ล่อกวนตง

ล่อกวนตง (ประมาณ ค.ศ. 1330–1400 หรือประมาณ ค.ศ. 1280–1360) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลัว กว้านจง  มีชื่อตัวว่า เปิ่น  ชื่อรอง เยี่ยนจื๋อ  มีอีกชื่อรองว่า กวนตง หรือ กว้านจง  ซึ่งกลายเป็นชื่อที่ใช้เรียกโดยทั่วไป เป็นนักเขียนนวนิยายชาวจีนที่มีชีวิตในช่วงปลายยุคราชวงศ์ยฺเหวียนและต้นยุคราชวงศ์หมิง ยังเป็นที่รู้จักในนามแฝงว่า หูไห่ส่านเหริน  ล่อกวนตงมีชื่อเสียงจากงานเขียนนวนิยายเรื่อง "สามก๊ก" (三國演義 "ซานกั๋วเหยี่ยนอี้") ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีน
บ้านเกิด.
มีการถกเถียงกันอย่างยาวนานในแวดวงวรรณกรรมและวิชาการเกี่ยวกับบ้านเกิดของล่อกวนตง บ้างก็ว่าเป็นที่ตง-ยฺเหวียน (東原; ปัจจุบันคืออำเภอตงผิง มณฑลชานตง) บ้างก็ว่าเป็นที่ไท่หยวน (太原 "ไท่-ยฺเหวียน"; ปัจจุบันคือนครไท่หยวน มณฑลชานซี) บ้างก็ว่าเป็นที่หลูหลิง (廬陵; ปัจจุบันคือนครจี๋อาน มณฑลเจียงซี) บ้างก็ว่าเป็นที่เฉียนถาง (钱塘; ปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง) โดยสองแห่งหลังนี้ไม่สามารถพิสูจน์ยืนยันได้ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แม้ว่าจะมีการค้นพบหนังสือพงศาวลีของล่อกวนตงรวมถึงตราประทับส่วนตัวที่หมู่บ้านเหอวาน (河灣村 "เหอวานชุน") อำเภอฉี (祁縣 "ฉีเซี่ยน") มณฑลชานซี (山西) แต่ก็ไม่ได้ระบุว่าล่อกวนตงผู้นี้เป็นคนเดียวกันกับล่อกวนตงที่เขียนนวนิยาย"สามก๊ก" จากการวิจัยล่าสุดพบว่ามีคนชื่อล่อกวนตงที่นครไท่หยวน มณฑลชานซี แต่แท้จริงแล้วเป็นล่อกวนตง (ประมาณ ค.ศ. 1323 - ประมาณ ค.ศ. 1397) ซึ่งเป็นนักเขียนบทละครอีกคนหนึ่ง ส่วนล่อกวนตงที่เป็นผู้เขียนนวนิยาย"สามก๊ก"มีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะมีบ้านเกิดอยู่ที่อำเภอตงผิง (東平縣 "ตงผิงเซี่ยน") มณฑลชานตง (山東)
ทฤษฎีที่ระบุว่าบ้านเกิดของล่อกวนตงคือไท่หยวนมีที่มาหลักจากหนังสือ"ลู่กุ่ยปู้ซฺวี่เปียน" (錄鬼簿續編) ของเจี่ย จ้งหมิง (賈仲明) ในยุคราชวงศ์หมิง แต่ไม่ปรากฏในบันทึกประวัติศาสตร์อื่น ๆ มีบางการศึกษาระบุว่า"ลู่กุ่ยปู้ซฺวี่เปียน"ไม่ได้เขียนโดยเจี่ย จ้งหมิง บางการศึกษาระบุว่าใน"ลู่กุ่ยปู้ซฺวี่เปียน"อาจมีความผิดพลาดในการคัดลอกโดยคัดลอกคำว่า "ตง-ยฺเหวียน" (東原) ผิดเป็น "ไท่-ยฺเหวียน" (太原) นอกจากนี้ในช่วงเวลาหนึ่งของประวัติศาสตร์ อาณาบริเวณที่ติดกับอำเภอตงผิงซึ่งมีศูนย์กลางที่เขตฉางชิง (長清區 "ฉางชิงชฺวี") นครจี่หนาน (濟南市 "จี่หนานชื่อ") เคยถูกเรียกว่า "ตงไท่-ยฺเหวียน" (東太原) เรื่องราวเกี่ยวกับล่อกวนตงจำนวนมากมีลักษณะเป็นตำนานพื้นบ้าน ทำให้เกิดความคิดเห็นที่แตกต่างกันมากมายมาโดยตลอด ทฤษฎีไท่หยวนมีข้อบกพร่องสำคัญข้อหนึ่ง นั่นคือหากล่อกวนตงเป็นคนชานซี เหตุใดจึงคุ้นเคยและสนใจบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ไม่สำคัญนักในชานตง ตามที่ปรากฏการเขียนในนวนิยาย"สามก๊ก" มีบางการศึกษาที่มีความเห็นว่าระดับของความคุ้นเคย ความรู้ และความกระตือรือร้นของผู้เขียนที่มีต่อ "จังหวัดตงผิง" (東平府 "ตงผิงฝู่") และ "จังหวัดไท่หยวน" (太原府 "ไท่-ยฺเหวียฝู่") มีความแตกต่างกันอย่างมาก และล่อกวนตงผู้เขียนนวนิยาย"สามก๊ก"มีความรู้สึกต่อ "ตง-ยฺเหวียน" เหมือนเป็น "แผ่นดินเกิด"
ประวัติ.
ล่อกวนตงเริ่มเข้าสำนักศึกษาเพื่อเรียนสี่ตำราห้าคัมภีร์ (四書五經 "ซื่อชูอู่จิง") ขณะมีอายุ 8 ปี ต่อมาเมื่อล่อกวนตงอายุ 14 ปี มารดาของล่อกวนตงป่วยเสียชีวิต ล่อกวนตงจึงลาออกจากสำนักศึกษาและติดตามบิดาซึ่งเดินทางไปทำการค้าที่บริเวณซูโจว (蘇州) และหางโจว (杭州) แต่ล่อกวนตงไม่สนใจเรื่องการค้า จึงขออนุญาตบิดาแล้วเดินทางไปยังฉือซี (慈溪) เพื่อศึกษากับเจ้า เป่าเฟิง (趙寶豐) ซึ่งเป็นบัณฑิตที่มีชื่อเสียงในเวลานั้น
เมื่อ ค.ศ. 1356 ล่อกวนตงอำลาเจ้า เป่าเฟิงและไปเข้าร่วมกับจาง ชื่อเฉิง (張士誠) ในฐานะที่ปรึกษา ในปีถัดมา จางชื่อเฉิงทำตามคำแนะนำของล่อกวนตงจึงสามารถเอาชนะการโจมตีของคาง เม่าไฉ (康茂才) ที่เป็นนายทหารของจู ยฺเหวียนจาง (朱元璋) ได้ ในปีเดียวกันนั้น น้องชายของจาง ชื่อเฉิงพ่ายแพ้ถูกราชวงศ์ยฺเหวียนจับกุม จาง ชื่อเฉิงจึงจำต้องยอมจำนน ภายหลังการยอมจำนนต่อราชวงศ์ยฺเหวียน จาง ชื่อเฉิงก็ใช้ชีวิตอย่างสำเริงสำราญ จนกระทั่ง ค.ศ. 1363 จาง ชื่อเฉิงเห็นว่าชาวมองโกลเสื่อมอำนาจลง จึงตั้งตนเป็นอ๋อง (王 "หวาง") อีกครั้ง ที่ปรึกษาหลายคนรวมถึงล่อกวนตงต่างเสนอให้เลื่อนการประกาศตนเป็นอ๋องออกไป แต่ข้อเสนอไม่ได้รับการยอมรับ ตั้งแต่นั้นมาล่อกวนตงก็สิ้นความเชื่อมั่นในตัวจาง ชื่อเฉิงแล้วเดินทางกลับบ้านเกิด
ระหว่างทาง ล่อกวนตงได้พบกับเจี่ย จ้งหมิงซึ่งเป็นเพื่อนร่วมบ้านเกิดเดียวกัน จึงทราบข่าวว่าบิดาของตนเสียชีวิตแล้ว ส่วนมารดาเลี้ยงได้แต่งงานใหม่ ล่อกวนตงจึงไม่คิดกลับไปบ้านเกิดอีก ต่อมาที่เขาเหอหยาง (河陽山 "เหอหยางชาน"; ปัจจุบันคือนครจางเจียก่าง นครซูโจว มณฑลเจียงซู) ล่อกวนตงได้พบกับชือ ไน่อาน (施耐庵) ซึ่งเวลานั้นกำลังประพันธ์นวนิยายเรื่อง"ซ้องกั๋ง" (水滸傳 "ฉุยหู่จฺว้าน") ล่อกวนตงเห็นด้วยอย่างยิ่งกับทัศนะของชือ ไน่อานในการเขียนหนังสือเพื่อโน้มน้าวผู้คน จึงนับถือชือ ไน่อานเป็นอาจารย์ของตน ตั้งแต่นั้นล่อกวนตงก็อยู่เคียงข้างชือ ไน่อานมาโดยตลอดและช่วยคัดลอกต้นฉบับ ต่อมาล่อกวนตงเริ่มขึ้นนวนิยาย"สามก๊ก"และได้รับคำแนะนำอย่างมากอย่างชือ ไน่อาน 
มีอีกเรื่องเล่าหนึ่งว่าล่อกวนตงยังคงอยู่ด้วยจาง ชื่อเฉิง จนกระทั่งภายหลังจากจาง ชื่อเฉิงพ่ายแพ้และเสียชีวิต ล่อกวนตงได้รับคำสั่งจากจู ยฺเหวียนจางให้มุ่งมั่นกับการประพันธ์นวนิยาย"สามก๊ก"เพื่อชี้นำค่านิยมและจิตใจผู้คน
เมื่อ ค.ศ. 1366 ฤดูใบไม้ผลิ เจ้า เป่าเฟิงอาจารย์ของล่อกวนตงเสียชีวิต ล่อกวนตงจึงรีบเดินทาวไปฉือซีเพื่อร่วมไว้อาลัย อีกไม่กี่เดือนต่อมา ชือ ไน่อานพาครอบครัวอพยพไปซิงฮฺว่า (興化) เพื่อหนีภัยสงคราม ล่อกวนตงหาชือ ไน่อานไม่พบจึงอยู่เขาเหอหยางเพื่อเขียนนวนิยาย"สามก๊ก"ต่อไป
เมื่อล่อกวนตงทราบข่าวคราวของชือ ไน่อาน และเตรียมตัวจะเดินทางไปหา ก็เผอิญว่าเวลานั้นชือ ไน่อานถูกจู ยฺเหวียนจางจับกุมมาขังคุกเพราะเนื้อหาของนวนิยาย"ซ้องกั๋ง"ที่ชือ ไน่อานเขียน ล่อกวนตงจึงรีบเดินทางไปยังจินหลิง (金陵) ไปหาหลิว ปั๋วเวิน (劉伯溫) สหายสนิทของชือ ไน่อานเพื่อขอให้ช่วยเหลือในการช่วยชีวิตชือ ไน่อาน หลังเวลาผ่านไปปีกว่า ในที่สุดชือ ไน่อานก็ได้รับการปล่อยตัว ล่อกวนตงจ้างเรือไปส่งชือ ไน่อานกลับซิงฮฺว่า แต่ชือ ไน่อานล้มป่วยระหว่างทาง ล่อกวนตงจึงอยู่ดูแลชือ ไน่อานที่หฺวายอัน (淮安) ต่อมาไม่นานชือ ไน่อานเสียชีวิต ล่อกวนตงช่วยจัดการงานศพ จากนั้นจึงนำต้นฉบับของนวนิยาย"ซ้องกั๋ง"เดินทางไปยังเจี้ยนหยาง (建陽) ในมณฑลฝูเจี้ยน (福建) เพื่อหาคนมาพิมพ์หนังสือ แต่ไม่มีใครในเจี้ยนหยางกล้าพิมพ์"ซ้องกั๋ง" ล่อกวนตงไม่มีทางเลือกจึงไปอยู่ที่หางโจวชั่วคราว ที่หางโจวล่อกวนตงได้เรียบเรียงและแก้ไขปรับปรุงนวนิยาย"ซ้องกั๋ง" มีบางคนบอกว่า 30 ตอนสุดท้ายของนวนิยาย"ซ้องกั๋ง"เสร็จสมบูรณ์ในช่วงเวลานี้ ในช่วงเวลาเดียวกันล่อกวนตงก็ปรับปรุงแก้ไขนวนิยาย"สามก๊ก"ของตน และยังเขียนนวนิยายเรื่อง"ซานซุ่ยผิงเย่าจฺว้าน" (三遂平妖傳) 20 ตอน ล่อกวนตงเสียชีวิตด้วยอาการป่วยที่หางโจว