มาสด้า บี-ซีรีส์

มาสด้า บี-ซีรีส์  เป็นรถกระบะที่ผลิตโดยมาสด้า ผลิตทั้งหมดห้ารุ่น (โฉม) ตั้งแต่ ค.ศ. 1961 ถึง 2006 รุ่นนี้เริ่มต้นจากการเป็นรถเพื่อการพาณิชย์เป็นหลัก โดยมีขนาดใหญ่กว่ารถบรรทุกขนาดเล็ก (kei truck) ตลอดระยะเวลาการผลิต มาสด้าใช้ขนาดความจุเครื่องยนต์ในการกำหนดชื่อรุ่น ตัวอย่างเช่น B1500 ติดตั้งเครื่องยนต์ขนาด 1.5 ลิตร และ B2600 ติดตั้งเครื่องยนต์ขนาด 2.6 ลิตร
ในประเทศญี่ปุ่น บี-ซีรีส์ถูกเรียกว่า มาสด้า โพรซีด (Mazda Proceed) เป็นส่วนใหญ่ของการผลิต โดยมีชื่ออื่นอีกหลายชื่อที่ใช้เรียกในสายการผลิตนี้ ในประเทศออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ บี-ซีรีส์ถูกตั้งชื่อว่า มาสด้า บราโว (Mazda Bravo) และ มาสด้า เบาน์ตี (Mazda Bounty) ตามลำดับ ส่วนแอฟริกาใต้ใช้ชื่อ มาสด้า ดริฟเตอร์ (Mazda Drifter) ประเทศไทยใช้ชื่อ มาสด้า แม็กนั่ม (Mazda Magnum) มาสด้า ทันเดอร์ (Mazda Thunder) และ มาสด้า ไฟเตอร์ (Mazda Fighter) จากความร่วมมือกับฟอร์ด มาสด้าผลิตบี-ซีรีส์ในชื่อ ฟอร์ด คูเรียร์ (Ford Courier) และ ฟอร์ด เรนเจอร์ (Ford Ranger) กลับกัน ฟอร์ด เรนเจอร์ถูกจำหน่ายในอเมริกาเหนือในชื่อมาสด้า บี-ซีรีส์ตั้งแต่ ค.ศ. 1994 จนถึง 2011
ใน ค.ศ. 2006 มาสด้า บี-ซีรีส์ถูกแทนที่ด้วยมาสด้า บีที-50
รุ่นก่อนหน้า.
รถยนต์รุ่นแรก ๆ ของมาสด้าคือรถบรรทุกสามล้อ หรือที่รู้จักในชื่อรถตุ๊ก ๆ เริ่มต้นด้วยมาสด้า-โกใน ค.ศ. 1931 ตามมาด้วยมาสด้า K360 ใน ค.ศ. 1959 #เปลี่ยนทาง และสุดท้ายคือ#เปลี่ยนทาง ที่มีขนาดใหญ่ขึ้น หนึ่งในรถบรรทุกสี่ล้อรุ่นแรก ๆ ของมาสด้าคือ D1100 ปี 1958 ซึ่งเรียกสั้น ๆ ว่า#เปลี่ยนทาง มีเครื่องยนต์สองสูบเรียงระบายความร้อนด้วยอากาศ ขนาด 1,105 ซีซีติดตั้งอยู่ใต้เบาะนั่ง เครื่องยนต์นั้นถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ระบายความร้อนด้วยน้ำใน ค.ศ. 1959 และมีรุ่น D1500 ที่มีขนาดใหญ่กว่าเข้ามาเสริม ใน ค.ศ. 1962 ข้อกำหนดด้านขนาดสำหรับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลไม่ได้นำมาใช้กับรถเพื่อการพาณิชย์อีกต่อไป ทำให้รถบรรทุกมีขนาดยาวขึ้น และมีรุ่น D2000 ขนาดสองลิตรเข้ามาจำหน่าย ขณะที่รุ่น D1100 ที่เล็กที่สุดถูกยกเลิกการผลิต รุ่น D1500 และ D2000 ยังคงอยู่ในสายการผลิตจนกระทั่งมีการเปิดตัวมาสด้า คราฟต์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1965
รุ่นที่ 1 (ค.ศ. 1961–1965).
รถกระบะมาสด้า บี-ซีรีส์ เปิดตัวในญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1961 ในชื่อรุ่น B1500 (BUA61) รุ่นนี้เป็นรุ่นเดียวที่จำหน่ายในตลาดญี่ปุ่นภายใต้ชื่อบี-ซีรีส์โดยเฉพาะคือ B1500 รุ่น BUD61 (รุ่นที่สอง) ที่ตามมาเป็นรุ่นแรกของซีรีส์ "โพรซีด" ที่จำหน่ายอย่างยาวนานในญี่ปุ่น รุ่นนี้มีเครื่องยนต์ OHV ระบายความร้อนด้วยน้ำขนาด 1,484 ซีซีพร้อมกระบอกสูบแบบเปียก ให้กำลัง และมีน้ำหนักบรรทุกหนึ่งตัน รุ่นนี้ยังมีระบบกันสะเทือนหน้าแบบทอร์ชันบาร์/หลังแบบแหนบ ซึ่งถือว่าล้ำสมัยในสมัยนั้น ทำให้ขับขี่ได้นุ่มนวลพอสมควร B1500 ได้รับการปรับโฉมระหว่างปลาย ค.ศ. 1962 ถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1963 โดยได้รับรหัสตัวถังใหม่คือ BUB61 BUB61 มีขนาดกว้างขวางขึ้น โดยห้องโดยสารยาวขึ้น และมีตัวถังและฐานล้อยาวขึ้น BUB61 มีกระจังหน้าทรงสี่เหลี่ยมคางหมูคว่ำแบบใหม่ แทนที่กระจังหน้าแบบเต็มความกว้างรุ่นก่อนหน้า โดยมีซี่กระจังหน้าสิบสามซี่ แทนที่จะเป็นเก้าซี่ มีไฟเลี้ยวบนบังโคลน และมีการตกแต่งด้วยโครเมียมมากขึ้น รวมถึงแถบตกแต่งด้านข้าง
นอกจากรถกระบะ "สไตล์ไซด์" สองประตูมาตรฐานแล้วยังมีรถบรรทุกแบบสองตอน และรุ่นสองตอนที่คล้ายกันเรียกว่า "ปิกอัป" "ปิกอัป" มีตัวถังแบบคูเปเอนกประสงค์ที่รวมเป็นเนื้อเดียวกันแทนที่จะเป็นกระบะแยกส่วนเหมือนรุ่นรถบรรทุก เนื่องจากมันถูกพัฒนามาจากรถตู้ขนาดเล็กที่เน้นผู้โดยสารมากกว่า รุ่นนี้เป็นรถตู้สองประตู กระจกปิดรอบคันพร้อมฝาท้ายแบบพับลงและกระจกไฟฟ้า ซึ่งเป็นสิ่งที่หายากในตลาดญี่ปุ่นในขณะนั้น รถตู้ขนาดเล็ก (BUAVD) เปิดตัวในเดือนกันยายน ค.ศ. 1962 และรถสองตอนทั้งสองรุ่นก็ตามมาในเวลาไม่นานนัก ทั้งสามรุ่นนี้สร้างขึ้นบนแชสซีส์ฐานล้อที่สั้นกว่า เมื่อมีการเปิดตัวแชสซีส์ที่ยาวกว่าก็ไม่คุ้มค่าที่จะสร้างตัวถังใหม่ รุ่นเหล่านี้ผลิตขึ้นเพียงไม่กี่เดือน B1500 มีรูปลักษณ์เพรียวกว่าและมีกำลังมากกว่าคู่แข่งในตลาดญี่ปุ่นอย่างเห็นได้ชัด แต่มันก็มีราคาสูงกว่าอย่างมากและไม่สามารถขายได้ตามจำนวนที่คาดหวัง
รุ่นที่ 2 (ค.ศ. 1965–1977).
B1500/โพรซีด ปี 1966 ที่เปิดตัวในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1965 ยังคงใช้เครื่องยนต์ OHV สี่สูบเรียงขนาด 1484 ซีซีเหมือนกับรุ่นก่อนหน้า โดยมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่ฝาสูบและวาล์วและเปลี่ยนมาใช้คาร์บูเรเตอร์แบบดาวน์ดราฟต์แทนที่แบบไซด์ดราฟต์ที่ใช้ในรุ่นที่ขายระหว่าง ค.ศ. 1961 ถึง 1965 เครื่องยนต์ UA นี้ให้กำลัง ที่ 5,200 รอบต่อนาที แชสซีส์ถูกเรียกว่า "BUD61" ซึ่งยาวกว่ารุ่นก่อนหน้าและได้รับการออกแบบตัวถังใหม่ให้เป็นทรงเหลี่ยมมากขึ้น พร้อมไฟหน้าสี่ดวง ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1971 มีการเปิดตัวรุ่น 1600 ซีซีที่มีรหัสตัวถัง BNA61 ที่ให้กำลัง 95 แรงม้า SAE ในตลาดโลก โบรชัวร์ในสหรัฐไม่ได้ระบุพละกำลัง ขณะที่ผู้นำเข้าในยุโรปอ้างว่ามีกำลัง DIN ในญี่ปุ่น มีการอ้างว่ามีกำลังอย่างน้อย (SAE gross) และรุ่นนี้ถูกโฆษณาในญี่ปุ่นในชื่อ "GT-Truck"
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1972 โพรซีด 1300 ซึ่งมีเครื่องยนต์ขนาดเล็กลงคือ 1.3 ลิตร ได้ถูกเปิดตัวและยังคงมีจำหน่ายในญี่ปุ่นจนถึง ค.ศ. 1975 มันมีกำลัง ตามมาตรฐาน SAE gross B1500 เป็นรถกระบะญี่ปุ่นรุ่นแรกที่ถูกประกอบในประเทศนิวซีแลนด์จากชิ้นส่วนประกอบ (CKD kits) การประกอบเริ่มต้นใน ค.ศ. 1967 ที่โรงงาน Steel's Motor Assemblies ซึ่งยังได้ประกอบโตโยต้า โคโรน่า และต่อมาได้กลายเป็นโรงงานไครสต์เชิร์ชของโตโยต้านิวซีแลนด์จากรัฐบาลสั่งซื้อจำนวน 672 คัน รุ่นนี้ยังคงถูกประกอบภายในประเทศที่โรงงานต่าง ๆ เป็นเวลาหลายรุ่น
บี-ซีรีส์ถูกนำเข้ามายังสหรัฐด้วยรุ่น B1600 ใน ค.ศ. 1972 ใน ค.ศ. 1974 โรตารี พิกอัป (Rotary Pickup) ที่มีลักษณะคล้ายกันแต่ใช้เครื่องยนต์โรตารีก็ถูกวางจำหน่ายในสหรัฐ เครื่องยนต์ได้รับการขยายขนาดเป็น 1.8 ลิตรสำหรับรุ่น B1800 ใน ค.ศ. 1975 ซึ่งเป็นรุ่นที่มีจำหน่ายในแคนาดามาตั้งแต่ราว ค.ศ. 1970 ในตลาดญี่ปุ่น รุ่นนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "โพรซีด" (Proceed) และยังถูกจำหน่ายในชื่อฟอร์ด คูเรียร์ (Ford Courier) ยอดขายที่แข็งแกร่งในตลาดสหรัฐ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นรุ่นที่ติดตราฟอร์ด ช่วยบรรเทาปัญหาด้านกระแสเงินสดที่ตึงตัวของมาสด้าในช่วงหลังวิกฤตการณ์พลังงานในทศวรรษ 1970
เครื่องยนต์:
โรตารี เอ็นจิน พิกอัป.
โรตารี เอ็นจิน พิกอัป (Rotary Engine Pick-up: REPU) เป็นรถกระบะคันแรกและคันเดียวของโลกที่ใช้เครื่องยนต์วันเคล มันถูกขายตั้งแต่ ค.ศ. 1974 ถึง 1977 เฉพาะในตลาดอเมริกาเหนือ REPU มีเครื่องยนต์ "13B" ขนาด 1.3 ลิตรแบบสี่พอร์ตพร้อมคาร์บูเรเตอร์สี่ลูก มีโป่งล้อกว้างขึ้น แบตเตอรี่ติดตั้งใต้กระบะ แผงหน้าปัดที่ต่างออกไป กระจังหน้า และไฟท้ายทรงกลม 
รุ่นแรกคือปี 1974 มียอดขาย 14,366 คันในอเมริกาเหนือ ส่วนใหญ่ผลิตขึ้นสำหรับรุ่นปี 1974 (รหัสตัวถัง PA136) แต่ผลกระทบจากวิกฤตการณ์พลังงานต่อยอดขายทำให้มาสด้าต้องตอกหมายเลขตัวถังของรุ่นปี 1974 จำนวนมากใหม่โดยเติมตัวอักษร "S" นำหน้า เพื่อระบุว่าเป็นรุ่นปี 1975 (SPA136) ยอดขายลดลง โดยมียอดขายเพียง 632 คันในรุ่นปี 1976 ซึ่งเป็นปีที่เกียร์ธรรมดา 4 สปีดได้รับการอัปเกรดเป็น 5 สปีด มาสด้าลงทุนในการปรับปรุงดีไซน์เล็กน้อยสำหรับรุ่นปี 1977 (PA236) โดยปรับปรุงระบบไฟฟ้าและเพิ่มความยาวห้องโดยสาร เพื่อเพิ่มความสะดวกสบาย ยอดขายไม่ฟื้นตัว โดยขายได้เพียง 1,161 คันใน ค.ศ. 1977 หลังจากนั้น REPU ก็ถูกยุติการผลิต
นิตยสาร "Road & Track" ประทับใจกับ "พละกำลังที่ราบรื่นและเงียบ" และภายในที่ "ดี" รถคันนี้มีราคาขายปลีกประมาณ US$ อัตราสิ้นเปลืองน้ำมันที่สังเกตได้คือ ส่วนใหญ่อยู่ที่ชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐ และยังคงเป็นที่ต้องการของกลุ่มผู้ชื่นชอบ เช่นเดียวกับรถยนต์โรตารีของมาสด้าหลายรุ่น REPU ก็ถูกนำมาแข่งด้วย โดยได้รับรางวัลที่สามในการแข่งขัน SCCA Mojave 24 Hour Rally ปี 1976 ซึ่งขับโดยมัลคอล์ม สมิทและแจ็ก ซรีแนน
ฟอร์ด คูเรียร์.
ฟอร์ด คูเรียร์รุ่นแรกถูกเปิดตัวสำหรับรุ่นปี 1972 และขายในราคาเริ่มต้นที่ประมาณ US$ เมื่อเปิดตัว ซึ่งใกล้เคียงกับราคาฟอร์ด เอฟ-100 คูเรียร์ผลิตโดย Toyo Kogyo (มาสด้า) และนำเข้าและจำหน่ายโดยฟอร์ดเพื่อตอบสนองต่อความนิยมที่ไม่คาดคิดของรถกระบะขนาดเล็กของโตโยต้าและนิสสัน (ดัทสัน) ในกลุ่มผู้ซื้ออายุน้อยในรัฐทางตะวันตก เช่นเดียวกับรถกระบะขนาดเล็กอื่น ๆ ในสมัยนั้น มันมาพร้อมกับเครื่องยนต์สี่สูบขนาดต่ำกว่า 2.0 ลิตร เกียร์ธรรมดา 4 สปีด ระบบขับเคลื่อนล้อหลัง ความสามารถในการบรรทุก และมีราคาค่อนข้างถูกเมื่อเทียบกับรถกระบะขนาดใหญ่ในสมัยนั้น เพื่อเลี่ยงภาษีไก่ร้อยละ 25 สำหรับรถบรรทุกขนาดเล็ก คูเรียร์ เช่นเดียวกับเชฟโรเลต แอลยูวี ถูกนำเข้าในรูปแบบ "หัวเก๋งแชสซีส์" (cab chassis) ซึ่งรวมถึงรถบรรทุกขนาดเล็กทั้งคันโดยไม่มีกระบะบรรทุก และเสียภาษีเพียงร้อยละ 4 ต่อมา จะมีการติดตั้งกระบะบรรทุกเข้ากับแชสซีส์และรถก็สามารถขายเป็นรถบรรทุกขนาดเล็กได้
รูปแบบตัวถังเหมือนกับมาสด้า บี-ซีรีส์ที่มีความเกี่ยวข้องอย่างมาก แต่การออกแบบด้านหน้านั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว กระจังหน้าถูกออกแบบให้เลียนแบบกระจังหน้าของฟอร์ด เอฟ-ซีรีส์ รุ่นใหญ่กว่า และติดตั้งไฟหน้าเดี่ยวขนาดใหญ่แทนที่ไฟหน้าคู่ขนาดเล็กของบี-ซีรีส์ เมื่อคูเรียร์เปิดตัว ได้ติดตั้งเครื่องยนต์ OHV ขนาด 1.8 ลิตรที่ให้กำลัง ที่ 5,070 รอบต่อนาที และแรงบิด 92 ฟุต-ปอนด์ (125 นิวตัน-เมตร) ที่ 3,500 รอบต่อนาที ระบบเกียร์ธรรมดา 4 สปีดเป็นมาตรฐาน และมีตัวเลือกเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีดให้เลือก นอกจากนี้ยังมีตัวเลือกเกียร์ธรรมดา 5 สปีดเพิ่มเข้ามาใน ค.ศ. 1976
มีการเปลี่ยนแปลงตราหลายครั้งในรุ่นแรกของซีรีส์ ใน ค.ศ. 1972 ประตูท้ายมีตัวอักษรนูนขนาดใหญ่เขียนว่า "Ford Courier" มีตรา "Courier" ขนาดเล็กอยู่หน้าฝากระโปรง ตั้งแต่ ค.ศ. 1973 ถึง 1976 ตราบนฝากระโปรงเขียนว่า "Ford" ใน ค.ศ. 1973 ประตูท้ายมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนว่า "Courier" โดยมีตรา "Ford" ขนาดเล็กอยู่มุมบนซ้าย ใน ค.ศ. 1974 มีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนว่า "Ford" โดยมีตรา "Courier" ขนาดเล็กอยู่มุมล่างขวา ใน ค.ศ. 1976 ห้องโดยสารถูกขยายยาวขึ้น และมีการเพิ่มขอบตกแต่งเข้าไปที่กระจังหน้า
รุ่นที่ 3 (PE/UC/UD; ค.ศ. 1977–1985).
รุ่นที่สามของรุ่นนี้เปิดตัวในเดือนเมษายน ค.ศ. 1977 โดยใช้โครงแชสซีส์ PE สำหรับโพรซีด 1600 รุ่นที่จำหน่ายในญี่ปุ่นมีกำลังที่เคลมไว้ และความเร็วสูงสุด รุ่นใหม่นี้สะดวกสบายกว่ารุ่นก่อน มีแผงหน้าปัดลายไม้และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ นอกประเทศญี่ปุ่นมีจำหน่ายในชื่อ B1600 และต่อมาคือ B1800 ซึ่งเดิมทีจำหน่ายเฉพาะในอเมริกาเหนือ ในสหรัฐสำหรับรุ่นปี 1980 มีจำหน่ายในชื่อ B2000 ซึ่งใช้เครื่องยนต์ F/MA ขนาด 2.0 ลิตร แทนที่ B1800 รุ่น B2200 ดีเซลขนาด 2.2 ลิตรเริ่มจำหน่ายตั้งแต่ ค.ศ. 1981 โดยมีรหัสตัวถัง UD (เปิดตัวในช่วง ค.ศ. 1982 สำหรับสหรัฐ) ในสหรัฐอเมริกา B2000 ปี 1984 ยังคงจำหน่ายต่อเนื่องไปจนถึง ค.ศ. 1985 รุ่นต่อไปปรากฏตัวในฐานะ "1986" เท่านั้น รุ่น 2.0 ลิตรมีชื่อเรียกว่า PE2M6/M7 จนถึง ค.ศ. 1981 โดยที่ "6" หมายถึงฐานล้อสั้น "7" หมายถึงกระบะยาว หลังจากนั้นจึงมีรหัสตัวถัง UC ในญี่ปุ่น รถรุ่นนี้ถูกยุติการผลิตในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1979 เนื่องจากลูกค้าเชิงพาณิชย์นิยมรถตู้มากกว่ารถบรรทุกแบบมีฝากระโปรงหน้าที่มีพื้นที่ใช้สอยน้อยกว่า
B2000 ยังมีรุ่นฐานล้อยาวและมีส่วนยื่นด้านหลังที่ยาวกว่า ซึ่งในบางตลาดมีชื่อรุ่นว่าซันดาวเนอร์ ("Sundowner") ซึ่งอ้างถึงคนเลี้ยงสัตว์เร่ร่อนชาวออสเตรเลียที่จะตั้งค่ายพักแรม ณ ที่ใดก็ตามที่พวกเขาอยู่เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน รหัสรุ่นปกติ UC11 ถูกเปลี่ยนเป็น UC21 เมื่อติดตั้งกระบะยาว ระบบการเข้ารหัสตัวถังถูกนำมาใช้สำหรับตลาดสหรัฐใน ค.ศ. 1981 เมื่อมีการนำหมายเลขประจำตัวรถที่ได้มาตรฐานมาใช้ การเปลี่ยนแปลงนี้นำไปสู่ระบบการเข้ารหัสที่สอง ทำให้การระบุและการจัดกลุ่มรถบรรทุกเหล่านี้มีความซับซ้อนมากขึ้น บี-ซีรีส์ได้รับการปรับโฉมภายนอกในช่วง ค.ศ. 1982 โดยมีการเปลี่ยนแผ่นโลหะใหม่ใต้แนวขอบกระจก และถูกแทนที่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1985 ณ เวลานั้น มีมาสด้า บี-ซีรีส์ถูกสร้างขึ้นแล้ว 1.8 ล้านคันนับตั้งแต่ ค.ศ. 1961
ในประเทศออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ คูเรียร์เป็นรถกระบะขนาดเล็กที่ผลิตให้กับฟอร์ดโดยมาสด้าในประเทศญี่ปุ่น เริ่มวางจำหน่ายในตลาดออสเตรเลียเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1979 ทั้งรุ่นของมาสด้าและฟอร์ดสำหรับนิวซีแลนด์ได้รับการประกอบในประเทศ Gulf Auto Restorations ในนิวซีแลนด์ยังสร้างฟอร์ด คูเรียร์รุ่นสองตอนจำนวนหนึ่งใน ค.ศ. 1979 ซึ่งเป็นเวลานานก่อนที่มาสด้าจะพัฒนารุ่นดังกล่าวด้วยตนเอง
เครื่องยนต์:
ฟอร์ด คูเรียร์.
ใน ค.ศ. 1977 คูเรียร์ได้รับการออกแบบใหม่และมีตัวเลือกใหม่เพิ่มเข้ามามากมาย รุ่นนี้มีดิสก์เบรกหน้าเป็นอุปกรณ์มาตรฐานและมีตัวเลือกเครื่องยนต์ขนาด 2.3 ลิตรที่ผลิตโดยฟอร์ด ซึ่งเป็นเครื่องยนต์เดียวกับที่ใช้ในฟอร์ด พินโตและมัสแตง II คุณสมบัติหลักที่ทำให้คูเรียร์ต่างจากบี- ซีรีส์คือไฟหน้าเดี่ยว แม้ไฟหรี่และไฟเลี้ยวจะถูกติดตั้งเข้าไปด้านในตั้งแต่ ค.ศ. 1978 รุ่นปี 1977 ยังคงมีไฟเลี้ยวอยู่ที่กันชน ใน ค.ศ. 1979 เครื่องยนต์รุ่นพื้นฐานมีขนาดเพิ่มขึ้นเป็น 2.0 ลิตร ส่วนเครื่องยนต์ฟอร์ดขนาด 2.3 ลิตรที่เป็นตัวเลือกนั้นผลิตในบราซิล 
คูเรียร์ไม่เคยมีเครื่องยนต์ดีเซลในสหรัฐ อย่างไรก็ตาม มาสด้า B2200 ปี 1982 มีเครื่องยนต์ดีเซล 4 สูบขนาด 2.2 ลิตรรหัส S2 ซึ่งผลิตโดยเพอร์กินส์ ให้กำลัง ที่ 4,000 รอบต่อนาที เครื่องยนต์ดีเซลนี้ยังมีอยู่ในฟอร์ด เรนเจอร์รุ่นปี 1983 และ 1984 และสำหรับฟอร์ด เรนเจอร์รุ่นปี 1985 ถึง 1987 ถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ดีเซลเทอร์โบ "4D55T" ขนาด 2.3 ลิตร
คูเรียร์ยังคงถูกจำหน่ายในอเมริกาเหนือจนถึงรุ่นปี 1982 ซึ่งเป็นปีที่มีการเพิ่มพวงมาลัยเพาเวอร์ สำหรับ ค.ศ. 1983 ฟอร์ดออฟนอร์ทอเมริกาเปิดตัวรถกระบะขนาดเล็กของตนเองในชื่อฟอร์ด เรนเจอร์เพื่อเข้ามาเติมเต็มตลาดรถกระบะขนาดเล็ก ซึ่งเข้ามาแทนที่คูเรียร์ในตลาดสหรัฐและแคนาดา ในตลาดอื่น ๆ เช่น ออสตราเลเซีย คูเรียร์รุ่นนี้ยังคงถูกจำหน่ายต่อไปจนถึง ค.ศ. 1985 เมื่อมีการเปิดตัวรุ่นถัดไป สำหรับรุ่นที่จำหน่ายในออสเตรเลียได้รับการออกแบบใหม่ใน ค.ศ. 1982 หรือ 1983
รุ่นไฟฟ้า.
ระหว่าง ค.ศ. 1979 ถึง 1982 มีการผลิตรถพลังงานไฟฟ้าฟอร์ด คูเรียร์จำนวนหนึ่ง บริษัท Jet Industries ได้ซื้อ "vehicle gliders" ซึ่งก็คือตัวถังฟอร์ด คูเรียร์ที่ไม่มีเครื่องยนต์ และติดตั้งมอเตอร์กระแสตรงแบบอนุกรมและแบตเตอรี่ตะกั่วกรด พวกเขาตั้งชื่อรถยนต์เหล่านี้ว่า Jet Industries ElectraVan 750 รถเหล่านี้ส่วนใหญ่ขายเป็นรถบรรทุกบริการ โดยทั่วไปให้กับหน่วยงานรัฐบาลท้องถิ่น พวกมันมีความเร็วสูงสุดประมาณ และวิ่งได้ ต่อการชาร์จเต็ม จำนวนรถเหล่านี้ยังคงมีอยู่ ส่วนใหญ่มักได้รับการอัปเกรดระบบควบคุมมอเตอร์และชุดแบตเตอรี่ที่มีแรงดันไฟฟ้าสูงขึ้น
รุ่นที่ 4 (UF; ค.ศ. 1985–1998).
โพรซีด/บี-ซีรีส์ (UF) รุ่นใหม่เปิดตัวในเดือนมกราคม ค.ศ. 1985 และผลิตต่อเนื่องจนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1999 ระบบเกียร์ธรรมดา 5 สปีดเป็นตัวเลือกหลักในตลาดส่วนใหญ่ โดยมีตัวเลือกระบบเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีดและระบบขับเคลื่อนสี่ล้อแบบพาร์ทไทม์ ใน ค.ศ. 1986 มีการเพิ่มรุ่น B2600 ที่ใช้เครื่องยนต์ 2.6 ลิตรของมิตซูบิชิ ใน ค.ศ. 1987 เครื่องยนต์สี่สูบเรียงของมาสด้าในรุ่น B2200 ได้รับการปรับปรุงเป็น 2.2 ลิตร และเครื่องยนต์ขนาดเล็กกว่านั้นถูกยกเลิกจากตลาดอเมริกาเหนือหลังจากปีนั้น ใน ค.ศ. 1988 เครื่องยนต์ของมิตซูบิชิถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ตระกูลใหม่ของมาสด้า รุ่นนี้ยังได้กลับสู่ตลาดญี่ปุ่นในชื่อ "โพรซีด" ซึ่งส่วนใหญ่ทำการตลาดในฐานะรถบรรทุก "ไลฟ์สไตล์"
ตั้งแต่ ค.ศ. 1991 มีการผลิตและจำหน่ายรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูง/รถบ้าน (SUV/RV) รุ่นนี้ในชื่อโพรซีด มาร์วี (Proceed Marvie) ซึ่งจำหน่ายในประเทศออสเตรเลียในชื่อฟอร์ด เรเดอร์ (Ford Raider) โพรซีด มาร์วีมีรหัสตัวถัง UV มีสามแถวที่นั่ง โดยแถวหลังสุดสามารถเข้าถึงได้โดยเดินผ่านแถวที่สองทางด้านซ้าย รุ่นนี้มีเฉพาะพวงมาลัยขวาเท่านั้น รุ่นที่คล้ายกันได้รับการพัฒนาในประเทศไทยโดยจำหน่ายเป็นรุ่นหนึ่งของมาสด้า บี-ซีรีส์ ใน ค.ศ. 1988 เครื่องยนต์คาร์บูเรเตอร์ขนาดใหญ่ของมิตซูบิชิถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์หัวฉีด 4 สูบขนาด 2.6 ลิตรที่มีกำลังมากขึ้นของมาสด้า รุ่นใหม่นี้มีชื่อว่า B2600i โดยตัว "i" หมายถึง "injection" (หัวฉีด) ทั้งมาสด้า บี-ซีรีส์และฟอร์ด คูเรียร์รุ่นต่าง ๆ ถูกประกอบจากชุด CKD ในประเทศนิวซีแลนด์ สายการผลิตในนิวซีแลนด์เริ่มต้นด้วยเครื่องยนต์ดีเซล 2.2 ลิตร กำลัง โดยเครื่องยนต์เบนซิน 2.2 ลิตรให้กำลัง และเครื่องยนต์หัวฉีด 2.6 ลิตรให้กำลัง 
ในแอฟริกาใต้ บริษัท South African Motor Corporation (SAMCOR) ปัจจุบันคือ Ford SA ติดตั้งเครื่องยนต์ฟอร์ด เอสเซกซ์ V6 ขนาด 3.0 ลิตรและต่อมาเป็นขนาด 3.4 ลิตรในบี-ซีรีส์เพื่อเป็นตัวเลือกเครื่องยนต์ระดับบนสุด เครื่องยนต์เอสเซกซ์นี้ผลิตที่โรงงานเครื่องยนต์สตรูอันเดลของฟอร์ดในพอร์ตเอลิซาเบท ในซิมบับเว บี-ซีรีส์ถูกประกอบที่โรงงาน Willowvale Mazda Motor Industry ในวิลโลว์เวล ฮาราเร โดยติดตั้งเครื่องยนต์ขนาด 1.6 ลิตรและ 1.8 ลิตร
ตัวเลือกเครื่องยนต์:
อเมริกาเหนือ.
เมื่อเปิดตัวในอเมริกาเหนือใน ค.ศ. 1985 สำหรับรุ่นปี 1986 B2000 ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ยานยนต์ในเรื่องของความนุ่มสบายในการขับขี่ การควบคุมที่ราบรื่น และความรู้สึกโดยรวมที่เหมือนรถยนต์นั่ง แม้จะมีความสามารถในการทำงานที่รถบรรทุกทั่วไปทำได้ นอกเหนือจากห้องโดยสารมาตรฐานที่มีให้เลือกทั้งกระบะสั้นและกระบะยาวแล้ว มาสด้ายังเสนอรุ่นตอนครึ่งพร้อมเบาะเสริมที่เรียกว่าแค็บพลัส (Cab Plus) อีกด้วย
เป็นเวลาสามปีติดต่อกัน (1986, 1987, 1988) รถบรรทุกมาสด้าได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับหนึ่งในด้านความพึงพอใจโดยรวมของลูกค้าโดยเจ.ดี. เพาเวอร์แอนด์แอสโซซิเอตส์
รุ่น.
สำหรับรุ่นปี 1986 รุ่นที่มีวางจำหน่ายเพียงอย่างเดียวคือ B2000 (เฉพาะรุ่นขับเคลื่อนสองล้อ) และ B2600 4x4 โดยรุ่นหลังนี้ใช้เครื่องยนต์คาร์บูเรเตอร์ขนาด 2.6 ลิตรจากมิตซูบิชิ
B2200 ถูกนำเสนอในฐานะรุ่นที่มาแทนที่ B2000 ใน ค.ศ. 1987 และ B2000 ยุติการผลิตหลังรุ่นปี 1987 สำหรับรุ่นปี 1989 B2600 ได้รับเครื่องยนต์มาสด้า G6 แบบหัวฉีดและถูกเปลี่ยนชื่อเป็น B2600i ณ จุดนี้ B2600i มีให้เลือกทั้งแบบขับเคลื่อนสี่ล้อ (4x4) หรือขับเคลื่อนสองล้อ (4x2) ควบคู่ไปกับ B2200 ซึ่งยังคงมีเฉพาะแบบขับเคลื่อนสองล้อ (4x2) B2600i ทุกรุ่นติดตั้งฝากระโปรงหน้าที่แตกต่างออกไปโดยมีส่วนกลางนูนขึ้นอย่างชัดเจนเพื่อรองรับเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ขึ้น B2600 4x4 และ B2600i 4x4 ในเวลาต่อมามีความแตกต่างด้านการออกแบบ เช่น โป่งล้อ กันชนหน้ากว้างขึ้น และแผ่นบังโคลน
รุ่นย่อย.
สำหรับรุ่นปี 1986–1989 มีรุ่นย่อยให้เลือกสามระดับในอเมริกาเหนือ ได้แก่ รุ่นพื้นฐาน (base), SE-5 และ LX สำหรับรุ่นปี 1990–1993 รุ่นย่อย LX ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น LE-5
รุ่นพื้นฐานเป็นรุ่นที่เน้นการใช้งานและไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ ห้องโดยสารมาตรฐานมาพร้อมกับเบาะนั่งไวนิลระบายอากาศ พรมปูพื้นแบบขนนุ่มเต็มพื้นที่ และล้อเหล็กพร้อมยางเรเดียลแก้มดำ รุ่นแค็บพลัสพื้นฐานมาพร้อมกับแถบตกแต่งด้านข้างตัวรถ กระจกด้านหลังแบบเปิดออกด้านข้าง เบาะนั่งบัคเก็ตปรับเอนได้ลายผ้าทวีดตาหมากรุก พรมปูพื้นแบบขนตัดเต็มพื้นที่ ปลอกคันเกียร์แบบสปอร์ต ที่เปิดฝาถังน้ำมันจากภายใน และกล่องเก็บแม่แรงและเครื่องมือ
รุ่น SE-5 ถูกทำการตลาดในฐานะรุ่นย่อยที่มีความสปอร์ต โดยมีคุณสมบัติมาตรฐาน ได้แก่ กระจกมองข้างขนาดใหญ่สีดำคู่แบบ 'ลากพ่วง' กันชนหลังสีดำแบบมีบันได พรมปูพื้นแบบหนาเต็มพื้นที่ เครื่องเสียง AM/FM ล้อซี่ลวดสีขาวและดำพร้อมยางบริดจ์สโตน SF เรเดียล ขอบขาวตัวอักษรขาว และชุดแต่งลายแถบที่โดดเด่น
รุ่น LX เป็นรุ่นตกแต่งระดับสูงสุด และทำการตลาดในฐานะรถบรรทุกหรูหรา มาพร้อมกับขอบโครเมียมรอบคัน ระบบปรับรองรับบั้นเอวสำหรับผู้ขับขี่เป็นอุปกรณ์มาตรฐาน เบาะนั่งหุ้มผ้าทวีดลายก้างปลา แผงประตูบุด้วยวัสดุอย่างดีพร้อมพรมที่แผงประตูด้านล่างและช่องเก็บของ พรมปูพื้นแบบหนา กระจกมองหลังปรับแสงกลางวัน/กลางคืน กระจกบังแดดด้านผู้โดยสารพร้อมกระจกแต่งหน้า สัญญาณเตือนไฟหน้าเปิดค้าง ไฟเตือนระดับน้ำล้างกระจก กล่องเก็บของแบบมีกุญแจล็อก พวงมาลัยหุ้มวัสดุ เครื่องเสียง AM/FM สเตอริโอ มาตรวัดรอบเครื่องยนต์ มาตรวัดอุณหภูมิ นาฬิกาดิจิตอลแบบควอตซ์ กระจกกรองแสง กระจกหลังแบบเลื่อนได้ กระจกมองข้างสีดำคู่ คิ้วกันกระแทกด้านข้างตัวรถ แถบตกแต่งข้างรถ กันชนหลังสีดำ ล้อโครเมียมแบบซี่ลวดพร้อมยางบริดจ์สโตน SF เรเดียลขอบขาว
สำหรับตัวเลือกเพิ่มเติมราคา 650 ดอลลาร์สหรัฐ (ราคาใน ค.ศ. 1986) ผู้ซื้อรุ่นย่อย LX สามารถเลือกแพ็กเกจความสะดวกสบาย ซึ่งเพิ่มวิทยุ AM/FM พร้อมเครื่องเล่นเทปแบบปรับคลื่นด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์และลำโพงสี่ตัว พวงมาลัยเพาเวอร์ พวงมาลัยปรับระดับได้ ระบบควบคุมความเร็วคงที่ ไฟหน้าฮาโลเจน และสีทูโทน (เริ่มแรกมีให้เลือกในสีขาวโดเวอร์/ไวน์ซันเซ็ต, ดำสปาร์คกลิง/เงินซันบีม, น้ำเงินออนโด/เงินทอร์นาโด และต่อมามีให้เลือกในสีน้ำเงินเบย์ไซด์/น้ำเงินแคสเปียน, เงินซันบีม/น้ำเงินแคสเปียน และดำบริลเลียนต์/เงินซันบีม)
รูปร่าง.
แม้มาสด้า บี-ซีรีส์ในอเมริกาเหนือจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลงมากนักตลอดระยะเวลาแปดปีที่ผลิต แต่ก็มีการปรับโฉมภายนอกเล็กน้อย ตัวอย่างเช่น ค.ศ. 1986 เป็นปีเดียวที่รุ่นต่าง ๆ มีสัญลักษณ์ "maᴢᴅa" ขนาดเล็กสีโครเมียมและสีขาวบนกระจังหน้า สำหรับรุ่นปี 1987 สัญลักษณ์นั้นถูกแทนที่ด้วยชิ้นส่วนพลาสติกขนาดใหญ่ขึ้นที่ทาสีให้เข้ากับสีของกระจังหน้า ซึ่งยังคงไม่เปลี่ยนแปลงตลอดระยะเวลาที่เหลือของการผลิตบี-ซีรีส์
B2000 รุ่นปี 1986–87 มีฝาท้ายกระบะที่มีตรา "maᴢᴅa" ขนาดใหญ่ปั๊มอยู่ตรงกลาง ขณะที่รุ่นอื่น ๆ ทั้งหมดมีฝาท้ายกระบะแบบเรียบพร้อมสติกเกอร์ Mazda ขนาดเล็กติดอยู่ที่มุมล่างขวา
สำหรับรุ่นปี 1990 มีการปรับโฉมครั้งใหญ่ครั้งแรกในรุ่นบี-ซีรีส์ ได้แก่ กันชนหน้าและกระจังหน้า ซึ่งเดิมทีเป็นสีเทาซาตินเมทัลลิกเข้มพร้อมกรอบไฟหน้าสีเทาอ่อน เปลี่ยนเป็นสีดำพร้อมกรอบไฟหน้าสีเทาอ่อน นอกจากนี้ ใน ค.ศ. 1990 ล้อของรุ่น B2600i 4x4 SE-5 เปลี่ยนจากโครเมียมเป็นล้ออัลลอยแบบใหม่ สำหรับรุ่นปี 1991 รุ่นย่อย LE-5 4x2 ก็ได้รับล้ออัลลอยเช่นกัน
ในรุ่นย่อย SE-5 การเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดในแต่ละปีคือการค่อย ๆ หายไปของแถบคาดลาย ตัวอย่างเช่น รุ่นย่อย SE-5 ปี 1986 มาพร้อมกับชุดแถบคาดลายที่ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของตัวถัง (วิ่งเลียบแนวขอบด้านข้างของบังโคลนหน้าและประตู และเลียบแนวสันขอบกระบะ) โดยมีเส้นขีดที่โดดเด่นแบ่งแยกระหว่างสีเดียวทั้งคัน พร้อมข้อความ "SE-5" ที่ด้านหน้าไฟท้าย (เขียนด้วยสีดำหรือสีขาว) แถบคาดลายของรุ่นย่อย SE-5 ปี 1987 ลดขนาดลงเหลือเพียงเส้นที่ดูเรียบง่ายกว่า วิ่งเลียบแนวขอบด้านข้างตัวถังและโค้งขึ้นไปยังไฟท้ายซึ่งมีข้อความ "SE-5" ปรากฏอยู่ (แถบคาดลายแบบนี้มีให้เลือกทั้งแบบสีน้ำเงินเข้ม/เหลือง/น้ำเงินกลาง/น้ำเงินอ่อน หรือแบบสีเทาเข้ม/ส้มแดง/เทากลาง/เทาอ่อน) สำหรับรุ่น SE-5 ปี 1989 มีชุดแถบคาดลายแบบไล่ระดับสีที่ไม่เด่นชัดนัก เริ่มจากแนวขอบด้านข้างประตูและวิ่งยาวไปจนถึงไฟท้าย แถบคาดลายแบบนี้ยังคงรูปแบบเดิมเป็นส่วนใหญ่จนกระทั่งสิ้นสุดสายการผลิตของบี-ซีรีส์ใน ค.ศ. 1993
สิ้นสุดการผลิต.
สำหรับตลาดอเมริกาเหนือ มาสด้าใช้เงินกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐในการออกแบบและพัฒนารถบรรทุกบี-ซีรีส์รุ่นปี 1986–1993 เพื่อตอบสนองความต้องการของผู้บริโภค ในช่วงกลางรุ่นปี 1994 โดยเริ่มในตลาดจำกัดในเดือนมิถุนายนและขยายไปทั่วประเทศในเดือนกันยายน มาสด้าเปิดตัวฟอร์ด เรนเจอร์ที่เปลี่ยนตรา นี่เป็นไปเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับภาษีไก่ (Chicken tax) รถรุ่นนี้ผลิตที่โรงงานประกอบรถยนต์ Twin Cities ของฟอร์ดในรัฐมินนิโซตา และที่โรงงาน Edison Assembly ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ เนื่องจากการยอดขายที่ลดลงและขาดการปรับปรุงที่สำคัญให้กับแพลตฟอร์มหลักที่ใช้ร่วมกัน บี-ซีรีส์ที่ผลิตโดยฟอร์ดจึงถูกยกเลิกหลังรุ่นปี 2009 ส่วนเรนเจอร์ในอเมริกาเหนือถูกยกเลิกเมื่อสิ้น ค.ศ. 2011 พร้อมกับการปิดโรงงาน Twin Cities
ฟอร์ด คูเรียร์ / เรเดอร์.
ตั้งแต่ ค.ศ. 1991 ถึง 1997 รถวากอน มาสด้า โพรซีด มาร์วี รุ่นที่เปลี่ยนตราไปขายเป็น ฟอร์ด เรเดอร์ เช่นเดียวกับรุ่นของมาสด้า คือรถ SUV/MPV ที่พัฒนามาจากโพรซีด/บี-ซีรีส์/เรนเจอร์/คูเรียร์
รุ่นที่ 5 (UN; ค.ศ. 1998–2006).
ในรุ่นปี 1998 มาสด้าปรับปรุงบี-ซีรีส์สำหรับตลาดต่างประเทศ การผลิตที่โรงงานออโต้อัลลายแอนซ์ ประเทศไทยเริ่มขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1998 มีรหัสตัวถัง "UN" รุ่นนี้ยังถูกจำหน่ายในชื่อฟอร์ด เรนเจอร์ในทวีปยุโรปและเอเชียและในชื่อฟอร์ด คูเรียร์ในประเทศออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ การผลิตยังเริ่มขึ้นในปีเดียวกันที่โรงงานฟอร์ด มอเตอร์ คัมปะนี ฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ยังมีการประกอบชิ้นส่วน (CKD) ในประเทศแอฟริกาใต้และเอกวาดอร์ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2002 มีการพัฒนาเครื่องยนต์ดีเซล 2,892 ซีซี (2.9 ลิตร) เป็นรุ่นที่ไม่มีระบบอัดอากาศของเครื่องยนต์ดีเซล 2.5 ลิตรและจำหน่ายใน "ตลาดทั่วไป" และกลุ่มรัฐอ่าวในชื่อ B2900
รุ่นนี้ถูกจำหน่ายในกว่า 130 ประเทศภายใต้ชื่อเรียกหลากหลาย โดยถูกเรียกว่าไฟเตอร์และเรนเจอร์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ยกเว้นในสิงคโปร์ซึ่งเรียกว่าโพรซีด มาสด้า เบาน์ตีและฟอร์ด คูเรียร์ในนิวซีแลนด์ มาวด้า บราโวในออสเตรเลีย และมาสด้า ดริฟเตอร์ในแอฟริกาใต้ B2600/B2200 ที่จำหน่ายในเวเนซุเอลาและประเทศลาตินอเมริกาใกล้เคียงถูกประกอบในโคลอมเบียโดย Compañía Colombiana Automotriz S.A. (CCA) รถเหล่านี้มีเครื่องยนต์สี่สูบเรียงขนาด 2.6 ลิตร รุ่นขับเคลื่อนสี่ล้อและรุ่นเริ่มต้นที่มีเครื่องยนต์สี่สูบเรียงขนาด 2.2 ลิตรพร้อมระบบขับเคลื่อนล้อหลัง ใน ค.ศ. 2002 มีรุ่น "ฟรีสไตล์" พร้อมประตูหลังแบบเปิดได้อิสระ (suicide doors) ออกมาบนแพลตฟอร์มนี้ ส่วนรุ่นอื่น ๆ ได้รับการปรับโฉมใน ค.ศ. 2002 และ 2004 รถรุ่นเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับมาสด้า บี-ซีรีส์และฟอร์ด เรนเจอร์ที่จำหน่ายในอเมริกาเหนือ
ในประเทศออสเตรเลีย ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2005 คูเรียร์ได้รับเครื่องยนต์ขนาด 4.0 ลิตร V6 โดยมีรุ่นย่อยให้เลือกคือ GL (ทั้งรุ่นตอนครึ่งและ 4 ประตู) และ XLT (เฉพาะรุ่นตอนครึ่ง) ส่วนบี-ซีรีส์เปิดตัวในเดือนกันยายน ค.ศ. 2005 โดยมีรุ่นย่อย B4000 Bravo DX (เฉพาะรึ่น 4 ประตู), DX+ (ทั้งรุ่ยฟรีสไตล์และ 4 ประตู) และ SDX (ทั้งรุ่นฟรีสไตล์และ 4 ประตู) ให้เลือก
มีขนาดถังน้ำมันให้เลือกสองขนาด สำหรับรุ่นขับเคลื่อนสองล้อตอนครึ่งและ 4 ประตูจะมีขนาดถังน้ำมัน 63 ลิตร สำหรับรุ่นขับเคลื่อนสี่ล้อทุกรุ่น (และรุ่นตอนเดียวขับเคลื่อนสองล้อ) จะมีขนาดถังน้ำมัน 70 ลิตร
รถที่ผลิตโดยฟอร์ด.
สำหรับรุ่นปี 1994 มาสด้านอร์ทอเมริกายุติการจำหน่ายบี-ซีรีส์รุ่นที่ 4 (UF) และแทนที่รุ่นดังกล่าวด้วยรถที่ใช้ตรามาสด้าแต่เป็นรุ่นเดียวกับฟอร์ด เรนเจอร์ เป็นการกลับกันของข้อตกลงที่เคยผลิตฟอร์ด คูเรียร์ให้กับมาสด้าในช่วง ค.ศ. 1972–1982 โดยมาสด้า บี-ซีรีส์สำหรับตลาดอเมริกาเหนือตั้งแต่ ค.ศ. 1995 เป็นต้นมานั้นผลิตโดยฟอร์ด แทนที่จะผลิตที่ฮิโรชิมา ประเทศญี่ปุ่น บี-ซีรีส์ถูกผลิตควบคู่ไปกับเรนเจอร์ที่โรงงานฟอร์ด Twin Cities Assembly ในเซนต์พอล รัฐมินนิโซตา บี-ซีรีส์เป็นรถบรรทุกขนาดเล็กรุ่นที่สองของมาสด้าที่ผลิตโดยฟอร์ด ต่อจากมาสด้า นาวาโฮ (ฟอร์ด เอ็กซ์พลอเรอร์ สามประตู) ที่ผลิตในช่วง ค.ศ. 1991–1994
การย้ายฐานการผลิตรถรุ่นดังกล่าวจากญี่ปุ่นไปยังรัฐมินนิโซตา ทำให้มาสด้าสามารถเลี่ยง "ภาษีไก่" ร้อยละ 25 ที่เรียกเก็บจากรถบรรทุกขนาดเล็กได้อย่างสิ้นเชิง หลังต้องดิ้นรนเพื่อสร้างส่วนแบ่งตลาดในอเมริกาเหนือในช่วงทศวรรษ 1980 ซึ่งเป็นช่วงที่ต้องแข่งขันกับโตโยต้าและนิสสัน บี-ซีรีส์ก็กลายเป็นรุ่นที่ขายดีที่สุดในกลุ่ม โดยใช้พื้นฐานทางกลไกเดียวกันเรนเจอร์ มาสด้า บี-ซีรีส์ปี 1994 ถูกผลิตขึ้นโดยมีความคล้ายคลึงทางรูปลักษณ์ภายนอกกับฟอร์ดที่เป็นคู่แข่งอย่างมาก บี-ซีรีส์ได้รับการออกแบบแผงตัวถังด้านหน้าและกระบะท้ายที่ต่างกัน ส่วนรุ่นตอนครึ่งได้รับการตกแต่งภายนอกที่แยกจากกัน
ตลอดระยะเวลาการผลิต บี-ซีรีส์ที่ผลิตโดยฟอร์ดได้พัฒนาตามฟอร์ด เรเนจอร์ทั้งในด้านตัวถังและแชสซีส์ โดยมีการปรับโฉมครั้งใหญ่สำหรับรุ่นปี 1998 ใน ค.ศ. 2002 มาสด้าเปลี่ยนชื่อบี-ซีรีส์เป็น มาสด้า ทรัก (Mazda Truck) ในอเมริกาเหนือ ในช่วงทศวรรษ 2000 มาสด้า ทรักค่อย ๆ ถูกถอนจากสายผลิตภัณฑ์ของมาสด้าและถูกยุติการผลิตหลังปง ค.ศ. 2009 ในสหรัฐ (ค.ศ. 2010 ในแคนาดา) โดยรถคันสุดท้ายผลิตเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 2009
ณ การผลิตในปัจจุบัน มาสด้านอร์ทอเมริกายังไม่มีแผนทำการตลาดมาสด้า บีที-50 ในอเมริกาเหนือ