pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
งานฝังประดับแบบคอสมาติ

งานฝังประดับแบบคอสมาติ หรือ ลายคอสมาติ หรือ งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม  เป็นลักษณะงานโมเสกบนพื้นที่เป็นลวดลายเรขาคณิตที่นิยมทำกันในยุคกลางในอิตาลี โดยเฉพาะในกรุงโรมและปริมณฑล ชื่อของลักษณะลวดลายมาจากชื่อ “คอสมาติ” ซึ่งเป็นตระกูลช่างหัตถกรรมหินอ่อนชั้นนำของกรุงโรมผู้สร้างงานในลักษณะดังกล่าว ลักษณะลวดลายเผยแพร่ไปทั่วยุโรปในการใช้ตกแต่งคริสต์ศาสนสถานระดับสูง เช่นในการตกแต่งแท่นบูชาเอกในแอบบีเวสต์มินสเตอร์ เป็นต้นที่ตกแต่งพื้นหินอ่อนเป็นลายคอสมาติ
งานฝังประดับแบบอเล็กซานดรินัม.
“งานฝังประดับแบบคอสมาติ” เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม” ความหมายของคำนี้และความแตกต่างจาก “งานฝังประดับวัสดุ” ก็มีความแตกต่างกันอยู่บ้าง บ้างก็กล่าวว่า “งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม” เป็นงานที่จำกัดอยู่กับการออกแบบงานขนาดใหญ่ โดยเฉพาะในการตกแต่งพื้น โดยใช้การแกะลายชิลลอช (Guilloché) สีขาวแต่งเป็นโค้งกลมและแถบเป็นสีที่ประดับด้วยหินอ่อนที่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ แต่บ้างก็รวมลวดลายเรขาคณิตต่างๆ เข้าไปด้วย ที่รวมทั้งการใช้วัสดุชิ้นใหญ่ด้วย เช่นที่ใช้ในการตกแต่งพื้นที่มหาวิหารสโปเลตโต และ “งานฝังประดับวัสดุ” จะรวมทั้งการประดับที่เป็นรูปลักษณ์โดยใช้กรรมวิธีเดียวกัน
ฉะนั้นงานฝังประดับอเล็กซานดรินัมจึงเป็นประเภทของงานฝังประดับวัสดุแต่ใช้สีน้อยกว่า เช่นใช้แต่เพียงสีขาวดำ หรือสีเขียวเข้มบนพื้นหลังสีแดง หรือ กลับกัน คำนี้ใช้ในความหมายเฉพาะที่หมายถึงโมเสกที่เป็นลวยลายเรขาคณิตที่จะเป็นงานที่ประกอบกับแผ่นหินอ่อนชิ้นใหญ่ ที่ใช้สร้างเป็นพื้นคริสต์ศาสนสถานโรมันในยุคกลางกันมาก หรือแม้แต่ต่อมาในสมัยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ตัวอย่างเช่นพื้นในชาเปลซิสติน และในห้องเซนยาทูรา งานคอสมาติที่มักจะเกี่ยวพันกับพื้นของงานฝังประดับอเล็กซานดรินัมเป็นงานที่มาจากชื่อของตระกูลคอสมาติที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับการสร้างงานโมเสกที่รุ่งเรืองอยู่ในกรุงโรมระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของงานคอสมาติคือเป็นการฝังประดับที่ใช้ทั้งแก้วและหินอ่อนรวมกัน การฝังประดับบางครั้งก็จะทำบนบัวปิดแนววงกบของประตู, บนแถบประดับชายคาของระเบียงคด, ลายร่องขลุ่ยของคอลัมน์ และ อนุสรณ์ผู้ตาย นอกจากนั้นก็ยังใช้ในการล้อมกรอบหินเนื้อดอก หรือหินอ่อนอื่นๆ บนแท่นเทศน์, อาสนะ, ฉาก และอื่นๆ หรือบางครั้งตัวงานเองก็อาจจะใช้เป็นฉากก็ได้ สีที่ใช้ก็จะเป็นสีสรรค์ที่สดใส — ชิ้นทองเทสเซรา (Tessera) จะนิยมใช้กันมากโดยเฉพาะในโรม แต่ก็มีที่ใช้ที่อื่นด้วยเช่นที่ชาเปลพาลาทินาที่พาแลร์โม แต่ความเกี่ยวข้องกันกับศิลปะทางตอนใต้ของซิซิลียังไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่นอน
กางเขนเคลติก

กางเขนเคลติก (,) เป็นเครื่องหมายที่รวมระหว่างกางเขนและวงแหวนรอบบริเวณจุดตัดระหว่างแนวตั้งและแนวนอนของกางเขน กางเขนลักษณะนี้ของคริสต์ศาสนาเคลติกมักจะใช้เป็นมหากางเขน (high cross) ซึ่งเป็นกางเขนที่ตั้งอยู่โดดๆ ที่ทำด้วยหิน และ มักจะตกแต่งอย่างงดงาม ในศิลปะฟื้นฟูเคลติกกางเขนนี้ที่มักจะตกแต่งด้วยลายสอดประสานหรือลายอื่นจากศิลปะเกาะกลายมาเป็นที่นิยมในการใช้เป็นอนุสรณ์สำหรับผู้ตายและอื่นๆ และยังคงเป็นที่นิยมกันอยู่ไม่แต่ในเกาะบริติชเท่านั้นแต่ยังในบริเวณอื่นๆ ด้วย
หน้าลายพรม

หน้าลายพรม  เป็นลักษณะอย่างหนึ่งของหนังสือวิจิตรของศิลปะเกาะ ซึ่งเป็นหน้าหนังสือที่ส่วนใหญ่จะเป็นลวดลายตกแต่งที่เป็นลายเรขาคณิต ที่อาจจะรวมทั้งรูปสัตว์ที่วาดซ้ำกันเป็นลาย งานลักษณะนี้มักจะใช้เป็นหน้าเริ่มต้นของพระวรสารแต่ละตอนของพระวรสารสี่ฉบับ คำว่า “หน้าลายพรม” หมายถึงหน้าหนังสือวิจิตรของศาสนายูดาย, ศาสนาคริสต์ และ ศาสนาอิสลามที่ไม่ข้อคความ และจะมีก็แต่ลวดลายตกแต่งเท่านั้น หน้าลายพรมแตกต่างจากหน้าที่อุทิศให้กับหน้าที่มีอักษรตัวต้นประดิษฐ์ แม้ว่าการตกแต่งโดยทั่วไปแล้วจะคล้ายคลึงกันก็ตาม
หน้าลายพรมเป็นหน้าที่มีวัตถุประสงค์เพียงเพื่อการตกแต่งด้วยสีสันอันสดใส, เส้นที่มีพลัง และลายสอดประสานอันซับซ้อน ลักษณะของการตกแต่งมักจะมีความสมมาตร หรือเกือบจะมีความสมมาตร ทั้งตามแนวนอนและตามแนวตั้ง นักประวัติศาสตร์ศิลป์บางท่านสันนิษฐานว่าเป็นงานศิลปะที่มีต้นรากมาจากการตกแต่งหน้าหนังสือของชาวค็อพท์ และที่แน่ที่สุดคือเป็นงานที่ยืมมาจากงานโลหะร่วมสมัย และพรมโอเรียนทัลหรือผ้าแบบอื่น ๆ เองก็อาจจะมีอิทธิพลต่อหน้าลายพรมดังกล่าวด้วย ตราและหนังสือพระวรสารสโตนีเฮิร์สท์ก็เป็นสัญลักษณ์ของการเขียนหน้าลายพรมอย่างง่าย ๆ และงานหน้าปกโลหะอีกสองสามชิ้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากสมัยเดียวกันเช่น “"พระวรสารลินเดา"” ก็เป็นงานที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน ที่มาอีกแห่งหนึ่งคือลวดลายของพื้นโมเสกของโรมันที่พบในบริเตนในสมัยหลังโรมัน “"พระวรสารไคเรนซิส"” ภาษาฮิบรูจากคริสต์ศตวรรษที่ 9 ก็มีหน้าหนังสือที่คล้ายกันกับหน้าลายพรม
งานชิ้นแรกที่สุดที่มีหน้าลายพรมมาจากต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 “"หนังสือบอบบิโอ โอโรซิอัส"” และมีลักษณะที่ใกล้เคียงกับการตกแต่งของปลายยุคโบราณมากกว่า งานหน้าลายพรมที่สำคัญ ๆ ก็ได้แก่ “"พระวรสารเคลล์ส"”, “"พระวรสารลินดิสฟาร์น"”, “"พระวรสารเดอร์โรว์"” และหนังสือวิจิตรฉบับอื่น ๆ
กบแอฟริกันบูลฟร็อก

กบแอฟริกันบูลฟร็อก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pyxicephalus adspersus") เป็นกบชนิดที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของโลก ลำตัวมีสีน้ำตาลปนเขียว จุดสีน้ำตาล บริเวณส่วนหัวสีเขียวเคลือบน้ำตาล ขาทั้งสี่มีลายน้ำตาลดำ ขาหลังมีลายขวาง ลำตัวอ้วนข้างท้องมีลายน้ำตาลใต้ท้องเป็นสีขาว ผิวหนังส่วนใหญ่เรียบจะมีบ้างเป็นบางส่วนที่ขรุขระ มีถิ่นกำเนิดที่ทวีปแอฟริกาแถบแอฟริกากลางจนถึงแอฟริกาใต้
ความแตกต่างระหว่างตัวผู้กับตัวเมีย นอกจากอวัยวะเพศแล้วตัวผู้จะมีวงแก้วหูใหญ่กว่าตาและอยู่ทางด้านหลัง ลำตัวจะมีสีเข้มบริเวณใต้คางซึ่งมีสีจะเหลืองปนเขียวอย่างชัดเจนบริเวณใต้คางจะเป็นสีเหลือง แต่เพศเมียผิวหนังจะสดใสกว่าและมีวงแก้วหูเล็กกว่าตา
กบแอฟริกันบูลฟร็อกเมื่อโตเต็มวัยจะมีขนาดยาวประมาณ 8-10 นิ้ว พร้อมผสมพันธุ์ได้เมื่ออายุ 12-18 เดือน ตัวผู้จะส่งเสียงร้องคล้ายวัวเพื่อหาคู่ จึงเป็นที่มาของชื่อ (บูลฟร็อก = กบวัว) หากตัวเมียที่มีความพร้อมบริเวณเอวจะพองโต ท้องอูมเมื่อพลิกด้านท้องขึ้นจะไม่เห็นเส้นเลือดใต้ผิวหนัง เมื่อไข่ถูกผสมน้ำเชื้อแล้วจะฟักออกเป็นตัวภายในเวลา 3 วัน เมื่อฟักเป็นลูกอ๊อดแล้ว ตัวผู้จะเป็นผู้ดูแล เมื่อแหล่งน้ำที่ลูกอ๊อดอาศัยอยู่นั้นเหือดแห้งลง กบแอฟริกันบูลฟร็อกตัวผู้จะใช้ขาหลังขุดดินเพื่อให้แหล่งน้ำที่ลูกอ๊อดอยู่นั้นเชื่อมต่อกับแหล่งน้ำที่ใหญ่กว่า เพื่อให้ลูกอ๊อดอยู่รอดต่อไป 
กบแอฟริกันบูลฟร็อก ได้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์แปลก ๆ เช่น สัตว์เลื้อยคลาน, สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ โดยเฉพาะวัยรุ่น โดยมีราคาขายประมาณ 1,500-2,000 บาทต่อตัว ด้วยความที่ใหญ่ในรูปร่างที่ใหญ่กว่ากบทั่วไป จึงอาจสุ่มเสี่ยงที่จะเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่จะก่อให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อมได้ในอนาคต เนื่องจากกินกบหรือเขียดขนาดเล็ก, ลูกปลาและสัตว์ชนิดอื่นเป็นอาหาร
พม่าประเทศ

พม่าประเทศ เป็นเพลงบรรเลงที่ใช้เปิดนำเพื่อเทียบเวลาของประเทศไทยเมื่อเวลาก่อน 8:00 น. (ก่อนเคารพธงชาติเช้า) เวลาก่อน 18:00 น. (ก่อนเคารพธงชาติเย็น) และก่อน 20:00 น. (ก่อนข่าวในพระราชสำนัก) โดยสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์ (สำหรับการเทียบเวลาก่อน 8:00 น. และก่อน 20:00 น. จะใช้สัญญาณนาฬิกาดิจิทัลประกอบกับการกดนาฬิกาโบราณ ส่วนเวลาก่อน 18:00 น. จะใช้สัญญาณนาฬิกาดิจิทัลประกอบกับการตีฆ้อง 1 ครั้ง) ประพันธ์โดยหม่อมหลวงต่วนศรี วรวรรณ ฉบับที่ได้ยินในปัจจุบันเป็นการเรียบเรียงเสียงประสานของพระเจนดุริยางค์ (ปิติ วาทยะกร)
เพลงนี้เป็นเพลงไทยสำเนียงพม่าในอัตราสองชั้น ประพันธ์ขึ้นครั้งแรกเพื่อประกอบการแสดงละครพันทางเรื่องพระเจ้าสีป๊อมินทร์ พระนิพนธ์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ในเวลาต่อมาได้มีการคัดสรรเพลงที่จะใช้เทียบเวลา ซึ่งเพลงนี้ได้รับเลือกเพราะทำนองจากเครื่องดนตรีมีเสียงติ๊กต็อก ๆ คล้ายเสียงนาฬิกา
คำว่า "ประเทศ" ในชื่อเพลง แปลว่าต่างชาติ แผลงมาจากคำ "บรเทศ" ซึ่งเป็นคำสมาสระหว่าง บร (ต่าง) และ เทศ (ถิ่น) มิได้หมายถึง "ประเทศ" แต่อย่างใด
ประกอบรายการ.
เพลงพม่าประเทศได้รับการนำไปเรียบเรียงใหม่เป็นฉบับออร์เคสตราร่วมสมัยโดยวงดนตรีคุณพระช่วยออร์เคสตรา จากรายการคุณพระช่วย ซึ่งได้ทำการบรรเลงครั้งแรกเพื่อเปิดคอนเสิร์ตคุณพระช่วยสำแดงสดครั้งที่ 1 และใช้ประกอบรายการโทรทัศน์ยกสยาม ๑๐๐ ของเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ และเมื่อปี พ.ศ. 2556 เพลง "อ๊อดแอด" ซึ่งร้องโดย เท่ง เถิดเทิง ศิลปินตลกชื่อดัง มีทำนองบางส่วนของเพลงพม่าประเทศประกอบด้วย
ลายสอดประสาน

ลายสอดประสาน  ในด้านทัศนศิลป์ “ลายสอดประสาน" คือองค์ประกอบของงานตกแต่งที่พบในศิลปะสมัยกลาง ในงานสอดประสานจะเป็นแถบหรือลวดลายที่กระหวัด สาน หรือผูกเป็นเงื่อน เป็นลักษณะโครงสร้างของเรขาคณิตที่มักจะเขียนเติมให้เต็มเนื้อที่ที่ว่างอยู่ ลายสอดประสานของอิสลามและเงื่อนเคลต์มีลักษณะรูปแบบและโครงสร้างที่คล้ายคลึงกันที่ทำให้สันนิษฐานได้ว่ามีต้นตอมาจากรากเหง้าเดียวกัน ศิลปะลายสอดประสานนิยมสร้างกันในงานของศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานของยุโรปเหนือโดยเฉพาะศิลปะเกาะของเกาะบริติชและศิลปะนอร์สของยุคกลางตอนต้น
ชิชิ

ชิชิ  หรือในชื่อภาษาจีน จีจี  (เกิดที่ป่าในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ค.ศ. 1957 เสียชีวิตที่สวนสัตว์ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1972) เป็นแพนด้ายักษ์เพศเมียที่มีชื่อเสียงจากสวนสัตว์ลอนดอน ในประเทศอังกฤษ แม้ว่า "ชิชิ" จะมิได้เป็นแพนด้ายักษ์ตัวแรกของสวนสัตว์ลอนดอน แต่มันก็เป็นที่ดึงดูดผู้คนในฐานะสัตว์ที่มีความน่ารักมากที่สุดของสวนสัตว์แห่งนี้ 
ชิชิ เกิดในปีค.ศ. 1957 และนำตัวมาจากมณฑลเสฉวนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1957 ก่อนที่จะส่งไปยังสวนสัตว์ปักกิ่งช่วงเดือนมกราคม ค.ศ. 1958 ตัวแทนจัดหาสัตว์ชาวออสเตรียซึ่งมีชื่อว่า เฮย์นี่ย์ เดมเมอร์ ได้รับชิชิมาจากการแลกเปลี่ยนสถาบันแอฟริกันฮูฟสตอกเพื่อกระชับมิตรในเดือนพฤษภาคม ค.ศ.1958 และนำไปอยู่ที่สวนสัตว์มอสโก ภายหลังจากที่แพนด้าพักได้หนึ่งสัปดาห์ก็จัดส่งต่อไปยัง แธปาร์ค เบอร์ลิน ในสวนสัตว์ที่แบ่งเขตอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเยอรมันในช่วงนั้น ต่อมาได้มีการขายชิชิให้กับสหรัฐอเมริกา ทว่าทางรัฐบาลสหรัฐอเมริกาในสมัยนั้นมีนโยบายที่จะไม่ทำการค้ากับจีนซึ่งเป็นคอมมิวนิสต์ด้วยเหตุผลทางการเมือง ดังนั้น ชิชิ จึงได้รับการปฏิเสธที่จะนำส่งไปยังอเมริกา ทางสวนสัตว์แฟรงก์เฟิร์ตจึงได้จัดหาที่พักอาศัยให้แพนด้าชั่วคราว กระทั่งเดมเมอร์ได้ตัดสินใจจ้างให้ชิชิออกจากสวนสัตว์ในเวลาที่จำกัด ภายหลังจากการเยี่ยมชมสวนสัตว์โคเปนเฮเกน ก่อนที่จะแก้ปัญหาได้ด้วยการส่งไปยังสวนสัตว์ลอนดอนเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ.1958 โดยทางสถาบันสัตววิทยาแห่งกรุงลอนดอนได้เคยออกมาแถลงการณ์ว่าไม่ต้องการที่จะเก็บแพนด้าจากป่ามาเลี้ยงดู แต่ก็ยอมรับชิชิเมื่อได้นำมันมาเลี้ยงดู แม้ว่าในเบื้องต้นจะมีแผนการณ์ให้มีการเยี่ยมชมชิชิได้เพียงสามสัปดาห์เท่านั้น แต่แล้วทางอังกฤษก็ได้ตัดสินใจขอซื้อในราคา 12,000 ปอนด์ ชิชิจึงกลายมาเป็นสมาชิกใหม่ของสวนสัตว์ลอนดอนเมื่อวันที่ 26 กันยายน ปีค.ศ.1958
ชิชิ ยังเป็นผู้สร้างแรงดลบันดลใจแก่เซอร์ปีเตอร์ สกอต จากลักษณะสีขาว-ดำที่เรียบง่ายแต่โดดเด่นในการนำไปใช้เป็นสัญลักษณ์ขององค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล อย่างไรก็ตาม ตราสัญลักษณ์ที่จัดแสดงในปัจจุบันก็มิได้เป็นแบบที่ปีเตอร์ สกอต ออกแบบโดยตรง หากแต่เป็นแบบที่ดัดแปลงรายละเอียดบางส่วนในภายหลัง ซึ่งได้ออกแบบสำหรับ WWF เมื่อได้เปลี่ยนชื่อจาก World Wildlife Fund มาเป็น World Wide Fund for Nature
ครั้งหนึ่ง เคยมีความพยายามในการจับคู่ระหว่างชิชิกับอันอัน ซึ่งเป็นหมีแพนด้าของสวนสัตว์มอสโก แต่กลับประสบกับความล้มเหลว
ชิชิ เสียชีวิตในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ.1972ท่ามกลางความเศร้าโศกของคนทั้งประเทศ ร่างของมันได้รับการสตัฟฟ์เพื่อจัดแสดงในกรอบแก้วซึ่งอยู่ติดกันกับร้านกาแฟที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติของกรุงลอนดอน
พระวรสารเคลล์ส

พระวรสารเคลล์ส หรือ พระวรสารโคลัมบา  เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรที่เขียนเป็นภาษาละตินที่ประกอบด้วยพระวรสารทั้งสี่ฉบับของพันธสัญญาใหม่พร้อมด้วยเนื้อหาอื่น ๆ และตาราง "“พระวรสารเคลล์ส”" ที่เป็นงานที่เขียนขึ้นโดยนักบวชเคลต์เมื่อราวปี ราว ค.ศ. 800 หรือไม่นานก่อนหน้านั้น เป็นงานศิลปะชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของงานเขียนอักษรวิจิตรของยุโรปและเป็นงานที่แสดงถึงจุดสุดยอดของงานเขียนหนังสือวิจิตรของสมัยศิลปะไฮเบอร์โน-แซกซัน ("ศิลปะเกาะ") และเป็นสมบัติของชาติชิ้นสำคัญของไอร์แลนด์ เนื้อหาของพระวรสารส่วนใหญ่นำมาจากคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละติน แต่ก็มีหลายส่วนที่มาจากพระคัมภีร์ไบเบิลฉบับก่อนหน้านั้นที่เรียกกันว่า "“คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละตินเดิม”" (Vetus Latina) 
ภาพวาดและงานตกแต่ง "“พระวรสารเคลล์ส”" เป็นฝีมือที่งดงามกว่าพระวรสารฉบับอื่นใดของหนังสือวิจิตรของสมัยศิลปะเกาะ ทั้งในด้านความหรูหราและความซับซ้อน การตกแต่งรวมธรรมเนียมนิยมของการเขียนรูปสัญลักษณ์ของศิลปะคริสต์ศาสนา เข้ากับลวดลายสอดผสานอันเป็นแบบฉบับของศิลปะเกาะอันหรูหรา รูปลักษณ์ของมนุษย์, สัตว์ และ สัตว์ในตำนาน พร้อมด้วยเงื่อนเคลติค และ ลายสอดประสานอันเต็มไปด้วยสีสันอันสดใสทำให้งานหนังสือวิจิตรเป็นงานที่เต็มไปด้วยพลังและมีชีวิตจิตใจ องค์ประกอบของสิ่งตกแต่งข้างเคียงเหล่านี้ผสานไปด้วยสัญลักษณ์ทางคริสต์ศาสนา ซึ่งเป็นการช่วยเน้นเนื้อหาของภาพหลักที่ต้องการที่จะสื่อให้ผู้อ่านหรือผู้ชมไปด้วย
"“พระวรสารเคลล์ส”" ปัจจุบันมีด้วยกันทั้งหมด 340 สี่หน้ายกและตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953 ก็ได้รับการเย็บเป็นสี่เล่ม หน้าหนังสือเป็นกระดาษหนังลูกวัวที่มีคุณภาพดี และการตกแต่งอันหรูหราที่ไม่เคยทำกันมาแต่ก่อนรวมภาพประกอบเต็มหน้าสิบหน้า นอกจากนั้นก็มีหน้าที่มีบทเขียนที่นำด้วยอักษรตัวต้นประดิษฐ์ ที่วาดอย่างแพรวพราวด้วยสีสัน ซึ่งก็เป็นการแสดงให้เห็นถึงการเป็นปฏิปักษ์ต่อศิลปะคลาสสิกของศิลปะเกาะโดยการใช้คุณลักษณะความมีชีวิตจิตใจของศิลปะเกาะเอง อักขระแบบเกาะของบทเขียนดูเหมือนจะได้รับการเขียนขึ้นโดยนักคัดอย่างน้อยก็สามคน ตัวอักษรใช้หมึก iron-gall และสีที่ใช้มาจากวัสดุหลายอย่างที่บางอย่างก็เป็นวัสดุที่มาจากแดนไกล
"“พระวรสารเคลล์ส”" ตั้งตามชื่อแอบบีเคลล์สผู้เป็นเจ้าของพระวรสารอยู่เป็นเวลาหลายร้อยปี ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอสมุดวิทยาลัยทรินีที, ดับลินในไอร์แลนด์ หอสมุดมักจะตั้งแสดงครั้งละสองเล่มเท่านั้น เล่มหนึ่งจะแสดงภาพเขียนชิ้นเอก อีกเล่มหนึ่งจะแสดงหน้าที่มีเนื้อหาเป็นลายลักษณ์อักษร
การทำสำเนา.
ในปี 1979 Faksimile-Verlag Luzern ได้มีเป้าหมายที่จะสร้างสำเนาของหนังสือ Book of Kells แต่ถูกปฏิเสธในเบื้องต้นเนื่องจากข้อกังวลเกี่ยวกับการอนุรักษ์ โดยในปี 1986 พวกเขาได้พัฒนาวิธีการที่ไม่ทำลายและได้รับอนุญาตให้ดำเนินการต่อไป ในปี 1997 มาริโอ เคลฟ จากเยอรมนีได้ทำสำเนาหลายหน้าของหนังสือ Book of Kells โดยใช้สีที่มีประวัติศาสตร์บนผ้าหนัง และผลงานของเขาถูกจัดแสดงที่วิหารบิชอปและพิพิธภัณฑ์ของสังฆมณฑลในเมืองไทรร์ ในปี 2006 วิทยาลัยทรินิตีดับลินได้เผยแพร่เวอร์ชันดิจิทัลของต้นฉบับ ซึ่งมีทั้งการแสดงความคิดเห็นและฟีเจอร์การค้นหา และภาพจาก Faksimile-Verlag ขณะนี้สามารถเข้าถึงออนไลน์ได้ผ่าน Digital Collections ของวิทยาลัยทรินิตี
กฤษณ์ ศุกระมงคล

กฤษณ์ ศุกระมงคล ชื่อเล่น หนุ่ม เป็นนักแสดง ผู้กำกับชาวไทย มีชื่อเสียงจากการแสดงในภาพยนตร์ชุด "บุญชู" โดยรับบทเป็น "คำมูล" เพื่อนร่วมกลุ่มของบุญชู นักศึกษาคณะโบราณคดีที่ชื่นชอบปลากระป๋อง และโฆษณาห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัล จนเป็นที่รู้จักและเรียกขานว่า "หนุ่ม เซ็นทรัล" นอกจากนี้ยังรับบทเป็นนักแสดงสมทบในภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง และมักแสดงบทสนุกสนาน
นอกจากนี้ยังเคยเป็นพิธีกร เสาร์นี้มีอะไร, คุณขอมา และนักร้องที่มีอัลบั้มเพลงชุดเดียว คือ "หนุ่มแดดเดียว ตอน ตะลุยแบกแดด" กับค่าย เอสพี ศุภมิตร ซึ่งมี ยิ่งยง (อี๊ด) โอภากุล เป็นโปรดิวเซอร์
ประวัติ.
กฤษณ์ สำเร็จการศึกษา ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) จากโรงเรียนกรุงเทพการบัญชีวิทยาลัย
นอกจากบทบาทการเป็นนักแสดง ยังมีบทบาทเป็นผู้กำกับละครโทรทัศน์ทางไทยทีวีสีช่อง 3 มีผลงานการกำกับหลายเรื่อง เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง นักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง "ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44" ด้านการกำกับการแสดง เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม จากรางวัลนาฏราช, คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 7 และท็อปอวอร์ด 2009 จากการกำกับละครเรื่อง "ผู้ใหญ่ลีกับนางมา"
ผลงานเพลง.
กฤษณ์ ศุกระมงคล 
ชุด หนุ่มแดดเดียว ตอน ตะลุยแบกแดด (2534)
ซาเวียร์ ซามูเอล

ซาเวียร์ ซามูเอล  เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1983 เป็นนักแสดงชาวออสเตรเลีย มีผลงานทั้งภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ เขาแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "September" และ "Newcastle" และเขาารับบทเป็นไรลีย์ ในภาพยนตร์ "Eclipse" ภาพยนตร์ภาคที่ 3 ของ "Twilight"
ซามูเอลใรผลงานละครเวทีในเรื่อง "Osama the Hero" ซึ่งเขาได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีจากซิดนีย์มอร์นิงเฮอรัลด์
ชาร์ลี ชีน

คาร์ลอส เออร์วิน เอสเตเวซ  หรือที่รู้จักกันดีในนามของ ชาร์ลี ชีน  เกิดเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1965 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาแสดงในภาพยนตร์หลายเรื่อง อย่างเช่น รับบทเป็น คริส เทย์เลอร์ ในภาพยนตร์สงครามเวียดนาม ในปี ค.ศ. 1986 เรื่อง "Platoon", บท เจค เคซีย์ ในภาพยนตร์ปี 1986 เรื่อง "The Wraith," และบทบัด ฟอกซ์ในภาพยนตร์ปี 1987 เรื่อง "Wall Street" เขายังแสดงในในภาพยนตร์ตลกหลายเรื่องอย่างเช่น "Major League", "Hot Shots!" , และ "Scary Movie 3" และ 4 ชีนยังแสดงในซิตคอม 2 เรื่อง รับบทเป็นชาร์ลี ครอว์ฟอร์ใน "Spin City" และบทชาร์ลี ฮาร์เปอร์ใน "Two and a Half Men"
กางเขนยืน

กางเขนยืน  หรือกางเขนสูง (high cross) คือกางเขนที่เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาคริสต์ที่ตั้งอยู่โดด ๆ กลางแจ้ง กางเขนยืนทำด้วยหินและมักจะตกแต่งเป็นลวดลายกระหวัดอย่างวิจิตร กางเขนยืนส่วนใหญ่พบในไอร์แลนด์ และ บริเตนใหญ่ระหว่างต้นสมัยกลางหรือบางครั้งก็หลังจากนั้น กางเขนยืนมักจะมีวงแหวนรอบบริเวณจุดตัดที่เป็นลักษณะที่เรียกว่ากางเขนเคลติก
ปูเขียว

ปูเขียว, ปูทองโหลง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Scylla serrata") เป็นปูในสกุลปูทะเล มีกระดองกลมรีเป็นรูปไข่ ก้ามสีเขียวเข้มและมีลายล่างแห่ชัดเจน เมื่อโตเต็มจะมีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลปูทะเล
ลักษณะ.
ลักษณะโดยทั่วไปเหมือนปูทะเล แตกต่างตรงที่ขอบระหว่างนัยน์ตาปูเขียวมีหนาม 4 อัน สูงยาวแต่ปลายทู่เมื่อเทียบกับปูชนิดอื่น ฐานหนามแคบกว่าปูขาว ส่วนด้านข้างนัยน์ตาแต่ละข้างมีหนามข้างละ 8-9 อัน ปล้องกลางของกล้ามมีหนามแหลมชัดเจนทั้งด้านในและด้านนอก ทั้งขาและก้ามมีสีเขี้ยวเข้มหรือเขียวเหลือบม่วง มีจุดขาวเล็ก ๆ ประปราย และมีลายล่างแห่ชัดเจน ตัวผู้จะมีก้ามขนาดใหญ่แข็งแรงกว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัด เมื่อโตเต็มจะมีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุลปูทะเล มักสับสนกับปูขาวเนื่องจากมีลักษณะใกล้เคียงกัน
การกระจายพันธุ์.
พบกระจายพันธุ์อยู่ตามแถบชายฝั่งตอนใต้ของญี่ปุ่น เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นิวซีแลนด์ ไปจนถึงออสเตรเลีย โดยอาศัยอยู่ในโคลนตมตามป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำที่น้ำท่วมถึง กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำขนาดเล็ก ซากพืช ซากสัตว์ต่าง ๆ สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและฝั่งอันดามัน
นกกระเรียนเล็ก

นกกระเรียนเล็ก หรือ นกกระเรียนเดมเมอเซลล์  เป็นนกกระเรียนชนิดหนึ่ง ขยายพันธุ์ในเอเชียกลาง พบเพียงไม่กี่แห่งในประเทศไซปรัสและทางตะวันออกของประเทศตุรกี และถึงแม้จะไกลอย่างทางตอนเหนือและตะวันตกของประเทศปากีสถาน ในฤดูหนาวนกจะอพยพไปทวีปแอฟริกาและเอเชียใต้
ลักษณะ.
นกกระเรียนเล็กยาว 85–100 ซม.ช่วงปีกกว้าง 155–180 ซม.เล็กกว่านกกระเรียนยุโรปเล็กน้อยแต่ชุดขนคล้ายกัน คอยาว มีสีดำถึงอก มีพู่ที่คอสีขาว
เสียงร้องคล้ายแตร แต่แหลมสูงกว่านกกระเรียนยุโรป มีพฤติกรรมการเต้นรำเช่นเดียวกันกับนกกระเรียนชนิดอื่น ส่วนมากจะเต้นอยู่บนพื้น ไม่ค่อยมีการกระโดด
นกกระเรียนเล็กจัดเป็นนกกระเรียนขนาดเล็กที่สุดในบรรดานกกระเรียนทั้งหมด มีจุดเด่น คือ มีพู่สีขาวที่คอและหลังหัว ตัวผู้มีสีแดงสดใส ตัวเมียมีสีน้ำตาล เป็นนกที่รวมฝูงมากถึง 400 ตัว หรืออาจจะมากกว่านั้น
การอพยพ.
ในการอพยพที่อินเดีย ชาวอินเดียจะชื่นชมการมาถึงของนกกระเรียนเล็ก เช่นเดียวกับชาวญี่ปุ่นกับนกกระเรียนญี่ปุ่น โดยจะมีผู้คนออกมาโปรยเมล็ดพืชให้เป็นอาหาร โดยนกฝูงใหญ่จะกินอาหารรวมกันมากถึง 5,000 กิโลกรัมต่อวัน
หลอดรังสีแคโทด

หลอดรังสีแคโทด  เป็นหลอดไฟสุญญากาศที่ประกอบไปด้วย ปืนอิเล็กตรอนซึ่งอาจมีจำนวนมากกว่าหนึ่งอัน และเครื่องฉายฟลูออเรสเซนท์ ลำแสงอิเล็กตรอนจะปล่อยจากโลหะที่ร้อน แล้วเร่งไปทางด้านที่มีประจุบวกในท่อ โดยหลอดรังสีแคโทดใช้เพื่อสร้างภาพในรูปของแสงที่ปล่อยออกมาจากเครื่องฉายฟลูออเรสเซนท์ โดยภาพที่ถูกสร้างนั้นสามารถแสดง อาทิ คลื่นไฟฟ้า (Oscilloscope), รูปภาพ (โทรทัศน์ หรือหน้าจอคอมพิวเตอร์), และตัวยิงเรดาร์ เป็นต้น
CRT จะใช้ซองแก้วสุญญากาศซึ่งมีขนาดใหญ่, ลึก (เช่น มีความยาวจากผิวหน้าจอภาพด้านหน้าไปยังด้านท้ายของหลอด) ที่ค่อนข้างหนักและค่อนข้างบอบบาง
ประวัติ.
คิดค้นขึ้นครั้งแรกโดยนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ชื่อ คาร์ล เฟอร์ดินานด์ บราวน์ (Karl Ferdinand Braun) ในปีคริสต์ศักราช 1897 และมีอีกชื่อหนึ่งว่าหลอดบราวน์ (Braun tube) โดยเขาได้พัฒนาเครื่องมือวัดคลื่นสัญญาณไฟฟ้าหรือ Oscilloscope ขึ้นมาเป็นคนแรก
เข็มกลัดตรึง

เข็มกลัดตรึง หรือ เข็มกลัดฟิบิวลา (แปลว่า “กลัดติด”) เป็นเข็มกลัดประดับโบราณ (brooch) ภาษาละติน “fibulae” มีความหมายเฉพาะว่าเป็นเข็มกลัดแบบโรมัน แต่ต่อมาความหมายของคำนี้ก็กว้างขึ้นจนครอบคลุมเข็มกลัดจากยุคโบราณทั้งหมด และ จากยุคกลางตอนต้น เข็มกลัดตรึงไม่เหมือนกับเข็มกลัดสมัยใหม่ที่ไม่แต่จะเป็นเครื่องตกแต่งเท่านั้นแต่ยังมีประโยชน์ใช้สอยที่รวมทั้งตรึงเสื้อผ้าให้ติดตัว ที่รวมทั้งเสื้อคลุมปล่อยชาย (cloak) เข็มกลัดฟิบิวลามาแทนที่เข็มกลัดตรงที่คล้ายไม้กลัดที่ใช้ในการเหน็บเสื้อผ้าในยุคหิน และ ยุคสำริด ต่อมาในยุคกลางเข็มกลัดฟิบิวลาก็มาแทนที่ด้วยกระดุม แต่เข็มกลัด (safety-pin) ที่แปลงมาจากเข็มกลัดฟิบิวลาก็ยังใช้สอยกันจนกระทั่งทุกวันนี้
เข็มกลัดประดับ

เข็มกลัดประดับ  หรือในสมัยโบราณเรียกว่า “เข็มกลัดตรึง” หรือ “เข็มกลัดฟิบิวลา” เป็นเครื่องประดับที่ทำด้วยอัญมณีที่ออกแบบเพื่อใช้ติดประดับเสื้อผ้า เข็มกลัดประดับมักจะทำด้วยโลหะที่มักจะเป็นเงิน หรือ ทอง แต่บางครั้งก็ทำด้วยสำริดหรือวัสดุอื่น เข็มกลัดประดับมักจะแตกแต่งด้วยเครื่องเคลือบหรืออัญมณี บางครั้งก็จะใช้สอยในการตกแต่งเท่านั้น หรือบางครั้งก็จะมีประโยชน์ใช้สอยด้วยเช่นใช้ในการตรึงเสื้อผ้าให้ติดตัว หรือ หรือสำหรับเสื้อคลุมปล่อยชาย (cloak) 
เข็มกลัดประดับแรกที่สุดมาจากยุคสำริด แต่เพราะลักษณะของเข็มกลัดประดับมักจะเปลี่ยนแปลงไปตามแฟชันทำให้กลายเป็นเครื่องมืออย่างหนึ่งในการใช้ระบุยุคสมัยในประวัติศาสตร์
สายสุรี จุติกุล

รองศาสตราจารย์ สายสุรี จุติกุล (เกิด
2 มีนาคม พ.ศ. 2477) ที่ปรึกษาด้านสตรี เด็ก เยาวชน การศึกษาและพัฒนาสังคมสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี รัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน และอดีตคณบดีคนแรกของคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ประวัติ.
รศ. ดร.สายสุรี จุติกุล เกิดเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2477 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี (Cum Laude) สาขาดนตรีและสาขาการศึกษา จาก Whitworth College, Spokane, Washington สหรัฐอเมริกา ในระดับปริญญาโท สาขาบริหารการศึกษาจาก Indiana University สหรัฐอเมริกา และระดับปริญญาเอก สาขาจิตวิทยาการศึกษาและแนะแนวจาก Indiana University สหรัฐอเมริกา
และสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 26 
ด้านชีวิตครอบครัว รศ.สายสุรี สมรสกับ รองศาสตรจารย์ ดร.กวี จุติกุล อดีตคณบดีคณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น บุตรธิดา 2 คน คือ 
ประสบการณ์ทางการเมือง.
ในสมัยที่ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี 2 สมัย ปี พ.ศ. 2534-2535 ได้ริเริ่มและผลักดันงานที่เกี่ยวกับสตรี เด็ก เยาวชน การศึกษาและพัฒนาสังคม โดย
แผงประดับหน้าอก

แผงประดับหน้าอก  เป็นแผ่นสามเหลี่ยมที่ใช้ปิดด้านหน้าของเครื่องแต่งกายสตรีหรือเสื้อรัดรูป แผงประดับหน้าอกอาจจะทำด้วยกระดูกที่เป็นส่วนหนึ่งเครื่องรัดลำตัว (corset) หรืออาจจะใช้ปิดด้านหน้าของเครื่องรัดลำตัว แผงประดับหน้าอกเป็นเพียงเครื่องประดับที่ใช้เย็บติดกับเสื้อหรือกลัดให้อยู่กับที่ หรือยึดกับตัวเสื้อด้วยลูกไม้ของเสื้อตัวใน หรืออาจจะเป็นชิ้นหรือชุดเครื่องประดับที่ทำด้วยอัญมณี เพื่อตกแต่งเสื้อผ้าท่อนบน
ประวัติ.
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 ทั้งชายและหญิงสวมแผงประดับหน้าอกที่มักจะเรียกว่า “placard” หรือ “placket” กับเสื้อที่เปิดด้านหน้า
ต่อมาการใช้นิยมกันเป็นพักๆ ตลอดเวลาระหว่าง คริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 ตามทรงและการตกแต่งที่ต่างกันไปทั้งในยุโรปและทวีปอเมริกาเหนือ
ตั้งแต่ราวค.ศ. 1740 เสื้อผ้าหรือเสื้อรัดรูปก็มักสวมอย่างเผยแผงประดับหน้าอกที่ปิดหน้าร่างกายท่อนบนตั้งแต่คอจนมาถึงเอว หรือบางครั้งก็อาจจะเลยต่ำกว่าเอวลงมา ลูกไม้ของเสื้อรัดรูปก็จะสานกลับไปกลับมาเพื่อรัดแผงประดับหน้าอกไว้ให้อยู่กับที่ และในที่สุดลูกไม้สานก็วิวัฒนาการมาเป็นริบบินตกแต่งหน้าแผง
แผงประดับหน้าอกมักจะเป็นงานปัก หรือตรึงด้วยไข่มุกและอัญมณีมีค่าต่างๆ แผงอาจจะทำด้วยผ้าชิ้นเดียวกับที่ใช้ทำตัวเสื้อ หรือ อาจจะเป็นผ้าที่มีสีตัดกับตัวเสื้อ ขึ้นอยู่กับสมัย แผงอาจจะมาหยุดลงที่เอว หรือต่ำกว่า เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก็อาจจะยาวถึง 10 นิ้วต่ำจากเอว ซึ่งทำให้ผู้สวมนั่งไม่ลง
ความลึกของคอเสื้อก็อาจจะใช้เป็นเครื่องจำกัดความยาวของแผงประดับหน้าอก ซึ่งมีอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศสที่ทางราชสำนักนิยมสวมแผงประดับหน้าอกต่ำกว่าหน้าอกที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอาง ที่อยู่ภายใต้ผ้าลินนินใสที่เป็นระบายที่เรียกว่า “Fichu” แต่ความนิยมอันนี้ก็มีได้มีผู้ทำตาม
เวกบอร์ด

เวกบอร์ด  เป็นกีฬาบนผิวน้ำที่โต้บนผิวน้ำโดยใช้อุปกรณ์เวกบอร์ด กีฬานี้พัฒนามาจากการเล่นสกีบนผิวน้ำ การเล่นสโนว์บอร์ด และเทคนิคการโต้คลื่น โดยจะมีเรือลากเคเบิลเวกบอร์ด โดยทั่วไปลากด้วยความเร็ว 18-24 ไมล์/ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับสภาพน้ำ ขนาดเรือ น้ำหนักผู้เล่น และความถนัดในการขับขี่ของผู้ขับ
ตอกา

ตอกา  เป็นเครื่องแต่งกายที่มีลักษณะเป็นเอกลักษณ์ของโรมันโบราณ ที่เป็นผืนผ้าที่มีความยาวราว 20 ฟุต หรือ 6 เมตรที่ใช้พันรอบตัวและมักจะพันทับทิวนิก ตอกาตามปกติแล้วจะทำด้วยขนแกะ และทิวนิกชั้นในจะเป็นลินิน หลังจากศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช ตอกาก็จะใช้เฉพาะบุรุษ และโดยผู้ที่เป็นพลเมืองโรมันเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้สวมได้ หลังจากนั้นแล้วสตรีก็จะแต่งตัวด้วยสตอลา
โปโลน้ำ

โปโลน้ำ  เป็นกีฬาทางน้ำประเภททีม ทีมหนึ่งประกอบด้วยผู้เล่น 6 คน และผู้รักษาประตูอีก 1 คน ผู้แข่งขันต้องพยายามทำคะแนนจากฝ่ายตรงข้ามให้มากที่สุด การเล่นจะมีองค์ประกอบทั้งการว่ายน้ำ ผู้เล่นจะโยนลูกบอลเข้าไปทำประตูในฝ่ายตรงกันข้าม กีฬาโปโลน้ำจะมีความคล้ายคลึงกับกีฬาแฮนด์บอลเป็นอย่างมาก
โดยตำแหน่งของผู้เล่นทั้ง 6 คนเแบ่งดังนี้
สตอลา

สตอลา  เป็นเครื่องแต่งกายของสตรีโรมันโบราณที่คู่กับตอกาที่สวมโดยบุรุษ เดิมสตรีก็สวมตอกา แต่เมื่อมาถึงศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช ตอกาก็สวมโดยบุรุษเท่านั้น และสตรีหันไปแต่งตัวด้วยสตอลา ในช่วงนี้ถือกันว่าการสวมตอกาเป็นสิ่งที่น่าละอายสำหรับสตรี เพราะการสวมใส่เครื่องแต่งกายบุรุษถูกนำไปเกี่ยวข้องกับการเป็นโสเภณีหรือการมีชู้
สตอลาเป็นเสื้อจับกลีบที่ยาวที่ใช้สวมทับทิวนิก บางครั้งก็อาจจะคาดรัดให้อยู่กับตัวด้วยสาย และแขนก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของสตอลาเอง หรือเป็นส่วนหนึ่งของทูนิคชั้นในก็ได้ สตอลามักจะคาดรอบเอวด้วยริบบิน และมักจะสวมร่วมกับผ้าที่มีลักษณะคล้ายผ้าคลุมไหล่ยาวที่เรียกว่า "ปัลลา" สตอลาใช้กันมาจนถึงไบแซนไทน์
สร้อยเข็มขัด

สร้อยเข็มขัด  เป็นสร้อยที่ห้อยจากเข็มขัดหรือเข็มกลัดที่สวมไว้ที่เอว ที่มีโซ่ห้อยลงมาหลายเส้น แต่ละเส้นก็จะแขวนอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ใช้ในบ้านที่รวมทั้งตระไกร, นาฬิกา, กุญแจ และ ตราประจำบ้าน และ อื่น ๆ 
สร้อยเข็มขัดมักจะสวมโดยผู้ดูแลบ้านในคริสต์ศตวรรษที่ 19 สตรีแองโกล-แซ็กซอนที่ทราบได้จากหลักฐานการฝัง
เลนา เมเยอร์-ลันดรุท

เลนา เมเยอร์-ลันดรุท  เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1991, หรือใช้ชื่อว่า เลนา เป็นนักร้องชาวเยอรมัน เธอเป็นตัวแทนเยอรมนีในการประกวดเพลงยูโรวิชัน ในปี 2010 ณ เทเลนอร์ อารีนา เขตฟอเนบุ เมืองแบรุม ประเทศนอร์เวย์ โดยเธอสามารถนำเพลง "Satellite" ชนะในการแข่งขัน ด้วยคะแนน 246 คะแนนในรอบตัดสินเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ทางด้านอันดับเพลง เธอสร้างสถิติมีเพลงเปิดตัวติดชาร์ต 3 เพลงในท็อป 5 บนเยอรมันซิงเกิลส์ชาร์ต ซิงเกิล "Satellite" เปิดตัวที่อันดับ 1 ในเยอรมนีและได้รับแผ่นเสียงทองคำ 3 แผ่น ในเดือนพฤษภาคม 2010 เธออกผลงานอัลบั้มแรกชุด "My Cassette Player" ที่เปิดตัวที่อันดับ 1 บนเยอรมันอัลบั้มส์ชาร์ต
มาซากาซุ ซูงาวาระ

มาซากาซุ ซูงาวาระ (; โรมาจิ: "Sugawara Masakazu") นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2517 ที่เมืองนาโงยะ สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 22 ครั้ง (น็อก 11 ครั้ง) แพ้ 3 ครั้ง และเสมอ 4 ครั้ง
บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิง

เลขที่ 10 ถนนดาวนิง  ในลอนดอน หรือที่รู้จักกันทั่วไปในสหราชอาณาจักรว่า บ้านเลขที่ 10 เป็นที่พำนักและสำนักงานอย่างเป็นทางการของนายธนารักษ์เอก (First Lord of the Treasury) ตั้งอยู่บนถนนดาวนิงในนครเวสต์มินสเตอร์ และยังเป็นสำนักงานใหญ่ของรัฐบาลสหราชอาณาจักร อีกทั้งยังเป็นที่พำนักของนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร ผู้ซึ่งปัจจุบันได้ถือว่าดำรงตำแหน่งนายธนารักษ์เอกแห่งราชสมบัติไปด้วย
บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิงถือว่าเป็นสถานที่ที่โด่งดังทั้งในสหราชอาณาจักรเองและในโลก ตัวอาคารมีอายุเกือบ 300 ปี ภายในมีห้องประมาณ 100 ห้องชั้นสามเป็นที่พักอาศัยส่วนตัวและมีห้องครัวอยู่ชั้นแรกของอาคาร ชั้นอื่น ๆ เป็นทั้งสำนักงาน, ห้องประชุม, ห้องรับแขก, ห้องนั่งเล่นและห้องทานอาหาร ที่ซึ่งนายกรัฐมนตรีได้พบปะและสังสรรค์กับบรรดาแขกผู้มีเกียรติและเหล่ารัฐมนตรีในคณะรัฐบาล ซึ่งบางครั้งรวมถึงผู้นำต่างประเทศและพระราชวงศ์ นอกจากนี้ยังมีสนามภายในอาคารและมีสวนขนาดครึ่งเอเคอร์อยู่ด้านหลัง บ้านเลขที่ 10 ตั้งอยู่ติดกับสวนสาธารณะเซนต์เจมส์ ใกล้กับพระราชวังเวสต์มินสเตอร์, อาคารรัฐสภาและพระราชวังบักกิงแฮม ซึ่งเป็นที่ประทับของ พระมหากษัตริย์ และเชื้อพระวงศ์พระองค์อื่น ๆ 
แต่เดิมบ้านเลขที่ 10 มีอาคาร 3 หลัง ใน ค.ศ. 1732 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 พระราชทานอาคารหลังนี้ให้แก่ โรเบิร์ต วอลโพล สำหรับเป็นสำนักของนายธนารักษ์เอก ไม่ใช่ของตัววอลโพลเอง ซึ่งต่อมาวอลโพลได้มอบหมายให้เจ้าพนักงานวิลเลียม เคนต์ เชื่อมอาคารทั้งสามหลังเข้าด้วยกัน จึงทำให้มีขนาดใหญ่ขึ้นและกลายมาเป็น "บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิง" ในปัจจุบัน อย่างไรก็ดี จุดประสงค์ให้อาคารหลังนี้เป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของนายกรัฐมนตรีก็มิได้ลุล่วงในทันที ทั้ง ๆ ที่ขนาดอันใหญ่โตและความสะดวกสบายใกล้กับรัฐสภา นายกรัฐมนนตรีคนแรก ๆ จำนวนน้อยเท่านั้นที่เคยพำนักอยู่ที่นี่ ต่อมาจากค่าดูแลรักษาที่สูงลิบ, ความเพิกเฉยต่ออาคารและการเสื่อมโทรมลงตามกาลเวลา ทำให้อาคารหลังนี้ถูกรื้อถอนหลายต่อหลายครั้ง
อย่างไรก็ดีบ้านเลขที่ 10 ก็ยังคงรอดผ่านเหตุการณ์สำคัญ ๆ ในประวัติศาสตร์อังกฤษมาได้ ใน ค.ศ. 1985 มาร์กาเรต แทตเชอร์ นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นได้กล่าวไว้ว่า บ้านเลขที่ 10 ได้กลายมาเป็น "หนึ่งในอัญมณีอันล้ำค่าในมรดกของชาติเรา"
สามย่าน (ภาพยนตร์)

สามย่าน เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลก ออกฉายเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 กำกับโดยภูพิงค์ พังสะอาด, ยุทธเลิศ สิปปภาค, เจริญพร อ่อนละม้าย นำแสดงโดย เกียรติศักดิ์ อุดมนาค, โก๊ะตี๋ อารามบอย, อี๊ด โปงลางสะออน, ทองภูมิ สิริพิพัฒน์, ปิยา พงศ์กุลภา, ปานวาด เหมมณี, ค่อม ชวนชื่น, ลูลู่ โปงลางสะออน, ลาล่า โปงลางสะออน, ปฏิญญา ควรตระกูล, อังเคิล อดิเรก, เห็ดเผาะ เชิญยิ้ม เป็นภาพยนตร์เปิดตัวของค่ายหนัง ค่าย ฟิล์ม อาร์ อัส ในเครืออาร์เอส
การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย พ.ศ. 2553

การอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย พ.ศ. 2553 เป็นการประชุมสภาผู้แทนราษฎร เพื่อลงมติไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีเป็นรายบุคคลอีก 5 คน โดยการอภิปรายไม่ไว้วางใจจัดขึ้นระหว่างวันที่ 31 พฤษภาคม และ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ส่วนการลงมติจัดขึ้นในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2553
การยื่นญัตติขอเปิดการอภิปราย.
วันที่ 24 พฤษภาคม เวลา 11.55 น. ที่รัฐสภา ส.ส.พรรคเพื่อไทย นำโดย นายวิทยา บุรณศิริ ส.ส.อยุธยา พรรคเพื่อไทย ในฐานะประธานวิปฝ่ายค้าน เข้ายื่นหนังสือพร้อมแนบรายชื่อ ส.ส. 159 คน ต่อนายประสพสุข บุญเดช ประธานวุฒิสภา เพื่อถอดถอนนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี, นายสุเทพ เทือกสุบรรณ รองนายกรัฐมนตรี, นายชวรัตน์ ชาญวีรกูล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และนายโสภณ ซารัมย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ออกจากตำแหน่งตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 270
นายวิทยา กล่าวว่า การยื่นถอดถอนครั้งนี้เป็นบทบัญญัติที่เมื่อมีการยื่นญัตติขอเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจแล้วจะต้องยื่นถอดถอนนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีที่ถูกอภิปรายในเรื่องทุจริตด้วย ซึ่งเห็นว่ารัฐบาลควรจัดให้พิจารณาญัตติอภิปรายไม่ไว้วางใจก่อนพิจารณาร่าง พ.ร.บ.งบประมาณฯ เพราะหากยังมีความขัดแย้ง รัฐบาลไม่สามารถดำเนินการตามนโยบายได้นั้นต่อให้มีงบประมาณไปก็คงไม่เกิดประโยชน์
นายวิทยา กล่าวว่า ส่วนการยื่นญัตติอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล มี ส.ส.พรรคเพื่อไทย 184 คน ลงชื่อในยื่นญัตติเพื่อยื่นต่อนายชัย ชิดชอบ ประธานสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งรัฐมนตรีที่จะถูกอภิปรายมี 6 คน คือนายอภิสิทธิ์, นายสุเทพ, นายชวรัตน์, นายโสภณ, นายกรณ์ จาติกวณิช รัฐมนตรีว่ารกระทรวงการคลัง และนายกษิต ภิรมย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ โดยนายกรณ์ และนายกษิต นั้นฝ่ายค้านไม่ได้ยื่นถอดถอนเนื่องจากมีหลักฐานไม่เพียงพอจะดำเนินการได้ อภิปรายความผิดพลาดในการดำเนินนโยบายเพียงอย่างเดียว
ต่อมาเวลา 13.30 น. นายวิทยานำรายชื่อ ส.ส.พรรคเพื่อไทย 184 รายชื่อ จากทั้งหมด 189 คน ยื่นญัตติขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจ 2 ญัตติ คือ
สำหรับ ส.ส.พรรคเพื่อไทยมีทั้งหมด 189 คน แต่ร่วมลงชื่อในญัตติอภิปรายไม่ไว้วางใจเพียง 184 คนขาด 5 คนคือ
โดยนายจุมพฏ และ ร.ต.ปรพล ได้ไปทำงานร่วมกับพรรคภูมิใจไทยนานแล้ว ส่วนนายสมบูรณ์ แจ้งความจำนงกับพรรคมาก่อนหน้าแล้วว่าหากมีการยื่นญัตติไม่ไว้วางใจรัฐบาลจะไม่ร่วมลงชื่อด้วย
การเรียกร้องให้ปรับพรรคเพื่อแผ่นดินออกจากการร่วมรัฐบาล.
หลังการลงมติในวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ซึ่งมี ส.ส.ของพรรคเพื่อแผ่นดินบางส่วน ได้ลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีในรัฐบาล 2 คน คือ นายชวรัตน์ ชาญวีรกูล และนายโสภณ ซารัมย์ จากพรรคภูมิใจไทย ทำให้แกนนำของพรรคภูมิใจไทย แสดงความไม่พอใจ และเรียกร้องให้นายกรัฐมนตรีปรับพรรคเพื่อแผ่นดินออกจากพรรคร่วมรัฐบาล จนเป็นที่มาของการปรับคณะรัฐมนตรี และมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้รัฐมนตรีพ้นจากตำแหน่ง และแต่งตั้งรัฐมนตรี จำนวน 8 ตำแหน่ง ซึ่งในส่วนของกลุ่ม ส.ส. พรรคเพื่อแผ่นดินที่มีการลงมติไม่ไว้วสงใจดังกล่าว ถูกปรับออกจากตำแหน่ง คือ ร้อยตรีหญิง ระนองรักษ์ สุวรรณฉวี รมว.ไอซีที นายชาญชัย ชัยรุ่งเรือง รมว.อุตสาหกรรม และนายแพทย์พฤฒิชัย ดำรงรัตน์ รมช.การคลัง และมีการดึงพรรคมาตุภูมิ และ ส.ส. พรรคเพื่อแผ่นดิน ในกลุ่มของนายไชยยศ จิรเมธากร เข้าร่วมรัฐบาลแทน
รัฐตลัซกาลา

รัฐตลัซกาลา  เป็นหนึ่งใน 31 รัฐของประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ทางตะวันออก ช่วงกลางของประเทศ อยู่ติดกับรัฐปวยบลา รัฐอิดัลโก รัฐเมฮิโก เป็นรัฐที่มีขนาดเล็กที่สุด หรือเพียง 0.2% ของดินแดนในประเทศ ชื่อของรัฐนั้นตั้งขึ้นตามชื่อของเมืองหลวงของรัฐ คือเมืองตลัซกาลา 
เศรษฐกิจของรัฐโดยมาก ขึ้นอยู่กับทางด้านเกษตรกรรม อุตสาหกรรมอย่างย่อมและการท่องเที่ยว สถานที่ท่องเที่ยวคือ ของรัฐตลัซกาลา เมืองสำคัญแต่โบราณ เช่นที่ กากัซตลา (Cacaxtla) และสิ่งก่อสร้างยุคอาณานิคมรอบ ๆ เมืองตลัซกาลา
ดรีมเวิกส์แอนิเมชัน

บริษัท ดรีมเวิกส์แอนิเมชัน เอสเคจี  (แนสแด็ก: DWA
) เป็นสตูดิโอแอนิเมชันสัญชาติอเมริกัน ตั้งอยู่ที่เกลนเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย มีผลงานผลิตภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชัน, รายการโทรทัศน์และโลกเสมือนออนไลน์ โดยผลิตภาพยนตร์แล้วทั้งหมด 33 เรื่อง รวมไปถึงภาพยนตร์ชุดเรื่อง "เชร็ค", "มาดากัสการ์", "กังฟูแพนด้า", และ "อภินิหารไวกิ้ง พิชิตมังกร" โดยมีรายได้จากภาพยตร์ทั้งหมด $12.5 พันล้าน ทั่วโลก โดยมีรายได้เฉลี่ยในแต่ละภาพยนตร์ $419 ล้าน โดยภาพยนตร์เรื่อง "เชร็ค 2" และ "เชร็ค 3" ทำรายได้ติด 50 อันดับแรกใน ภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาล และ 10 อันดับแรกใน ภาพยนตร์แอนิเมชันที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาล อย่างไรก็ตามในอดีตสตูดิโอก็เคยสร้างภาพยนตร์แอนิเมชันแบบดั้งเดิม รวมทั้งมีการร่วมสร้างกับ อาร์ดแมน แอนิเมชัน ปัจจุบันสตูดิโอสร้างภาพยนตร์เป็นคอมพิวเตอร์แอนิเมชันหมดแล้ว สตูดิโอมีภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลอคาเดมี 3 ครั้ง, รางวัลเอมมี 22 ครั้งและรางวัลแอนนีอีกนับไม่ถ้วน รวมทั้งเข้าชิงในรางวัลลูกโลกทองคำและแบฟตาอีกหลายครั้ง ในปีที่ผ่านมาสตูดิโอได้ซื้อและสร้างสาขาย่อยเพื่อที่จะกระจายการลงทุนนอกเหนือจากธุรกิจภาพยนตร์ที่มีความเสี่ยงสูง
สตูดิโอก่อตั้งจากการรวมกันของ สาขาแอนิเมชันของดรีมเวิกส์ และ แปซิฟิกเดตาอิเมจส์ (PDI) แต่เดิมก่อตั้งภายใต้ชื่อ ดรีมเวิกส์ ในปีค.ศ. 1997 โดย อัมบลิเมชัน อดีตแผนกแอนิเมชันของ อัมบลินเอนเตอร์เทนเมนส์ ก่อนจะแยกมาเป็นบริษัทมหาชนในปีค.ศ. 2004 โดยดรีมเวิกส์แอนิเมชันยังคงทำงานอยู่ที่ เกลนเดล ตลอดจนบริษัททางไกลในอินเดียและจีน
ภาพยนตร์ที่ผลิตโดยดรีมเวิกส์แอนิเมชัน แต่เดิมจัดจำหน่ายทั่วโลกโดย ดรีมเวิกส์ ต่อมาจัดจำหน่ายโดย พาราเมาต์พิกเจอส์, บริษัทย่อยของ ไวอาคอม ซึ่งเข้ามาซื้อกิจการของ ดรีมเวิกส์ เมื่อกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 ก่อนจะถูกบริษัท รีไลแอนซ์เอดีเอกรุ๊ป ซื้อกิจการไปในปี ค.ศ. 2008 ในปี ค.ศ. 2013, ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์, บริษัทย่อยของ ทเวนตีท์เฟิร์สเซนจูรีฟอกซ์, เข้ามาเป็นผู้จัดจำหน่ายให้กับดรีมเวิกส์แอนิเมชันถึงปี ค.ศ. 2018
ดรีมเวิกส์แอนิเมชัน ถูกเข้าซื้อกิจการโดยคอมเคสท์ในเดือนเมษายน ปี 2016 ด้วยราคา $3.8 พันล้าน (144 พันล้านบาท) ซึ่งถือเป็นการลดความเสี่ยงเนื่องจากดรีมเวิกส์แอนิเมชันประสบปัญหาขาดทุนมาได้ระยะหนึ่งแล้ว
ผลงาน.
ภาพยนตร์.
ภาพยนตร์ที่จะเข้าฉาย
ภาพยนตร์ที่อยู่ในระหว่างการพัฒนา
ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์

ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์  เป็นสมัยศิลปะยุโรปตะวันตกที่รุ่งเรืองไม่ก็ในช่วงการเริ่มการก่อตั้งราชอาณาจักรเมรอแว็งเฌียงเมื่อราว ค.ศ. 500 หรือจากสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยาในการอแล็งเฌียงเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ไปจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 ของสมัยศิลปะโรมาเนสก์ คำว่า "สมัยก่อนโรมาเนสก์" โดยทั่วไปแล้วใช้ในภาษาอังกฤษเท่านั้นเมื่อกล่าวถึงสถาปัตยกรรมและมหาประติมากรรม แต่ในบทความนี้จะกล่าวถึงศิลปะแขนงอื่นแต่เพียงสั้น ๆ 
หัวใจสำคัญของสมัยศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์คือการนำเข้าและการรับลักษณะศิลปะของเมดิเตอเรเนียนคลาสสิกและศิลปะคริสเตียนเข้ามาในศิลปะเจอร์มานิกที่ทำให้เกิดศิลปะลักษณะใหม่ขึ้น และในที่สุดก็วิวัฒนาการขึ้นเป็นศิลปะโรมาเนสก์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ต่อมา
ในกรอบของศิลปะสมัยกลาง ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์ตามมาจากศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานของ "อนารยชน" ซึ่งได้แก่ ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอนในหมู่เกาะอังกฤษและศิลปะเมรอแว็งเฌียงบนแผ่นดินใหญ่ยุโรป
ซิโนซอรอปเทอริกซ์

ซิโนซอรอปเทอริกซ์ ((/sɪnoʊˌsoʊrɔrptɛrɪks/)) เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอดชนิดหนึ่ง มีชีวิตอยู่เมื่อ 120 ล้านปีก่อน ไดโนเสาร์ชนิดนี้ผู้เชี่ยวชาญหลายคนคิดว่าเป็นตัวเชื่อมระหว่างไดโนเสาร์กับนก มันเป็นหนึ่งในพวกเทอโรพอดที่มีขน แต่ขนของมันยังไม่ค่อยเหมือนนกยังเป็นคนที่ใช้สำหรับให้ความอบอุ่นหรือขนอ่อน ตอนที่ฟอสซิลของมันค้นพบลักษณะของมันอยู่ในท่าคดตัวเหมือนกำลังบิน เทอโรพอดชนิดนี้มีลักษณะเด่นคือมีหางที่ยาวออกมา ซึ่งคาดว่าน่าจะมีไว้ถ่วงลำตัว ชื่อของมันมีความหมายว่าบิดานกแห่งจีน ฟอสซิลของมันค้นพบครั้งแรกในปีค.ศ. 1996 โดยเห๋อตุน ถือเป็นการค้นพบเทอโรพอดมีขนตัวแรกของจีน นอกจากนี้มันยังมีญาติอย่าง คอมซอกนาทัส อีกด้วย 
ลักษณะ.
ซิโนซอรอปเทอริกซ์เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดเล็กที่สุด มีขนาดความยาวโดยประมาณ 68 ซม. แต่ก็มีการพบขนาดใหญ่ที่สุดวัดได้ 98 ซม. หางมีความยาวมากเมื่อเทียบกับขนาดลำตัว ไซโนซอโรเทอริกซ์แตกต่างจากไดโนเสาร์ขนาดเล็กอื่นๆ กะโหลกศีรษะบนมีขนาดใหญ่กว่ากรามพอสมควร กระดูกแขนมีขนาดสั้นมาก โดยรวม ซิโนซอรอปเทอริกซ์มีกระดูกแขนสั้นกว่า คอมซอกนาทัส ญาติสนิทของมัน นอกจากนี้ ซิโนซอรอปเทอริกซ์ยังมีชิ้นกระดูกสันหลังถึง 64 ชิ้น และมีความยาวหางมากที่สุดเมื่อเทียบสัดส่วนความยาวของลำตัวกับไดโนเสาร์เทอโรพอดอื่นๆ นอกจากนี้มันยังมีมือขนาดใหญ่มาก สำหรับอาวุธขนาดเล็กที่มีกรงเล็บยาวกว่ากระดูกแขนท่อนล่างทั้งหมด
อาหาร.
มีตัวอย่าง NIGP 127,587 ของ ซิโนซอรอปเทอริกซ์ถูกเก็บรักษาไว้กับซากจิ้งจก(พร้อมกะโหลก) ในท้องของมันแสดงว่ามันมีอาหารเป็นสัตว์ที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว อีกทั้งยังพบฟอสซิลกิ่งก่าหลายชนิดในชั้นหินที่พบฟอสซิลของมัน
รักที่รอคอย

รักที่รอคอย หรือ October Sonata เป็นภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2552 โดยเอ็มพิกเจอส์ กำกับโดยสมเกียรติ์ วิทุรานิช ถูกจัดระดับเรตติ้ง ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป นำแสดงโดย รัชวิน วงศ์วิริยะ , ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ และ พิษณุ นิ่มสกุล มีเรื่องราวเกี่ยวกับสาวโรงงานที่ชื่อ แสงจันทร์ กับหนุ่มซึ่งกำลังจะไปเรียนต่อเมืองนอก รวี ที่บังเอิญพบกันในงานศพของพระเอกชื่อดัง มิตร ชัยบัญชา เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2513 หลังจากนั้นในวันที่ 8 ตุลาคมของทุกปีจึงเป็นวันนัดพบเจอกันที่ บังกะโล แสนมุก โฮเต็ล โดยมีหนุ่มลูกครึ่งจีน ลิ้ม ซึ่งถูกเปรียบเสมือนมือที่สาม ภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภาพยนตร์ของชาติ ครั้งที่ 12 ประจำปี 2565 เนื่องในวันอนุรักษ์ภาพยนตร์ไทย เมื่อวันที่ 4 ต.ค. 2565 โดย หอภาพยนตร์ (องค์การมหาชน)
ปรเมศร์ น้อยอ่ำ

ปรเมศร์ น้อยอ่ำ (เกิด 31 สิงหาคม พ.ศ. 2508) ชื่อเล่น ปลาย เป็นนักแสดงและนักโฆษณาชาวไทย มีผลงานการแสดงเป็นที่รู้จักจากภาพยนตร์เรื่อง "บอดี้ ศพ19" ซึ่งจากเรื่องนี้ทำให้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง สาขานักแสดงสมทบยอดเยี่ยม หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2552 แสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "สามชุก" โดยได้รับรางวัลสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจาก คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 7, รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 18, รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 19, สตาร์พิคส์ ไทยฟิล์ม อวอร์ด และ แฮมเบอร์เกอร์อวอร์ด คู่กับ คริส หอวัง นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากเรื่อง รถไฟฟ้า มาหานะเธอ
ก้องเกียรติ โขมศิริ

ก้องเกียรติ โขมศิริ (ชื่อเล่น: โขม) เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2518 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบทภาพยนตร์ และในบางครั้งยังเป็นนักแสดง สำเร็จการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ทำงานเบื้องหลังวงการภาพยนตร์ โดยเป็นคนเขียนบทภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ เช่น "บางระจัน", "ขุนแผน", "7 ประจัญบาน" ภาค 1 และ 2, "ขุนศึก", "คนเล่นของ" ยังร่วมกำกับและเขียนบท "องค์บาก" อีกด้วย จนสร้างชื่อกับการเป็นทีมกำกับและเขียนบทใน "ลองของ"
ได้รับรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 19 สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง "เฉือน"
วัลเกต

วัลเกต  คือคัมภีร์ไบเบิลที่เขียนเป็นภาษาละตินเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ที่ส่วนใหญ่เป็นผลงานของนักบุญเจอโรมผู้ที่ได้รับคำสั่งจากสมเด็จพระสันตะปาปาดามาซุสที่ 1 ในปี ค.ศ. 382 ให้ปรับปรุงคัมภีร์ไบเบิลภาษาละตินฉบับ “เวตุสลาตีนา” (Vetus Latina) เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ฉบับปรับปรุงนี้ก็เรียกกันว่า “"versio vulgata"” ที่แปลว่า “"ฉบับประชาชน"” และในที่สุดก็กลายมาเป็นคัมภีร์ไบเบิลฉบับที่เป็นทางการของคริสตจักรโรมันคาทอลิก
สมัยร้อยวัน

สมัยร้อยวัน ([le sɑ̃ ʒuʁ]) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่เจ็ด  เป็นช่วงเวลาที่เริ่มตั้งแต่เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 หนีจากเกาะเอลบาขึ้นสู่แผ่นดินยุโรป เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1815 จนถึงการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง เป็นครั้งที่สองเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1815 (เป็นเวลารวมทั้งสิ้น 111 วัน) 
คำว่า “les Cent Jours” ใช้เป็นครั้งแรกโดยเพรเฟต์แห่งปารีส กาสปาร์ด เดอ ชาโบรล ในสุนทรพจน์ต้อนรับการกลับมาของพระมหากษัตริย์
จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เสด็จกลับมายังปารีสขณะที่การประชุมแห่งเวียนนายังคงดำเนินอยู่ เมื่อวันที่ 13 มีนาคม เจ็ดวันก่อนที่นโปเลียนจะเสด็จถึงปารีส คณะที่ประชุมก็ประกาศว่าพระองค์เป็นผู้นอกกฎหมาย สี่วันต่อมาสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์, รัสเซีย, ออสเตรีย และ ปรัสเซีย รวมตัวกันเป็นสหสัมพันธมิตรและส่งกำลังทหาร 150,000 นายเข้าต่อสู้เพื่อยุติการหวนคืนสู่อำนาจของนโปเลียน การกระทำครั้งนี้เป็นการวางพื้นฐานของความขัดแย้งครั้งสุดท้ายของสงครามนโปเลียน ความพ่ายแพ้ของนโปเลียนในยุทธการวอเตอร์ลู เป็นการฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ของฝรั่งเศสเป็นครั้งที่สอง จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ถูกส่งตัวไปยังเกาะเซนต์เฮเลนาอันเป็นที่เสด็จสวรรคตของพระองค์ในปี ค.ศ. 1821
มาดามบัตเตอร์ฟลาย

มาดามบัตเตอร์ฟลาย  เป็นอุปรากรความยาว 3 องก์ (บทประพันธ์ดั้งเดิมมี 2 องก์) ประพันธ์โดย จาโกโม ปุชชีนี คีตกวีชาวอิตาลี คำร้องโดยลุยจิ อิลลิกา (1857 – 1919) เปิดการแสดงครั้งแรกเมื่อปี 1904 เนื้อหากล่าวถึงเรื่องราวโศกนาฏกรรมความรักระหว่างหญิงสาวชาวญี่ปุ่นกับนายทหารเรือชาวอเมริกัน ในไทยได้มีการสร้างเป็นละครเวทีในชื่อเรื่อง "โจโจ้ซัง" และได้มีการดัดแปลงเป็นบทละครเรื่องสาวเครือฟ้า นักวิชาการคนหนึ่งระบุว่า เรื่องราวของอุปรากรดังกล่าวอิงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในนะงะซะกิในต้นคริสต์ทศวรรษ 1890
รุ่นดั้งเดิมของอุปรากรซึ่งมี 2 องก์ แสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 1904 ที่โรงอุปรากรลา สกาลาในมิลาน ได้รับการยอมรับน้อยมากแม้จะมีนักร้องที่มีชื่อเสียงหลายคนรับบทนำ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเสร็จช้าและเวลาฝึกซ้อมไม่เพียงพอ ปุชชีนีทบทวนอุปรากร แบ่งองก์ที่สองเป็นสององก์ และเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ วันที่ 28 พฤษภาคม 1904 รุ่นนี้มีการแสดงในเบรสเซียและประสบความสำเร็จอย่างสูง
"มาดามบัตเตอร์ฟลาย" อยู่ในรายการอุปรากรที่มีการแสดงทั่วโลกมากที่สุด อันดับที่ 7 ของโอเปราเบส
หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์

หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์  เป็นหนังสือวิจิตรที่เป็นเพลงสวดสดุดีที่เขียนขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และเป็นงานชิ้นสำคัญของศิลปะคาโรแล็งเชียง และน่าจะเป็นหนังสือต้นฉบับที่มีค่ามากที่สุดในเนเธอร์แลนด์ สิ่งที่เด่นที่สุดของ “"หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์"” คือภาพประกอบลายเส้นอันเต็มไปด้วยชีวิตจิตใจจำนวน 166 ภาพสำหรับเพลงสวดสดุดีแต่ละเพลง และเนื้อหาอื่น ๆ (Chazelle, 1055) สิ่งที่ยังตกลงกันไม่ได้คือแบบอย่างที่นำมาจากหนังสือเล่มอื่นว่าจะมากน้อยเพียงใด หนังสือเพลงสวดสดุดีอูเทร็คท์อยู่ที่อังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1000 จนถึงปี ค.ศ. 1640 ที่มีอิทธิพลอันลึกซึ้งต่อศิลปะแองโกล-แซ็กซอน จากลักษณะการเขียนการตกแต่งที่เรียกกันว่า “สกุลอูเทร็คท์” ในยุคกลางก็ได้มีการก็อปปีงานชิ้นนี้กันหลายครั้ง ฉบับสำเนาที่สมบูรณ์สร้างในปี ค.ศ. 1875 (Lowe, 237) และอีกฉบับหนึ่งในปี ค.ศ. 1984 (Graz)
พระวรสารลอร์ช

พระวรสารลอร์สช  เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรที่เขียนเป็นภาษาละติน ที่เขียนขึ้นราวระหว่าง ค.ศ. 778 - ค.ศ. 820 ในราวรัชสมัยของจักรพรรดิชาร์เลอมาญผู้เป็นประมุขของจักรวรรดิแฟรงค์ หลักฐานแรกที่กล่าวถึงเป็นหลักฐานที่ปรากฏที่แอบบีลอร์สชในเยอรมนีซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นสถานที่ที่เขียนขึ้น ตามบันทึกที่ว่า “Evangelium scriptum cum auro pictum habens tabulas eburneas” ในบันทึกรายการของหอสมุดของแอบบีที่รวบรวมขึ้นในปี ค.ศ. 830 ภายใต้เจ้าอาวาสอเดลลุง จากอักขระทองที่เขียนและที่ตั้งพระวรสารจึงได้รับชื่อว่า “"Codex Aureus Laurensius"” ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 11 หอสมุดของแอบบีลอร์สชถือกันว่าเป็นหอสมุดที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในโลก
คริสต์ศตวรรษที่ 16 พระวรสารก็ถูกนำไปยังไฮเดลแบร์ก ออตโต ไฮน์ริคย้ายหนังสือจากหอสมุดของแอบบีไปยังหอสมุดพาเลไทน์อันมีชื่อเสียงก่อนที่แอบบีลอร์สชจะถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1563 ในปี ค.ศ. 1622 พระวรสารก็ถูกขโมยระหว่างสงครามสามสิบปี เพื่อที่จะขายให้ได้ง่ายขึ้นตัวพระวรสารก็ถูกแบ่งครึ่งและฉีกหน้าปกออก ครึ่งแรกตกไปเป็นของห้องสมุดของมิกาซซิและหลังจากนั้นก็ขายให้แก่พระสังฆราช Ignac Batthyani ครึ่งนี้ปัจจุบันเป็นของห้องสมุด Batthyaneum ที่อัลบาลูเลียในโรมาเนีย ครึ่งหลังเป็นของหอสมุดวาติกัน หน้าปกที่มีชื่อเสียงที่เป็นงานแกะสลักนูนต่ำจากงาช้างแบบคลาสสิกเป็นภาพ “พระเยซูเหยียบสัตว์"” และอัครเทวดาของพิพิธภัณฑ์วาติกัน และปกหลังที่เป็นภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร"” เหนือภาพ “การประสูติของพระเยซู"” เป็นของพิพิธภัณฑ์วิคตอเรียและอัลเบิร์ตในกรุงลอนดอน "
หนังสือพระวรสาร

หนังสือพระวรสาร  เป็นประเภทของวรรณกรรมคริสต์ศาสนา ที่เป็นประมวลหรือหนังสือรวมเล่มที่ประกอบด้วยพระวรสารในสารบบทั้งสี่ฉบับในพันธสัญญาใหม่ของคริสต์ศาสนา หนังสือพระวรสารจะมีเนื้อหาที่สมบูรณ์ครบถ้วนและจัดเรียงตามลำดับพระวรสาร ซึ่งต่างจาก “"หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน"” (Evangeliary) ซึ่งมีเนื้อหาเฉพาะบางตอนจากพระวรสารเท่านั้นที่ใช้ในการทำพิธีมิสซาหรือคริสต์ศาสนพิธีอื่นๆ 
ประวัติ.
ในยุคกลางการสร้างคัมภีร์ไบเบิลทั้งฉบับเป็นสิ่งที่หายาก การผลิตหนังสือแต่ละเล่มหรือประมวลหนังสือก็จะทำโดยมีวัตถุประสงค์ใดวัตถุประสงค์หนึ่ง หนังสือพระวรสารสร้างขึ้นเพื่อทั้งใช้ในการศึกษาเป็นการส่วนบุคคล หรือ เพื่อใช้เป็น “หนังสือแสดง” ในพิธีและเพื่อการตกแต่ง ฉะนั้นหนังสือบางเล่มจึงสร้างกันอย่างหรูหราวิจิตร โดยเฉพาะหนังสือพระวรสารที่นิยมสร้างกันมากก็จะเป็นหนังสือที่เรียกว่า “หนังสือวิจิตร” ที่ได้รับการตกแต่งอย่างเต็มที่มาจนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 เมื่อมาแทนที่ด้วยหนังสือเพลงสวดสดุดีและคัมภีร์ไบเบิลโรมาเนสก์ทางตะวันตก แต่ทางตะวันออกหนังสือพระวรสารก็คงยังดำรงความนิยมกันอยู่จนกระทั่งเมื่อมีวิวัฒนาการการพิมพ์กันขึ้น การตกแต่งที่นิยมกันก็จะเป็นภาพเหมือนประกาศก งานชิ้นเอกส่วนใหญ่ของหนังสือวิจิตรของศิลปะเกาะเป็นหนังสือพระวรสาร รวมทั้งหนังสือพระวรสารของไบแซนไทน์และ ราชวงศ์กาโรแล็งฌีย็องอีกหลายฉบับ แต่หนังสือพระวรสารส่วนใหญ่ก็มิได้รับการสร้างให้เป็นหนังสือวิจิตร หรือเพียงแต่ตกแต่งด้วยอักษรตัวต้นประดิษฐ์หรือสิ่งอื่นๆ อีกเพียงเล็กน้อย เนื้อหาของหนังสือพระวรสารก็จะเป็นข้อความจากพระวรสารเอง, หนังสือสนับสนุนที่รวมทั้งตารางแบ่งพระวรสาร (Eusebian Canons), บทสรุปข้อความ, อภิธานศัพท์ และคำอธิบายอื่นๆ
เดนนิส ฮอปเปอร์

เดนนิส ลี ฮอปเปอร์  (17 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 - 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2010) เป็นนักแสดง ผู้สร้างภาพยนตร์และศิลปิน ชาวอเมริกัน เมื่อวัยหนุ่มฮอปเปอร์สนใจในการแสดง เขาเข้าศึกษาโรงเรียนนักแสดงที่ แอ็กเตอร์สสตูดิโอ เขามีผลงานแสดงในโทรทัศน์ครั้งแรกในปี 1955 และแสดงในภาพยนตร์ 2 เรื่องที่ร่วมเล่นกับเจมส์ ดีน คือเรื่อง "Rebel Without a Cause" (1955) และ "Giant" (1956) หลังจากนั้นเขาได้แสดงบ่อยครั้งในบทแขกรับเชิญ และในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 แสดงในบทสมทบในภาพยนตร์หลายเรื่อง เขากำกับและแสดงในเรื่อง "Easy Rider" (1969) ซึ่งได้รับรางวัลเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ รวมถึงยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ในสาขาบทดั้งเดิมยอดเยี่ยม ที่เขาร่วมเขียนบทด้วย 
หลังจากนั้นเขาไม่สามารถประสบความสำเร็จเป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งแสดงในเรื่อง "Apocalypse Now" (1979) ต่อมาเขาแสดงในเรื่อง "Rumble Fish" (1983) และ "The Osterman Weekend" (1983) และต่อมาได้เสียงตอบรับที่ดีในเรื่อง "Blue Velvet" และ "Hoosiers" ที่เรื่องหลังนี้ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบยอดเยี่ยม เขากำกับภาพยนตร์เรื่อง "Colors" (1988) ฮอปเปอร์แสดงในภาพยนตร์ปี 1989 เรื่อง "Flashback" เขายังรับบทตัวร้ายในเรื่อง "Speed" (1994) ผลงานยุคหลัง ๆ ของเขารวมถึงบทนำในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "Crash"
ฮอปเปอร์เสียชีวิตที่บ้านของเขาที่อยู่ริมชายหาด นอกเมืองลอสแอนเจลิส เมื่อเช้าวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 เนื่องจากมะเร็งต่อมลูกหมาก
ด้านชีวิตส่วนตัว เขาแต่งงานมาแล้ว 5 ครั้ง (รวมถึงแต่งงานกับมิเชลล์ ฟิลิปส์ สมาชิกวงมามาส์แอนด์เดอะพาพาส์ ที่มีชีวิตสมรสเพียง 8 วัน) เขามีอาการติดแอลกอฮอล์และยาเสพติด จนเขาเลิกได้ในคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาถูกฟ้องหย่าโดยภรรยาคนที่ 5 โดยวิกตอเรีย ดัฟฟี เมื่อเดือนมกราคม หลังจากสมรสมา 14 ปีและมีลูกสาวด้วยกัน 1 คน
คานธี (ภาพยนตร์)

คานธี เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติ สร้างขึ้นจากเรื่องจริงของมหาตมา คานธี นักการเมืองชาวอินเดีย ผู้เคลื่อนไหวเพื่อปลดปล่อยอินเดีย จากการเป็นเมืองขึ้นของสหราชอาณาจักร และได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของอินเดีย ออกฉายในค.ศ. 1982 และได้ชนะเลิศรางวัลออสการ์ ถึง 8 รางวัล
เรื่องย่อ.
ในเหตุการณ์จริง อังกฤษเข้าครอบครองอินเดียใน ค.ศ. 1858 และตั้งชื่ออาณานิคมใหม่นี้ว่าบริติชราช คานธี เกิดในบริติชราชค.ศ. 1869 และได้มองเห็นและได้สัมผัสความไม่ยุติธรรม ที่ชนผิวดำและชาวรากหญ้าถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ต่อมาจึงได้ประท้วง โดยใช้วิธีแบบสันติ อหิงสา เพื่อปลดปล่อยอินเดียให้เป็นเอกราช ทุกครั้งที่ประท้วง มักมีประชาชนอินเดียเข้าร่วมนับแสน ถึงหลายล้านคน ความเดือดร้อนจากการประท้วงของคานธีมีน้อยมาก มีประชาชนเพียงไม่กี่ร้อยคน ที่ประท้วงแบบไม่สันติ แต่รัฐบาลอังกฤษพยายามรักษาอำนาจ (อันได้มาจากการรุกราน) จึงหาทางจับกุมตัวคานธีในทุกวิถีทาง และพยายามทำลายภาพลักษณ์ของคานธี
แต่ยิ่งรัฐบาลพยายามดำเนินการดังกล่าวมากเท่าไร ยิ่งจะทำให้เหตุการณ์บานปลายขึ้นเท่านั้น นอกจากสังคมโลกจะไม่เชื่อรัฐบาลแล้ว หลายครั้งหลายหนที่คานธีถูกจับกุม ก็มีประชาชนที่เคียดแค้นลุกฮือจนเกิดเหตุจลาจลระดับประเทศ ต่อมาวันหนึ่ง นายพล Dyer ของฝ่ายอังกฤษ ไม่พอใจ จึงสั่งให้ยิงกราดเข้าไปในกลุ่มประชาชนในที่สาธารณะ จนมีผู้เสียชีวิต ทำให้รัฐบาลเสื่อมเสียเกียรติยศขึ้นไปอีก และถูกโลกประณามอย่างรุนแรง
จนในที่สุด หลังจากคานธีต่อสู้เพื่ออินเดียเป็นเวลายาวนานกว่า 40 ปี รัฐบาลออกประกาศในค.ศ. 1945 ว่าจะให้เอกราชอินเดียทันทีที่ชาวอินเดียหารัฐบาลของตนได้ แต่ทว่า อินเดียกลับแตกแยกกันเองในการขึ้นมาปกครอง ระหว่างชาวอินเดียที่นับถือศาสนาอิสลาม กับอินเดียที่นับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู แม้คานธีจะพยายามเป็นข้อกลางในการสมานฉันท์ แต่ด้วยความที่คานธีเองนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู จึงทำให้เป็นการยาก จนกระทั่งบานปลายเป็นการแบ่งแยกประเทศ โดยปากีสถาน เป็นประเทศของชาวอินเดียที่นับถือศาสนาอิสลาม และอินเดีย เป็นประเทศของผู้ที่นับถือพราหมณ์-ฮินดู ในที่สุด ทั้งสองรัฐก็ได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1947 โดยสมบูรณ์
ด้วยเหตุนี้ ค.ศ. 1948 คานธี ถูกผู้คลั่งศาสนาลอบสังหาร
ปตท.อะโรเมติกส์และการกลั่น

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>2565569</parentid>
 <timestamp>2010-05-31T08:54:08Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ ปตท. อะโรเมติกส์และการกลั่น</comment>
 <origin>2565744</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
PTTAR

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>2565686</parentid>
 <timestamp>2010-05-31T08:49:29Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 </contributor>
 <comment>ซ้ำซ้อน</comment>
 <origin>2565703</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เพชรฟลอเรนไทน์

ประวัติตามจารึก.
ตามบันทึกประวัติศาสตร์ ฌอง แบบติสต์ ทาเวิร์นเนียร์ อัญกรและนักเดินทางชาวฝรั่งเศสเป็นผู้พบเพชรนี้อยู่ท่ามกลางทรัพย์สมบัติของ เฟอร์ดินันโด ที่ 2 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสคานี เมื่อปี ค.ศ. 1657 ต่อมาได้ตกไปอยู่ในเมืองฮับส์บูร์ก หลังจากที่ชาวตระกูลเมดิชิคนสุดท้ายสิ้นชีวิต เพชรตกทอดไปผ่านการแต่งงานระหว่าง ฟรานซิสที่ 3 สเตฟาน แห่งลอร์แรง กับจักรพรรดินี มาเรีย เทเรซา แห่งออสเตรีย เพชรถูกนำไปประดับบนมงกุฎแห่งฮับส์บูร์ก ในเวลานั้นเพชรนี้มีมูลค่าถึง 750,000 ดอลลาร์
หลังจากจักรวรรดิออสเตรียล่มสลายลงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เชื้อพระวงศ์ออสเตรียนำเพชรนี้หลบหนีลี้ภัยไปอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์ ราวปี ค.ศ. 1918 เพชรถูกขโมยไปโดยผู้ใกล้ชิดกับพระราชวงศ์ และนำไปยังอเมริกาใต้พร้อมกับอัญมณีประดับมงกุฎชิ้นอื่นๆ หลังจากนั้นก็มีข่าวลือว่าเพชรถูกนำเข้าไปยังสหรัฐอเมริกาในราวคริสต์ทศวรรษ 1920 และถูกตัดแบ่งขายไป
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน

หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน  เป็นประเภทของวรรณกรรมคริสต์ศาสนา ที่มีเนื้อหาเฉพาะบางส่วนที่มาจากพระวรสารกฎบัตรสี่ฉบับของพันธสัญญาใหม่ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในการอ่านระหว่างพิธีมิสซา ซึ่งแตกต่างจากหนังสือพระวรสารที่จะมีเนื้อหาของพระวรสารกฎบัตรทั้งสี่ฉบับโดยสมบูรณ์ โดยไม่มีอ้างอิงไปถึงวันที่ใช้ในการทำคริสต์ศาสนพิธี