ปั๋ว กู่

ฉิน ปังเซี่ยน หรือที่รู้จักในนาม ปั๋ว กู่ (4 พฤษภาคม ค.ศ. 1907 – 8 เมษายน ค.ศ. 1946) เป็นผู้นำอาวุโสชาวจีนของพรรคคอมมิวนิสต์จีนและเป็นสมาชิกของ 28 บอลเชวิค
ชีวิตช่วงต้น.
ฉินเกิดที่อู๋ซี มณฑลเจียงซูใน ค.ศ. 1907 ในช่วงปีแรก ๆ ฉินศึกษาที่โรงเรียนอุตสาหกรรมซูโจวที่ซึ่งเขามีบทบาทอย่างแข็งขันในกิจกรรมต่อต้านจักรวรรดินิยมและขุนศึกที่กดขี่จีน ใน ค.ศ. 1925 ฉินเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านอิทธิพลต่อนักปฏิวัติหนุ่มสาวในขณะนั้น แนวคิดของลัทธิมากซ์และเลนินถูกสอนที่นั่นโดยผู้นำยุคแรกของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เช่น ฉฺวี ชิวไป๋และเติ้ง จงเซี่ย ฉินแสดงความสนใจอย่างมากในการเรียนรู้เหล่านี้ ในปลายปีเดียวกัน ฉินเข้าร่วมขบวนการ 30 พฤษภาคมซึ่งเรียกร้องให้มีการประท้วงและคว่ำบาตรต่อต้านจักรวรรดินิยม นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการมีส่วนร่วมในพรรคคอมมิวนิสต์จีนของเขา
ใน ค.ศ. 1926 ฉินถูกส่งไปมหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็นแห่งมอสโกในมอสโก ประเทศรัสเซีย ที่ซึ่งเขายังคงศึกษาทั้งลัทธิมากซ์และลัทธิเลนิน มหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็นก่อตั้งขึ้นภายใต้นโยบายพันธมิตรระหว่างซุน ยัตเซ็น ผู้ก่อตั้งก๊กมินตั๋งกับสหภาพโซเวียตและพรรคคอมมิวนิสต์จีน จุดมุ่งหมายคือการฝึกอบรมปฏิวัติชนหนุ่มสาวอย่างเป็นระบบสำหรับการปฏิวัติคอมมิวนิสต์ตามแบบรัสเซีย ฉินใช้นามแฝงว่า "ปั๋ว กู่" ซึ่งแปลว่า "คุ้นเคยกับประวัติศาสตร์" ในภาษาจีน เขาศึกษาต่อในขณะรู้จักกับหวัง หมิง นักศึกษาที่มาก่อนหน้านั้นหนึ่งปี หวังและฉิน รวมถึงนักศึกษาคนอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น จาง เหวินเทียน, หวัง เจี้ยเสียง และหยาง ช่างคุนรวมตัวกันเป็นกลุ่มที่รู้จักในชื่อ 28 บอลเชวิค
พวกเขามองว่าตนเองเป็นมาร์กซิสต์ดั้งเดิม ซึ่งถูกกำหนดให้เข้ารับผิดชอบการปฏิวัติจีน ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความเชื่อมโยงของหวังกับรองอธิการบดีของมหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็นและรองรัฐมนตรีในอนาคตของกรมตะวันออกขององค์การคอมมิวนิสต์สากล (โคมินเทิร์น) ปาเวล มิฟ 28 บอลเชวิคจึงได้รับอิทธิพล หนึ่งในตัวอย่างคือบทบาทของพวกเขาในฐานะผู้เผยแผ่ศาสนาและล่ามสำหรับการประชุมสภาแห่งชาติครั้งที่ 6 ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่จัดขึ้นในมอสโก โดยมีโอกาสที่จะแสดงความเห็นเกี่ยวกับกิจการของจีน
ส่วนร่วมในพรรคคอมมิวนิสต์จีน.
เมื่อมิฟได้รับตำแหน่งประธานต่อจากคาร์ล ราเด็ก ศิษย์ของเขา รวมถึงปั๋ว กู่ ก็ถูกส่งตัวกลับมาเพื่อรับผิดชอบพรรคคอมมิวนิสต์จีน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากขาดประสบการณ์เมื่อเทียบกับสมาชิกอาวุโสอย่างโจว เอินไหลและจาง กั๋วเทา กลุ่มนี้จึงได้รับมอบหมายงานที่ไม่สำคัญ จากนั้น ด้วยการสนับสนุนโดยตรงจากมิฟ ซึ่งเดินทางมาประเทศจีนในฐานะทูตองค์การคอมมิวนิสต์สากลในการประชุมเต็มสภาครั้งที่ 4 ของการประชุมสภาแห่งชาติครั้งที่ 6 ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1931 หวังและพรรคพวกของเขาได้รับชัยชนะในการต่อสู้กับหลี่ ลี่ซาน ผู้นำสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในขณะนั้น และฝ่ายตรงข้ามของหลี่ซึ่งเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนเก่า เช่น นักเคลื่อนไหวแรงงาน เหอ เมิ่งสฺยงและหลิน ยฺวี่อิง หวังได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน และเมื่อมิฟเข้ามารับผิดชอบสำนักงานใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน หวังก็กลายเป็นอันดับหนึ่งในทางปฏิบัติ เพื่อเป็นรางวัล ปั๋ว กู่ได้รับแต่งตั้งให้ดูแลกิจการของสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ เมื่อหวังกลับมอสโกเพื่อรักษาอาการป่วย ฉิน ได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นสมาชิกสำนักกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน และต่อมาเป็นเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน รับผิดชอบงานประจำวันของพรรค ภายใต้นโยบายสุดโต่งและแนวคิดซ้ายจัดของหลี่และหวัง พรรคคอมมิวนิสต์จีนประสบความสูญเสียอย่างมากในการต่อสู้ชิงอำนาจกับก๊กมินตั๋งในเมืองต่าง ๆ ใน ค.ศ. 1933 ปั๋ว กู่และสมาชิกคนอื่น ๆ ของคณะสำนักกลาง เช่น โจว เอินไหล ต้องอพยพไปยังอาณาเขตโซเวียต ซึ่งเป็นฐานอำนาจที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งขึ้นในชนบทที่เจียงซี ปั๋ว กู่, โจว และอ็อทโท เบราน์ ที่ปรึกษาทางทหารจากโคมินเทิร์น จัดตั้งคณะบัญชาการทางทหารเพื่อเข้าควบคุมกองทัพแทนเหมา เจ๋อตง ประธานรัฐบาลโซเวียตจีนในขณะนั้น ด้วยการเปลี่ยนแปลงยุทธวิธีของพรรคชาตินิยม กองทัพแดงจีนจึงได้รับความสูญเสียอย่างมากในการปราบปรามครั้งที่ 5 ของเจียง ไคเชกที่กระทำต่อพวกเขา ปั๋ว กู่และคณะของเขาจึงต้องเริ่มการเคลื่อนย้ายเชิงยุทธศาสตร์
ในการเดินทัพทางไกล กองทัพแดงต้องเผชิญกับการบาดเจ็บล้มตายอย่างหนักเป็นครั้งคราว เนื่องจากไม่มีแผนการและความไร้ความสามารถในการบัญชาการของคณะผู้นำสามคน โดยเฉพาะเมื่อกองทัพแดงข้ามแม่น้ำเซียง กองทัพแดงก็ตกอยู่ในกับดัก และครึ่งหนึ่งของกองกำลังชั้นยอดถูกทำลายโดยกองทัพก๊กมินตั๋ง ความไม่พอใจและความโกรธเคืองต่อคณะผู้นำสามคนเพิ่มขึ้น ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้ เหมาใช้วาทศิลป์ทางทูตเพื่อสื่อสารกับหวัง เจี้ยเสียง ผู้ตรวจการการเมืองของกองทัพแดงในขณะนั้น และได้รับการสนับสนุนจากนายพลส่วนใหญ่ที่เคยภักดีต่อเขา
จากนั้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1935 มีการเรียกประชุมจุนอี้ และด้วยการเปลี่ยนข้างของสมาชิก 28 บอลเชวิค คือ จาง เหวินเทียน, หวัง เจี้ยเสียงและหยาง ช่างคุนไปยังฝ่ายของเหมา ทำให้คณะบัญชาการสามคนเดิมที่ดูแลการทหารถูกปลดออกไป เหมา, หวังและโจว เอินไหลร่วมกันจัดตั้งคณะบัญชาการสามคนชุดใหม่ขึ้นมาแทนที่ และตำแหน่งเลขาธิการใหญ่ของปั๋ว กู่ก็ถูกแทนที่โดยจาง อดีตผู้ร่วมงานของเขา แต่เขายังคงเป็นสมาชิกกรมการเมืองต่อไป
เวลาในกองทัพ.
เมื่อปั๋ว กู่เดินทางมาถึงเหยียนอานพร้อมกับกองทัพแดง เขายังเป็นชายหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นต่ออนาคตอันสดใสของการปฏิวัติจีน เพื่อให้แตกต่างจากอดีตที่ผ่านมา ปั๋ว กู่จึงอยากให้ผู้อื่นเรียกเขาด้วยชื่อจริงว่า ฉินแทนที่จะเป็นนามแฝง เหมายังคงต้องการการสนับสนุนจากกู่และสมาชิกคนอื่น ๆ ใน 28 บอลเชวิค เช่น จาง เหวินเทียนและหวัง เจี้ยเสียงในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจกับหวัง หมิงและจาง กั๋วเทาในภายหลัง ด้วยเหตุนี้ เหมาจึงมอบหมายงานสำคัญให้พวกเขาเป็นครั้งคราว ยกตัวอย่างเช่น ฉินได้รับแต่งตั้งเป็นผู้แทนพรรคคอมมิวนิสต์จีนร่วมกับโจว เอินไหลและเย่ เจี้ยนอิง เดินทางไปยังซีอานเพื่อจัดการอุบัติการณ์ซีอานใน ค.ศ. 1936 ซึ่งมีส่วนช่วยในการจัดตั้งแนวร่วมต่อต้านญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1937 ฉินได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงองค์การพรรคคอมมิวนิสต์จีน ซึ่งรับผิดชอบการเลื่อนตำแหน่งและการแต่งตั้งแกนนำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ใน ค.ศ. 1938 เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงองค์การพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำภาคแม่น้ำแยงซีและภาคใต้ของจีน ต่อมาใน ค.ศ. 1941 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าหนังสือพิมพ์เจี่ยฟ่างเดลีและสำนักข่าวซินหัว ฉินแสดงความกระตือรือร้นอย่างมากในการส่งเสริมหนังสือพิมพ์และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เป็นกระบอกเสียงของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ฉินแสดงความภักดีต่อเหมาในการต่อสู้กับจาง กั๋วเทา และในขบวนการเจิ่งเฟิง เขาวิพากษ์วิจารณ์หวัง หมิง เพื่อนสนิทเก่าของเขา แต่ฉินก็ยังคงไม่ได้รับความโปรดปรานจากเหมาและต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมากจากความตึงเครียดและความอัปยศ ความเมตตาและผ่อนปรนของเขาต่อขบวนการเจิ่งเฟิงที่นำเสนอผ่านหนังสือพิมพ์ภายใต้การดูแลของเขา ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากเหมาและคัง เชิง หัวหน้าตำรวจลับของเขา พวกเขามองว่าการกระทำของฉินไม่มีประสิทธิภาพและเมตตาเกินไป ด้วยเหตุนี้ แม้ฉินจะได้รับเลือกเป็นกรรมาธิการคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนในการประชุมสภาแห่งชาติครั้งที่ 7 ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1945 แต่เขาก็ถูกจัดให้อยู่ในลำดับสุดท้าย
เสียชีวิต.
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1945 เหมาได้รับเชิญจากเจียงให้ไปที่ฉงชิ่งเพื่อเจรจาสันติภาพเพื่อหลีกเลี่ยงสงครามกลางเมืองระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์จีนกับก๊กมินตั๋ง ฉินเป็นหนึ่งในคณะผู้แทนของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่ไปกับเหมา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของเขาต่อเหมาและบทบาทที่โดดเด่นของเขาในพรรคคอมมิวนิสต์จีน ฉินเข้าร่วมการประชุมสภาที่ปรึกษาการเมืองที่จัดขึ้นที่ฉงชิ่งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946 ในฐานะผู้แทนพรรคคอมมิวนิสต์จีน เมื่อฉินกำลังเดินทางกลับเหยียนอาน เขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุเครื่องบินตกที่ชานซี ในบรรดาผู้เสียชีวิตคนอื่น ๆ ยังมีผู้นำอาวุโสหลายคนของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เช่น นายพลเย่ ถิง, เติ้ง ฟา หัวหน้าตำรวจลับ, และหวัง รั่วเฟย์ (王若飞) สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนรุ่นเก่า