ทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิง

ทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิง  หรือที่เรียกว่า ลัทธิเติ้ง (Dengism) เป็นชุดอุดมการณ์การเมืองและเศรษฐกิจที่พัฒนาขึ้นครั้งแรกโดยผู้นำจีน เติ้ง เสี่ยวผิง#เปลี่ยนทาง ทฤษฎีนี้ไม่ได้ปฏิเสธลัทธิมากซ์–เลนินหรือลัทธิเหมา แต่กลับอ้างว่าเป็นการปรับประยุกต์ใช้แนวคิดเหล่านั้นให้เข้ากับสภาพเศรษฐกิจและสังคมที่มีอยู่ของประเทศจีน
ทฤษฎีนี้ยังมีบทบาทสำคัญในเศรษฐกิจสมัยใหม่ของจีน เนื่องจากเติ้งให้ความสำคัญกับการเปิดประเทศจีนสู่โลกภายนอก การนำหลักการหนึ่งประเทศ สองระบบ" มาใช้ และการใช้วลี "แสวงหาความจริงจากข้อเท็จจริง"#เปลี่ยนทาง เป็นการส่งเสริมแนวคิดปฏิบัตินิยมทางการเมืองและเศรษฐกิจ
สาระสำคัญ.
ด้วยแรงบันดาลใจจากนโยบายเศรษฐกิจใหม่ของเลนิน ทฤษฎีของเติ้งส่งเสริมการสร้างสังคมนิยมภายในประเทศจีนโดยให้มีการพัฒนา "อัตลักษณ์จีน" ซึ่งได้รับคำแนะนำจากนโยบายปฏิรูปเศรษฐกิจของจีนโดยมีเป้าหมายเพื่อการพัฒนาตนเองและพัฒนาระบบสังคมนิยม ทฤษฎีของเขาไม่ได้เสนอการปรับปรุงหรือพัฒนาระบบเศรษฐกิจแบบปิดของจีน แต่กลับเสนอให้ล้มล้างระบบเศรษฐกิจที่มีอยู่เพื่อนำไปสู่ระบบที่เปิดกว้างมากขึ้น
เติ้งมองว่าเสถียรภาพภายในประเทศเป็นปัจจัยสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ - "ในประเทศจีน สิ่งจำเป็นที่สุดคือเสถียรภาพ หากไร้ซึ่งสภาพแวดล้อมที่มั่นคง เราจะไม่สามารถทำอะไรให้สำเร็จได้เลย และอาจเสียสิ่งที่เราเคยได้รับมาแล้วด้วยซ้ำ" เขายังเสริมอีกว่า "เสถียรภาพคือหลักการพื้นฐานสำหรับการปฏิรูปและการพัฒนา หากไม่มีเสถียรภาพก็จะไม่มีอะไรที่สำเร็จได้" ในช่วงการปฏิรูปและเปิดประเทศ เติ้งวิพากษ์วิจารณ์ผู้ที่เขาเห็นว่าเป็นนักอุดมการณ์ในสมัยปฏิวัติวัฒนธรรมว่ากำลังแสวงหา "สังคมนิยมแบบยากจน" และ "คอมมิวนิสต์แบบยากจน" และเชื่อว่าลัทธิคอมมิวนิสต์เป็น "เรื่องทางจิตวิญญาณ" ใน ค.ศ. 1979 เติ้งกล่าวว่า "สังคมนิยมจะดำรงอยู่ไม่ได้หากยังคงยากจน ถ้าเราต้องการยืนหยัดในลัทธิมากซ์และสังคมนิยมในการต่อสู้ทางชนชั้นระหว่างประเทศ เราต้องแสดงให้เห็นว่าระบบความคิดของลัทธิมากซ์นั้นเหนือกว่าระบบอื่นทั้งหมด และระบบสังคมนิยมก็เหนือกว่าทุนนิยม"
จีนส่วนใหญ่มีหนี้บุญคุณต่อเติ้ง เสี่ยวผิงในเรื่องการเติบโตทางเศรษฐกิจที่เขาให้ความสำคัญกับการผลิตทางเศรษฐกิจ ภายใต้ทฤษฎีของพลังการผลิต – เป็นทฤษฎีย่อยของลัทธิมากซ์ในศตวรรษที่ 20 ในมุมมองของเติ้ง ภารกิจที่ผู้นำของจีนต้องเผชิญมีสองประการคือ (1) ส่งเสริมความทันสมัยของเศรษฐกิจจีน และ (2) รักษาความเป็นเอกภาพทางอุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) และการควบคุมการปฏิรูปที่ยากลำบากซึ่งจำเป็นต่อความทันสมัย เติ้งเชื่อว่า "การพัฒนาพลังการผลิตอย่างต่อเนื่องเท่านั้นที่จะทำให้ประเทศค่อย ๆ แข็งแกร่งและเจริญรุ่งเรือง พร้อมกับยกระดับมาตรฐานการครองชีพให้สูงขึ้นได้"
เติ้งโต้แย้งว่าเนื่องจากจีนถูกโดดเดี่ยวจากระเบียบระหว่างประเทศในขณะนั้นและมีเศรษฐกิจที่ด้อยพัฒนาอย่างมาก เพื่อที่จีนจะบรรลุความเป็นสังคมนิยมและลดช่องว่างระหว่างจีนกับทุนนิยมตะวันตก จีนจะต้องนำองค์ประกอบบางอย่างของตลาดและแง่มุมของทุนนิยมมาใช้ในเศรษฐกิจของตน อย่างไรก็ตาม เขายังเสนอว่าการนำสิ่งเหล่านี้มาใช้จะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐ หลักการที่ยืมมาเหล่านี้ ในความคิดของเติ้ง ทำให้การตีความการพัฒนาจีนให้ทันสมัยไปสู่รัฐสังคมนิยมมีความยืดหยุ่นมากขึ้น นี่รวมถึงลักษณะทางการตลาด เช่น การวางแผน การผลิต และการจัดจำหน่ายที่สามารถตีความได้ว่าเป็นสังคมนิยม ความพยายามในการพัฒนาให้ทันสมัยนั้นสรุปได้ด้วยแนวคิดเรื่องสี่ทันสมัย ซึ่งโจว เอินไหลเสนอไว้ใน ค.ศ. 1963 และฮฺว่า กั๋วเฟิงสานต่อหลัง ค.ศ. 1976 เพื่อพัฒนาเกษตรกรรม อุตสาหกรรม การป้องกันประเทศ และวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในจีน ผู้สนับสนุนเติ้งยังคงเชื่อว่าการเป็นเจ้าของที่ดิน ธนาคาร วัตถุดิบ และอุตสาหกรรมยุทธศาสตร์สำคัญโดยรัฐนั้นเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อให้รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยสามารถจัดสรรสิ่งเหล่านี้เพื่อประโยชน์ของประเทศโดยรวมได้ แต่ในขณะเดียวกันก็อนุญาตและส่งเสริมการเป็นเจ้าของโดยเอกชนในอุตสาหกรรมสินค้าสำเร็จรูปและบริการ ตามทฤษฎีของเติ้ง เจ้าของเอกชนในอุตสาหกรรมเหล่านั้นไม่ใช่กระฎุมพี เพราะตามทฤษฎีมาร์กซิสต์แล้ว กระฎุมพีเป็นผู้ที่ครอบครองที่ดินและวัตถุดิบ ในทฤษฎีของเติ้ง เจ้าของบริษัทเอกชนถูกเรียกว่าวิสาหกิจที่บริหารโดยพลเรือน
เพื่อรักษาความเป็นเอกภาพทางอุดมการณ์ ทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิงได้กำหนด "สี่หลักการสำคัญ" ซึ่งพรรคคอมมิวนิสต์จีนจะต้องยึดถือ ได้แก่:
ใน ค.ศ. 1992 สิบสี่ปีหลังที่เติ้งขึ้นเป็นผู้นำของจีน เขาได้เดินทางไปตรวจเยี่ยมที่ทางตอนใต้ของจีน  ในระหว่างการเดินทางครั้งนี้ เขากล่าววลีที่โด่งดังของเขาว่า: "เปิดออก"  คำว่า "เปิดออก" กลายเป็นรากฐานสำหรับการพัฒนาเศรษฐกิจของจีนมาจนถึงทุกวันนี้
กลุ่มผู้สนับสนุนเติ้งมีจุดยืนแข็งกร้าวในการต่อต้านลัทธิบูชาบุคคลทุกรูปแบบซึ่งเคยเกิดขึ้นในสหภาพโซเวียตสมัยสตาลิน ในคิวบาและในเกาหลีเหนือปัจจุบัน
ความสัมพันธ์กับลัทธิเหมา.
ทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิงลดทอนความสำคัญของการต่อสู้ทางชนชั้นตามแนวทางของลัทธิเหมาโดยให้เหตุผลว่าการต่อสู้ดังกล่าวจะกลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของจีน ทฤษฎีนี้ยังคงยืนยันว่าจะรักษาลัทธิคอมมิวนิสต์ เผด็จการโดยชนกรรมาชีพ การนำโดยพรรคคอมมิวนิสต์ ลัทธิมากซ์–เลนิน และความคิดของเหมา เจ๋อตง ภายใต้มุมมองนี้ การยึดถือความคิดของเหมา เจ๋อตงไม่ได้หมายถึงการเลียนแบบการกระทำของเหมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนักอย่างที่เห็นในรัฐบาลของฮฺว่า กั๋วเฟิง และการทำเช่นนั้นจะ "ขัดต่อความคิดของเหมา เจ๋อตง" ตามที่นักวิชาการ ริชาร์ด บอม กล่าวไว้ มีหลักฐานเพียงเล็กน้อยที่แสดงว่าแนวทางของเหมายังคงหลงเหลืออยู่ในสมัยเติ้ง
มรดก.
ทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิงมีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนจีนจากเศรษฐกิจแบบสั่งการที่รัฐเป็นเจ้าของแต่เดิมไปสู่เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม ซึ่งส่งผลให้เกิดการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วภายในประเทศ หรือที่รู้จักในชื่อ "ปาฏิหาริย์ทางเศรษฐกิจของจีน"
สิ่งนี้ได้เพิ่มอัตราการเติบโตของ GDP ของจีนให้สูงกว่า 8% ต่อปีเป็นเวลาสามสิบปีและปัจจุบันจีนมีเศรษฐกิจใหญ่เป็นอันดับสองของโลกเมื่อพิจารณาจาก GDP ตามราคาตลาด ด้วยอิทธิพลของลัทธิเติ้ง เวียดนามและลาวก็ยังรับเอาความเชื่อและนโยบายที่คล้ายกันไปใช้ ทำให้ลาวสามารถเพิ่มอัตราการเติบโตของ GDP ที่แท้จริงได้ถึง 8.3% ขณะที่คิวบาก็กำลังเริ่มยอมรับแนวคิดดังกล่าวเช่นกัน
ทฤษฎีของเติ้งจะได้รับการสืบทอดโดยเจียง เจ๋อหมิน พร้อมกับแง่มุมต่าง ๆ ของความคิดของเหมา เจ๋อตง และลัทธิมากซ์–เลนิน กลายเป็นทฤษฎีสังคม-การเมืองที่รู้จักในชื่อ "สามตัวแทน" ทฤษฎีนี้ได้ถูกเพิ่มลงในธรรมนูญพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 2002
ทฤษฎีนี้ทำหน้าที่เป็นแนวทางนโยบายที่สำคัญของพรรคคอมมิวนิสต์จีนมาตั้งแต่การประชุมเต็มคณะครั้งที่ 3 ของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 11 ใน ค.ศ. 1978 และได้รับการบรรจุเป็นอุดมการณ์ชี้นำในธรรมนูญพรรคคอมมิวนิสต์ใน ค.ศ. 1997 รวมถึงได้รับการเขียนไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนในเวลาต่อมาด้วย:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />นับตั้งแต่การประชุมเต็มคณะครั้งที่ 3 ของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 11 เป็นต้นมา คอมมิวนิสต์จีน ซึ่งมีสหายเติ้ง เสี่ยวผิงเป็นตัวแทนหลัก ได้สรุปบทเรียนทั้งในแง่บวกและแง่ลบที่ได้รับมานับตั้งแต่การก่อตั้งจีนใหม่ ได้นำหลักการปลดปล่อยความคิดและแสวงหาความจริงจากข้อเท็จจริงมาใช้ ได้เปลี่ยนจุดเน้นการทำงานของพรรคไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจ ได้นำการปฏิรูปและการเปิดประเทศมาใช้ ได้นำเข้าสู่ยุคใหม่แห่งการพัฒนาอุดมการณ์สังคมนิยม ได้ค่อย ๆ ก่อร่างแนวทาง หลักการ และนโยบายในการสร้างสังคมนิยมอัตลักษณ์จีน ได้อธิบายประเด็นพื้นฐานที่เกี่ยวข้องกับการสร้าง การรวมเข้าด้วยกัน และการพัฒนาสังคมนิยมในจีน และได้สร้างทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิงขึ้น ทฤษฎีเติ้ง เสี่ยวผิงเป็นผลผลิตจากการบูรณาการทฤษฎีพื้นฐานของลัทธิมากซ์–เลนินเข้ากับการปฏิบัติของจีนสมัยใหม่และลักษณะเฉพาะของสมัยปัจจุบัน เป็นการสืบทอดและพัฒนาความคิดของเหมา เจ๋อตงภายใต้เงื่อนไขทางประวัติศาสตร์ใหม่ เป็นระยะใหม่ของการพัฒนาลัทธิมากซ์ในจีน เป็นลัทธิมากซ์ของจีนสมัยใหม่ และเป็นผลึกแห่งปัญญาร่วมกันของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ซึ่งชี้นำภารกิจการสร้างความทันสมัยแบบสังคมนิยมของจีนให้ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง