กิเยร์โม ลาร์ราซาบัล

กิเยร์โม ลาร์ราซาบัล อาร์ซูบิเด (10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1907 – ค.ศ. 1983) เป็นศิลปินกระจกสีชาวสเปนที่อาศัยอยู่ในประเทศเอกวาดอร์ เขาถือเป็นศิลปินกระจกสีที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่งในเอกวาดอร์
ชีวประวัติ.
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา.
กิเยร์โม ลาร์ราซาบัล เกิดที่กรุงเม็กซิโกซิตีเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1907 ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันที่มารดาของเขากำลังเดินทางไปที่นั่น บิดาของเขามีชื่อว่า ฆวน โดมิงโก ลาร์ราซาบัล บาซาร์ราเต  ส่วนมารดาคือ ดานิเอลา อาร์ซูบิเด บิยา  ทั้งสองมาจากเมืองบิลบาโอ ประเทศสเปน บิดาของเขาเป็นนักธุรกิจเกี่ยวกับโกโก้และกาแฟ ลาร์ราซาบัลอาศัยและเติบโตอยู่ที่บ้านพักขนาดใหญ่ในบิลบาโอ ซึ่งเขาเป็นบุตรคนสุดท้องของพี่น้องทั้ง 9 คน เมื่อเขาอายุได้ 5 ปี เขาติดเชื้อเยื่อหุ้มสมองอักเสบและป่วยหนัก และหลังจากที่ได้รับการรักษาจนหายดี เขาจึงกลายเป็นใบ้ไประยะหนึ่งแลัว ในช่วงประถม เขาขังตัวเองไว้ในห้องเพื่อฝึกพูดหน้ากระจก และท้ายที่สุดเขาก็สามารถเอาชนะความเป็นใบ้ได้สำเร็จหลังจากฝึกพูดอยู่หลายชั่วโมง (แม้ว่าเขาจะพูดติดอ่างเล็กน้อยในบางครั้ง) บิดาของลาร์ราซาบัลเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1916 ลาร์ราซาบัลมีช่วงวัยเด็กที่ยากลำบากและเป็นคนเคร่งศาสนาอย่างมาก
กิเยร์โม ลาร์ราซาบัล ย้ายโรงเรียนอยู่บ่อยครั้งในช่วงวัยเด็ก ศาสตราจารย์อาเดรียน มาร์ติเนซ  ต้องการให้ลาร์ราซาบัลเรียนศิลปะเท่านั้น และแนะนำตัวเขาให้กับสถาบันศิลปะหลายแห่ง ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1932 ลาร์ราซาบัลเข้าร่วมกับห้องศิลปะของลุยส์ เลร์ชุนดิ  ศิลปินที่อาศัยอยู่ในบิลบาโอ ลาร์ราซาบัลทำงานอยู่กับจิตรกรเฟลิกซ์ กัญญาดา  ซึ่งเป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงจากผลงานนวศิลป์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง #เปลี่ยนทาง ลาร์ราซาบัลก้าวหน้าในงานศิลปะอย่างรวดเร็ว และหลังจากนั้นไม่นาน เขาจึงเริ่มเรียนรู้เทคนิคของงานกระจกสี
การงานในสเปน.
ในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน กลุ่มนิยมสาธารณรัฐได้จับกุมเขาในข้อกล่าวหาเท็จและถูกนำตัวไปยังค่ายกักกัน มารดาของเขาจึงได้ร้องขอให้เพื่อนของเธอที่อยู่ภายในกลุ่มปล่อยตัวเขา ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา เขาถูกจับกุมอีกครั้งโดยกลุ่มแห่งชาติ และก็ได้รับอิสรภาพจากการร้องขอของครอบครัวอีกเช่นเคย เขาพยายามหลบซ่อนหลังจากเหตุการณ์นี้ แต่สุดท้ายก็ถูกพบตัวและถูกเกณฑ์เข้าสู่กองทัพของนายพลฟรังโก เขาทำหน้าที่วาดตราไปรษณียากรและธงให้ฟรังโกจนถึง ค.ศ. 1939
เมื่อสงครามสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1939 ลาร์ราซาบัลจึงกลายเป็นคนหมดตัว เขาเข้าทำงานต่อที่ห้องศิลปะ ในซานเซบัสเตียน ในระหว่างการทำงาน ลาร์ราซาบัลได้สร้างสรรค์ผลงานที่เป็นมาตรฐาน และเกิดความรู้สึกว่าตนถูกกดขี่จากการผูกขาดทางความคิดสร้างสรรค์ ดังนั้นใน ค.ศ. 1951 หลังจากที่เขาได้ทำงานมาเป็นเวลา 12 ปีที่ห้องศิลปะแห่งนี้ เขาจึงลาออกจากงานและย้ายไปทำงานที่โรงงานเครื่องดินเผาในกรุงมาดริด และแต่งงานในปีเดียวกัน
การงานในเอกวาดอร์.
ใน ค.ศ. 1955 คริสตจักรคาทอลิกในเอกวาดอร์กำลังมองหาศิลปินจากสเปนสำหรับการก่อสร้างอาสนวิหารใหม่แห่งกูเองกา ทางคริสตจักรเลือกมานูเอล โมรา อิญญิโก  ศิลปินเครื่องดินเผาชาวสเปน โดยอิญญิโกได้ติดต่อกัลลาร์ราซาบัลสำหรับการสร้างหน้าต่างกระจกสีของอาสนวิหาร ลาร์ราซาบัลจึงย้ายมาอยู่ที่กูเองกาใน ค.ศ. 1955 ซึ่งภรรยาของเขาก็ได้ติดตามมาด้วย แม้ว่าหลังจากนั้นไม่นานทั้งคู่จะแยกทางกัน
ลาร์ราซาบัลทำหน้าต่างกระจกสี 60 บานสําหรับอาสนวิหารกูเองกาจนเสร็จสิ้น ซึ่งนับเป็นผลงานที่ใหญ่ที่สุดสำหรับเขา ผลงานของเขาในอาสนวิหารนั้นทําให้เขามีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ นำไปสู่การสร้างผลงานต่อมาที่อาสนวิหารกัวยากิลและอาสนวิหารอัมบาโต ตลอดจนเป็นผู้สร้างหน้าต่างกระจกสีของสถาบันทหารกีโต  (ปิดตัวลงใน ค.ศ. 1991) สถาบันการศึกษาซานโฆเซลาซาเย  รวมถึงบ้านของกิเยร์โม บัซเกซ  นักธุรกิจในกูเองกาอีกด้วย
ในช่วงที่เหลือของอาชีพการงาน ลาร์ราซาบัลได้สร้างสรรค์ผลงานกระจกสี 87 ชิ้น ที่ตั้งอยู่ตามจังหวัดส่วนใหญ่ของเอกวาดอร์ เขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อปลายวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 หรืออาจเป็นในตอนเช้าตรู่ของวันถัดไป โดยสาเหตุการเสียชีวิตนั้น คาดว่าเกิดจากการสัมผัสกับสารเคมีที่ใช้ในการทํากระจกสี ซึ่งอาจก่อให้เกิดโรคตามมาได้ เนื่องจากเขาไม่เคยสูบบุหรี่
ชีวิตส่วนตัว.
ในเอกวาดอร์ ลาร์ราซาบัลตกหลุมรักเอวดอกเซีย เอสเตรยา  จิตรกรสาว พวกเขาเริ่มอยู่กินด้วยกันตั้งแต่ ค.ศ. 1960 แม้ว่าลาร์ราซาบัลจะยังคงสถานะสมรสกับภรรยาของเขาที่สเปน เนื่องจากภรรยาของเขาปฏิเสธที่จะหย่าร้าง เอสเตรยายังคงเป็นคู่อาศัยของลาร์ราซาบัลจนกระทั่งเขาเสียชีวิต
ผลงาน.
ลุยส์ อัลเบร์โต ลูนา โตบาร์ กล่าวว่าลาร์ราซาบัลเป็น "นักเทววิทยาที่ครุ่นคิดอยู่กับแสงและสีบนกระจกสีในการค้นหาพระพักตร์ของพระเจ้า" พรสวรรค์ทางศิลปะของลาร์ราซาบัลมิได้จํากัดอยู่เพียงงานกระจกสีเท่านั้น เขายังเป็นจิตรกร ประติมากร ช่างเครื่องเคลือบ และช่างภาพที่มีความสามารถอีกด้วย โดยในปีต่อ ๆ มา เขาได้อุทิศเวลาส่วนหนึ่งให้กับการถ่ายภาพ
สิ่งสืบเนื่อง.
หอศิลป์ลาร์ราซาบัล  ในกูเองกาได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา ซึ่งตั้งอยู่ที่ตั้งเดิมของห้องศิลปะของเขา นิทรรศการแรกของผลงานลาร์ราซาบัลได้รับการจัดขึ้นที่กูเองกาเมื่อ ค.ศ. 2012 และต่อมาจึงได้เดินทางไปจัดยังเมืองต่าง ๆ ในเอกวาดอร์ โดยนิทรรศการครั้งที่สองจัดขึ้นในมหาวิทยาลัยสันตะปาปาคาทอลิกเอกวาดอร์  ณ กรุงกีโต เมื่อ ค.ศ. 2013