pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มัทธาธีอัส

มัทธาธีอัสบุตรของยอห์น ("Mattīṯyāhū haKōhēn ben Yōḥānān"; เสียชีวิต 166-165 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นปุโรหิต (โคเฮน) ผู้ช่วยจุดประกายการก่อกบฏมัคคาบีต่อต้านจักรวรรดิซิลูซิดซึ่งเป็นรัฐอารยธรรมกรีก เรื่องราวของมัทธาธีอัสเกี่ยวข้องหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 1 ที่เป็นคัมภีร์อธิกธรรม มัทธาธีอัสมีบทบาทสำคัญในเรื่องราวต้นกำเนิดเทศกาลฮานุกกะห์ ด้วยเหตุนี้ชื่อของมัทธาธีอัสจึงปรากฏในคำอธิษฐาน Al HaNissim ที่ชาวยิวเพิ่มเข้าไปใน Birkat Hamazon (พระคุณหลังมื้ออาหาร) และ Amidah ระหว่าง 8 วันของเทศกาล
ประวัติ.
มัทธาธีอัสมาจากตระกูลปุโรหิตในชนบทจากโมดีน มัทธาธีอัสเป็นบุตรชายของยอห์น (โยฮานัน) และเป็นหลานชายของสิเมโอนชาวฮัสโมไนต์หรือบุตรของฮัสโมน จึงเป็นที่รู้จักว่าเป็นชาวฮัสโมเนียน เมื่อย้อนกลับไปอีก มัทธาธิอัสเป็นเหลนของอัสโมนหรือฮัสโมนีอัส ปุโรหิตในเชื้อสายของโยยาริบซึ่งเป็นหลานชายคนที่ 5 ของอิดายาห์ ผู้เป็นบุตรของโยยาริบและหลานชานของยาคีน ซึ่งสืบเชื้อสายจากฟีเนหัส มหาปุโรหิตแห่งอิสราเอลลำดับที่ 3 มัทธาธีอัสรับใช้ในพระวิหารที่สองในเยรูซาเล็มเป็นระยะเวลาหนึ่งเช่นเดียวกับปุโรหิตหลาย ๆ คน
มัทธาธีอัสเป็นบิดาของยูดาสมัคคาบี, เอเลอาซาร์อวาราน, ซีโมนธัสสี (สิเมโอน), ยอห์นกัดดี และโยนาธานอัฟฟุส ในปี 168-167 ปีก่อนคริสตกาล การข่มเหงศาสนายูดาห์ดั้งเดิมโดยจักรวรรดิซิลูซิดเริ่มต้นขึ้น โดยมีกษัตริย์อันทิโอคัสที่ 4 เอปีฟาเนสเป็นหัวหอก และอาจจะมีมหาปุโรหิตเมเนเลาส์ร่วมด้วย เมื่อถึงจุดหนึ่งมัทธาธีอัสก็กลับไปยังโมดีน ในปี 167 ปีก่อนคริสตกาล ผู้แทนของราชสำนักซิลูซิดภายใต้พระบัญชาของกษัตริย์อันทิโอคัสที่ 4 เอปีฟาเนสเดินทางมายังโมดีนเพื่อบังคับให้ชาวยิวถวายเครื่องบูชาแก่เทพเจ้าของกรีก มัทธาธีอัสปฏิเสธที่จะปฏิบัติตามพระบัญชาของกษัตริย์ และยังสังหารชาวยิวที่ก้าวขึ้นมาถวายเครื่องบูชาตามพระบัญชาของกษัตริย์ จากนั้นจึงสังหารเจ้าหน้าที่ของราชสำนักที่มาบังคับให้ทำตามพระบัญชา 
 ผู้ที่เลื่อมใสศรัทธาต่อธรรมบัญญัติ และยึดมั่นในพันธสัญญา จงตามข้าพเจ้ามาเถิด
 — มัทธาธีอัส หลังการสังหารเจ้าหน้าที่ของราชสำนักกรีกผู้มาบังคับให้ถวายเครื่องบูชา; 1 มัคคาบี 2:27
หลังการสังหารเจ้าหน้าที่และชาวยิวที่ทำตามพระบัญชาของกษัตริย์ มัทธาธีอัสและบุตรชาย 5 คนจึงหนีไปอยู่ในถิ่นทุรกันดารแห่งยูเดีย และเริ่มต้นสร้างกองกำลังแบบกองโจร พื้นที่นั้นเป็นที่รู้จักในชื่อเนินเขา Gophna ซึ่งเป็นบริเวณใกล้เคียงกับหมู่บ้าน Jifna ในปัจจุบัน จากนั้นชื่อของมัทธาธีอัสก็หายไปจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ ส่วนในหนังสือมัคคาบี ฉบับที่ 1 ระบุว่ามัทธาธีอัสเสียชีวิตในปีที่ 146 ของปฏิทินมาซิโดเนียโบราณ เทียบเท่ากับช่วงเวลาระหว่างฤดูใบไม้ผลิ 166 ปีก่อนคริสตกาลถึงฤดูใบไม้ผลิ 165 ปีก่อนคริสตกาล
อัลมาส เด เปดรา

อัลมาส เด เปดรา  เป็นเทเลโนเบล่าของบราซิล สร้างโดย อิวานี รีเบย์รู ออกอากาศทางช่องทีวี เอ็กเซลซิโอร์ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ถึงวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2509
วัดสวนหลวง (จังหวัดนครศรีธรรมราช)

วัดสวนหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ในเขตเมืองโบราณพระเวียง 
ประวัติ.
วัดสวนหลวงเป็นวัดโบราณหลักฐานการสร้างไม่แน่ชัดว่าสร้างขึ้นสมัยใด ตั้งอยู่ในเมืองโบราณพระเวียง กล่าวกันว่าพื้นที่ตั้งวัดนั้นแต่เดิมเป็นอุทยานหลวงของพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช ต่อมาสถาปนาขึ้นเป็นวัดให้ชื่อว่า "วัดสวนหลวง" แต่เดิมเคยมีเนื้อที่ 22 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา เนื่องจากเมื่อ พ.ศ. 2450 ทางราชการได้ตัดถนนนครศรีธรรมราชร่อนพิบูลย์ หรือถนนราชดำเนิน วัดสวนหลวงจึงถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ วัดสวนหลวงตะวันตกและวัดสวนหลวงตะวันออก จนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 วัดสวนหลวงตะวันออกได้ร้างไป เหลือเพียงวัดสวนหลวงตะวันตกเท่านั้น 
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดสวนหลวงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1861 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2183
วัดสวนหลวงได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 140 ตอนพิเศษ 134 ง หน้า 8 วันที่ 8 มิถุนายน 2566 พื้นที่โบราณสถาน พื้นที่ ก. ประมาณ 1 ไร่ 62.91 ตารางวา พื้นที่ ข. ประมาณ 3 งาน 37.50 ตารางวา
หลักฐานทางโบราณคดีสำคัญ.
หลักฐานทางโบราณคดีสำคัญ ได้แก่ อุโบสถไม่ปรากฏปีก่อสร้างที่ชัดเจน อุโบสถเป็นอาคารก่อิฐถือปูนชั้นเดียว ผนังระหว่างประตูทางเข้าอุโบสถ ตกแต่งประติมากรรมปูนปั้นรูปพระพุทธเจ้าตอนเสด็จลงจากดาวดึงส์ คู่กับรอยพระพุทธบาท ใบเสมาหินทรายสมัยอยุธยา ที่ปักทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกเฉียงใตเหนือของอุโบสถ วัดยังมีบ่อน้ำโบราณ (ปล้องบ่อน้ำดินเผา) อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือใกล้กำแพงวัดสวนหลวงขุดพบเมื่อ พ.ศ. 2552 ซึ่งพบเศษเครื่องถ้วยจีนและเศษภาชนะดินเผาท้องถิ่นจำนวนมาก ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปทรงเครื่อง ปางอุ้มบาตร เป็นพระพุทธรูปสำริด ศิลปะอยุธยา สูงรวมฐาน 1.90 เมตร พระนามสมเด็จเจ้าลาวทอง และธรรมมาสน์ไม้พร้อมบันไดนาค ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นครศรีธรรมราช
ศาลภัญชิกา

ศาลภัญชิกา หรือ สาลภัญชิกา (ศาลภํชิกา "[ศาละภัญชิกา]", อักษรโรมัน: shalabhanjika หรือ salabhanjika) เป็นคำในศิลปะอินเดียและวรรณกรรมอินเดียที่มีความหมายหลายแบบ ในศิลปะพุทธ คำนี้ใช้เรียกรูปสตรีหรือยักษียืนข้างหรือยืนเกาะต้นไม้ หรือใช้เรียกเหตุขณะพระนางสิริมหามายาทรงประทับข้างต้นสาละ ขณะทรงให้กำเนิดเจ้าชายสิทธัตถะ ในศิลปะฮินดูและไชนะ ไม่ได้มีความหมายเฉพาะเจาะจงเท่าในศิลปะพุทธ คำนี้อาจใช้เรียกประติมากรรมใด ๆ ก็ตามที่ประดับบนผนังไม่ให้ดูจืดชืดน่าเบื่อ โดยส่วนใหญ่เป็นประติมากรรมรูปสตรี นอกจากนี้ ในวรรณกรรมพุทธยังปรากฏใช้คำว่า "สาลภัญชิกา" เรียกเทศกาลอินเดียโบราณหนึ่งซึ่งฉลองเมื่อต้นสาละออกดอก ในบริลทที่เปรียบเทียบกับประสูติกาลของพระโคตมพุทธเจ้า
ในวรรณกรรม นอกจากความหมายทางประติมากรรมแล้ว ยังอาจหมายถึงตุ๊กตา เทวดา ภูติ ไปจนถึงโสเภณี ทั้งหมดนี้ขึ้นกับบริบท ในบริบทเหล่านี้ยังปรากฏคำอื่น ๆ เช่น "มทนไก" (madanakai), "มทนิกา" (madanika) หรือ "ศิลาพาลิเก" (shilabalika) โดยเฉพาะในวรรณกรรมภาษากันนาดา ส่วนในบริบทของกวีนิพนธ์และดนตรีอินเดีย คำนี้มีความหมายใกล้เคียงกับจังหวะ "ปัถยา" (pathyā) ซึ่งเป็นหนึ่งในจังหวะย่อย "จันทะ" (chanda) ในกลุ่ม "จตุษปาทิ" (catuṣpadi) ใช้สำหรับการเปลี่ยนผ่าน
นอกจากจะหมายถึงเหตุการณ์ที่พระนางสิริมหามายาให้ประสูติแก่เจ้าชายสิทธัตถะแล้ว ตามสถูปในศาสนาพุทธยังปรากฏประติมากรรมที่แสดงสตรีเคียงต้นไม้ ส่วนมากมักจับหรือเกาะกิ่งไม้นั้นในลักษณะคล้ายกับพระนางสิริมหามายา แต่ในบริบทเหล่านี้สาลภัญชิกาจะหมายถีงรุกขเทวดาในคติชนของอินเดียโบราณ ซึ่งมีความสัมพันธ์กับการมีบุตร 
ศัพทมูล.
คำว่า "ศาลภัญชิกา" ประกอบมาจากคำภาษาสันสกฤต คือ "ศาลา" และ "ภัญชิกา" คำว่า "ภัญชิกา" มีความหมายว่า 'การหัก, รบกวน" ส่วน "ศาลา" หมายถึง "บ้าน, พื้นที่, พื้นที่ปิด, ผนัง, ศาลา" เช่นในคำว่า ธรรมศาลา หรือ โคศาลา คำเดียวกันนี้ยังสามารถหมายถึงต้นสาละซึ่งเป็นไม้มีค่า นักวิชาการด้านภาษาสันสกฤต วอเกล (Vogel) ระบุว่าความหมายอันหลากหลายของ "ศาลภัญชิกา" ในธรรมเนียมต่าง ๆ ของอินเดีย อาจเกี่ยวเนื่องกับความสำคัญของต้นสาละ ซึ่งในศาสนาพุทธมองต้นสาละเกี่ยวกับประสูติกาลของพระโคตมพุทธเจ้า และในฮินดูกับไชนะมองต้นสาละในฐานะไม้มีค่าสำหรับแกะสลักประติมากรรม 
วอเกลระบุว่าคำว่า "ศาลภัญชิกา" ไม่ปรากฏในวรรณกรรมยุคพระเวทหรือในวรรณกรรมภาษาบาลี ไปจนถึงมหากาพย์ที่สำคัญของอินเดีย แต่มีปรากฏในวรรณกรรมยุคคลาสสิกของอินเดียจากต้นสหัสวรรษที่ 1 เช่น "พุทธจริต" (Buddhacarita, ราวปี 100) โดยอศวโฆษะ ส่วนคำที่คล้ายกัน ซึ่งคือ "สาสตรี" (salastri, หมายถึงสตรีที่เกิดออกจากต้นสาละ) ปรากฏในวรรณกรรมฮินดู "นาฏยศาสตระ" ที่วรรค 2.83–84 ข้อเท็จจริงเหล่านี้อาจสะท้อนว่าวรรณกรรมเขียนตามธรรมเนียมและความนิยมในการแกะสลักไม้สาละ คำที่คล้ายกันยังรวมถึง "มทนิกา" (madanika), "ปุตรีลิกา" (putrilika), "สตมภปุตรี" (stambhaputri), "สตมภปุตริกา" (stambhaputrika) และ "ปุตริกา" (putrika) ประสันนะ อาจารยะ (Prasanna Acharya) นักวิชาการภาษาสันสกฤต และผู้นิพนธ์ "สารานุกรมสถาปัตยกรรมฮินดู" (An Encyclopedia of Hindu Architecture) ระบุว่า "ศาลา" และ "ภัญชิกา" ที่ปรากฏในวรรค 2.79 ของ "นาฏยศาสตระ" เป็นบริบทที่หมายถึง "รูป [หรือประติมากรรม] ที่ทำจากไม้"
วอเกล, อาจารยะ และนักวิชาการคนอื่น ๆ ให้ข้อสรุปว่าในศิลปกรรมและวรรณกรรมของฮินดูกับไชนะ คำนี้ใช้หมายถึงรูปปั้นใด ๆ บนผนัง เสา หรือโถง
ถนนเลียบคลองภาษีเจริญฝั่งเหนือ

ถนนเลียบคลองภาษีเจริญฝั่งเหนือ (อักษรโรมัน: Thanon Liap Khlong Phasi Charoen Fang Nuea) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร เป็นถนน 4 เลน มีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ซอยเพชรเกษม 69 บริเวณซอยเพชรเกษม 69 แยก 13 (ซอยอินทาปัจ 13) ตัดกับสี่แยกถนนเลียบคลองภาษีเจริญฝั่งเหนือและถนนมาเจริญ (ซอยเพชรเกษม 81) และสิ้นสุดที่สะพานข้ามคลองศรีสำราญ ก่อนข้ามไปจังหวัดสมุทรสาคร
รถโดยสารสาธารณะที่ผ่าน.
รถโดยสารประจำทาง.
เนื่องจากพึ่งมีการปรับเปลี่ยนเส้นทางเดินรถในปี 2566 และยังไม่เคยมีรถโดยสารผ่านถนนตั้งแต่ปากซอยเพชรเกษม 69 แยก 13 (ซอยอินทาปัจ 13) จนถึงสี่แยกถนนเลียบคลองภาษีเจริญฝั่งเหนือและถนนมาเจริญ (ซอยเพชรเกษม 81) สายนี้มาก่อน ทำให้ยังไม่มีป้ายหยุดรถโดยสารประจำทางแบบชัดเจน จึงอนุโลมให้มีการเรียกรถโดยสารนอกป้ายหยุดรถโดยสารได้
สมาคมกีฬาฟุตบอล

สมาคมกีฬาฟุตบอล หรือ สมาคมฟุตบอล  หรือ สหพันธ์กีฬาฟุตบอล หรือ สหพันธ์ฟุตบอล  เป็นองค์กรกำกับดูแลกีฬาฟุตบอลของแต่ละประเทศ ส่วนมากเป็นสมาชิกขององค์กรกีฬาฟุตบอลในระดับภูมิภาค เช่น สหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) และ สมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาใต้ (คอนเมบอล) และองค์กรกำกับดูแลในระดับโลกอย่าง สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) มีจำนวนเพียงเล็กน้อยที่ยังไม่ได้สมัคร หรือไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าเป็นสมาชิกของหน่วยงานเหล่านี้ ด้านล่างนี้คือรายชื่อสมาคมฟุตบอลที่มีบทความต่าง ๆ
โครคุสซีตีฮอลล์

โครคุสซีตีฮอลล์ (Crocus City Hall) เป็นสถานจัดแสดงดนตรี ตั้งอยู่ในเมืองครัสโนกอร์สค์ แคว้นมอสโก ทางเหนือของนครมอสโก ใกล้กับถนนวงแหวนมอสโก โครคุสซีตีฮอลล์เป็นผลงานการพัฒนาของนักธุรกิจอารัส อากาลารอฟ และเปิดในปี 2009 ในเดือนมีนาคม 2024 เกิดเหตุก่อการร้ายครั้งรุนแรงที่นี่ ถือเป็นครั้งที่มีผู้เสียชีวิตสูงที่สุดของรัสเซียในรอบสองทศวรรษ
สถานแสดงดนตรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครคุสซีตี ซึ่งเป็นหมู่อาคารที่ประกอบก้วยห้างโครคุสซีตี, โครคุสเอ็กซ์โป, เวกัสซีตีฮอลล์ (Vegas City Hall) และโรงแรม ส่วนของโครคุสซีตีฮอลล์สร้างขึ้นในปี 2009 เพื่อเป็นสถานแสดงดนตรีความจุ 6,200 คน ถือว่าใหญ่ที่สุดในแถบนั้น ตัวโถงแสดงดนตรีเป็นส่วนหนึ่งของอาคารที่เป็นที่ตั้งของศูนย์การค้า ภัตตาคาร และสถานที่น่าสนใจอื่น ๆ ของโครคุสซีตี
โครคุสซีตีฮอลล์เคยเป็นสถานที่จัดการประกวดนางงามจักรวาล 2013 เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2013 และที่จัดงานมอบรางวัลท็อปฮิตมูสิกประจำปี 2017, 2019)
เซ็นชู.

เซ็นชู. (; โรมาจิ: "Zenshū.") เป็นซีรีส์โทรทัศน์อนิเมะญี่ปุ่น ต้นฉบับโดยสตูดิโอแมปปากำกับโดย มิซึเอะ ยามาซากิ และเขียนบทโดย มิซึเอะ ยามาซากิ โดยมี ซูมิเอ เนียโระ ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้กำกับ และ ยูคาริ ฮาชิโมโตะ เป็นผู้แต่งเพลง ออกแบบตัวละครโดย โยชิเทรุ ซูจิโนะ ออกแบบสำหรับแอนิเมชั่นโดย ไคโยโกะ อิชิคาวะ ซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม ถึง 23 มีนาคม พ.ศ. 2568 ทางทีวีโตเกียวและเครือข่าย TXN อื่น ๆ มีเพลงเปิดคือ "Zen" ร้องโดย Band-Maid ในขณะที่เพลงเปิดคือ "Tada, Kimo no Mama de" ร้องโดย Sou ครันชีโรล ถือลิขสิทธิ์เรื่องนี้
เรื่องย่อ.
นัตสึโกะ ฮิโรเสะ เริ่มต้นอาชีพนักสร้างแอนิเมชั่น พรสวรรค์ของเธอเฟื่องฟูอย่างรวดเร็ว และเธอก็เปิดตัวในฐานะผู้กำกับในเวลาไม่นาน อะนิเมะเรื่องแรกของเธอได้รับความนิยมอย่างมาก จุดประกายให้เกิดปรากฏการณ์ทางสังคม และทำให้เธอได้รับการยอมรับในฐานะผู้กำกับอัจฉริยะหน้าใหม่ โปรเจ็กต์ต่อไปของเธอถูกกำหนดให้เป็นภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้เกี่ยวกับรักครั้งแรก! อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเธอไม่เคยรักตัวเองมาก่อน นัตสึโกะจึงพยายามดิ้นรนที่จะเข้าใจแนวคิดของรักแรกพบ และด้วยเหตุนี้ เธอจึงไม่สามารถสร้างสตอรี่บอร์ดได้ ทำให้การผลิตภาพยนตร์ต้องหยุดชะงักลง
ให้เสียงโดย: อันนะ นางาเซะ
ให้เสียงโดย: คาซูกิ อูระ
ให้เสียงโดย: ริเอะ คูงิมิยะ
ให้เสียงโดย: มิโนริ สึซึกิ
ให้เสียงโดย: อากิโอะ สึยามะ
ให้เสียงโดย: พัก โร-มี
ให้เสียงโดย: มานากะ อิวามิ
ให้เสียงโดย: เค็นตาโร โทเนะ
ให้เสียงโดย: มาซาชิ ยามาเนะ
ให้เสียงโดย: คัตสึฮิซะ โฮกิ
ให้เสียงโดย: ซายากะ โอฮาระ
ครัสโนกอร์สค์ (แคว้นมอสโก)

เมืองและศูนย์กลางการบริหารของเขตครัสโนกอร์สกี แคว้นมอสโก ประเทศรัสเซีย
ครัสโนกอร์สค์  เป็นเมืองและศูนย์กลางการบริหารของเขตครัสโนกอร์สกี ในแคว้นมอสโก ประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำมอสควา ติดกับชานเมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือของกรุงมอสโก มีประชากร 187,634 คน (สำมะโนประชากร พ.ศ. 2564)
ประวัติ.
การตั้งถิ่นฐานเป็นชุมชนเมืองเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2475 และได้รับสถานะเมืองในปี พ.ศ. 2483
ในคริสต์ทศวรรษ 1940 โรงเรียนกลางแห่งการต่อต้านฟาสซิสต์  ซึ่งมีผู้นิยมลัทธิคอมมิวนิสต์จากต่างประเทศจำนวนมากเข้าศึกษาและให้การบรรยาย ตั้งอยู่ที่ครัสโนกอร์สค์
หลังสงคราม นักวิทยาศาสตร์ผู้พัฒนาจรวด วี-2 ชาวเยอรมันซึ่งถูกกองทัพโซเวียตควบคุมตัว ได้มาตั้งรกรากที่นี่พร้อมครอบครัว
การโจมตีของผู้ก่อการร้าย พ.ศ. 2567.
เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2567 ผู้ก่อการร้ายเปิดฉากยิงด้วยอาวุธสงครามและจุดชนวนระเบิด ในเหตุการณ์การโจมตีที่หอแสดงดนตรีโครคุสซีตีในครัสโนกอร์สค์ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายสิบรายและบาดเจ็บอีกหลายสิบคน กลุ่มก่อการร้ายรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์อ้างความรับผิดชอบต่อการโจมตีดังกล่าวในแถลงการณ์ทางบริการส่งสารทันทีเทเลแกรม ที่ออกโดยสำนักข่าวอันอะมาก  ซึ่งเป็นสื่อที่กลุ่มรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์มีส่วนเกี่ยวข้อง
สถานะการบริหารและเทศบาล.
ภายในกรอบการแบ่งเขตการปกครอง เมืองครัสโนกอร์สค์ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตครัสโนกอร์สกี ซึ่งเขตประกอบด้วยพื้นที่ชนบทสองแห่ง รวมกับเมืองครัสโนกอร์สค์ ในการแบ่งเขตเทศบาล เมืองครัสโนกอร์สค์รวมอยู่ในเขตเทศบาลครัสโนกอร์สกีในชื่อนิคมเมืองครัสโนกอร์สค์
เศรษฐกิจ.
เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากบริษัทครัสโนกอร์สกีซาวอด ซึ่งผลิตกล้องถ่ายภาพซอร์กี , เซนิต  และครัสโนกอร์สค์  ในเมืองนี้จนถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ตราอาร์มของเมืองจึงออกแบบเป็นภาพปริซึมและรังสีแสง
ครัสโนกอร์สค์เป็นหนึ่งในเมืองไม่กี่แห่งที่เชื่อมต่อกับมอสโกผ่านทางระบบรถไฟใต้ดินมอสโก โดยให้บริการที่สถานีรถไฟใต้ดินเมียคีนีโน  ซึ่งตั้งชื่อตามหมู่บ้านใกล้เคียง
โครคุสเอคสโป  ซึ่งเป็นศูนย์แสดงนิทรรศการที่ใหญ่ที่สุดของรัสเซีย ตั้งอยู่ในเมืองครัสโนกอร์สค์
การศึกษาและวัฒนธรรม.
ในเมืองมีโรงเรียนรัฐบาล 18 แห่งและโรงเรียนเอกชน 4 แห่ง
ครัสโนกอร์สค์มีวังแห่งวัฒนธรรมของภูมิภาควัฒนธรรมมอสโก, หอแสดงคอนเสิร์ตอาลึเอปารูซา  ที่ติดตั้งออร์แกนขนาดใหญ่ วงดนตรีประสานเสียงครัสโนกอร์สค์ฟิลฮาร์โมนิก  ใช้สถานที่นี้เป็นหลักในการแสดง และครัสโนกอร์สค์มีพิพิธภัณฑ์ต่อต้านฟาสซิสต์เยอรมัน
กีฬา.
เมืองนี้เป็นที่ตั้งของทีมกีฬาแบนดีซอร์กีคราสโนกอร์สค์ ซึ่งทีมชายเคยเป็นแชมป์ระดับชาติ (3 ครั้ง แบ่งเป็นสมัยสหภาพโซเวียต, เครือรัฐเอกราช (ฤดูกาลเดียวที่มีการแข่งขัน) และรัสเซีย สมัยละ 1 ครั้ง) หลังจากประสบปัญหาทางการเงิน ทีมไม่ได้เล่นในรัสเชียนแบนดีซูเปอร์ลีก ฤดูกาล 2016–17 แต่ได้กลับสู่ดิวิชั่นสูงสุดในฤดูกาล 2017–18 สโมสรยังเคยเป็นแชมป์ระดับชาติสำหรับทีมหญิงอีกด้วย สนามเหย้าของทีมคือสนามกีฬาซอร์กี ความจุ 8,000 คน และวันที่ 7–9 ธันวาคม พ.ศ. 2560 เมืองได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาแบนดีโดยมีทีมเข้าร่วมจากสี่ชาติ
บุคคลมีชื่อเสียง.
ครัสโนกอร์สค์เป็นบ้านเกิดของอดีตนักกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งชาวรัสเซีย วลาดิมีร์ เปตรอฟ (}})
นักศิลปะการต่อสู้แบบผสมชาวรัสเซียเชื้อสายอเมริกัน เจฟฟ์ มอนสัน  ได้รับเลือกตั้งเข้าสู่สภาท้องถิ่นในปี พ.ศ. 2561 เขากล่าวว่า "ผมได้รับเชิญจากพรรคยูไนเต็ดรัสเซียให้ลงสมัคร แต่ผมเลือกลงสมัครในนามอิสระ น่าเสียดายที่ผมได้รู้ว่าไม่มีผู้นิยมลัทธิคอมมิวนิสต์ในพรรคคอมมิวนิสต์ในรัสเซีย"
เมืองแฝด – เมืองพี่น้อง.
ครัสโนกอร์สค์เป็นเมืองพี่น้องกับ:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
วิกฤตการณ์ตัวประกันโรงเรียนในเบสลัน

วิกฤตตัวประกันโรงเรียนในเบสลัน (หรือ การสังหารหมู่ที่เบสลัน และ การล้อมโรงเรียนในเบสลัน) เป็นเหตุก่อการร้ายที่เริ่มต้นในวันที่ 1 กันยายน 2004 และกินเวลายาวนานสามวัน ประกอบด้วยการจับพลเมือง 1,100 คนเป็นตัวประกัน ในจำนวนนี้ 777 คนเป็นเด็ก และจบลงด้วยมีผู้เสียชีวิต 334 ราย (ไม่รวมผู้ก่อเหตุ) ในจำนวนนี้มีเด็กเสียชีวิต 186 ราย ผู้ก่อเหตุเสียชีวิตรวม 31 ราย เหตุการณ์นี้เป็นการกราดยิงในโรงเรียนที่มีผู้เสียชีวิตสูงสุดในประวัติศาสตร์
วิกฤตการณ์เริ่มต้นด้วยผู้ก่อการร้ายติดอาวุธจำนวนหนึ่งเข้ายึดครองโรงเรียนหมายเลขหนึ่ง (School Number One (SNO)) ในเมืองเบสลัน เขตปกครองตนเองออสเซเตียเหนือ ในแถบคอเคซัสเหนือของประเทศรัสเซีย เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2004 ผู้ก่อเหตุเป็นสมาชิกของกลุ่มรียาดุสซาลิฮีน ที่ส่งตัวมาโดยขุนศึกชามิล บาซาเยฟ โดยเรียกขอให้รัสเซียถอนกำลังออกจากเชชเนียและประกาศยอมรับเอกราชของเชชเนีย เหตุการณ์สิ้นสุดหลังผ่านไปสามวัน โดยกองกำลังของรัสเซียบุกเข้าภายในโรงเรียน
เหตุการณ์นี้มีผลกระทบต่อความมั่นคงและการเมืองในรัสเซียอย่างมากในเวลาถัดมา โดยเฉพาะการนำไปสู่การปฏิรูปการปกครองรัฐโดยมีการยึดอำนาจกลับคืนมายังเครมลิน และเสริมอำนาจให้กับวลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดี การรับมือกับเหตุการณ์นี้ของรัฐบาลรัสเซียถูกวิจารณ์อย่างมาก รวมถึงข้อกล่าวหาว่ารัฐบาลทำการแพร่ข้อมูลเท็จและมีการปิดกั้นสื่อซึ่งนำไปสู่การตั้งคำถามถึงเสรีภาพสื่อในประเทศ ไปจนถึงการต่อรองเจรจากับผู้ก่อการร้าย การจัดการอำนาจรับผิดชอบต่อผลที่ตามมา และการใช้กำลังเกินเหตุ
มากูราซากิ

มากูราซากิ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1949
ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 มากูราซากิมีจำนวนประชากรประมาณ 18,670 คน มีความหนาแน่นประชากร 250 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 74.78 ตารางกิโลเมตร
มากูราซากิขึ้นชื่อในเรื่องการแปรรูป"คัตสึโอบูชิ" ซึ่งคัตสึโอบูชิที่ขูดเป็นฝอยเป็นส่วนประกอบหลักในอาหารประเภทน้ำหลายอย่าง เช่น ซุปมิโซะของญี่ปุ่น ที่เมืองนี้มีธุรกิจครอบครัวขนาดเล็กหลายครัวเรือนที่ทำการต้ม หั่น ตากแห้ง และรมควันปลาตลอดทั้งปี ซึ่งมักจะส่งกลิ่นปลาอันเป็นเอกลักษณ์ไปทั่วย่านใจกลางเมืองและออกสู่ทะเล
มากูราซากิเป็นที่ตั้งของสถานีปลายทางของสายรถไฟที่อยู่ใต้สุดของบริษัทรถไฟญี่ปุ่น ซึ่งก็คือ สายอิบูซูกิ มากูราซากิ มากูราซากิเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีพายุไต้ฝุ่นพัดผ่านบ่อยครั้ง
ภูมิศาสตร์.
ภูมิอากาศ.
มากูราซากิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน "Cfa") โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนจัด และฤดูหนาวที่ไม่รุนแรง หยาดน้ำฟ้ามีปริมาณสูงตลอดทั้งปี และจะมีปริมาณสูงเป็นพิเศษในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคม อุณหภูมิสูงสุดที่บันทึกไว้อยู่ที่ เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2020 ในขณะที่อุณหภูมิต่ำสุดที่บันทึกไว้อยู่ที่ เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1977
สถิติประชากร.
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของมากูราซากิใน ค.ศ. 2020 อยู่ที่ 20,033 คน มากูราซากิได้รับการสำรวจสำมะโนประชากรมาตั้งแต่ ค.ศ. 1920 จำนวนประชากรของมากูราซากิเพิ่มขึ้นสูงสุดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ด้วยจำนวนกว่า 35,000 คน แต่ก็ได้ลดลงอย่างช้า ๆ นับตั้งแต่นั้นมา ประชากรของมากูราซากิใน ค.ศ. 2020 มีเพียง 70% ของจำนวนประชากรใน ค.ศ. 1955
ซิฟู แมคอินเนส

โรเบิร์ต มัลคอล์ม แมคอินเนส (เกิดปีพ.ศ. 2506) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ซิฟู แมคอินเนส  เป็นอดีตผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวชาวนิวซีแลนด์
ชีวิต.
แมคอินเนส ก่อตั้งโรงเรียน เซอร์ กีย์ ดอร์ กังฟู ในประเทศนิวซีแลนด์ ซึ่งเขาดำเนินการระหว่างปีพ.ศ. 2523 ถึง 2534 ในปีพ.ศ. 2531 นักเรียนอายุ 17 ปีคนหนึ่ง เจสัน ดูลีย์ จมน้ำตายระหว่างการฝึกซ้อม เป็นหนึ่งในการฝึกซ้อมของแมคอินเนส เมื่อเขาบังคับให้นักเรียนกลุ่มหนึ่งว่ายน้ำใน แม่น้ำไววีร่า พร้อมทั้งยิงปืนไปทางพวกกลุ่มนักเรียน หลังจากการเสียชีวิตของเจสัน ดูลีย์ ทำให้ แมคอินเนส ถูกวิพากษ์วิจารณ์ถึงสิ่งที่กระทำถือว่าเป็นการฝึกแบบสุดโต่ง รวมถึงการให้นักเรียนโกนศีรษะและสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อเขา แมคอินเนสไม่ได้ถูกตั้งข้อหาสำหรับการเสียชีวิตของดูลีย์ แต่ในปีพ.ศ.2532 เขาถูกตัดสินจำคุก 10 เดือน และถูกคุมขังฐานยิงปืนที่อาจเป็นอันตรายต่อชีวิตกับนักเรียนของเขา ในปี พ.ศ.2535 แมคอินเนสได้อพยพไปประเทศไทย ในปี พ.ศ.2553 แมคอินเนสถูกตั้งข้อหาแอบอ้างเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษของไทย ใน เมืองพัทยา, ประเทศไทย และมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยผิดกฎหมาย
ธุรกิจ.
แมคอินเนสเป็นผู้ก่อตั้ง องค์กรเวิลด์คุมิเตะ (WKO) และ โชริน เคมโป ไคคัง เขาเป็นเจ้าของบริษัท ไอเอสเอส คอร์ปอเรชั่น จำกัด
คารินญา เด อันฌู

คารินญา เด อันฌู  เป็นละครแนวเทเลโนเบล่าของบราซิล สร้างโดย ลียูโนร์ โกเรอา ออกอากาศทางช่องแอซีเบเต เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ถึงวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2561
เทเลโนเบล่านำแสดงโดย โลเรนา ไกรอช, เบีย อารังชิส, การ์ลู โปร์ตู, คาริน ฮิลส์, พริสซิลา โซล, ชียากู เม็งดงซา, ลูเซโร และดานี กอนดิม
กอร์ตีนา เด วีดรู

กอร์ตีนา เด วีดรู  เป็นละครแนวเทเลโนเบล่าของบราซิล สร้างโดย วัลซีร์ การ์รัสกู ออกอากาศทางช่องแอซีเบเต เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2532 ถึงวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2533
โอ โคลเน

โอ โคลเน  เป็นละครแนวเทเลโนเบล่าของบราซิล สร้างโดย กลอเรีย เปเรซ ออกอากาศทางช่องเรจีโกลบู เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ถึงวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2545
สวยแซ่บเว่อร์

สวยแซ่บเว่อร์(; โรมาจิ: "Mairunobitchi")เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น ที่เขียนและวาดภาพโดย ซาคุริ ซาโต้ ตีพิมพ์ต่อเนื่องในนิตยสารมังงะโชโจะ มาร์กาเร็ตของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนธันวาคม 2010 ถึงเมษายน 2014 ละครโทรทัศน์คนแสดงที่ดัดแปลงออกอากาศระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายน 2021
สื่ออื่นๆ.
มังงะ.
เขียนและวาดภาพโดย ซาคุริ ซาโต้ ได้รับการตีพิมพ์ต่อเนื่องในนิตยสารมังงะโชโจะ มาร์กาเร็ตของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม 2010 ถึง 19 เมษายน 2014 ได้รวบรวมเป็นสิบสอง เล่ม "("ทังโกบง")"ตั้งแต่วันที่ 25 เมษายน 2011 ถึงเดือนสิงหาคม 2014
ละครโทรทัศน์.
มีการประกาศสร้างละครโทรทัศน์คนแสดง ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2020 ละครเรื่องนี้เป็นความร่วมมือระหว่างHulu Japanและ นิตยสาร โชโจะ มาร์กาเร็ตโดยเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็กต์Margaret Love Stories ละครเรื่องนี้นำแสดงโดยฮินาโกะ ซากุราอิ และฟูจู คามิโอะในบทบาทนำ ตอนแรกมีกำหนดฉายในไตรมาสที่ 4 ปี 2020 และออกอากาศตั้งแต่วันที่ 12 กุมภาพันธ์ถึง 2 เมษายน 2021
ประณาละ

ในสถาปัตยกรรมโบสถ์พราหมณ์ ประณาละ (IAST: praṇāla; ปฺรณาล) หรือ ประณาลี เป็นช่องทางปล่อยน้ำออกที่ติดตั้งเข้ากับผนังของครรภคฤห์ โดยมีไว้ปล่อยน้ำจากพิธีหรือของเหลวอื่นที่เทใส่รูปเคารพ
ประวัติศาสตร์.
หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดของประณาละสามารถย้อนไปได้ถึง 100 ปีก่อนคริสต์กาลถึงศตวรรษที่ 2 ที่แหล่งโบราณคดีกันกลีตีละในอินเดียเหนือ และยังคงปรากฏการใช้งานเรื่อยมา เช่นในสมัยคุปตะ อย่างไรก็ตาม ประณาละในลักษณะที่สร้างขึ้ยนและแกะสลักอย่างปราณีตอลังการนั้นเริ่มมาพบในศตวรรษที่ 8 และพบได้ทั่วไปในโบสถ์พราหมณ์ในอินเดีย กระนั้นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กลับไม่พบแพร่หลายเท่า ยกเว้นเพียงในชวา
ชื่ออื่น ๆ ของประณาละ เช่น ประณาลี (praṇāli), ณาละ (nāla), ณาลี (nāli), โคมุข (gomukha) และ นฤคม (nirgama) นักโบราณคดีชาวฝรั่งเศสในสมัยศตวรรษที่ 20 เรียกประณาละว่า "โสมสูตร" (soma-sūtra) กระนั้นในเอกสารอินเดีย คำนี้มีไว้เรียกเส้นทางหรือช่องทางที่ใช้ตั้งประณาละ ซึ่งเป็นคนละส่วนกัน
การออกแบบ.
ประณาละใช้งานเพื่อระบายน้ำ "อภิเษกตีรถะ" ทั้ง น้ำ นม กี ที่เทลงบนเทวรูปภายในโบสถ์พราหมณ์
ชนิดของประณาละที่พบบ่อยที่สุดในโบสถ์พราหมณ์โบราณคือ มกรประณาละ (makara-pranala) ซึ่งนิยมเปรียบเทียบกับการ์กอยล์ในยุโรป มกรประณาละสร้างเป็นรูปของมกร ซึ่งเป็นสัตว์ในตำนานที่มีอาศัยในน้ำ การสร้างประณาละเป็นรูปมกรจึงมีความนิยมเนื่องจากมกรมีความเกี่ยวเนื่องกับน้ำ เอกสารสมัยศตวรรษที่ 11 "สมรังคนสูตรธร" เสนอให้สร้างประณาละโดยรอบครรภคฤห์เพื่อระบายน้ำโดยทำฝั่งทางออกเป็นรูปมกร ใน "วาสตุศาสตระ" จากปลายศตวรรษที่ 11 ซึ่งรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมมารุ-คุรชร มีการกล่าวถึงประณาละเช่นกัน ใน "อปรชีตปฤจฉา" จากปลายศตวรรษที่ 12 กล่าวถึงมกรประณาละ ว่าใช้ระบายน้ำออกจาก ชคตี (ฐาน) ของอาคารในโบสถ์พราหมณ์
หนังสือโยบ

หนังสือโยบ  หรือเรียกโดยย่อว่า โยบ  เป็นหนังสือที่ปรากฏในส่วนเคทูวีม ("ข้อเขียน") ของคัมภีร์ฮีบรู (ทานัค) และเป็นเล่มแรกของหนังสือกวีนิพนธ์ในพันธสัญญาเดิมของคัมภีร์ไบเบิลในศาสนาคริสต์ นักวิชาการโดยทั่วไปเห็นพ้องว่าหนังสือโยบเขียนขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 7 และ 3 ก่อนคริสตกาล หนังสือโยบกล่าวถึงเทวยุติธรรม (theodicy; อธิบายว่าทำไมพระเจ้าจึงทรงยอมให้มีสิ่งชั่วร้ายในโลก) ผ่านประสบการณ์ของตัวละครเอกที่มีชื่อเดียวกับหนังสือคือโยบ โยบเป็นผู้มั่งคั่งและยำเกรงพระเจ้า มีชีวิตที่สะดวกสบายและมีครอบครัวใหญ่ พระเจ้าตรัสถามความเห็นของซาตาน  เกี่ยวกับความซื่อสัตย์ของโยบ ซาตานทูลว่าโยบจะหันเหไปจากพระเจ้าหากต้องสิ้นเนื้อประดาตัว ไร้ครอบครัว และไร้ทรัพย์สิน พระเจ้าทรงยอมให้ซาตานทำให้โยบเป็นเช่นนั้นเพื่อพิสูจน์ว่าซาตานคิดผิด ส่วนที่เหลือของหนังสือเป็นเรื่องเกี่ยวกับการโต้ตอบของโยบที่ปกป้องตัวจากคำกล่าวหาของเพื่อน ๆ ที่ไม่เห็นอกเห็นใจ และเรื่องอำนาจสูงสุดของพระเจ้าเหนือธรรมชาติ
โครงสร้าง.
หนังสือโยบประกอบด้วยบทนำและบทส่งท้ายที่เขียนด้วยร้อยแก้วเป็นกรอบล้อมบทกวีและบทพูดตรงกลาง โดยทั่วไปมองว่ากรอบที่เป็นเรื่องเล่าเป็นแก่นหลักดั้งเดิมของหนังสือ แล้วขยายความด้วยบทสนทนาและวาทกรรมเชิงกวี และส่วนของหนังสืออย่างคำกล่าวของเอลีฮูและบทกวีสรรเสริญปัญญาในบทที่ 28 เป็นส่วนแทรกช่วงท้าย แต่มุมมองล่าสุดมีแนวโน้มจะมุ่งความสนใจไปที่ความเป็นเอกภาพในการเรียบเรียงของหนังสือ
ปืนใหญ่มังกรทอง

ปืนใหญ่มังกรทอง  เป็นปืนใหญ่ลำกล้องประเภทหนึ่งที่มีกระบอกปืนสั้น ทำจากโลหะสัมฤทธิ์หรือเหล็ก ใช้เฉพาะโดยจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง เมื่อพระองค์ทรงนำกองทหารของพระองค์เข้าสู่สนามรบ
ประวัติ.
ในปีที่ 19 แห่งจักรพรรดิคังซี (พ.ศ. 2223; ค.ศ. 1680) มีการผลิตปืนใหญ่มังกรทองที่ทำจากโลหะสัมฤทธิ์
ในปีที่ 25 แห่งจักรพรรดิคังซี (พ.ศ. 2229; ค.ศ. 1686) มีการผลิตปืนใหญ่มังกรทองที่ทำจากเหล็ก
โยบ

โยบ ("johb";  – "'Īyyōv"; – "Iṓb") เป็นบุคคลหลักของหนังสือโยบในคัมภีร์ไบเบิล ในวรรณกรรมรับบี โยบถูกเรียกว่าเป็นผู้เผยพระวจนะของชาวต่างชาติ (ผู้ที่ไม่ใช่ชาวยิว) ในศาสนาอิสลาม โยบ  ก็ถือเป็นผู้เผยพระวจนะ
โยบได้รับการนำเสนอในฐานะชายผู้มีครอบครัวที่ดีและเจริญรุ่งเรือง ซึ่งจู่ ๆ ก็ถูกรุมเร้าด้วยภัยพิบัติร้ายแรงที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไป เป็นสถานการณ์ที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อทดสอบความเชื่อในพระเจ้าของโยบ โยบพยายามอย่างมากที่จะเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น โดยสะท้อนความเศร้าของตนออกมา แต่ยังคงยึดมั่นในความเชื่อต่อพระเจ้าอยู่เสมอ
ภรรยาของโยบ

ภรรยาของโยบ  เป็นบุคคลในคัมภีร์ไบเบิลที่ไม่ปรากฏชื่อ ถูกกล่าวถึงในหนังสือโยบ
เรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิล.
ภรรยาของโยบปรากฏเฉพาะในบทที่ 2 เมื่อโยบป่วยด้วยฝีร้ายและมีความระทมทุกข์จากการสูญเสียทุกสิ่ง ภรรยาของโยบจึงพูดกับโยบในวรรค 9 ว่า "เธอยังจะยึดมั่นในความซื่อสัตย์อยู่อีกหรือ? จงแช่งพระเจ้าและตายเสียเถอะ" (THSV11) คำในภาษาฮีบรูที่แปลเป็นคำว่า "แช่ง" (curse) นั้นแท้จริงแล้วมีความหมายว่า "อวยพร" (bless) แต่ฉบับแปลภาษาอังกฤษเกือบทั้งหมดมองว่าเป็นการเกลื่อนคำ
โยบตำหนิภรรยาในวรรค 10 โดยพูดว่า "เธอพูดอย่างหญิงโง่เขลาจะพึงพูด"
หลังจากนั้นก็ไม่มีปรากฏตัวของภรรยาของโยบอีก ยกเว้นการกล่าวถึงผ่าน ๆ ใน 19:17 (เมื่อโยบพูดว่า "ลมหายใจของข้าเป็นที่ขยะแขยงแก่ภรรยาของข้า") และ 31:10 ("ก็ขอให้ภรรยาของข้าโม่แป้งให้คนอื่น") ในบทที่ 42 โยบได้บุตรเพิ่มเติม (วรรค 13) แต่ไม่มีการระบุว่าเป็นบุตรที่เกิดกับภรรยาคนเดียวกันนี้หรือภรรยาคนอื่น
โยบ 2

โยบ 2  เป็นบทที่ 2 ของหนังสือโยบในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ ไม่ทราบว่าผู้เขียนหนังสือโยบเป็นใคร นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเขียนขึ้นราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสกาล บทที่ 2 ของหนังสือโยบเป็นส่วนหนึ่งของบทนำของหนังสือที่ประกอบด้วยโยบ 1:1-2:13
ต้นฉบับ.
บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 13 วรรค
พยานต้นฉบับ.
บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008) 
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B; <math> \mathfrak{G}</math>B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; S; BHK: <math> \mathfrak{G}</math>S; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A; <math> \mathfrak{G}</math>A; ศตวรรษที่ 5)
วิเคราะห์.
ในโครงสร้างของหนังสือ บทที่ 1 และ 2 รวมกลุ่มในฐานะ "บทนำ" โดยมีโครงสร้างดังต่อไปนี้:
ส่วนทั้งหมดนี้นำไปสู่ส่วนถัด ๆ ไปของหนังสือ:
บทนำประกอบด้วยฉาก 5 ฉาก เขียนในรูปแบบร้อยแก้ว (1:1–5; 1:6–12; 1:13–22; 2:1–6; 2:7–13 (3:1)) สลับกับระหว่างโลกและฟ้าสวรรค์ ซึ่งเป็นการแนะนำตัวละครหลักและประเด็นทางเทววิทยาที่จะวินิจฉัย
โยบ 3

โยบ 3  เป็นบทที่ 3 ของหนังสือโยบในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ ไม่ทราบว่าผู้เขียนหนังสือโยบเป็นใคร นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าเขียนขึ้นราวศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสกาล บทที่ 3 ของหนังสือโยบเป็นส่วนหนึ่งของส่วนบทสนทนาของหนังสือที่ประกอบด้วยโยบ 3:1-31:40
ต้นฉบับ.
บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 26 วรรค
พยานต้นฉบับ.
บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008) 
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B; <math> \mathfrak{G}</math>B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; S; BHK: <math> \mathfrak{G}</math>S; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A; <math> \mathfrak{G}</math>A; ศตวรรษที่ 5)
วิเคราะห์.
โครงสร้างของหนังสือเป็นดังต่อไปนี้:
ในโครงสร้างนี้ บทที่ 3 ถูกรวมอยู่ในส่วนบทสนทนาที่มีโครงสร้างดังต่อไปนี:
ส่วนบทสนทนาเขียนด้วยรูปแบบบทกวีที่มีวากยสัมพันธ์และไวยากรณ์ที่มีลักษณะเฉพาะตัว
โยบแช่งวันเกิดของตน (3:1–10).
หลังจากบทนำที่เขียนด้วยร้อยแก้วในบทที่ 1–2 ผู้เล่าเรื่องของหนังสือก็ขาดบทบาทไปจนกระทั่งกลับมาในบทที่ 42 จึงไม่มีผู้ตีความที่จะอธิบายบทสนทนาระหว่างกลุ่มผู้พูด และผู้อ่านต้องตั้งใจติดตามแนวความคิดของบทสนทนาด้วยตนเอง ภายหลังจากเจ็ดวันผ่านไปนับตั้งแต่เพื่อนสามคนของโยบมาถึง ในที่สุดโยบก็ปลดปล่อย 'อารมณ์อันอดกลั้น' ของตนออกมา โดยการแช่งวันเกิดของตนเอง (วรรค 2–10) ก่อนจะหันมาตั้งคำถามในวรรค 11–26 ในทุกคำที่โยบพูด โยบไม่ได้แช่งพระเจ้าโดยตรงตามที่ซาตานคาดไว้ (1:11) หรือตามที่ภรรยาของเขาแนะนำ (2:9) ไม่มีอะไรใน "คำแช่งตนเอง" ของโยบที่ขัดแย้งกับความเชื่อในพระเจ้าของโยบ คำพูดของโยบเป็นที่เข้าใจได้ดีที่สุดว่าเป็นเสียงร้องอันขมขื่นแห่งความทุกข์หรือการทักท้วงถึงสภาวะลำบากที่ตนประสบอยู่ โดยยังคงรักษาความเชื่อในท่ามกลางประสบการณ์อันงุนงงสับสน มากกว่าจะแช่งเพื่อทำลายการทรงสร้าง เพราะไม่สามารถบรรลุผล
"ต่อมา โยบอ้าปากแช่งวันเกิดของตน"
[โยบกล่าวว่า] "ขอให้วันนั้นเป็นความมืด"
"ขอพระเจ้าจากเบื้องบนอย่าเอาพระทัยใส่วันนั้น"
"หรืออย่าให้แสงสว่างส่องในวันนั้น"
การคร่ำครวญให้ตนเองของโยบ (3:11–26).
การคร่ำครวญของโยบในส่วนนี้แบ่งได้เป็น 2 ส่วนย่อย:
แต่ละส่วนย่อยขึ้นต้นด้วยคำภาษาฮีบรู , "lām-māh", "ทำไม"
การคร่ำครวญเติมเต็มให้กับการร้องแช่งในช่วงต้น (วรรค 1–10) ด้วยชุดคำถามเชิงวาทศิลป์ โดยโต้แย้งเรื่องที่ตนเกิดมา (วรรค 10) โอกาสแรกสุดที่เขามีเพื่อจะหลบหนีจากชีวิตแห่งความทุกข์ยากนี้จะต้องมีตั้งแต่แรกเกิด (วรรค 11–12, 16) ในขณะที่วรรค 13–19 โยบคือว่าความตายเป็น 'การลงไปสู่การหลับใหลอย่างสงบ ณ สถานที่ที่ไร้ปัญหา' ภายหลังพระยาห์เวห์ทรงตั้งคำถามของพระองค์ต่อโยบ (โยบ 38–41) ซึ่งทำให้โยบตระหนักว่าโยบเพิกเฉยต่อวิถีทางของพระยาห์เวห์
[โยบกล่าวว่า] "ทำไมข้าไม่ตายเสียตั้งแต่ออกจากครรภ์?"
"ทำไมข้าไม่ออกจากครรภ์มารดาแล้วสิ้นใจ?""
วรรค 11.
ทั้งสองครึ่งวรรคของวรรคนี้ใช้บุพบทวลี ("ออกจากครรภ์" ในทั้งสองครึ่งวรรค; ครึ่งวรรคแรกมีความหมายตรงตัวว่า "จากครรภ์" ครึ่งวรรคหลังมีความหมายตรงตัวว่า "จากท้องที่ข้าออกมา") ทั้งในสองครึ่งวรรคมีความหมายในเชิง "ปรากฏออกมาจากครรภ์"
'รูปคู่ของความตาย' ในทั้งสองครึ่งวรรคของวรรคนี้ ("ตาย", "สิ้นใจ") ตรงกันข้ามกับ 'สองสัญลักษณ์ของชีวิต' ในวรรค 12 ("หัวเข่ารับข้าไว้", "หัวนมให้ข้าดูด")
สนามบิน (แก้ความกำกวม)

สนามบิน  คือสถานที่ใด ๆ ก็ตามที่มีการปฏิบัติการบิน ในภาษาอังกฤษแบบอังกฤษ ส่วนใหญ่หมายถึงสนามบินขนาดเล็ก (small airport) หรือสนามบิน (airfield)
สนามบิน หรือ สนามบิน อาจหมายถึง:
สถานที่.
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
ไชยชนก ชิดชอบ

ไชยชนก ชิดชอบ (เกิด 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2533) ชื่อเล่น นก เป็นนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคพรรคภูมิใจไทย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์ เขต 2 และอดีตประธานเจ้าหน้าที่บริหารบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด อีสปอร์ตบุตรชายของเนวิน ชิดชอบ และกรุณา ชิดชอบ
ประวัติ.
ไชยชนกเกิดวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 เป็นบุตรชายคนโตของเนวิน ชิดชอบ ประธานสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด และ กรุณา ชิดชอบ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดบุรีรัมย์ ไชยชนกได้รับการผลักดันให้เดินทางไปศึกษาที่ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 ขณะที่อายุ 8 ปี โดยจบการศึกษาระดับไฮสกูลที่โรงเรียน Millfield Preparatory School จากนั้นเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษา ในสาขาเศรษฐศาสตร์การเงิน ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงลอนดอน ก่อนเปลี่ยนไปศึกษาต่อในด้านการจัดการการเงินระหว่างประเทศ
ไชยชนกใช้เวลาศึกษาในประเทศอังกฤษเป็นเวลา 17 ปี จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2558 ขณะที่ไชยชนกอายุ 25 ปี จึงเดินทางกลับประเทศไทย และสมัครเข้ารับราชการทหารทันที เป็นทหารกองประจำการ สังกัดกองทัพบก ผลัด 1
การทำงาน.
กีฬา.
ในด้านกีฬา ไชยชนกมีความสนใจในด้านกีฬา โดยเฉพาะฟุตบอล จึงเข้ามาช่วยบิดาดูแลสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด และสนามแข่งรถ ช้าง อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต รวมถึงยังเป็นผู้ก่อตั้งบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด อีสปอร์ต และมีส่วนร่วมนำทีมชนะเลิศการแข่งขันอารีนาออฟเวเลอร์ ทั้งโปรลีก 2 สมัย (ฤดูหนาว พ.ศ. 2562 และฤดูร้อน พ.ศ. 2563) และระดับนานาชาติในปี พ.ศ. 2564 โดยไชยชนกมีประวัติการทำงานด้านกีฬา ดังนี้
การเมือง.
เนวินได้เปิดตัวไชยชนกเป็นว่าที่ผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์ของพรรคภูมิใจไทย ในพิธีทำบุญเปิดอาคารสำนักงานพรรคภูมิใจไทย อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2565 และต่อมาไชยชนกสมัครเป็นสมาชิกพรรคภูมิใจไทยเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ปีเดียวกัน โดยไชยชนกเป็นผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์รุ่นที่ 3 ของตระกูลชิดชอบ ต่อจากชัย ชิดชอบ ผู้เป็นปู่ และเนวินผู้เป็นบิดา
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 ไชยชนกลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์ เขต 2 และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ต่อมาเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2567 ที่ประชุมใหญ่สามัญประจำปีของพรรคภูมิใจไทย ได้มีมติเลือกไชยชนกเป็นเลขาธิการพรรคภูมิใจไทย แทนศักดิ์สยาม ชิดชอบ ผู้เป็นอา ที่ลาออกจากตำแหน่ง
วัดบ้านธาตุใต้

วัดบ้านธาตุใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านธาตุ อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี
วัดบ้านธาตุใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2529
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2336 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และบูรณปฏิสังขรณ์ในปี พ.ศ. 2467 อุโบสถเป็นอาคารทรงโถงก่ออิฐถือปูน มีขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร ด้านหน้าของอุโบสถมีพาไลต่อออกมา ใช้ผนังรับน้ำหนัก หน้าบันด้านหน้าและด้านหลังมีภาพปูนปั้นรูปครุฑพ่าห์รายล้อมด้วยกลุ่มต้นไม้ประดับกระจกสี ภายในอุโบสถประดิษฐาน "หลวงพ่อพระขาว" เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ฐานพระอุโบสถเป็นฐานบัวลูกแก้วอกไก่ ผนังสกัดด้านหน้าเจาะเป็นช่องประตู 1 ช่อง ส่วนผนังสกัดด้านข้างเจาะเป็นช่องหน้าต่าง ด้านละ 3 ช่อง ซุ้มประตูหน้าต่างเจาะเข้าไปในผนังเป็นซุ้มโค้งประกอบเสาหลอก 
วัดมี "พระธาตุมงคลธรรมเจดีย์" มีพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2562
ฐานปฏิบัติการหลัก

ฐานปฏิบัติการหลัก  เป็นคำที่ใช้โดยกองทัพสหรัฐ ซึ่งนิยามว่าเป็น "ฐานทัพที่มีการควบคุมอย่างถาวร มีการป้องกันอย่างดี ใช้เพื่อรองรับกองกำลังที่ประจำการอย่างถาวร และมีการเข้าถึงทางทะเลและ/หรือทางอากาศที่แข็งแกร่ง" คำนี้ใช้เพื่อแยกความแตกต่างระหว่างสถานที่ทางยุทธวิธีที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ในต่างประเทศ กับสถานที่ทางยุทธวิธีฉุกเฉินที่มีขนาดเล็กกว่า ปลอดภัยน้อยกว่า หรือมีกำลังประจำการชั่วคราว เช่น ฐานปฏิบัติการหน้า (forward operating base), ฐานปฏิบัติการสำรอง (forward operating site) หรือสถานที่ความมั่นคงความร่วมมือ (cooperative security location) การจำแนกความแตกต่างดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อเดอะเพนตากอนเริ่มจัดการกับภัยคุกคามในภูมิภาคในแอฟริกา เอเชีย และลาตินอเมริกาเป็นหลัก หลังจากการทบทวนสถานะทั่วโลกในปี พ.ศ. 2547
มนต์รักแม่น้ำมูล

มนต์รักแม่น้ำมูล เป็นภาพยนตร์ไทยแนวมิวสิคัล ดราม่า โรแมนติก ปี 2520 สร้างโดยดวงกมลมหรสพ จากการกำกับของครูพงษ์ศักดิ์ จันทรุกขา ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดงผู้ล่วงลับ นำแสดงโดยสมบัติ เมทะนี, นัยนา ชีวานันท์, เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์, ปิยะ ตระกูลราษฎร์, วิชชุตา เธียรโสภณ, สุริยา ชินพันธุ์, เศรษฐา ศิระฉายา และเปียทิพย์ คุ้มวงศ์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2520 ที่โรงภาพยนตร์เพชรรามา ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้นับเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของปิยะ ตระกูลราษฎร์ ในฐานะนักแสดงนำอย่างเต็มตัว หลังจากเป็นนักแสดงตัวประกอบในภาพยนตร์หลายเรื่อง ก่อนจะมามีชื่อเสียงในภาพยนตร์เรื่องถัดมาคือเรื่องครูบ้านนอก ในปีถัดมา จากผลงานการกำกับของสุรสีห์ ผาธรรม ผู้ช่วยผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องมนต์รักแม่น้ำมูล
ต่อมาในปี 2545 ได้มีการนำภาพยนตร์เรื่องนี้กลับมาสร้างใหม่ในรูปแบบละครโทรทัศน์ออกอากาศทางช่อง 5 นำแสดงโดยอำพล ลำพูน, คทรีน่า กลอส, ทศพล หิมพานต์, จารุณี สุขสวัสดิ์ และรุ่งเรือง อนันตยะ ซึ่งมนต์รักแม่น้ำมูลในเวอร์ชั่นนี้ได้มีการปรับเปลี่ยนเนื้อหาจากเวอร์ชั่นต้นฉบับ พร้อมกับปรับบทให้ ครูพิณ เป็นพระเอกแทน ครูตะวัน และเดือน ให้เป็นนางเอกแทน สายไหม
จากนั้นในปี 2554 ได้มีการนำมนต์รักแม่น้ำมูลกลับมาสร้างใหม่ในรูปแบบละครโทรทัศน์อีกครั้งออกอากาศทางช่อง 7 ผลิตโดยคำพอดี จากการกำกับของ ธง ธงชัย ประสงค์สันติ นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ, วรัทยา นิลคูหา, ศรัณย์ ศิริลักษณ์, ธันวา สุริยจักร, พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ และปริศนา วงศ์ศิริ ออกอากาศทุกวันจันทร์และอังคาร เวลา 20.25–22.25 น. ระหว่างวันที่ 12 เมษายน ถึง 31 พฤษภาคม 2554 มีจำนวนทั้งสิ้น 15 ตอน นอกจากนี้ในมนต์รักแม่น้ำมูลเวอร์ชั่นนี้ยังได้นำ ปิยะ ตระกูลราษฎร์ ผู้รับบท ครูพิณ ในเวอร์ชั่นภาพยนตร์มาร่วมแสดง
ประเทศปาปัวนิวกีนีในแปซิฟิกเกมส์ 2023

ประเทศปาปัวนิวกีนี จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 นักกีฬาชาวปาปัวนิวกินีได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ทุกครั้งนับตั้งแต่การแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1963
เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2566 คณะกรรมการโอลิมปิกปาปัวนิวกินี ยืนยันกีฬา 20 รายการที่จะเข้าร่วมในการแข่งขันดังกล่าว
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
บาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 – โซพรอน

การแข่งขันบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 ใน โซพรอน' จะเป็นหนึ่งในสี่การแข่งขันบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 จะจัดขึ้นที่เมืองโซพรอน ประเทศฮังการี ตั้งแต่วันที่ 8 ถึง 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567
บาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 – แอนต์เวิร์ป

การแข่งขันบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 ใน แอนต์เวิร์ป' จะเป็นหนึ่งในสี่การแข่งขันบาสเกตบอลหญิงรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024 จะจัดขึ้นที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม ตั้งแต่วันที่ 8 ถึง 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2028

"ฟุ"ตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2028  หรือ UEFA Euro 2028 หรือ Euro 2028 จะเป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปครั้งที่ 18 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงชนะเลิศนานาชาติทุกสี่ปี โดยประเทศในสหราชอาณาจักรทั้งหมด คือประเทศอังกฤษ, สกอตแลนด์, เวลส์ และ ไอร์แลนด์เหนือ รวมถึงประเทศไอร์แลนด์ จะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน มีกำหนดจัดขึ้นระหว่างเดือนมิถุนายนถึงเดือนกรกฎาคม 2028
การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นครั้งที่สามที่ประเทศอังกฤษจะเป็นเจ้าภาพ ซึ่งเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันในปี 1996 และการแข่งขันในปี 2020 ในลอนดอน นอกจากนี้ยังจะเป็นครั้งที่สองที่การแข่งขันนี้จัดขึ้นในสกอตแลนด์ ซึ่งครั้งก่อนหน้าจัดการแข่งขันในปี 2020 ที่กลาสโกว์ด้วย เช่นเดียวกันจะเป็นครั้งแรกที่จะเป็นเจ้าภาพของไอร์แลนด์เหนือ สาธารณรัฐไอร์แลนด์ และ เวลส์
สนาม.
ในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2566 มีการเปิดเผยสนามเจ้าภาพทั้ง 10 แห่งสำหรับการคัดเลือกเจ้าภาพยูโร 2028 โดยรายชื่อจะได้รับการยืนยันจากยูฟ่าในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2566
คาสตรอล

คาสตรอล  เป็นบริษัทน้ำมันและผู้ผลิตน้ำมันหล่อลื่นสำหรับอุตสาหกรรมและยานยนต์จากประเทศอังกฤษ โดยผลิตและจำหน่ายน้ำมัน จาระบี และผลิตภัณฑ์ที่คล้ายคลึงกันสำหรับใช้งานในการหล่อลื่นหลากหลายประเภท เดิมชื่อ ซีซี เวคฟิลด์ (CC Wakefield) ซึ่งชื่อ "คาสตรอล" เดิมเป็นเพียงชื่อตราสินค้าสำหรับน้ำมันเครื่องของบริษัทเท่านั้น แต่ในที่สุดบริษัทก็เปลี่ยนชื่อเป็น "คาสตรอล" เมื่อชื่อผลิตภัณฑ์เป็นที่รู้จักมากกว่าชื่อบริษัท
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 คาสตรอลเป็นบริษัทในเครือของบีพี (BP) ซึ่งเข้าซื้อบริษัทด้วยมูลค่า 4.73 พันล้านดอลลาร์
ฆือนาลึก

ฆือนาลึก  หรือ แคทช์ (ฆือนาลึก:) เป็นเทศบาลและหมู่บ้านคอเคซัสโบราณที่มีที่มาย้อนไปถึงสมัยแอลเบเนียคอเคซัส หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ในภูเขาสูงของเขตกูบาในประเทศอาเซอร์ไบจาน เทศบาลฆือนาลึกประกอบด้วยหมู่บ้านฆือนาลึกและหมู่บ้านกาลัยฆูดัท หมู่บ้านนี้เป็นส่วนหนึ่งของ "ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของชาวฆือนาลึกและเส้นทางเคลื่อนย้ายปศุสัตว์ตามฤดูกาล "เคิชโยลู"" ซึ่งยูเนสโกขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในปี 2023
ฆือนาลึกตั้งอยู่ทางใต้ของกูบา ในใจกลางเทือกเขาคอเคซัสใหญ่ซึ่งแยกคอเคซัสเหนือในรัสเซียออกจากคอเคซัสใต้ ฆือนาลึกเป็นหมู่บ้านที่โดดเดี่ยวและอยู่สูงที่สุดแห่งหนึ่งในแถบคอเคซัส และมีอุณหภูมิที่ต่างกันอย่างมากระหว่างฤดูร้อนกับฤดูหนาว จาก −20 °ซ ถึง 18 °ซ ประชากรของฆือนาลึกอยู่ที่ประมาณ 2,000 คน ประชากรของหมู่บ้านนี้ใช้ภาษาฆือนาลึกซึ่งเป็นภาษาโดดเดี่ยวในตระกูลภาษาคอเคซัสเหนือ กระนั้นชาวบ้านส่วนใหญ่ก็พูดภาษาอาเซอร์ไบจานได้เช่นกัน
อิลฮัม แอลีเยฟ ประธานาธิบดีอาเซอร์ไบจาน ได้จัดตั้งเขตสงวนสถาปัตยกรรมประวัติศาสตร์และชาติพันธุ์แห่งรัฐ ฆือนาลึก ขึ้นตามกฤษฎีกาประธานาธิบดีในปี 2007 เพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรม ภาษา และลักษณะอันโดดเด่นของฆือนาลึก ฆือนาลึกเป็นหนึ่งในโบราณสถานเสี่ยงอันตรายสูงสุด 100 แห่งของกองทุนโบราณสถานโลกประจำปี 2008 เนื่องมาจากความกังวลเกี่ยวกับการสร้างถนนสายใหม่ที่เชื่อมต่อฆือนาลึกเข้ากับกูบา
อุทยานพิพิธภัณฑ์ศิลปะอิหร่าน

อุทยานพิพิธภัณฑ์ศิลปะอิหร่าน  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะตั้งอยู่ในเขตเอแลฮีเอฮ์ นครเตหะราน ประเทศอิหร่าน อุทยานมีบนาดพื้นที่ไม่ถึงปนึ่งเฮกตาร์ จุดหมายตาสำคัญของอุทยานคือแบบจำลองสิ่งปลูกสร้างในประวัติศาสตร์ของอิหร่านที่สำคัญในขนาดย่อ อาคารเหล่านี้สร้างขึ้นสมัยจักรวรรดิปาห์ลาวี
อาคารหลังหลักสร้างขึ้นในปี 1931 โดยเป็นของอะฮ์มัด อามีร์ อะฮ์มาดี ผู้บังคับบัญชาของเรซา ชะฮ์ มีการบูรณะครั้งใหญ่ในปี 2005 ซึ่งมีการจัดภูมิทรรศสวนใหม่ควบคู่ ในปัเดียวกันนี้ได้เปิดอาคารและพื้นที่สวนโดยรอบใหม่ในฐานะพิพิธภัณฑ์ศิลปะ
ในรัชสมัยของราชวงศ์ปาห์ลาวีในทศวรรษ 1960s มีการจัดเทศกาล "ฉลอง 2500 ปีแห่งจักรวรรดิเปอร์เซีย" มีการสั่งทำแบบจำลองอาคารโบราณในอิหร่านที่สำคัญโดยตรงจากศิลปินของอิตาลี โดยแบบจำลองทำมาจากคอนกรีต และใช้เรซินกับพอลีเอสเทอร์เพื่อประดับกระจกหน้าจ่าง จากนั้นจึงทาด้วยสีน้ำมันในแบบจำลองของฮาชท์เบเฮชท์, เชเฮลโซทูน และ ชัมโซลเอเมเรฮ์
แบบจำลองของโบราณสถานอิหร่านที่สำคัญภายในอุทยาน รวมถึงแบบจำลองของฮาชท์เบเฮชท์, เชเฮล โซทูน, โกนบาเดคาวุส, ชัมโซเอมาเรฮ์, สะพานสามสิบ, สถานีคาราวาน, สวนฟิน, หออาซาดี, หอมีลาด, สุสานดาเนียล, โดมโซลทานนีเยฮ์ และ อารามนักบุญทัดดีอุส
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2032

ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2032  หรือ UEFA Euro 2032 หรือ Euro 2032 จะเป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป ครั้งที่ 19 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงชนะเลิศนานาชาติทุกสี่ปี ที่จัดโดยยูฟ่า สำหรับฟุตบอลชายทีมชาติชุดใหญ่ โดยประเทศอิตาลี และ ตุรกี จะเป็นเจ้าภาพการแข่งขันซึ่งมีกำหนดจะจัดขึ้นระหว่างเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2575
การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นครั้งที่สี่ที่ประเทศอิตาลีจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันชิงแชมป์ยุโรป ซึ่งก่อนหน้านี้เคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันในปี ค.ศ. 1968 และ 1980 รวมทั้งการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ที่โรม โดยจะเป็นครั้งแรกที่การแข่งขันจัดขึ้นที่ประเทศตุรกี
สนามแข่งขัน.
เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2566 ทั้งสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี และสหพันธ์ฟุตบอลตุรกี ได้เสนอรายชื่อสนาม 10 แห่ง เมื่อทั้งสองเสนอตัวเป็นเจ้าภาพแยกกัน เนื่องจากการคัดเลือกเจ้าภาพกลายเป็นการเสนอตัวร่วมกัน แต่ละประเทศจะเลือกสนาม 5 แห่งสำหรับการแข่งขันรอบสุดท้ายแทน
กูบา

กูบา  เป็นนครและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกูบา ประเทศอาเซอร์ไบจาน ตั้งอยู่บนเชิงเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขาชาห์แดฆ ที่ความสูง 600 เมตรจากระดับน้ำทะเล บนฝั่งขวาของแม่น้ำคุดยาล กูบามีประชากรราว 38,100 คนในปี 2010
นครกูบาในปัจจุบันมีที่มาจากหมู่บ้านริมน้ำชื่อกูดิอัล (Gudial) ในกลางศตวรรษที่ 18 หลังย้ายที่พำนักจากคูนดัต ฮุสเซน อาลี (Hussain Ali) ได้กลายมาเป็นข่านแห่งกูบา และทำการสร้างป้อมปราการขึ้นล้อมรอบนครกูบา หลังขากนั้นเขาพยายามจะตั้งรัฐขึ้นแยกเอป็นเอกเทศจากรัฐข่านอื่น ๆ ในอาเซอร์ไบจาน รัฐกูบายิ่งเรือบอกนาจขึ้นอีกในสมัยปกครองของฟาตาลี ข่าน (Fatali Khan, 1758–1789) บุตรของฮุสเซน อาลี กระนั้น รัฐข่านกูบา เช่นเดียวกับรัฐข่านอื่น ๆ ในทรานส์คอเคซัส ท้ายที่สุดได้ถูกยึดครองโดยซาร์แห่งรัเซียในต้นศตวรรษที่ 19 และผนวกเข้ากับจักรวรรดิรัสเซียในที่สุด หลังการเจรจา ต่อมากูบาถูกจัดเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเดอร์เบนต์ในปร 1840 ตามด้วยกูบาอูเยซด์ในรัฐบากูในปี 1860
กูบสเป็นศูนย์กลางหนึ่งของอุตสาหกรรมการทอพรมในอาเซอร์ไบจาน โดยมีบริษัทแนวหน้าของเมืองคือ "กาดิมกูบา" ("Qadim Quba") พรมชิ้นสำคัญจากกูบา เช่น "โกลูชีชี" ("Golu Chichi") ทอขึ้นในกูบาเมื่อปี 1712 ปัจุบันเป็นของจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตันในนครนิวยอร์ก
กูลามีการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างมากในช่วงทศวรรษ 2000 โดยเฉพาะจากการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมก่อสร้างของเมือง
แกนแจ

แกนแจ  เป็นนครในประเทศอาเซอร์ไบจานที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศ ด้วยประชากรราว 335,600 นครแกนแจเป็นศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมมาเกือบตลอดการมีอยู่ของแกนแจ ในอดีตเป็นราชธานีของรัฐข่านแกนแจจนปี 1804 ที่ซึ่งกาจาร์ อีรัน ถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิรัสเซียอันเป็นผลจากสนธิสัญญากูลีสตันในปี 1813 ด้วยอยู่ภายใต้เขตผู้ว่าการจอร์เจีย, เขตผู้ว่าการจอร์เจีย-อีเมเรติยา, เขตผู้ว่าการตีฟลิส และ เขตผู้ว่าการเอลีซาเวตโปล ตามลำดับ ต่อมาจึงเป็นของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจาน, สาธารณรัฐโซเวียตอาเซอร์ไบจาน และประเทศอาเซอร์ไบจาน ตามลำดับ
นาโฏร์ราชวารี

นาโฏร์ราชวารี (อักษรโรมัน: Natore Rajbari) หรือ วังนาโฏร์ เป็นอดีตพระราชวังหลวงในนาโฏร์ ประเทศบังกลาเทศ ในอดีตเป็นที่พำนักและที่ทรงงานของราชสกุลราชศาหีแห่งซามินดาร์ รานีภาวนี อาศัยอยู่ที่นี่และขยับยขยายพื้นที่ของวังหลังการเสียชีวิตของสามี
 ปัจจุบันวังนี้เป็นพิพิธภัณฑ์
วังหลังแรก "ราชวารี" สร้างขึ้นโดยราชา รามชีวัน โมอิตรา (Raja Ramjivan Moitra) ล้อมรอบด้วยคูน้ำสองชุดที่ยังสามารถพบได้ในปัจจุบัน อาคารหลังเดิมส่วนใหญ่ของวังพังลงในระหว่างแผ่นดินไหวปี 1897 ต่อมามีการสร้างขึ้นใหม่หรือสร้างอาคารทดแทน ผู้สืบทอดตำแหน่งของรามชีวันคือ รามกันตะ (Ramkanta) ซึ่งเป็นบุตรบุญธรรม หลังรามกันตะเสียชีวิต วังนาโฏร์ได้ถูกส่งต่อมาอยู่ภายในการบริหารของภรรยาม่าย รานีภาวนี ซึ่งพัฒนาวังขึ้นอย่างมาก หลังรานีภาวนีเสียชีวิตในปี 1797 บุตรบุญธรรมของเธอ ราชา รามกฤษณะ (Ramkrishna) ได้แบ่งวังนีเเป็นสองส่วนให้กับลูกทั้งสอง คือ วิศวนาถ (Bishwanath) กับ ศิวนาถ (Sibnath) และกลับมายุบรวมกันเป็นพื้นที่เดียวอีกครั้งในปี 1950
โรงพยาบาลอินโดนีเซีย

โรงพยาบาลอินโดนีเซีย  เป็นโรงพยาบาลที่ตั้งอยู่ในเมือง บัยต์ลาฮิยา  เขตผู้ว่าการกาซาเหนือ ฉนวนกาซา รัฐปาเลสไตน์
โรงพยาบาลเริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2554 บนพื้นที่ขนาด 16,000 ตารางเมตรซึ่งได้รับบริจาคจากรัฐบาลของกาซา โครงการมีมูลค่า 1.26 แสนล้านรูปียะฮ์ โดยได้รับทุนจากการบริจาคของประชาชนและจากองค์กรในประเทศอินโดนีเซีย เช่น สภากาชาดอินโดนีเซียและสมาคมมูฮัมมาดียะฮ์  รวบรวมผ่านคณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉินทางการแพทย์ (MER-C) ซึ่งเป็นองค์กรมนุษยธรรมในอินโดนีเซีย มูฮัมมัด จูซูฟ กัลลา  รองประธานาธิบดีอินโดนีเซียทำพิธีเปิดโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2559
โรงพยาบาลมีเตียงผู้ป่วย 100 เตียง ห้องผ่าตัด 4 ห้อง และหออภิบาลผู้ป่วยหนัก 10 เตียง เจ้าหน้าที่ประกอบด้วยชาวปาเลสไตน์ประมาณ 400 คน ซึ่งได้รับค่าจ้างจากกระทรวงสาธารณสุขของฉนวนกาซา และอาสาสมัครชาวอินโดนีเซียจำนวนหนึ่ง
สงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566.
ในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 กองกำลังป้องกันอิสราเอลได้ปิดล้อมโรงพยาบาลอย่างสมบูรณ์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของการรุกรานฉนวนกาซา ในสงครามอิสราเอล–ฮะมาส พ.ศ. 2566
อิสราเอลอ้างว่านักรบฮะมาสใช้โรงพยาบาลเพื่อวัตถุประสงค์ทางการทหาร แม้ว่าประเด็นนี้จะถูกโต้แย้งก็ตาม
ภายหลังการจู่โจม รัฐมนตรีต่างประเทศอินโดนีเซีย เริตโน มาร์ซูดี  ออกแถลงการณ์ "ประณามอย่างรุนแรงที่สุด" ซึ่งเป็นความพยายามในการผลักดันให้มีการหยุดยิงเพื่อคำนึงถึงจริยธรรม โดยได้แถลงระหว่างการเยือนทางการทูตในประเทศจีน ซึ่งจีนดำรงตำแหน่งประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (UNSC) ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566
ชีร์วัน (ประเทศอาเซอร์ไบจาน)

ชีร์วัน (Shirvan) เป็นนครในประเทศอาเซอร์ไบจาน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำกูรา ชื่อเดิมของเมืองคือ "ซูบอฟกา" ("Zubovka") กระทั่งปี 1938 ก่อนเปลี่ยนมาเป็น "อาลี บัยรัมลี" จนปี 2008 ในระหว่างปี 1938 ถึง 1954 ชีร์วันมีสถานะเป็นหมู่บ้าน ก่อนจะได้รับสถานะนครของสาธารณรัฐในปี 1963 ชีร์วันมีขนาดพื้นที่ 72.7 ตารางกิโลเมตร แบะประชากร 87,400 คน ตามสำมะโนปี 2020 ความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 1226 คนต่อ 1 ตารางกิโลเมตร ชีร์วันมีนิคมใต้ปกครองได้แก่ ฮาจีการาห์มันลี (Hajigarahmanly) และ ไบรัมลี (Bairamly) ประชากร 98.5% ของเมืองเป็นชาวอาเซอร์ไบจาน
นครชีร์วันในปัจจุบันมีที่มาจากศตวรรษที่ 19 เริ่มแรกเป็นนิคมของชาวรัสเซียที่กลับมาตั้งรกรากใหม่ มีชื่อว่าซูบอฟกา ชื่ออันตั้งให้เกียรติแด่วาเลริยัน ซูบอฟ กระนั้นชื่อท้องถิ่นคือ การาชูฆาร์ (Qarachukhar) เนื่องด้วยที่ตั้งของเมืองซึ่งติดแม่น้ำและด้วยเมืองไม่ได้มีความสูงมาก ทำให้ชีร์วันถูกอุทกภัยมาตลอดในประวัติศาสตร์
มีการขุดพบทางโบราณคดีในละแวกของชีร์วันซึ่งช่วยยืนยันการตั้งรกรากมาอย่างยาวนานที่ชีร์วัน ชีร์วันในอดีตยังเป็นทางผ่านของเส้นทางคาราวาน ในการขุดพบทางโบราณคดีที่ห่างออกไป 2 กิโลเมตรจากเขตเมือง มีการค้นพบนิคมอายุศตวรรษที่ 14 ที่มีลักษณะเป็นนคร ในย่านหัตถกรรมของเมืองโบราณนี้ยังพบซากของเตาเผาเครื่องเคลือบ 12 เตาที่อยู่ในสภาพที่ดีมาก นอกจากนี้ยังมีการขุดพบวัตถุต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันและการใช้ชีวิตของคนโบราณ
จารึกเซเบก-คู

จารึกเซเบก-คู  มีอีกชื่อว่า จารึกคู-โซเบก  เป็นศิลาจารึกที่อุทิศแด่ผู้ที่มีชื่อว่าเซเบก-คู (คู-โซเบก) ที่มีชีวิตในรัชสมัยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 (ครองราชย์: 1878 – 1839 ปีก่อน ค.ศ.) ค้นพบโดยจอหืน การ์สแตงใน ค.ศ. 1901 ที่นอกสุสานคู-โซเบกที่อไบดอส ประเทศอียิปต์ ปัจจุบันตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แมนเชสเตอร์
ข้อความส่วนใหญ่กล่าวถึงชีวิตของคู-โซเบก และมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์เนื่องจากมีบันทึกการทัพอียิปต์แรกสุดในคานาอัน (หรือบริเวณสักแห่งในทวีปเอเชีย) เท่าที่รู้จัก ข้อความนั้นเขียนไว้ว่า "พระองค์เสด็จไปทางเหนือเพื่อโค่นล้มชาวเอเชีย พระองค์เสด็จถึงต่างประเทศที่มีชื่อว่า Sekmem (...) จากนั้น Sekmem จึงล่มสลายพร้อมกับซาก Retenu" โดยที่ Sekmem (s-k-m-m) คาดว่าเป็นเชเคม
อรุณ บุญชม

อรุณ บุญชม (เกิด 11 มีนาคม พ.ศ. 2492) หรือศาสนนามว่า มุฮัมมัดญะลาลุดดีน บิน ฮูเซ็น  เป็นจุฬาราชมนตรีคนที่ 19 แห่งราชอาณาจักรไทย ประธานคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย อดีตประธานคณะผู้ทรงคุณวุฒิจุฬาราชมนตรี อดีตประธานกรรมการอิสลามประจำกรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
อรุณเกิดเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2492 ณ บ้านสามอิน ตำบลคลองตัน อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันคือแขวงคลองตัน เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร) บิดาชื่อเซ็น บุญชม หรือ ฮัจยีฮูเซ็น บุญชม มารดาชื่อถม บุญชม หรือฮัจยะห์อาซียะห์ เป็นสัปบุรษมัสยิดฮิดายาตุ้ลอิสลาม เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาอัลฮะดีษและอิสลามศึกษา จากมหาวิทยาลัยมะดีนะฮ์ ราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบีย และสาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
มัซฮับ.
ท่านอาจารย์อรุณนั้น เป็นชาฟิอียะฮ์ (ผู้ยึดมัซฮับชาฟิอี) แบบแท้ จากการแปลตำราอัลฟิกฮุลมันฮะญีย์ อันเป็นตำราฟิกฮ์ของมัซฮับชาฟิอีที่ประพันธ์โดย บรรดาฟะกีฮ์แห่งมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร
การทำงาน.
นายอรุณเคยทำงานเป็นอาจารย์สอนอิสลามศึกษาและภาษาอาหรับระดับซานาวีย์ ที่โรงเรียนมิฟตาฮุ้ลอุลูมิดดีนียะห์ (บ้านดอน) รวมถึงเป็นวิทยากรบรรยายศาสนธรรมให้แก่สถาบันและองค์กรต่าง ๆ
นอกจากนี้ ก่อนการดำรงตำแหน่งจุฬาราชมนนตรี นายอรุณเคยดำรงตำแหน่งเป็นอิหม่ามประจำมัสยิดดารุ้ลมุห์ซีนีน (สุเหร่าบ้านดอน) แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร, ประธานคณะกรรมการอิสลามประจำกรุงเทพมหานคร, รองประธานคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย, ประธานคณะผู้ทรงคุณวุฒิจุฬาราชมนตรี และอีกหลายตำแหน่ง นอกจากนี้ยังทำหน้าที่แปลหนังสือฮะดีษซอเฮียะฮ์ (จริยวัตรท่านศาสดา) 9 เล่ม, แปลหนังสือริยาดุซซอลิฮัน (จริยธรรมอิสลาม) 7 เล่ม และแปลหนังสืออัลฟิกฮ์ (นิติศาสตร์อิสลาม) 7 เล่ม
จุฬาราชมนตรี.
ในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566 กระทรวงมหาดไทยได้จัดการประชุมสรรหาและให้ความเห็นชอบผู้ที่จะดำรงตำแหน่งจุฬาราชมนตรีคนที่ 19 แทนที่อาศิส พิทักษ์คุมพล ที่ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม โดยมี ชาดา ไทยเศรษฐ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย เป็นประธานการประชุม ซึ่งในครั้งนี้ มีผู้ได้รับเสนอชื่อจำนวน 3 คน และผลการลงคะแนน เป็นดังนี้
ดังนั้น จากมติที่ประชุม จึงทำให้นายอรุณดำรงตำแหน่งจุฬาราชมนตรีคนที่ 19 โดยมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2567