สิทธิออกเสียงเลือกตั้งของผู้หญิง

สิทธิออกเสียงเลือกตั้งของผู้หญิง  เป็นสิทธิของผู้หญิงในการลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้ง ในหลายศตวรรษที่ผ่านมา มีกรณีหลายกรณีที่ผู้หญิงได้รับสิทธิในการลงคะแนนเสียงอย่างเลือกปฏิบัติและถูกเพิกถอนสิทธิ ในสวีเดน สิทธิในการออกเสียงเลือกตั้งของผู้หญิงแบบมีเงื่อนไขมีผลบังคับใช้ในช่วงยุคแห่งเสรีภาพ (ค.ศ. 1718–1772) เช่นเดียวกับในรัฐนิวเจอร์ซีย์ในช่วงการปฏิวัติและได้รับเอกราชในช่วงแรก (ค.ศ. 1776–1807) ในสหรัฐอเมริกา
หมู่เกาะพิตแคร์นอนุญาตให้ผู้หญิงสามารถลงคะแนนเสียงเลือกตั้งสภาได้ใน ค.ศ. 1838 ราชอาณาจักรฮาวายซึ่งเดิมมีสิทธิเลือกตั้งทั่วไปใน ค.ศ. 1840 ได้ยกเลิกกฎหมายนี้ใน ค.ศ. 1852 และต่อมาถูกผนวกเข้ากับสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1898 ในช่วงหลายปีหลัง ค.ศ. 1869 หลายแว่นแคว้นที่จักรวรรดิบริติชและรัสเซียยึดครองได้ให้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งแก่ผู้หญิง และบางแว่นแคว้นก็กลายเป็นประเทศอธิปไตยในเวลาต่อมา เช่น นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย และฟินแลนด์ รัฐและดินแดนหลายแห่งของสหรัฐอเมริกา เช่น ไวโอมิง (ค.ศ. 1869) และยูทาห์ (ค.ศ. 1870) ก็ให้สิทธิในการลงคะแนนเสียงแก่ผู้หญิงเช่นกัน ผู้หญิงที่เป็นเจ้าของทรัพย์สินได้รับสิทธิในการลงคะแนนเสียงในไอล์ออฟแมนใน ค.ศ. 1881 และใน ค.ศ. 1893 ผู้หญิงในอาณานิคมนิวซีแลนด์ของอังกฤษที่ปกครองตนเองในขณะนั้นได้รับสิทธิในการลงคะแนนเสียง ในออสเตรเลีย อาณานิคมเซาท์ออสเตรเลียให้สิทธิแก่ผู้หญิงในการลงคะแนนเสียงและลงสมัครรับเลือกตั้งในรัฐสภาใน ค.ศ. 1895 ในขณะที่รัฐสภาออสเตรเลียให้สิทธิในการลงคะแนนเสียงและลงสมัครรับการเลือกตั้งใน ค.ศ. 1902 (แม้ว่าจะอนุญาตให้ยกเว้น "ชาวพื้นเมืองอะบอริจิน" ก็ตาม) ก่อนได้รับเอกราช ในแกรนด์ดัชชีฟินแลนด์ของรัสเซีย ผู้หญิงได้รับสิทธิเลือกตั้งเท่าเทียมกัน ทั้งสิทธิในการลงคะแนนเสียงและลงสมัครรับเลือกตั้งใน ค.ศ. 1906 องค์กรระดับชาติและนานาชาติก่อตั้งขึ้นเพื่อประสานงานความพยายามในการลงคะแนนเสียงของผู้หญิง โดยเฉพาะพันธมิตรสิทธิออกเสียงเลือกตั้งสตรีระหว่างประเทศ (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1904 ในกรุงเบอร์ลิน เยอรมนี) 
มหาอำนาจตะวันตกส่วนใหญ่ได้ขยายสิทธิออกเสียงเลือกตั้งแก่ผู้หญิงในช่วงระหว่างสงคราม ได้แก่ แคนาดา (ค.ศ. 1917) เยอรมนี (ค.ศ. 1918) สหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1918 สำหรับผู้หญิงอายุมากกว่า 30 ปีที่ตรงตามข้อกำหนดด้านทรัพย์สินบางประการ ค.ศ. 1928 สำหรับผู้หญิงทั้งหมด) ออสเตรีย เนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 1919) และสหรัฐอเมริกา (ค.ศ. 1920) ข้อยกเว้นที่น่าสังเกตในยุโรป ได้แก่ ฝรั่งเศส ซึ่งผู้หญิงไม่สามารถลงคะแนนเสียงได้จนถึง ค.ศ. 1944 กรีซ (ไม่มีสิทธิในการลงคะแนนเสียงที่เท่าเทียมกันสำหรับผู้หญิงจนถึง ค.ศ. 1952 แม้ว่าตั้งแต่ ค.ศ. 1930 ผู้หญิงที่รู้หนังสือก็สามารถลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งท้องถิ่นได้) และสวิตเซอร์แลนด์ (ซึ่งตั้งแต่ ค.ศ. 1971 ผู้หญิงสามารถลงคะแนนเสียงในระดับรัฐบาลกลาง และระหว่าง ค.ศ. 1959 ถึง ค.ศ. 1990 ผู้หญิงมีสิทธิลงคะแนนเสียงในระดับรัฐในท้องถิ่น) เขตอำนาจศาลยุโรปแห่งสุดท้ายที่ให้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งของผู้หญิงคือลีชเทินชไตน์ใน ค.ศ. 1984 และรัฐอัพเพินท์เซ็ลอินเนอร์โรเดินของสวิตเซอร์แลนด์ในระดับท้องถิ่นใน ค.ศ. 1990 โดยนครรัฐวาติกันเป็นระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์โดยเลือกตั้ง (ผู้มีสิทธิเลือกตั้งของสันตะสำนักในการประชุมเลือกสันตะปาปา ประกอบด้วยพระคาร์ดินัลชาย แทนที่จะเป็นพลเมืองวาติกัน) ในบางกรณีของระบอบประชาธิปไตยโดยตรง เช่น รัฐของสวิตเซอร์แลนด์ที่ปกครองโดยสภารัฐ (Landsgemeinden) การคัดค้านการขยายการลงคะแนนเสียงถูกกล่าวอ้างว่าข้อจำกัดด้านลอจิสติกส์ และการไม่มีการลงคะแนนเสียงแบบลับทำให้การขยายสิทธิออกเสียงนั้นไม่สามารถทำได้จริงและไม่จำเป็น ในขณะที่บางกรณี เช่น รัฐอัพเพินท์เซ็ลเอาเซอร์โรเดินกลับยกเลิกระบบนี้ทั้งหมดสำหรับทั้งผู้หญิงและผู้ชายแทน 
กลุ่มต่อต้านสิทธิออกเสียงเลือกตั้งของผู้หญิงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เช่น สันนิบาตต่อต้านสิทธิออกเสียงเลือกตั้งของผู้หญิงแห่งชาติ อ้างว่าผู้หญิงไม่มีประสบการณ์ในกิจการทหาร พวกเขาอ้างว่าเนื่องจากผู้หญิงเป็นคนส่วนใหญ่ของประชากร ผู้หญิงจึงควรลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งท้องถิ่น แต่เนื่องจากขาดประสบการณ์ในกิจการทหาร พวกเขาจึงยืนยันว่าการอนุญาตให้ลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งระดับชาติอาจเป็นอันตราย
การรณรงค์ทางการเมืองที่ขยายวงกว้างโดยผู้หญิงและผู้สนับสนุนเป็นสิ่งจำเป็นในการผลักดันให้มีการออกกฎหมายหรือแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อให้ผู้หญิงมีสิทธิออกเสียง ในหลายประเทศ ผู้หญิงมีสิทธิออกเสียงจำกัดก่อนที่ผู้ชายจะมีสิทธิออกเสียงทั่วไป ตัวอย่างเช่น ผู้หญิงที่รู้หนังสือหรือเจ้าของทรัพย์สินจะได้รับสิทธิออกเสียงก่อนที่ผู้ชายทุกคนจะได้รับ สหประชาชาติสนับสนุนสิทธิออกเสียงเลือกตั้งของผู้หญิงในช่วงหลายปีหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ (ค.ศ. 1979) ระบุว่า สิทธิออกเสียงเลือกตั้งเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานโดยปัจจุบันมี 189 ประเทศที่เป็นภาคีของอนุสัญญานี้