pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เรือบรรทุกอากาศยานชั้นควีนเอลิซาเบธ

ควีนเอลิซาเบธ เป็นชั้นเรือบรรทุกอากาศยานของราชนาวีสหราชอาณาจักร สร้างขึ้นจำนวนสองลำ ได้แก่ เรือหลวงควีนเอลิซาเบธ และเรือหลวงปรินส์ออฟเวลส์ มีความสามารถบรรทุกอากาศยานจำนวนหกสิบลำ ทั้งแบบปีกตรึงและแบบปีกหมุน เรือชั้นนี้รับเอาชื่อจากเรือหลวงควีนเอลิซาเบธลำแรกซึ่งเป็นเรือรบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งตั้งชื่อตามสมเด็จพระนางเจ้าเอลิซาเบธที่ 1 
ในปี 2007 สหราชอาณาจักรประกาศการสร้างเรือบรรทุกอากาศยานจำนวนสองลำ และตั้งงบประมาณสำหรับสองลำไว้ที่ 4,085 ล้านปอนด์ อย่างไรก็ตาม การก่อสร้างก็ประสบความล่าช้า และงบประมาณบานปลายขึ้นตามลำดับ ท้ายที่สุดในปี 2013 มีการเจรจาต่อรองแก้ไขสัญญาจนจบที่ 6,200 ล้านปอนด์
เรือชั้นนี้เริ่มสร้างในปี 2009 และแล่นทดสอบในเดือนมิถุนายน 2017 เข้าประจำการในเดือนธันวาคม 2017 และเริ่มปฏิบัติการในปี 2020 ชั้นเรือนี้ถูกออกแบบให้รองรับอากาศยานขึ้นลงแนวดิ่ง ซึ่งเป็นการออกแบบเพื่อเครื่องบินขับไล่ F-35 ไลท์นิง 2 และยังมีเฮเลคอปเตอร์ AgustaWestland AW101 สำหรับเตือนภัยล่วงหน้าทางอากาศและปราบเรือดำน้ำ เรือชั้นนี้ยังถูกออกแบบให้มีความยืดหยุ่นในการใช้งาน สามารถรองรับกำลังพลราชนาวิกโยธิน 250 นายพร้อมส่วนสนับสนุนอย่างเฮลิคอปเตอร์โจมตี และเฮลิคอปเตอร์ลำเลียงขนาดใหญ่ อย่างเช่น CH-47 ชีนุก ฐานปฏิบัติการอยู่ที่ฐานทัพเรือพอร์ตสมัท
วัดจันทาราม (จังหวัดนครศรีธรรมราช)

วัดจันทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าวัง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ปัจจุบันมีพระครูกาเดิม (ทอง ธมฺมสฺโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดจันทาราม หรือ วัดจัน ตั้งอยู่ใจกลางชุมชนท่าวัง-ท่ามอญ ย่านเศรษฐกิจที่สำคัญและเก่าแก่ของตัวเมืองนครศรีธรรมราช ตามประวัติวัดเล่าว่าวัดนี้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2340 สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2350
โบราณสถานที่สำคัญในวัดได้แก่ กุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้ประดับด้วยลวดลายไม้ฉลุอย่างงดงาม เป็นกุฏิที่สร้างขึ้นสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งเสด็จประพาสเมืองนครศรีธรรมราชได้มีการสมทบทุนสร้างกุฏิขึ้น มีลักษณะเป็นอาคารทรงไทยปนฝรั่งซึ่งนิยมกันในสมัยนั้นส่วนลวดลายไม้ฉลุ หรือเรียกว่า "เรือนขนมปังขิง" วัดมีโบราณวัตถุคือ ตู้พระธรรมลงรักปิดทองจำนวน 5 ใบ เขียนลวดลายเรื่องรามเกียรติ์และลายไทย
วัดเจ้าพราหมณ์

วัดเจ้าพราหมณ์ เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ภายในเกาะเมืองอยุธยา ริมคลองฉะไกรใหญ่ โดยอาจจะเป็นเทวสถานในศาสนาฮินดูมาก่อน เนื่องจากยังเหลือปรางค์ประธาน เป็นปรางค์ที่ก่อด้วยอิฐ ฐานของปรางค์ก่ออิฐเรียงอยู่บนแนวฐานล่างซึ่งก่อด้วยศิลาแลง ลวดลายปูนปั้นติดอยู่ที่ซุ้มชั้นบนของซุ้มทางเข้าด้านหน้าของปรางค์ ลักษณะโครงสร้างและลวดลายปูนปั้นที่ประดับบนโบราณสถานเป็นศิลปะอยุธยาตอนต้นหรือเก่ากว่านั้น ก่อนจะกลายมาเป็นพุทธสถานในภายหลัง โดยได้มีการปฏิสังขรณ์ในสมัยอยุธยาตอนปลาย เนื่องจากมีการก่อฐานเขียงปิดทับฐานปรางค์องค์เดิมเพื่อเชื่อมกับวิหาร
ต่อมาในต้นปี 2534 กรมศิลปากร ได้ทำการขุดสำรวจในบริเวณแนววิหารเดิมด้านทิศใต้พบโบราณวัตถุที่สำคัญได้แก่
ชิ้นส่วนต้นพระพาหาด้านซ้ายของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรเปล่งรัศมีซึ่งสลักรูปพระพุทธรูปปางสมาธิ ซ้อนกันเป็นชั้นเห็นอยู่ 4 ชั้น เป็นศิลปะลพบุรี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18 ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ราชบุรี จังหวัดราชบุรี 
ประติมากรรมสำริดรูปพระลักษมีศิลปะอินเดียใต้ สมัยราชวงศ์โจฬะ อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18–19 และยังพบกำไลสำริด 1 คู่ ทำเป็นรูปงูอ้าปากตามลำตัวเป็นเกล็ด โบราณวัตถุทั้ง 3 ชิ้นเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จันทรเกษม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ต่อมากรมศิลปากรได้เข้ามาทำการขุดแต่งอีกครั้งในปี 2541
จีเซล

เอริ อูจินางะ  หรือที่รู้จักกันในชื่อจีเซล  เป็นนักร้องและแร็ปเปอร์ชาวญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ในเกาหลีใต้ เธอเป็นสมาชิกของเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้เอสปา เปิดตัวภายใต้สังกัดเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020
ชีวิตส่วนตัว.
จีเซลเกิดที่เขตคังนัม โซล ประเทศเกาหลีใต้ มีแม่เป็นชาวเกาหลีและพ่อเป็นชาวญี่ปุ่น และเติบโตที่โตเกียวประเทศญี่ปุ่น เธอพูดภาษาญี่ปุ่น เกาหลี และอังกฤษได้คล่อง
เธอเข้าเรียนที่ Tokyo International School และ โรงเรียนนานาชาติแห่งพระหฤทัย เธอได้รู้จักกับแนวเพลงเคป็อปในชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง ต่อมาเธอกลับมาที่เกาหลีหลังจากสำเร็จการศึกษาเพื่อออดิชันของเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์และผ่านการออดิชันหลังจากพยายามมา 4 ครั้ง เธอใช้ชื่อบนเวทีว่า จีเซล หลังจากเธอได้รับจากรุ่นพี่ในบริษัทที่ช่วยฝึกฝนเธอ
อาชีพ.
2020–ปัจจุบัน: เปิดตัวกับเอสปา และกิจกรรมเดี่ยว.
หลังจากฝึกฝนเป็นเวลา 11 เดือน เอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ได้เปิดตัวเธอในฐานะสมาชิกคนที่สามของเอสปาในวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 เป็นเกิร์ลกรุปวงแรกตั้งแต่การเปิดตัววงเรดเวลเวต ในปี ค.ศ. 2014 และเปิดตัวด้วยซิงเกิล "แบล็กแมมบา" ในวันที่ 17 พฤศจิกายน
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021 จีเซลได้มีส่วนร่วมในเพลง "Zoo" ร่วมกับเพื่อนร่วมค่ายในอัลบั้ม""
เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2024 มีการประกาศว่าจีเซลจะร่วมงานกับบลปัลกันโฟร์ในซิงเกิล "Lips" วางจำหน่ายในวันที่ 13 มิถุนายน เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน มีการประกาศว่าจีเซลจะร่วมงานกับHaonในซิงเกิล "Skrr" กำหนดวางจำหน่ายในวันที่ 20
ผลงานเพลง.
เครดิตการแต่งเพลง.
เครดิตเพลงทั้งหมดดัดแปลงมาจากฐานข้อมูลของ Korea Music Copyright Association เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น
ตำบลควน

ควน เป็นตำบลของอำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี เป็นที่ตั้งของชุมชนปาลัส เป็นชุมชนสองอำเภอขนาดใหญ่ซึ่งแบ่งเขตโดยมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 สายคลองแงะ–จุดผ่านแดนถาวรสุไหงโก-ลก กับตำบลลางาของอำเภอมายอ โดยมีที่ทำการไปรษณีย์ปาลัสแยกจากอำเภอสังกัดตนเอง 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลควนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
ตำบลควนตั้งอยู่ริเวณเชิงเขาลูกหนึ่งซึ่งภาษาใต้เรียก "ควน" ซึ่งคำว่า "ควน" แปลว่า ที่สูง ต่อมาในปี พ.ศ. 2479 ทางข้าหลวงจังหวัดปัตตานีได้ยุบท้องที่ตำบลท่าน้ำตะวันออก รวมกับตำบลท่าน้ำตะวันตก ตั้งเป็น "ตำบลท่าน้ำ" ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2583 ทางราชการได้สั่งยุบตำบลท่าน้ำ มารวมกับตำบลควน
ในปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกหมู่ 4 บ้านตะโละ, หมู่ 5 บ้านสุเหร่า, หมู่ 6 บ้านตีนเขา และหมู่ 7 บ้านโต๊ะชา ของตำบลควน รวมทั้งหมด 4 หมู่บ้าน จัดตั้งเป็น ตำบลท่าน้ำ อีกครั้ง
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลควนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลควน มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลควน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลควน ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517 
ในปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลควนมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 12.91 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,769 คน และ 810 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลควนอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลควนในปี พ.ศ. 2540
ประชากร.
พื้นที่ตำบลควนประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 6 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 2,387 คน แบ่งเป็นชาย 1,148 คน หญิง 1,239 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 8 ในอำเภอปะนาเระ
      หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ระบบอาวุธป้องกันตนเองระยะประชิด

ระบบอาวุธป้องกันตนเองระยะประชิด  หรือย่อเป็น CIWS (ซีวิซ) เป็นระบบอาวุธป้องกันภัยเฉพาะจุด สำหรับตรวจจับและทำลายอากาศยานหรือมิสไซล์ของข้าศึกที่ฝ่าแนวป้องกันรอบนอกเข้ามาได้แล้ว และกำลังเคลื่อนเข้าใกล้ตนเองในระยะประชิด ซีวิซมีระยะยิงทำลายไม่เกินห้ากิโลเมตร เป็นระบบที่นิยมติดตั้งบนเรือรบ เรือรบขนาดใหญ่สมัยใหม่แทบทุกลำติดตั้งซีวิซ ในบางกรณีก็มีการติดตั้งซีวิซเพื่อป้องกันฐานทัพเช่นกัน
ซีวิซแบ่งเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือระบบปืนใหญ่โรตารีหลายลำกล้องซึ่งมีอัตรายิงสูงมาก พร้อมเรดาร์และคอมพิวเตอร์ในตัว ติดตั้งบนป้อมปืนหมุนได้ สำหรับทำลายมิสไซส์และอากาศยานข้าศึก ประเภทสองคือระบบมิสไซส์นำวิถีด้วยอินฟาเรดหรือเรดาร์ สำหรับทำลายอากาศยานข้าศึก
รายชื่อระบบซีวิซ.
รายชื่อระบบซิวิซ - จำนวนลำกล้อง x ขนาดลำกล้อง
ฮิคุเลโอ

Tautuiaki Taula Koloamatangi (เกิด 7 กุมภาพันธ์ 1991) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่เซ็นสัญญากับ New Japan Pro-Wrestling (NJPW) สมาคมของญี่ปุ่น และ Impact Wrestling สมาคมของอเมริกาภายใต้ชื่อ ฮิคุเลโอ (Hikuleo, ヒクレオ, Hikureo) เขาเป็นอดีตแชมป์ Strong Openweight และเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม Guerrillas of Destiny
หมู่วิหารตาฮัจรัต

หมู่วิหารตาฮัจรัต  ในหมู่บ้านลิมจาร์ ประเทศมอลตา ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกเช่นเดียวกับวิหารหินใหญ่อื่น ๆ อีกหลายแห่งในมอลตา ตาฮัจรัตเป็นหนึ่งในศาสนสถานที่เก่าแก่ที่สุดในโลก วิหารหลังใหญ่กว่ามีอายุอยู่ในระยะจกันตียา (3,600–3,200 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ในขณะที่วิหารหลังเล็กกว่ามีอายุอยู่ในระยะฮัลซัฟลีนี (3,300–3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
ที่ตั้ง.
ตาฮัจรัตตั้งอยู่ที่รอบนอกทิศตะวันออกของหมู่บ้านลิมจาร์ ห่างจากหมู่วิหารสกอร์บาประมาณ 1 กิโลเมตร ด้านหน้าอาคารตาฮัจรัตมีลักษณะคล้ายกับด้านหน้าอาคารสกอร์บา
หมู่วิหาร.
การขุดพบชั้นเครื่องปั้นดินเผาแสดงให้เห็นว่าเคยมีหมู่บ้านตั้งอยู่บนพื้นที่นี้และมีอายุเก่าแก่กว่าตัววิหาร เครื่องปั้นดินเผายุคแรกนี้มีอายุอยู่ในระยะลิมจาร์ (3,800–3,600 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
ตาฮัจรัตสร้างขึ้นจากหินปูนปะการังชั้นล่างซึ่งเป็นหินโผล่ชุดที่เก่าแก่ที่สุดในหมู่เกาะมอลตา หมู่วิหารประกอบด้วยวิหาร 2 หลังที่อยู่ติดกัน วิหารน้อยติดกับด้านเหนือของวิหารใหญ่
วิหารทั้งสองมีการวางผังที่ไม่สม่ำเสมอและมีขนาดเล็กกว่าวิหารยุคหินใหม่หลายแห่งในมอลตา นอกจากนี้ยังมีความต่างจากวิหารหินใหญ่อื่น ๆ ตรงที่ไม่พบบล็อกหินที่ผ่านการตกแต่งลวดลาย อย่างไรก็ตาม ยังพบโบราณวัตถุจำนวนหนึ่งในพื้นที่ โบราณวัตถุที่น่าสนใจที่สุดน่าจะเป็นแบบจำลองวิหารชิ้นหนึ่ง ที่แกะสลักจากหินปูนแพลงก์ตอนโกลบิเจอไรนา แบบจำลองนี้มีหลังคาและแสดงให้เห็นโครงสร้างตามแบบฉบับวิหารหินใหญ่ในมอลตา ซึ่งประกอบด้วยโครงสร้างเสากับทับหลังด้านหน้า การก่อผนังด้วยบล็อกหินแคบสลับบล็อกหินกว้าง และการก่อชั้นหินให้เหลื่อมออกมาทีละชั้นเพื่อให้เป็นโครงสร้างด้านบน
วิหารใหญ่.
วิหารใหญ่ (ซึ่งมีอายุอยู่ในระยะจกันตียา) มีผังเป็นรูปดอกจิกสามแฉกตามแบบฉบับ โดยมีส่วนหน้าเว้าเปิดสู่ลานกว้างครึ่งวงกลม ส่วนหน้าประกอบด้วยช่องประตูขนาดใหญ่ตรงกลางและที่นั่งตรงฐาน บันไดสองขั้นพาไปสู่ทางเข้าหลักและทางเดินที่ขนาบด้วยแผ่นหินปูนปะการังขนาดใหญ่ตั้งตรง
ทางเดินนำไปสู่ลานกลางวิหารซึ่งแผ่ออกเป็นห้องครึ่งวงกลม 3 ห้อง ห้องเหล่านี้ถูกก่อผนังปิดบางส่วนในบางช่วงเวลาของระยะฮัลซัฟลีนี และมีการค้นพบเศษเครื่องปั้นดินเผาภายในผนังที่ว่านี้ มุขโค้งของแต่ละห้องสร้างด้วยผนังหินสกัดหยาบ การก่อชั้นหินเหนือผนังให้เหลื่อมออกมาทีละชั้นบ่งชี้ว่าวิหารนี้เคยมีหลังคาคลุม
มีการค้นพบประติมากรรมวิหารแกะสลักที่นี่ เป็นแบบจำลองขนาดเล็กที่แกะสลักจากหินปูนโกลบิเจอไรนาและได้รับการค้นพบใน ค.ศ. 1923
วิหารน้อย.
วิหารน้อย (ซึ่งมีอายุอยู่ในระยะฮัลซัฟลีนี) ตั้งอยู่ทางด้านเหนือและมีความยาว 6 เมตรครึ่ง มีทางเข้าถึงจากมุขโค้งด้านตะวันออกของวิหารใหญ่ วิหารหลังนี้สร้างด้วยหินก้อนเล็กกว่าและแสดงถึงความไม่สมบูรณ์ของการออกแบบที่ถูกมองว่ามีความโบราณหรือเป็นลักษณะเฉพาะของชนบท
การขุดค้น.
ตาฮัจรัตได้รับการขุดค้นทางโบราณคดีในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1923–1926 นำโดยทิมิสโตคลีส แซมมิต ซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ ต่อมาได้รับการขุดค้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1954 นำโดยจอห์น เดวีส์ เอวันส์ จากนั้นเดวิด เอช. ทรัมป์ นักโบราณคดีชาวอังกฤษ ได้ระบุอายุโบราณสถานแห่งนี้อย่างแม่นยำหลังการขุดค้นใน ค.ศ. 1961
ตาฮัจรัตมีชื่อรวมอยู่ในรายการโบราณวัตถุสถานของมอลตา ค.ศ. 1925
การบูรณะ.
ส่วนหน้าของวิหารและช่องประตูได้รับการสืบสร้างขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1937
บาเลนตินา อาโกสตา ฮิรัลโด

บาเลนตินา อาโกสตา ฮิรัลโด (19 เมษายน ค.ศ. 2000 –) เป็นนักยิงธนูชาวโคลอมเบีย ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งยิงธนูยุวชนชิงแชมป์โลก 2019 กระทั่งสองปีต่อมา เธอได้ลงแข่งประเภทบุคคลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
วัดกระชาย

วัดกระชาย หรือ วัดเจ้าชาย เป็นวัดร้างที่ตั้งอยู่บนเนินกลางทุ่งปากกรานหรือบ้านกลางคลองตะเคียน นอกเกาะเมืองอยุธยาไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้บริเวณตำบลบ้านป้อม อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจุบันยังไม่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากร
วัดกระชายมีกรุพระที่สำคัญคือ กรุพระพิมพ์ปางสิบทัศน์ หรือพระเจ้าสิบชาติ มีพุทธคุณในทาง คงกระพันชาตรี แต่ปัจจุบันถูกขุดไปหมดแล้ว โดยถูกบรรจุในพระเจดีย์องค์เดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในวัด แต่อยู่ในสภาพทรุดเอียง
วัดกระชายยังปรากฏในพระราชพงศาวดารอีกว่าเป็นวัดที่ใช้สำเร็จโทษพระศรีศิลป์ พระราชนัดดาของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ที่วางแผนลอบปลงพระชนม์สมเด็จพระนารายณ์มหาราชถึง 2 ครั้ง นอกจากนี้ในช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 กองทัพพม่ายังได้ใช้วัดกระชาย วัดเต่า และวัดสุเรนทร์ เป็นที่ตั้งทัพโจมตีพระนคร
มิวนิก (แก้ความกำกวม)

มิวนิก เป็นเมืองในประเทศเยอรมนี
มิวนิก ยังสามารถหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
ตำบลประจัน

ประจัน เป็นตำบลของอำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี มีพื้นที่ 12.5 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 7,812.5 ไร่) และมีเขตการปกครองทั้งหมด 9 หมู่บ้าน 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลประจันมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
ประจัน เป็นคำทับศัพท์แทนภาษามลายู คือ "ปรือแจ" หรือ "ปรือแจแม" คือ "สถานที่ที่เราต้องจำไว้" ตามตำนานเล่าว่า เมื่อประมาณ พ.ศ. 2256 ได้มีกองคาราวานติดตามช้างเผือกกลุ่มหนึ่งซึ่งมาจากจังหวัดยะลา ได้เดินทางด้วยเท้าและถึงบ้านประจันเป็นเวลาตอนเย็น พอถึงเวลากลางคืนเกิดพายุฝนฟ้าคะนอง ท้องฟ้ามืดมัว การเดินทางไม่สะดวกจึงหลงทางเดินวนไปวกมาอยู่กับที่ ไม่รู้จะไปทางทิศไหนดี บังเอิญกองคาราวานนั้นได้เห็นแสงไฟตะเกียงจากบ้านหลังหนึ่งของชาวบ้านในละแวกนั้น กองคาราวานกลุ่มนั้นจึงนึกขึ้นได้ว่าน่าจะเป็นแสงไฟตะเกียงจากบ้าน ที่เราได้เดินทางผ่านมาเมื่อตอนเย็น จึงรอดจากการหลงทาง กองคาราวานจึงได้ตั้งชื่อหมู่บ้านนี้ว่า "บ้านปรือแจ" หรือ "บ้านประจัน" 
คนกลุ่มแรกที่เริ่มก่อตั้งบ้านประจัน ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นใคร แต่ชาวบ้านได้เล่าว่า คนกลุ่มแรกที่เริ่มก่อตั้งหมู่บ้านนี้น่าจะเป็นโตะแย จากหลักฐานที่ได้ค้นพบว่าในหมู่บ้านนี้มีกูโบร์โตะแย (กูโบร์ หมายถึง สุสาน) และโตะแยเป็นคนแรกที่ได้ฝังศพที่กูโบร์ประจัน ลักษณะของโตะแย ตามที่เล่าขานกันว่ามีลักษณะเป็นเพศชาย ตัวเล็ก เพดานปากสีดำและผมหยิก ชาวบ้านในสมัยนั้นเชื่อว่าโตะแยน่าจะเป็นคนที่ศักดิ์สิทธิ์ และกูโบร์โตะแย จึงเป็นที่เคารพมาจนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลประจันแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลประจัน มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลประจัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประจันทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลประจัน ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517
ในปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลประจันมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 12.50 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,773 คน และ 1,086 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลประจันอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลประจันในปี พ.ศ. 2540
ประชากร.
พื้นที่ตำบลประจันประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 9 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 8,714 คน แบ่งเป็นชาย 4,321 คน หญิง 4,393 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับที่ 4 ในอำเภอยะรัง
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
เว่ย์ชื่อชุนชิว

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เว่ย์ชื่อชุนชิว  หรือ พงศาวดารตระกูลวุย เป็นตำราประวัติศาสตร์จีนเกี่ยวกับราชวงศ์ของรัฐวุยก๊ก (魏 "เว่ย์") ในยุคสามก๊กของจีน เขียนโดยซุน เชิ่ง (孫盛) นักประวัติศาสตร์ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 4 มีทั้งหมด 20 เล่ม
ปัจจุบัน"เว่ย์ชื่อชุนชิว"สูญหายไปแล้ว เนื้อหาที่หลงเหลืออยู่ของ"เว่ย์ชื่อชุนชิว"ปรากฏเฉพาะในอรรถาธิบายหรือคำอธิบายประกอบของหนังสือเล่มอื่น ตัวอย่างเช่น "เว่ย์ชื่อชุนชิว"ได้รับการอ้างอิงโดยเผย์ ซงจือ (裴松之) ในอรรถาธิบายที่แทรกใน"สามก๊กจี่" ("ซานกั๋วจื้อ")
ตำบลเมาะมาวี

เมาะมาวี เป็นตำบลของอำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี มีพื้นที่ 19.84 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 12,400.3 ไร่) และมีเขตการปกครองทั้งหมด 6 หมู่บ้าน 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลเมาะมาวีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
เมาะมาวี มีที่มาจากภาษามลายูท้องถิ่น คำว่า "เมาะ" เป็นคำสรรพนาม หมายถึง แม่หรือยาย ส่วนคำว่า "มาวี" เป็นชื่อคน (ผู้ชาย) ดังนั้นคำว่า "เมาะมาวี" จึงหมายถึง "แม่ของคนชื่อมาวี" หรือ "ยายของคนที่ชื่อมาวี" สาเหตุที่ได้ชื่อว่าตำบลเมาะมาวีมาจนบัดนี้ เพราะว่าสมัยก่อนในตำบลเมาะมาวีมีสภาพการคมนาคมยังไม่สะดวกนัก พาหนะในการเดินทางส่วนใหญ่จะเป็นเกวียนหรือการสัญจรด้วยการเดินเท้า บ้านเรือนแต่ละหลังปลูกอยู่ในระยะห่างกันมาก หนึ่งในนั้นมีบ้านของเมาะมาวีตั้งอยู่ และเมื่อผู้คนสัญจรมาถึงบริเวณนี้มักจะแวะพักเหนื่อยที่บ้านของเมาะมาวี เป็นประจำจนมีชื่อเรียกติดปากและเป็นชื่อเรียกของหมู่บ้านและเป็นที่มาของชื่อตำบลเมาะมาวีมาจวบจนกระทั่งปัจจุบัน 
ใน พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกหมู่ 3 บ้านพงสาฆอ, หมู่ 4 บ้านดุซงปาเย ของตำบลกระโด รวมกับพื้นที่หมู่ 1 บ้านเมาะมาวี, หมู่ 2 บ้านต้นมะขาม และหมู่ 8 บ้านเกาะบาตอ ของตำบลกอลำ รวมทั้งหมด 5 หมู่บ้าน จัดตั้งเป็น ตำบลเมาะมาวี โดยตั้งเป็นหมู่ที่ 1–5 ตำบลเมาะมาวี ตามลำดับ 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
ตำบลเมาะมาวีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลเมาะมาวี มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลเมาะมาวี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมาะมาวีทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลเมาะมาวี ที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517
ใน พ.ศ. 2538 สภาตำบลเมาะมาวีมี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 19.84 ตารางกิโลเมตร ประชากร 9,520 คน และ 1,589 ครัวเรือน พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลเมาะมาวีอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเมาะมาวีใน พ.ศ. 2540
ประชากร.
พื้นที่ตำบลเมาะมาวีประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 6 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 11,258 คน แบ่งเป็นชาย 5,612 คน หญิง 5,646 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับที่ 3 ในอำเภอยะรัง
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ตำบลกอลำ

กอลำ เป็นตำบลของอำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี มีพื้นที่ 17.68 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 11,050.4 ไร่) และมีเขตการปกครองทั้งหมด 5 หมู่บ้าน 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลกอลำมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
กอลำ มาจากภาษามลายู คำว่า "กอแล" ซึ่งมีความหมายว่าแอ่งน้ำหรือบึงในสมัยก่อน เนื่องจากพื้นที่เป็นที่ราบ สภาพดินเหมาะแก่การทำนาและทำเครื่องปั้นดินเผา จนสถานที่แห่งนั้นกลายเป็นแอ่งน้ำซึ่งภาษามลายูเรียกว่า "กอลำ" 
ใน พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่หมู่ 1 บ้านเมาะมาวี, หมู่ 2 บ้านต้นมะขาม และหมู่ 8 บ้านเกาะบาตอ ของตำบลกอลำ รวมกับหมู่ 3 บ้านพงสาฆอ, หมู่ 4 บ้านดุซงปาเย ของตำบลกระโด รวมทั้งหมด 5 หมู่บ้าน จัดตั้งเป็น ตำบลเมาะมาวี โดยตั้งเป็นหมู่ที่ 1–5 ตำบลเมาะมาวี 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลกอลำแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลกอลำ มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลกอลำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกอลำทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลกอลำ ที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517
ใน พ.ศ. 2538 สภาตำบลกอลำมี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 17.68 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,063 คน และ 901 ครัวเรือน พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลกอลำอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลกอลำใน พ.ศ. 2540
ประชากร.
พื้นที่ตำบลกอลำประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 5 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 6,546 คน แบ่งเป็นชาย 3,228 คน หญิง 3,318 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับที่ 7 ในอำเภอยะรัง
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ตำบลคลองใหม่ (อำเภอยะรัง)

คลองใหม่ เป็นตำบลของอำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี มีพื้นที่ 10.25 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 6,412.1 ไร่) และมีเขตการปกครองทั้งหมด 6 หมู่บ้าน เดิมเป็นที่ตั้งของเมืองหนองจิก 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลคลองใหม่มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
คลองใหม่ (สุไหงบารู) บ้านสุไหงบารู ตั้งอยู่หมู่ที่ 4 มีคลองสุไหงบารูหรือคลองใหม่ เป็นการขุดเชื่อมแม่น้ำปัตตานีในสมัยการปกครอง 7 หัวเมือง เนื่องจากลําน้ําปัตตานีเดิมเมื่อไหลผ่านถึงบ้านปรีกีก็จะไหลวกไปตําบลคอลอตันหยง ตําบลยาบี ซึ่งอยู่ในเขตอําเภอหนองจิก แล้วจึงแยกมาออกที่บ้านอาเนาะปูโละ ตําบลยะรัง สู่ปากน้ําเมืองปัตตานีที่ตําบลสะบารัง ดังนั้นเรือแพที่มาค้าขายกับเมืองยะลาต้องผ่านด่านภาษีของหนองจิก เรือแพเหล่านี้จําเป็นต้องเสียภาษีให้แก่เจ้าเมืองหนองจิกก่อนที่จะมาถึงด่านภาษีของเมืองปัตตานี ทําให้เมืองปัตตานีขาดผลประโยชน์ในการเก็บภาษี เจ้าเมืองปัตตานีสมัยนั้น คือ สุลต่านสุไลมาน ซารีฟุดิน ชาห์ จึงสั่งให้ขุดคลองลัดขึ้นตรงบ้านคลองใหม่สู่ตําบลยะรัง เขตพื้นที่ของเมืองปัตตานี ความยาวประมาณ 7 กิโลเมตร
ใน พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่หมู่ 6 บ้านกอตอระนอ ของตำบลกระโด รวมกับหมู่ 5 บ้านบินยา และหมู่ 6 บ้านกาแลสะนอ ของตำบลปิตูมุดี รวมทั้งหมด 3 หมู่บ้าน จัดตั้งเป็น ตำบลคลองใหม่ โดยตั้งเป็นหมู่ที่ 1–3 ตำบลคลองใหม่ ตามลำดับ 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
ตำบลคลองใหม่แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลคลองใหม่มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลคลองใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองใหม่ทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลคลองใหม่ ที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517
ใน พ.ศ. 2538 สภาตำบลคลองใหม่มี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 10.25 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,797 คน และ 832 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลคลองใหม่อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลคลองใหม่ในปี พ.ศ. 2540
ประชากร.
พื้นที่ตำบลคลองใหม่ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 6 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 5,459 คน แบ่งเป็นชาย 2,714 คน หญิง 2,745 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับที่ 10 ในอำเภอยะรัง
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
พิศาล มาณวพัฒน์

พิศาล มาณวพัฒน์ (เกิด 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499) เป็นนักการเมืองและนักการทูตชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ เช่น เอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐ, แคนาดา, จาเมกา, อินเดีย, เบลเยียม, ลักเซมเบิร์ก และ ประชาคมยุโรป รวมทั้งเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา 
ประวัติ.
พิศาล รับราชการในกระทรวงการต่างประเทศ ในช่วง พ.ศ. 2534 – 2535 ดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่การทูต 7 ประจำสำนักงานเลขานุการรัฐมนตรี เป็นผู้จดและรวบรวมบันทึกการประชุม Morning Prayer ซึ่งเป็นการหารือเชิงนโยบายด้านการต่างประเทศของอาสา สารสิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เพื่อขับเคลื่อนการทูตภาคปฏิบัติของรัฐบาลอานันท์ ปันยารชุนทั้งสองสมัย
พิศาล มาณวพัฒน์ เป็นกรรมการของมูลนิธิคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) นอกจากนี้ ยังได้รับเชิญร่วมสนทนาด้านการต่างประเทศในรายการของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสเป็นประจำ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
พิศาล มาณวพัฒน์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
ตำบลถนน

ถนน เป็นตำบลของอำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี มีพื้นที่ 15.24 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 9,525.1 ไร่) และมีเขตการปกครองทั้งหมด 4 หมู่บ้าน 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลถนนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
สมัยโบราณชาวบ้านในแถบนี้มีอาชีพทอผ้าซึ่งถ้าพูดเป็นภาษาพื้นบ้านว่า "ตือนุง" เป็นเหตุให้ต่อมาชาวบ้านจะเรียกหมู่บ้านนี้ว่ากำปงตือนุง แปลว่า "บ้านที่มีอาชีพการทอผ้า" และต่อมาได้พูดกร่อนมากลายเป็นคำว่า "ถนน" ในปัจจุบัน เคยเป็นหมู่บ้านในการปกครองของเมืองยะหริ่ง
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
ตำบลถนนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลถนน มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลถนน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถนนทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลถนน ที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517
ใน พ.ศ. 2538 สภาตำบลถนนมี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 15.24 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,466 คน และ 544 ครัวเรือน พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลถนนอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลถนนใน พ.ศ. 2540
ประชากร.
พื้นที่ตำบลถนนประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 4,053 คน แบ่งเป็นชาย 2,003 คน หญิง 2,050 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับที่ 7 ในอำเภอมายอ
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ตำบลตรัง

ตรัง เป็นตำบลของอำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี มีพื้นที่ 15.64 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 9,775.1 ไร่) และมีเขตการปกครองทั้งหมด 4 หมู่บ้าน 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลตรังมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
สมัยก่อนพระยายามูซึ่งเป็นผู้ปกครองหมู่บ้าน ให้ราษฎรซึ่งมีอาชีพทำนา นำฟางข้าวหรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "ซัง" ที่เหลือจากการเก็บเกี่ยวมากองไว้กลางหมู่บ้าน เรียกว่า "กองซัง" และใช้กองซังนี้เป็นจุดนัดพบชาวบ้าน จึงเรียกชื่อหมู่บ้านว่า "บ้านกองซัง" ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น "บ้านตรัง" จนถึงปัจจุบัน
พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่หมู่บ้านด้านทิศใต้ของตำบลตรัง ได้แก่ หมู่ 4 บ้านบูดน และหมู่ 5 บ้านมะหุด รวม 2 หมู่บ้าน ตั้งขึ้นเป็น ตำบลปะโด โดยตั้งเป็นหมู่ที่ 1–2 ตำบลปะโด ตามลำดับ
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
ตำบลตรังแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลตรัง มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลตรัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตรังทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลตรัง ที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517
ใน พ.ศ. 2538 สภาตำบลตรังมี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 15.64 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,872 คน และ 576 ครัวเรือน พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลตรังอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลตรังใน พ.ศ. 2540
ประชากร.
พื้นที่ตำบลตรังประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 3,342 คน แบ่งเป็นชาย 1,700 คน หญิง 1,642 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับที่ 11 ในอำเภอมายอ
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
ประชากรในตำบลตรังส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 75 พบศาสนิกชนอยู่มากที่หมู่ 1, 3 และ 4 และมีประชากรนับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 25 อาศัยอยู่ที่หมู่ 2 โดยมีมัสยิดทั้งหมด 5 แห่ง บาลาเซาะห์ 5 แห่ง และวัดพุทธหนึ่งแห่ง คือ วัดประเวศน์ภูผา ตั้งอยู่หมู่ 2
โถแห่งจักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1

โถแห่งจักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1 เป็นขวดโถที่บรรจุแคลไซต์หรืออะลาบาสเทอร์, หรือในนามว่า "เศวตศิลา" (อะลาบาสตรอน) อันจารึกพระนามของจักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1 กษัตริย์ผู้ครองนครจักรวรรดิอะคีเมนิด (ครองนครช่วงก่อนคริสตกาลที่ 486–465), ซึ่งค้นพบที่สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส, ในเมืองคาเรีย, ปัจจุบันตั้งอยู่ในประเทศตุรกี, บริเวณเชิงบันไดทางทิศตะวันตกของสุสาน ปัจจุบันโถเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริติช, โดยมิได้มีการจัดแสดงโถดังกล่าว
เนื้อหาทางจารึก.
โถจารึกข้อความสั้นเป็นสำคัญในภาษาเปอร์เซียโบราณ, ภาษาอียิปต์, ภาษาบาบิโลน, และภาษาเอลาไมต์:
 𐏐 𐏐 <br>
("Xšayāršā : XŠ : vazraka")<br>
"เซิร์กซีส : มหาราช"
วัตถุประสงค์ของโถใบนี้มิสามารถทราบได้ อาจมีการบรรจุน้ำจากแม่น้ำไนล์บางส่วนซึ่งรับมอบเพื่อเป็นเครื่องหมายของการสวามิภักดิ์ ตัวอย่างโถคล้ายกันที่รู้จักแพร่หลายในอาณาเขตของจักรวรรดิอะคีเมนิด อย่างโถแห่งดาไรอัสมหาราช โถนี้อาจเป็นของสะสมของ"เซแทร็ป"แห่งคาเรียน, และเป็นหลักฐานถึงความเกี่ยวพันทางญาติระหว่างนครคาเรียนและนครอะคีเมนิด 
โถขวดนี้มีต้นกำเนิดจากอียิปต์ถือเป็นของที่มีค่าสำหรับจักรวรรดิอะคีเมนิด, และด้วยโถขวดนี้มีคุณค่ามาก จักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1 อาจมอบให้กับผู้ปกครองนครคาเรียนก็ได้, และเก็บเป็นสิ่งสำคัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง, โถใบนี้ จักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1 อาจมอบให้กับพระนางอาร์เทมิเซียที่ 1 แห่งคาเรียน, ผู้สนองงานอย่างสมศักดิ์ศรีในฐานะแม่ทัพราชนาวีหญิงพระองค์เดียวของพระองค์ในรหว่างการรุกรานกรีซของเปอร์เซียครั้งที่สอง, และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุทธการที่ซาลามิส
โถใบนี้เก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์บริติช ความสูงของโถ 28.8 เซนติเมตร, มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 12.8 เซนติเมตรวัดจากปากขอบ ค้นพบโดยชาร์ล ทอมัส นิวตัน ในปี พ.ศ. 2400
ตำบลบ้านกลาง (อำเภอปะนาเระ)

บ้านกลาง เป็นตำบลของอำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีพื้นที่ 21.02 ตารางกิโลเมตร (คิดเป็น 13,137.5 ไร่) และมีเขตการปกครองทั้งหมด 9 หมู่บ้าน 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลบ้านกลางมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
บ้านกลาง เป็นหมู่บ้านของคนไทยที่นับถือศาสนาพุทธอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ โดยมีชุมชนวัดเทพนิมิตรหรือวัดบ้านกลางสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยดูจากสถาปัตยกรรมและลวดลายศิลปะ บ้างก็ว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นในช่วงต้นของกรุงรัตนโกสินทร์ราว พ.ศ. 2406 เป็นวัดเก่าที่มีมาเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจน แต่มีชื่อปรากฏในประวัติวัดศรีสุดาจันทร์ว่า "วัดเทพนิมิต" หรือ "วัดบ้านกลาง" นั้นตั้งอยู่ไม่ไกลกัน มีชาวไทยมุสลิมตั้งบ้านเรือนอยู่โดยรอบวัดพระสงฆ์ที่จำพรรษาอยู่ที่วัดเทพนิมิตไม่สะดวกในการดำรงชีพ จึงได้ออกมาสร้างวัดศรีสุดาจันทร์ขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2442 และมีคนไทยที่นับถือศาสนาอิสลามสร้างบ้านเรือนอยู่โดยรอบ จึงเรียกว่า "บ้านกลาง"
พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่หมู่บ้านด้านทิศใต้ของตำบลบ้านกลาง ได้แก่ หมู่ 8 บ้านใหญ่, หมู่ 9 บ้านหัวนอน, หมู่ 7 บ้านปากช่อง และหมู่ 6 บ้านมะรวด รวม 4 หมู่บ้าน ตั้งขึ้นเป็น ตำบลคอกกระบือ โดยตั้งเป็นหมู่ที่ 1–4 ตำบลคอกกระบือ ตามลำดับ 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
ตำบลบ้านกลางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลบ้านกลางมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านกลางทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลบ้านกลาง ที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517 
ใน พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ้านกลางมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 21.02 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,432 คน และ 1,042 ครัวเรือน พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ้านกลางอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านกลางใน พ.ศ. 2540
ประชากร.
พื้นที่ตำบลบ้านกลางประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 9 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 8,335 คน แบ่งเป็นชาย 4,142 คน หญิง 4,193 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นลำดับที่ 2 ในอำเภอปะนาเระ
      หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
จิตติ นาวีเสถียร

พลเอก จิตติ นาวีเสถียร (19 มีนาคม พ.ศ. 2456 – 3 กันยายน พ.ศ. 2525) เป็นนายทหารและนักการเมืองชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารสูงสุด, รัฐมนตรีช่วยว่าการหลายกระทรวง และราชองครักษ์เวร
ประวัติ.
ชีวิตส่วนตัว.
พลเอก จิตติ นาวีเสถียร เกิดวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2455 (นับแบบปัจจุบันคือปี พ.ศ. 2456) เป็นบุตรของเสวกโท พระยานาวีวราสา (ยืน นาวีเสถียร) และคุณหญิงแดง นาวีวราสา
จิตติ นาวีเสถียร สมรสกับคุณหญิงจันทร์เพ็ญ นาวีเสถียร (สกุลเดิม คือ วงศ์ลือเกียรติ) และบุตรทั้งหมด 4 คน คือ
การศึกษา.
พลเอก จิตติเป็นนักเรียนนายร้อย เลขประจำตัว 3923 เมื่อปี พ.ศ. 2472 และศึกษาวิชาทหาร ดังนี้
ในปี พ.ศ. 2513 พลเอก จิตติ ได้รับพระราชทานปริญญาบัตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขากสิกรรมสัตวบาล จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ถึงแก่อนิจกรรม.
พลเอก จิตติ นาวีเสถียร ถึงแก่อนิจกรรมดวยโรคตับวายเฉียบพลัน ณ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 เวลา 21:00 น. สิริอายุ มีพิธีพระราชทานเพลิงศพที่เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิสริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
พลเอก จิตติ นาวีเสถียร ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
หมู่วิหารสกอร์บา

หมู่วิหารสกอร์บา  เป็นซากปรักหักพังหินใหญ่ที่ขอบด้านเหนือของย่านอิซเซ็บบีห์ในหมู่บ้านลิมจาร์ ประเทศมอลตา ซึ่งให้ข้อมูลที่ละเอียดเกี่ยวกับยุคแรกเริ่มสุดของวัฒนธรรมยุคหินใหม่ในมอลตา เพิ่งมีการขุดค้นทางโบราณคดีที่นี่ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 เท่านั้น ถือว่าค่อนข้างช้าเมื่อเทียบกับแหล่งหินใหญ่อื่น ๆ ซึ่งบางแห่งมีการขุดค้นมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ความสำคัญของหมู่วิหารสกอร์บานำไปสู่การขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกร่วมกับหมู่วิหารหินใหญ่อีก 5 แห่งในมอลตาระหว่าง ค.ศ. 1980–2015
การขุดค้นหมู่วิหารสกอร์บาในสมัยหลังทำให้สามารถใช้วิธีการตรวจหาอายุและการวิเคราะห์แบบสมัยใหม่ได้ ตัววิหารไม่อยู่ในสภาพที่ดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับหมู่วิหารฮาจาร์อีมและฮัลตาร์ชีนที่สมบูรณ์กว่า อย่างไรก็ตาม ความสำคัญของแหล่งโบราณคดีแห่งนี้ไม่ได้อยู่ที่ซากปรักหักพัง แต่อยู่ที่โบราณวัตถุที่รวบรวมได้จากการขุดค้นมากกว่า
ภาพรวม.
ดูเหมือนว่าพื้นที่ย่านอิซเซ็บบีห์รอบ ๆ หมู่วิหารสกอร์บาจะมีผู้คนอาศัยอยู่ตั้งแต่ยุคหินใหม่ตอนต้น ระหว่างที่ทิมิสโตคลีส แซมมิต นักประวัติศาสตร์ชาวมอลตา กำลังขุดค้นหมู่วิหารตาฮัจรัตใกล้ ๆ กันนั้น มีเพียงแผ่นหินตั้งเพียงแผ่นเดียวที่โผล่ยื่นออกมาจากเนินซากปรักหักพังเล็ก ๆ บนพื้นที่หมู่วิหารสกอร์บา แม้ว่าเนินแห่งนี้จะมีชื่ออยู่ในรายการโบราณวัตถุสถานมอลตา ค.ศ. 1925 แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากนักโบราณคดีจนกระทั่งเดวิด เอช. ทรัมป์ เข้ามาขุดค้นระหว่าง ค.ศ. 1960–1963
ซากที่หลงเหลืออยู่บนแหล่งนี้ ได้แก่ กลุ่มหินตั้งขนาดใหญ่ (หนึ่งในนั้นสูง 3.4 เมตร) ฐานส่วนล่างสุดของหมู่วิหาร แผ่นหินปูพื้นที่มีรูสำหรับเทของเหลวในพิธีกรรมบวงสรวงตรงทางเข้า และส่วนพื้นของวิหารหลังหนึ่งซึ่งเป็นวิหารใต้ ประกอบด้วยมุขโค้ง 3 มุข ผังที่มีมุขโค้ง 3 มุขนี้เป็นแบบฉบับของสิ่งก่อสร้างหินใหญ่ในระยะจกันตียา เป็นที่น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่ของมุขโค้ง 2 มุขแรกและส่วนหน้าอาคารทั้งหมดได้ทลายลงจนราบ
ผนังด้านทิศเหนือของวิหารใต้อยู่ในสภาพที่ดีกว่าผนังด้านอื่น เดิมทีทางเข้าวิหารพาไปสู่ลานกว้างภายใน แต่ต่อมาในระยะฮัลตาร์ชีน ช่องประตูกลางวิหารถูกปิดโดยมีการตั้งแท่นบูชาไว้ตรงมุมที่เกิดจากการปิด ทางทิศตะวันออกของวิหารใต้มีการสร้างวิหารขึ้นอีกหลังในระยะฮัลตาร์ชีน โดยมีมุขโค้ง 4 มุขและช่องเว้าตรงกลาง 1 ช่อง
ก่อนจะมีการสร้างหมู่วิหารสกอร์บา บนพื้นที่เดียวกันนี้เคยมีหมู่บ้านตั้งอยู่มาเป็นเวลานานประมาณ 12 ศตวรรษ โครงสร้างที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ของหมู่บ้านดังกล่าวคือกำแพงยาว 11 เมตรทางทิศตะวันตกของทางเข้าวิหารแรก ที่บริเวณฐานของกำแพงนี้มีการค้นพบโบราณวัตถุจากระยะอาร์ดาลัมซึ่งเป็นสมัยที่มนุษย์เข้าครอบครองพื้นที่บนเกาะมอลตาเป็นครั้งแรกเท่าที่ทราบ มีการค้นพบถ่านซึ่งจากการวิเคราะห์ด้วยคาร์บอนพบว่ามีอายุย้อนไปถึง 4,850 ปีก่อนคริสต์ศักราช
เครื่องปั้นดินเผา.
เครื่องปั้นดินเผาที่พบในแหล่งโบราณคดีนี้แบ่งออกเป็นสองรูปแบบ ได้แก่ "สกอร์บาเทา" ซึ่งมีลักษณะเด่นตรงที่เป็นเครื่องปั้นดินเผาสีเทาที่ไม่มีลวดลาย และ "สกอร์บาแดง" ซึ่งมีลักษณะเหมือนกับแบบสกอร์บาเทาทุกประการแต่ลงสีโดยใช้รงควัตถุโอเคอร์สีแดง
เอเชียนคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2024 รอบชิงชนะเลิศ

เอเชียนคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2024 รอบชิงชนะเลิศ กำหนดแข่งขันในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 ที่สนามกีฬาจัสซิมบินฮาหมัด ในอัรร็อยยาน ประเทศกาตาร์ เพื่อตัดสินหาทีมชนะเลิศของการแข่งขันเอเชียนคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2024. แมตช์นี้เป็นการตัดสินโดย ญี่ปุ่น และ อุซเบกิสถาน.
ญี่ปุ่นชนะรอบชิงชนะเลิศไปได้ 1–0 เป็นชัยชนะเป็นครั้งที่สองในประวัติศาสตร์การเข้าร่วมของพวกเขา.
การแข่งขัน.
รายละเอียด.
<section begin=รอบชิงชนะเลิศ /><section end=รอบชิงชนะเลิศ />
<section begin=lineups />
อารามนักบุญแคเธอริน

อารามนักบุญแคเธอริน (, Saint Catherine's Monastery) หรือชื่อทางการ อารามหลวงอิสระนักบุญแคเธอรินอันเป็นที่สักการะแห่งเขาซีนายอันศักดิ์สิทธิ์ที่ซึ่งพระเป็นเจ้าเคยเสด็จผ่าน  เป็นอารามในศาสนาคริสต์ ที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรซีนาย ประเทศอียิปต์ โดยตั้งอยู่ที่เชิงเขาซีนาย และสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 548 ถึง 565 ถือเป็นอารามคริสต์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่มีการอาศัยอยู่อย่างต่อเนื่อง 
อารามนี้สร้างขึ้นตามดำริของจักรพรรดิบีแซนทีน ยุสตีเนียนที่หนึ่ง โดยสร้างขึ้นล้อมรอบจุดที่เชื่อกันว่าเป็นพุ่มไม้ที่ลุกเป็นไฟที่โมเสสเห็นตามในพระคัมภีร์ หลายศตวรรษถัดมา ร่างของนักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรียซึ่งว่ากันว่าถูกฝังไว้ในพื้นที่แถชนี้ได้รับการเคลื่อนย้ายมายังอารามนี้ เรลิกของนักบุญแคเธอรินได้ทำให้อารามนี้กลายมาเป็นแหล่งแสวงบุญสำคัญในเวลาต่อมา
อารามนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของคริสต์จักรซีนายซึ่งเป็นคริสต์จักรอิสระ (autonomous) และเป็นส่วนหนึ่งของคริสต์จักรกรีกออร์ทอดอกซ์ ในปี 2002 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนให้อารามนี้เป็นแหล่งมรดกโลกเนื่องด้วยความสำคัญต่อทั้งศาสนาคริสต์, อิสลาม และ ยูดาย 
ภายในอารามยังมีหอสมุดที่ถือว่าเป็นหอสมุดที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่เปิดให้บริการโดยต่อเนื่องถึงปัจจุบัน ภายในเก็บรักษาชิ้นงานสำคัญมากมาย เช่น โคเด็กซ์ซีนายตีกุส และ ซีนายตีกุสซีเรีย นอกจากงานเขียนแล้วยังมีรูปเคารพในศาสนาคริสต์ยุคแรกซึ่งรวมถึงรูปพระเยซูที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ซึ่งคือรูปพระคริสต์ผู้ทรงสรรพานุภาพ
อารามล้อมรอบด้วยเขาสามลูกที่อยู่ใกล้กัน ได้แก่ เขาต้นหลิว (เป็นไปได้ว่าคือเขาโฮเรบในพระคัมภีร์), เขาเยเบลอัรเรนซีเยบ และเขาซีนาย ซึ่งเชื่อว่าคือเขาซีนายเดียวกับที่ปรากฏในพระคัมภีร์
ประวัติศาสตร์.
บันทึกเก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับชีวิตอารามวาสีในเขาซีนายมาจากบันทึกการเดินทางภาษาละตินของสตรีผู้แสวงบุญ นามว่าเอเกริยา (หรือ เอเธริยา, Etheria; นักบุญซิลเวียแห่งอะกีเตน) ราวปี 381/2–386
อารามสร้างขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิยุสตีเนียนที่หนึ่ง (ครองราชย์ 527–565) โดยสร้างขึ้นล้อมรอบโบสถ์น้อยแห่งพุ่มไม้ที่ลุกเป็นไฟ (Chapel of the Burning Bush) (หรือ โบสถ์น้อยนักบุญเฮเลน "Saint Helen's Chapel") ซึ่งสร้างตามดำริของจักรพรรดินีเฮเลนา พระวรชายา ผู้เป็นมารดาของจักรพรรดิคอนซตันตินมหาราช ตรงจุดที่เชื่อว่าโมเสสพบพุ่มไม้ลุกเป็นไฟตามพระคัมภีร์ โครงสร้างเสาค้ำหลังคา (truss) แบบคิงโปสต์ของอารามถือเป็นเสาค้ำหลังคาที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงหลงเหลือถึงปัจจุบัน
ลินคอล์น มอเตอร์ คอมพะนี

ลินคอล์น 
เป็นผลิตภัณฑ์ผลิตรถยนต์และเครื่องยนต์สัญชาติ
อเมริกัน ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม 2460 มีสำนักงานใหญ่ที่เมือง
เดียร์บอร์น รัฐมิชิแกน ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยชื่อเดิมคือ ลินคอล์น เมอคิวรี่
และ ลินคอล์น มอเตอร์ คอมพะนี และมีบริษัท
ฟอร์ด มอเตอร์ เป็น บริษัทแม่
นายท้ายเรือ

นายท้ายเรือ  คือกะลาสีและสมาชิกของฝ่ายเดินเรือของเรือพาณิชย์ที่มีประสบการณ์ในทะเลมากกว่าสองปีและถือว่า "คุ้นเคยกับหน้าที่ของตนเป็นอย่างดี" นายท้ายเรืออาจทำงานเป็นผู้ดูแลพนักงานรายวัน หรือหลายบทบาทรวมกัน เมื่อออกทะเลมากพอแล้ว นายท้ายเรือจะสามารถสมัครเข้าหลักสูตร/การสอบหลายชุดเพื่อได้รับการรับรองเป็นนายเรือ
การเฝ้าเวรยามเรือ.
ในทะเล หน้าที่การเฝ้าเวรยามเรือของนายท้ายเรือรวมถึงการเข้ายามเรือในฐานะผู้ถือหางเสือเรือและการเข้ายาม ผู้ถือหางเสือเรือจำเป็นต้องรักษาเส้นทางที่มั่นคง ปฏิบัติตามคำสั่งหางเสืออย่างถูกต้อง และสื่อสารโดยใช้เงื่อนไขการนำทางที่เกี่ยวข้องกับทิศทางและการบังคับเลี้ยว ผู้เฝ้ายามอาจถูกเรียกให้ยืนเฝ้ายามที่เกี่ยวข้องกับการรักษาความปลอดภัย เช่น เฝ้าทางเดินหรือเฝ้าการทอดสมอในขณะที่เรือไม่ได้เดินทาง
พนักงานรายวัน.
นายท้ายเรือรายวันจะปฏิบัติงานบำรุงรักษาทั่วไป ซ่อมแซม สุขาภิบาล และบำรุงรักษาวัสดุ อุปกรณ์ และพื้นที่ในฝ่ายเดินเรือ ซึ่งอาจรวมถึงการบำรุงรักษาโครงสร้างโลหะของเรือ เช่น การบิ่น การขูด การทำความสะอาด การรองพื้น และการทาสี พื้นที่ที่ต้องการการบำรุงรักษาบ่อยครั้ง ได้แก่ ตัวเรือ ดาดฟ้า โครงสร้างส่วนบน อุปกรณ์บรรทุกสินค้า และปล่องควัน คนงานรายวันยังทำการบำรุงรักษาเรือชูชีพ เรือกู้ภัย และแพชูชีพ และอุปกรณ์ควบคุมเหตุฉุกเฉินและความเสียหายบ่อยครั้ง ในเรือหลายลำ การเป็นพนักงานรายวันถือเป็นตำแหน่งที่มอบให้กับผู้บังคับบัญชาอาวุโส เนื่องจากโดยทั่วไปแล้วจะทำให้มีเวลาพักผ่อนและผ่อนคลายมากขึ้น
หน้าที่ทั่วไป.
นายท้ายเรืออาจถูกเรียกให้ใช้งานอุปกรณ์ฉุกเฉิน การช่วยชีวิต การควบคุมความเสียหาย และอุปกรณ์ความปลอดภัย นายท้ายเรือที่มีความสามารถจะดำเนินการทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการใช้งานอุปกรณ์ช่วยชีวิต นายท้ายเรือมักถูกมอบหมายให้ใช้งานเครื่องจักรบนดาดฟ้าเรือพาณิชย์ได้ เช่น เครื่องกว้านหรือรอก ขณะผูกเรือหรือปลดเชือกเรือเรือ และใช้งานอุปกรณ์บรรทุกสินค้าได้
นายท้ายเรือที่มีความสามารถจำเป็นต้องได้รับการฝึกอบรมขั้นสูง รวมถึงใบประกาศนียบัตรเรือชูชีพด้วย (lifeboatman certification)
สรั่งเรือ (ถ้ามี) โดยทั่วไปจะเป็นนายท้ายเรืออาวุโส สรั่งเรือมีหน้าที่ดูแลนายท้ายเรือและกะลาสีซึ่งประกอบด้วยลูกเรือบนดาดฟ้าที่ไม่มีใบอนุญาต และรายงานตรงต่อต้นเรือ
นายท้ายเรือที่มีชื่อเสียง.
นายท้ายเรือที่มีชื่อเสียงบางคนจากเรือพาณิชย์ ได้แก่ :
ความหมายตัวย่ออย่างอื่น.
เอกสารอ้างอิงสมัยใหม่บางฉบับอ้างว่านายท้ายเรือ (AB) ย่อมาจาก เช่นเดียวกับหรือแทนที่จะเป็น เดิมที ใช้งานโดยใช้ตัวย่อ "AB" แทนที่จะเป็น "AS" ที่ชัดเจนกว่าในหนังสือหรือบทความรวบรวมข้อมูลเรือ การเข้ามาดังกล่าวน่าจะหลีกเลี่ยงความสับสนกับกะลาสี (OS) ต่อมาตัวย่อเริ่มเขียนว่า "A.B." ซึ่งนำไปสู่การใช้ในความหมายว่า คำที่ "ถูกต้อง" คือ โดยยังคงใช้ในเอกสารทางกฎหมาย ในเอกสารของกะลาสี และบนเรือ
ถูดึ๊ก

ถูดึ๊ก  เป็นนครที่อยู่ภายใต้การปกครองของนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม จัดตั้งขึ้นโดยคณะกรรมาธิการสามัญของสมัชชาแห่งชาติเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 2020 โดยผนวกรวมเขต 2, เขต 9, และเขตถูดึ๊กของนครโฮจิมินห์เข้าด้วยกัน มีขนาดพื้นที่ 211.56 ตารางกิโลเมตร มีประชากรใน ค.ศ. 2022 จำนวน 1,207,795 คน การก่อตั้งนครถูดึ๊กจะมีส่วนสนับสนุนการเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศมากขึ้น และส่งเสริมการพัฒนาในเขตเศรษฐกิจสำคัญทางตอนใต้ของเวียดนาม (Southern Key Economic Zone, SKEZ)
โมเดลเมืองภายในเมือง (city-within-city model) ถูกใช้ในสถานที่ต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น คานารีวอร์ฟ (Canary Wharf) ศูนย์กลางทางการเงินในลอนดอน, ซิลิคอนแวลลีย์ในสหรัฐ, คังนัมในโซล หรือผู่ตงในเซี่ยงไฮ้ เป็นต้น มีการเสนอว่าถูดึ๊ก ควรได้รับอิสระในการตัดสินใจและสร้างแรงจูงใจเชิงนโยบายเพื่อพัฒนาขีดความสามารถด้านนวัตกรรมและความสามารถในการแข่งขัน เช่นเดียวกับที่จีนทำกับเชินเจิ้น ซึ่งขณะนี้มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่กว่าฮ่องกง
เขตการปกครอง.
นครถูดึ๊กเป็นนครชั้น 1 อยู่ภายในนครโฮจิมินห์ เป็นนครแห่งแรกในประเทศเวียดนามที่ใช้โมเดลเมืองภายในเมือง นครถูดึ๊กแบ่งออกเป็น 34 แขวง
หลังจากจัดตั้งนครถูดึ๊ก ทำให้นครโฮจิมินห์เหลือเขตการปกครองระดับอำเภอ 22 แห่ง ได้แก่ 1 นคร, 16 เขต, และ 5 อำเภอ และประกอบด้วยเขตการปกครองระดับตำบล 312 แห่ง ได้แก่ 249 แขวง, 58 ตำบล, และ 5 เมืองระดับตำบล
เศรษฐกิจ.
นครถูดึ๊กมีผลิตภัณฑ์มวลรวมคิดเป็นหนึ่งในสามของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศระดับภูมิภาค (GRDP) ของนครโฮจิมินห์ และคิดเป็นร้อยละ 7 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ซึ่งตามหลังขนาด GRDP ของฮานอยเพียงเท่านั้น แต่สูงกว่าของจังหวัดบิ่ญเซืองและจังหวัดด่งนาย ในนครถูดึ๊กเป็นที่ตั้งของศูนย์นวัตกรรมหลายแห่ง
พลอาสาสมัครและทหารเกณฑ์

พลอาสาสมัครและทหารเกณฑ์  ในบางกองทัพ ยศนี้ต่ำกว่ายศนายทหารชั้นสัญญาบัตร คำนี้อาจจะใช้หมายรวมถึงนายทหารชั้นประทวนหรือนายดาบ ยกเว้นในการใช้งานของกองทัพสหรัฐซึ่งนายดาบและพันดาบจะถูกแยกเป็นอีกหมวดหมู่หนึ่งที่สูงกว่าพลอาสาสมัครและทหารเกณฑ์ แต่ต่ำกว่านายทหารชั้นสัญญาบัตร ส่วนใหญ่แล้วพลอาสาสมัครและทหารเกณฑ์จะปฏิบัติงานในเฉพาะทาง ตรงกันข้ามกับนายทหารชั้นสัญญาบัตรที่มีความรับผิดชอบในการบังคับบัญชาในภาพรวม
คำว่า "การเกณฑ์ทหาร" หมายถึงข้อผูกพันทางทหารเท่านั้น (ไม่ว่าจะเป็นนายทหารที่หรือพลอาสาสมัครและทหารเกณฑ์) ในขณะที่คำว่า "เพิ่มอัตรา" และ "ลดอัตรา" หมายถึงสมาชิกบริการที่กำลังประจำการอยู่ในรายชื่อหน่วยที่กำหนด
กองทัพแคนาดา.
ในกองทัพแคนาดา มีการใช้คำว่าสมาชิกชั้นประทวน (":" NCM)
องค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ.
สำหรับยศที่ใช้โดยองค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ ยศนายทหารชั้นประทวนจะใช้รหัส OR1–OR9 (จากล่างขึ้นบน) หรือเป็นตัวย่อของยศอื่น ๆ
กองทัพสหรัฐ.
เหล่าทั้งห้าของกองทัพสหรัฐ ทั้งหมดใช้การกำหนด "E-" เหมือนกันสำหรับระดับการจ่ายเงินพลอาสาสมัครและทหารเกณฑ์ โดยมีชื่อเฉพาะเหล่าสำหรับแต่ละรายการ (เช่น พันจ่า, พันจ่าเอก, สิบตรี) แต่ละเหล่ารวมไว้เป็นส่วนหนึ่งของการกำหนดงานเฉพาะทางของสมาชิกบริการ ในกองทัพอากาศสหรัฐ ผู้ที่กำหนดลักษณะเฉพาะงานนี้เรียกว่า รหัสพิเศษกองทัพอากาศ ในกองทัพบกสหรัฐและนาวิกโยธินสหรัฐ หน่วยเชี่ยวชาญเฉพาะทางทางทหาร และในกองทัพเรือสหรัฐและหน่วยยามฝั่งสหรัฐ
นิวกินีของเยอรมนี

นิวกินีของเยอรมนี  เป็นอาณานิคมแห่งแรกของจักรวรรดิอาณานิคมเยอรมัน ประกอบด้วยพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะนิวกินีและหมู่เกาะใกล้เคียง อาณานิคมส่วนแผ่นดินใหญ่ที่ชื่อว่า "ไคเซอร์-วิลเฮ็ลมส์ลันท์"  มีสถานะเป็นรัฐในอารักขาตั้งแต่ ค.ศ. 1884 แล้วจึงมีการผนวกรวมหมู่เกาะอื่นตามมาภายหลัง โดยใน ค.ศ. 1885 กลุ่มเกาะบิสมาร์ก (นิวบริเตน นิวไอร์แลนด์ และหมู่เกาะขนาดเล็กจำนวนมาก) และหมู่เกาะโซโลมอนเหนือได้ประกาศจัดตั้งเป็นรัฐในอารักขาของเยอรมนี ต่อมาใน ค.ศ. 1899 เยอรมนีได้ซื้อหมู่เกาะแคโรไลน์ ปาเลา และหมู่เกาะมาเรียนา (ยกเว้นกวม) จากสเปน หลังจากนั้นใน ค.ศ. 1906 นิวกินีของเยอรมนีจึงได้รวมรัฐในอารักขาหมู่เกาะมาร์แชลล์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งจากที่ก่อนหน้านี้แยกขาดจากกัน ซึ่งรวมถึงนาอูรูด้วย ส่วนซามัวของเยอรมนีที่แม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอาณานิคมเยอรมัน แต่ก็มิใช่ส่วนหนึ่งของนิวกินีของเยอรมนีแต่อย่างใด
หลังการอุบัติขึ้นของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1914 กองทัพออสเตรเลียเข้ายึดครองไคเซอร์-วิลเฮ็ลมส์ลันท์และหมู่เกาะข้างเคียง ขณะที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองดินแดนส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่ของเยอรมนีในแปซิฟิก โดยในปัจจุบัน นิวกินีของเยอรมนีแผ่นดินใหญ่ , กลุ่มเกาะบิสมาร์ก, และหมู่เกาะโซโลมอนเหนือเป็นส่วนหนึ่งของประเทศปาปัวนิวกินี ส่วนหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนากลายเป็นดินแดนที่มิได้ปกครองโดยระบบเทศบาลของสหรัฐ และหมู่เกาะแคโรไลน์ (ในฐานะสหพันธรัฐไมโครนีเชีย) หมู่เกาะมาร์แชลล์ นาอูรู และปาเลา กลายเป็นประเทศเอกราช
ในช่วงอาณานิคม หมู่เกาะทางตะวันออกของไคเซอร์-วิลเฮ็ลมส์ลันท์ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นกลุ่มเกาะบิสมาร์ก (เดิมชื่อ "กลุ่มเกาะนิวบริแทนเนีย") และสองหมู่เกาะที่ใหญ่ที่สุดได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "น็อยพ็อมเมิร์น" ('พอเมอเรเนียใหม่' ปัจจุบันคือนิวบริเตน) และ "น็อยเมคเลินบวร์ค" ('เมคเลินบวร์คใหม่' ปัจจุบันคือเกาะนิวไอร์แลนด์) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการเข้าถึงทางน้ำ เกาะรอบนอกเหล่านี้จึงเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ที่มีศักยภาพทางเศรษฐกิจมากที่สุดและปัจจุบันก็ยังคงเป็นเช่นนี้อยู่
มีการก่อตั้ง "รัฐในอารักขาแปซิฟิกของจักรวรรดิเยอรมัน" ในหมู่เกาะของเยอรมนีในแปซิฟิกตะวันตก (ยกเว้นซามัวของเยอรมนี) ซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของนิวกินีของเยอรมนี เช่นเดียวกับกลุ่มเกาะบิสมาร์ก (นิวบริเตน นิวไอร์แลนด์ และหมู่เกาะขนาดเล็กจำนวนมาก), หมู่เกาะโซโลมอนเหนือ (บูกา บูเกนวิลล์ และหมู่เกาะขนาดเล็กจำนวนมาก), หมู่เกาะแคโรไลน์, ปาเลา, หมู่เกาะมาเรียนา (ยกเว้นกวม), หมู่เกาะมาร์แชลล์, และนาอูรู ทำให้นิวกินีของเยอรมนีครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด
พระคริสต์ผู้ทรงสรรพานุภาพ (ไซนาย)

รูปเคารพ พระคริสต์ผู้ทรงสรรพานุภาพ  ที่อารามนักบุญแคเธอรินบนคาบสมุทรไซนาย เป็นรูปเคารพสมัยบีแซนทีน สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 6 และถือเป็นภาพของพระเยซูคริสต์ที่เก่าแก่ที่สุดในฐานะพระผู้ทรงสรรพานุภาพ นักประวัติศาสตร์และนักวิชาการขำนวนมากถือว่ารูปเคารพภาพนี้เป็นชิ้นงานที่สำคัญและเป็นที่จดจำมากที่สุดในศาสตร์ของศิลปะบีแซนทีน และในศาสนาคริสต์อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และคาทอลิกตะวันออก
เดิมทีเป็นที่เข้าใจกันว่าภาพนี้สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13 เนื่องมาจากการวาดทับเกือบทั้งภาพในเวลานั้น กระทั่งในปี 1962 จึงเป็นที่ยอมรับกันใหม่ว่าภาพนี้สร้างขึ้นในกลางศตวรรษที่ 6 กระนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดถึงวันที่สร้างสรรค์ภาพนี้ขึ้นมา เมื่ออารามนักบุญแคเธอรินถูกสถาปนาขึ้นโดยดำริของจักรพรรดิยุสตีเนียนที่หนึ่งระหว่างปี 548 ถึง 565 อารามได้รับการอุปถัมภ์โดยราชสำนักและจากตัวจักรพรรดิเอง ภาพเขียนนี้เป็นที่เชื่อว่าเป็นหนึ่งในของขวัญจากราชสำนักที่มอบให้แก่อาราม ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าภาพเขียนนี้สร้างขึ้นในนครคอนซแตนตีโนเปิล ราชธานีของจักรวรรดิบีแซนทีน
เป็นที่ยอมรับกันเป็นส่วนใหญ่ว่ารูปเคารพภาพนี้แสดงภาพแทนภาวะทวิธรรมชาติของพระเยซูคริสต์ กล่าวคือแสดงรูปพระองค์ในฐานะปุถุชนและในฐานะพระเป็นเจ้า ซึ่งน่าจะได้รับอิทธิพลมาจากภายหลังการประชุมสภาสากลในศตวรรษก่อนหน้า ทั้งครั้งแรกที่เอเฟซุส และที่ชัลเซโดน ลักษณะทางขวาของพระเยซูในภาพ (ซ้ายมือของภาพ) แสดงถึงคุณลักษณะของพระองค์ในธรรมชาติที่เป็นปุถุชนหรือมนุษย์ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งแสดงถึงคุณลักษณะธรรมชาติอันทรงสรรพานุภาพหรือเป็นพระเจ้า มือขวาเปิดออกในลักษณะให้พร ส่วนมือและแขนซ้ายกอดหนังสือวิวรณ์เล่มหนา
ตำบลแหลมโพธิ์

แหลมโพธิ์ เป็นตำบลของอำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี เป็นที่ตั้งของแหลมตาชี เป็นการก่อตัวของสันทรายที่ยื่นออกไปในทะเลในลักษณะสันดอนจะงอย (Sand Spit) เป็นพื้นที่กันลมมรสุมและคลื่นลมให้กับอ่าวปัตตานี 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลแหลมโพธิ์มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ.
แหลมโพธิ์ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลตะโละกาโปร์ อำเภอยะหริ่ง ต่อมาในวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2526 นายจำรูญ ปิยัมปุตระ รองปลัดกระทรวงมหาดไทย และนายปรีดา มุตตาหารัช ผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี ได้ประกาศแยกพื้นที่ตำบลตะโละกาโปร์ 4 หมู่บ้านบริเวณจะงอยแหลมตาชี ได้แก่ หมู่ 1 บ้านกำปง, หมู่ 7 บ้านตะโละสะมีแล, หมู่ 8 บ้านปาตาบูดี และหมู่ 2 บ้านดาโต๊ะ ออกมาตั้งเป็น "ตำบลแหลมโพธิ์" เป็นตำบลลำดับที่ 18 ของทางอำเภอยะหริ่ง
สมัยโบราณพื้นที่แห่งนี้ชื่อว่า "กำปงบูดี" ซึ่งเป็นภาษามลายูท้องถิ่น หมายถึง "หมู่บ้านต้นโพทะเล" ซึ่งขึ้นอยู่หนาแน่นในหมู่บ้านฝั่งอ่าวปัตตานี ซึ่งมีสภาพภูมิประเทศเป็นแหลมยื่นออกไปในทะเลฝั่งอ่าวไทย ประชากรที่อาศัยอยู่แหลมโพธิ์เดิมอยู่ที่กรือแซะอาชีพหลักคือ ประมง เมื่อล่องเรือมาหาปลาแถวนี้แล้วเกิดพายุกลับบ้านไม่ได้ ได้มีสร้างกระท่อมหลังเล็กเพื่อพักรอคลื่นลมสงบ ต่อมาชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นก็มาสร้างที่พักเพิ่มมากขึ้น การเดินทางสมัยก่อนค่อนข้างลำบาก ไม่มีถนนและไฟ ต้องใช้เรือเป็นหลัก 
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
ตำบลแหลมโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่ตำบลแหลมโพธิ์มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแหลมโพธิ์ทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลแหลมโพธิ์ ที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517 
ใน พ.ศ. 2538 สภาตำบลแหลมโพธิ์มี 4 หมู่บ้าน (ในขณะนั้น) พื้นที่ 15.45 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,571 คน และ 1,015 ครัวเรือน พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลแหลมโพธิ์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแหลมโพธิ์ใน พ.ศ. 2540
ประชากร.
พื้นที่ตำบลแหลมโพธิ์ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 4 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 10,655 คน แบ่งเป็นชาย 5,285 คน หญิง 5,370 คน (เดือนธันวาคม 2566) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดในอำเภอยะหริ่ง
      หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
การเลือกตั้งทั่วไปในอินเดีย พ.ศ. 2562

การเลือกตั้งทั่วไปในอินเดีย พ.ศ. 2562 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 11 เมษายน ถึง 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 เป็นการเลือกตั้งสมาชิกโลกสภาครั้งที่ 17 ในการเลือกตั้งครั้งนี้พรรคภารตียชนตา ได้รับคะแนนเสียง 37.36% สูงสุดนับตั้งแต่การเลือกตั้ง พ.ศ. 2532 และได้รับที่นั่งเพิ่มขึ้นเป็น 303 ที่นั่ง ซึ่งมากกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนที่นั่งในโลกสภา ทำให้สามารถจะจัดตั้งรัฐบาลผสมเสียงข้างมากได้อีกครั้ง และเมื่อรวมกับพรรคอื่นๆในพันธมิตรประชาธิปไตยแห่งชาติ ได้รับที่นั่งรวม 353 ที่นั่ง ส่วนพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดียที่ได้รับที่นั่งเพิ่มขึ้นเป็น 52 ที่นั่ง ซึ่งพรรคมีที่นั่งในโลกสภาไม่ถึง 10% ทำให้ยังไม่มีตำแหน่งผู้นำฝ่ายค้านในโลกสภาอีกครั้ง และเมื่อรวมกับพรรคอื่นๆในพันธมิตรสหภาพก้าวหน้า ได้รับที่นั่งรวม 91 ที่นั่ง ส่วนพรรคอื่นๆที่เหลือ ได้รับที่นั่ง 98 ที่นั่ง