นกแก้วซันคอนัวร์

นกแก้วซันคอนัวร์  หรือที่รู้จักกันในชื่อ นกแก้วซัน เป็นนกแก้วขนาดกลางที่มีสีสันสดใส มีถิ่นกำเนิดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอเมริกาใต้ ตัวผู้และตัวเมียที่โตเต็มวัยมีลักษณะคล้ายคลึงกัน โดยมีจะงอยปากสีดำ ขนส่วนใหญ่เป็นสีเหลืองทอง มีสีส้มบริเวณท้องและใบหน้า และขนปีกกับหางมีสีเขียวและน้ำเงินที่ปลาย นกนกแก้วซันคอนัวร์เป็นนกที่เข้าสังคมดี โดยปกติแล้วจะอาศัยอยู่เป็นฝูง และจับคู่แบบ ผัวเดียวเมียเดียว เพื่อการสืบพันธุ์ พวกนกชนิดนี้ทำรังในโพรงต้นปาล์มในเขตร้อน อาหารหลักของนกนกแก้วซันคอนัวร์ประกอบด้วยผลไม้ ดอกไม้ เบอร์รี่ ดอกไม้เมล็ด ถั่ว และแมลง นกแก้วชนิดนี้มักถูกเพาะพันธุ์และเลี้ยงใน การเลี้ยงนก และมีอายุยืนได้ถึง 30 ปี ปัจจุบันนกชนิดนี้กำลังถูกคุกคามจากการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัยและการล่าจับเพื่อการค้า นกนกแก้วซันคอนัวร์ถูกจัดอยู่ในสถานะ ใกล้สูญพันธุ์ โดยสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN)
อนุกรมวิธาน.
นกแก้วซันคอนัวร์เป็นหนึ่งในสายพันธุ์ที่ คอล ฟ็อน ลินเนีย ได้บรรยายเป็นครั้งแรกในผลงานสำคัญของเขาในปี 1758 ใน ฉบับที่ 10 ของ "Systema Naturae" เช่นเดียวกับนกแก้วหลายสายพันธุ์ที่ลินเนียบรรยายในขณะนั้น เขาจัดนกแก้วซันคอนัวร์ให้อยู่ในสกุล "Psittacus" แต่ภายหลังได้มีการจัดสายพันธุ์นี้ใหม่ให้อยู่ในสกุล "Aratinga" ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางและประกอบด้วยสายพันธุ์ในโลกใหม่หลายชนิด ขณะที่ "Psittacus" ปัจจุบันจำกัดเฉพาะชนิดหลักเท่านั้น คือ นกแก้วแอฟริกันเกรย์ และ นกแก้วทิมเนห์ ที่มีความใกล้เคียงกัน ชื่อชนิด (สัตววิทยา) "solstitialis" มาจากภาษาละตินแปลว่า 'เกี่ยวกับครีษมายัน' หมายถึง 'สดใส' และบ่งถึงสีทองของนกชนิดนี้และบ่งถึงสีทองของนกชนิดนี้
ชื่อสามัญสองชื่อที่ใช้กันอย่างแพร่หลายคือ "นกแก้วซันคอนัวร์" ซึ่งใช้ในวงการเลี้ยงนกโดย World Parrot Trust และนักวิชาการบางคน เช่น โทมัส อาร์นท์ และ โจเซฟ ฟอร์ชอว์ ส่วนชื่อ "ซันพาราคีต" ถูกใช้โดย American Ornithologists' Union และพบได้ทั่วไปในรายการนกอย่างเป็นทางการ คู่มือภาคสนาม และในกลุ่มนักดูนก อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงสายพันธุ์เดียวในบรรดาสายพันธุ์ "คอนัวร์" ที่ถูกเรียกเช่นนี้ในแวดวงนกวิทยา นอกเหนือจากนี้ส่วนใหญ่จะถูกเรียกว่า "พาราคีต" โดยผู้เชี่ยวชาญ
นกแก้วซันคอนัวร์เป็นสายพันธุ์ โมโนไทป์ แต่กลุ่ม "Aratinga solstitialis" ประกอบด้วยสายพันธุ์อื่นอีกสามชนิดจากบราซิล ได้แก่ นกพาราคีตจันดายา นกพาราคีตโกลเดนแคป และ นกพาราคีตซัลเฟอร์-เบรสเต็ด ซึ่งทั้งหมดนี้เคยถือว่าเป็น ชนิดย่อย ของนกแก้วซันคอนัวร์ แต่ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่ในปัจจุบันยอมรับให้เป็นสายพันธุ์ที่แยกออกจากกัน อย่างไรก็ตาม มีการเสนอว่า นกแก้วซันคอนัวร์และนกพาราคีตซัลเฟอร์-เบรสเต็ดอาจเป็นสายพันธุ์เดียวกัน ขณะที่นกพาราคีตจันดายาและนกพาราคีตโกลเดนแคปอาจเป็นสายพันธุ์ที่สอง. ในกลุ่มนี้ นกพาราคีตซัลเฟอร์-เบรสเต็ดเพิ่งได้รับการยอมรับในปี 2005 หลังจากที่ไม่ถูกสังเกตเห็นเป็นเวลานานเนื่องจากมีลักษณะคล้ายกับนกแก้วซันคอนัวร์อายุน้อย นกทั้งสามชนิดสามารถ ผสมข้ามพันธุ์ ในการเลี้ยงได้ (เชื่อว่านกพาราคีตซัลเฟอร์-เบรสเต็ดก็สามารถผสมข้ามพันธุ์กับชนิดเหล่านี้ได้เช่นกัน) ในธรรมชาติ มีรายงานการผสมข้ามพันธุ์ระหว่างนกพาราคีตจันดายาและนกพาราคีตโกลเดนแคปในพื้นที่ที่มีการติดต่อกัน แต่ส่วนใหญ่อาจเป็นนกวัยรุ่น ซึ่งง่ายต่อการสับสนกับลูกผสม นกชนิดอื่นที่เหลือมีการกระจายพันธุ์ที่แยกออกจากกันอย่างสมบูรณ์ การเกิดสปีชีส์ แต่นกแก้วซันคอนัวร์และนกพาราคีตซัลเฟอร์-เบรสเต็ดอาจมีการติดต่อกันในทางใต้ของ กายอานา ซึ่งยังมีข้อสงสัยเกี่ยวกับเอกลักษณ์ของพวกนกชนิดนี้
นกแก้วซันคอนัวร์เป็นญาติที่ใกล้ที่สุดของนกแก้ว นกแก้วแคโรไลนา ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ทำให้ยีนของพวกนกชนิดนี้ถูกนำมาใช้ในการเปรียบเทียบเพื่อศึกษาจีโนมของนกแก้วคาโรไลนาที่สูญพันธุ์นี้ นกแก้วทั้งสองชนิดมีบรรพบุรุษร่วมกันเมื่อประมาณ 3 ล้านปีก่อน ซึ่งตรงกับช่วงเวลาการปิดของ คอคอดปานามา ทำให้การกระจายสายพันธุ์ระหว่างอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้เป็นไปได้ง่ายขึ้น
ลักษณะ.
 นกแก้วซันคอนัวร์โดยเฉลี่ยมีน้ำหนักประมาณ 110 กรัม (4 ออนซ์) และมีความยาวประมาณ 30 เซนติเมตร (12 นิ้ว) ทั้งเพศผู้และเพศเมียมีลักษณะของขนที่คล้ายกัน แม้ว่านกตัวเมียอาจจะตัวเบากว่าและผอมกว่า มีหางสั้นกว่า หัวเล็กกว่าและกลมกว่า รวมถึงมีจะงอยปากที่เล็กกว่าเล็กน้อย นกโตเต็มวัยมีมงกุฎสีเหลืองอร่าม, หลังคอ, ส่วนบนของปีก, ปลายปีก และขนใต้ปีกมีสีเหลือง ใบหน้าและท้องมีสีส้มและแดงรอบหู โคนของปีก, ส่วนต้นของปีก และโคนของขนบินเป็นสีเขียว ส่วนปลายของปีกและส่วนใหญ่ของปีกจะเป็นสีน้ำเงินเข้ม หางมีสีเขียวมะกอกพร้อมปลายสีน้ำเงิน ขนบินทั้งหมดจะเป็นสีเทาเข้มจากด้านล่าง จะงอยปากมีสีดำ ขาและวงแหวนรอบดวงตามีสีเทา แต่วงแหวนรอบดวงตามักจางลงเป็นสีขาวเมื่ออยู่ในกรงเลี้ยง (การใช้ปริมาณของสีเทาหรือสีขาวรอบดวงตาในการกำหนด "ความบริสุทธิ์" ของนกอาจทำให้เข้าใจผิดได้) นกชนิดนี้มักจะถูกสับสนกับนกเจนดายาและนกซัลเฟอร์-เบรสเต็ด แต่เจนดายามีปีก, หลัง, และขนปกคลุมท้องสีเขียวทั้งหมด ในขณะที่ซัลเฟอร์-เบรสเต็ดมีขนสีเขียวแซมที่หลังและมีสีส้มที่หน้าท้องน้อยกว่า นกแก้วซันคอนัวร์ยังมีลักษณะที่คล้ายกับนกแก้วทองปากซีดในบางมุมมองอีกด้วย
ลูกนกนกแก้วซันคอนัวร์มีขนส่วนใหญ่เป็นสีเขียว และคล้ายกับลูกนกซัลเฟอร์-เบรสเต็ดอายุน้อยเช่นกัน สีเหลือง ส้ม และแดงที่โดดเด่นบนหลัง หน้าท้อง และหัว จะปรากฏขึ้นเมื่อโตเต็มวัย
การกระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่อาศัย.
นกแก้วซันคอนัวร์อาศัยอยู่ในภูมิภาคเล็ก ๆ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอเมริกาใต้ ได้แก่ รัฐ โรไรมา ทางตอนเหนือของประเทศ บราซิล ทางตอนใต้ของ กายอานา ทางใต้สุดของ ซูรินาเม และทางตอนใต้ของ เฟรนช์เกียนา นอกจากนี้ยังมีรายงานการพบเห็นนกแก้วซันคอนัวร์บางครั้งในบริเวณชายฝั่งของเฟรนช์เกียนา สถานะของนกแก้วซันคอนัวร์ในประเทศ เวเนซุเอลา ยังไม่ชัดเจน แต่มีรายงานการพบเห็นล่าสุดจากทางตะวันออกเฉียงใต้ใกล้กับ ซานตาเอเลนาเดอไวเรน นกเหล่านี้อาจพบได้ใน อามาปา หรือทางตอนเหนือของ ปารา (ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ยังมีการบันทึกเกี่ยวกับนกอยู่น้อยมาก) แต่ยังคงต้องยืนยันเพิ่มเติม ประชากรที่พบตามแม่น้ำ แอมะซอน ในบราซิล ปัจจุบันทราบแล้วว่าจริง ๆ แล้วเป็นนกซัลเฟอร์-เบรสเต็ดพาราคีต
นกแก้วซันคอนัวร์ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในพื้นที่เขตร้อน แม้ว่าความต้องการทางนิเวศวิทยาที่แน่นอนของพวกนกชนิดนี้จะยังไม่ทราบชัดเจน รายงานบ่อยครั้งว่าอาศัยอยู่ในป่าทุ่งหญ้าสะวันนาแห้งและป่าชายฝั่ง แต่การพบเห็นล่าสุดบ่งชี้ว่าพวกนกชนิดนี้มักอาศัยอยู่ที่ระดับความสูงต่ำกว่า ตามขอบป่าชื้นที่เติบโตในบริเวณเชิงเขาของ เกาะกายานา และจะข้ามพื้นที่ทุ่งหญ้าสะวันนาที่เปิดโล่งมากขึ้นเมื่อเดินทางระหว่างหย่อมป่า นกแก้วซันคอนัวร์เคยถูกพบในทุ่งไม้พุ่มตามริมฝั่งแม่น้ำแอมะซอน รวมถึงหุบเขาที่มีป่าไม้และป่าชายฝั่งที่ถูกน้ำท่วมตามฤดูกาล โดยปกติแล้วพวกนกชนิดนี้จะอาศัยอยู่ในต้นไม้ผลและป่าต้นปาล์ม
พฤติกรรม.
 เช่นเดียวกับสมาชิกชนิดอื่น ๆ ในสกุล "Aratinga" นกแก้วซันคอนัวร์เป็นนกที่เข้าสังคมมากและมักพบเป็นฝูงใหญ่จำนวน 15 ถึง 30 ตัว พวกนกชนิดนี้ไม่ค่อยออกจากฝูง แต่หากแยกออกจากกลุ่ม พวกนกชนิดนี้จะส่งเสียงกรีดร้องด้วยโทนเสียงสูง ซึ่งเสียงสามารถไปได้ไกลหลายร้อยหลา ช่วยให้สื่อสารและหาฝูงได้อีกครั้ง ฝูงนกเหล่านี้จะค่อนข้างเงียบในขณะหาอาหาร แต่เป็นที่รู้กันว่าพวกนกชนิดนี้จะส่งเสียงดังในระหว่างการบิน พวกนกชนิดนี้สามารถบินได้ไกลหลายไมล์ในหนึ่งวัน และมีลักษณะการบินที่รวดเร็วและตรง การสื่อสารที่ไม่ใช่คำพูดก็มีเช่นกันผ่านการแสดงออกทางกายภาพหลายรูปแบบ นกในฝูงจะพักผ่อน เลี้ยงดูซึ่งกันและกัน จัดระเบียบขน และอาบน้ำตลอดช่วงเวลากลางวัน พวกนกชนิดนี้เคลื่อนที่ผ่านต้นไม้โดยใช้จะงอยปากเป็นเครื่องช่วย พวกนกชนิดนี้ยังสามารถใช้เท้าจับถือสิ่งของเพื่อช่วยในการตรวจสอบหรือกินอาหารได้ นกแก้วซันคอนัวร์มีรายงานว่าอาศัยและทำรังในโพรงต้นไม้ เมื่อนกกำลังผลัดขน พวกนกชนิดนี้จะรู้สึกไม่สบายตัวและอาจหงุดหงิดง่าย การอาบน้ำ ฝนที่ตกลงมา และความชื้นช่วยให้ปลอกขนแตกได้ง่ายขึ้นและลดความไม่สบายลง นกแก้วซันคอนัวร์มีความฉลาดและอยากรู้อยากเห็นสูง จึงต้องการการกระตุ้นจิตใจและปฏิสัมพันธ์ทางสังคมอย่างต่อเนื่อง ความสามารถในการพูดและการเรียนรู้การแสดงท่าทางของพวกนกชนิดนี้ในกรงเลี้ยงอยู่ในระดับปานกลาง นอกเหนือจากนี้ พฤติกรรมของพวกนกชนิดนี้ในป่ายังคงเป็นที่ทราบไม่มากนัก ส่วนหนึ่งเนื่องจากมีความสับสนกับนกชนิด "sulphur-breasted parakeet" อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมของทั้งสองชนิดไม่น่าจะแตกต่างกันอย่างมาก
อาหาร.
 ในป่าธรรมชาติ นกแก้วซันคอนัวร์จะกินผลไม้ ดอกไม้ เบอร์รี่ ดอกตูม เมล็ดพืช ถั่ว และแมลงเป็นหลัก พวกนกชนิดนี้กินทั้งเมล็ดที่สุกและยังไม่สุกของผลไม้และเบอร์รี่ นอกจากนี้ยังบริโภคผลกระบองเพชรสีแดง เบอร์รี่จากต้น "Malpighia" และฝักถั่ว นกแก้วซันคอนัวร์ฝูงที่พบใกล้ Karasabai มักถูกสังเกตเห็นว่ากินพืช "monkey brush" โดยมีสีสันของขนที่สดใสทำให้พวกนกชนิดนี้สามารถพรางตัวท่ามกลางดอกไม้สีแดงและเหลืองขณะกินได้ บางครั้งพวกนกชนิดนี้ยังหาอาหารจากพืชผลทางการเกษตรและอาจถูกมองว่าเป็นศัตรูพืช ในช่วงฤดูผสมพันธุ์พวกนกชนิดนี้ต้องการโปรตีนมากขึ้น ในขณะที่ต้องการคาร์โบไฮเดรตมากขึ้นเมื่อเลี้ยงลูก และต้องการแคลเซียมมากขึ้นในระหว่างการผลิตไข่
ในกรงเลี้ยง อาหารของพวกนกชนิดนี้อาจประกอบด้วยเมล็ดหญ้า ถั่วชนิดต่าง ๆ ถั่วเปลือกแข็ง ผลไม้ (แอปเปิล มะละกอ กล้วย ส้ม เกรปฟรุต สตรอว์เบอร์รี ราสป์เบอร์รี แบล็กเบอร์รี กูสเบอร์รี แบล็กเคอร์แรนต์ ลูกโรแวน เอลเดอร์เบอร์รี ฮอว์ธอร์นเบอร์รี โรสฮิป แตงกวา และมะเขือเทศ) ผัก (ผักขม ผักกาดขาว ผักน้ำ คะน้าฝรั่ง บรอกโคลี แครอท อัลฟัลฟา ถั่วลันเตา ผักกาดใบหยิก และนกชนิดนี้เทศ) ดอกแดนดิไลออน หญ้าดอกนก ข้าวโพดแช่ เมล็ดทานตะวันงอก และข้าวฟ่าง พวกนกชนิดนี้อาจกินตาดอกของต้นไม้ผล (เช่น ต้นเอลเดอร์เบอร์รี ต้นวิลโลว์ ต้นฮอว์ธอร์น และต้นแอสเพน) ไข่มด หนอนนก หรืออาหารทดแทน (ไข่ต้ม ขนมปัง บิสกิต ชีสแข็ง หรือชีสคอทเทจไขนกชนิดนี้ต่ำ) กระดองปลาหมึก แร่ธาตุอัด และกรวดหรือเปลือกหอยนางรมบดอาจถูกให้เพื่อช่วยในการย่อยอาหารเชิงกล
การสืบพันธุ์.
 นกแก้วซันคอนัวร์อายุน้อยจะเริ่มจับคู่แบบผัวเดียวเมียเดียวเมื่อมีอายุประมาณ 4 ถึง 5 เดือน #เปลี่ยนทาง 
 ก่อนการผสมพันธุ์ พวกนกชนิดนี้อาจมีพฤติกรรมการให้อาหารและทำความสะอาดขนให้กัน การผสมพันธุ์อาจใช้เวลานานถึงสามนาที หลังจากนั้นคู่รักจะมีความรักใคร่กันมากยิ่งขึ้น ก่อนการวางไข่ ช่องท้องของตัวเมียจะบวมอย่างเห็นได้ชัด นกแก้วซันคอนัวร์มักสร้างรังในต้นไม้หรือตามโพรงของต้นปาล์ม "Mauritia flexuosa" มีการสังเกตว่ารังของพวกนกชนิดนี้อาจมีนกผู้ใหญ่หลายตัวอยู่ในรังเดียวกัน รวมทั้งไข่และนกอายุน้อยหลากหลายวัย ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่านกแก้วซันคอนัวร์มีการผสมพันธุ์แบบร่วมมือกัน การเพาะพันธุ์แบบร่วมมือกัน โดยมีไข่และลูกนกอยู่ในรังตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนตุลาคม อัตราการผสมพันธุ์ของนกแก้วซันคอนัวร์ค่อนข้างสูง ขนาดครอกปกติจะมีไข่สีขาว 3 ถึง 4 ฟอง โดยไข่อาจถูกวางในช่วงระยะเวลาห่างกัน 2 ถึง 3 วัน ตัวเมียอาจทำลายและกินไข่ของตนเองในกรณีที่ขาดแคลเซียม ตัวเมียจะรับผิดชอบการฟักไข่ทั้งหมดซึ่งใช้เวลา 23 ถึง 27 วัน และจะออกจากรังเพียงระยะสั้น ๆ เพื่อหาอาหาร ตัวผู้จะปกป้องรังอย่างดุเดือดจากผู้ล่า ไข่อาจไม่สามารถฟักได้หากไม่ได้รับความอบอุ่นเพียงพอ หรือหากลูกนกไม่สามารถเจาะเปลือกไข่ออกมาได้สำเร็จ ซึ่งอาจใช้เวลาตั้งแต่ไม่กี่ชั่วโมงจนถึงสองสามวัน ลูกนกเกิดมาพร้อมกับความอ่อนแอ ไม่สามารถมองเห็น และไม่มีขน หลังจาก 10 วัน พวกนกชนิดนี้จะเริ่มเปิดตาและขนเริ่มงอกออกมาจากก้านขน พ่อแม่ทั้งสองจะมีส่วนร่วมในการให้อาหารลูก ลูกนกจะพึ่งพาพ่อแม่เป็นเวลา 7 ถึง 8 สัปดาห์หลังจากฟักไข่ และจะเป็นอิสระได้เมื่ออายุประมาณ 9 ถึง 10 สัปดาห์ นกแก้วซันคอนัวร์จะมีความพร้อมทางเพศเมื่ออายุประมาณ 2 ปี และมีอายุขัยระหว่าง 25 ถึง 30 ปี
สถานะ.
นกแก้วซันคอนัวร์ในปัจจุบันอยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์ โดยจำนวนประชากรกำลังลดลงอย่างรวดเร็วเนื่องจากการสูญเสียที่อยู่อาศัย การล่าขน และการจับจากป่ามากเกินไป—ประมาณ 800,000 ตัวต่อปี—เพื่อนำมาค้าสัตว์เลี้ยง ในปัจจุบันมีนกแก้วซันคอนัวร์อาศัยอยู่ในบ้านของผู้คนมากกว่าที่อยู่ในป่า นับตั้งแต่การบังคับใช้กฎหมาย Wild Bird Conservation Act ในปี 1992 ที่ห้ามนำเข้านกแก้ว (รวมถึงนกแก้วซันคอนัวร์) เข้าสหรัฐอเมริกา นกแก้วซันคอนัวร์จึงถูกเพาะพันธุ์ในกรงมากขึ้นเพื่อการเลี้ยง นอกจากนี้ สหภาพยุโรปยังได้ออกกฎหมายห้ามนำเข้านกป่าที่จับจากธรรมชาติในปี 2007 ซึ่งกฎหมายเหล่านี้อาจช่วยเพิ่มจำนวนประชากรนกแก้วซันคอนัวร์ในป่าได้
ในอดีต นกแก้วซันคอนัวร์เคยถูกจัดอยู่ในสถานะปลอดภัยและอยู่ในรายชื่อสัตว์ที่มีความกังวลน้อยที่สุด (least concern) แต่จากการสำรวจล่าสุดในทางตอนใต้ของประเทศกายอานา (ซึ่งเคยพบบ่อย) และในรัฐโรไรมา ประเทศบราซิล พบว่ามันอาจสูญพันธุ์ในท้องถิ่นในพื้นที่เดิมและพบได้น้อยในพื้นที่หลัง ในประเทศเฟรนช์เกียนานั้นพบเห็นได้น้อยมาก แต่คาดว่าอาจมีการผสมพันธุ์ทางตอนใต้ของประเทศ (ซึ่งยังไม่มีการยืนยัน) ในปัจจุบันนกแก้วซันคอนัวร์ถูกเพาะพันธุ์อย่างสม่ำเสมอในกรง แต่การจับนกป่าก็ยังคงเป็นภัยคุกคามที่ร้ายแรง การจับนกเหล่านี้จากป่าได้กระตุ้นให้มีการถกเถียงเกี่ยวกับสถานะของพวกนกชนิดนี้ นำไปสู่การยกระดับสถานะเป็นใกล้สูญพันธุ์ในปี 2008 ใน รายชื่อสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ ของ IUCN
การเลี้ยงในกรง.
 นกแก้วซันคอนัวร์มีเสียงร้องที่ดังมากเมื่อเทียบกับขนาดตัวที่ค่อนข้างเล็ก โดยมีการบันทึกว่าเสียงของนกชนิดนี้สามารถดังเกิน 120 เดซิเบล นกชนิดนี้สามารถเลียนเสียงมนุษย์ได้แต่ไม่เก่งเท่านกแก้วขนาดใหญ่บางชนิด นกแก้วซันคอนัวร์เป็นสัตว์เลี้ยงยอดนิยมเนื่องจากสีสันที่สดใสและนิสัยที่ช่างสงสัย ด้วยลักษณะที่ขี้สงสัย พวกนกชนิดนี้ต้องการความสนใจจากเจ้าของเป็นอย่างมาก และสามารถเป็นสัตว์เลี้ยงที่น่ารักและขี้อ้อน นกที่เลี้ยงด้วยมือมักเป็นมิตรกับผู้คนที่พวกนกชนิดนี้คุ้นเคย แต่ก็อาจก้าวร้าวกับคนแปลกหน้าและแสดงความหวงถิ่นต่อผู้มาเยือนได้ นกแก้วซันคอนัวร์สามารถเรียนรู้กลเม็ดหลายอย่างและแสดงต่อหน้าผู้ชมได้ พวกนกชนิดนี้ชอบฟังเพลงและบางครั้งก็ร้องหรือเต้นตามเพลง เช่นเดียวกับนกแก้วหลายชนิด นกแก้วซันคอนัวร์เป็นนักแทะที่แน่วแน่และต้องการของเล่นหรือขนมขบเคี้ยวเพื่อแทะ อีกทั้งยังชอบอาบน้ำและขัดขน เจ้าของหลายคนเลือกที่จะ ตัดปีก ของพวกนกชนิดนี้ แต่ไม่จำเป็นต้องทำหากมีการป้องกันอย่างเหมาะสม เนื่องจากความเสี่ยงในสภาพแวดล้อม นกแก้วซันคอนัวร์ไม่ควรได้รับอนุญาตให้บินโดยไม่มีคนดูแล อย่างไรก็ตาม พวกนกชนิดนี้เป็นนกที่เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการฝึกบินกลางแจ้งเมื่อได้รับการฝึกมาอย่างดี เพราะพวกนกชนิดนี้ซื่อสัตย์ แต่ต้องลดความเสี่ยงให้มากที่สุด ในกรงเลี้ยง นกแก้วซันคอนัวร์มีอายุยืนตั้งแต่ 15 ถึง 30 ปี
ในกรงเลี้ยงได้มีการเพาะพันธุ์การกลายพันธุ์ของสีแดง ซึ่งมีต้นกำเนิดจาก ฮาวาย ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 การกลายพันธุ์นี้ทำให้ขนสีเหลืองปกติของนกเปลี่ยนเป็นสีแดงส้มเข้ม ซึ่งความเข้มนี้แตกต่างกันไปในแต่ละตัว ปัจจุบันพันธุศาสตร์และรูปแบบการสืบทอดของการกลายพันธุ์นี้ยังไม่ได้รับความเข้าใจอย่างถ่องแท้ และนกบางตัวที่มีสีแดงจัดมากอาจไม่เติบโตตามปกติ แสดงปัญหาสุขภาพ และเสียชีวิตภายในไม่กี่เดือนหลังฟัก โดยพบความผิดปกติที่สมองและม้ามเมื่อชันสูตรศพ