การยุทธผสม

การยุทธผสม หรือ การปฏิบัติการผสม  ในการทหารปัจจุบัน คือการปฏิบัติการที่ดำเนินการโดยกองกำลังของประเทศพันธมิตรตั้งแต่สองประเทศขึ้นไป ซึ่งทำหน้าที่ร่วมกันเพื่อให้บรรลุผลสำเร็จของยุทธศาสตร์ร่วม ความร่วมมือทางยุทธศาสตร์และปฏิบัติการ และบางครั้งก็เป็นความร่วมมือทางยุทธวิธี ปฏิสัมพันธ์ระหว่างหน่วยและรูปขบวนกองกำลังทางบก ทางเรือ และทางอากาศ หรือความร่วมมือระหว่างเทหารและพลเรือนในการปฏิบัติการรักษาสันติภาพหรือการบรรเทาภัยพิบัติ เรียกว่า การยุทธร่วม, การปฏิบัติการร่วม  หรือ ขีดความสามารถในการปฏิบัติการร่วมกัน 
ประวัติศาสตร์ยุคก่อนสมัยใหม่.
แนวคิดของการการยุทธผสมส่วนใหญ่พัฒนามาจากการสงครามนอกประเทศ ในรูปแบบพื้นฐาน แนวคิดนี้เกี่ยวข้องกับการตีโฉบฉวยพื้นที่ชายฝั่งโดยกองกำลังทางบกที่เดินทางมาจากเรือนาวี ยุทธวิธีการตีโฉบฉวยขยายไปสู่การปฏิบัติการที่ซับซ้อนมากขึ้นโดยอเล็กซานเดอร์มหาราช ผู้ซึ่งใช้เรือนาวีเพื่อขนส่งกองทหารและการส่งกำลังบำรุงในการทัพของเขา ตัวอย่างต่อไปของการยุทธผสมในโลกยุคโบราณของบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนคือชาวคาร์เธจ ซึ่งเริ่มใช้งานกำลังทางเรือในมิติใหม่ โดยไม่เพียงแต่ทำการยุทธผสมระหว่างกองทหารทางเรือและทางบกเข้าด้วยกันเท่านั้น แต่ยังทำให้เกิดการผสมเชิงยุทธศาสตร์ระหว่างกองกำลังระดับชาติในช่วงปฏิบัติการภาคพื้นดิน เมื่อแฮนนิบัลในความสำเร็จอันโด่งดังที่สุดของเขาในช่วงการระบาดของสงครามพิวนิกครั้งที่สองในการเดินทัพกองทัพซึ่งรวมถึงช้างศึกจากไอบีเรียเหนือเทือกเขาพิรินีและเทือกเขาแอลป์เข้าสู่ทางตอนเหนือของอิตาลี ตามตัวอย่างของคาร์เธจ ชาวโรมันใช้การยุทธผสมอย่างกว้างขวางเพื่อขยายอาณาจักรและอิทธิพลของตนในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและที่อื่น ๆ รวมถึงการพิชิตบริเตนของโรมัน ซึ่งไม่ใช่การยุทธนอกประเทศชั่วคราว แต่รวมถึงการยึดครองระยะยาวและการตั้งถิ่นฐานของโรมันในดินแดนต่าง ๆ หลังจากข้อตกลงสันติภาพระหว่างกูชและจักรวรรดิโรมันเมื่อ 21 ปีก่อนคริสตกาล ชาวกูชและชาวโรมันได้ปฏิบัติการทางทหารร่วมกันเพื่อต่อสู้กับศัตรูหลายราย
การพัฒนาขั้นต่อไปของการยุทธผสมนั้นมาจากแรงกดดันด้านสิ่งแวดล้อมในภูมิภาคสแกนดิเนเวียในช่วงสมัยกลาง และการเกิดขึ้นของการอพยพของชาวไวกิ้ง ซึ่งผสมการตีโฉบฉวย การปฏิบัติการภายในประเทศในระยะยาว การยึดครอง และการตั้งถิ่นฐาน พวกเขาปฏิบัติการทั้งทางทะเล ชายฝั่ง และแม่น้ำ และบางครั้งก็มีลักษณะเป็นยุทธศาสตร์ โดยไปไกลถึงกรุงคอนสแตนติโนเปิล
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การพัฒนาการยุทธผสมดำเนินไปตามลำดับการพัฒนาเช่นเดียวกับในยุโรปด้วยการตีโฉบฉวยโดย หรือที่เรียกว่า "โจรสลัดญี่ปุ่น" เนื่องจาก ได้รับการต่อต้านอย่างเบาบางจากราชวงศ์หมิง การตีโฉบฉวยจึงพัฒนาจนกลายเป็นการสงครามนอกประเทศเต็มรูปแบบด้วยการบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135–2141)
การพัฒนาการยุทธผสมก้าวไปสู่ระดับใหม่ในช่วงสงครามครูเสด เมื่อหน่วยทหารของพันธมิตรทางการเมืองถูกนำมาใช้เป็นอิทธิพลต่อยุทธศาสตร์ทางทหาร เช่น ระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่ 6
แม้ว่าการยุทธผสมทั้งหมดจนถึงการประดิษฐ์เครื่องยนต์สันดาปนั้นส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับเรือใบ แต่ด้วยการสร้างระบบเสื้อผ้าที่ซับซ้อนของยุคเรอเนซองส์ของยุโรป ยุคแห่งการเดินเรือทำให้เกิดการขยายตัวอย่างมีนัยสำคัญในส่วนของขนาดการยุทธผสม โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดย จักรวรรดิอาณานิคมของยุโรป บางคนโต้แย้งว่าเป็นการปฏิวัติครั้งแรกในกิจการทหารซึ่งเปลี่ยนยุทธศาสตร์ชาติ, วิธีปฏิบัติ และยุทธวิธีทั้งในทะเลและบนบก ตัวอย่างหนึ่งที่โดดเด่นของวิวัฒนาการคือการรุกรานอียิปต์ของฝรั่งเศส (พ.ศ. 2341)
ประวัตรศาสตร์สมัยใหม่.
แม้ว่าการยุทธผสมจะขยายออกไปอย่างมีนัยสำคัญ สงครามไครเมียก็เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างแรกของการทัพปฏิบัติการผสมที่วางแผนไว้เป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์แนวร่วมข้ามชาติ นอกเหนือจากการเป็นปฏิบัติการนอกประเทศสมัยใหม่ครั้งแรกที่ใช้เรือรบพลังไอน้ำและการสื่อสารทางโทรเลข ซึ่งทำให้เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการพัฒนาที่เหลือของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 และยังเป็นการใช้งานในยุทธบริเวณทหารเพื่อบังคับใช้การตัดสินใจในความขัดแย้ง
การพัฒนาช่วงต่อมาในวิวัฒนาการของการยุทธผสมนั้นเกิดขึ้นในช่วงการขยายตัวของจักรวรรดิยุโรปและยุคของลัทธิล่าอาณานิคม ซึ่งนำไปสู่การรวมวิธีการปฏิบัติการยุทธผสมเข้ากับเป้าหมายโดยตรงของยุทธศาสตร์ระดับชาติเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งเต็มรูปแบบในแบบของการทูตแบบใช้นาวิกานุภาพ เวลานั้นเองที่กองทหารนาวิกโยธินซึ่งถูกใช้เกือบทั้งหมดในการป้องกันเรือหรือการปฏิบัติการบนชายหาดขนาดเล็ก ได้รับการขยายเพื่อให้สามารถปฏิบัติการลึกเข้าไปจากชายฝั่งได้ โดยจากประสบการณ์ในการล่าอาณานิคม แม้จะจำกัดอยู่เฉพาะช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่แนวทางนี้ยังคงอยู่จนถึงช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20
ช่วงเวลาของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งยืดเยื้อยาวนานจนเสร็จสิ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 และได้เห็นการยุทธผสมที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นการปฏิบัติการที่เป็นระบบและมีแบบแผน โดยมีขอบเขตที่ใหญ่กว่าการขนส่งกองทหารแบบธรรมดา และเป็นจุดเริ่มต้นของการพัฒนาในการยุทธผสมอย่างแท้จริงทั้งในด้านยุทธศาสตร์, การปฏิบัติการ และระดับยุทธวิธีด้วยการยกพลขึ้นบกสะเทินน้ำสะเทินบกที่กัลลิโพลีและประสบกับความล้มเหลว การยุทธผสมนั้นผสมส่วนการวางแผนสงครามโดยรวม การส่งกำลังข้ามชาติเข้าเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการเดียวกัน และการใช้กำลังทหารที่เตรียมพร้อมสำหรับการยกพลขึ้นบก (ตรงข้ามกับการขึ้นฝั่ง) เช่นเดียวกับการยิงสนับสนุนฝั่งด้วยปืนเรือ ที่ถูกจำกัดเฉพาะในช่วงยุคแห่งการเดินเรือ นอกจากนี้ยังรวมถึงการใช้ทหารช่างจู่โจมอย่างกว้างขวางเพื่อสนับสนุนทหารราบ
หนึ่งในการยุทธผสมมที่กว้างขวางและซับซ้อนที่สุดที่เกิดขึ้นภายหลังสงครามคือการแทรกแซงสงครามกลางเมืองรัสเซียโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งได้ส่งกำลังเข้าประจำการในภูมิภาคบอลติก ภูมิภาคอาร์กติก ตามแนวชายฝั่งทะเลดำ และในรัสเซียตะวันออกไกล เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นการใช้เครื่องบินร่วมกับส่วนประกอบทางเรือและภาคพื้นดินของกองกำลังที่ประจำการ
วลี "การยุทธผสม"  นั้นถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดยกระทรวงสงครามสหราชอาณาจักรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เพื่อแสดงถึงกิจกรรมการประจำการที่หลากหลาย กิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับกองทัพอากาศ ทางบก หรือทางเรือที่ทำหน้าที่ร่วมกันและประสานงานโดยกองบัญชาการยุทธผสม
เมื่อพิจารณาจากการใช้คำว่า "ร่วม"  ในสหรัฐ ซึ่งหมายถึงกิจกรรมดังกล่าว การใช้ภาษาอังกฤษจึงถูกลดการใช้งานและหายไปอย่างรวดเร็ว หลังสงครามโลกครั้งที่สอง กระทรวงกลาโหมสหรัฐเริ่มใช้คำนี้เพื่อแสดงถึงการยุทธข้ามชาติ ซึ่งอาจหมายถึงกองกำลังทางบกของหลายประเทศ เช่น กองบัญชาการกำลังรบผสมร่วมทางบก  หรือ การยุทธและกิจกรรมหลายเหล่าข้ามชาติผสมร่วม  
คำว่า  มีความหมายเพิ่มเติม นอกเหนือจากกลุ่มหลายเหล่าข้ามชาติแล้ว คำนี้หมายถึงการวางแผนการจัดกำลังของเนโท ประเภทใดประเภทหนึ่งนอกพื้นที่สนธิสัญญาในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990
ตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 แนวคิดของการยุทธผสมได้รับการอ้างถึงโดยเนโท โดยเฉพาะกระทรวงกลาโหมสหรัฐ ในฐานะการยุทธร่วม โดยไม่คำนึงถึงการใช้คำว่า ผสม , ร่วม  หรือความสามารถปฏิบัติการร่วมกัน  แนวคิดนี้รับประกันว่าองค์การทางทหารที่แตกต่างกันจะรักษาความสามารถในการปฏิบัติการทางทหารทั้งในการรบและไม่ใช่การรบ โดยไม่คำนึงถึงความแตกต่างระดับชาติและเหล่า (กองกำลังภาคพื้นดิน ทางเรือ และทางอากาศ)
ความสามารถในการยุทธผสมทำให้กองกำลังแห่งชาติ รูปขบวนที่อยู่ใต้บังคับบัญชา หน่วย หรือระบบสามารถปฏิบัติงานและบรรลุภารกิจและการปฏิบัติการร่วมกันได้ ข้อกำหนดที่สำคัญคือพวกเขาแบ่งปันหลักนิยมและขั้นตอนปฏิบัติร่วมกัน ใช้โครงสร้างพื้นฐานและฐานทัพของกันและกัน และสามารถสื่อสารระหว่างกันได้ ความสามารถเหล่านี้ช่วยลดความซ้ำซ้อนของความพยายามและเพิ่มความประหยัดจากขนาดในการเป็นพันธมิตรเชิงกลยุทธ์ของสมาชิก ช่วยให้สามารถรวบรวมทรัพยากรและสร้างการทำงานร่วมกันระหว่างคำสั่งต่าง ๆ ได้
ตามแนวคิดของเนโท ความสามารถปฏิบัติการร่วมกันไม่จำเป็นต้องหมายถึงอุปกรณ์ทางทหารทั่วไป สิ่งสำคัญคืออุปกรณ์นี้สามารถแชร์สิ่งอำนวยความสะดวกทั่วไปและสื่อสารกับอุปกรณ์อื่น ๆ ได้ กองทัพของนาโตอ้างว่าสามารถปฏิบัติการร่วมกันได้ เนื่องจากใช้เวลาหลายทศวรรษในการวางแผน การฝึกอบรม และการฝึกซ้อมร่วมในช่วงสงครามเย็น