พิธีปล่อยเรือ

พิธีปล่อยเรือ  ประกอบด้วยการประกอบพิธีที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการนำเรือลงน้ำ ถือเป็นประเพณีทางทะเลในหลายวัฒนธรรมที่มีมานับพันปี เพื่อประกอบกระบวนการทางกายภาพด้วยพิธีกรรมที่ได้รับการปฏิบัติในฐานะการเฉลิมฉลองของสาธารณะและการอวยพรอย่างเคร่งขรึม ซึ่งโดยปกติแล้ว (แต่ไม่เสมอไป) จะเกี่ยวข้องกับการปล่อยเรือลงน้ำ
การปล่อยเรือทำให้เกิดความเค้นบนตัวเรือที่ไม่พบเจอระหว่างการใช้งานปกติและนอกเหนือจากขนาดและน้ำหนักของเรือแล้วยังถือเป็นความท้าทายทางวิศวกรรมที่สำคัญตลอดจนเป็นมหรสพสาธารณะ กระบวนการนี้ยังเกี่ยวข้องกับธรรมเนียมปฏิบัติมากมายที่มุ่งหมายเชิญชวนความโชคดี เช่น การตั้งชื่อเรือ (christening) ด้วยการทุบขวดแชมเปญลงบนหัวเรือขณะที่เรือถูกขานชื่อและปล่อยลงน้ำ
วิธีการ.
มีสามวิธีหลักในการนำเรือใหม่จากสถานที่ก่อสร้างลงสู่น้ำ แต่มีเพียงสองวิธีเท่านั้นที่เรียกว่า "การปล่อยลงน้ำ" วิธีที่เก่าแก่ที่สุด คุ้นเคยที่สุด และนิยมใช้กันอย่างแพร่หลายคือการปล่อยแบบหัวไปท้าย ซึ่งเรือจะไถลลงไปตามทางลาด โดยปกติจะเอาท้ายเรือลงก่อน สำหรับการปล่อยแบบข้าง เรือจะเข้าสู่น้ำในลักษณะด้านข้าง วิธีนี้เริ่มใช้ในศตวรรษที่ 19 สำหรับแหล่งน้ำภายในประเทศ เช่น แม่น้ำและทะเลสาบ และเป็นที่นิยมใช้มากขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง วิธีที่สามคือการลอยออก ใช้สำหรับเรือที่สร้างขึ้นในอ่างหรืออู่แห้ง จากนั้นจึงปล่อยให้เรือลอยออกโดยการปล่อยน้ำเข้าสู่อู่แห้งนั้น
หากปล่อยในร่องน้ำจำกัด มีการใช้โซ่ลากเพื่อชะลอความเร็วของเรือเพื่อป้องกันไม่ให้เรือไปชนกับฝั่งตรงข้าม
ท้ายเรือก่อน (stern-first).
โดยปกติแล้ว ลาดจะถูกจัดให้ตั้งฉากกับแนวชายฝั่ง (หรือเกือบตั้งฉากเท่าที่จะเป็นไปได้ตามสภาพน้ำและความยาวสูงสุดของเรือจะเอื้ออำนวย) และเรือจะถูกสร้างโดยให้ท้ายเรือหันออกไปทางน้ำ ในกรณีที่การปล่อยเรือเกิดขึ้นในแม่น้ำแคบ ๆ ลาดสร้างเรือ (building slips) อาจทำมุมตื้นกว่าแทนที่จะตั้งฉาก แม้วิธีนี้จะทำให้ต้องใช้ลาดปล่อยเรือ (slipway) ที่ยาวขึ้นก็ตาม ลาดปล่อยสมัยใหม่มีลักษณะเป็นพื้นคอนกรีตเสริมเหล็กที่มีความแข็งแรงเพียงพอจะรองรับเรือ โดยมี "แนวรับ" สองแนวที่ทอดตัวลงไปใต้น้ำลึกพอสมควรโดยคำนึงถึงความผันผวนของน้ำขึ้นลง แนวรับเหล่านี้จะรองรับลาดปล่อยทั้งสองข้าง เรือถูกสร้างขึ้นบนฐานรับชั่วคราวที่จัดไว้เพื่อให้เข้าถึงท้องเรือด้านนอกและเพื่อให้สามารถติดตั้งลาดปล่อยใต้ตัวเรือที่สร้างเสร็จสมบูรณ์ เมื่อถึงเวลาเตรียมการปล่อยเรือ จะมีการติดตั้งลาดตั้ง (standing ways) คู่หนึ่งใต้ท้องเรือและยื่นออกไปบนแนวรับต่าง ๆ พื้นผิวของลาดจะถูกทาด้วยจาระบี (ในสมัยเรือใบใช้ไขมันสัตว์และน้ำมันวาฬเป็นจาระบี) ลาดเลื่อน (sliding ways) คู่หนึ่งจะถูกวางทับอยู่ด้านบนใต้ท้องเรือ และแคร่ปล่อย (launch cradle) ที่มีส่วนรองรับหัวและท้ายเรือจะถูกติดตั้งบนลาดเลื่อนเหล่านี้ จากนั้นน้ำหนักของตัวเรือจะถูกถ่ายจากฐานรับชั่วคราวในการสร้างไปยังแคร่ปล่อย มีการเตรียมการเพื่อยึดเรือให้อยู่กับที่และปล่อยเรือในเวลาที่เหมาะสมในพิธีปล่อยเรือ กลไกที่พบบ่อย ได้แก่ จุดเชื่อมต่ออ่อนแอที่ออกแบบมาให้ตัดเมื่อได้รับสัญญาณและกลไกทางกลที่ควบคุมด้วยสวิตช์จากแท่นพิธี
เมื่อปล่อยเรือ เรือจะไถลถอยหลังลงไปตามลาดบนรางกระทั่งลอยน้ำได้ด้วยตัวเอง
แบบข้าง (sideway).
ลาดปล่อยบางแห่งสร้างขึ้นเพื่อให้เรือหันด้านข้างลงสู่น้ำและทำการปล่อยแบบด้านข้าง วิธีนี้ใช้ในกรณีร่องน้ำไม่เอื้ออำนวยให้ทำการปล่อยเรือตามยาว แต่ก็ต้องใช้ความยาวของชายฝั่งมากกว่า เรือเอสเอส เกรตอีสเทิร์นที่ออกแบบโดยบรูเนลถูกสร้างด้วยวิธีนี้ ตลอดจนเรือยกพลขึ้นบกจำนวนมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง วิธีนี้ต้องการลาดจำนวนมากกว่าเพื่อรองรับน้ำหนักของเรือ
ถุงลม.
บางครั้งเรือก็ถูกปล่อยโดยใช้ถุงลมที่พองตัวได้หลายลูกรองรับอยู่ใต้ท้องเรือ ซึ่งจะยุบตัวลงเพื่อสร้างความลาดชันลงสู่น้ำ วิธีการนี้มีข้อดีคือใช้โครงสร้างพื้นฐานถาวรน้อยลง มีความเสี่ยงและค่าใช้จ่ายน้อยลง ถุงลมเหล่านี้ให้การรองรับแก่ท้องเรือและช่วยในการเคลื่อนที่ของเรือลงสู่น้ำ ดังนั้นวิธีนี้จึงอาจกล่าวได้ว่าปลอดภัยกว่าทางเลือกอื่น เช่น การปล่อยแบบด้านข้าง ถุงลมเหล่านี้มักมีรูปร่างเป็นทรงกระบอกโดยมีส่วนหัวเป็นครึ่งวงกลมอยู่ทั้งสองด้าน
ประเพณี.
สมัยโบราณ.
ข้อความโบราณจากบาบิโลเนียในสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลบรรยายถึงขั้นตอนการสร้างและพิธีการหลังสร้างเรือเสร็จสิ้นไว้ว่า:
ช่องทางที่น้ำจะเข้าได้ ข้าได้อุดปิดไว้;<br>ข้าตรวจหาและซ่อมแซมส่วนที่แตกร้าว:<br>ยางมะตอยสาม "ซารี" ข้าเททับลงบนส่วนนอก;<br>ต่อเหล่าทวยเทพ ข้าได้สังเวยโค
ชาวอียิปต์โบราณ ชาวกรีก และชาวโรมันต่างก็วิงวอนขอให้เทพเจ้าของพวกเขาช่วยปกป้องเหล่ากะลาสี โดยเฉพาะพวกเขาจะขอความช่วยเหลือจากเทพเจ้าแห่งท้องทะเลผู้ปกครองมหาสมุทร ได้แก่ โพไซดอนในเทพปกรณัมกรีก และเนปจูนในเทพปกรณัมโรมัน ผู้เข้าร่วมพิธีปล่อยเรือในกรีกโบราณจะสวมหรีดที่ทำจากกิ่งมะกอกบนศีรษะ ดื่มไวน์เพื่อเป็นเกียรติแก่เทพเจ้า และรดน้ำลงบนเรือลำใหม่เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นสิริมงคล การนำศาลเจ้าขนาดเล็กขึ้นไปบนเรือของชาวกรีกและโรมันเป็นสิ่งที่ปฏิบัติกัน และธรรมเนียมนี้ยังคงสืบทอดมาจนถึงสมัยกลาง โดยปกติแล้วศาลเจ้าจะถูกวางไว้ที่ดาดฟ้าท้ายเรือ (quarterdeck) พื้นที่ที่ยังคงมีความสำคัญทางพิธีการเป็นพิเศษ
ผู้คนและวัฒนธรรมที่แตกต่างกันกำหนดรูปแบบพิธีทางศาสนาที่เกี่ยวข้องกับการปล่อยเรือ ชาวยิวและชาวคริสต์มักใช้น้ำไวน์และน้ำในขณะที่พวกเขาอธิษฐานขอให้พระเจ้าคุ้มครองพวกเขาในทะเล ชาวคริสต์ร้องขอการวิงวอนจากนักบุญและการอวยพรจากคริสตจักร การปล่อยเรือในจักรวรรดิออตโตมันนั้นมาพร้อมกับการสวดอ้อนวอนต่ออัลลอฮ์ การสังเวยแกะ และการจัดงานเลี้ยงที่เหมาะสม
อนุศาสนาจารย์เฮนรี ทีออนจ์แห่งราชนาวีอังกฤษ บันทึกเรื่องราวที่น่าสนใจเกี่ยวกับการปล่อยเรือรบ ซึ่งก็คือ "เรือบริแกนทีน 23 ฝีพาย" โดยอัศวินแห่งมอลตาใน ค.ศ. 1675 ไว้ว่า:
พระสองรูปกับผู้ติดตามหนึ่งคนเข้าไปในเรือ และคุกเข่าสวดมนต์ครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็วางมือบนเสากระโดงแต่ละต้นและส่วนอื่น ๆ ของเรือ และพรมน้ำมนต์ทั่วทั้งลำเรือ พวกเขาออกมาแล้วชักธงแสดงว่าเรือลำนี้เป็นเรือรบ จากนั้นก็ปล่อยเรือลงน้ำพร้อมกันทันที
สมัยใหม่ตอนต้น.
พิธีทางศาสนาของการตั้งชื่อเรือ หรือพิธีศีลล้างบาป (Baptism) ยังคงดำเนินต่อไปในประเทศคาทอลิก ขณะที่การปฏิรูปศาสนาดูเหมือนจะยุติพิธีเหล่านี้ไปชั่วระยะหนึ่งในยุโรปโปรเตสแตนต์ ตัวอย่างเช่น ในช่วงศตวรรษที่ 17 การปล่อยเรือของอังกฤษกลายเป็นเรื่องทางโลก พิธีตั้งชื่อเรือรบ 64 กระบอก พรินซ์รอยัล ใน ค.ศ. 1610 มีเจ้าชายแห่งเวลส์และนักต่อเรือชื่อดัง ฟิเนียส เพตต์ ซึ่งเป็นนายช่างต่อเรือประจำอู่เรือวูลวิชเข้าร่วมด้วย เพตต์บรรยายถึงขั้นตอนการดำเนินงานไว้ว่า:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />
ถ้วยที่กล้าวข้างต้นในภาษาอังกฤษเรียกว่า standing cup คือถ้วยขนาดใหญ่ทำจากโลหะมีค่า เมื่อเรือเริ่มไถลลงจากลาดปล่อย เจ้าหน้าที่ผู้เป็นประธานในพิธีจะจิบไวน์จากถ้วยนั้นในเชิงสัญลักษณ์ และรินส่วนที่เหลือลงบนดาดฟ้าหรือบริเวณหัวเรือ โดยปกติแล้วถ้วยจะถูกโยนลงทะเลและตกเป็นของคนที่เก็บได้ซึ่งถือเป็นผู้โชคดี เมื่อกองทัพเรือมีขนาดใหญ่ขึ้นและมีการปล่อยเรือบ่อยขึ้น ความประหยัดทำให้ต้องมีการใช้ตาข่ายรองรับถ้วยราคาแพงเพื่อนำกลับมาใช้ซ้ำในพิธีปล่อยเรือครั้งต่อ ๆ ไป ต่อมาในช่วงปลายศตวรรษที่ 17 ในสหราชอาณาจักร พิธี "ถ้วยตั้ง" ถูกแทนที่ด้วยการทุบขวดเหล้ากับหัวเรือแทน
ตามประเทศ.
การปล่อยเรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นการกำเนิดของเรือลำใหม่ และผู้คนตลอดประวัติศาสตร์ได้ประกอบพิธีปล่อยเรือ ส่วนหนึ่งก็เพื่ออธิษฐานขอโชคลาภและความปลอดภัยให้กับเรือลำใหม่แต่ละลำ
แคนาดา.
ในแคนาดา คนพื้นเมืองจะประกอบพิธีเฉลิมฉลองในการปล่อยเรือควบคู่ไปกับวิธีการปล่อยเรือแบบอื่น
ฝรั่งเศส.
พิธีปล่อยเรือและพิธีตั้งชื่อเรือของฝรั่งเศสในช่วงศตวรรษที่ 18 และต้นศตวรรษที่ 19 มีพิธีกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งคล้ายคลึงกับพิธีแต่งงานและพิธีศีลล้างบาปอย่างใกล้ชิด พ่อทูนหัวของเรือลำใหม่จะมอบช่อดอกไม้ให้แก่แม่ทูนหัว ขณะที่ทั้งสองคนกล่าวชื่อเรือ ไม่มีการทุบขวดแชมเปญ แต่บาทหลวงจะประกาศชื่อเรือและเจิมเรือด้วยน้ำมนต์
อินเดีย.
ในอินเดีย เรือต่าง ๆ ในอดีตมักถูกปล่อยลงน้ำพร้อมกับพิธีบูชา ("Puja") เพื่ออุทิศเรือแก่เทพเจ้าฮินดู และขอพรให้กับเรือและลูกเรือ ในอดีต นักบวชฮินดูจะเป็นผู้ประกอบพิธีบูชาในพิธีปล่อยเรือ ในช่วงศตวรรษที่ 20 การปล่อยเรือจะทำโดยสุภาพสตรีที่ทุบลูกมะพร้าวบนหัวเรือ ซึ่งบางครั้งก็มีการประกอบพิธีบูชาขนาดเล็กตามมา
ญี่ปุ่น.
การปล่อยเรือของญี่ปุ่นมีการนำขวานเงินเข้ามาใช้ซึ่งเชื่อกันว่าจะนำโชคดีมาให้และขับไล่สิ่งชั่วร้าย ผู้สร้างเรือชาวญี่ปุ่นมักสั่งทำขวานพิเศษสำหรับเรือใหม่แต่ละลำ และหลังพิธีปล่อยเรือแล้ว พวกเขาจะมอบขวานนั้นแก่เจ้าของเรือเพื่อเป็นที่ระลึก ขวานนี้ใช้สำหรับตัดเชือกที่ผูกเรือไว้กับสถานที่ที่สร้างเรือ
สหราชอาณาจักร.
ผู้สนับสนุนเรือรบอังกฤษตามธรรมเนียมแล้วจะเป็นสมาชิกพระราชวงศ์ นายทหารเรือชั้นผู้ใหญ่ หรือเจ้าหน้าที่กระทรวงทหารเรือ พลเรือนจำนวนไม่มากได้รับเชิญให้เป็นผู้สนับสนุนเรือของราชนาวีในช่วงศตวรรษที่ 19 และสตรีได้เข้ามาเป็นผู้สนับสนุนเป็นครั้งแรก ใน ค.ศ. 1875 เจ้าหญิงอเล็กซานดรา พระชายาในเจ้าชายแห่งเวลส์ ทรงนำองค์ประกอบทางศาสนากลับมาสู่พิธีตั้งชื่อเรือของกองทัพเรืออีกครั้ง เมื่อทรงนำพิธีร้องประสานเสียงของนิกายแองกลิคันมาใช้ในพิธีปล่อยเรือประจัญบานอเล็กซานดรา การปฏิบัตินี้ยังคงดำเนินสืบมาด้วยการร้องบทสดุดี 107 ซึ่งมีความหมายพิเศษสำหรับนักเดินเรือ:
บรรดาผู้ที่ลงไปยังทะเลในเรือ;<br>ผู้ประกอบกิจการในห้วงน้ำอันยิ่งใหญ่;<br>คนเหล่านี้ย่อมเห็นพระราชกิจของพระเจ้า และมหัศจรรย์ของพระองค์ในที่ลึก
ใน ค.ศ. 1969 สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงตั้งชื่อเรือเดินสมุทรควีนเอลิซาเบธ 2 ตามพระนามของพระองค์เอง แทนการตั้งตามเรือเดินลำเก่า อาร์เอ็มเอส ควีนเอลิซาเบธ โดยทรงตรัสว่า "ข้าพเจ้าขอตั้งชื่อเรือลำนี้ว่าควีนเอลิซาเบธที่สอง ขอพระเจ้าอวยพรเธอและทุกคนที่แล่นไปกับเธอ" ต่อมาในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 สมเด็จพระราชินีนาถทรงตั้งชื่อเรือบรรทุกเครื่องบินลำใหม่ของราชนาวี เรือหลวงควีนเอลิซาเบธ ด้วยขวดซิงเกิลมอลต์สกอตช์วิสกี้จากโรงกลั่นโบว์มอร์บนเกาะไอเลย์แทนการใช้แชมเปญเนื่องจากเรือลำนี้สร้างและปล่อยลงน้ำในสกอตแลนด์ และดัชเชสแห่งรอธซีก็ทรงปล่อยเรือหลวงปรินส์ออฟเวลส์ในลักษณะเดียวกัน โดยการดึงคันโยกให้ขวดซิงเกิลมอลต์สกอตช์วิสกี้แตกที่ข้างเรือ
ที่งานปล่อยเรือข้ามฟากเกล็น โรซาของแคลแม็กใน ค.ศ. 2024 เบท แอตคินสัน ช่างเชื่อมที่เพิ่งผ่านการรับรอง เป็นผู้ตั้งชื่อเรือและดึงคันโยกเพื่อทุบขวดเหล้าซิงเกิลมอลต์จากโรงกลั่นอาร์ดโกวานที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงในอินเวอร์คิปใส่เรือเช่นกัน
เอกสารชั่วคราวของอู่ต่อเรือเป็นแหล่งข้อมูลรายละเอียดมากมายเกี่ยวกับการปล่อยเรือ ซึ่งมักเป็นเอกสารที่ผลิตขึ้นสำหรับผู้เข้าร่วมในวันงานแล้วก็ถูกทิ้งไป หอจดหมายเหตุและพิพิธภัณฑ์ไทน์แอนด์เวียร์มีสิ่งของเหล่านี้จำนวนมากจากอู่ต่อเรือในไทน์แอนด์เวียร์ หลายชิ้นสามารถดูได้ในคอมมอนส์ เอกสารปี 1900 สำหรับเรือไอด์สโวลด์ที่นำมาทำซ้ำในบทความนี้ระบุว่ามีหญิงคนหนึ่งทำหน้าที่ประกอบพิธีปล่อยเรือ
สหรัฐ.
พิธีตั้งชื่อและปล่อยเรือในสหรัฐมีรากฐานมาจากยุโรป คำอธิบายสำหรับการปล่อยเรือรบของกองทัพเรือในสมัยสงครามปฏิวัติอเมริกาไม่ค่อยมีให้เห็นมากนัก แต่มีหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับหนึ่งลงรายละเอียดเกี่ยวกับการปล่อยเรือฟริเกตภาคพื้นทวีปราลีห์ที่พอร์ตสมัท รัฐนิวแฮมป์เชียร์ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1776 ดังนี้:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />
ตามธรรมเนียมปฏิบัติแล้ว ผู้สร้างมักจัดงานฉลองการปล่อยเรือ ทางการรัฐโรดไอแลนด์ซึ่งได้รับมอบหมายให้ดูแลการก่อสร้างเรือฟริเกตวอร์เรนและพรอวิเดนซ์ลงมติอนุมัติเงินจำนวนห้าสิบดอลลาร์  ให้กับหัวหน้าช่างต่อเรือของอู่แต่ละแห่ง "เพื่อนำไปจัดงานเลี้ยงสังสรรค์สำหรับช่างไม้ที่ทำงานบนเรือ" มีการใช้เงินห้าปอนด์  สำหรับน้ำมะนาวในงานฉลองปล่อยเรือฟริเกต เดลาแวร์ที่ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย บ่งชี้ว่า "งานเลี้ยงสังสรรค์" ดังกล่าวมีการเสิร์ฟเครื่องดื่มพันช์รสเข้มข้นที่ใส่น้ำมะนาวเป็นส่วนผสม
ไม่มีข้อมูลใด ๆ ที่ปรากฏให้เห็นเกี่ยวกับการตั้งชื่อเรือของกองทัพเรือภาคพื้นทวีปในช่วงการปฏิวัติอเมริกา เรือลำแรก ๆ ของกองทัพเรือภาคพื้นทวีป ได้แก่ อัลเฟรด, คาบอต, แอนดรูว์ โดเรีย และโคลัมบัส ซึ่งเป็นเรือพาณิชย์เดิม และได้รับชื่อระหว่างการดัดแปลงและติดตั้งอุปกรณ์ในภายหลัง รัฐสภาอนุมัติการสร้างเรือฟริเกตสิบสามลำ และยังไม่มีการกำหนดชื่อกระทั่งสี่ลำแรกได้ปล่อยลงน้ำแล้ว
คำอธิบายแรกที่เรามีเกี่ยวกับการทำพิธีตั้งชื่อเรือรบอเมริกันคือของเรือรบคอนสติทิวชันที่บอสตัน เมื่อ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1797 ซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะ "Old Ironsides" (ฉายาของคอนสติทิวชัน) ผู้เป็นผู้สนับสนุนคือกัปตันเจมส์ ซีเวอร์ แห่งกองทัพเรือสหรัฐ ซึ่งยืนอยู่บนดาดฟ้าหัวเรือ "เมื่อเวลาสิบห้านาทีหลังเที่ยง เรือเริ่มเคลื่อนลงน้ำด้วยความมั่นคง ความสง่างาม และความแม่นยำ จนทำให้ทุกหัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกปีติยินดี" ขณะที่คอนสติทิวชันเคลื่อนตัวออกไป กัปตันซีเวอร์ทุบขวดไวน์มาเดราเก่าแก่ชั้นดีที่โคนเสาชี้
เรือฟริเกตเพรซิเดนต์มีพิธีปล่อยเรือที่น่าสนใจเมื่อ 10 เมษายน ค.ศ. 1800 ที่นิวยอร์ก:
Frigate "President" had an interesting launching on April 10, 1800, at New York:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />
เมื่อเข้าสู่ศตวรรษที่ 19 พิธีปล่อยเรือของอเมริกายังคงเป็นงานเฉลิมฉลองแต่ไม่มีพิธีกรรมตายตัวยกเว้นเพียงว่าผู้สนับสนุนจะใช้ "น้ำเจิม" ขณะที่เรือได้รับชื่อของมัน
เรือรบสลุปออฟวอร์คองคอร์ดถูกปล่อยลงน้ำใน ค.ศ. 1828 และ "ได้รับพิธีตั้งชื่อจากสุภาพสตรีแห่งพอร์ตสมัท" นี่เป็นครั้งแรกที่มีการบันทึกไว้ว่าสตรีเป็นผู้สนับสนุนเรือของกองทัพเรือสหรัฐ บันทึกร่วมสมัยไม่ได้ระบุชื่อเธอ สตรีผู้สนับสนุนที่ได้รับการระบุชื่อคนแรกคือลาวิเนีย แฟนนิง วัตสัน บุตรีของบุคคลสำคัญชาวฟิลาเดลเฟีย เธอทุบขวดไวน์และน้ำลงบนหัวเรือของเรือรบสลุปเจอร์แมนทาวน์ที่อู่ทหารเรือฟิลาเดลเฟียในวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1846
ผู้หญิงที่ทำหน้าที่เป็นผู้สนับสนุนมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ แต่ก็ไม่ได้เป็นสากลไปเสียทั้งหมด ดังเช่นเรือรบสลุปพลิมัทที่ "ร่อนลงตามทางลาดเอียง" ใน ค.ศ. 1844 "มีกะลาสีหนุ่มสองคน คนหนึ่งประจำอยู่ที่หัวเรือแต่ละด้าน เจิมเรือด้วยขวดและตั้งชื่อเรือในขณะที่มันเคลื่อนออกจากอู่เพื่อลงสู่ทะเลลึก" และในยุคหลังอย่าง ค.ศ. 1898 เรือตอร์ปิโดแมกเคนซีก็ยังคงได้รับการตั้งชื่อโดยบุตรของผู้สร้าง
ไวน์เป็นของเหลวที่ใช้ในการตั้งชื่อเรือตามประเพณี แม้ของเหลวอื่น ๆ อีกมากมายก็เคยถูกนำมาใช้ พรินซ์ตันและราริตันถูกปล่อยลงน้ำใน ค.ศ. 1843 ด้วยวิสกี้ เจ็ดปีต่อมา "ขวดบรั่นดีที่ดีที่สุดถูกทุบเข้าที่หัวเรือสลุปไอน้ำซานฮาซินโต" เรือฟรีเกตไอน้ำเมอร์ริแมกได้รับตำแหน่งในประวัติศาสตร์กองทัพเรือในฐานะเรือหุ้มเกราะเวอร์จิเนียของสมาพันธรัฐอเมริกา และเธอได้รับศีลล้างบาปด้วยน้ำจากแม่น้ำเมอร์ริแมก เรือธงที่มีชื่อเสียงในสงครามกลางเมืองอเมริกาของพลเรือเอก เดวิด ฟาร์รากุตคือเรือสลุปไอน้ำฮาร์ตฟอร์ดซึ่งได้รับการตั้งชื่อโดยผู้สนับสนุนสามคน สุภาพสตรีสองคนทุบขวดน้ำจากแม่น้ำคอนเนทิคัตและน้ำพุฮาร์ตฟอร์ด รัฐคอนเนตทิคัต ขณะที่เรือเอกอีกคนหนึ่งทำพิธีให้สมบูรณ์ด้วยขวดน้ำทะเล
แชมเปญเริ่มเป็นที่นิยมใช้ในการตั้งชื่อเรือเมื่อสิ้นสุดศตวรรษที่ 19 หลานสาวของรัฐมนตรีว่าการทบวงทหารเรือ เบนจามิน เอฟ. เทรซี ทำการรดแชมเปญที่หัวเรือเมน เรือประจัญบานเหล็กลำแรกของกองทัพเรือ ที่อู่ทหารเรือนิวยอร์กในวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1890 ผลกระทบของการห้ามเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทั่วประเทศสะท้อนให้เห็นบ้างในการตั้งชื่อเรือ ยกตัวอย่างเช่น เรือลาดตระเวนเพนซาโคลาและฮิวสตันได้รับการตั้งชื่อด้วยน้ำ ส่วนเรือดำน้ำ V-6 ด้วยไซเดอร์ อย่างไรก็ตาม เรือประจัญบานแคลิฟอร์เนียได้รับชื่อของเธออย่างเหมาะสมด้วยไวน์แคลิฟอร์เนียใน ค.ศ. 1919 แชมเปญกลับมาอีกครั้งใน ค.ศ. 1922 แต่ใช้เฉพาะกับการปล่อยเรือลาดตระเวนเบาเทรนตันเท่านั้น
เรือเหาะของกองทัพเรือ ลอสแอนเจลิส, เชนันโดอาห์, แอครอน และเมคอนถูกสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษ 1920 และต้นทศวรรษ 1930 โดยขึ้นทะเบียนในบัญชีเรือของกองทัพเรือ และแต่ละลำก็ได้รับการขึ้นระวางอย่างเป็นทางการ สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งสหรัฐคนแรกที่ทำหน้าที่เป็นผู้ประกอบพิธีตั้งชื่อเรือคือเกรซ คูลิดจ์ซึ่งตั้งชื่อเรือเหาะลอสแอนเจลิส ส่วนลู เฮนรี ฮูเวอร์ได้ตั้งชื่อเรือเหาะแอครอนใน ค.ศ. 1931 แต่ไม่ได้ใช้ขวดตามธรรมเนียม แต่สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งกลับดึงเชือกที่เปิดช่องในส่วนหัวที่สูงตระหง่านของเรือเหาะเพื่อปล่อยฝูงนกพิราบออกมา
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เรือหลายพันลำทุกประเภทได้ออกจากอู่ต่อเรือ อันเป็นผลจากความพยายามร่วมกันของอุตสาหกรรมอเมริกันที่ถูกระดมกำลัง พิธีตั้งชื่อและปล่อยเรือที่เป็นประวัติศาสตร์ยังคงดำเนินต่อไป แต่ข้อจำกัดในการเดินทาง ข้อพิจารณาอื่น ๆ ในช่วงสงคราม และจำนวนเรือที่มากมาย ทำให้พิธีเหล่านั้นมีความซับซ้อนน้อยกว่าที่เคยเป็นมาในช่วงปีก่อนสงคราม
วันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1941 คณะกรรมการการเดินเรือแห่งสหรัฐประกาศว่าพิธีปล่อยเรืออย่างเป็นทางการทั้งหมดจะถูกยกเลิกสำหรับเรือพาณิชย์ที่กำลังถูกสร้างขึ้นภายใต้อำนาจของคณะกรรมการฯ แม้พิธีการอย่างไม่เป็นทางการและเรียบง่ายจะยังคงดำเนินต่อไปได้โดยไม่มีการเบิกเงินคืนให้กับผู้สร้างเรือ
ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ผู้สนับสนุนเรือของกองทัพเรือสหรัฐล้วนเป็นผู้หญิง นอกจากการทำพิธีทุบขวดแชมเปญที่หัวเรือแล้ว ผู้สนับสนุนยังคงติดต่อกับลูกเรือและมีส่วนร่วมในกิจกรรมพิเศษต่าง ๆ เช่น พิธีต้อนรับเรือกลับ (homecomings)