การถ่ายภาพเคอร์เลียน

การถ่ายภาพเคอร์เลียน (Kirlian photography) คือ ชุดของเทคนิคการถ่ายภาพที่ใช้ในการจับภาพของปรากฏการณ์โคโรนา หรือ การปล่อยประจุแบบโคโรน่าทางไฟฟ้า มันเป็นชื่อนามสกุลคำหลังของนาย เซมยอน เคอร์เลียน (Semyon Kirlian) ซึ่งเป็นผู้ที่ได้ค้นพบวิธีการนี้โดยบังเอิญในปี ค.ศ. 1939 โดยเขาพบว่าถ้าวัตถุที่วางอยู่บนแผ่นเพลตสำหรับถ่ายภาพถูกเชื่อมต่อกับแหล่งกำเนิดแรงดันไฟฟ้าแรงสูง, ภาพของวัตถุจะถูกถ่ายภาพออกมาได้บนแผ่นเพลตสำหรับถ่ายภาพ เป็นเทคนิควิธีการที่รู้จักกันหลากหลายลักษณะต่าง ๆ กันมากมายที่มีชื่อเรียกกัน เช่น "ภาพถ่ายทางไฟฟ้า" (electrography), "เทคนิคการถ่ายภาพด้วยไฟฟ้า" (electrophotography), "เทคนิคการถ่ายภาพการปล่อยประจุแบบโคโรน่า" (corona discharge photography) (CDP), "การถ่ายภาพทางไฟฟ้าชีวะ" (bioelectrography), "การสร้างภาพการปล่อยประจุก๊าซ" (gas discharge visualization) (GDV), "การสร้างภาพทางไฟฟ้าเชิงแสง" (electrophotonic imaging) (EPI), และ, ในวรรณกรรมรัสเซีย, "ภาพถ่ายเคอร์เลียน" เป็นต้น
การถ่ายภาพเคอร์เลียน ได้รับการคัดเลือกให้เป็นประเด็นหัวข้อเรื่องของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์กระแสหลัก, การวิจัยทางด้านปรจิตวิทยา (parapsychology) (ตามความรู้สึกของคนไทยเรา มันมักจะหมายถึงเรื่อง "พลังจิต") และทางด้านศิลปะ
ภาพรวม.
การถ่ายภาพเคอร์เลียนเป็นเทคนิคการสร้างภาพถ่ายของวัตถุโดยใช้ไฟฟ้าแรงสูงส่งผ่านแผ่นฟิล์มที่อยู่เหนือแผ่นเหล็กสำหรับการคายประจุและอยู่ติดกับวัตถุที่ถูกถ่ายภาพ กระแสไฟฟ้าแรงสูงจะถูกจ่ายเป็นระยะเวลาสั้นๆไปยังแผ่นเหล็ก ทำให้เกิดภาพที่เกิดจากการปรากฏการณ์โคโรนาระหว่างวัตถุกับแผ่นเหล็กถูกถ่ายทอดลงฟิล์มที่อยู่ระหว่างกลางกลายเป็นภาพถ่ายเคอร์เลียน
โดยปกติ ฟิล์มถ่ายภาพสีจะถูกปรับไว้ให้ได้ภาพที่สมจริงในสภาวะแสงปกติ ปรากฏการณ์โคโรนาจะมีปฏิสัมพันธ์ชั่วขณะกับแต่ละชั้นแผ่นแม่สีของฟิล์มที่แตกต่างกันไป อันจะทำให้สีที่ได้มีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนขึ้นอยู่กับความรุนแรงของการคายประจุ ทั้งฟิล์มและเทคนิคการถ่ายภาพแบบดิจิตอลล้วนบันทึกภาพจากโฟตอนที่ถูกปล่อยออกมาจากปรากฏการณ์โคโรนา(โปรดดู กลศาสตร์ของปรากฏการณ์โคโร).
ภาพถ่ายจากสิ่งไม่มีชีวิตเช่นเหรียญ กุญแจ หรือใบไม้ สามารถสร้างภาพอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นโดยต่อทางไฟฟ้ากับสายดินลงพื้นดิน ในท่อน้ำเย็นหรือขั้วตรงข้ามของแหล่งไฟฟ้าแรงสูงที่จ่ายให้วัตถุ อันจะทำให้ปรากฏการณ์โคโรนารุนแรงยิ่งขึ้น
การถ่ายภาพเคอร์เลียนไม่จำเป็นต้องใช้กล้องหรือเลนส์เพราะแผ่นรับภาพสัมผัสกับวัตถุโดยตรง จึงสามารถใช้แผ่นตัวนำโปร่งแสงวางคั่นกลางระหว่างวัตถุกับแผ่นเหล็กเพื่อให้สามารถบันทึกภาพด้วยกล้องถ่ายรูปหรือกล้องวิดิโอได้
นักศิลปะการถ่ายภาพเช่น Robert Buelteman, Ted Hiebert, และ Dick Lane เคยถ่ายภาพเคอร์เลียนเพื่อสร้างภาพถ่ายทางศิลปะของวัตถุหลากหลายชนิด นักถ่ายภาพเคอร์เลียน Mark D. Roberts ผู้ทำงานกับภาพถ่ายเคอร์เลียนมานานกว่า 40 ปี ได้เผยแพร่ชุดผลงานของภาพถ่ายพืชโดยใช้ชื่อว่า "Vita occulta plantarum" หรือ "ความลับแห่งชีวิตของพืช" ซึ่งจัดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อปี 2012 ที่พิพิธภัณฑ์แบ็คเค็นในมินเนทาโพลิส
การวิจัย.
การถ่ายภาพเคอร์เลียน ได้ถูกจัดให้เป็นหัวใจหลักในเรื่องของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์, การวิจัยทางด้านจิตศาสตร์ซึ่งมีสาขาเฉพาะทางที่เรียกว่าวิชา "ปรจิตวิทยา" ซึ่งพวกเราคนไทยรู้จักกันดีในชื่อว่า "พลังจิต" (parapsychology research) และการกล่าวอ้างเกี่ยวกับเรื่องราวของ วิทยาศาสตร์เทียม (pseudoscientific) ส่วนใหญ่ของการวิจัยทางด้านนี้ ได้ถูกริเริ่มดำเนินการขึ้นเมื่อราวประมาณกลางศตวรรษที่ 20 ที่เกิดขึ้นในยุคสมัยอดีตของโลกทางฝ่ายกลุ่มตะวันออก (Eastern Bloc) ก่อนการสิ้นสุดลงของสงครามเย็น (cold war) และยังไม่ได้ถูกยกระดับขึ้นเพื่อการตรวจสอบข้อเท็จจริงตามมาตรฐานทางวิทยาศาสตร์ที่เข้มงวดของโลกฝ่ายตะวันตก 
การวิจัยทางวิทยาศาสตร์.
จากผลการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่ตีพิมพ์เมื่อปี 1976 ที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายภาพเคอร์เลียนของเนื้อเยื่อที่ยังมีชีวิต (จากปลายนิ้วของมนุษย์) พบว่าส่วนใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงในความยาวของลำแสงของการปล่อยแบบโคโรนา, ความหนาแน่น, ความโค้งงอ และ สี สามารถถูกพิจารณาได้โดยสภาพความชื้นบนพื้นผิวและภายในของเนื้อเยื่อที่ยังมีชีวิตอยู่เหล่านั้น นักวิทยาศาสตร์ที่อยู่นอกเหนือจากในสหรัฐอเมริกา ต่างก็ได้ดำเนินการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน
คอนสแตนติน โครอทคอฟ (Konstantin Korotkov) ได้พัฒนาเทคนิคคล้ายกับการถ่ายภาพเคอร์เลียน เรียกว่า "การสร้างภาพการปล่อยประจุของก๊าซ" (gas discharge visualization) (GDV) ระบบกล้องโครอทคอฟ GDV (Korotkov's GDV camera system) ประกอบด้วยฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ที่จะบันทึกข้อมูลโดยตรง, เพื่อทำการประมวลผลและแปลความหมายของภาพ GDV ด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์ เว็บไซต์ของโครอทคอฟ ได้โฆษณาส่งเสริมอุปกรณ์และการวิจัยของเขาในบริบททางการแพทย์ อิซาเบลลา ไชสิเอลสกา (Izabela Ciesielska) แห่งสถาบันสถาปัตยกรรมสิ่งทอในประเทศโปแลนด์ ได้ใช้กล้องโครอทคอฟ GDV เพื่อประเมินผลกระทบของการสัมผัสของมนุษย์กับสิ่งทอต่าง ๆ เกี่ยวกับปัจจัยทางชีวภาพ เช่น อัตราการเต้นของหัวใจและความดันโลหิต, ตลอดจนถึงภาพถ่ายการปล่อยประจุแบบโคโรน่า การทดลองดังกล่าวได้บันทึกภาพการคายประจุโคโรนาของปลายนิ้วของผู้เข้ารับการทดสอบในขณะที่ผู้เข้ารับการทดสอบสวมปลอกแขนที่ทำจากวัสดุธรรมชาติและสังเคราะห์ต่างๆ บนปลายแขนของพวกเขา ผลลัพธ์คือไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์ระหว่างการสัมผัสของมนุษย์กับสิ่งทอและภาพการคายประจุโคโรนาและถือว่าไม่มีผลสรุป 
การวิจัยทางปรจิตวิทยา.
ในปี ค.ศ. 1968 เทลม่า มอสส์ (Thelma Moss) ซึ่งเป็นศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยา ได้เป็นหัวหน้าสถาบันประสาทจิตเวชศาสตร์ (Neuropsychiatric Institute) (NPI) แห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแองเจลิส (UCLA) ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันแซมอล (Semel Institute) สถาบัน NPI มีห้องปฏิบัติการที่อุทิศให้กับการวิจัยด้านปรจิตวิทยาและมีคณะทำงานเป็นอาสาสมัครซะเป็นส่วนใหญ่ ห้องปฏิบัติการไม่ได้รับเงินทุนและไม่ได้รับอนุญาตและท้ายที่สุดก็ถูกปิดโดยมหาวิทยาลัย เมื่อใกล้จะสิ้นสุดวาระการดำรงตำแหน่งที่ UCLA มอสส์เริ่มสนใจการถ่ายภาพเคอร์เลียน ซึ่งเป็นเทคนิคที่เชื่อกันว่าใช้วัด "ออร่า" (auras) (หรือ พลังหรือรัศมีที่ออกมาจากคน, สัตว์ หรือสิ่งของ) ของสิ่งมีชีวิต ตามที่ เคร์รี่ เกย์นัวร์ (Kerry Gaynor) หนึ่งในผู้ช่วยวิจัยคนก่อนของเธอ ได้กล่าวไว้ว่า "หลายครั้งรู้สึกว่าผลลัพธ์ของการถ่ายภาพเคอร์เลียนนั้นเป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ" 
ข้อกล่าวอ้างของภาวะนอกเหนือปรกติหรือเหนือธรรมชาติของการถ่ายภาพเคอร์เลียนไม่ได้รับการสังเกตการณ์หรือทำซ้ำในงานทดลองโดยชุมชนวิทยาศาสตร์ นักสรีรวิทยา กอร์ดอน สไตน์ (Gordon Stein) เขียนว่าการถ่ายภาพเคอร์เลียนเป็นสิ่งหลอกลวง (hoax) ที่ "ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสุขภาพ ความมีชีวิตชีวา หรืออารมณ์ของสิ่งที่ถูกถ่ายภาพ" 
ข้อกล่าวอ้าง.
เคอร์เลียนเชื่อว่าภาพที่ถูกสร้างขึ้นโดยการถ่ายภาพแบบเคอร์เลียนอาจแสดงถึงสนามพลังงานหรือออร่าที่บางคนคิดว่ามีอยู่ล้อมรอบสิ่งมีชีวิต เคอร์เลียนและภรรยาของเขาเชื่อมั่นว่าภาพถ่ายของพวกเขาแสดงให้เห็นถึงพลังชีวิตหรือสนามพลังงานที่สะท้อนถึงสภาวะทางกายภาพและอารมณ์ความรู้สึกของสิ่งมีชีวิตที่กำลังมีชีวิตอยู่ พวกเขาคิดว่าภาพเหล่านี้สามารถใช้ในการวินิจฉัยโรคได้ ในปี 1961 พวกเขาได้ตีพิมพ์บทความแรกเกี่ยวกับเรื่องนี้ใน"วารสารวิทยาศาสตร์และการถ่ายภาพประยุกต์"ของรัสเซีย (Journal of Scientific and Applied Photography) ข้อกล่าวอ้างของเคอร์เลียน ได้รับการยอมรับจากผู้ประกอบวิชาชีพทางด้านการบำบัดรักษาด้วยพลังงาน 
การทดลองใบไม้ที่ฉีกขาด.
ในการสาธิตตัวอย่างที่ใช้เป็นหลักฐานถึงการมีอยู่ของสนามพลังงานเหล่านี้เกี่ยวข้องกับการถ่ายภาพเคอร์เลียนของใบไม้ที่ถูกเก็บไว้ในช่วงเวลาที่กำหนด การที่ใบไม้ค่อย ๆ เหี่ยวเฉาลงนั้นเชื่อกันว่าสอดคล้องกับการลดลงของพลังออร่า ในการทดลองบางครั้ง หากส่วนหนึ่งของใบไม้ถูกฉีกขาดออกไปหลังจากถ่ายภาพแรก บางครั้งภาพจางๆ ของส่วนที่หายไปก็ยังคงอยู่เมื่อถ่ายภาพเป็นครั้งที่สอง อย่างไรก็ตาม หากทำความสะอาดสิ่งปนเปื้อนและความชุ่มชื้นที่ตกค้างบนพื้นผิวที่สร้างภาพก่อนที่จะถ่ายภาพที่สอง ภาพของส่วนที่หายไปก็จะไม่ปรากฏขึ้น 
ทฤษฎีออร่าที่มีชีวิตถูกปฏิเสธอย่างน้อยเพียงบางส่วน โดยการแสดงให้เห็นว่าความชื้นของใบไม้มีผลอย่างเห็นได้ชัดต่อโคโรนาของการคายประจุไฟฟ้า ยิ่งความชื้นมีมากขึ้นเท่าไร ก็จะยิ่งสร้างการคายประจุโคโรนาที่มากขึ้นเท่านั้น เมื่อใบไม้ขาดน้ำ โคโรนาจะลดลงตามความแปรปรวนและความเข้มข้นโดยธรรมชาติ เมื่อปริมาณน้ำในใบไม้เปลี่ยนแปลงไปอาจส่งผลต่อสิ่งที่เรียกว่าออร่าเคอร์เลียน การทดลองของเคอร์เลียนไม่ได้ให้หลักฐานของสนามพลังงานอื่นใดนอกจากสนามไฟฟ้าที่เกิดจากกระบวนการทางเคมีและกระบวนการไหลเวียนของการคายประจุโคโรนา 
การปล่อยประจุไฟฟ้าโคโรนาที่ระบุว่าเป็นออร่าเคอร์เลียนนั้นเป็นผลมาจากกระบวนการสร้างการแตกตัวเป็นไอออนไฟฟ้าแบบสุ่มและได้รับผลกระทบอย่างมากจากปัจจัยหลายประการ รวมถึงแรงดันไฟฟ้าและความถี่ของสิ่งกระตุ้น แรงกดที่บุคคลหรือวัตถุสัมผัสพื้นผิวที่สร้างภาพ ความชื้นในบริเวณรอบๆ วัตถุที่กำลังสร้างภาพ พื้นดินที่บุคคลหรือวัตถุนั้นยืนหรือตั้งอยู่นั้นดีเพียงใด และปัจจัยในบริเวณอื่นๆ ที่ส่งผลต่อสภาพนำไฟฟ้าของบุคคลหรือวัตถุที่กำลังสร้างภาพ น้ำมัน เหงื่อ แบคทีเรีย และสารปนเปื้อนไอออนอื่นๆ ที่พบในเนื้อเยื่อที่มีชีวิตอาจส่งผลต่อภาพที่ได้ด้วยเช่นกัน 
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />