิดขึ้นในกรณีฉุกเฉินด้วยศิลปะการป้องกันตัว เริ่มฉายทางเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 2024
เรื่องย่อ.
อี จ็อง-โดเป็นสายดำในเทควันโด เคนโด้ และยูโด ซึ่งเขาใช้เวลาทั้งวันเล่นวิดีโอเกมกับเพื่อน ๆ สายเนิร์ดของเขาเมื่อไม่ได้ทำงานเป็นพนักงานส่งของให้กับร้านไก่ทอดของพ่อของเขา วันหนึ่งหลังจากไปส่งของ จ็อง-โดได้ช่วยเหลือโช มิน-โจ หัวหน้าเจ้าหน้าที่คุมประพฤติในการปราบปรามผู้ต้องขังที่พ้นโทษซึ่งใช้ความรุนแรงและถูกจับได้ว่าละเมิดทัณฑ์บน
 ชายหนุ่มผู้เชี่ยวชาญศิลปะการป้องกันตัวระดับสายดำในเทควันโด เคนโด และยูโด ที่กลายมาเป็นเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลการลงโทษทางวินัย
 เจ้าหน้าที่คุมประพฤติที่ดูแลผู้ต้องขังที่พ้นโทษโดยสวมกำไลข้อเท้าแบบอิเล็กทรอนิกส์
พหุศัพท์

พหุศัพท์ ("'-LIF-'-nee") ประเภทของเนื้อดนตรีที่ประกอบด้วยทำนองเพลงอิสระตั้งแต่สองแนวขึ้นไปบรรเลงหรือขับร้องพร้อมกัน แตกต่างจากเนื้อดนตรีที่มีเพียงเสียงเดียวหรือเอกศัพท์ (monophony) หรือเนื้อดนตรีที่มีเสียงหลักเพียงหนึ่งแนวพร้อมด้วยคอร์ดประกอบหรือสหศัพท์ (homophony)
ในบริบทของขนบดนตรีตะวันตก คำว่า พหุศัพท์ มักใช้เพื่อกล่าวถึงดนตรีปลายยุคกลางและยุคเรอเนสซองส์ ส่วนรูปแบบดนตรียุคบาโรกเช่น ฟิวก์ (fugue) ซึ่งอาจจัดว่าเป็นพหุศัพท์เช่นกัน มักจะเรียกว่า "ทำนองสัมพันธ์" (counterpoint) แทน
คอร์ด (ดนตรี)

ในทฤษฎีดนตรีตะวันตก คอร์ด  คือกลุ่มของโน้ตที่เล่นพร้อมกันเพื่อสร้างความกลมกลืน ("consonance") หรือความขัดแย้ง ("dissonance") ทางเสียง โดยคอร์ดประเภทพื้นฐานที่สุดเรียกว่า ทรัยแอด (triad) ซึ่งมีโน้ต 3 เสียงที่แตกต่างกัน ได้แก่ โน้ตราก (root note) พร้อมโน้ตที่อยู่ห่างจากโน้ตรากเป็นช่วงเสียงที่คู่สาม (third) และคู่ห้า (fifth) คอร์ดที่มีมากกว่า 3 เสียง เช่น คอร์ดเพิ่มเสียง (added tone chords), คอร์ดขยาย (extended chords) และ โทนคลัสเตอร์ (tone clusters) มักพบในดนตรีคลาสสิกร่วมสมัย ดนตรีแจ๊ส และแนวดนตรีอื่น ๆ
รัฐฟะรีทโกฏ

รัฐฟะรีทโกฏ หรือ ฟะรีดโกฏ  เป็นอดีตรัฐมหาราชาปกครองตนเองในภูมิภาคปัญจาบซึ่งปกครองโดยชาวชัฏฏตระกูลพราร นอกบริติชอินเดียในสมัยบริติชราช ดำรงอยู่จนประเทศอินเดียได้รับเอกราช รัฐตั้งอยูาทางใต้ของอดีตแขวงฟีโรซปูร์ในสมัยอาณานิคมอังกฤษ มีขนาดพื้นที่ 1649.82 ตารางกิลโลเมตร ประชากร ณ ปี ค.ศ. 1941 อยู่ที่ 199,000,000 คน ผู้ปกครองของรัฐนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับอังกฤษมาตลอด
รัฐฟะรีทโกฏสถาปนาขึ้นในปี ค.ศ. 1763 โดย ฮามีร์ สิงห์ (Hamir Singh, เสียชีวิตปี 1782) โดยมีราชธานีอยู่ที่นครฟะรีทโกฏ รัฐฟะรีทโกฏสถปานาขึ้นโดยชาวชัฏฏเผ่าตระกูลพราร โดยตระกูลผู้ปกครอวรัฐถือว่าตนเป็นผู้สืบทอดสายสกุลมาจากชัยสัล สิงห์
หลังอินเดียได้รับเอกราช รัฐฟะรีทโกฏถูกผนวกเข้ากัลอินเดียในฐานะส่วนหนึ่งของเปปซู (PEPSU; Patiala and East Punjab States Union - สหพันธรัฐปฏิอาลาและปัญจาบตะวันออก) ในวันที่ 20 สิงหาคม 1948 ซึ่งเป็นการรวมและยุติสถานะเอกราชของรัฐมหาราชารวมห้ารัฐในแถบปัญจาบ ได้แก่ รัฐฟะรีทโกฏ, ปฏิอาลา, ชินท์, นภา และ กปูรฐัล หรินทร สิงห์ (Harinder Singh) ซึ่งเป็นผู้ปกครองรัฐฟะรีทโกฏในเวลานั้นได้รับอนุญาตให้ยังคงมีอำนาจเหนือสมบัติบางส่วนของตนซึ่งรวมถึงที่ดินหลายร้อยเอเคอร์, ป้อมปราการและสิ่งปลูกสร้าง, อากาศยานและรถเก่า และเงินในธนาคาร ซึ่งมีกระจัดกระจายอยู่ทั้งในปัญจาบ และนอกปัญจาบในบริเวณที่กลายมาเป็นรัฐหิมาจัลประเทศ หรยาณา และเดลี หรินทร สิงห์ ยังคงมีบทบาทในการพัฒนาภูมิภาคผ่านการสร้างทางรถไฟปละโรงพยาบาล พระบรมวงศานุวงศ์ของฟะรีทโกฏย้ายไปพำนักในศิมลาหลังรัฐฟะรีทโกฏสิ้นสภาพ และหรินทร สิห์ เสียชีวิตในวันที่ 16 ตุบาคม 1989
หรินทรสิงห์มีบุตรธิดารวมสี่คน เป็นชายหนี่งและหญิงสาม ลูกสาวคนโต อมฤต เการ์ (Amrit Kaur) ทะเลาะกับบิดาอย่างรุนแรงเนื่องจาการสมรสนอกความประสงค์ของบิดา แต่ต่อมาได้กลับมาฟื้นความสัมพันธ์อีกครั้งก่อนหรินทรเสียชีวิต ลูกชาย หรโมหินทร สิงห์ (Harmohinder Singh) และลูกสาวอีกคน มหีปินทร เการ์ (Maheepinder Kaur) ต่อมาเสียชีวิตโดยไม่มีทายาท หลังหรินทรเสียชีวิตในปี 1989 พินัยกรรมถูกคัดค้านโดยอมฤต เการ์ จนนำไปสู่การฟ้องร้องบนศาล ท้ายที่สุดศาลมีคำสั่งตัดสินว่าพินัยกรรมของหรินทรที่พบนั้นเป็นของปลอม
ป้อมศิวเนรี

ศิวเนรี (อักษรเทวนาครี: शिवनेरी) เป็นป้อมปราการโบราณ ตั้งอยู่ใกล้กับชุนนรในอำเภอปูเณ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักในฐานะสถานที่เกิดของจักรพรรดิศิวาจี ปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิมราฐา
ในสมัยยาฑวะแห่งเทวคีรีได้ตั้งชื่อป้อมปราการนี้ว่าศิวเนรี ในอดีตใช้งานเป็นป้อมเพื่อรักษาความปลอดภัยของเส้นทางการค้าระหว่างเทศกับเมืองท่ากัลยาน ป้อมปราการเปลี่ยนมือเจ้าของเรื่อยมาตลอดตามอาณาเขตของรัฐต่าง ๆ กระทั่งในศตวรรษที่ 16 เป็นของรัฐสุลต่านอะห์มัดนคร ในปี ค.ศ. 1595 ผู้นำชาวมราฐา มโลจี โภสเล ปู่/ตาของฉัตรบดี ศิวาจี (ต่อมาสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดิศิวาจี) ได้รับสถาปนายศจากสุลต่านแห่งอะห์มัดนคร พหาทูร นิซัม ศาห์ และได้รับมอบศิวเนรีกับจกัน ฉัตรบดี ศิวาจี เกิดที่ป้อมศิวเนรีในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 1630 และเติบโตในช่วงเป็นเด็กในป้อมนี้ ภายในป้อมในปัจจุบันสามารถพบวิหารบูชาเทวนีนามว่า ศิวาอีเทวี (Shivai Devi) ชื่อของจักรพรรดิศิวาจีว่ากันว่าตั้งชื่อตามป้อมปราการนี้
ดนตรีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

ดนตรีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา  โดยทั่วไปหมายถึงดนตรีในยุโรปช่วงศตวรรษที่ 15 และ 16 ซึ่งถือว่ามาช้ากว่าสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในศาสตร์แขนงอื่น ๆ แทนที่จะเริ่มต้นจากศตวรรษที่ 14 ตอนต้นในยุคนวศิลป์ (ars nova) ช่วงต้นศตวรรษที่ 14 นักดนตรีวิทยามองว่าดนตรีเตรเชนโต ว่าเป็นบทส่งท้ายของดนตรีสมัยกลาง และยุคใหม่เริ่มต้นเมื่อเกิดการใช้เสียงสามระดับ ("triadic harmony") อย่างแพร่หลาย รวมถึงการแพร่กระจายของสไตล์ "contenance angloise" จากหมู่เกาะอังกฤษไปสู่สกุลดนตรีบูร์กอญ จุดเปลี่ยนสำคัญที่ใช้แบ่งจบยุคนี้คือการเริ่มใช้แนวเบสต่อเนื่อง ("basso continuo)" ในช่วงต้นของยุคบารอก
ยุคดนตรีนี้สามารถแบ่งคร่าว ๆ ได้เป็น 3 ช่วง ได้แก่ยุคต้นตรงกับช่วงชีวิตของ กียอม ดูว์ ฟาอี (ราว ค.ศ. 1397–1474) ซึ่งมีลักษณะเด่นคือการใช้สไตล์กันตีเลนา (cantilena) ในยุคกลางอยู่ภายใต้อิทธิพลของสกุลดนตรีฝรั่งเศส-เฟลมมิช ซึ่งนิยมใช้เนื้อดนตรี 4 แนว โดยมีนักประพันธ์คนสำคัญ เช่น โฌอานเนอ อ็อกเกอเฌิม (ค.ศ. 1410 หรือคริสต์ทศวรรษ 1420–1497) และฌ็อซแก็ง เดอ แพร (ปลายคริสต์ทศวรรษ 1450–1521) และมาถึงจุดสุดยอดในช่วงการปฏิรูปศาสนา โดยมีรูปแบบทำนองสัมพันธ์อันหรูหราของโจวันนี ปีแอร์ลุยจี ดา ปาเลสตรีนา (ป. 1525) และสกุลดนตรีโรมัน
โบราณศิลป์

โบราณศิลป์ (ars antiqua หรือที่เรียกว่า ars veterum หรือ ars vetus) เป็นคำที่นักวิชาการสมัยใหม่ใช้เรียกดนตรีสมัยกลางในยุโรปในยุคกลางสูง (High Middle Ages) โดยประมาณอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1170 ถึง 1310 ช่วงเวลานี้ครอบคลุมยุคของโรงเรียนน็อทร์-ดาม แห่ง พหุศัพท์ ซึ่งเป็นการใช้แนวทำนองหลายแนวพร้อมกันที่เป็นอิสระต่อกัน และช่วงเวลาหลังจากนั้นที่มีการพัฒนารูปแบบดนตรีแนวประสานแบบใหม่ที่เรียกว่าโมเท็ต ซึ่งเป็นบทประพันธ์แนวขับร้องที่มีความหลากหลายสูง โดยทั่วไป คำว่า "ars antiqua" จะจำกัดเฉพาะดนตรีศักดิ์สิทธิ์ (ของคริสตจักร) หรือดนตรีพหุศัพท์เท่านั้น ไม่รวมถึงดนตรีฆราวาสที่ไม่ใช่ดนตรีทางศาสนาของตรูบาดู และทรูแวร์ อย่างไรก็ตาม ในการใช้งานทั่วไป คำว่า "โบราณศิลป์" มักใช้ในความหมายกว้าง เพื่ออ้างถึงดนตรียุโรปทั้งหมดในช่วงศตวรรษที่ 13 และก่อนหน้านั้นเล็กน้อย
คำว่า "โบราณศิลป์" (ars antiqua) มักใช้ในเชิงเปรียบเทียบตรงข้ามกับ "นวศิลป์" ("ars nova" ซึ่งแปลว่า "ศิลปะใหม่" หรือ "เทคนิคใหม่") การเปลี่ยนผ่านจาก "โบราณศิลป์" สู่ "ศิลป์ใหม่" นั้นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงอย่างค่อยเป็นค่อยไปในช่วงปลายศตวรรษที่ 13 ถึงต้นศตวรรษที่ 14 ตามการตีความของนักวิชาการในยุคหลัง
แนแทนซ์

แนแทนซ์  เป็นนครในอำเภอกลาง เทศมณฑลแนแทนซ์ จังหวัดเอสแฟฮอน ประเทศอิหร่าน ทำหน้าที่เป็นทั้งเมืองหลักของเทศมณฑลและอำเภอ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้จากคอชอน 
ประชากร.
จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 นครนี้มีประชากร 12,060 คนใน 3,411 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 12,281 คนใน 3,829 ครัวเรือน สำมะโนใน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรที่ 14,122 คนใน 4,564 ครัวเรือน
ญะซากัลลอฮ์

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ญะซากัลลอฮ์  หรือ ญะซากัลลอฮุค็อยร็อน  เป็นคำแสดงความขอบคุณในภาษาอาหรับที่มีความหมายว่า "ขออัลลอฮ์ทรงตอบแทนความดีงามให้แก่ท่าน"
แม้ว่าคำทั่วไปของคำว่าขอบคุณในภาษาอาหรับคือ "ชุกร็อน"  มุสลิมส่วนใหญ่มักใช้ "ญะซากัลลอฮุค็อยร็อน" โดยไม่อิงถึงเชื้อชาติ
การตอบรับคำนี้คือ "วะอิยยากะ(/กิ)"  หรือ "วะอิยยากุม"  สำหรับพหุพจน์ ซึ่งหมายถึง "และท่านเช่นกัน" รูปตอบที่ทางการกว่าคือ "วะอันตุมฟะญะซากุมุลลอฮุค็อยร็อน"  "และท่านด้วย ขออัลลอฮ์ทรงตอบแทนความดีงามให้แก่ท่าน"
กรมพร้อมรบส่วนกลาง

กรมพร้อมรบส่วนกลาง  เป็นกรมทหารราบของกองกำลังป้องกันตนเองทางบกญี่ปุ่น ซึ่งประจำการอยู่ที่ค่ายอุสึโนะมิยะ ใกล้กับท่าอากาศยานอุสึโนมิยะ (ค่ายคิตะ-อุสึโนะมิยะ) เนื่องจากตั้งใจให้กรมมีความพร้อมสำหรับการเคลื่อนพลอย่างรวดเร็วทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศ
ประวัติ.
กรมพร้อมรบส่วนกลางก่อตั้งขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 ผู้บัญชาการกรมคนแรก คือ พันเอก ยามาโมโตะ ได้รับการแต่งตั้งใน พ.ศ. 2550 โดยการจัดตั้งกรมเสร็จสิ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551
ในปี 2009 หน่วยแยกจากกรมทหารได้ถูกส่งไปยังจิบูตีเพื่อเข้าร่วมในปฏิบัติการปราบปรามโจรสลัดในฐานะกองกำลังรักษาความปลอดภัยที่ฐานทัพอากาศ ตั้งแต่นั้นมา กรมทหารได้รับการส่งไปปฏิบัติภารกิจต่าง ๆ นอกประเทศญี่ปุ่นหลายครั้ง รวมถึงภารกิจช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมในเหตุการณ์แผ่นดินไหวในเฮติในปี พ.ศ. 2553 และคณะผู้แทนสหประชาชาติในซูดานใต้
ในช่วงการยึดกรุงคาบูลและการขนส่งทางอากาศในกรุงคาบูลในสงครามอัฟกานิสถาน กองทหารได้รับการส่งตัวไปอพยพพลเมืองในอัฟกานิสถาน
หน่วยทหารและยุทโธปกรณ์.
กรมพร้อมรบส่วนกลางก่อตั้งขึ้นเป็นกรมทหารราบพิเศษของกองกำลังพร้อมรบส่วนกลาง ซึ่งแตกต่างจากกองพลน้อยส่งทางอากาศที 1 ที่เป็นกองกำลังส่งทางอากาศ กรมทหารนี้ได้อัตราการจัดและยุทโธปกรณ์ (table of organization and equipment) มาใช้คล้ายกับกรมทหารราบที่มีกองร้อยปืนเล็กยาว 3 กองร้อย อย่างไรก็ตาม กกรมทหารได้พัฒนาระบบการจัดระเบียบเฉพาะของตนเองสำหรับภารกิจพิเศษ รวมถึงกองร้อยวิศวกรรมทหารที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2560 และชุดทำลายล้างวัตถุระเบิดในปี พ.ศ. 2562 ทหารทั้งหมดในกรมทหารนี้สมัครใจที่จะย้าย และหลายคนมีคุณสมบัติเป็นทหารพลร่มหรือจู่โจม
กรมทหารมียานรบหุ้มเกราะเช่นเดียวกับกรมทหารราบอื่น ๆ รวมถึงยานรบหุ้มเกราะ แอลเอวี โคมัตสึ และรถลำเลียงพลหุ้มเกราะแบบ 96 นอกจากนี้ กรมทหารยังติดตั้งอุปกรณ์พิเศษเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับปฏิบัติการทางทหารอื่น ๆ นอกเหนือจากสงครามในต่างประเทศ เช่น ยานยนต์เคลื่อนที่แบบมีการป้องกันบุชมาสเตอร์ สำหรับการปฏิบัติการส่งกลับผู้ที่มิใช่กำลังรบ และเครื่องส่งคลื่นความถี่สูงเป็นอาวุธที่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต
เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ยานภาคพื้นดินไร้คนขับที่ผลิตโดย IHI Aerospace ได้ถูกนำไปใช้งานในการสาธิต Fuji Firepower 2019 สำหรับภารกิจกำจัดวัตถุระเบิด
พระเจ้ามุฮัมมัด ชาห์ กอญัร

พระเจ้ามุฮัมมัด ชาห์ กอญัร  เป็นชาห์องค์ที่สามแห่งราชวงศ์กอญัร ปกครองอิหร่านระหว่างปี 1834 ถึง 1848 ในช่วงที่อิทธิพลชาติตะวันตกเริ่มแผ่เข้ามา
ก่อนขึ้นครองราชย์.
พระเจ้ามุฮัมมัด ชาห์ กอญัร มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายมุฮัมมัด  ประสูติที่นครแทบรีซ ซึ่งเป็นที่พำนักของรัชทายาทอิหร่าน ทรงเป็นโอรสในเจ้าชายอับบาส มกุฎราชกุมารผู้มีความสามารถ กับท่านผู้หญิงโกลีน เจ้าชายมุฮัมมัดในช่วงวัยเยาว์เติบโตในสภาพแวดล้อมที่เน้นการศึกษาทั้งในด้านศาสนา ประวัติศาสตร์ และการทหาร ตามแนวคิดของมกุฎราชกุมารอับบาสซึ่งพยายามปฏิรูปราชสำนักและกองทัพตามแบบยุโรป ด้วยเหตุนี้ เจ้าชายมุฮัมมัดจึงได้รับการสอนวิชาการทหารตั้งแต่อายุยังน้อย
เมื่อเกิดสงครามรัสเซีย–เปอร์เซียครั้งที่สอง (1826–1828) เจ้าชายมุฮัมมัดมีอายุ 18 ปีได้ออกศึกเคียงข้างพระบิดาในสนามรบจริง พระองค์ได้เห็นความอ่อนแอของกองทัพเปอร์เซียเทียบกับกองทัพรัสเซียที่ทันสมัยกว่า และได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญเกี่ยวกับยุทธศาสตร์และการเมืองระหว่างประเทศ หลังจากความพ่ายแพ้ในสงครามและการลงนามในสนธิสัญญาเติร์กเมนชัยในปี 1828 มกุฎราชกุมารอับบาสเริ่มผลักดันให้เจ้าชายมุฮัมมัด เป็นทายาทของเขา และได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็นรัชทายาทลำดับสองในปี 1830 โดยได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายเสนาบดีและแม่ทัพจำนวนมาก
มกุฎราชกุมารอับบาสสิ้นพระชนม์ในปี 1833 จากนั้นในปีต่อมา พระเจ้าฟัตฮ์ อะลี ชาห์ กอญัร ก็สิ้นพระชนม์ เจ้าชายมุฮัมมัดจึงขึ้นครองราชย์ในชื่อ มุฮัมมัด ชาห์ กอญัร ท่ามกลางความท้าทายจากเจ้าชายฝ่ายอื่นที่อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์เช่นกัน
เหตุการณ์ในรัชสมัย.
ในช่วงต้นรัชกาล พระองค์ต้องเผชิญกับการท้าทายจากเจ้าชายหลายพระองค์ที่พยายามแย่งชิงอำนาจ แต่ด้วยการสนับสนุนจากเสนาบดีผู้มีอำนาจอย่างเจ้าชายอะบุ ลกาซิม กาอิม มะกาม ฟาราฮานี ทำให้พระองค์สามารถรักษาบัลลังก์ไว้ได้ แต่ต่อมาก็ทรงสั่งประหารเขา ด้วยความหวาดระแวงเรื่องอำนาจ อาจด้วยพระองค์มีสุขภาพไม่แข็งแรง และถูกมองว่าไม่ค่อยมีพลังในการบริหารด้วยตนเองนัก ทำให้ขุนนางและเสนาบดีมีบทบาทอย่างมากในราชสำนัก
พระเจ้ามุฮัมมัด ชาห์ ทรงปกครองในยุคที่เปอร์เซียอยู่ภายใต้แรงกดดันจากอิทธิพลของชาติตะวันตก โดยเฉพาะจากจักรวรรดิอังกฤษและจักรวรรดิรัสเซีย พระองค์พยายามดำเนินนโยบายสมดุลระหว่างมหาอำนาจทั้งสอง แต่ก็ทำให้ประเทศต้องสูญเสียอธิปไตยบางส่วนและประสบภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ หนึ่งในเหตุการณ์สำคัญในรัชสมัยของพระองค์คือการรุกรานเมืองเฮราต ในปี 1837–1838 ซึ่งเป็นเมืองสำคัญในอัฟกานิสถาน โดยพระองค์หวังจะรวมดินแดนเก่าแก่ของจักรวรรดิเปอร์เซียให้กลับมาอยู่ภายใต้การปกครองของตนอีกครั้ง แต่กลับถูกอังกฤษตอบโต้โดยการยกกองทัพเรือเข้ายึดเมืองทางตอนใต้ของเปอร์เซีย ทำให้เปอร์เซียต้องล้มเลิกการโจมตีฮีเราะตและถูกบีบบังคับให้ลงนามในสนธิสัญญาที่เสียเปรียบ
ศาสนาและวัฒนธรรมยังคงเป็นแกนกลางของอัตลักษณ์รัฐเปอร์เซีย โดยเฉพาะแนวทางแบบชีอะฮ์สิบสองอิหม่าม ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐในฐานะศาสนาประจำชาติ สถานะของอุละมาอ์ยังคงมีอิทธิพลสูงในสังคม ในช่วงปลายรัชกาลมีการกำเนิดของลัทธิอัลบาบียะฮ์ ซึ่งเริ่มต้นโดยเซย์ยิด อะลี มุฮัมมัด บาบ ผู้ประกาศตนว่าเป็นผู้เปิดทางสู่ยุคศาสนาใหม่ แม้พระองค์ไม่ทรงปราบปรามโดยตรง แต่อุละมาอ์และขุนนางกลับมองว่าขบวนการนี้เป็นภัยต่อสังคมและจารีตดั้งเดิม จึงกดดันและจับกุมผู้นำลัทธิอัลบาบียะฮ์ในช่วงปีสุดท้ายของรัชกาล
พระองค์ทรงประชวรและสิ้นพระชนม์ในปี 1848 ในวัยเพียง 40 ปี โดยมีพระโอรส เจ้าชายนาศิร อัลดีน ขึ้นครองราชย์ต่อ ถือเป็นช่วงรอยต่อระหว่างยุคของราชวงศ์กอญัรที่เริ่มเผชิญกับความเสื่อมถอย และการเติบโตของอิทธิพลจากโลกภายนอกอย่างชัดเจน
อาร์เอ็มเอส โอเชียนิก (ค.ศ. 1899)

อาร์เอ็มเอส โอเชียนิก  เป็น เรือเดินสมุทรข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่สร้างขึ้นสำหรับสายการเดินเรือไวต์สตาร์ เธอออกเดินทางครั้งแรกเมื่อ 6 กันยายน ค.ศ. 1899 และเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจนถึง ค.ศ. 1901 เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติขึ้นเธอถูกดัดแปลงเป็นเรือลาดตระเวนติดอาวุธ วันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1914 เธอได้รับมอบหมายให้ประจำการในราชนาวี
วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1914 เรือหลวงโอเชียนิกที่ได้รับการกำหนดใหม่ออกจากเซาแทมป์ตันเพื่อลาดตระเวนในน่านน้ำตั้งแต่แผ่นดินใหญ่ทางตอนเหนือของสกอตแลนด์ไปจนถึงหมู่เกาะแฟโร วันที่ 8 กันยายน เธอเกยตื้นและอับปางลงนอกชายฝั่งเกาะฟูลา ในหมู่เกาะเชตแลนด์
พิพิธภัณฑ์ผ้าในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ

พิพิธภัณฑ์ผ้าในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ  ตั้งอยู่ในพระบรมมหาราชวัง โดยการบูรณะหอรัษฎากรพิพัฒน์ กระทรวงการคลัง ที่สร้างในปี พ.ศ. 2416 ตามพระราชดำริของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อปี พ.ศ. 2546
ประวัติ.
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำริที่จะจัดตั้งระบบการจัดเก็บภาษีแบบรวมศูนย์ขึ้นในสยาม พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดเกล้าฯ ให้ก่อตั้งหอรัษฎากรพิพัฒน์ เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2416 เพื่อปรับปรุงการจัดเก็บภาษีให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งในเวลาต่อมาคือกรมศุลกากร การบริหารงานมีประสิทธิภาพมากขึ้นภายใต้การดูแลของกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงแต่งตั้งให้สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ พระอนุชาเป็นผู้รับผิดชอบ โดยทรงว่าจ้างชาวอิตาลีออกแบบและก่อสร้างอาคาร และดูแลโดยสำนักงานพระคลังข้างที่ ซึ่งแต่เดิมทำหน้าที่จัดเก็บทรัพย์สินของพระมหากษัตริย์ จุดประสงค์ประการหนึ่งก็คือ เพื่อต่อต้านอิทธิพลของตระกูลบุนนาคที่ควบคุมการจัดเก็บทรัพย์สินมาตั้งแต่ต้นอาณาจักรรัตนโกสินทร์
ในปี พ.ศ. 2418 มีการสถาปนากระทรวงพระคลังมหาสมบัติขึ้น ณ หอรัษฎากรภิพัฒน์
พิพิธภัณฑ์ผ้า.
สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้บูรณะหอรัษฎากรพิพัฒน์ ซึ่งถูกปล่อยทิ้งร้างหลังจากกระทรวงการคลังย้ายไปตั้ง ณ ที่ใหม่แล้ว ให้เป็นพิพิธภัณฑ์ผ้า เปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2546
อย่าเล่นกับอนล

อย่าเล่นกับอนล  เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวจินตนิยม ชายรักชายในปี พ.ศ. 2566 นำแสดงโดยศุภมงคล วงศ์วิสุทธิ์ และสิรภพ มานิธิคุณ
ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 18 กุมภาพันธ์ถึง 22 เมษายน พ.ศ. 2566 ทางช่องวัน 31 ทุกวันเสาร์ เวลา 22:40 น. (เวลามาตรฐานไทย) จำนวน 10 ตอน ส่วนเวอร์ชั่นที่ไม่มีการตัดต่อจะออกอากาศทางอ้ายฉีอี้
เรื่องย่อ.
เอื้อและคิงทำงานในบริษัทเดียวกัน หลังจากดื่มไปสองสามแก้วก็นำไปสู่การมีความสัมพันธ์แบบคู่นอนคืนเดียว พวกเขาก็กลายเป็นเพื่อนกันด้วยผลประโยชน์
 นักออกแบบกราฟิกที่เกลียดคนเจ้าชู้ เขามีวัยเด็กที่เลวร้าย: เขาถูกแม่ทุบตีและขังไว้ในห้องเพราะเป็นเกย์ ทำให้เขากลัวความมืด และถูกพ่อเลี้ยงล่วงละเมิดทางเพศ เขามีโลกส่วนตัวและระมัดระวังคนอื่น มักจะปกปิดความรู้สึกของตัวเองไว้ภายใต้หน้ากากที่ดูดี
 เป็นโปรแกรมเมอร์คอมพิวเตอร์ และเป็นเพลย์บอย
 เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานของเอื้อ รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
การผลิต.
"อย่าเล่นกับอนล" เป็นละครโทรทัศน์ที่ดัดแปลงมาจากเว็บโนเวลของ littlebbear96 ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ภายใต้ความร่วมมือระหว่างมันดีเวิร์ค, ดูมันดิ และวีทีวี โดยมีศุภมงคล วงศ์วิสุทธิ์ และสิรภพ มานิธิคุณ รับบทคู่รักในจอเป็นครั้งที่ 3
ศิลาจารึกน้ำตาร่วง

ศิลาจารึกน้ำตาร่วง หรือ ตั้วเล่ย์เปย์  เป็นศิลาจารึกที่ตั้งอยู่ในนครเซียงหยาง (襄陽市 "เซียงหยางชื่อ") มณฑลหูเป่ย์ (湖北) ประเทศจีนในปัจจุบัน เป็นศิลาจารึกที่สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงเอียวเก๋า (羊祜 "หยาง ฮู่") ขุนพลและขุนนางของรัฐวุยก๊กในช่วงปลายยุคสามก๊กและของราชวงศ์จิ้นตะวันตก เดิมศิลาจารึกมีชื่อว่า จิ้นเจิงหนานต้าเจียงจฺวินหยางกงฮู่จือเปย์ (晋征南大將軍羊公祜之碑) หรือ ศิลาจารึกท่านเอียวเก๋ามหาขุนพลโจมตีภาคใต้แห่งราชวงศ์จิ้น เรียกย่อ ๆ ว่า หยางกงเปย์ (羊公碑) หรือ ศิลาจารึกท่านเอียว หลังการเสียชีวิตของเอียวเก๋า ทุกครั้งที่มีงานเทศกาล ราษฎรในบริเวณโดยรอบต่างมาร่วมกระทำบวงสรวงแก่เอียวเก๋า เมื่อเห็นศิลาจารึกนี้ก็เกิดความรู้สึกสะเทือนใจ ไม่มีผู้ใดที่ไม่หลังน้ำตา เตาอี้ (杜預 "ตู้ ยฺวี่") ขุนพลและขุนนางผู้มีชื่อเสียงของราชวงศ์จิ้นและเป็นผู้สืบทอดหน้าที่ของเอียวเก๋าจึงเรียกศิลาจารึกนี้ว่า "ศิลาจารึกน้ำตาร่วง" 
ประวัติ.
เอียวเก๋าผู้ขุนพลของราชวงศ์จิ้นผู้มียศเป็นมหาขุนพลโจมตีภาคใต้ (征南大將軍 "เจิงหนานต้าเจียงจฺวิน") ทำหน้าที่รักษาเมืองซงหยง (襄陽 "เซียงหยาง") ในมณฑลเกงจิ๋ว (荆州 "จิงโจว") เอียวเก๋ารักราษฎรเหมือนเป็นบุตรของตนเองทำให้เอียวเก๋าเป็นที่เคารพรักจากเหล่าราษฎร แม้แต่ลกข้อง (陸抗 "ลู่ ค่าง") ขุนพลของรัฐง่อก๊กซึ่งเป็นรัฐอริของราชวงศ์จิ้นก็ยังยกย่องคุณธรรมและความมีน้ำใจกว้างขวางของเอียวเก๋าว่า "แม้ว่างักเย (樂毅 "เยฺว่ อี้") และจูกัดขงเบ้ง (诸葛孔明 "จูเก่อข่งหมิง") ก็ยังไม่อาจเทียบได้" 
เมื่อ ค.ศ. 278 หลังเอียวเก๋าเสียชีวิต ราษฎรเมืองซงหยงร่วมกันสร้างศาลและตั้งศิลาจารึกที่เขาฮีสัน (峴山 "เซี่ยนชาน") ซึ่งเป็นสถานที่ที่เอียวเก๋าชอบมาท่องเที่ยวพักผ่อนขณะมีชีวิต เพื่อเป็นการรำลึกถึงเอียวเก๋า ศิลาจารึกนี้ก็คือศิลาจารึกน้ำตาร่วง
ศิลาจารึกน้ำตาร่วงได้รับการอนุรักษ์และถูกทำลายหลายครั้งตลอดประวัติศาสตร์ในภายหลัง ในช่วงศักราชหย่งซิง (永興; ค.ศ. 304-306) ของราชวงศ์จิ้นตะวันตก หลิว หง (劉弘) ข้าหลวงมณฑล (刺史 "ชื่อฉื่อ") ของมณฑลเกงจิ๋วสั่งหลี่ ซิง (李興) ผู้เป็นที่ปรึกษาของตนให้เรียบเรียงบันทึกเกี่ยวกับเอียวเก๋าขึ้นใหม่ สลักตั้งไว้หน้าศาล บันทึกจารึกนี้ได้เป็นงานเขียนที่มีชื่อเสียงในยุคราชวงศ์จิ้นชื่อว่า "จิ้นกู้ฉื่อฉือเจี๋ยชื่อจงไท่ฟู่จฺวี้ผิงเฉิงโหวหยางกงเปย์" (晉故使持節侍中太傅鉅平成侯羊公碑) แปลว่า "ศิลาจารึกท่านเอียวผู้มีบรรดาศักดิ์เฮาแห่งเมืองกิเป๋ง (鉅平成侯 "จฺวี้ผิงเฉิงโหว") มีตำแหน่งราชครู, ขุนนางมหาดเล็ก และผู้ถืออาญาสิทธิ์ผู้ล่วงลับแห่งราชวงศ์จิ้น" ในยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ ศิลาจารึกถูกทำลายโดยจาง จิ้งเอ๋อร์ (張敬兒) ผู้เข้ายึดซงหยง เมื่อ ค.ศ. 544 ในยุคราชวงศ์เหลียงใต้ ศิลาจารึกน้ำตาร่วงได้รับการตั้งขึ้นใหม่ หลิว จือหลิน (劉之遴) ได้เขียนบทความเพื่อบันทึกเรื่องราวการตั้งศิลาจารึกขึ้นใหม่
ในยุคห้าราชวงศ์สิบรัฐ ศิลาจารึกน้ำตาร่วงถูกทำลายอีกครั้งในช่วงสงคราม ในช่วงศักราชจิ่งโย่ว (景祐; ค.ศ. 1034-1038) เยี่ยน ซู่ (晏肃) สร้างศิลาจารึกนี้ขึ้นใหม่ แต่ศิลาจารึกก็ถูกทำลายอีกครั้ง ในยุคราชวงศ์ยฺเหวียน หยาง ถิงเฉิน (楊廷臣) สร้างศิลาจารึกนี้ขึ้นใหม่อีกครั้ง แต่ศิลาจารึกก็ถูกทำลายอีกครั้งในช่วงปลายยุคราชวงศ์ยฺเหวียน เมื่อ ค.ศ. 1491 ในยุคราชวงศ์หมิง มีการจารึกและตั้งศิลาจารึกน้ำตาร่วงขึ้นใหม่ โดยยังคงใช้ข้อความจากบันทึกจารึก "หยางกงเปย์" ของหลี่ ซิงในยุคราชวงศ์จิ้น
ศิลาจารึกน้ำตาร่วงถูกทำลายอีกครั้งในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1982 สำนักจัดการโบราณวัตถุแห่งนครเซียงฝาน (襄樊市文物管理处 "เซียงฝานชื่อเหวินอู้กว๋านหลี่ชู่") ได้สร้างศิลาจารึกใหม่ตั้งไว้ ณ ตำแหน่งเดิม ส่วนซากศิลาจารึกเดิมที่ถูกทำลายได้ถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ประจำนครเซียงหยาง
อภินันท์ โปษยานนท์

ศาสตราจารย์ อภินันท์ โปษยานนท์ เกิดที่กรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2499 เขาเป็นหนึ่งในภัณฑารักษ์และนักเขียนด้านศิลปะที่มีชื่อเสียงที่สุดในภูมิภาคเอเชีย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ของบางกอกอาร์ตเบียนนาเล, กรรมการฝ่ายศิลปวัฒนธรรมของไทยเบฟเวอเรจ, กรรมการฝ่ายศิลปวัฒนธรรมของวัน แบงค็อก และกรรมการหอศิลป์แห่งชาติสิงคโปร์ อีกทั้งยังเป็นอาจารย์ที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอีกด้วย
ประวัติ.
การศึกษา.
อภินันท์สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยเอดินบะระ ต่อมาสำเร็จการศึกษาปริญญาเอกสาขาประวัติศาสตร์ศิลปะจากมหาวิทยาลัยคอร์เนล เขายังสำเร็จหลักสูตรนักบริหารระดับสูงของสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน ในปี พ.ศ. 2547 และหลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ในปี พ.ศ. 2551
การทำงาน.
อภินันท์เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย อธิบดีกรมส่งเสริมวัฒนธรรม และปลัดกระทรวงวัฒนธรรม เขายังเคยเป็นประธานกรรมการและรักษาการผู้อำนวยการ สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน) และกรรมการมูลนิธิหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร อีกทั้งเป็นผู้ประพันธ์หนังสือ ศิลปะสมัยใหม่ในประเทศไทย (2535) จิตรกรรมและประติมากรรมแบบตะวันตกในราชสำนักไทย (2536) อีกด้วย
การมีส่วนสนับสนุนศิลปะร่วมสมัย.
อภินันท์ส่งเสริมศิลปินร่วมสมัยชาวไทยด้วยการส่งพวกเขาไปร่วมแสดงศิลปะนานาชาติเพื่อจัดแสดงในงานนิทรรศการศิลปะครั้งสำคัญ ด้วยความเชี่ยวชาญด้านศิลปะและวัฒนธรรม ทำให้เขากลายเป็นภัณฑารักษ์ที่ได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ
เขาดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกคณะกรรมการของพิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์ กุกเกนไฮม์ หอศิลป์แห่งชาติสิงคโปร์ เขาเป็นที่ปรึกษาบริษัทไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) และเป็นสมาชิกคณะกรรมการศิลปะและวัฒนธรรมที่วัน แบงค็อก
รางวัลเกียรติยศ ได้แก่ นักวิจัยดีเด่น สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ รางวัล Knight Grand Cordon ของประเทศไทย รางวัล Order of the Polar Star ของสวีเดน รางวัล Order of the Star of Solidarity ของอิตาลี และรางวัล Order of Arts and Letters ของฝรั่งเศส
อามานิโตเร

อามานิโตเร (อักษรโรมัน: Amanitore) บางครั้งสะกดเป็น อามานิเตเร (Amanitere) หรือ อามานิตาเร (Amanitare) เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชอาณาจักรคุชที่ปกครองจากเมโรวีในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 1 พระนางครองราชย์ร่วมกับนาตากามานี พระราชโอรส การปกครองร่วมกันของอามานิโตเรและนาตากามานีถือเป็นช่วงเวลาที่ได้รับการยืนยันอย่างดี และดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่เจริญรุ่งเรือง ทั้งสองอาจมีพระชนม์ชีพอยู่ในช่วงเดียวกันกับจักรพรรดิแนโรแห่งโรม
พันธสัญญาใหม่.
อามานิโตเรอาจได้รับการกล่าวถึงเป็น "คานดาสี" ในคัมภีร์ไบเบิลส่วนที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการสนทนาของชาวเอธิโอเปียใน"กิจการ" 8:26–40:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />แต่ทูตองค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้าสั่งฟีลิปว่า "จงลุกขึ้น ไปยังทิศใต้ตามทางที่ลงไปจากกรุงเยรูซาเล็มถึงกาซา" (ซึ่งเป็นทางเปลี่ยว) ฟีลิปก็ลุกไป และนี่แน่ะ มีขันทีชาวเอธิโอปคนหนึ่ง เป็นข้าราชการของพระนางคานดาสีพระราชินีของชาวเอธิโอป และเป็นนายคลังทรัพย์ทั้งหมดของพระราชินีองค์นั้น ท่านมานมัสการที่กรุงเยรูซาเล็ม ขณะนั่งรถม้ากลับไปนั้น ท่านกำลังอ่านหนังสืออิสยาห์ผู้เผยพระวจนะอยู่...
ภาษาแองโกล-นอร์มัน

ภาษาแองโกล-นอร์มัน  เป็นภาษาย่อยของภาษานอร์มันเก่าที่เคยใช้ในราชอาณาจักรอังกฤษ และบางส่วนใช้ในพื้นที่อื่นๆ ในบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ในอังกฤษสมัยแองโกล-นอร์มัน
การใช้และพัฒนาการ.
แม้ว่าภาษาแองโกล-เฟรนช์จะถูกนำมาใช้เป็นประจำในราชสำนัก แต่ก็ไม่ได้เป็นภาษาราชการหลักในอังกฤษ ส่วนภาษาละตินนั้นใช้บันทึกข้อมูลในเอกสารทางกฎหมายและเอกสารราชการอื่นๆ ตลอดช่วงยุคกลาง อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ภาษาแองโกล-เฟรนช์ถูกนำมาใช้ในรายงานทางกฎหมาย กฎบัตร พระราชกฤษฎีกา จดหมายราชการ และการค้าในทุกระดับอย่างมาก อีกทั้งยังเป็นภาษาของกษัตริย์ ราชสำนัก และชนชั้นสูงอีกด้วย นอกจากนี้ ยังมีหลักฐานที่แสดงว่าคำภาษาต่างประเทศ (ละติน กรีก อิตาลี อาหรับ และสเปน) มักเข้ามาในภาษาอังกฤษผ่านทางภาษาแองโกล-นอร์มัน
ภาษาที่ใช้ในเอกสารยุคหลังได้นำเอาการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นในภาษาฝรั่งเศสภาคพื้นทวีปมาใช้ และสูญเสียลักษณะเฉพาะของสำเนียงดั้งเดิมไปหลายอย่าง ดังนั้น ภาษาแองโกล-เฟรนช์จึงยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสำเนียงภาษาฝรั่งเศสสมัยใหม่ (อย่างน้อยในบางแง่มุมและอย่างน้อยในระดับสังคมบางระดับ) โดยมักมีการสะกดที่แตกต่างกัน เมื่อเวลาผ่านไป การใช้ภาษาแองโกล-เฟรนช์ได้ขยายไปสู่สาขาต่างๆ เช่น กฎหมาย การบริหาร การพาณิชย์ และวิทยาศาสตร์ ซึ่งล้วนมีสารคดีอันทรงคุณค่าหลงเหลืออยู่ ซึ่งบ่งบอกถึงความมีชีวิตชีวาและความสำคัญของภาษา
อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ภาษาฝรั่งเศสเฉพาะกลุ่มที่ยังคงเหลืออยู่กลับกลายเป็นภาษาฝรั่งเศสแบบอังกฤษอย่างมาก ซึ่งเรียกว่า ภาษาฝรั่งเศสกฎหมาย (Law French) โดยภาษานี้ยังคงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ภาษาฝรั่งเศสแบบนอร์มัน" จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แม้ว่าในทางภาษาศาสตร์จะไม่มีลักษณะอะไรที่เป็นแบบนอร์มันเลยก็ตาม
มารี เดอ ฟรองซ์ เป็นหนึ่งในนักเขียนที่มีความสำคัญแห่งเครือจักรภพวัฒนธรรมแองโกล-นอร์มัน
ราชอาณาจักรเบอร์นิเซีย

เบอร์นิเซีย  เป็นราชอาณาจักรแองโกล-แซกซันที่ก่อตั้งโดยกลุ่มชนชาวแองเกิลในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสกอตแลนด์และนอร์ทอีสต์อิงแลนด์
ดินแดนเบอร์นิเซียของชาวแองเกิลเทียบเท่ากับเทศมณฑลนอร์ทัมเบอร์แลนด์ ไทน์และเวียร์ และเดอรัมของอังกฤษ รวมถึงเทศมณฑลเบริกเชอร์และอีสต์โลเทียนของสกอตแลนด์ ซึ่งทอดยาวจากแม่น้ำฟอร์ทไปจนถึงแม่น้ำทีส์ในปัจจุบัน ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 ดินแดนนี้ได้รวมเข้ากับดินแดนเพื่อนบ้านทางใต้คือราชอาณาจักรเดรา ก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรีย และต่อมาพรมแดนของดินแดนก็ได้ขยายออกไปอย่างมาก
ระวางบรรทุกรวมจดทะเบียน

ระวางบรรทุกรวมจดทะเบียน (หรือ ; ย่อ: GRT, grt, grt, gt) คือปริมาตรรวมภายในของเรือที่แสดงเป็น "ตันจดทะเบียน" (register tons) ซึ่งแต่ละตันเท่ากับ ถูกแทนที่ด้วยระวางบรรทุกรวม (GT) โดยระวางบรรทุกรวมจะใช้ความจุรวมของพื้นที่ถาวรภายในเรือเป็นพื้นฐานในการวัดปริมาตร โดยทั่วไปแล้ว สิ่งนี้จะใช้สำหรับค่าธรรมเนียมจอดเรือ ค่าธรรมเนียมผ่านคลอง และวัตถุประสงค์ที่คล้ายคลึงกันซึ่งเหมาะสมที่จะเรียกเก็บเงินตามขนาดของเรือทั้งลำ ในระดับสากล GRT อาจถูกย่อว่า BRT สำหรับภาษาเยอรมันว่า "Bruttoregistertonne"
ระวางบรรทุกสุทธิจดทะเบียน (net register tonnage) คือการนำปริมาตรของพื้นที่ที่ไม่สามารถใช้บรรทุกสินค้า เช่น ห้องเครื่องยนต์ ถังเชื้อเพลิง และห้องพักลูกเรือออกจากระวางบรรทุกรวมตีทะเบียน
ระวางบรรทุกรวมจดทะเบียนไม่ใช่การวัดน้ำหนักของเรือหรือระวางขับน้ำและไม่ควรสับสนกับศัพท์ต่าง ๆ เช่น น้ำหนักบรรทุก (deadweight tonnage) หรือระวางขับน้ำ (displacement)
ประวัติศาสตร์.
ระวางบรรทุกรวมตีทะเบียนได้รับการนิยามโดยคณะกรรมการมัวร์ซอมใน ค.ศ. 1849
ระวางบรรทุกรวมและระวางบรรทุกสุทธิจดทะเบียนถูกแทนที่ด้วยระวางบรรทุกรวมและระวางบรรทุกสุทธิ ตามลำดับ เมื่อองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ (IMO) นำอนุสัญญาว่าด้วยการวัดระวางบรรทุกเรือระหว่างประเทศมาใช้ในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1969 ข้อบังคับระวางบรรทุกใหม่นี้มีผลบังคับใช้กับเรือใหม่ทุกลำตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 แต่เรือที่มีอยู่เดิมได้รับระยะเวลาเปลี่ยนผ่าน 12 ปี เพื่อให้แน่ใจว่าเรือจะได้รับมาตรการป้องกันทางเศรษฐกิจที่สมเหตุสมผล เนื่องจากค่าธรรมเนียมท่าเรือและค่าธรรมเนียมอื่น ๆ จะถูกเรียกเก็บตามระวางบรรทุกของเรือ
ตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม 1994 เป็นต้นมา ระวางบรรทุกรวมและระวางบรรทุกสุทธิ ซึ่งเป็นดัชนีไร้มิติที่คำนวณจากปริมาตรขึ้นรูปรวมและระวางสินค้าของเรือด้วยสูตรทางคณิตศาสตร์ ได้กลายเป็นหน่วยวัดระวางบรรทุกเรืออย่างเป็นทางการเพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ตาม ระวางบรรทุกรวมและบรรทุกสุทธิจดทะเบียนก็ยังคงมีการใช้อย่างแพร่หลายในการอธิบายถึงเรือรุ่นเก่า
จิรายุธ

อาฟีซัน เจ๊ะดือราแม (เกิด 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ จิรายุธ  เป็นนักร้องเพลงดังดุตชาวไทยซึ่งมีผลงานในประเทศอินโดนีเซีย
ระวางขับน้ำ

ระวางขับน้ำ (หรือ) คือน้ำหนักของเรืออย่างหนึ่ง ดังที่คำศัพท์บ่งชี้ไว้ เป็นการวัดโดยอ้อม โดยใช้หลักการของอาร์คิมิดีส เริ่มจากการคำนวณปริมาตรของน้ำที่เรือแทนที่ จากนั้นจึงแปลงค่าปริมาตรนั้นเป็นน้ำหนัก ตามธรรมเนียมแล้ว มีกฎการวัดต่าง ๆ ที่ใช้กันมานาน ให้ค่าการวัดเป็นลองตัน ปัจจุบันนี้นิยมใช้หน่วยเมตริกตันมากกว่า
ระวางขับน้ำของเรือจะแตกต่างกันไปตามระดับการบรรทุกของเรือ ตั้งแต่น้ำหนักเปล่าที่ออกแบบมา (เรียกว่า "ระวางขับน้ำเบา") ไปจนถึงการบรรทุกสูงสุด มีศัพท์เฉพาะจำนวนมากที่ใช้อธิบายระดับการบรรทุกและสภาพการทรงตัวที่แตกต่างกัน ซึ่งจะอธิบายไว้ด้านล่างนี้
ระวางขับน้ำของเรือไม่ควรสับสนกับค่าการวัด ปริมาตร หรือ ความจุ ที่มักใช้สำหรับเรือพาณิชย์และวัดเป็นตัน ได้แก่ ระวางบรรทุกสุทธิ (net tonnage) และระวางบรรทุกรวม (gross tonnage)
การคำนวณ.
กระบวนการหาระวางขับน้ำของเรือเริ่มต้นด้วยการวัด กินน้ำลึก (draft) ซึ่งทำได้โดยใช้ "เครื่องหมายกินน้ำลึก (draft marks)" เรือพาณิชย์จะมีเครื่องหมายเหล่านี้สามชุดที่ตรงกัน หนึ่งชุดอยู่ทางด้านกราบซ้ายและกราบขวาบริเวณหัวเรือ กลางเรือ และท้ายเรือ เครื่องหมายเหล่านี้ช่วยให้สามารถกำหนดระวางขับน้ำของเรือได้อย่างแม่นยำถึงร้อยละ 0.5
กินน้ำลึกที่สังเกตได้จากแต่ละเครื่องหมายจะถูกนำมาหาค่าเฉลี่ยเพื่อหาสมดุลของกินน้ำลึกที่แท้จริง ตารางอุทกสถิตของเรือจะแสดงปริมาตรน้ำที่ถูกแทนที่ที่สอดคล้องกัน ในการคำนวณน้ำหนักของน้ำที่ถูกแทนที่ จำเป็นต้องทราบความหนาแน่นของน้ำ น้ำทะเล (1,025 กก./ลบ.ม.) มีความหนาแน่นมากกว่าน้ำจืด (1,000 กก./ลบ.ม.) ดังนั้น เรือจะลอยสูงขึ้นในน้ำเค็มมากกว่าในน้ำจืด ความหนาแน่นของน้ำยังแปรผันตามอุณหภูมิด้วย
อุปกรณ์คล้ายไม้บรรทัดคำนวณ (สไลด์รูล) มีใช้มาตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เพื่อช่วยในการคำนวณเหล่านี้ ปัจจุบัน การคำนวณนี้ทำด้วยคอมพิวเตอร์
ระวางขับน้ำโดยปกติจะวัดเป็นหน่วยเมตริกตันหรือลองตัน
คำจำกัดความ.
มีคำศัพท์เฉพาะสำหรับระวางขับน้ำของเรือภายใต้เงื่อนไขที่กำหนด
อำเภอกลาง (เทศมณฑลแนแทนซ์)

อำเภอกลางของเทศมณฑลแนแทนซ์  ตั้งอยู่ในจังหวัดเอสแฟฮอน ประเทศอิหร่าน โดยมีนครแนแทนซ์เป็นเมืองหลัก
ประวัติ.
หลังสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2011 หมู่บ้านแทร์ฆถูกผนวกเข้ากับอีก 5 หมู่บ้านเพื่อสถาปนานครแทร์ฆรูด
ประชากร.
จากสำมะโน ค.ศ. 2006 อำเภอนี้มีประชากร 20,736 คนใน 6,808 ครัวเรือน สำมะโน ค.ศ. 2011 ระบุประชากรที่ 20,766 คนใน 7,439 ครัวเรือน สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรที่ 20,232 คนใน 7,185 ครัวเรือน
ลัจ

ลัจ (นามชี้เฉพาะ:) เป็นเมืองและอดีตเทศบาลในเทศมณฑลเลเฌอ ประเทศแอลเบเนีย ในการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 2015 บริเวณนี้กลายเป็นเขตการปกครองย่อยและที่ตั้งของเทศบาลกูร์บิน บริเวณนี้เคยเป็นศูนย์กลางบริหารของอดีตอำเภอกูร์บิน ประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2023 อยู่ที่ 12,854 คน
ชื่อ.
ลัจหมายถึงพื้นที่บึงในภาษาแอลเบเนีย ภูมินามวิทยาที่คล้ายกันในประเทศแอลเบเนียได้แก่ Laç-Bruç, Kodër-Laç, Përroi i Laçit, Fushë-Laç เป็นต้น
ประวัติประชากร.
ลัจได้รับการบันทึกใน "defter" ของออตโตมันใน ค.ศ. 1467 ในฐานะทรัพย์สิน "hass-ı mir-liva" ที่วีลาเยตกูร์บิน ที่อยู่อาศัยนี้มีเพียงสี่ครัวเรือน ซึ่งระบุเป็นหัวหน้าครัวเรือน ดังนี้: "Pal Suma", "Nikolla Smaka", "Gjergj Marku" และ "Tanush Znishi"
โฟร์โด

โฟร์โด หรือ โฟร์ดู (หรือ) เป็นหมู่บ้านในตำบลโฟร์โด เทศมณฑลแคแฮก จังหวัดโกม ประเทศอิหร่าน เดิมเคยเป็นเมืองหลักของอำเภอ ตั้งอยู่ใกล้โกม เมืองศักดิ์สิทธิ์ของชีอะฮ์
ประชากร.
จากสำมะโนแห่งชาติ ค.ศ. 2006 หมู่บ้านนี้มีประชากร 732 คนใน 230 ครัวเรือน ขณะนั้นอยู่ในอำเภอโนเฟลโลชอโท เทศมณฑลโกม สำมะโนต่อมาใน ค.ศ. 2011 ระบุประชากรลดลงเหลือ 667 คนใน 227 ครัวเรือน สำมะโน ค.ศ. 2016 ระบุประชากรหมู่บ้านที่ 839 คนใน 303 ครัวเรือน ถือเป็นหมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในตำบล
หลังสำมะโนนี้ อำเภอของหมู่บ้านจึงแยกจากเทศมณฑลเพื่อสถาปนาเทศมณฑลแคแฮกและเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอกลาง ตำบลนี้จึงถูกโอนเข้าอำเภอโฟร์โดใหม่
จั่วจฺว้าน

จั่วจฺว้าน  เป็นตำราประวัติศาสตร์บรรยายของจีนโบราณซึ่งโดยธรรมเนียมแล้วถือกันว่าเป็นตำราอธิบายของ"ชุนชิว" (春秋) ซึ่งเป็นตำราพงศาวดารจีนโบราณ จั่วจฺว้านประกอบด้วย 30 บท ครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ 722 ถึง 468 ปีก่อนคริสตกาล และมุ่งเน้นไปที่เรื่องการเมือง การทูต และการทหารในยุคนั้นเป็นหลัก
"จั่วจฺว้าน"เป็นตำราหลักที่ชาวจีนผู้มีการศึกษาใช้เรียนประวัติศาสตร์โบราณเป็นเวลาหลายศตวรรษ "จั่วจฺว้าน"ไม่เพียงอธิบายเนื้อความใน"ชุนชิว"เท่านั้นแต่ยังขยายความภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ด้วยเรื่องราวอันหลากหลายและมีชีวิตชีวาของประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของยุควสันตสารท (771 - 476 ปีก่อนคริสตกาล) "จั่วจฺว้าน"เป็นแหล่งที่มาของคำกล่าวและสำนวนจีนมากกว่างานเขียนโบราณอื่นใด รูปแบบสำนวนเขียนที่กระชับและรื่นไหลถือเป็นแบบอย่างของภาษาจีนโบราณที่เลิศหรู การบรรยายจากมุมมองบุคคลที่สามและการพรรณนาตัวละครผ่านคำพูดและการกระทำโดยตรงกลายเป็นเอกลักษณ์ของเรื่องเล่าจีนโดยทั่วไป รูปแบบงานเขียนเช่นนี้ได้รับการเอาเป็นแบบอย่างโดยนักประวัติศาสตร์ นักเล่าเรื่อง และกวีแบบโบราณตลอดช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ในยุคต่อ ๆ มาเป็นเวลามากกว่า 2,000 พัน
"จั่วจฺว้าน"มีชื่อเสียงในฐานะ "ผลงานชิ้นเอกแห่งมหาตำราประวัติศาสตร์บรรยาย" แต่ตัวตำราไม่ค่อยไปที่รู้จักในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ และมีการถกเถียงอย่างมากในเรื่องตัวตนของผู้เรียบเรียงและผู้เขียนดั้งเดิม คำว่า"จั่ว"ที่ปรากฏในชื่อตำรานั้น ตามธรรมเนียมถือกันว่าหมายถึงจั่ว ชิวหมิง (左丘明) ซึ่งเป็นบุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ที่มีข้อมูลคลุมเครือ ถูกระบุว่าเป็นลูกศิษย์ตาบอดของขงจื๊อ (孔子 "ขงจื่อ") แต่มีหลักฐานแท้ ๆ เพียงเล็กน้อยที่สนับสนุนการระบุนี้ ปัจจุบันนักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่า"จั่วจฺว้าน"เดิมเป็นงานเขียนอิสระที่เขียนขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ภายหลังถูกจัดว่าเป็นตำราอธิบายของตำรา"ชุนชิว"
กิดาการ ฉัตรแก้วมณี

กิดาการ ฉัตรแก้วมณี (เกิด 22 มกราคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดงและนักดนตรีชาวไทย กิดาการสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล
เส้นทางดนตรี.
กิดาการเป็นมือกีตาร์ของวง แมทนิแมร์ วงดนตรีสี่ชิ้นที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงที่เขาศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล วงมีผลงานเพลงที่ได้รับความนิยมหลายเพลง เช่น "ความสุข", "ความรัก" และ "คืนวันที่ 22 ของทุกเดือน" โดยเฉพาะเพลง "ความรัก" ที่ได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และรางวัลบันทึกเสียงยอดเยี่ยม จากเวที สีสัน อวอร์ดส์ ครั้งที่ 28 ในปี พ.ศ. 2559
มีซาน

มีซาน  เป็นแนวคิดในอัลกุรอานที่ระบุเป็น "หลักการแห่งทางสายกลาง" และ "หลักการศักดิ์สิทธิ์ที่ครอบคลุมสำหรับการจัดระเบียบจักรวาลของเรา" อะซีซะฮ์ วาย. อัลฮิบรีโต้แย้งว่า "มีซาน"ในฐานะ"ตาชั่งศักดิ์สิทธิ์"อาจแปลงไปเป็น"อัดล์"ในโลกมนุษย์
โคลน

โคลน (จาก gml " mudde, mod(de)" 'thick mud' หรือ ภาษาดัตช์กลาง) คือ ดินร่วน ดินตะกอน หรือดินเหนียว ที่ผสมกับน้ำ โคลนส่วนใหญ่มักเกิดขึ้นหลัง ฝนตกหรือใกล้แหล่งน้ำ ตะกอนโคลนโบราณเมื่อผ่านเวลาทางธรณีวิทยานาน ๆ จะกลายเป็นหินตะกอน เช่น หินตะกอน หินดินดาน หรือหินโคลน (โดยทั่วไปเรียกว่า หินลูไทต์) เเมื่อตะกอนโคลนก่อตัวในบริเวณบริเวณปากแม่น้ำ จะกลายเป็นชั้นตะกอนที่เรียกว่า โคลนอ่าว (bay mud) โคลนยังถูกนำมาใช้เป็นวัสดุในการก่อสร้างบ้านเรือนเป็นหลักมานานหลายศตวรรษ และยังใช้เป็นตัวประสานอีกด้วย
อ่าวฟันดี

อ่าวฟันดี  เป็นอ่าวระหว่างรัฐนิวบรันสวิกและโนวาสโกเชียของประเทศแคนาดา โดยมีส่วนเล็ก ๆ ติดกับรัฐเมนของสหรัฐอเมริกา มีลักษณะเป็นแขนของอ่าวเมน มีพิสัยน้ำลึกที่สุดในโลก
พิสัยน้ำในอ่าวฟันดีอยู่ที่ประมาณ ซึ่งพิสัยน้ำเฉลี่ยทั่วโลกอยู่ที่เพียง บางช่วงน้ำขึ้นน้ำลงจะสูงกว่าช่วงอื่น ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ และสภาพบรรยากาศ
เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนน

<templatestyles src="Chembox/styles.css"/>
เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนน  หรือเรียกอีกอย่างว่า MCI เป็นสารประกอบอินทรีย์ที่มีสูตรโมเลกุล S(C2HCl)C(O)N(CH3) เป็นของแข็งสีขาวที่หลอมละลายเมื่อใกล้ถึงอุณหภูมิห้อง สารประกอบนี้คือไอโซไทอะโซลิโนน (isothiazolinone) ซึ่งเป็นกลุ่มของสารประกอบเฮเทอโรไซคลิกที่ใช้เป็นสารชีวฆาต สารประกอบเหล่านี้มีส่วนของโมเลกุลซัลเฟอร์ที่มีฤทธิ์ซึ่งสามารถออกซิไดซ์สารตกค้างที่มีไทออล จึงสามารถฆ่าแบคทีเรียที่ใช้ออกซิเจนและไม่ใช้ออกซิเจนส่วนใหญ่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ มักใช้ MCI ร่วมกับเมทิลไอโซไทอะโซลิโนน (methylisothiazolinone) ซึ่งเป็นสารผสมที่เรียกว่าคาทอน (Kathon) ไอโซไทอะโซลิโนนได้รับความสนใจเนื่องจากสามารถทำให้เกิดผื่นแพ้สัมผัสได้ เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนนออกฤทธิ์ต่อแบคทีเรียแกรมบวกและแบคทีเรียแกรมลบ ยีสต์ และเชื้อรา
การประยุกต์ใช้.
เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนนพบได้ในผลิตภัณฑ์ดูแลร่างกายและเครื่องสำอางที่ใช้น้ำเป็นตัวทำละลายหลายชนิด เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนนถูกนำมาใช้ครั้งแรกในเครื่องสำอางในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 นอกจากนี้ยังใช้ในการผลิตกาว, ผงซักฟอก, สี, เชื้อเพลิง และกระบวนการอุตสาหกรรมอื่น ๆ เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนนเมื่อใช้ร่วมกับเมทิลไอโซไทอะโซลิโนนเป็นที่รู้จักในชื่อจดทะเบียนทางการค้าว่าคาทอน ซีจี (Kathon CG)
เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนนอาจใช้ร่วมกับสารกันเสียชนิดอื่นได้ เช่น เอทิลพาราเบน (ethylparaben), เบนซัลโคเนียมคลอไรด์ (benzalkonium chloride), บรอนอพอล (bronopol) และฟีนอกซีเอทานอล (phenoxyethanol)
อันตราย.
เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนนอาจทำให้เกิดอาการแพ้ในบางคน สารกันเสียชนิดนี้ได้รับการตีพิมพ์ในฐานะสารก่อภูมิแพ้จากการสัมผัสเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1988 นอกจากนี้ ยังมีรายงานกรณีของอาการผื่นแพ้สัมผัสที่แย่ลงหลังจากโดนแสงแดด
เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนนในรูปบริสุทธิ์หรือความเข้มข้นสูง เป็นสารระคายเคืองต่อผิวหนังและเยื่อเมือก และทำให้เกิดการไหม้จากสารเคมี ในสหรัฐอเมริกา ความเข้มข้นสูงสุดที่ได้รับอนุญาตคือ 15 ppm ในน้ำยาล้างจาน (ส่วนผสมในอัตราส่วน 3:1 ของ 5-คลอโร-2-เมทิลไอโซไทอะโซล 3(2H)-โอน (5-chloro-2-methylisothiazol 3(2H)-one) และ 2-เมทิลไอโซไทอะโซล-3 (2H)-โอน (2-methylisothiazol-3 (2H)-one)) ในแคนาดา ให้ใช้เมทิลคลอโรไอโซไทอะโซลิโนนได้เฉพาะในผลิตภัณฑ์ชนิดล้างออก (rinse-off product) ซึ่งใช้ร่วมกับเมทิลไอโซไทอะโซลิโนนเท่านั้น โดยความเข้มข้นรวมของส่วนผสมทั้งหมดต้องไม่เกิน 15 ppm
เมทิลไอโซไทอะโซลิโนนถือว่าปลอดภัยในปริมาณที่อนุญาตในผลิตภัณฑ์ชนิดล้างออก (0.01%) และปลอดภัยในผลิตภัณฑ์ชนิดไม่ต้องล้างออก (leave-in product) เมื่อกำหนดสูตรให้ไม่ก่อให้เกิดการแพ้
อุบัติการณ์.
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 เจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงอากาศยานใช้สารคาทอน (Kathon) เกินขนาด โดยใช้เกินปริมาณที่กำหนดถึง 38 เท่า ส่งผลให้เกิดความเสียหายต่อเครื่องยนต์ทั้งสองเครื่องของเครื่องบินสายการบินไททันแอร์เวย์ หลังจากเครื่องยนต์ทั้งสองเครื่องเสียต่อเนื่องกัน เครื่องแอร์บัส เอ321 ก็ได้ลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก ในการซ่อมบำรุงก่อนเหตุการณ์ ขั้นตอนการซ่อมได้ระบุให้เจือจางสารคาทอนให้เหลือ 100 ppm ต่อปริมาตร แต่เนื่องจากช่างซ่อมบำรุงอากาศยานไม่คุ้นเคยกับคำว่า "ppm" และคู่มือการบำรุงรักษาอากาศยานไม่ได้กำหนดคำนี้ไว้ ช่างจึงใช้เครื่องคิดเลขออนไลน์เพื่อแปลง ppm เป็นเปอร์เซ็นต์ แต่ตีความคำตอบอย่างไม่ถูกต้อง จึงได้เติมสารคาทอน 30 กิโลกรัมลงในถังน้ำมันส่วนปีกแต่ละถัง ซึ่งมากกว่าปริมาณที่กำหนดถึง 38 เท่า ในตลอดทั้งวันต่อมา สารคาทอนก่อให้เกิดความเสียหายต่อเครื่องยนต์มากขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายเครื่องต้องลงจอดฉุกเฉิน
เปชโกปี

เปชโกปี (นามชี้เฉพาะ:) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของเทศมณฑลดีเบอร์ ประเทศแอลเบเนีย ถือเป็นเมืองหลักของทั้งเทศมณฑล  และอำเภอ  ดีเบอร์ และเป็นเมืองหลักเทศมณฑลของภูมิภาคแห่งเดียวในประเทศที่ไม่ได้มีชื่อเดียวกับเทศมณฑล ประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2023 อยู่ที่ 14,710 คน
เปชโกปีอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำดรินดำ ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของติรานา เมืองหลวงของประเทศแอลเบเนีย ประมาณ และอยู่ห่างจากชายแดนมาซิโดเนียเหนือ เมืองนี้ตั้งอยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเล