pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ประสบการณ์ผู้ใช้

ประสบการณ์ผู้ใช้  คือการที่ผู้ใช้มีประสบการณ์หรือปฏิสัมพันธ์กับผลิตภัณฑ์ ระบบ
หรือบริการอย่างหนึ่ง โดยประกอบด้วยการรับรู้ถึงอรรถประโยชน์ ความใช้งานง่าย และประสิทธิภาพของสิ่งนั้น การปรับปรุงประสบการณ์ผู้ใช้นั้นเป็นสิ่งสำคัญสำหรับบริษัท นักออกแบบ และผู้สร้างสรรค์ผลงานในการสร้างและขัดเกลาผลิตภัณฑ์ เนื่องจากประสบการณ์ผู้ใช้ด้านลบสามารถส่งผลให้การใช้ผลิตภัณฑ์นั้นลดน้อยลง รวมถึงลดประสบการณ์ด้านบวกลงไปได้ ในทางกลับกัน การออกแบบโดยเน้นความสามารถในการทำกำไรเป็นหลักมักจะขัดแย้งกับวัตถุประสงค์สำหรับหลักการของประสบการณ์ผู้ใช้ และมักจะส่งผลเสียอีกด้วย ประสบการณ์ผู้ใช้นั้นเป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับความพึงพอใจส่วนบุคคล แต่คุณลักษณะที่ประกอบกันเป็นประสบการณ์ผู้ใช้นั้นจะเป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์
อรรถประโยชน์

ในเศรษฐศาสตร์ อรรถประโยชน์  เป็นทฤษฎีชี้วัดความพึงพอใจที่บุคคลหรือผู้บริโภคมีต่อผลิตภัณฑ์หรือบริการอย่างหนึ่ง อรรถประโยชน์เป็นสิ่งที่สำคัญต่อการทำความเข้าใจ เนื่องจากมีอิทธิพลต่อแนวโน้มอุปสงค์และยังสามารถใช้เป็นเครื่องมือในการกำหนดมูลค่าของผลิตภัณฑ์หรือบริการนั้นได้อีกด้วย แต่ในทางปฏิบัติจริงแล้ว การวัดหรือคำนวณอรรถประโยชน์ของผู้บริโภคนั้นมักจะทำได้ยากมากหรือแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
กระบวนการตัดสินใจของบุคคล ในระบบที่คนใช้ตัดสินใจ ขณะที่ความความหมายและการ ตีความของ "อรรถประโยชน์" อาจแตกต่างกันไปในทฤษฎีเศรษฐศาสตร์และกรอบทฤษฎีที่ แตกต่างกัน "อรรถประโยชน์" เป็นการวัดความพึงพอใจหรือความสุขที่บุคคลได้รับจากการ บริโภคสินค้าและบริการหรือจากการตัดสินใจ มันแสดงถึงค่าความความหมายส่วนบุคคลที่ บุคคลให้ความสำคัญกับตัวเลือกต่าง ๆ และสะท้อนความชอบและความอยู่รอดของพวกเขา" แม้ว่าแนวคิดของ "อรรถประโยชน์" เป็นแนวคิดหลักในสาขาเศรษฐศาสตร์ แต่ความหมายและ การตีความของ "อรรถประโยชน์" อาจแตกต่างกันไปในทฤษฎีเศรษฐศาสตร์แต่ละองค์กรและ กรอบทฤษฎีที่แตกต่างกัน (Mas-Colell, et al, 1995) อรรถประโยชน์เป็นแนวคิดที่สำคัญใน เศรษฐศาสตร์เนื่องจากใช้อธิบายพฤติกรรมของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งสันนิษฐานว่า จะทำการตัดสินใจเพื่อเพิ่มอรรถประโยชน์ของตน ตัวอย่างเช่น ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งจะเลือกบริโภค สินค้าหรือบริการที่ให้อรรถประโยชน์สูงสุดแก่พวกเขาโดยคำนึงถึงงบประมาณและความ ต้องการ อรรถประโยชน์สามารถวัดได้หลายวิธี วิธีทั่วไปวิธีหนึ่งคือการใช้ฟังก์ชัน อรรถประโยชน์ ฟังก์ชันอรรถประโยชน์เป็นสมการทางคณิตศาสตร์ที่แสดงถึงความชอบของผู้มี สิทธิ์เลือกตั้ง ฟังก์ชันกำหนดค่าอรรถประโยชน์ให้กับแต่ละชุดการบริโภคที่เป็นไปได้ จากนั้นผู้มี สิทธิ์เลือกตั้งสันนิษฐานว่าเลือกชุดการบริโภคที่เพิ่มฟังก์ชันอรรถประโยชน์ของตน อีกวิธีหนึ่งใน การวัดอรรถประโยชน์คือการใช้ความชอบที่เปิดเผย ความชอบที่เปิดเผยคือทางเลือกที่ผู้มีสิทธิ์ เลือกตั้งทำจริง โดยสังเกตทางเลือกที่ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทำ นักเศรษฐศาสตร์สามารถอนุมาน ความชอบและอรรถประโยชน์ของตนได้อรรถประโยชน์เป็นแนวคิดที่ซับซ้อน แต่เป็นส่วน สำคัญในการทำความเข้าใจพฤติกรรมของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง ใช้ในแอปพลิเคชันทางเศรษฐกิจที่ หลากหลาย รวมถึงทฤษฎีผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง เศรษฐศาสตร์สวัสดิการ และเศรษฐศาสตร์สาธารณะ (Varian, 1992) แนวคิดเรื่องอรรถประโยชน์ทางเศรษฐกิจ หมายถึง ความหมายหรือความสำคัญของ อรรถประโยชน์ในทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ อรรถประโยชน์เป็นแนวคิดพื้นฐานทางเศรษฐศาสตร์ และใช้เพื่ออธิบายความชอบและการตัดสินใจของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง (Meinard & Gharbi, 2018) ถือเป็นการวัดคุณค่าและเป็นเกณฑ์ในการตัดสินในการตัดสินใจทางเศรษฐกิจ (Grosse, et al, 1998) อรรถประโยชน์สามารถเข้าใจได้ว่าเป็นความสามารถของสินค้าและบริการในการสร้าง ความพึงพอใจให้กับบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการผลิตและการแลกเปลี่ยนสินค้า (Zamfir & Vîrlan, 2009) แนวคิดเรื่องอรรถประโยชน์ได้รับการถกเถียงและอภิปรายกันโดยนักปรัชญา นักเทว วิทยา และนักวิทยาศาสตร์ และได้ถูกรวมเข้ากับทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ต่างๆ (Singer & Jones,
เฉิ่งเจ๊า

เฉิ่งเจ๊า (แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'เกาะยาว'; Cheung Chau) เป็นเกาะรอบนอกในเขตไอแลนส์ของฮ่องกง ตั้งอยู่ห่างไป ทางใต้จากเกาะฮ่องกง เกาะมีลักษณะคล้ายดัมบ์เบลล์ จึงเป็นที่มาของอีกชื่อว่า เกาะดัมบ์เบลล์ (Dumbbell Island) มีประชากร ณ ปี 2011 อยู่ที่ 22,740 คน เกาะมีขนาด มีพื้นที่ตอนปลายเกาะทั้งทางเหนือและใต้เป็นเขา ส่วนชุมชนส่วนใหญ่อยู่ตอนกลางของเกาะ
นับตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1990 ถึงต้นทศวรรษ 2000 มีรายงานผู้ก่อเหตุฆ่าตัวตาย 20 ครั้ง และที่ไม่สำเร็จอีก 25 ครั้ง (ข้อมูล ณ ปี 2008) ส่วนใหญ่ด้วยวิธีตั้งเตา ในห้องพักให้เช่าสำหรับวันหยุดยาวของแฟลตชื่อ เบลาวิสตาวิลลา (Bela Vista Villa) บนชายหาดตุงวัน หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเริ่มเรียกเกาะนี้ว่าเกาะแห่งความตาย ในปี 2005 สมาชิกสภาเขตเคยเสนอให้แปรสภาพอาคารดังกล่าวเป็นสถานที่ท่องเที่ยวท้าผี ซึ่งถูกคัดค้านอย่างรุนแรงจากผู้อยู่อาศัยและสมาชิกสภาเชตคนอื่น ๆ รวมถึงข้อวิจารณ์ว่าอาจนำไปสู่การฆ่าตัวตายเลียนแบบ
ความใช้งานง่าย

ความใช้งานง่าย  คือความสามารถของระบบในการให้ผู้ใช้สามารถทำงานต่างๆ ในสภาพที่ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพโดยได้รับประสบการณ์ในแง่บวกไปด้วย ในวิศวกรรมซอฟต์แวร์ ความใช้งานง่ายหมายถึงระดับที่ซอฟต์แวร์สามารถใช้งานได้โดยผู้ใช้เฉพาะกลุ่มเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ตามที่ตั้งไว้อย่างมีประสิทธิภาพ และมีความพึงพอใจในแง่ของบริบทการใช้งานซึ่งเป็นไปตามวัตถุประสงค์ โดยสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับซอฟต์แวร์แอปพลิเคชัน เว็บไซต์ หนังสือ เครื่องมือ เครื่องจักร ยานพาหนะ หรือสิ่งใดก็ตามที่มนุษย์มีปฏิสัมพันธ์ด้วยได้
องค์ประกอบของความใช้งานง่ายได้แก่การวัดความสะดวกในการใช้งานสิ่งนั้นๆ ด้วยวิธีการต่างๆ เช่น การวิเคราะห์ความต้องการ และการศึกษาหลักการที่อยู่เบื้องหลังความมีประสิทธิภาพหรือความงดงามของสิ่งนั้น ในปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และคอมพิวเตอร์และวิทยาการคอมพิวเตอร์ ความใช้งานง่ายจะศึกษาเกี่ยวกับความงดงามและความชัดเจนในส่วนของการออกแบบปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ใช้กับโปรแกรมคอมพิวเตอร์หรือเว็บไซต์ โดยคำนึงถึงความพึงพอใจของผู้ใช้และอรรถประโยชน์เป็นองค์ประกอบของคุณภาพ และมีเป้าหมายเพื่อปรับปรุงประสบการณ์ผู้ใช้ผ่านการออกแบบอย่างซ้ำๆ
มาตรฐานการครองชีพ

มาตรฐานการครองชีพ  คือระดับรายได้ ความสะดวกสบาย และบริการที่มีให้แก่บุคคล ชุมชน หรือสังคม มาตรฐานการครองชีพเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของแต่ละบุคคล โดยทั่วไปแล้วจะเกี่ยวข้องกับตัวชี้วัดเชิงวัตถุที่อยู่นอกเหนือการควบคุมส่วนบุคคล เช่น ประเด็นทางเศรษฐกิจ สังคม การเมือง และสิ่งแวดล้อม บุคคลหรือกลุ่มบุคคลใช้มาตรฐานการครองชีพเพื่อประเมินว่าจะใช้ชีวิตอยู่ที่ใดในโลก หรือในการประเมินความสำเร็จของสังคม
เกียวดง

เกียวดง (; โรมาจิ: "gyoudon") เป็นอาหารท้องถิ่นในแถบเมืองนิจินัง จังหวัดมิยาซากิ ทางใต้ของเกาะคิวชู
ภาพรวม.
เป็นอูดงที่ทำโดยการเติม แป้งสาลี, แป้งมันฝรั่ง, ไข่ไก่ และ เกลือ ลงในเนื้อปลาบด ที่ทำจากเนื้อปลาจำพวกปลาบิน แล้วนำมาทำเป็นเส้นบะหมี่ หลังจากขึ้นรูปแล้วก็นำไปต้ม ล้างด้วยน้ำเย็น แล้ว แช่แข็ง จากนั้นจึงต้มอีกครั้งก่อนจะนำไปรับประทานพร้อมกับน้ำซุป นอกจากปลาบินแล้ว ยังมีการใช้ปลาอื่นเช่น ปลาคัมปาจิ, ปลาฮิรามาสะ, ปลาไท, ปลาฮาโมะ, ปลาคาวาฮางิ, ปลาคุเอะ
ประวัติศาสตร์.
เมื่อสมัยที่ถนนและทางรถไฟที่เชื่อมต่อเมืองนิจินังถูกตัดขาดจากโลกภายนอกเนื่องจากการโจมตีทางอากาศในช่วง สงครามแปซิฟิก การขนส่งหยุดชะงัก และปลาที่จับได้ที่ ท่าเรืออาบุรัตสึ และที่อื่น ๆ ในเมืองไม่สามารถขายได้ ในขณะที่ข้าวและแป้งสาลีก็ขาดแคลน ด้วยเหตุนี้ เกียวดงจึงถูกคิดค้นขึ้นมาทดแทนอูดง โดยใช้ เนื้อปลาบดที่ได้จากการนำปลาจำพวกปลาบินมาสับเพื่อใช้แทนแป้ง สมัยนั้นแต่ละครัวเรือนสร้างเกียวดงโดยใช้ปลาตัวเล็ก แต่หลังสงคราม ผู้คนก็เริ่มลืมเลือนไป
อย่างไรก็ตาม แผนกสตรีของสมาคมประมง เมืองนิจินังได้ให้ความสนใจกับเกียวดงในฐานะอาหารท้องถิ่น และได้เริ่มมีความพยายามที่จะฟื้นฟูเมนูนี้ในช่วงปลายยุคโชวะ หลังจากปรับปรุงวิธีแปรรูปปลาบินเพื่อลดกลิ่นแล้ว พวกเขาก็เริ่มทำขายในตลาดเช้าตั้งแต่ประมาณ ปี 2000 และสมาคมประมงและ หอการค้าและอุตสาหกรรมนิจินังร่วมกันทำการค้าผลิตภัณฑ์ใน ปี 2007 ในปี 2009 เกียวดงได้ปรากฏอยู่ในงานเลี้ยงอาหารกลางวันของโรงเรียน ประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นในเมือง และ เครื่องหมายการค้าได้รับการจดทะเบียนในเดือนมีนาคมของปีเดียวกัน ในปี 2011 เกียวดงของสหกรณ์ประมงเมืองนิจินังได้รับรางวัลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมงในประเภทการขยายการจำหน่ายและการบริโภคในการประชุมแลกเปลี่ยนชาวประมงเยาวชนและหญิงแห่งชาติ
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
เงินได้

เงินได้ หรือ รายได้  คือโอกาสในการบริโภคและการออมเงินที่ผู้ใดได้รับภายในกรอบเวลาที่กำหนด ซึ่งโดยทั่วไปอยู่ในรูปแบบเงินตรา เงินได้เป็นสิ่งที่ยากที่จะกำหนดในเชิงแนวคิด และคำจำกัดความอาจแตกต่างกันไปในแต่ละสาขา [ "" ] ตัวอย่างเช่น รายได้ของบุคคลในแง่เศรษฐกิจอาจแตกต่างจากรายได้ตามที่กฎหมายกำหนด
สำหรับครัวเรือนและบุคคลในสหรัฐอเมริกา ในกฎหมายภาษีระบุว่าเงินได้ ได้แก่ ค่าจ้าง เงินเดือน กำไร ดอกเบี้ย ค่าเช่า หรือรูปแบบอื่น ๆ ของรายได้ที่ได้รับในหนึ่งปีปฏิทิน 
ในสาขาเศรษฐศาสตร์สาธารณะ แนวคิดนี้อาจรวมถึงการรวมความสามารถในการบริโภคทั้งในรูปแบบเงินและไม่ใช่เงิน โดยที่รูปของเงินใช้เป็นตัวแทนของรายได้ทั้งหมด
สำหรับบริษัท เงินได้รวมสามารถกำหนดได้ว่าเป็นผลรวมของรายได้ ทั้งหมดลบด้วยต้นทุนสินค้าที่ขาย หักค่าใช้จ่าย รายได้สุทธิเท่ากับรายได้ลบต้นทุนสินค้าขาย ค่าใช้จ่าย ค่าเสื่อมราคา ดอกเบี้ย และภาษี
ตำบลบางตาเถร

บางตาเถร เป็นตำบลในอำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของวัดไผ่โรงวัว ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัด มีสิ่งก่อสร้างเกี่ยวกับพุทธศาสนา อาทิ สังเวชนียสถาน งานประติมากรรมหรือภาพปั้นเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัตินรกภูมิ รวมทั้งวรรณคดีและประวัติศาสตร์ และพระวิหารร้อยยอด
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลบางตาเถรมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
บางตาเถร เดิมชื่อตำบลบางปลาร้า เหตุเพราะว่าพื้นที่ตำบลบางปลาร้าเป็นพื้นที่ราบลุ่ม ซึ่งมีปลาชุกชุมมาก ชาวบ้านนิยมทำปลาร้าปลาเค็มไว้รับประทาน ต่อมาประชากรมีจำนวนมากขึ้นได้แยกตำบลเป็นตำบล โดยในตำบลมีพระเถระผู้ใหญ่หลายรูป คำว่า เถร มาจากพระเถระผู้ใหญ่ จึงได้ชื่อว่า "บางตาเถร" 
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลบางตาเถรแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 18 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลบางตาเถรเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหัวโพธิ์ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2537 สภาตำบลบางตาเถรมี 18 หมู่บ้าน พื้นที่ 95.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 15,305 คน และ 3,209 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2538 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบางตาเถรอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบางตาเถร
โฟลว์ควบคุม

ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ โฟลว์ควบคุม  คือลำดับกระทำการหรือประเมินค่าของคำสั่งหรือฟังก์ชันในโปรแกรมเชิงคำสั่ง ซึ่งกำหนดว่าโปรแกรมจะทำงานจากคำสั่งหนึ่งไปยังอีกคำสั่งหนึ่งอย่างไรบ้าง ตามเงื่อนไขและตรรกะที่วางไว้ การเน้นที่โฟลว์ควบคุมแบบชัดเจนเป็นสิ่งหนึ่งที่ภาษาโปรแกรมเชิงคำสั่งนั้นแตกต่างจากภาษาโปรแกรมเชิงประกาศ
ในภาษาโปรแกรมเชิงคำสั่ง ข้อความสั่งโฟลว์ควบคุม (control flow statement) เป็นข้อความสั่งอย่างหนึ่งซึ่งส่งผลในการตัดสินใจว่าควรทำตามเงื่อนไขใด ในกรณีที่มีเงื่อนไขมากกว่าสองอย่างขึ้นไป
ประเภทของโฟลว์ควบคุม.
ประเภทของข้อความสั่งโฟลว์ควบคุมนั้นจะแตกต่างกันไปตามภาษาโปรแกรมว่ารองรับประเภทใดบ้าง แต่สามารถแบ่งประเภทตามผลการทำงานได้ดังนี้
มีโดว์เลน

มีโดว์เลน เป็นสนามฟุตบอลในเมืองนอตทิงแฮม ประเทศอังกฤษ เป็นสนามเหย้าของนอตส์เคาน์ตีซึ่งเล่นที่นี่มาตั้งแต่เปิดใช้ในปี 1910 สนามฟุตบอลแห่งนี้ยังเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลนอตส์เคาน์ตีเลดีส์ ตั้งแต่ปี 2014 ถึง 2017 อีกด้วย
ปัจจุบันมีความจุทั้งหมด 19,841 ที่นั่งสำหรับเกมอีเอฟแอล แม้ว่าความจุสูงสุดจะอยู่ที่ 20,229 ที่นั่งก็ตาม สถิติผู้เข้าชมสูงสุดคือ 47,310 คน ในเกมที่นอตส์คาน์ตีแพ้ให้กับยอร์คซิตี้ 1–0 ในเอฟเอคัพรอบที่ 6 เมื่อวันที่ 12 มีนาคม 1955 จำนวนผู้เข้าชมสูงสุดคือ 17,615 คน สำหรับรอบรองชนะเลิศเพลย์ออฟลีกทูที่พบกับคอเวนทรีซิตีในวันที่ 18 พฤษภาคม 2018
มีโดว์เลนอยู่ห่างจากซิตีกราวด์ซึ่งเป็นสนามเหย้าของ นอตทิงแฮมฟอเรสต์เพียง 300 หลา พื้นที่ทั้งสองแห่งซึ่งถูกแบ่งโดยแม่น้ำเทรนต์ถือเป็นพื้นที่ที่ใกล้ที่สุดในอังกฤษและใกล้เป็นอันดับสองในสหราชอาณาจักรรองจาก Dens Park และ Tannadice Park ในเมืองดันดี สามารถมองเห็นฝั่งเทรนต์เอนด์ของซิตีกราวนด์ได้จากบางส่วนของ Jimmy Sirrel และ Spion Kop สแตนด์
สนามกีฬานี้ยังใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลชายและหญิงใน Varsity Series ซึ่งเป็นซีรีส์กีฬาที่จัดโดยมหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมเทรนต์และมหาวิทยาลัยนอตทิงแฮมอีกด้วย
เผ่งอ๊อนป๊าว

เผ่งอ๊อนป๊าว  หรือ ซาลาเปาเผ่งอ๊อน (Ping on bun) เป็นอาหารดั้งเดิมของฮ่องกง เผ่งอ๊อนป๊าวเป็นซาลาเปานึ่งทำมาจากแป้งข้าวเจ้าและน้ำตาล ไส้เป็นงา, ไส้เม็ดบัว หรือ ไส้ถั่วหวาน จากนั้นบนซาลาเปาจะประทับด้วยอักษรจีนที่เขียนว่า เผ่งอ๊อน  ซึ่งแปลว่า "สันติสุข" และ "ความปลอดภัย" นิยมเสิร์ฟที่อุณหภูมิห้อง
ซาลาเปาเผ่งอ๊อนมีที่มาจากเกาะเฉิ่งเจ๊าในเขตไอแลนส์ ในนิวแทรีทรีส์ของฮ่องกง และเกี่ยวข้องกันกับเทศกาลซาลาเปาเฉิ่งเจ๊า ที่ส่วนหนึ่งของเทศกาลมีการเอาเผ่งอ๊อนป๊าวมารับประทานและต่อกันเป็นหอคอยซาลาเปา
ประวัติศาสตร์.
ในช่วงราชวงศ์หมิงตอนกลาง เกิดโรคระบาดและการปล้นสะดมจากโจรสลัดอยู่เนือง ๆ ตามหมู่บ้านต่าง ๆ บนเกาะเฉิ่งเจ๊า ชาวบ้านจึงรวมตัวกันต่อหน้าเทพปักไต ตั้งศาลบูชาและประกอบพิธีต่าง ๆ เพื่อขับไล่วิญญาณร้าย หลังจากนั้นมา ชาวเกาะจึงสร้าฝวัดขึ้นเพื่อขอบคุณเทพเจ้าทิศเหนือ และนับถือเทพเจ้าปักไตเป็นเทพารักษ์ของหมู่บ้าน และเชื่อว่าการรับประทานซาลาเปาเผิ่งอ๊อนจะช่วยกำจัดโรคร้าย และการเทซาลาเปาเผ่งอ๊อนลงในทะเลจะช่วยให้กระแสน้ำสงบ
ต่อมาเมื่อโรคระบาดและโจรสลัดไม่ได้เป็นปัญหาอีกต่อไป เทศกาลนี้จึงกลายมาเป็นเทศกาลเชิงธรรมเนียม ที่ซึ่งจะมีการนำซาลาเปาเผิ่งอ๊อนมาต่อกันสร้างเป็นหอคอย โดยนิยมสร้างสามหอคอย สูงหอละ 18 เมตร หลังทำพิธีเสร็จจะแจกจ่ายแก่ชาวบ้าน และนำไปถวายทั้งเทพเจ้าและผี
ผลกระทบ.
เผิ่งอ๊อนป๊าวทำมาจากวัตถุดิบสดทำให้บูดไว ในเทศกาลเกาะเฉิ่งเจ๊าประจำปี 2015 มีซาลาเปากว่า 10,000 ลูกที่บูด และเนื่องด้วยทั้งอากาศที่ร้อนและฝนทำให้ซาลาเปาบนหอคอยซาเลาเปาสามหอขึเนรา บ้างบูดและส่งกลิ่นเปรี้ยส หลังเทศกาลมีการทิ้งซาลาเปาเหล่านี้บนพื้นกว่าหลายพันชิ้น
การชนท้ายรถ

การชนท้ายรถ  หรือที่เรียกว่า rear-ending และในสหราชอาณาจักรเรียกว่า shunt เกิดขึ้นเมื่อรถที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าชนเข้ากับท้ายของรถอีกคันที่อยู่ด้านหน้า (ซึ่งมักจะจอดอยู่) ในทำนองเดียวกัน การชนท้ายที่เกิดกับระบบราง (rear-end rail collisions) จะเกิดขึ้นเมื่อรถไฟขบวนหนึ่งวิ่งชนท้ายของขบวนรถไฟอีกขบวนบนรางเดียวกัน
ปัจจัยทั่วไปที่ทำให้เกิดการชนท้าย ได้แก่ การที่ผู้ขับขี่ไม่ใส่ใจหรือเสียสมาธิ การขับจี้ท้าย การเบรกกะทันหัน การเบรกเช็ค และการยึดเกาะถนนลดลงเนื่องจากสภาพถนนเปียกหรือ การเสื่อมสภาพของพื้นถนน
จากข้อมูลของ National Highway Safety Administration (NHTSA) การชนท้ายคิดเป็น 7.5% ของอุบัติเหตุรถชนที่มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด อย่างไรก็ตาม การชนท้ายยังคิดเป็น 29% ของอุบัติเหตุรถยนต์ทั้งหมด ซึ่งทำให้เป็นหนึ่งในประเภทอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุดใน สหรัฐอเมริกา
ภาพรวม.
สถานการณ์ทั่วไปของการชนท้ายเกิดขึ้นเมื่อรถคันหน้าชะลอความเร็วอย่างกะทันหัน (เช่น เพื่อหลีกเลี่ยงคนที่ข้ามถนน) ทำให้คนขับรถคันหลังไม่มีเวลาพอที่จะเบรก ส่งผลให้เกิดการชน หรือในทางกลับกัน รถคันหลังอาจเร่งความเร็วเร็วกว่ารถคันหน้า (เช่น ขณะออกจากทางแยก) จึงชนท้ายกัน
โดยทั่วไป หากรถสองคันมีโครงสร้างทางกายภาพที่คล้ายกัน การชนท้ายรถอีกคันเทียบเท่ากับการชนเข้ากับวัตถุที่แข็งและไม่เคลื่อนที่ (เช่น กำแพง) ที่ครึ่งหนึ่งของความเร็วในการปิดช่องว่าง (closing speed) เช่น การชนท้ายรถที่จอดนิ่งขณะขับที่ความเร็ว 50 กม./ชม. (30 ไมล์/ชม.) เทียบเท่ากับการชนกำแพงที่ความเร็ว 25 กม./ชม. (15 ไมล์/ชม.) ทั้งนี้ หากหนึ่งในรถมีโครงสร้างที่แข็งแรงกว่ามาก (เช่น รถเล็กชนท้ายรถบรรทุกหนัก) การลดความเร็วจะสะท้อนให้เห็นจากความเร็วในการปิดช่องว่างทั้งหมดสำหรับรถที่มีโครงสร้างอ่อนกว่า
ผลกระทบทางการแพทย์ทั่วไปจากการชนท้าย แม้จะเป็นการชนที่ความเร็วปานกลาง ก็คือ อาการบาดเจ็บจากแรงสะบัด (whiplash) ในกรณีที่รุนแรงกว่านี้ อาจเกิดการบาดเจ็บถาวร เช่น หมอนรองกระดูกเคลื่อน (disc herniation) ผู้โดยสารที่นั่งด้านหลังสุดในรถมินิแวน ซึ่งได้รับประโยชน์จาก โซนย่นตัว ที่สั้น อาจมีแนวโน้มได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตมากกว่า
สำหรับวัตถุประสงค์ด้าน ประกันภัย และ การบังคับใช้กฎหมาย คนขับรถที่ชนท้ายมักถูกพิจารณาว่าเป็นฝ่ายผิด เนื่องจากขับตามรถคันหน้ามาใกล้เกินไป หรือไม่ให้ความสนใจต่อการขับขี่ ยกเว้นในกรณีที่รถคันหน้ากำลังถอยหลัง หากผู้ขับรถที่ถูกชนท้ายเรียกร้องค่าเสียหายจากคนขับรถที่ชนท้าย คนขับรถคันหลังอาจต้องรับผิดชอบต่อความเสียหายทั้งหมดของรถคันหน้า
ข้อมูลจาก NHTSA ระบุว่าอุบัติเหตุการชนท้ายคิดเป็นสัดส่วน 23–30% ของอุบัติเหตุทางรถยนต์ทั้งหมด
รถยนต์ Ford Pinto เคยถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางเมื่อมีข้อกล่าวหาว่าข้อบกพร่องในการออกแบบอาจทำให้เกิดไฟไหม้จากเชื้อเพลิงในกรณีชนท้าย
นวัตกรรมล่าสุดในระบบความปลอดภัยอัตโนมัติช่วยลดจำนวนอุบัติเหตุการชนท้ายได้อย่างมีนัยสำคัญ
จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสุโขทัย, อำเภอศรีสำโรง, อำเภอกงไกรลาศ และอำเภอคีรีมาศ
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอศรีสัชนาลัย, อำเภอสวรรคโลก, อำเภอศรีนคร, อำเภอทุ่งเสลี่ยม และอำเภอบ้านด่านลานหอย
จัมปง (เกาหลี)

จัมปง (เกาหลี: ; ฮันจา: ) เป็น อาหารจากเส้นแบบจีนของเกาหลี ส่วนใหญ่จะรับประทานในร้านอาหารจีนในประเทศเกาหลีใต้ ได้รับความนิยมพอ ๆ กับจาจังมย็อน
ภาพรวม.
แตกต่างจากจัมปงของนางาซากิของญี่ปุ่น ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของบะหมี่ผัดแบบฮกเกี้ยนของจีน จัมปงอินช็อนของเกาหลีเป็นรูปแบบหนึ่งของบะหมี่ผัดแบบซานตงของจีน แต่ในช่วงที่เกาหลีถูกปกครองโดยญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่นเห็นอาหารนี้ขายในร้านแล้วตั้งชื่อให้ว่า "จัมปง"
ซุปทำจากกระดูกหมู ฯลฯ และมี พริกป่น ทำให้มีสีแดงและมีรสเผ็ด ส่วนผสมหลัก ได้แก่ หมึก, กุ้งฝอย, หอยอาซาริ, หอยนางรม, ปลิงทะเล, หัวหอม, แคร์รอต, เห็ดหอม เห็ดหูหนู และเนื้อหมู เมื่อเติมซุปจัมปงและส่วนผสมลงใน ข้าวสวย ก็จะกลายเป็น จัมปงบับ
จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสุโขทัย, อำเภอศรีสำโรง, อำเภอกงไกรลาศ และอำเภอคีรีมาศ
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอศรีสัชนาลัย, อำเภอสวรรคโลก, อำเภอศรีนคร, อำเภอทุ่งเสลี่ยม และอำเภอบ้านด่านลานหอย
จังหวัดสุโขทัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุโขทัย พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสุโขทัย, อำเภอศรีสำโรง, อำเภอกงไกรลาศ และอำเภอคีรีมาศ
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอศรีสัชนาลัย, อำเภอสวรรคโลก, อำเภอศรีนคร, อำเภอทุ่งเสลี่ยม และอำเภอบ้านด่านลานหอย
เฮโดนิซึม

เฮโดนิซึม, คติสุขารมณ์, รตินิยม หรือ สุขารมณ์นิยม  เป็นแนวคิดทางปรัชญาแขนงหนึ่งที่ให้ความสำคัญกับกายิกสุขเป็นหลัก เฮโดนิซึมทางจิตวิทยา เป็นทฤษฎีที่ว่าด้วยแรงจูงใจอันเป็นเบื้องหลังพฤติกรรมมนุษย์ทั้งหมดคือการเพิ่มความสุขให้เต็มที่่และหลีกเลี่ยงความเจ็บปวด ขณะที่ในรูปแบบหนึ่งของอัตตัตถนิยม แนะว่าผู้คนจะช่วยเหลือผู้อื่นก็ต่อเมื่อคาดหวังผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น เฮโดนิซึมทางคุณวิทยา เป็นมุมมองที่ว่าความสุขเป็นแหล่งที่มาเพียงหนึ่งเดียวของคุณค่าในตัว เป็นข้อยืนยันว่าสิ่งอื่น ๆ เช่น ความรู้และเงิน จะมีค่าก็ต่อเมื่อสิ่งเหล่านี้ได้สร้างความสุขและลดความเจ็บปวดได้เท่านั้น ทัศนะนี้แบ่งออกเป็นเฮโดนึซึมเชิงปริมาณ ซึ่งพิจารณาเพียงความเข้มข้นและระยะเวลาของความสุข และเฮโดนึซึมเชิงคุณภาพ ซึ่งยึดมั่นว่าคุณค่าของความสุขขึ้นอยู่กับคุณภาพของความสุขด้วย
อัตตัตถนิยม

อัตตัตถนิยม หรือ อัตตานิยม  เป็นปรัชญาที่เกี่ยวข้องกับบทบาทของตัวตนหรืออัตตา ในฐานะแรงจูงใจและเป้าหมายของการกระทำของตนเอง ทฤษฎีต่าง ๆ เกี่ยวกับอัตตัตถนิยมประกอบด้วยแนวคิดที่แตกต่างกันมากมาย โดยทั่วไปสามารถแบ่งประเภทเป็นรูปแบบความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงกับคุณค่าหรือ เชิงบรรทัดฐาน ทฤษฎีเหล่านี้อาจสนใจในการอธิบายว่าผู้คน "กระทำ" โดยคำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนตัว หรือกำหนดว่าพวกเขา "ควรทำ" คำจำกัดความอื่น ๆ ของอัตตัตถนิยมอาจเน้นย้ำถึงการกระทำตามเจตจำนงของตนเองมากกว่าผลประโยชน์ส่วนตัว และยิ่งไปกว่านั้น ยังระบุด้วยว่านี่คืออัตตัตถนิยมที่แท้จริง
สิ่งดี

ในบริบทส่วนใหญ่แนวคิดเรื่อง สิ่งดี หรือ ความดี  หมายถึงความประพฤติที่ควรจะเลือกเมื่อต้องเลือกระหว่างการกระทำที่เป็นไปได้ โดยทั่วไปแล้ว ความดีถือเป็นสิ่งตรงข้ามของความชั่วร้าย และเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับจริยธรรม ศีลธรรม ปรัชญา และศาสนา ความหมายที่เฉพาะเจาะจงและนิรุกติศาสตร์ของคำและการแปลที่เกี่ยวข้องในภาษาโบราณและภาษาปัจจุบันแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างมากในการผันคำและความหมาย ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ของสถานที่และประวัติศาสตร์ หรือบริบททางปรัชญาหรือศาสนา
ภาพเหมือนตนเอง (ซัลวาตอร์ โรซา)

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาพเหมือนตนเอง (Self-Portrait) เป็นผลงานที่ไม่ได้ระบุวันที่ของศิลปินจากอิตาลีตอนใต้เมืองเนเปิลส์ชื่อ ซัลวาตอร์ โรซา (Salvator Rosa) ซึ่งน่าจะถูกสร้างขึ้นระหว่างที่โรซาพำนักอยู่ในฟลอเรนซ์ระหว่างปี ค.ศ. 1640 ถึง 1649 แม้ว่าจะมีข้ออ้างว่าผลงานนี้อาจถูกวาดในช่วงต้นทศวรรษ 1660 ภาพเหมือนตนเองนี้เป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งสตราสบูร์ก (Musée des Beaux-Arts) ในสตราสบูร์ก ประเทศฝรั่งเศส โดยได้รับการบริจาคในปี ค.ศ. 1987 จากนักสะสม โอทอน คอฟมันน์ (Othon Kaufmann) และฟร็องซัวส์ ชลากาแตร์ (François Schlageter) พร้อมกับภาพเขียนบาโรกอิตาลีอื่น ๆ เช่น "นักบุญเซบาสเตียนและทูตสวรรค์" ของโบนอนี (Bononi) ผลงานนี้มีหมายเลขทะเบียน 44.987.3.7
ภาพนี้แสดงให้เห็นโรซาในฐานะกวีหลวง (poet laureate) ไม่ใช่ในฐานะจิตรกร ภาพนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของคอลเล็กชันของขุนนางฟิลิปโป นิคโคลินี (Filippo Niccolini) แห่งตระกูลนิคโคลินี (Niccolini Family) ในฟลอเรนซ์ และต่อมาได้ถูกซื้อโดยคอฟมันน์และชลากาแตร์ผ่านพ่อค้าศิลปะชาวเวนิส เอ็ตโทเร เวียนชินี (Ettore Viancini)
เรื่องขบขันล้อเลียน

เรื่องขบขันล้อเลียน หรือ บูร์เลสก์  เป็นงานวรรณกรรม ละคร หรือดนตรีที่มุ่งหวังให้เกิดเสียงหัวเราะโดยการล้อเลียนลักษณะหรือจิตวิญญาณของงานที่จริงจัง หรือโดยการทำให้เรื่องราวดูตลกขบขัน คำว่าบูร์เลสก์มาจากคำ ' ในภาษาอิตาลี ซึ่งมาจากคำ ' ในภาษาอิตาลี หมายถึงเรื่องตลก การล้อเลียน หรือการเสียดสี
บูร์เลสก์มีความทับซ้อนกับ ภาพล้อ วรรณกรรมล้อ และการล้อเลียน และในรูปแบบละคร มีความทับซ้อนกับการแสดงมหกรรม (extravaganza) ดังที่นำเสนอใน สมัยวิกตอเรีย คำว่า "burlesque" ใช้ในภาษาอังกฤษในความหมายทางวรรณกรรมและละครมาตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 17 ได้ถูกนำไปใช้กับผลงานของ ซอเซอร์ และเชกสเปียร์และงานคลาสสิกของกรีก-โรมัน ตัวอย่างวรรณกรรมบูร์เลส์ ได้แก่ "The Rape of the Lock" ของอเล็กซานเดอร์ โพป (Alexander Pope) และ "Hudibras" ของซามูเอล บัตเลอร์ (Samuel Butler)
แคมอล-โอล-โมล์ก

โมแฮมเมด แฆฟฟอรี (Mohammad Ghaffari; 29 กันยายน 1848 — 18 สิงหาคม 1940) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ แคมอล-โอล-โมล์ก (Kamal-ol-Molk, ความสมบูรณ์แบบในแผ่นดิน) เป็นจิตรกรชาวอิหร่าน สมาชิกตระกูลแฆฟฟอรีในคอชอน
แฆฟฟอรีเกิดที่คอชอนในปี 1848 ในตระกูลที่มีธรรมเนียมศิลปะสืบทอดกันมา ลุงของเขาคือ มีร์ซอ ข่าน แฆฟฟอรี จิตรกรสมัยศตวรรษที่ 19 ที่ได้รับการยอมรับสูง บิดาของเขาคือ มีร์ซอ โบโซร์ก คอชอนี ศิลปินที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่งของอิหร่าน เขามีความสนใจในจิตรกรรมและอักษรวิจิตรตั้งแต่เป็นเด็ก รวมถึงเคยวาดรูปโดยใช้ถ่านบนผนังห้อง
เขามีโอกาสได้รู้จักกับนอเซร์แอดดีน ชะฮ์ ฆอจอร์ ชะฮ์ที่สี่ของอิหร่าน ซึ่งชวนเขามาทำงานให้กับราชสำนักของตน ระหว่างนี้เขาได้ปรับปรุงฝีมือขึ้นและได้รับพระราชทานนาม "แคมอล โอล โมล์ก" (ความสมบูรณ์แบบในแผ่นดิน) จากชะฮ์ ระหว่างการทำงานในราชสำนัก ถือเป็นช่วงที่เชาผลิตชิ้นงานชิ้นเอกหลายชิ้น เขาทำงานให้กับราสำนักกระทั่งชะฮ์ถูกลอบปลงพระชนม์ เขาไม่สามารถทำงานในราชสำนักของชะฮ์คนใหม่ โมแซฟแฟร์แอดดีน ชะฮ์ กอจอร์ได้ ในปี 1898 ด้วยวัย 47 ปี เขาออกเดินทางไปยังยุโรปเพื่อพัฒนาฝีมือ เขามีโอกาสได้พบปะศิลปินในยุโรปหลายคน รวมถึงได้คัดลอกภาพเขียนของเรมบรันต์ และเรียนรู้จากการเดินทางเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะมากมายในยุโรป ที่ซึ่งเขาได้อิทธิพลการสร้างสรรค์งานและพัฒนาฝีมือ เขาอยู่ในยุโรปนานสี่ปีก่อนที่ในปี 1902 ก่อนจะเดินทางกลับอิหร่านและเป็นจิตรกรประจำราชสำนักให้กับชะฮ์ต่อ
ภาพล้อ

ภาพล้อ  คือภาพที่แสดงลักษณะของวัตถุในรูปแบบที่เรียบง่ายหรือเกินจริง ผ่านงานร่างภาพ การลากดินสอ หรือการวาดภาพทางศิลปะอื่น ๆ (แบบการ์ตูน) ภาพล้ออาจเป็นภาพที่ดูหมิ่นหรือเป็นการชมเชย และสามารถวาดขึ้นเพื่อจุดประสงค์ทางการเมือง วาดขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น หรืออาจวาดขึ้นทั้งสองอย่างรวมกัน ภาพล้อนักการเมืองมักเขียนขึ้นในหนังสือพิมพ์และนิตยสารข่าว ในรูปแบบการ์ตูนล้อการเมือง ในขณะที่ภาพล้อดาราภาพยนตร์มักพบในนิตยสารบันเทิง ในงานวรรณกรรม "ภาพล้อ" คือการแสดงภาพบุคคลในรูปแบบที่บิดเบือน โดยทำให้เกินจริง ในลักษณะบางอย่างและทำให้ลักษณะอื่น ๆ ให้เรียบง่ายเกินไป
เหตุฆาตกรรมนีคอ ชอแคแรมี

เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2022 เด็กหญิงชาวอิหร่านวัย 16 ปี นีคอ ชอแคแรมี (Nika Shakarami) หายตัวไปในเตหะรานระหว่างเข้าร่วมการประท้วงใหญ่กรณีการเสียชีวิตของแมห์ซอ แอมีนี สิบวันต่อมา ครอบครัวของเธอจึงได้รับแจ้งการเสียชีวิต เธอเสียชีวอตในสถานการณ์ที่ไม่ปกติและมีการตั้งข้อสงสัยว่ากองกำลังรักษาความปลอดภัยอิหร่านจะมีส่วนร่วม หลังได้รับแจ้ง ครอบครัวเธอเตรียมการจะฝังร่างเธอที่โฆร์แรมอบอด แต่มีการกล่าวหาว่าทาวการอิหร่านขโมยร่างของเธอไปฝังในแฮยอตโอลเฆย์บ เพื่อป้องกันไม่ให้มีพิธีศพของเธอซึ่งอาจนำไปสู่การประท้วงใหญ่ขึ้นอีก อย่างไรก็ตาม ทางการอิหร่านปฏิเสธการมีส่วนร่วมและถูกกล่าวหาว่าบีบบังคับให้ครอบครัวของเธอเชื่อในคำให้การณ์ของรัฐ
ในภายหลัง สาเหตุการเสียชีวิตของเธอระบุว่าเธอได้รับบาดเจ็บจากของแข็ง ตามที่ปรากฏในเอกสารเบเฮชเตแซฮ์รอ เอกสารที่รั่วไหลถึงบีบีซีในปี 2024 สรุปว่าเธอถูกฆาตกรรมโดยกองกำลังของอิหร่าน เธอถูกจับหน่วงเหนี่ยวและถูกกระทำชำเราทางเพศโดยผู้จับกุม
ชอแคแรมี, ซอรีนอ เอสมออีลซอเดฮ์ และแฮดีส แนแจฟี ถือเป็นสามผู้เสียชีวิตที่กลายมาเป็นประเด็นประท้วงใหม่ของอิหร่านต่อจากกรณีแอมีนี ใบหน้าของสตรีทั้งสี่คนปรากฏตามท้องถนนและการประท้วงในอิหร่าน
ซินท์เวฟ

ซินท์เวฟ (เรียกอีกอย่างว่า outrun, retrowave หรือ futuresynth) เป็นแนวย่อยดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่อิงจากเพลงประกอบภาพยนตร์แนวโลดโผน นิยายวิทยาศาสตร์โลดโผน และสยองขวัญของยุคคริสต์ศตวรรษ 1980 เป็นหลัก อิทธิพลอื่น ๆ ได้รับมาจากงานศิลปะและวิดีโอเกมในทศวรรษนี้ นักดนตรีแนวซินท์เวฟมักรับหลักการด้านการโหยหาอดีตในวัฒนธรรมในยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 และพยายามถ่ายทอดบรรยากาศของยุคนั้นและเฉลิมฉลอง
แนวเพลงนี้ได้รับการพัฒนาในช่วงกลางจนถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 2000 โดยโปรดิวเซอร์ เฟรนซ์เฮาส์ชาวฝรั่งเศส รวมไปถึงศิลปินรุ่นใหม่ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากวิดีโอเกม " ที่ออก"ในปี 2002 ยังอ้างอิงนักประพันธ์เพลง จอห์น คาร์เพนเตอร์, ฌ็อง มีแชล ฌาร์, แวนเจลิส (โดยเฉพาะดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เบลดรันเนอร์" ในปี 1982) ซินท์เวฟได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางมากขึ้นหลังจากที่นำไปใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "Drive" ในปี 2011 (ซึ่งมีเพลงประกอบที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของแนวเพลงนี้บางเพลง) วิดีโอเกม "Hotline Miami" ในปี 2012 รวมถึง ภาคต่อในปี 2015 ภาพยนตร์ "" ในปี 2017 และซีรีส์เน็ตฟลิกซ์ เรื่อง "สเตรนเจอร์ ธิงส์"
คาบี ลาเม

คาเบน "คาบี" ลาเม (เกิด 9 มีนาคม พ.ศ. 2543) เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงบนอินเทอร์เน็ต เป็นที่รู้จักจากวิดีโอติ๊กต็อกที่เขาล้อเลียนวิดีโอ "ไลฟ์แฮ็ก" ที่ซับซ้อนเกินควรโดยไม่กล่าวอะไร ในปี พ.ศ. 2567 เขามีผู้ติดตามบนติ๊กต็อกสูงที่สุด โดยในปี พ.ศ. 2565 เขามีชื่อในบนรายชื่อ#เปลี่ยนทาง ของ"ฟอร์ชูน"และ#เปลี่ยนทาง ของ"ฟอบส์" นอกจากนี้ยังเป็นกรรมการใน"#เปลี่ยนทาง "ในปี พ.ศ. 2566
ชีวิตช่วงต้น.
ลาเมเกิดในเซเนกัลเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2543 ครอบครัวของเขาย้ายเข้าอิตาลีเมื่อเขาอายุ 1 ปีและอาศัยในบ้านจัดสรรของเคหะสาธารณะใน#เปลี่ยนทาง ใกล้กับตูรินเขามีพี่น้องสามคน เขาเข้าศึกษาในสถานศึกษาในอิตาลีกระทั่งอายุ 14 ปี ผู้ปกครองตัดสินใจส่งเขาไปศึกษาในโรงเรียนสอนอัลกุรอานใกล้กับดาการ์ ลาเมทำงานเป็นช่างควบคุมเครื่องจักรซีเอ็นซีในโรงงานแห่งหนึ่งในตูรินก่อนจะถูกเลิกจ้างในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563
การทำงาน.
หลังจากเขาถูกเลิกจ้างในช่วงการระบาดทั่วของโควิด-19 ลาเมเริ่มโพสต์วิดีโอบนติ๊กต็อก ในช่วงแรกเป็นวิดีโอแสดงการเต้นของเขาและการชมวิดีโอเกม เขาได้รับความนิยมสูงขึ้นจากวิดีโอตอบโต้ในรูปแบบวิดีโอ "ดูเอต"  และ "สทิตช์"  ที่เป็นคุณสมบัติบนติ๊กต็อก โดยตอบโต้วิดีโอ "#เปลี่ยนทาง " ที่ซับซ้อนด้วยการทำสิ่งเดียวกันในวิธีที่ง่ายกว่า ไม่กล่าวอะไร และทำท่ามืออันเป็นเอกลักษณ์ ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 เขามีผู้ติดตามบนติ๊กต็อกสูงกว่าจิอันลูซา วักกี ขึ้นเป็นผู้ที่มีผู้ติดตามบนติ๊กต็อกสูงที่สุดในอิตาลี ต่อมามีผู้ติดตามสูงกว่า#เปลี่ยนทาง กลายเป็นผู้ที่มีผู้ติดตามสูงที่สุดอันดับสองบนแพลตฟอร์มโดยรวม ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 ลาเมปรากฏตัวเป็นนักแสดงร่วมในการประกาศสำหรับมานูเอล โลกาเตลลีของสโมสรฟุตบอลยูเวนตุส ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2564 เขาเข้าร่วมเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสในฐานะแขกพิเศษในการฉายภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ เรื่อง "#เปลี่ยนทาง " ที่กำกับโดย#เปลี่ยนทาง ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2565 ลาเมทำสัญญาร่วมธุรกิจกับ#เปลี่ยนทาง และปรากฏตัวในโฆษณา #BeYourOwnBoss
ในปี พ.ศ. 2565 เขามีชื่อในรายชื่อ#เปลี่ยนทาง ของ"ฟอร์ชูน"และ#เปลี่ยนทาง ของ"ฟอบส์"
ในเดือนมีนาคมของปีเดียวกัน เขาได้รับรางวัลเปรมีโอ ลา มอดา เวสเต ลา ปาเซ ซึ่งองค์กรแอฟริกันแฟชันเกตมอบให้ทุกปี ณ รัฐสภายุโรป
ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2565 ลาเมเป็นผู้สร้างสรรค์ที่มีผู้ติดตามบนติ๊กต็อกสูงที่สุดแทน#เปลี่ยนทาง โดยจำนวนผู้ติดตาม 142.1 ล้านบัญชี
Alessandro Riggio ผู้จัดการสื่อสังคมของลาเมตั้งแต่ที่เขามีผู้ติดตามบนอินสตาแกรมเพียง 1,000 คน ลาเมได้รับรายได้จากโพสต์บนติ๊กต็อกโพสต์ละ 750,000 ดอลลาร์สหรัฐและกำลังไปสู่ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐภายในสิ้นปี 2565
ลาเมเป็นกรรมการในเทศกาลภาพยนตร์กานคู่กับ#เปลี่ยนทาง ใน พ.ศ. 2565 ที่เขาตัดสินภาพยนตร์สั้นติ๊กต็อก
ตั้งแต่ พ.ศ. 2566 ลาเมเป็นกรรมการในรายการโทรทัศน์ "#เปลี่ยนทาง "
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 มีการเพิ่มเครื่องแต่งกายตัวละคร (สกิน) ของเขาในฟอร์ตไนต์ โดยเป็นส่วนหนึ่งของ#เปลี่ยนทาง "ลาสต์รีสอร์ต"
จัมปงหมึก

จัมปงหมึก  เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ผลิตโดยนงชิม
ภาพรวม.
เป็นจัมปงอาหารทะเลที่เปิดตัวในเดือนกรกฎาคม 1992 ใช้น้ำซุป หมึก และ กุ้งฝอย ที่ผสมผสานรสชาติของเนื้อสัตว์
เครื่องประกอบด้วยหมึก กะหล่ำปลี, วากาเมะ และเห็ด ผลิตภัณฑ์ประเภทบะหมี่ถ้วยมีจำหน่ายตั้งแต่เดือนมกราคม 2005
น้ำอัลคาไล

น้ำอัลคาไล  เป็นสารละลายเกลืออัลคาไลที่ใช้ในการทำเส้นบะหมี่จีน เช่น ลาเมี่ยน และ ราเม็งของญี่ปุ่น นำไปผสมกับแป้งสาลีเพื่อให้ความนุ่มและยืดหยุ่น รสชาติ เนื้อสัมผัส และสีอันเป็นเอกลักษณ์ของบะหมี่จีนเกิดจากการเติมน้ำอัลคาไล
ชื่อเรียก.
ในภาษาจีนเรียกน้ำอัลคาไลว่า 碱水/鹼水 "เจี๋ยนสุ่ย" (jiǎnshuǐ) โดยคำว่าอัลคาไล นั้นเรียกว่า "เจี่ยน" (jiǎn) ใช้อักษรจีนตัวเต็มว่า 鹼 (ประกอบขึ้นจาก 鹵 กับ 僉) แต่ในอักษรจีนตัวย่อ ได้ย่อเป็น 碱 (ประกอบขึ้นจาก 石 กับ 咸) อย่างไรก็ตาม เป็นคนละอักษรกับอักษรตัวเต็ม 鹹 (ประกอบขึ้นจาก 鹵 กับ 咸) ซึ่งในตัวย่อเขียนเป็น 咸 และหมายถึง "เค็ม" และอ่านต่างกันเป็น "เสียน" (xián) และคำว่า 咸水/鹹水 ในภาษาจีนหมายถึง น้ำเค็ม
ในขณะที่ 鹹水 ในภาษาญี่ปุ่นนั้นโดยทั่วไปจะหมายถึง น้ำเกลือเข้มข้น ซึ่งก็อาจหมายถึงน้ำอัลคาไลได้ด้วย อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดถึงน้ำอัลคาไลมักจะเขียนเป็นอักษรฮิรางานะผสมคันจิ เป็น かん水 หรือเป็นฮิรางานะล้วนว่า かんすい นอกจากนี้ยังมีการเขียนด้วยคันจิเป็น 梘水、乾水、漢水 ด้วย
ต้นกำเนิด.
ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียในของจีน มีการค้นพบเทคนิคการทำบะหมี่ โดยใช้ น้ำเกลือเข้มข้น (น้ำเกลืออัลคาไลจาก ทะเลสาบน้ำเค็ม) โดยบังเอิญ และแพร่หลายไปจนถึงญี่ปุ่นพร้อมกับการแพร่หลายของบะหมี่
ราเม็งโตเกียว

ราเม็งโตเกียว (; โรมาจิ: "Tōkyō rāmen") เป็นโชยุราเม็งแบบหนึ่ง มักทำจากดาชิ, โชยุ และ เส้นหยิกหยอยบางปานกลาง
มีร้านราเม็งหลายพันร้านในโตเกียว และราเม็งที่มีให้บริการนั้นมีหลากหลายรสชาติ
ราเม็งทามานะ

ราเม็งทามานะ (; โรมาจิ: "tamana rāmen") เป็น ราเม็งกระดูกหมู ที่พบได้ในเมืองทามานะ จังหวัดคุมาโมโตะ เป็นหลัก
ลักษณะ.
โดดเด่นด้วยซุปกระดูกหมูเข้มข้น เส้นบะหมี่เส้นตรงบางปานกลาง และโรยหน้าด้วย กระเทียมไหม้เกรียม วิธีการทำกระเทียมไหม้เกรียมแบ่งออกเป็นสองวิธีคร่าว ๆ ได้แก่ การทอดกระเทียมดิบแห้งในน้ำมันและการย่างในกระทะ และร้านราเม็งแต่ละร้านก็มีวิธีการที่แตกต่างกัน นอกจากนี้ กระเทียมไหม้เกรียมอาจไม่ได้โรยหน้าตั้งแต่ต้น แต่พนักงานจะโรยตามความชอบของลูกค้า
ราเม็งคาโงชิมะ

ราเม็งคาโงชิมะ (; โรมาจิ: "Kagoshima rāmen") เป็นราเม็งท้องถิ่น ประเภทหนึ่งที่เสิร์ฟในจังหวัดคาโงชิมะ เป็นหลัก โดยทั่วไปเป็นราเม็งกระดูกหมู
ภาพรวม.
เมนูพื้นฐานเป็นบะหมี่เส้นตรงในซุปกึ่งขุ่นที่ทำจากกระดูกหมู แต่ละร้านจะเพิ่มรสชาติของตัวเองและแข่งขันกันเพื่อดึงเอาเอกลักษณ์เฉพาะตัวออกมา เนื่องจากซอสนี้มักทำด้วยซีอิ๊วที่ผลิตในท้องถิ่น ซุปจึงมีรสหวานมากกว่าราเม็งกระดูกหมูจากจังหวัดอื่น ๆ ในคิวชู ว่ากันว่าราเม็งคาโงชิมะโดยรวมไม่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเพราะแต่ละร้านมีการพัฒนาแยกกัน แต่ในทางกลับกัน ก็มีความเห็นว่าเอกลักษณ์ของราเม็งคาโงชิมะคือการแต่ละร้านมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตัวเอง เมื่อเทียบกับจังหวัดอื่น ๆ เส้นบะหมี่จะนุ่มกว่าและใช้ส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ผัก
ในจังหวัดคาโงชิมะ ซุปกระดูกหมูกลายเป็นวัตถุดิบหลักเนื่องจากได้รับอิทธิพลมาจากจังหวัดโอกินาวะ ซึ่งเป็นที่ที่เนื้อหมูถูกรับประทานมาเป็นเวลานาน (มีบางร้านที่จำหน่ายซุปกระดูกหมู) และได้พยายามใช้ กระเทียม และต้นหอมย่างเพื่อกำจัด กลิ่นอับ ด้วยเหตุนี้ กล่าวกันว่าเป็นราเม็งกระดูกหมูที่มีต้นกำเนิดที่แตกต่างจากราเม็งคุรุเมะ ลักษณะเด่นอีก หนึ่งของราเมงคาโงชิมะก็คือ มิโซราเม็ง ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยแรก ๆ
ลาเมี่ยน

ลาเมี่ยน  เป็นประเภทของ บะหมี่ของจีน โดยใช้เรียกเส้นบะหมี่ที่ทำโดยขึงด้วยมือ ในขณะที่แป้งบะหมี่ที่ตัดด้วยมีดเรียกว่า "เชียเมี่ยน" (切面, 切麵, qiēmiàn) โดยคำว่า "ลา" (拉, lā) ในภาษาจีนหมายถึงดึง ส่วน "เชีย" (切, qiē) แปลว่าตัด
คำนิยาม.
มีทฤษฎีมากมายเกี่ยวกับส่วนผสมที่ใช้ทำเส้นละหมี่สำหรับลาเมี่ยน และแต่ละภูมิภาคในประเทศจีนก็มีลาเมี่ยนในแบบของตัวเอง กฎหมายจีนแตกต่างจากกฎหมายของญี่ปุ่นตรงที่ไม่มีบทบัญญัติที่กำหนดหรือควบคุมส่วนผสมของเส้นลาเมี่ยนอย่างชัดเจน
ตามเว็บไซต์ของสำนักงานคณะกรรมการอาหารแห่งชาติของจีน ซึ่งคำนวณการผลิตอาหารของจีนทุกปี ระบุไว้ว่า ลาเมี่ยนทำจากแป้งสาลี, เกลือ และ น้ำ เท่านั้น มีต้นกำเนิดมาจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน เช่น มณฑลส่านซี, มณฑลกานซู่ หรือ เขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์
ในขณะที่ตามข้อมูลของเว็บไซต์ที่เผยแพร่ประกาศของรัฐบาลเกี่ยวกับความปลอดภัยของอาหารในประเทศจีนได้ระบุว่าเส้นลาเมี่ยนทำจากแป้งสาลี, เกลือ, น้ำ, น้ำอัลคาไล และแป้งจากข้าวฟ่างหางหมา แต่ไม่ได้ระบุสัดส่วนระหว่างแป้งสาลีกับแป้งข้าวฟ่าง
ลาเมี่ยนแบบต่าง ๆ.
ลาเมี่ยนหลานโจว.
ลาเมี่ยนหลานโจว ซึ่งมีต้นกำเนิดในเมืองหลานโจว เมืองเอกของมณฑลกานซู่ เรียกว่าเป็นบะหมี่เนื้อวัว (牛肉面) กล่าวกันว่าบะหมี่เนื้อวัวนี้คิดค้นโดยหม่า เป๋าจื่อ (馬保子) ซึ่งเป็นชาวหุย ชนกลุ่มน้อยชาวมุสลิม ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ชิง โดยชาวหุยไม่สามารถกินเนื้อหมูได้เนื่องจากหลักศาสนาอิสลาม แต่สามารถกินเนื้อวัวได้
ลาเมี่ยนเหอหนาน.
ในมณฑลเหอหนานมีการทำฮุ่ยเมี่ยน ใช้เส้นใหญ่ที่ตีและยืดด้วยมือ เคี่ยวในน้ำซุปพร้อมผักใบเขียว เนื้อแกะ ไข่นกกระทา เห็ดหูหนู มะเขือเทศ และผักชี
ลาเมี่ยนญี่ปุ่น (ราเม็ง).
ราเม็งของญี่ปุ่นเป็นลาเมี่ยนที่ได้รับการดัดแปลงเพิ่มเติมให้เหมาะกับรสนิยมของญี่ปุ่น ดังนั้นในประเทศจีน ราเม็งจึงถูกเรียกว่า "รื่อเปิ่นลาเมี่ยน" (日本拉面) แปลว่า "ลาเมี่ยนญี่ปุ่น"
อย่างไรก็ตาม ในไต้หวัน คำว่า "ลาเมี่ยน" มักหมายถึงราเม็งของญี่ปุ่น ในขณะที่ลาเมี่ยนของจีนจะเรียกว่า "จงกั๋วลาเมี่ยน" (中國拉麵) แปลว่า "ลาเมี่ยนจีน" เพื่อแยกแยะ
วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2024-25

วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2024–25 หรือเรียกตามผู้สนับสนุนหลักว่า มาดามหลุยส์ วอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก ประจำปี 2568 
เป็นการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลอาชีพของประเทศไทยจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 20 ซึ่งมีทีมเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 8 ทีม โดยกำหนดเริ่มเปิดฤดูกาลทำการแข่งขันในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 และสิ้นสุดฤดูกาลการแข่งขันในวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2568
สโมสรที่เข้าร่วมแข่งขัน.
ในฤดูกาลนี้มีทีมที่เข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 8 ทีม โดยมี 2 ทีมที่ได้รับการเลื่อนชั้นจากวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ ซึ่งมาแทนที่ 2 อันดับสุดท้ายของฤดูกาล 2023-24 ที่หมดสิทธิ์แข่งขันในไทยแลนด์ลีก
สโมสรอาร์เอสยูวีซี และเกษตรศาสตร์ วีซี เมื่อจบฤดูกาล 2023–24 อยู่ในสองอันดับสุดท้ายของตาราง จึงหมดสิทธิ์แข่งขันต่อในไทยแลนด์ลีก โดยที่มีประเสริฐนิกรกุล และนาวี2024 วีซี 2 ทีมที่ได้เลื่อนชั้นจากวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ ขึ้นมาลงเล่นในฤดูกาลนี้
รูปแบบการแข่งขัน.
รูปแบบการแข่งขันในฤดูกาลนี้มีทีมร่วมแข่งขัน 8 ทีม ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 รอบ คือรอบคัดเลือกเลกแรกและเลกสอง และรอบสุดท้าย จะแข่งขันในระบบพบกันหมด เมื่อการแข่งขันในเลกแรกเสร็จสิ้น 6 อันดับแรกจะผ่านเข้าแข่งขันในเลกสอง ส่วนอันดับที่ 7 และ อันดับที่ 8 จะหมดสิทธิ์แข่งขันในไทยแลนด์ลีก จากนั้นในเลกสองทั้ง 6 ทีม จะแข่งขันแบบพบกันหมดอีกครั้ง เมื่อการแข่งขันในเลกสองเสร็จสิ้น 4 อันดับแรกจะผ่านเข้ารอบสุดท้าย ในรอบสุดท้ายจะต้องแข่งขันแบบพบกันหมดอีก 1 รอบเพื่อจัดอันดับ โดยรอบรองชนะเลิศทีมอันดับ 1 จะพบกับทีมอันดับ 4 และทีมอันดับ 2 จะพบกับทีมอันดับ 3 ซึ่งทีมที่ชนะผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ ส่วนทีมที่แพ้จะต้องแข่งรอบชิงอันดับที่ 3
อันดับการแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
รางวัล.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ฮิยาชิราเม็ง

ฮิยาชิราเม็ง (; โรมาจิ: "hiyashi rāmen") เป็น อาหารท้องถิ่นของญี่ปุ่น พบในจังหวัดยามางาตะ และ จังหวัดฟุกุชิมะ เป็นต้น
ภาพรวม.
"ฮิยาชิราเม็ง" มีความหมายว่า "ราเม็งแช่เย็น" นั่นคือเป็น ราเม็งที่ใช้ซุป และบะหมี่ที่เย็น และอาจใส่น้ำแข็งด้วย เส้นบะหมี่จะแช่ในน้ำซุปปริมาณมากเหมือนกับราเม็งทั่วไป ซึ่งต่างจากฮิยาชิจูกะที่มักใส่น้ำซุปน้อย น้ำซุปมักจะมีรสโชยุ และไม่มีรสเปรี้ยวเหมือนอย่างฮิยาชิจูกะ
ในฮกไกโด มีการฮิยาชิจูกะว่าฮิยาชิราเม็งด้วย "ฮิยาชิราเม็ง" ที่โทโยซุยซังวางขายโดยในชื่อตราสินค้า "มารุจัง" (マルちゃん) ที่จริงก็เป็นฮิยาชิจูกะเช่นกัน
ฮิยาชิราเม็งที่มีชื่อเสียงที่สุดคือของจังหวัดยามางาตะ แต่ก็ยังมีฮิยาชิราเม็งในพื้นที่อื่นด้วยเช่นกัน
ฮิยาชิจูกะ

ฮิยาชิจูกะ (; โรมาจิ: "hiyashi chūka") เป็นอาหารจากเส้นของญี่ปุ่น ที่ใช้ บะหมี่จีนต้มและแช่เย็นลงในน้ำเย็น เส้นบะหมี่ราดด้วยส่วนผสมหลากสีสัน เช่น ผัก (มะเขือเทศ แตงกวา และผักฤดูร้อนอื่น ๆ และ ถั่วงอกต้ม) หมูแดง แฮมจินหฺวา และ ไข่ไก่ และเสิร์ฟพร้อมน้ำส้มสายชูหมักเย็น โชยุ ซอสงา หรือ มิโสะ บางครั้งก็เติม เบนิโชงะ, คาราชิ, มายองเนส ฯลฯ เป็นเครื่องปรุงรส
ฮิยาชิจูกะมีชื่อที่แตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับภูมิภาค และในภาคตะวันตกของญี่ปุ่น โดยเฉพาะคันไซ มักเรียกว่า "เรย์เม็ง" (冷麺) และใน ฮกไกโด และภูมิภาคอื่น ๆ ยังมีการเรียกอีกอย่างว่า "ฮิยาชิราเม็ง" (冷やしラーメン) แต่ถือเป็นคนละอย่างกับฮิยาชิราเม็งของจังหวัดยามางาตะ
อาหารชนิดนี้เป็นที่รู้จักในญี่ปุ่นมาตั้งแต่ต้น ยุคโชวะ แม้ว่ากล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากบะหมี่เย็น โล้วหมิ่น ของจีนแต่โดยทั่วไปถือว่าเป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในญี่ปุ่น เนื่องจากรสชาติและวิธีการเตรียมแตกต่างกันมาก
โทโกโรเต็ง

โทโกโรเต็ง (; โรมาจิ: "tokoroten") เป็นอาหารที่ทำโดยการต้มและละลายสาหร่ายสีแดง เช่น เท็งงุสะ หรือ โอโงโนริ ทำให้วุ้นที่ผลิตเย็นลงและทำให้แข็งตัว โดยทั่วไปแล้วจะถูกตัดเป็นเส้นบาง ๆ ในขณะที่ทำการรีดโดยใช้เครื่องมือ พิเศษที่เรียกว่า "เท็นสึกิ" (天突き)
ประกอบด้วยน้ำ 98-99% และส่วนประกอบที่เหลือส่วนใหญ่เป็น พอลิแซ็กคาไรด์ (อะกาโรส) 3,6-แอนไฮโดร-แอล-กาแลคโตสและดี-กาแลคโตสอย่างละ 1 โมเลกุลรวมกันเพื่อผลิตอะกาโรไบโอส 1 โมเลกุล วุ้นเป็นวัสดุพอลิเมอร์ที่เกิดจากการรวมตัวของอะกาโรไบโอสจำนวนมาก เป็นสารคล้ายเจล แต่ต่างจากเยลลี่ตรงที่มีพื้นผิวแข็งเล็กน้อยและมีเนื้อสัมผัสที่เป็นเอกลักษณ์ เนื่องจากไม่ย่อยในลำไส้ จึงมีคุณค่าทางโภชนาการเพียงเล็กน้อย แต่เนื่องจากมีเส้นใยอาหาร จึงมีผลในการควบคุมลำไส้
ทางตอนเหนือของภูมิภาคคันโต และทางตะวันตกของภูมิภาคชูโกกุใช้ซัมไบซุโรยหน้าด้วยคาราชิ ในภูมิภาคคันไซ อาจน้ำเชื่อมน้ำตาลทรายแดงและมาพร้อมผลไม้ ในภูมิภาคโทไกให้มาพร้อมตะเกียบอันเดียว โดยทั่วไปจะรับประทานกับเมล็ดงา ในบางภูมิภาคจะรับประทานกับโชยุ
โทโกโรเต็งเป็นอาหารฤดูร้อน ในฮกไกโดและทางตอนเหนือของโทโฮกุ ผู้คนทำอาหารรับประทานเองในช่วงโอบง รวมถึงเป็นของว่างฤดูร้อน อาจมีการต้มของเปรี้ยวอย่างองุ่นป่าให้แข็งไปด้วยพร้อมกับอามางุสะ
ออกัสตาเนชันนัลกอล์ฟคลับ

ออกัสตาเนชันนัลกอล์ฟคลับ หรือบางครั้งเรียกว่า ออกัสต้า เนชั่นแนล, ออกัสต้า หรือ เนชั่นแนล เป็นสนามกอล์ฟในเมืองออกัสตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา ไม่เหมือนกับสนามกอล์ฟส่วนใหญ่ที่ดำเนินงานแบบไม่แสวงหากำไร ออกัสต้า เนชั่นแนล เป็นสนามกอล์ฟที่แสวงหากำไร และจะไม่เปิดเผยรายได้ ผู้ถือครอง รายชื่อสมาชิก หรือยอดขายตั๋ว
สนามกอล์ฟนี้ก่อตั้งโดยบ๊อบบี้ โจนส์และคลิฟฟอร์ด รอเบิร์ตสและได้รับการออกแบบโดยโจนส์และอลิสเตอร์ แม็คเคนซี และเปิดให้เล่นในปี 1933 ตั้งแต่ปี 1934 สนามกอล์ฟแห่งนี้ได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันมาสเตอส์ทัวร์นาเมนต์ประจำปี ซึ่งเป็น 1 ใน 4 รายการระดับเมเจอร์ชิงแชมป์กอล์ฟชายระดับอาชีพและเป็นรายการเมเจอร์รายการเดียวที่จัดขึ้นทุกปีในสนามเดียวกัน เป็นสนามกอล์ฟที่อยู่ในอันดับสูงสุดในรายชื่อสนามกอล์ฟ 100 แห่งที่ดีที่สุดในอเมริกาประจำปี 2009 ของนิตยสารกอล์ฟไดเจสต์ เป็นสนามกอล์ฟอันดับที่ 10 ในรายชื่อสนามกอล์ฟคลาสสิกที่ดีที่สุดในสหรัฐอเมริกาประจำปี 2011 ของนิตยสารกอล์ฟวีค
ในปี 2019 สนามได้เริ่มเป็นเจ้าภาพร่วมในการจัดการแข่งขัน Augusta National Women's Amateur กับ Champions Retreat Golf Club
เนื้อปลาบด

เนื้อปลาบด (; โรมาจิ: "surimi") เป็นวิธีการแปรรูปอาหารแบบหนึ่งโดยใช้เนื้อปลา
ภาพรวม.
ใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับทำส่วนประกอบอาหารหลายชนิด เช่น ไส้กรอกเนื้อปลา, คามาโบโกะ และ ลูกชิ้นปลา เป็นต้น
การนำมาใช้.
เนื้อปลาบดมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน และได้รับการกล่าวถึงในวรรณคดีจากยุคเฮอังของญี่ปุ่นเมื่อ 900 ปีที่แล้วด้วย ต่อมาได้พัฒนาเป็นอาหารหลากหลาย เช่น คามาโบโกะ จิกุวะ และ ซัตสึมาอาเงะ (ทอดมันปลา)
เว็บเซิร์ฟเวอร์เกตเวย์อินเทอร์เฟซ

เว็บเซิร์ฟเวอร์เกตเวย์อินเทอร์เฟซ (Web Server Gateway Interface) มักเรียกย่อว่า WSGI (อ่านว่า "วิสกี") เป็นข้อกำหนดส่วนต่อประสาน มาตรฐานสำหรับการเชื่อมต่อเว็บเซิร์ฟเวอร์ และโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ ในภาษาการเขียนโปรแกรมภาษาไพธอน
WSGI ยังได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับอินเทอร์เฟซที่คล้ายกันในภาษาอื่นด้วย
แนวคิดพื้นฐาน.
เฟรมเวิร์กสำหรับพัฒนาเว็บด้วยภาษาไพธอนนั้นตั้งแต่อดีตมามีความหลากหลายแตกต่างกันไป ซึ่งเป็นปัญหาสำหรับผู้ที่พยายามพัฒนาโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ เนื่องจากการเลือกเฟรมเวิร์กมีข้อจำกัดที่การเลือกใช้เว็บเซิร์ฟเวอร์
WSGI ถูกคิดค้นขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหานี้ โดย WSGI กำหนดข้อกำหนดมาตรฐานสำหรับการเชื่อมต่อโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ และเว็บเซิร์ฟเวอร์ในภาษาไพธอน ซึ่งช่วยให้โปรแกรมประยุกต์บนเว็บ (และเฟรมเวิร์ก) ที่รองรับกับ WSGI สามารถทำงานบนเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่รองรับ WSGI ทั้งหมดได้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากฝั่งโปรแกรมประยุกต์รองรับ WSGI ก็จะสามารถเลือกเซิร์ฟเวอร์ที่รองรับ WSGI ได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องทำการแก้ไขโค้ดใด ๆ ซึ่งทำให้สามารถขนย้ายได้สะดวก
บะหมี่เย็นเบ็ปปุ

บะหมี่เย็นเบ็ปปุ (; โรมาจิ: "Beppu reimen") เป็นบะหมี่เย็นที่พบได้ในเมืองเบ็ปปุ จังหวัดโออิตะ
ภาพรวม.
เส้นบะหมี่ที่ใช้ทำจาก แป้งสาลีและแป้งโซบะ ส่วนซุปทำจากอาหารทะเลและนำมาปรุงในแบบญี่ปุ่น
กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดประมาณ ปี 1950 เมื่อร้านอาหารเปิดขึ้นโดยเชฟที่ถูกนำกลับมาจาก แมนจูเรีย ซึ่งมีชาวเกาหลีอาศัยอยู่จำนวนมาก ปัจจุบันมีร้านอาหารประมาณ 60 ร้านที่ให้บริการบะหมี่เย็นเบ็ปปุใน เมืองเบ็ปปุ มีประมาณ 70 ร้าน ร้านค้าเหล่านี้แบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่ ร้านบะหมี่เย็นเฉพาะทางและร้านยากินิกุ บะหมี่เย็นเบ็ปปุซึ่งมีขายตามร้านบะหมี่เย็นเฉพาะทางนั้นเป็นบะหมี่เส้นหนาและเหนียวนุ่มที่เสิร์ฟพร้อมกับ กิมจิกะหล่ำปลี ในขณะที่เส้นบะหมี่เย็นเบ็ปปุที่ทำที่ร้านยากินิกุจะมีเส้นเนื้อเนียนและบางปานกลาง เสิร์ฟพร้อมกับกิมจิผักกาดขาว นอกจากนี้ บะหมี่เย็นเบ็ปปุยังถูกเพิ่มเข้ามาในเมนูไม่เฉพาะที่ร้านบะหมี่เย็นเฉพาะทางและร้านยากินิกุเท่านั้น แต่ยังรวมถึงร้านอาหารมากมาย เช่น ร้านราเม็งทั่วไปและบาร์อิซากายะ
ลอว์สันได้เปิดตัวบะหมี่เย็นเบ็ปปุที่ร้านค้า 923 แห่งในพื้นที่คิวชูในเดือนกรกฎาคม 2010 และมียอดขายประมาณ 75,000
สึเกโมโนะ

สึเกโมโนะ (; โรมาจิ: "tsukemono") เป็นอาหารที่ทำโดยการดองส่วนผสมต่าง ๆ ด้วยส่วนผสมสำหรับการดอง เช่น เกลือ น้ำส้มสายชู และ กากสาเก เพื่อปรับปรุงการเก็บรักษาและทำให้สุกเพื่อปรับปรุงรสชาติ วัสดุดองเหล่านี้มีผลต่อการสร้าง ความดันออสโมซิส สูง ลดค่า pH หรือปิดกั้นอากาศ ขึ้นอยู่กับชนิดของผักดอง การหมัก เช่น การหมักกรดแล็กติก มีส่วนเกี่ยวข้องซึ่งช่วยเพิ่มความสามารถในการเก็บรักษาและรสชาติ
ประเภทของผักดองที่เกี่ยวข้องกับการหมักจะถูกหมักโดย แบคทีเรียกรดแลกติก ที่ติดอยู่ตามธรรมชาติกับส่วนผสมและ น้ำตาล ที่มีอยู่ในส่วนผสม ส่งผลให้การเก็บ รักษา และรสชาติดีขึ้น เอนไซม์ ที่มีอยู่ในนั้นอาจกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาของเอนไซม์ที่ปรับปรุงรสชาติ ในขณะเดียวกัน ในความเป็นจริง มีผักดองมากมายที่ไม่เกี่ยวข้องกับการหมักในการผลิต เช่น อาซาซึเกะ, เซ็มไมซึเกะ, มัตสึมาเอะซึเกะ และ ซาโตซึเกะ
การดองสึเกโมโนะ โดยทั่วไปจะใช้ ถังดอง แต่ก็ยังอาจใช้ภาชนะสำหรับปรุงอาหารต่าง ๆ ที่มีการกดทับด้วยของหนัก หรือ ฝาเกลียว
Cyclophorus aurantiacus

Cyclophorus aurantiacus เป็นสายพันธุ์ของสัตว์จำพวกหอยที่อยู่ในวงศ์ Cyclophoridae
สายพันธุ์นี้พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย หอยชนิดนี้เรียกว่า "หอยหอม" ซึ่งได้ชื่อเช่นนี้เพราะมีกลิ่นหอมเมื่อปรุงสุก จึงนำมาใช้ประกอบอาหารและรับประทานเป็นอาหารพื้นบ้านในบางจังหวัด เช่น จังหวัดนครนายก
"Cyclophorus aurantiacus pernobilis"
มิกิโตะ ทากายาซุ

มิกิโตะ ทากายาซุ (ค.ศ. 1860–1938) เป็นจักษุแพทย์ชาวญี่ปุ่นที่เป็นที่รู้จักจากการค้นพบโรคหลอดเลือดแดงอักเสบทากายาซุ
มิกิโตะ ทากายาซุเกิดเมื่อ ค.ศ. 1860 ในหมู่บ้านนิชิทากุ อำเภอโองิ แคว้นฮิเซ็ง (ปัจจุบันคือนครทากุ จังหวัดซางะ) โดยเป็นบุตรชายคนที่สี่ของตระกูลทาเกโอกะ เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยจักรพรรดิโตเกียว (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยโตเกียว) ใน ค.ศ. 1887 และทำงานในที่ซึ่งปัจจุบันเป็นโรงเรียนแพทย์มหาวิทยาลัยคานาซาวะในนครคานาซาวะ จังหวัดอิชิกาวะ หลังจากที่ย้ายไปอาศัยที่นครเบ็ปปุ จังหวัดโออิตะ ทากายาซุก็ได้เสียชีวิตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1938
ดังโงจิรุ

ดังโงจิรุ (; โรมาจิ: "dangojiru") เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดโออิตะ มีกินกันทั่วจังหวัด ที่จังหวัดอื่นของเกาะคิวชู ได้แก่ จังหวัดมิยาซากิ, จังหวัดฟุกุโอกะ, จังหวัดซางะ จังหวัดนางาซากิ, จังหวัดคุมาโมโตะ ก็มีอาหารท้องถิ่นที่เรียกว่า ดาโงจิรุ (だご汁) ที่คล้ายกัน แต่ในที่นี้จะกล่าวถึงดังโงจิรุในพื้นที่จังหวัดโออิตะเป็นหลัก
ภาพรวม.
เป็นอาหารจากเส้นที่ใช้เส้นแบนที่เรียกว่า "ดังโงะ" ซึ่งทำจาก แป้งสาลี ใส่ในซุปมิโสะ (หรือโชยุ) ซุปประกอบด้วย โกโบ แคร์รอต เห็ดชิเมจิ เนื้อหมู ฯลฯ และมีลักษณะคล้ายกับทนจิรุ การปรุงรสใช้มิโสะข้าวสาลีและดาชิจากนิโบชิ
เส้นที่เรียกว่า "ดังโงะ" นี้ทำโดยการนวดแป้งด้วยน้ำเกลือ จนได้เนื้อแข็งคล้ายติ่งหู จากนั้นพักไว้ จากนั้นฉีกแป้งเป็นชิ้นขนาดเท่าหัวแม่มือแล้วรีดด้วยมือให้เป็นเส้นแบน ๆ ในบางภูมิภาค แทนที่จะใช้เส้นบะหมี่ อาจทำจากแป้งที่ฉีกเป็นชิ้น ๆ และยืดออกเป็นรูปเกี๊ยว
ในภูมิภาคโออิตะมีพื้นที่ราบเพียงเล็กน้อย และในอดีตไม่สามารถเก็บเกี่ยว ข้าว ได้มากตามที่ต้องการ การปลูก ข้าวสาลี จึงได้รับความนิยม มีการทำอาหารและผลิตภัณฑ์แปรรูปหลายอย่างโดยใช้ข้าวสาลี ในจำนวนนั้นดังโงจิรุถือเป็นอาหารของคนธรรมดาสามัญ
เมื่อเส้นดังโงะที่มีลักษณะคล้ายเส้นบะหมี่นี้โรยด้วยคินาโกะและน้ำตาลก็จะได้เป็น ยาเซอุมะ ซึ่งเป็นอาหารท้องถิ่นอีกอย่างของจังหวัดโออิตะ ยาเซอุมะมีการรับประทานกันอย่างแพร่หลายในจังหวัด และยังใช้เป็นเครื่องบูชาในงานเลี้ยงฉลอง เทศกาลบง และ เทศกาลทานาบาตะ
เหตุเพลิงไหม้โรงแรมรอยัล จอมเทียน รีสอร์ต

โรงแรมรอยัล จอมเทียน รีสอร์ตเป็นโรงแรมหรู 450 ห้องในอาคารสูง 17 ชั้นที่ทางเหนือสุดของหาดจอมเทียน ซึ่งอยู่ทางใต้ของกรุงเทพมหานคร เมื่อเวลาประมาณ 10:20 นาฬิกาของวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 เกิดเพลิงไหม้จากถังแก๊สโพรเพนเหลวที่ชำรุดในห้องบุฟเฟ่ต์ชั้นล่างของโรงแรม ไฟเผาไหม้เป็นเวลา 8 ถึง 12 ชั่วโมงทั่วทุกชั้นโดยทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 91 คนและบาดเจ็บอีก 63 คน
สมาคมป้องกันอัคคีภัยแห่งชาติรายงานว่า การติดไฟเกิดจากความผิดพลาดของมนุษย์ โดยคนงานพบชุดวาล์วชำรุดในถังแก๊สในห้องบุฟเฟ่ต์ชั้นล่าง ในขณะพยายามปิดวาล์ว คนงานเพิ่มการไหลของแก๊สโดยไม่ได้ตั้งใจและทำให้เกิดการระเบิดขึ้น เฟอร์นิเจอร์ไม้และไวนิลที่ติดไฟได้ในสถานประกอบการทำให้ไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับการขาดระบบแยกไฟ ระบบแบ่งส่วน และระบบดับเพลิงที่ใช้งานอยู่ ขณะที่ควันฉุนรุนแรงลอยฟุ้งไปทั่วทั้งอาคาร มีรายงานว่าเหยื่อหลายรายกระโดดลงมาจากหน้าต่างชั้นบนจนเสียชีวิต
ตอนเกิดเหตุเพลิงไหม้ ตัวอาคารมีการใช้งาน 8 ปี และสร้างขึ้นก่อนกฎหมายใน พ.ศ. 2535 ที่กำหนดให้ติดตั้งระบบแจ้งเตือนเหตุเพลิงไหม้และเครื่องตรวจจับควันในโรงแรมสูงของไทย เหตุเพลิงไหม้ครั้งนี้ทำให้มีการตรวจสอบมาตรฐานความปลอดภัยของอาคารสูงหลังอื่น ๆ ในเทศบาลเมืองชลบุรี และพบอาคารอื่น ๆ ในพื้นที่พัทยาอย่างน้อย 200 หลังที่ไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานความปลอดภัยจากอัคคีภัยที่โรงแรมรอยัล จอมเทียน รีสอร์ตละเมิดก่อนเกิดเหตุเพลิงไหม้
ภูมิหลัง.
โครงการโรงแรมรอยัล จอมเทียน รีสอร์ทสร้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2531 ถึง 2533 บนที่ดินที่ถือครองโดยบริษัท เกียรติพล จำกัด ในอำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ที่ตั้งของโครงการโรงแรมตั้งอยู่ตรงข้าม "ซอยจอมเทียนสาย 1" ที่หาดจอมเทียน นั้นหมายความว่าโรงแรมอ่อนไหวต่อลมทะเลที่พัดแรงจากมหาสมุทร เหมือนกับในวันที่เกิดไฟไหม้
การสืบสวน.
ถาวร อุชชิน กรรมการผู้จัดการของโรงแรม ถูกตั้งข้อหาเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคมในข้อหาก่อให้เกิดการเสียชีวิตและบาดเจ็บด้วยความประมาทเลินเล่อ และดัดแปลงอาคารโดยผิดกฎหมาย Intra Thamrongvittavaspong ประธานบริษัท เกียรติพล จำกัด (Kiatphol Co. Ltd.) และผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในโรงแรม ถูกตั้งข้อหาเดียวกันในวันที่ 23 กรกฎาคม
ยากิโซบะฮิตะ

ยากิโซบะฮิตะ (; โรมาจิ: "Hita yakisoba") เป็นยากิโซบะประเภทหนึ่งที่พบได้ใน เมืองฮิตะ จังหวัดโออิตะ
ภาพรวม.
ยากิโซบะฮิตะแตกต่างจากยากิโซบะผัดทั่วไปตรงที่เส้นบะหมี่จะผัดบนกระทะที่มีน้ำมันเยอะ ๆ เพื่อให้เส้นบางส่วนแข็งพอที่จะย่างได้ เส้นบะหมี่มีความกรุบกรอบ
ปรุงรสด้วยซอสวุร์สเตอร์เชอร์ และส่วนผสมหลักคือ ถั่วงอก ต้นหอม และ เนื้อหมู
กล่าวกันว่าใน ทศวรรษ 1950 ผู้ก่อตั้งร้านอาหารโซฟุเร็ง ซึ่งเป็นเป็นร้านขึ้นชื่อในเมืองฮิตะขึ้นชื่อคิดหาทางทำบะหมี่ย่าง และได้สร้างสรรค์มันขึ้นมาผ่านการลองผิดลองถูก
จากนั้นแพร่หลายไปยังร้านราเม็ง ในเมืองฮิตะ และมีร้านมากกว่า 10 ร้าน รวมที่ให้บริการยากิโซบะนี้
ปัจจุบันมีร้านอาหารที่ให้บริการยากิโซบะฮิตะและยากิโซบะในแบบคล้ายกันนี้ไม่เพียงแต่ในเมืองรอบ ๆ เมืองฮิตะและ จังหวัดฟุกุโอกะ เท่านั้น แต่ยังไปถึง เขตเมืองใหญ่ในภูมิภาคอื่นอย่างในจังหวัดคานางาวะ จังหวัดไซตามะ จังหวัดไอจิ และ จังหวัดเกียวโต ด้วย
เฉ่าเมี่ยน

เฉ่าเมี่ยน  หรือ ฉาวหมิ่น  เป็นอาหารจีนประเภทหนึ่งที่ใช้เส้นบะหมี่จีน คล้ายกับยากิโซบะในอาหารญี่ปุ่น มีต้นกำเนิดจากมณฑลกวางตุ้ง
แบ่งได้เป็น 2 ประเภท คือ แบบที่นำเส้นบะหมี่มาผัดกับส่วนผสมต่าง ๆ เช่น ผักและเนื้อสัตว์ และ แบบที่นำเส้นบะหมี่ที่นำมาทอดในกระทะเหล็กแล้วราดด้วยลิวที่ผสมแป้งมันฝรั่ง
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เฉ่าเมี่ยนรูปแบบเฉพาะตัวได้ถูกสร้างขึ้นในภูมิภาคต่าง ๆ ของจีน โดยใช้วิธีการผัดหรือทอดบะหมี่แบบต่าง ๆ และใส่เครื่องที่หลากหลาย
เฉ่าเมี่ยนยังเป็นอาหารที่สามารถพบได้ในพื้นที่อื่นที่มีผู้ที่อพยพจากประเทศจีน ฮ่องกง และ ไต้หวัน ด้วย และยังเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมใน อินเดีย เนปาล สหราชอาณาจักร และ สหรัฐอเมริกา
ยาดอง

ยาดอง หรือ ยาดองเหล้า คือ ยาที่ใช้เครื่องสมุนไพรห่อแช่เหล้าเป็นต้น กินบำรุงร่างกายหรือแก้โรค อย่างไรก็ตามในปัจจุบันมีทั้งดองเหล้า ดองเกลือ ดองน้ำผึ้งและยาดองที่ไม่มีแอลกอฮอล์ การรับประทานมีการแนะนำว่ากินครั้งละไม่ 30 ซีซี หรือ 1 แก้วเป๊ก มากสุดต้องไม่เกิน 2 แก้วเป๊กต่อวัน ยาดองมีสรรพคุณด้านการบ้ารุงก้าลังแก้ปวดเมื่อย ปวดหลัง ปวดเอว บางต้ารับมีสรรพคุณที่ใช้บ้ารุงโลหิต บำรุงก้าหนัดแก้ปัญหาหย่อนสมรรถภาพทางเพศได้ ฯลฯ
ยาดองมักตั้งชื่อตามชื่อของสมุนไพรที่นำมาใช้เป็นส่วนผสม ซึ่งจะสอดคล้องกับสรรพคุณบางอย่างที่ได้จากสมุนไพรชนิดนั้น ๆ เช่น พญาเสือโคร่ง ม้ากระทืบโรง โด่ไม่รู้ล้ม กำลังช้างสาร สาวร้อยผัวหรือรากสามสิบ และสาวสะดุ้ง เป็นต้น
การดื่มยาดองพบได้ทั่วทุกภาคประเทศไทยและพบในกลุ่มคนทั่วไป พบในเพศชายเป็นหลัก เพราะความเชื่อเรื่องการเสริมสร้างสมรรถภาพทางเพศ มีจำหน่ายตามร้านขายยาดองหรือซุ้มยาดอง ยาดองเป็นที่นิยมในกลุ่มผู้ใช้แรงงาน และมีบางตำรับยาที่ช่วยให้กุลสตรีบำรุงโลหิต หลังคลอดที่อยู่ไฟไม่ได้ จึงมีสตรีดื่มยาดองในตำรับนี้
ยาดองเป็นการนำเอาสมุนไพรมาหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วนำไปตากแดดหรืออบให้แห้ง จากนั้นให้นำตัวยาทั้งหมดห่อด้วยผ้าขาวบางใส่ลงขวดโหลแช่เหล้าทิ้งไว้ 30–60 วันเป็นอย่างน้อย โดยเหล้าที่ใช้เป็นส่วนผสมนั้นมักจะใช้เป็นเหล้าโรงหรือเหล้าขาวที่มีปริมาณความเข้มข้นของแอลกอฮอล์บริสุทธิ์ 28–40 ดีกรี
กรณีการเสียชีวิตจากยาดอง ที่พบคือ ยาดองใส่เมทานอล มีรายงานเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2567 โดยมีผู้เสียชีวิต 6 ราย