pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
คริสโตเฟอร์ วอลเคน

คริสโตเฟอร์ วอลเคน (เกิด 31 มีนาคม ค.ศ. 1943) ที่ควีนส์ ในนครนิวยอร์ก โดยมีชื่อแต่กำเนิดว่า โรนัลด์ วอลเคน (Ronald Walken) โดยมารดามีเชื้อสายสกอต และบิดามีเชื้อสายเยอรมัน
เข้าสู่วงการการแสดง โดยการเป็นนักเต้นด้วยอายุเพียง 10 ขวบ ชนิดที่เจ้าตัวไม่คิดมาก่อนว่าจะได้กลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
ต่อมาวอลเคนได้แสดงละครเวทีจากบทตลกเบาสมองและบทชีวิตหนักหน่วง ในปี ค.ศ. 1971 ได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์ใหญ่ครั้งแรกในเรื่อง "The Anderson Tapes" ของซิดนีย์ ลูเมท ต่อมาจึงได้แสดงในเรื่อง "Annie Hall" ของวูดดี อัลเลน ในปี ค.ศ. 1977 ซึ่งในเรื่องนี้วอลเคนเป็นเพียงตัวประกอบปรากฏตัวสั้น ๆ แต่มีความหมาย จึงทำให้ได้รับการจับตามองในฐานะนักแสดงดาวรุ่ง ก่อนที่จะมาประสบความสำเร็จขั้นสูงสุดเมื่อได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม กับภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับทหารผ่านสงครามเวียดนาม เรื่อง "The Deer Hunter" ในปี ค.ศ. 1978 ที่ถ่ายทำในประเทศไทย โดยแสดงคู่กับนักแสดงที่มีชื่อเสียงอย่าง โรเบิร์ต เดอ นีโร และจอห์น คาซาล ซึ่งในเรื่องนี้การแสดงของวอลเคนเป็นที่โดดเด่นมากในเรื่อง โดยเฉพาะกับการเอาปืนจ่อศีรษะตัวเองแบบรัสเซียน รูเลทท์ ซึ่งภาพนี้ได้กลายมาเป็นภาพโปสเตอร์ของเรื่องด้วย
หลังจากนั้น คริสโตเฟอร์ วอลเคน ก็ได้กลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงเทียบเท่านักแสดงคนอื่น ๆ ผลงานหลังจากนั้นก็ได้แก่ "The Dead Zone" ในปี ค.ศ. 1983 ของเดวิด โครเนนเบิร์ก "True Romance" ในปี ค.ศ. 1993 ของโทนี สกอต และ "Pulp fiction" ในปี ค.ศ. 1994 ของเควนติน แทแรนติโน เป็นต้น รวมทั้งการรับเป็น แม็กซ์ ซอริน ตัวร้ายในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ ในตอน "A View to a Kill" ในปี ค.ศ. 1985 ที่มี โรเจอร์ มัวร์ รับบทเจมส์ บอนด์ เป็นครั้งสุดท้ายอีกด้วย
บทบาทการแสดงของคริสโตเฟอร์ วอลเคน ในครั้งหนึ่งมักจะรับบทร้ายหรือปีศาจ อันเนื่องจากหน้าตาที่ให้ เช่น ในเรื่อง "Sleepy Hollow" ในปี ค.ศ. 1999 ของทิม เบอร์ตัน, "Nick of Time" ในปี ค.ศ. 1995 หรือ "The Prophecy" ในปี ค.ศ. 1995 ที่รับบทเป็น เทวทูตกาเบรียล ซึ่งเป็นตัวร้ายของเรื่อง
สำหรับการเต้น วอลเคนเคยแสดงนำในมิวสิกวีดีโอเพลง "Weapon Of Choice" ของแฟตบอย สลิม ด้วยการเต้นคนเดียวทั้งเพลงด้วย
ผลงานในระยะหลัง ได้แก่ การรับบทเป็นพ่อของลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ใน "Catch Me If You Can " ในปี ค.ศ. 2002 จากการกำกับของสตีเวน สปีลเบิร์ก เป็นต้น
อะ-ฮ่า

อะ-ฮ่า (A-HA) เป็นค่ายเพลงในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยเป็นหนึ่งในค่ายย่อยที่แยกออกมาในช่วงของการปรับรูปแบบธุรกิจเพลงของอาร์เอส ในช่วงปี 2546 - 2547 ภายใต้การนำของโดย ระวี กังสนารักษ์ นักแต่งเพลงชื่อดังคนหนึ่งของวงการ
ประวัติ.
พ.ศ. 2545 บริษัท อาร์เอส โปรโมชั่น ในขณะนั้น ได้มีแนวคิดที่จะทำการปรับรูปแบบของธุรกิจเพลง จากการรวมศูนย์ทุกอย่างไว้ที่ส่วนกลาง มาเป็นการเปิดบริษัทลูกขึ้นมาเป็นค่ายเพลงย่อย ๆ เพื่อแบ่งหน้าที่การผลิตเพลงตามแต่ละกลุ่มเป้าหมายของแนวเพลง โดยเริ่มต้นจากการปรับโครงสร้างของทีมผลิตเพลงในยุคนั้น ให้กลายมาเป็นรูปแบบบริษัทที่ดำเนินการบริหารจัดการได้ด้วยตัวเอง โดยทีมผลิตเพลงของค่ายอาร์เอสในขณะนั้นมีดังนี้ MP1 (ดูแลโดย สุทธิพงษ์ วัฒนจัง), MP2 (ดูแลโดย เทพนม สุวรรณบุณย์ และ อนุชา อรรจนาวัฒน์), MP3 (ดูแลโดย พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร และ ธีระศักดิ์ วดีศิริศักดิ์) รวมทั้งทีมเพลงใหม่ของ ปอนด์ ธนา ลวสุต
พ.ศ. 2546 ซุป ระวี กังสนารักษ์ อดีตนักแต่งเพลงในยุคก่อนปี 2544 ของ อาร์เอส และ คีตา ในอดีต ได้พาทีมเพลงกลับมาร่วมงานกับทางอาร์เอสอีกครั้ง จึงได้เข้ามาอยู่ในระบบที่พร้อมปรับรูปแบบไปสู่ความเป็นความเพลงย่อยด้วยเช่นกัน โดยใช้ชื่อทีมว่า อะ-ฮ่า (A-HA)
พ.ศ. 2547 เริ่มพยายามสร้างศิลปินเป็นของตัวเอง อาทิ เช่น 2 หนุ่ม โบกี้-ดอดจ์ และ 2 สาว เอลิน-เบส แต่ภาพลักษณ์ของงานเพลงไม่แตกต่างและโดดเด่นออกมาจากค่ายเพลงอื่น จึงยังมีสถานะของการเป็นค่ายเพลงย่อยที่ไม่ชัดเจนนัก
พ.ศ. 2548 ร่วมทำเพลงให้กับค่าย ไอดี เร็คคอร์ด ของ เจมส์ เรืองศักดิ์ ให้กับศิลปิน โฟร์-มด เป็นจุดเริ่มต้นในการตัดสินใจสู่การลดสถานะกลับมาเป็นแค่ทีมทำเพลงและในที่สุดก็ถูกยุบรวมกลายเป็นยูนิต บิ๊กบลู เร็คคอร์ด ของค่ายส่วนกลาง อาร์เอส มิวสิค แทน
ศิลปินในสังกัด.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
บ้านโรงบ่ม

บ้านโรงบ่ม เป็นค่ายเพลงในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยเป็นหนึ่งในค่ายย่อยที่แยกออกมาในช่วงของการปรับรูปแบบธุรกิจเพลงของอาร์เอส ในช่วงปี 2546 - 2547 ภายใต้การนำของโดย ณธนา หลงบางพลี
ประวัติ.
พ.ศ. 2545 บริษัท อาร์เอส โปรโมชั่น ในขณะนั้น ได้มีแนวคิดที่จะทำการปรับรูปแบบของธุรกิจเพลง จากการรวมศูนย์ทุกอย่างไว้ที่ส่วนกลาง มาเป็นการเปิดบริษัทลูกขึ้นมาเป็นค่ายเพลงย่อย ๆ เพื่อแบ่งหน้าที่การผลิตเพลงตามแต่ละกลุ่มเป้าหมายของแนวเพลง โดยเริ่มต้นจากการปรับโครงสร้างของทีมผลิตเพลงในยุคนั้น ให้กลายมาเป็นรูปแบบบริษัทที่ดำเนินการบริหารจัดการได้ด้วยตัวเอง โดยทีมผลิตเพลงของค่ายอาร์เอสในขณะนั้นมีดังนี้ MP1 (ดูแลโดย สุทธิพงษ์ วัฒนจัง), MP2 (ดูแลโดย เทพนม สุวรรณบุณย์ และ อนุชา อรรจนาวัฒน์), MP3 (ดูแลโดย พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร และ ธีระศักดิ์ วดีศิริศักดิ์) รวมทั้งทีมเพลงใหม่ของ ปอนด์ ธนา ลวสุต
พ.ศ. 2546 ทีมเพลงของ อ๋อ ณธนา หลงบางพลี หนึ่งในทีมผลิตเพลงของค่าย แกรมมี่ จี ได้พาทีมเพลงเข้ามาร่วมงานกับทางอาร์เอสในชื่อทีม บ้านโรงบ่ม โดยเป็นการย้ายมาทั้งทีมงานและตัวศิลปินที่กลายมาเป็นศิลปินเปิดตัวของทีมเพลงนี้ที่อาร์เอสไปด้วย คือ 6 สาวน้อย ซิกแซ็ก
พ.ศ. 2547 เปิดตัวศิลปินหน้าใหม่ เช่น 4 หนุ่ม บราเธอร์ส หรือ หนุ่มมาดกวน เพทาย พลอยมีค่า แต่ที่เป็นที่จดจำมากที่สุดคือโปรเจกต์งานเพลงที่จับเอา 2 สมาชิกนักแต่งเพลงของค่ายมาออกอัลบั้มในแนวเพลงแปลง ล้อเลียนเพลงดังอื่น ๆ ในค่าย ในนาม นายครรชิตกับทิดแหลม ซึ่งถึงแม้ในแง่เนื้องานจะเป็นแค่งานเพลงล้อเลียน แต่ก็เป็นการทำให้แฟนเพลงได้รู้จักกับตัว 2 นักแต่งเพลงคือ S-TER (ครรชิต) และ ลัทธ์ ใจจุฑามูล (ทิดแหลม) ที่จะกลายมาหนึ่งในนักแต่งเพลงคนสำคัญของค่ายต่อไปในอนาคต
พ.ศ. 2548 อ๋อ ณธนา ลาออกจากอาร์เอส ทำให้ทีมเพลงนี้ถูกยุบรวมกับทีมเพลง แวมม์ ของ ไวตามิน เอ และต่อมาก็รวมกับทีม อะ-ฮ่า กลายเป็นยูนิต บิ๊กบลู เร็คคอร์ด ในที่สุด
ศิลปินในสังกัด.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
อาร์เต้ มิวสิค

อาร์เต้ มิวสิก (Arte' Music) เป็นค่ายเพลงในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยเป็นหนึ่งในค่ายย่อยที่แยกออกมาในช่วงของการปรับรูปแบบธุรกิจเพลงของอาร์เอส ในช่วงปี 2546 - 2547 ภายใต้การนำของ 2 สมาชิกวง ลำดวน คือ โอ๋ เสาวรส ศรีชาติ และ จัมโบ้ สาธิต วงศ์สัมพันธ์
ประวัติ.
พ.ศ. 2545 บริษัท อาร์เอส โปรโมชั่น ในขณะนั้น ได้มีแนวคิดที่จะทำการปรับรูปแบบของธุรกิจเพลง จากการรวมศูนย์ทุกอย่างไว้ที่ส่วนกลาง มาเป็นการเปิดบริษัทลูกขึ้นมาเป็นค่ายเพลงย่อยๆ เพื่อแบ่งหน้าที่การผลิตเพลงตามแต่ละกลุ่มเป้าหมายของแนวเพลง โดยเริ่มต้นจากการปรับโครงสร้างของทีมผลิตเพลงในยุคนั้น ให้กลายมาเป็นรูปแบบบริษัทที่ดำเนินการบริหารจัดการได้ด้วยตัวเอง โดยทีมผลิตเพลงของค่ายอาร์เอสในขณะนั้นมีดังนี้ MP1 (ดูแลโดย สุทธิพงษ์ วัฒนจัง), MP2 (ดูแลโดย เทพนม สุวรรณบุณย์ และ อนุชา อรรจนาวัฒน์), MP3 (ดูแลโดย พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร และ ธีระศักดิ์ วดีศิริศักดิ์) รวมทั้งทีมเพลงใหม่ของ ปอนด์ ธนา ลวสุต
พ.ศ. 2546 วงดนตรี ลำดวน หนึ่งในวงดนตรีอินดี้สไตล์ ป๊อป-แจ๊ส ที่กำลังประสบความสำเร็จอยู่ในขณะนั้น ตัดสินใจเซ็นสัญญาเข้ามาเป็นศิลปินของค่ายอาร์เอส จึงได้มีแนวคิดที่จะเปิดค่ายเพลงสำหรับนักดนตรีอิสระที่มีแนวทางต่างไปจากงานเพลงอื่นๆ ของทางอาร์เอส เช่นเดียวกับทางวง กลายเป็นที่มาของการเปิดตัวค่ายเพลง อาร์เต้ มิวสิก (Arte' Music) ในช่วงปลายปี 2546 โดยคำว่า อาร์เต้ มีความหมายว่า ศิลปะ ชื่อ อาร์เต้ มิวสิก จึงหมายถึง ดนตรีที่มีความเป็นศิลปะ
พ.ศ. 2547 เปิดตัววงดนตรีนอกกระแสหลากหลายวง รวมทั้งงานเพลงอัลบั้มใหม่ของวงลำดวนด้วย แต่ไม่มีอัลบั้มไหนที่ประสบความสำเร็จตามที่ทางอาร์เอสคาดหวังไว้ ในที่สุดผู้บริหารของทางอาร์เอสจึงตัดสินใจยุบค่ายเพลง อาร์เต้ มิวสิก ลง และคืนสัญญาให้กับศิลปินของทางค่าย รวมทั้งสมาชิกวงลำดวนด้วยเช่นกัน
ศิลปินในสังกัด.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ดีเบลชทรอมเมิล

ดีเบลชทรอมเมิล  เป็นภาพยนตร์ภาษาเยอรมันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1979 ตัดแปลงมาจากนวนิยายปี ค.ศ. 1959 ในชื่อเดียวกันของกึนเทอร์ กราส นักเขียนรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม 
ภาพยนตร์นำเสนอมุมมองของเด็กชายคนหนึ่งชื่อ ออสการ์ มัตเซอรัต ชาวคาชูเบียนจากเมืองดานซิก ในโปแลนด์ที่กำลังจะถูกรุกรานโดยนาซีเยอรมัน ออสการ์ได้รับกลองเด็กเล่นเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสามขวบ ในวันนั้นเขาได้รับรู้เรื่องโลกวุ่นวายของผู้ใหญ่ จึงตัดสินที่จะหยุดโต ออสการ์ตกบันไดบ้าน ศีรษะฟาดพื้นจนสมองกระทบกระเทือนและร่างกายเติบโตเทียบเท่ากับเด็กอายุ 6 ขวบ
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลปาล์มทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1979 ร่วมกับ "Apocalypse Now" และได้รับรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ ในปีเดียวกัน 
ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นภาพยนตร์อื้อฉาวเนื่องจากนักแสดงนำที่รับบทเป็นออสการ์ คือ เดวิด เบนเนนท์ ในขณะแสดงมีอายุเพียง 11 ปี รับบทเป็นออสการ์ในวัย 16 ปี (แต่มีร่างกายแคระเทียบเท่าเด็กอายุ 6 ปี) มีฉากออรัลเซ็กซ์และร่วมเพศกับแคทารินา ทาลบัค นักแสดงหญิงที่มีอายุ 24 ปี (รับบทเป็นเด็กสาวอายุ 16 ปี) ฉากนี้ถูกตัดออกจากการฉายในหลายประเทศ รวมทั้งถูกห้ามฉาย และห้ามวางจำหน่ายในรัฐโอคลาโฮมา สหรัฐอเมริกา
ราชรัฐอันดอร์ราในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>4732552</parentid>
 <timestamp>2021-03-13T10:31:36Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Rameshe999</username>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางหน้าไปยัง โอลิมปิกฤดูร้อน 1976</comment>
 <origin>9301382</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
สหภาพโซเวียตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976

สหภาพโซเวียต เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 21 ค.ศ. 1976 ณ กรุงมอนทรีออล ควิเบก ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 17 กรกฎาคม – 1 สิงหาคม พ.ศ. 2519 มีผู้เข้าแข่งขัน 410 คน ชาย 285 คน และหญิง 125 คน เข้าร่วมการแข่งขัน 189 รายการใน 22 กีฬา ในฐานะที่เป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งต่อไปที่กรุงมอสโก สหภาพโซเวียตก็ได้เข้าร่วมในพิธีปิดด้วย
ประเทศยูโกสลาเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976

ยูโกสลาเวีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 21 ค.ศ. 1976 ณ กรุงมอนทรีออล ควิเบก ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 17 กรกฎาคม – 1 สิงหาคม พ.ศ. 2519 
เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม นักชาตินิยมโครเอเชียคนหนึ่งวิ่งเข้าสู่สนามระหว่างการแข่งขันแฮนด์บอลชายระหว่างยูโกสลาเวียและเยอรมนีตะวันตก และเผาธงชาติยูโกสลาเวีย
มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก

มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก (เอ็นวายยู) เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยเอกชนชั้นนำที่อยู่ทั่วโลก ก่อตั้งในปี 1831 วิทยาเขตหลักของมหาวิทยาลัยนิวยอร์กตั้งอยู่ที่กรีนวิชวิลเลจ นิวยอร์กซิตี้ ในเมื่อเป็นมหาวิทยาลัยระดับโลก นักศึกษาสามารถสำเร็จการศึกษาจากวิทยาเขตที่สามารถได้รับวุฒิได้จาก เอ็นวายยู อาบูดาบี และ เอ็นวายยู เซี่ยงไฮ้ รวมทั้งสมารถศึกษาได้จากศุนย์การศึกษาทั้ง 12 แห่งที่ อัครา เบอร์ลิน บัวโนสไอเรส ลอนดอน ลอสแอนเจลิส มาดริด ปารีส ปราก ซิดนีย์ เทลอาวีฟ และวอชิงตัน ดีซี
เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนนักศึกษากว่า 50,000 คน มหาวิทยาลัยนิวยอร์กประกอบไปด้วย 16 คณะและวิทยาลัย โดยมีวิทยาเขตอยู่ทั้งในใจกลางเกาะแมนฮัตตันและบรู๊กลิน นอกจากนี้ยังมีสำนักงานและสถาบันวิจัยอยู่ทั่วโลก อาทิเช่น ลอนดอน ปารีส มาดริด เบอร์ลิน เซี่ยงไฮ้ สิงคโปร์ และวิทยาเขตต่างประเทศที่กรุงอาบูดาบี มหาวิทยาลัยนิวยอร์กมีคณาจารย์และศิษย์เก่าที่ได้รับรางวัลโนเบล 31 คน รางวัลอาเบล 3 คน รางวัลพูลิตเซอร์ 16 คน รวมถึงรางวัลออสการ์ รางวัลเอมมี่ รางวัลแกรมมีและรางวัลโทนีรวม 19 คน มหาวิทยาลัยนิวยอร์กมีชื่อเสียงมากเป็นพิเศษในด้าน กฎหมาย ธุรกิจ พาณิชยศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ ศิลปกรรมศาสตร์ การแสดงและการภาพยนตร์ 
คณะ.
มหาวิทยาลัยนิวยอร์กมีคณะและวิทยาลัยทั้งสิ้น 16 คณะ ประกอบไปด้วย
อันดับมหาวิทยาลัยและชื่อเสียงทางวิชาการ.
มหาวิทยาลัยนิวยอร์กได้รับการจัดอันดับโดย Global University Ranking ให้อยู่ในอันดับที่ 22 ของโลก Shanghai Jiao Tong University's world's top 500 universities จัดให้มหาวิทยาลัยนิวยอร์กอยู่ที่อันดับ 32 ของโลก และนิตยสารยูเอสนิวส์ (US News & World Report) จัดให้หลักสูตรปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยอยู่ในอันดับที่ 32 ของประเทศสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ ในระหว่างพ.ศ. 2547-2550 มหาวิทยานิวยอร์กได้รับเลือกให้เป็นมหาวิทยาลัยในฝันอันดับที่ 1 ของนักเรียนมัธยมปลายจากผลสำรวจของ Princeton Review Top 10 Dream Colleges ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2552) มหาวิทยาลัยนิวยอร์กได้รับเลือกให้เป็นมหาวิทยาลัยในฝันอันดับที่ 5 ของประเทศ
มหาวิทยาลัยนิวยอร์กมีชื่อเสียงทางวิชาการมากเป็นพิเศษในด้านกฎหมาย ธุรกิจ พาณิชยศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ ศิลปกรรมศาสตร์ และการภาพยนตร์ คณะนิติศาสตร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็น 1 ใน 5 ของประเทศติดต่อกันทุกปีโดยนิตยสารยูเอสนิวส์ (US News & World Report) โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาขากฎหมายระหว่างประเทศ กฎหมายภาษี และนิติปรัชญา ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับ 1 ของประเทศ มีศิษย์เก่าหลายคนได้รับเลือกให้เป็นผู้พิพากษาในศาลโลกและศาลอาญาระหว่างประเทศ วิทยาลัยธุรกิจสเติร์นได้รับการจัดอันดับให้เป็น Top 10 ของประเทศ และหลักสูตรปริญญาตรีของสเติร์นได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับที่ 5 ของประเทศโดยนิตยสารยูเอสนิวส์ นอกจากนี้ วิทยาลัยศิลปกรรมศาสตร์ทิชยังมีชื่อเสียงโด่งดังในระดับโลกในด้านการแสดงและการภาพยนตร์ มีจำนวนศิษย์เก่าที่ได้รับรางวัลออสการ์มากที่สุดในประเทศสหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น.
มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964

ประเทศอาร์เจนตินา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 18 ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 10 – 24 ตุลาคม พ.ศ. 2507 มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งสิ้น 102 คน ชาย 96 คน หญิง 6 คน จาก 14 ชนิดกีฬา ได้เหรียญรางวัล 1 เหรียญ
หอไข่มุกตะวันออก

หอไข่มุกตะวันออก ("ตงฟางหมิงจูถ่า" หรือ , "ตงฟางหมิงจูเตี้ยนซื่อถ่า") ตั้งอยู่ในย่านลู่เจียจุ่ย เขตเมืองใหม่ผู่ตงของนครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ทางตะวันออกของแม่น้ำหวงผู่ ซึ่งเต็มไปด้วยตึกระฟ้า 
หอไข่มุกตะวันออกเป็นหอส่งสัญญาณวิทยุโทรทัศน์สูง 468 เมตร ลักษณะเป็นไข่มุก 11 ลูก และ เสา 3 เสา ด้านบนเป็นรูปไข่มุก 3 เม็ด 3 ขนาดเรียงกันในแนวตั้ง เป็นที่ทำการของสถานีโทรทัศน์ 9 แห่ง และสถานีวิทยุ 10 แห่ง ภายในหอทรงกลมเป็นภัตตาคาร โรงแรมหรูขนาด 25 ห้อง และร้านค้า ด้านใต้ตรงฐานของหอจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เมืองเซี่ยงไฮ้เมืองจำลองโลกอนาคต และเมืองวิทยาศาสตร์แฟนตาซี ช่องกลางของหอไข่มุกตะวันออกเป็นเสาปล่องกลวง ใช้แขวนลิฟท์ความเร็วสูง 6 ตัว ที่มีความเร็ว 7 เมตร/วินาที เพื่อขึ้นไปที่จุดชมวิว ในระดับความสูง 267 เมตร ส่วนในเวลากลางคืนนั้น หอกลมจะเปิดไฟที่สามารถเปลี่ยนสีไปได้เรื่อยๆ บนไข่มุกเม็ดที่สองจะสามารถมองลงมาข้างล่างได้จากพื่นบางส่วนที่เป็นกระจก 
หอไข่มุกตะวันออกถือเป็นหอคอยที่สูงที่สุดเป็นอันดับ 4 ของโลกเมื่อสร้างเสร็จ และในปัจจุบันสูงเป็นอันดับ 5 ในบริเวณใกล้เคียงกันยังเป็นที่ตั้งของ จินเม่าทาวเวอร์ ศูนย์การเงินโลกเซี่ยงไฮ้ และเซี่ยงไฮ้ทาวเวอร์ ปัจจุบันนับได้ว่าเป็นสัญลักษณ์อันโดดเด่นของเมืองเซี่ยงไฮ้ ที่นอกจากจะใช้ในด้านการสื่อสารแล้ว ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองอีกด้วย
เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 หอไข่มุกตะวันออกได้รับการจัดระดับโดยคณะกรรมการจัดระดับคุณภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งประเทศจีนสถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA
แสง เหตระกูล

นายแสง เหตระกูล (13 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 - 1 สิงหาคม พ.ศ. 2524) ผู้บุกเบิกกิจการหนังสือพิมพ์เดลินิวส์
ประวัติ.
เป็นบุตรชายในจำนวน 4 คน ของนายจงกุ่ยและนางนี้ เหตระกูล เริ่มงานในแวดวงสื่อมวลชนครั้งแรกด้วยการร่วมหุ้นกับพี่น้องทำกิจการโรงพิมพ์ชื่อ โรงพิมพ์ตงซัว ก่อนที่จะซื้อกิจการหนังสือพิมพ์ "กรุงเทพ เดลิเมล์" รายปักษ์ รายสัปดาห์ มาดำเนินการเอง ซึ่งต่อมาได้พัฒนากลายเป็น "เดลิเมล์รายวัน" เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2493 จากนั้นจึงได้มี "บางกอกเดลิเมล์" หนังสือพิมพ์รายวันกรอบบ่ายเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งฉบับ
ในยุคเผด็จการทหาร หลังจากที่จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ กระทำการรัฐประหารรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ในวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501 ได้มีคำสั่งจากคณะปฏิวัติงดใบอนุญาตประกอบการ แต่นายแสงยังคงสั่งให้บรรณาธิการทำงานอย่างเต็มที่ จนกระทั่งได้วางแผงขายในวันรุ่งขึ้น ในที่สุดแท่นพิมพ์ก็ได้ถูกล่ามโซ่ และกองบรรณาธิการบางคนถูกจับและบางคนเสียชีวิตระหว่างถูกคุมขัง
หลังจากนั้น นายแสง พยายามที่จะขออนุญาตกลับมทาทำหนังสือพิมพ์อีกหลายครั้งเป็นระยะ แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ จึงได้จดทะเบียนชื่อหนังสือพิมพ์ใหม่ว่า "แนวหน้าแห่งเดลินิวส์" เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2507 ซึ่งได้พัฒนากลายมาเป็นเดลินิวส์อย่างในปัจจุบัน
เมื่ออายุมากขึ้น นายแสงได้วางมือจากกิจการ โดยส่งต่อให้ นายประชา เหตระกูล บุตรชายดำเนินการต่อ และได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2524
นายแสง เหตระกูล ได้รับการยกย่องอย่างมากจากแวดวงสื่อมวลชนในประเทศไทยในฐานะนักหนังสือพิมพ์รุ่นบุกเบิกคนแรก ๆ ที่ต่อสู้ทุกรูปแบบกับอำนาจเผด็จการ ความไม่ถูกต้อง เพื่อเรียกร้องให้สื่อมวลชนมีเสรีภาพ มีความเป็นประชาธิปไตย จนได้รับการยกย่องให้เป็น "ราชาหนังสือพิมพ์เมืองไทย" จากสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2553 ร่วมกับ นายกำพล วัชรพล ผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
นายแสง เหตระกูล มีคำพูดที่ถือเป็นประโยคอมตะสำหรับแวดวงสื่อมวลชน ว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ข่าวดีอย่างไร แต่ไม่ทันเวลา สุนัขก็ไม่รับประทาน
ฟีโอโครโมไซโตมา

ฟีโอโครโมไซโตมา  เป็นเนื้องอกประสาทต่อมไร้ท่อ (neuroendocrine tumor) ของต่อมหมวกไตส่วนใน เจริญมาจากเซลล์โครมาฟิน (chromaffin cell) หรือเนื้อเยื่อโครมัฟฟินนอกต่อมหมวกไตที่ไม่ได้ย้ายที่มาตอนเกิด และหลั่งสารคาเตโคลามีน (catecholamine) จำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นอะดรีนาลีนหากเนื้องอกอยู่ในต่อมหมวกไต และนอร์อะดรีนาลีน พาราแกงกลิโอมา (paraganglioma) นอกต่อมหมวกไต (บางครั้งเรียกว่าฟีโอโครโมไซโตมานอกต่อมหมวกไต) เป็นเนื้องอกที่มีความใกล้เคียงกันแต่พบน้อยกว่ามาก ซึ่งเจริญมาจากปมประสาทของระบบประสาทซิมพาเทติก จะตั้งชื่อตามตำแหน่งทางกายวิภาคที่เกิด
เนิร์สเซอรี่ซาวด์

เนอสเซอรี่ซาวด์  เป็นวงดนตรีแนวออลเทอร์นาทิฟชาวไทย นำโดย สมบัติ พิทักษ์สินธุ์ เริ่มมีผลงานสตูดิโออัลบั้มในปี พ.ศ. 2539 ในชื่อชุด "อนุบาลโปรเจกต์" โดยมีเพลง หวาน เป็นเพลงที่สร้างชื่อเสียง จากนั้นมีผลงานเพลงตามมาอีกหลายชุด โดยอัลบั้มชุดล่าสุด คือ "คิดถึงกันหรือเปล่า" ที่ได้เพิ่มสีสันของเพลงลูกทุ่งเพื่อชีวิตเข้าไปด้วย
การ์ตูนล้อการเมือง

การ์ตูนล้อการเมือง  หรือ การ์ตูนบรรณาธิการ  คือภาพการ์ตูนที่วาดและตีพิมพ์ลงสื่อสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ โดยใช้ทักษะทางศิลปะ, อติพจน์ และการเสียดสีเพื่อตั้งคำถามถึงผู้มีอำนาจและดึงดูดความสนใจต่อการทุจริต, ความรุนแรงทางการเมือง และประเด็นสังคมอื่น ๆ
ผู้บุกเบิกการ์ตูนล้อการเมืองคือเจมส์ กิลเรย์ ผู้อาศัยอยู่ในอังกฤษช่วงหลังคริสต์ศตวรรษที่ 18
ประวัติ.
จุดเริ่มต้น.
การ์ตูนล้อการเมือง เกิดขึ้นครั้งแรกที่ประเทศอังกฤษ โดยชาวอังกฤษ ชื่อ เจมส์ กิลล์เรย์ (ค.ศ. 1757-1815) ได้เขียนภาพล้อเลียนพระบรมวงศานุวงศ์ของประเทศอังกฤษ ที่ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย ศีลธรรมของชนชั้นสูง และการทำงานของรัฐบาล ทำให้ประชาชนคลายความเครียดจากภาวะสงครามในขณะนั้น
การ์ตูนล้อการเมืองในประเทศไทย.
สำหรับในประเทศไทย การ์ตูนล้อการเมืองเริ่มขึ้นมาพร้อม ๆ กับวิวัฒนาการการ์ตูนในประเทศไทย ยิ่งโดยเฉพาะในยุครัชกาลที่ 6 ที่สื่อสิ่งพิมพ์และประชาธิปไตยเฟื่องฟู ในยุคนี้มีการ์ตูนล้อการเมืองเริ่มเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย
นักเขียนการ์ตูนการเมืองคนแรกของไทยคือ ขุนปฏิภาคพิมพ์ลิขิต (เปล่ง ไตรปิ่น) ซึ่งมีโอกาสเดินทางไปศึกษาวิชาศิลปะการวาดภาพที่ยุโรป ได้นำเทคนิคจากต่างประเทศ วาดภาพการ์ตูนเป็นลายเส้น ได้รับรางวัลการประกวดภาพล้อจากรัชกาลที่ 6 โดยการเขียนการ์ตูนล้อเลียนนักการเมืองสำคัญๆ ในยุคนั้น
นอกจากนี้แล้วชาวญี่ปุ่นที่ชื่อ ไอ เคียว คาวา ซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองไทยสนับสนุนให้ นักเขียนการ์ตูน วาดภาพการ์ตูนลงใน หนังสือพิมพ์ยาโมโต จวบจนสมัยรัชกาลที่ 7 การ์ตูนเริ่มซบเซาเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดปัญหาการขาดแคลนกระดาษพิมพ์
จนกระทั่งยุคการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ใน พ.ศ. 2475 วงการการ์ตูนเริ่มฟื้นฟูขึ้นพร้อมกับเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นทางการเมือง แต่ก็มีการ์ตูนที่วาดล้อเลียนจนเกินขอบเขต ทำให้มีกฎหมายของคณะราษฎรออกมาควบคุม
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ประยูร จรรยาวงศ์ ได้วาดภาพการ์ตูนที่มีตัวแสดงชื่อ "ศุขเล็ก" ใช้เป็นสัญลักษณ์ประจำตัว เขียนการ์ตูนขำขันและการ์ตูนล้อการเมือง ได้รับรางวัลจากการประกวดการ์ตูนสันติภาพโลก เมื่อ พ.ศ. 2503 ที่นิวยอร์ก ชื่อภาพ "การทดลองระเบิดปรมาณูลูกสุดท้าย" (The Last Nuclear Test) และได้รับรางวัลแมกไซไซ ที่ประเทศฟิลิปปินส์
คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร  เป็นคณะวิชาแรกของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ซึ่งถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับการจัดตั้งมหาวิทยาลัยศิลปากร มีรากฐานมาจากหลักสูตรจิตรกรรมและประติมากรรมของโรงเรียนศิลปากรแผนกช่าง (ต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยศิลปากร มีคณะจิตรกรรมและประติมากรรมเป็นคณะวิชาเดียวของมหาวิทยาลัยศิลปากร)
ประวัติ.
คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร มีกำเนิดและประวัติความเป็นมาสรุปโดยย่อดังนี้
โอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2012

โอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2012 หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า โอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งที่ 1 (YOG) เป็นการแข่งขันกีฬาหลายชนิดระหว่างประเทศสำหรับเยาวชนซึ่งจัดขึ้นในเมืองอินส์บรุค ประเทศออสเตรีย ตั้งแต่วันที่ 13 ถึง 22 มกราคม พ.ศ. 2555 นับเป็นโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งแรก อันเป็นเทศกาลกีฬาและวัฒนธรรมหลักซึ่งจัดขึ้นตามธรรมเนียมของกีฬาโอลิมปิก มีนักกีฬาประมาณ 1,100 คน จาก 70 ประเทศร่วมการแข่งขัน การตัดสินเลือกให้อินส์บรุคเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันประกาศเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2551 หลังการลงคะแนนเสีงยของสมาชิกคณะกรรมการโอลิมปิกสากล 105 คน อินส์บรุคเป็นเมืองแห่งแรกที่เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกถึงสามครั้ง โดยก่อนหน้านี้ได้เคยจัด โอลิมปิกฤดูหนาว 1964 และโอลิมปิกฤดูหนาว 1976
การเลือกเมืองเจ้าภาพ.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากลรับการสมัครเป็นเมืองเจ้าภาพจากทั้งหมดสี่เมืองในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 ในเดือนพฤศจิกายน สองเมืองถูกตัดออกจากรายชื่อ ทำให้เหลือเพียงโกเปียวและอินส์บรุคเท่านั้นที่ยังพิจารณาอยู่ วันที่ 12 ธันวาคม การลงคะแนนเสียงครั้งสุดท้ายได้รับการเปิดเผยว่ามีผล 84 ต่อ 15 โดยอินส์บรุคชนะ จึงได้รับสิทธิเป็นเมืองเจ้าภาพ
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ค.ศ. 2012 พร้อมแสดงจำนวนนักกีฬาที่เข้าร่วมจากแต่ละประเทศ (ตัวเลขในวงเล็บ)
ชนิดกีฬา.
กีฬาที่ใช้ในการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2012 มีทั้งหมด 63 รายการใน 15 ชนิดกีฬา
"รายชื่อชนิดกีฬาในกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้ โดยตัวเลขในวงเล็บหลังชนิดกีฬาแสดงจำนวนรายการ (= จำนวนเหรียญทอง) ในแต่ละชนิดกีฬา"
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ประเทศเข้าร่วมที่ได้เหรียญรางวัลมากที่สุดสิบอันดับแรก โดยประเทศออสเตรียเจ้าภาพแสดงด้วยแถบสีเน้น
อำเภอพย็องชัง

พย็องชัง  เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดคังว็อน ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในเขตภูเขาแทแบ็ก เป็นที่ตั้งของวัดพุทธหลายแห่ง รวมถึง Woljeongsa ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้จากโซลประมาณ และเชื่อมต่อด้วยทางด่วนและรถไฟโดยสารความเร็วสูง
พย็องชังได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 และพาราลิมปิกฤดูหนาว 2018 โดยได้รับการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น "PyeongChang" (อักษร 'C' พิมพ์ใหญ่) ด้วยจุดประสงค์ในการแข่งขันเมื่อ ค.ศ. 2018 เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับเปียงยางในประเทศเกาหลีเหนือ
ประวัติ.
ภูมิภาคพย็องชังเคยอยู่ใภายใต้การปกครองของราชวงศ์โคกูรยอในสมัยสามราชอาณาจักร และในขณะนั้นมรชื่อว่า Uk-o-hyeon (욱오현) หบะราชวงศ์ชิลลาเข้าพิชิตราชวงศ์โคกูรยอและแพ็กเจ พื้นที่นี้จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น Baek-o-hyeon (백오현)
หลังสถาปนาราชวงศ์โคกูรยอ พื้นที่นี้จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น Pyeongchang-hyeon ซึ่งขณะนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของว็อนจู
เมื่อสถานปนาราชวงศ์โชซ็อนใน ค.ศ. 1392 ภูมิภาคนี้ได้รับการเลื่อนสถานะจาก "hyeon" ไปเป็นเทศมณฑล ("gun") หลังดินแดนนี้ถูกแบ่งไปเป็น 8 แคว้นในรัชสมัยพระเจ้าแทจง พื้นที่นี้อยู่ใน Gangwon-do
กีฬา.
พย็องชังเป็นเมืองเจ้าภาพในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 1999 และโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 1999.
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาวจัดขึ้นใน ค.ศ. 1999 ที่จังหวัดคังว็อน ซึ่งรวมถึงพย็องชัง ในตอนแรกคาดว่าจังหวัดนี้จะเป็นเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ฤดูหนาวครั้งที่สาม 3 ที่เกาหลีเหนือสละสิทธิ์ อย่างไรก็ตาม มีการประกาศให้ฮาร์บินเป็นเมืองเจ้าภาพ ทำให้จังหวัดคังว็อนกลายเป็นเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ฤดูหนาวครั้งที่ 4 ในเวลาเดียวกัน
มีนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 799 คน โดยจัดการแข่งขันประเภทสกีลงเขา, สกีครอสคันทรี, ทวิกีฬาฤดูหนาว, สเกตความเร็วระยะสั้น และสเกตลีลาที่พย็องชัง
โอลิมปิกฤดูหนาว 2018.
ณ วันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 มีการประกาศให้พย็องชังเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 และพาราลิมปิกฤดูหนาว 2018 โดยสามารถเอาชนะคู่แข่งจากอีก 2 เมืองคือ มิวนิกและอานซี ถือเป็นการแข่งขันฤดูหนาวที่สามในเอเชีย หลังโอลิมปิกฤดูหนาว 1972 ที่ซัปโปโระ ประเทศญี่ปุ่น และโอลิมปิกฤดูหนาว 1998 ที่นางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น และยังเป็นการแข่งขันฤดูหนาวเอเชียครั้งแรกที่จัดนอกประเทศญี่ปุ่น พย็องชังประสบความสำเร็จในการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 หลังจากการเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาว 2 ครั้งก่อนหน้า ทั้งในปี 2010 และ 2014 ไม่ประสบผลสำเร็จ โดยพ่ายแพ้ให้กับแวนคูเวอร์ ประเทแคนาดา และโซชี ประเทศรัสเซีย ตามลำดับ
เห้ง โสภาพงศ์

เห้ง โสภาพงศ์ เป็นศิลปินแห่งชาติ ประจำปี 2529 สาขาทัศนศิลป์ (เครื่องถม) และบูรพศิลปิน สาขาทัศนศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2558
ประวัติ.
นายเห้ง โสภาพงศ์ เกิดเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2455 ที่บ้านหน้าวัดพระบรมธาตุ อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายชี และนางนุ้ย โสภาพงศ์ เมื่ออายุ 8 ปี ได้เข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนพระเสื้อเมือง (โรงเรียนวัดพระมหาธาตุในปัจจุบัน) จบชั้นประถมปีที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2466 แล้วไปเรียนต่อที่โรงเรียนช่างถม วัดวังตะวันออก ซึ่งได้พัฒนาเป็นวิทยาลัยศิลปหัตถกรรมนครศรีธรรมราชในปัจจุบัน จนจบหลักสูตรช่างถม เมื่อ พ.ศ. 2471 ได้ปฏิบัติงานอยู่ที่โรงเรียนนี้ถึง 3 ปี แล้วจึงออกไปทำงานเป็นช่างถมอย่างเต็มตัว เมื่ออายุ 22 ปี โดยประจำอยู่ที่ร้านสุพจน์ (เป็นโรงงานและร้านที่ผลิตและจำหน่ายเครื่องถม ที่มีชื่อเสียงของจังหวัดนครศรีธรรมราช) ณ ที่นี้ นายเห้ง ได้รับการฝึกทำเครื่องถมเป็นพิเศษจาก นายรุ่ง สินธุรงค์ ช่างถมฝีมือเยี่ยมยุคนั้น จนทำให้นายเห้ง โสภาพงศ์ มีฝีมือเข้าขั้นเป็นช่างถมยอดเยี่ยมของเมืองนครศรีธรรมราชตามไปด้วย
เครื่องถมที่นายเห้ง โสภาพงศ์ ประดิษฐ์ มีตั้งแต่สิ่งเล็ก ๆ เช่น แหวน ล็อกเก็ต กำไล ไปจนถึงสิ่งของชิ้นใหญ่ ๆ เช่น ขัน พาน ถาด การประดิษฐ์ ทำด้วยมือทั้งสิ้น นับตั้งแต่ขึ้นรูป การเขียนลวดลาย การสลัก การถม การขัด โดยใช้ความชำนิชำนาญ และความละเอียดลออและความอุตสาหวิริยะเป็นสำคัญ เครื่องถมเหล่านี้ได้ถูกจำหน่ายจ่ายแจก และเปลี่ยนมือไปหลายต่อหลายแห่ง ที่มีสะสมตอทอดอยู่บ้างในเวลานี้ พอจะหาดูได้ในวัดพระเขียน วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร นครศรีธรรมราช
ผลงานที่นายเห้ง โสภาพงศ์ ภาคภูมิใจก็คือ ชุดน้ำชาถมทอง ซึ่งตนร่วมกับช่างถมชาวนครหลายคนประดิษฐ์ขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2502 ชุดน้ำชาถมทองชุดนี้ เป็นชุดที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้ทรงนำไปพระราชทานแด่ ประธานาธิบดีไอเซนฮาวด์ แห่งสหรัฐอเมริกา ในคราวเสด็จประพาสสหรัฐอเมริกาและยุโรปครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2503 นอกจากนั้นในช่วง 50 ปีเศษ ของการเป็นช่างถม นายเห้ง ได้ทำเครื่องถมเพื่อจำหน่ายบ้าง ทำตามที่ลูกค้าสั่งบ้าง รวมหลายร้อยชิ้น ในจำนวนนี้เคยส่งเข้าร่วมประกวดในงานศิลปหัตถกรรมที่กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กระทรวงอุตหกรรม จัดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2514 โดยได้รับรางวัลที่ 3 ด้วย
นายเห้ง โสภาพงศ์ สมรสกับนางตุ้น โสภาพงศ์ มีบุตรธิดา 8 คน ในจำนวนนี้ผู้ชายสองคนคือ นายโสฬส โสภาพงศ์ และนายจรวย โสภาพงศ์ ได้สืบทอดวิชาการทำเครื่องถมและนำไปประกอบอาชีพสืบแทนบิดา
นายเห้ง โสภาพงศ์ ได้สร้างผลงานด้วยความประณีตและพัฒนาอยู่เสมอ พร้อมที่จะเผยแพร่และถ่ายทอดวิชาความรู้แก่ศิษย์และผู้สนใจตลอดเวลา ซึ่งสมควรยกย่องไว้ในฐานะศิลปินแห่งชาติ ด้วยเหตุนี้คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ จึงได้ประกาศยกย่องให้นายเห้ง โสภาพงศ์ เป็นศิลปินพื้นบ้านดีเด่น ประจำปี 2529 สาขาเครื่องถม เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2529 ต่อมาในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2530 คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติก็ได้ยกย่องให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ ประจำปี 2529 สาขาทัศนศิลป์ (เครื่องถม) เข้ารับพระราชทานรางวัลจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ปัจจุบัน นายเห้ง โสภาพงศ์ ได้ถึงแก่กรรมแล้ว เมื่อ พ.ศ. 2542 (รับช่วงต่อ นายนิติกร กังกุสล)
ซากิ ชิมิซุ

ซากิ ชิมิซุ (; โรมาจิ: "Shimizu Saki"; เกิด 22 พฤศจิกายน 2534 กรุงโตเกียว) เป็นไอดอล นักร้อง และนักแสดงชาวญี่ปุ่น เริ่มงานใน พ.ศ. 2545 เมื่อผ่านการทดสอบการแสดงเพื่อเข้าเป็นสมาชิกกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ อันเป็นกลุ่มนักร้องเพลงป๊อปซึ่งเป็นหญิงทั้งสิ้นและเป็นกลุ่มย่อยของเฮลโล! พรอเจกต์
ปัจจุบัน ซากิเป็นสมาชิกและหัวหน้าวงดนตรีแนวเจป๊อปชื่อ เบร์รีซ์โคโบ และเป็นหัวหน้ากลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์ด้วย
ประวัติ.
ซากิเกิดในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ได้เข้าและผ่านการทดสอบการแสดงเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ เพื่อเป็นสมาชิกของกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์เมื่อ พ.ศ. 2545 โดยได้เริ่มงานตั้งแต่ปีนั้นเอง หนึ่งในงานเริ่มแรก คือ การร่วมกับกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ และวงมอร์นิงมูซูเมะ แสดงนำในภาพยนตร์ชื่อ "โคอินุดังโนะโมโนงาตาริ" และร่วมกับสมาชิกคนอื่น ๆ ในกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ ออกซิงเกิล "ออลฟอร์วัน & วันฟอร์ออล!" ซึ่งต่อมาถือกันว่าเป็นเพลงหลักของเฮลโล! พรอเจกต์
พ.ศ. 2546 ซากิได้ร่วมกับเพื่อนอีกสี่คนของกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์คิดส์ เข้าเป็นสมาชิกวงซิกซ์ โดยมีมาริ ยางูจิ สมาชิกวงมอร์นิงมูซูเมะ เป็นพี่เลี้ยง วงซิกซ์ออกซิงเกิลสองซิงเกิล คือ "อิกุซิกซ์! ฟลายไฮ" และ "ชิโระอิโทเกียว" แล้วยุบเลิกไปใน พ.ศ. 2547 เมื่อซากิได้รับเลือกให้เข้าเป็นสมาชิกวงเบร์รีซ์โคโบโดยได้เป็นหัวหน้าวงเนื่องจากอายุมากที่สุดในวง นอกเหนือไปจากงานร้องและแสดงแล้ว ผลงานหลักของซากิในช่วงต้นคือร่วมกับวงจัดรายการวิทยุสัปดาห์ 15 นาทีเรียก "เบร์รีซ์โคโบคิริสึ! เร! ชากุเซกิ!"
วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ซากิได้ขึ้นแสดงบนเวทีในงานโคฮากุอูตะกัสเซ็งฉบับที่ 57 โดยร่วมกับสมาชิกวงเบร์รีซ์โคโบ, ครันทรีมูซูเมะ, และคิวต์ ทำหน้าที่เป็นหางเครื่องให้วงมอร์นิงมูซูเมะขณะร้องเพลง "อารูอิเตรุ"
ใน พ.ศ. 2551 เฮลโล! พรอเจกต์ตั้งวงดนตรีวงใหม่เรียก ไฮคิง จึงให้ซากิมาร่วมเป็นสมาชิกด้วย ปีถัดมา สึงกุ ผู้อำนวยการผลิตของเฮลโล! พรอเจกต์ แถลงที่ประเทศเกาหลีใต้ว่า จะจัดการทดสอบการแสดงเพื่อหาสมาชิกใหม่ที่ประเทศนั้น และสมาชิกเฮลโล! พรอเจกต์ ซึ่งได้แก่ ซากิ, ไอ ทากาฮาชิ, เรนะ ทานากะ, มามิ ยาจิมะ, และเฉียน หลิน ร่วมเดินทางไปแถลงด้วย ต่อมาวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2555 ริซะ นีงากิ หัวกลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์ พ้นจากการเป็นสมาชิกเฮลโล! พรอเจกต์ จึงมีการตั้งให้ซากิสืบทอดตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มเฮลโล! พรอเจกต์แทน
ผลงาน.
การแสดง.
ภาพยนตร์.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
มหาปัฏฐาน

มหาปัฏฐาน เป็นคัมภีร์ที่ 7 ของพระอภิธรรม 7 คัมภีร์ 
คัมภีร์มหาปัฏฐาน เป็น 1 ใน 7 คัมภีร์ที่พระพุทธองค์ทรงพิจารณาหลังจากที่ได้ตรัสรู้แล้ว ได้แก่ 1. ธัมมสังคณี 2. วิภังคปกรณ์ 3. ธาตุกถา 4. ปุคคลบัญญัติ 5. กถาวัตถุ 6. ยมกปกรณ์ และ 7. มหาปัฏฐาน 
ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่พระพุทธองค์ทรงพยากรณ์ไว้ว่า จะสูญสิ้นเป็นคัมภีร์แรก เพราะเป็นคัมภีร์ที่ละเอียดลึกซึ้ง สุขุมคัมภีร์ภาพด้วยปัจจัยแห่งปรมัตถธรรม โดยที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงเรื่องราวความเป็นไปของสภาพธรรมที่เป็นเหตุเป็นผลแก่กัน โดยนัยมากมายทั้งพิสดารและละเอียดสุขุมลึกซึ้งยิ่งนัก 
ธรรมในมหาปัฏฐานนี้ ถ้าจะนับรวมกันทั้งหมดก็มีจำนวนถึงหลายโกฏิ ด้วยเหตุนี้ท่านอรรถกถาจารย์จึงเรียกคัมภีร์นี้ว่า “มหาปัฏฐาน” ตามหลักฐานกล่าวว่า เมื่อพระผู้มีพระภาคทรงพิจารณาพระอภิธรรม 7 คัมภีร์อยู่นั้น เมื่อทรงพิจารณาคัมภีร์ที่ 1 คือ ธัมมสังคณี จนถึงคัมภีร์ที่ 6 คือ ยมก มาตามลำดับ ต่อเมื่อทรงพิจารณาคัมภีร์ที่ 7 คือ ปัฏฐาน จึงได้เกิดรัศมีแผ่ซ่านออกจากพระวรกายถึง 6 สี (หรือที่เรียกว่า ฉัพพรรณรังสี)
ปัจจัย 24.
มหาปัฏฐานโดยสภาวะแล้วจัดเป็นปรมัตถธรรมอันเป็นปัจจัยของสรรพสิ่งทั้งปวง มหาปัฏฐานเป็นสภาวะ ที่แม้ว่าภพ จักรวาล โลกธาตุ จะแตกสลายสิ้นกัปป์ไป เพราะไฟ น้ำ ลม แต่มหาปัฏฐานก็จะยังคงดำรงคงอยู่ เพราะมหาปัฏฐานเป็นเพียงสภาวะของเหตุและผล ภพทั้งหลายเป็นสิ่งที่แสดงออกมาจาก 24 ปัจจัยของมหาปัฏฐานทั้งสิ้น มหาปัฏฐานเป็นปัจจัยให้เกิดนิยาม 5 เป็นปัจจัยให้เกิดปฏิจจสมุปบาท เป็นเหตุผลว่ากฎแห่งกรรมจึงสามารถให้ผลข้ามภพข้ามชาติได้ เนื่องจากกรรมของสรรพสัตว์ทั้งหลายที่ทำลงไปก็จะกลายเป็นปัจจัยของมหาปัฏฐาน ปัจจัยทั้ง 24 ของมหาปัฏฐาน ปัจจัยหนึ่งจะเป็นปัจจัยให้แก่ปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งหลายปัจจัย และต่างเป็นผลของปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งหลายปัจจัยเช่นกัน โดยผลของปัจจัยทั้งหลาย ต่างย่อมต้องให้ผลตามปัจจัยที่สมควรแก่เหตุ เมื่อผลที่จะต้องให้ผลมีจำนวนมหาศาลจากเหตุปัจจัยมหาศาลของสรรพสิ่ง จึงทำให้เกิดกฎแห่งกรรม และกฎธรรมชาติที่มีแบบแผนขึ้นมา และสรรพสิ่งก็เป็นไปตามแบบแผนนั้น เกิดกรรมลิขิตแก่สรรพสัตว์ และเกิดภพขึ้นมารองรับ มหาปัฏฐานเป็นสภาวะที่ละเอียดยิ่ง เป็นรากฐานของสรรพสิ่งทั้งปวง โดยปัจจัยทั้ง 24 ของมหาปัฏฐาน ได้แก่ 
ปัจจัยมีประการต่าง ๆ มากมาย ในการแสดงปัจจัย 24 นั้น พระพุทธองค์ทรงจำแนกปัจจัยหนึ่ง ๆ มีธรรมเป็น 3 หมวด คือ
ปัจจัยธรรม หมายความว่า ธรรมที่เป็นเหตุ
ปัจจยุปบันธรรม หมายความว่า ธรรมที่เป็นผล
ปัจจนิกธรรม หมายความว่า ธรรมที่มิใช่ผล (คือธรรมที่นอกจากผล)
มหาปัฏฐาน มีนัยยะกว้างขวาง มีนัยหาที่สุดมิได้ มีอรรถอันสุขุมลุ่มลึกยิ่งกว่าพระสัทธรรมทั้งปวง อันมีในพระไตรปิฏก นับเป็นปกรณ์ใหญ่ เรียกว่า "มหาปกรณ์" เป็นปกรณ์ที่เมื่อครั้งพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสรู้แล้วนั้น
พระไตรปิฎก เล่มที่ 40 พระอภิธรรมปิฎก เล่ม 7 มหาปัฏฐานปกรณ์
สมตา

สมตา หมายถึง ความสมดุล ความเหมาะสม ความเสมอ ความพอดี และทางสายกลาง และอย่างนี้ก็เป็นทางสายกลาง (มัชฌิมาปฏิปทา) ชนิดหนึ่งเหมือนกัน ซึ่งเป็นความประสานสอดคล้องกันระหว่างข้อปฏิบัติปลีกย่อยต่าง ๆ ที่มาประชุมกันร่วมกันทำงาน
ข้อปฏิบัติต่าง ๆ ในพระพุทธศาสนาจะต้องมีสมตาคือความสมดุล ซึ่งเป็นความพอดีชนิดหนึ่ง เป็นชื่อเรียกสติอีกอย่างหนึ่ง เช่นความสมดุลระหว่างวิริยะกับสมาธิ และความพอดีระหว่างศรัทธากับปัญญา โดยมีสติเป็นเครื่องควบคุม อย่างนี้เรียกว่าสมตา 
สมตา ใช้ในความหมายอีกอย่างหนึ่งว่า มัตตัญญุตา คือ ความรู้จักประมาณ หรือรู้จักพอดีในการปฏิบัติต่าง ๆ โดยทั่วไป หรือรู้จักพอดีที่เป็นหลักกลาง ๆ เช่น จะรับประทานอาหารก็ต้องมีความรู้จักประมาณ รู้จักพอดีในอาหาร ถ้ารับประทานอาหารไม่พอดีก็เกิดโทษแก่ร่างกาย แทนที่จะได้สุขภาพ แทนที่จะได้กำลัง ก็อาจจะเสียสุขภาพ และอาจจะทอนกำลังทำให้อ่อนแอลงไป หรือเกิดโรค เพราะฉะนั้นท่านจึงสอนให้มีความรู้จักประมาณในการบริโภค เรียกว่า โภชเนมัตตัญญุตา 
จะเห็นว่าหลักพระพุทธศาสนาในทุกระดับมีเรื่องของความพอดี หรือความเป็นสายกลางนี้ ฉะนั้นความเป็นสายกลาง คือ ความพอดีที่จะให้ถึงจุดหมาย และที่จะให้ตรงกับความจริง ไม่ให้ไปสุดโต่ง เอียงสุด ซึ่งจะพลาดจากตัวความจริงไปนั้น จึงเป็นลักษณะทั่วไปอย่างหนึ่งของพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นสายกลางทั้งความคิด และการปฏิบัติ
คนชนนรก

คนชนนรก ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง U.S. Marshals นำแสดงโดย ทอมมี ลี โจนส์, เวสลีย์ สไนปส์, โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ กำกับการแสดงโดย สจ๊วต แบรด
เรื่องย่อ.
มาร์ค เชอริแดน (เวสลีย์ สไนปส์) อดีตนาวิกโยธินผู้ผ่านสงครามพายุทะเลทรายถูกจับในข้อหาฆาตกรรมโดยที่ไม่ได้ทำผิด ขณะที่โบอิง 727 ที่ขนนักโทษทั้งหมดรวมทั้งมาร์ค เสียความควบคุมเพราะมีนักโทษคนหนึ่งแอบพกปืนปากกาขึ้นไปด้วย เครื่องบินตก ทำให้นักโทษหลายคนบาดเจ็บและหลบหนีไปได้ รวมทั้งมาร์คด้วย นั่นทำให้ ผู้ตรวจการสหรัฐ แซม เจอราร์ด (ทอมมี ลี โจนส์) ต้องออกปฏิบัติการอีกครั้งในการไล่ล่านักโทษบริสุทธิ์ที่ถูกกล่าวหาอย่างมาร์ค แต่กระนั้นมาร์คก็ยังเป็นบุคคลที่มีอันตรายเพราะเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ โดยมี จอห์น รอยซ์ (โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์) เจ้าหน้าที่คนใหม่ที่ถูกย้ายมาจากแผนกอื่นเข้าร่วมล่าด้วย แต่เบื้องหลังของรอยซ์ก็น่าเคลือบแคลง ก่อนที่ความรู้ทั้งหมดจะปรากฏในที่สุด
เบื้องหลังและคำวิจารณ์.
"U.S. Marshals" เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของ "The Fugitive" ภาพยนตร์แอ็คชั่นทริลเลอร์แนวไล่ล่าที่ประสบความสำเร็จอย่างมากที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1993 ซึ่งนำแสดงโดย ทอมมี ลี โจนส์ และ แฮร์ริสัน ฟอร์ด สำหรับในภาคต่อนี้ ได้มีการเปลี่ยนตัวผู้กำกับจาก แอนดรูว์ เดวิส เป็น สจ๊วต แบรด ที่เคยมีผลงานมาก่อนหน้านี้กับภาพยนตร์แนวเดียวกัน คือ "Executive Decision" ในปี ค.ศ. 1996 ที่นำแสดงโดย เคิร์ต รัสเซล, ฮัลลี เบอร์รี และสตีเว่น ซีกัล ซึ่งได้รับคำชมว่าสนุกและตื่นเต้นแบบเดียวกับ "Speed"
สำหรับในภาพยนตร์เรื่องนี้ ตัวเอกคือ แซม เจอราร์ด หัวหน้าเจ้าหน้าที่ผู้ตรวจการสหรัฐ ที่นำแสดงโดย ทอมมี ลี โจนส์ ที่แสดงได้อย่างโดดเด่นมากในภาคก่อนหน้านี้
ในบทของนักโทษที่ถูกกล่าวหาที่หลบหนีจากการไล่ล่า ในภาคนี้ได้ เวสลีย์ สไนปส์ นักแสดงผิวสีผู้ชำนาญศิลปะการต่อสู้มารับบทนี้เช่นเดียวกับ แฮร์ริสัน ฟอร์ด ในบทของ ดร.ริชาร์ด คิมเบิล โดยมีฉากที่เป็นไฮไลต์คือ การกระโดดหนีจากดาดฟ้าบนตึกโหนเครนข้ามหลังรถไฟที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงไป เช่นเดียวกับ ฉากที่ริชาร์ด คิมเบิล กระโดดลงเขื่อนในภาคก่อนหน้านี้
ถึงแม้ภาพยนตร์จะมีหลายฉากที่น่าตื่นเต้นเช่นเดียวกับ "The Fugitive" แต่ทว่าได้รับเสียงวิจารณ์ในแง่ที่ไม่ดีเท่า เนื่องจากภาพยนตร์มีความยาวเกิน อีกทั้งการแสดงของเวสนีย์ สไนปส์ ก็ทำได้ไม่ดีเท่า ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อต้องเข้าฉากประกบกับ ทอมมี ลี โจนส์ แล้วไม่สามารถแสดงบทบาทได้ทัดเทียมกันเลย
ซึ่งในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไป 6.2 ดาวจากทั้งหมด 10 ดาว
เด็กหญิงกำพร้าในสุสาน

เด็กหญิงกำพร้าในสุสาน  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเออแฌน เดอลาครัวซ์จิตรกรคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส 
แม้ว่าจะเชื่อกันว่าเป็นงานร่างสีน้ำมันสำหรับงาน “การสังหารหมู่ที่คิออส” แต่ “เด็กหญิงกำพร้าในสุสาน” เองก็ยังถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอก บรรยากาศในภาพเป็นบรรยากาศที่แสดงถึงความกลัวที่กำจายออกมาจากภาพ ดวงตาของสตรีอันในภาพหล่อด้วยน้ำตาขณะที่แหงนมองขึ้นไปอย่างประหวั่น ฉากหลังของภาพของบรรยากาศของความเศร้าหมอง ขณะที่ท้องฟ้าเป็นท้องฟ้ายามค่ำและลานที่ปราศจากผู้คน ภาษาร่างกายและเสื้อผ้าของเด็กสาวก่อให้ความรู้สึกของความโศรกเศร้า และความหวั่นไหว ที่รวมทั้งเสื้อที่ตกลงมาจากไหล่, มือขวาวางอย่างปล่อยๆ บนตัก เงาเหนือต้นคอ, ทางด้านขวาของร่างที่มืด และเสื้อที่มีสีเย็นและอ่อน สิ่งต่างๆ เหล่านี้รวมกันเข้าแล้วเน้นความรู้สึกสูญเสีย, ของความหวังอันไม่มีวันที่จะเป็นจริงขึ้นมาได้, ความโดดเดี่ยว และ การขาดความช่วยเหลือ ขณะที่สตรีสาวมองไปยังบุคคลที่เราไม่ทราบว่าเป็นใครทางขวาของภาพ
สำหรับเดอลาครัวซ์แล้ว สีเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการเขียนภาพ เพราะรสนิยมทางศิลปะและความเชื่อดังกล่าวเดอลาครัวซ์จึงไม่มีความอดทนที่จะสร้างรูปจำลองของสถาปัตยกรรมคลาสสิก เดอลาครัวซ์มีความนับถือและชื่นชมปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และ ศิลปินเวนิส เดอลาครัวซ์ใช้สีอันมีสีสันและหัวเรื่องที่เขียนที่แปลก (exotic themes) ในการเขียนภาพ ที่มีแรงบันดาลใจมาจากสถานที่ต่างๆ ที่มีผลในงานเขียนที่วาววามและเต็มไปด้วยพลัง
หนูขนเสี้ยนเขาหินปูน

หนูขนเสี้ยนเขาหินปูน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Niviventer hinpoon"; อังกฤษ: Limestone rat) เป็นสปีชีส์ของสัตว์ฟันแทะในวงศ์ Muridae อาศัยในถ้ำหินปูน พบในประเทศไทยเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ในจังหวัดอุทัยธานี, สระบุรี และลพบุรี
สถานภาพปัจจุบันตามบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติว่าเป็นสัตว์ใกล้ถูกคุกคาม ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
ประวัติ.
ถูกค้นพบครั้งแรกโดย William A. Neill เมื่อ พ.ศ. 2516 จับได้ในบริเวณเขาหินปูน บริเวณพุน้ำตก อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี หลังจากนั้นอีก 2 ปี นายส่งศักดิ์ เย็นบุตร สามารถจับหนูตัวเมีย 1 ตัว ได้จากถ้ำเขาหินปูน บริเวณวัดถ้ำพระธาตุ อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี ในปี พ.ศ. 2518 
ปัจจุบันตัวอย่างต้นแบบแรกของหนูขนเสี้ยนเขาหินปูน หมายเลข 54-3988 ได้เก็บรักษาไว้ที่ศูนย์รวบรวมตัวอย่างอ้างอิงทางชีววิทยา สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
ลักษณะ.
หนูขนเสี้ยนเขาหินปูนมีขนแข็งขึ้นแซมบนลำตัวทางด้านหลัง ขนด้านหลังสีเทาอมเหลือง ด้านท้องสีเทา มีนม 4 คู่ หางสองสี ด้านบนสีดำและด้านล่างสีขาว หางยาวเท่า ๆ กับความยาวของลำตัวและหัวรวมกัน
กบอกหนาม

กบอกหนาม (อังกฤษ: Spiny-breasted Giant Frog, ชื่อวิทยาศาสตร์: "Paa fasciculispina") เป็นกบชนิดหนึ่งในวงศ์กบนา (Ranidae) พบในประเทศกัมพูชาและประเทศไทย จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามบัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครอง พ.ศ. 2546
ประวัติ.
กบอกหนามมีการค้นพบในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 และได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ในปี พ.ศ. 2513 โดยผู้เชี่ยวชาญชาวอเมริกัน ดร.โรเบิร์ต อิงเกอร์ แห่งพิพิธภัณฑ์ฟิลด์ ชิคาโก สหรัฐอเมริกา ต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อสกุลจากเดิม "Rana" ไปเป็น "Paa" และ "Quasipaa" ตามลำดับ
ปัจจุบัน ตัวอย่างต้นแบบแรกหมายเลข 513-1385 เก็บรักษาไว้ที่ศูนย์รวบรวมตัวอย่างอ้างอิงทางชีววิทยา สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
ลักษณะ.
กบชนิดนี้มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายคลึงกับคางคก โดยมีผิวหนังหยาบ ขรุขระเป็นสันและปุ่ม ลำตัวสีเขียว น้ำตาลจนถึงสีดำ มีจุดประสีน้ำตาลทั่วตัว ในฤดูผสมพันธุ์กบตัวผู้จะมีกลุ่มหนามแหลมสีดำ กลุ่มละ 5-10 อัน กระจายกันอยู่บนแผ่นอกและใต้คาง เมื่อสิ้นฤดูผสมพันธ์หนามเหล่านี้จะหลุดหายไป เหลือเพียงรอยสีคล้ำๆ ตรงตำแหน่งเดิม นิ้วเท้ามีแผ่นหนังยึดอยู่เต็มตลอดนิ้ว และปลายนิ้วเท้ายังขยายพองออกกว้างราวสองเท่าของความกว้างนิ้ว
ถิ่นอาศัยและการกระจายพันธุ์.
กบอกหนามชอบอาศัยอยู่ใน บริเวณที่ชื้น ตามริมลำธารที่มีน้ำไหลแรงในระดับความสูง 200-800 เมตรจากระดับน้ำทะเล วางไข่ใต้ก้อนหินใหญ่ริมลำธาร กบขนาดใหญ่จะอาศัยอยู่ในบริเวณลำธารกว้าง หรือรอบแอ่งน้ำตก ลูกกบขนาดเล็กชอบ เกาะอยู่บนก้อนหินติดกับระดับน้ำ ตามริมลำธารเล็ก ๆ ที่มีกระแสน้ำไหลเอื่อย กบอกหนามออกหากินในเวลากลางคืน ผสมพันธุ์ในฤดูหนาว ประมาณเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม
พบเฉพาะเฉพาะในบริเวณแคบ ๆ ตั้งแต่บริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ของไทย โดยอาศัยอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว ในจังหวัดจันทบุรี ไปจนถึงเทือกเขาบรรทัดทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกัมพูชา
ธีรวิทย์ โฆคิน

ธีรวิทย์ โฆคิน  เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง "เคนอิจิ ลูกแกะพันธุ์เสือ" (Kenichi: The Mightiest Disciple หรือ HISTORY'S STRONGEST DISCIPLE KENICHI) ซึ่งเป็นวายร้ายตัวสำคัญผู้ใช้วิชามวยไทยโบราณในการต่อสู้ และมีท่าโจมตีตามตำรามวยไทยหลายกระบวนท่า อย่างเช่น ยันเอราวัณ, หักคอเอราวัณ และหิรัญม้วนแผ่นดิน ปรากฏตัวครั้งแรกในมังงะเล่มที่ 29
ธีรวิทย์เป็นหนึ่งในสมาชิกของโยมิ (Yomi) ซึ่งโยมินั้นก็คือเหล่าลูกศิษย์ของยามิ (Yami) ตามท้องเรื่องกล่าวไว้ว่า ยามิเป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ระดับซูเปอร์มาสเตอร์ พวกเขามีอยู่ 10 คน ซึ่งก็ใช้ศิลปะการต่อสู้ที่แตกต่างกันไป แต่ละคนจะมีลูกศิษย์แค่คนเดียว ส่วนธีรวิทย์นั้นเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์สอนมวยไทยโบราณชื่อว่า "อากาศ แจ่มใส" เขาเป็นคนที่มีฝีมือสูงส่ง ทั้งยังวิเคราะห์ความสามารถของศัตรูได้อย่างแม่นยำ รวมทั้งมีความสามารถด้านการเล่นหมากรุกสากล และเป็นตัวละครที่ค่อนข้างลึกลับตัวหนึ่ง
ประวัติตามท้องเรื่อง.
ธีรวิทย์ โฆคิน ปรากฏตัวอย่างเป็นทางการในตอนที่ 267 ตามฉบับหนังสือการ์ตูน แต่ความจริงแล้วเขาเคยปรากฏตัวก่อนหน้านั้น เพียงแต่ในตอนนั้นเขามาในฐานะนักล่าสำนัก กลุ่มโยมิทุกคนมีหน้าที่ทำลายสำนักศิลปะการต่อสู้ และสำนักที่เขาเลือกทำลายคือสำนักคาราเต้ ในตอนนั้นเขาเป็นแค่นักสู้ลึกลับที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ พอมาถึงตอนที่ 267 เขาได้ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับสมาชิกโยมิอีก 3 คน ในตอนนี้เขาเข้ามาอยู่ในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยน ในโรงเรียนเดียวกับเคนอิจิ ชิราฮามะ ซึ่งเป็นตัวละครเอกของเรื่อง การมาของเขาเป็นที่หวาดหวั่นของบรรดาเพื่อนฝูงของเคนอิจิเป็นอย่างมาก ด้วยเหตุนี้เคนอิจิจึงต้องฝึกฝนหนักกว่าเก่าเพื่อรับมือกับสมาชิกของโยมิ
ธีรวิทย์นั้นถึงแม้ภายนอกจะดูสงบ แต่ที่จริงแล้วเขามาเพื่อฆ่าเคนอิจิตามคำสั่งของหัวหน้า ครั้งแรกที่เข้ามาอยู่ เขาได้ล้มสมาชิกของชมรมคาราเต้ในโรงเรียน แล้วได้รวบรวมสมาชิกเหล่านั้นมาเป็นลูกน้องของตัวเอง พร้อมกับฝึกมวยไทยให้ แต่ทว่าเขาไม่ได้ฝึกการป้องกันตัว เพียงแต่ฝึกการโจมตีให้กับคนของเขาเท่านั้น เขาเป็นที่เคารพของคนเหล่านี้มาก
พอถึงวันกีฬาสี ธีรวิทย์ก็ได้โอกาสเหมาะที่จะจัดการเคนอิจิ เขาให้คนของเขาไปหลอกเคนอิจิมาที่ชมรมคาราเต้ ในตอนนี้เคนอิจิต้องต่อสู้กับบรรดาลูกน้องของธีรวิทย์ ซึ่งจัดการได้ไม่ยากเย็นอะไร เพราะลูกน้องของธีวิทย์ไม่ได้ฝึกการป้องกันตัวเอาไว้ พอถึงคราวธีรวิทย์ต้องต่อสู้กับเคนอิจิ เขาก็สามารถจัดการเคนอิจิได้อย่างง่ายดาย เคนอิจิในตอนนี้ได้หมดลมหายใจไปชั่วครู่ แต่ได้อาจารย์อากิซาเมะช่วยไว้ได้ทัน ทำให้เคนอิจิสามารถฟื้นขึ้นมาได้ ตั้งแต่นั้นมาเคนอิจิก็กลัวธีรวิทย์ จนต้องไปฝึกวิธีใช้ความกลัวให้เป็นเหมือนเรดาห์จากอาจารย์ชิงุเระ ส่วนธีรวิทย์ก็ได้ย้ายออกจากโรงเรียนไป
ธีรวิทย์กับเคนอิจิกลับมาสู้กันอีกครั้งในฐานของยามิที่โอกินาวา แต่คราวนี้ธีรวิทย์เป็นฝ่ายพ่ายไป เนื่องจากเขาสู้ด้วยความโกรธที่เห็นอากาศ แจ่มใส ครูของเขาล้มไปต่อหน้าต่อตาหลังจากสู้กับอาภาไชย ทำให้เขาเปิดช่องว่างให้เคนอิจิใช้ท่าไม้ตายได้สำเร็จ และถูกเคนอิจิปิดท้ายด้วยท่ามวยไทยที่อาภาไชยสอนให้ ทำให้ธีรวิทย์ไม่สามารถสู้ต่อได้ ถึงแม้ว่าธีวิทย์จะพ่ายเคนอิจิไป แต่เขาก็ไม่รู้สึกโกรธเคนอิจิ และยังทำให้อากาศครูของเขาตระหนักถึงความรักต่อครูของธีรวิทย์ จากนั้นเขาก็หายตัวไปอีกครั้ง มีเพียงข่าวลือว่าเขาพร้อมทั้งครูของเขาได้ถูกส่งกลับประเทศไทย
ธีรวิทย์กลับมาอีกครั้งในตอนท้าย ๆ ของเรื่อง เขากับสมาชิกโยมิคนอื่นได้มีโอกาสเข้าไปช่วยพวกเคนอิจิในการต่อสู้กับเหล่าอริ
สามารถ ศรินทุ

สามารถ ศรินทุ  เป็นนักมวยไทยจากการ์ตูนเรื่อง"คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ" ซึ่งเป็นนักมวยไทยที่มีฝีมือร้ายกาจของเรื่อง โดยเขาได้กล่าวว่ามีครูมวยชาวไทยชื่อ "ธนากร อมรัตน์" เพียงคนเดียวที่ให้วิชาแก่เขา ในขณะที่ครูธนากรเองทราบดีว่านั่นเป็นเพียงแค่คำถ่อมตัว เพราะสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง และเริ่มมีบทบาทสำคัญในหนังสือการ์ตูนตั้งแต่เล่มที่ 27
ประวัติ.
"สามารถ ศรินทุ" เคยเป็นแชมป์มวยตั้งแต่อายุ 16 ปี จากสนามมวยราชดำเนิน ซึ่งเป็นนักมวยไทยผู้ทำสถิติไม่เคยแพ้ใครตลอดช่วงการแข่งขัน 20 นัดที่ผ่านมา ครั้งหนึ่งเขาเคยสู้กับ"ซาโตรุ" ซึ่งเป็นพี่ชายของ"อิบูกิ" (ผู้ใช้วิชาคิกบ็อกซิงในการต่อสู้) มาแล้วครั้งหนึ่ง จากเหตุการณ์การต่อสู้ในครั้งนั้น สามารถได้ทำให้ซาโตรุเสียชีวิตลงโดยไม่ได้ตั้งใจ ส่งผลให้แฟนสาวของซาโตรุเกิดความเสียใจ รวมไปจนถึงก่อให้เกิดความแค้นแก่อิบูกิผู้เป็นน้องชาย ในขณะที่ตัวสามารถเองก็รู้สึกสะเทือนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาจึงไม่ต้องการสู้อย่างถึงที่สุดเพื่อเอาชีวิตใครอีกต่อไป
ต่อมาสามารถได้เข้าต่อสู้กับ "ฮามาดะ คาโอรุ" ซึ่งเป็นนักคาราเต้ที่สังเวียนการแข่งขันในโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น โดยผู้จัดการแข่งชาวญี่ปุ่นต้องการให้สามารถสู้อย่างเต็มที่เพื่อเอาใจผู้ชม เมื่อเริ่มการแข่งขัน สามารถสู้แค่พอเป็นพิธี และเพราะไม่ต้องการเอาชีวิตใครอีก เขาจึงขอสละสิทธิ์แล้วเดินออกจากเวทีไป ท่ามกลางเสียงโห่ร้องไม่พอใจจากผู้ชม ในขณะที่คาโอรุคิดว่าเป็นการหยามศักดิ์ศรีกัน แต่ถึงกระนั้นคาโอรุก็ประกาศขอถอนตัวจากการเป็นนักคาราเต้เป็นการถาวร ในขณะที่อิบูกิเองก็ยังคงรอวันต่อสู้กับสามารถเพื่อล้างแค้นให้กับพี่ชายของตนต่อไป
การออกแบบตัวละคร.
"สามารถ" เป็นชื่อที่ผู้เขียนได้แรงดลบันดาลใจมาจากนักมวยชาวไทยซึ่งมีชื่อว่า สามารถ พยัคฆ์อรุณ ส่วนคำว่า "เต๋า" ที่เป็นชื่อเล่นนั้น ผู้เขียนได้นำมาจากชื่อเล่นของนักร้องชาวไทยชื่อ สมชาย เข็มกลัด
การตอบรับ.
สามารถ ศรินทุ ถือเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับคะแนนโหวตล่าสุดอยู่ในอันดับต้น ๆ จากตัวละครการ์ตูนที่มีอยู่ทั้งหมดของเรื่องเดียวกันนี้ เดิมที เขาเป็นที่รู้จักสำหรับชาวไทยในชื่อ "สามารถ สิรินโต" แต่ใน"คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ" เล่มที่ 46 ฉบับภาษาไทย ทางบรรณาธิการได้ชี้แจงชื่อที่ถูกต้องคือ "สามารถ ศรินทุ" โดยอิงจากโลโก้ที่ปรากฏบนกางเกงตามต้นฉบับ
มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2553

มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2553 จัดประกวดขึ้นเป็นปีที่ 11 นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 โดย สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยดำเนินการประกวด และทำกิจกรรมที่จังหวัด กำแพงเพชร และมีการจัดการประกวดรอบตัดสินขึ้นในวันที่ 20 มีนาคม 2553 ณ ห้องบางกอกคอนเวนชั่นเซ็นเตอร์ โรงแรมโซฟิเทล เซ็นทารา แกรนด์ กรุงเทพฯ (ลาดพร้าว) ผู้ที่ได้ตำแหน่ง มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สในปีนี้จะเป็นผู้ได้สิทธิ์ไปประกวดนางงามจักรวาล ปี 2553 ที่จะจัดขึ้นประมาณกลางปี 2553 นี้ โดยมี ชุติมา ดุรงค์เดช มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส 2552 เป็นผู้มอบมงกุฏให้กับ ฝนทิพย์ วัชรตระกูล
ส่วนรองอันดับหนึ่งจะมีสิทธิ์ไปประกวดเวที มิสเอิร์ธ ที่ประเทศฟิลิปปินส์ ส่วนรองอันดับ 2 อีก 3 ตำแหน่ง จะได้สิทธิ์ไปประกวดเวที มิสทัวร์ลิซึมอินเตอร์เนชั่นแนล ที่ประเทศมาเลเซีย มิสอินเตอร์คอนทิเนทัล และเวทีอื่นๆ ตามลำดับ
จิมแจม

จิมแจม  เป็นช่องรายการสำหรับเด็กออกอากาศครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2549 ออกอากาศที่ประเทศอิตาลี ทางช่อง สกายอิตาเลีย ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 ได้ร่วมทุนกันระหว่าง เชนโล มีเดีย (Chellomedia) โดย บริษัท ลิเบอร์ตี้ โกลบอล จำกัด กับ ฮิต เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (HIT Entertainment)
จิมแจมออกออกาอากาศพากย์เสียงภาษาท้องถิ่น และสามารถรับชมช่องนี้ได้ อาทิ โรมาเนีย, สาธารณรัฐเชก และ สโลวาเกีย ฮังการี เนเธอร์แลนด์ และ เบลเยี่ยม โปรตุเกส ออสเตรีย และอิสราเอล (ตั้งแต่เดือน ธันวาคม พ.ศ. 2552) สวิตเซอร์แลนด์ สิงคโปร ประเทศในกลุ่มอาหรับ ช่อง เอ็นทีวี พลัส ในรัสเซีย และยูเครนรวมอยู่ด้วย 
ในประเทศไทยเป็นประเทศล่าสุดที่ได้ออกอากาศ ได้เซนต์สัญญากับ บริษัท เคเบิล ไทย โฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน) หรือ CTH และได้นำไปออกอากาศผ่านดาวเทียมได้ที่ ABS 1 ได้ออกอากาศอย่างเป็นทางการแล้ววันนี้
Upcoming.
"Donkey Hodie"
ทาลอส

ทาลอส (อังกฤษ: Talos, กรีก: Τάλως) เป็นยักษ์ที่สร้างมาจากทองแดงปรากฏในเทพปกรณัมกรีก ทาลอสเกิดจากการสร้างของเฮฟเฟสตุส หนึ่งใน 12 เทพแห่งโอลิมปัส ซึ่งเป็นเทพแห่งการตีเหล็กและไฟ 
หน้าที่ของทาลอสคือลาดตระเวนและปกป้องยูโรพาบนเกาะครีต ให้พ้นจากโจรสลัดและผู้คุกคามอื่น ๆ
ทาลอสปรากฏในมหากาพย์อีเลียด ในเรื่อง เจสัน ซึ่งอาละวาดไล่ฆ่าเจสันและบรรดาลูกเรืออาร์โกที่มาขโมยสมบัติบนเกาะ ซึ่งในวัฒนธรรมสมัยนิยม ทาลอสปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง "Jason and the Argonauts" ในปี ค.ศ. 1963 ด้วยเทคนิคสตอปโมชั่นจากการสร้างสรรค์ของ เรย์ แฮร์รีเฮาเซน และปรากฏในเกม "Age of Mythology" ด้วยการเป็นผู้ปกป้องเกาะเลมนอส อันเป็นบ้านเกิดของเฮฟเฟสตุส
เบียร์ดดราก้อน (สกุล)

เบียร์ดดราก้อน (อังกฤษ: Bearded dragons; "มังกรเครา") ชื่อสามัญที่ใช้เรียกกิ้งก่าในสกุล "Pogona" มีรูปร่างเหมือนกิ้งก่าทั่วไป แต่มีจุดเด่นอยู่ที่ถุงใต้คอซึ่งเป็นหนามแหลม อันเป็นที่มาของชื่อ ยิ่งโดยเฉพาะในตัวผู้ในวัยเจริญพันธุ์จะมีถุงนี้เห็นได้ชัดเจน ซึ่งจะแผ่ขยายออกเป็นสีดำเวลาตื่นเต้นหรือตกใจ
เบียร์ดดราก้อน มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 18 นิ้ว มีทั้งสิ้น 7 ชนิด (ดูในตาราง) สามารถแยกเพศได้ชัดเจนเมื่ออายุได้ 1 ปี พบกระจายพันธุ์ในทะเลทรายทางตอนเหนือของออสเตรเลีย สามารถเปลี่ยนสีได้ตามสภาพแวดล้อม กินอาหารได้ทั้งพืช,แมลงและ หนอนนก หากินในเวลากลางวัน โดยกินผักได้หลากหลายชนิด เช่น ข้าวโพด, ผักกาดขาว, ผักกาดหอม, ฟักทอง, ผักกวางตุ้ง, แครอท มีอุปนิสัยที่ไม่ดุร้าย เชื่องต่อมนุษย์ จึงนิยมนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลาน ยิ่งโดยเฉพาะในตัวที่มีสีสันแปลกแตกต่างไปจากปกติ สนนราคาก็จะยิ่งแพงขึ้น
แบบประเมินความรู้สึกตัวของกลาสโกว

แบบประเมินความรู้สึกตัวของกลาสโกว  เป็นระบบประเมินแบบคิดคะแนนทางประสาทวิทยาอย่างหนึ่งซึ่งมีขึ้นเพื่อให้สามารถมีการบันทึกระดับความรู้สึกตัวในผู้ป่วยที่อาจมีการเปลี่ยนแปลงของระดับความรู้สึกตัวได้อย่างน่าเชื่อถือและเป็นภววิสัย (objective) หรือไม่ขึ้นกับความรู้สึกของผู้สังเกต เพื่อให้สามารถประเมินเปรียบเทียบกันได้ในภายหลัง ผู้ป่วยจะได้รับประการประเมินโดยพิจารณาตามเงื่อนไขของแบบประเมิน ผลคะแนนมีตั้งแต่ 3 (ไม่รู้สึกตัวอย่างมาก) ไปจนถึง 14 (ตามระบบเดิม) หรือ 15 (ตามระบบปรับปรุงใหม่ที่ใช้กันแพร่หลาย)
พระเจ้าบีรยู

พระเจ้าบีรยู (Biyu) (?-344, r. 304-344) กษัตริย์องค์ที่ 11 แห่งอาณาจักรแพ็กเจหนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี 
ตามบันทึกซัมกุก ซากิ พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ในพระเจ้ากูซู กษัตริย์พระองค์ที่ 6 ของอาณาจักรแพ็กเจ และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าซาบาน กษัตริย์พระองค์ที่ 7 แห่งอาณาจักรแพ็กเจ
หลังจากพระเจ้าบุนซอสวรรคตโดยที่พระราชโอรสของพระองค์ยังทรงพระเยาว์ ทำให้เหล่าขุนนางเชิญเจ้าชายบีรยูขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แทน แต่ก่อนที่พระองค์จะขึ้นครองราชย์นั้นต้องเกิดการแย่งชิงอำนาจของเชื้อพระวงศ์เชื้อสายพระเจ้าโชโกและพระเจ้าโกอี
ในปี ค.ศ. 312 พระองค์ทรงแต่งตั้งให้ แฮกู เป็นผู้ไปปราบกบฏองค์ชายอูบก สามารถปราบสำเร็จในปี ค.ศ. 327 และในปี ค.ศ. 337 ทรงได้ทำสงครามกับอาณาจักรซิลลา
ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นได้กล่าวว่า พระเจ้าบีรยูและพระเจ้าซาบาน เป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์ในยุคยามาโตของญี่ปุ่นด้วย แต่บันทึกทั้งหลายถูกทำลายไปกว่า 1,000 ปีแล้ว
พระเจ้ากเย

พระเจ้ากเย (?-346, r. 344-346) กษัตริย์องค์ที่ 12 แห่งอาณาจักรแพ็กเจหนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี
ตามบันทึกซัมกุก ซากิ กล่าวว่าพระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าบุนซอ แต่เมื่อพระบิดาของพระองค์สวรรคต พระเจ้าบีรยูจึงขึ้นครองราชย์แทนเนื่องจากในขณะนั้นพระองค์ยังทรงพระเยาว์มาก เมื่อพระเจ้าบีรยูสวรรคต พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ากเยแห่งอาณาจักรแพ็กเจ พระองค์ทรงชำนาญด้านการยิงธนูและการขี่ม้า
พระองค์ทรงทำการชิงอำนาจกับเหล่าเชื้อพระวงศ์สามสายของอาณาจักรแพ็กเจก่อนขึ้นครองราชย์ คือ สายพระเจ้าโชโก สายพระเจ้าโกอี และสายพระเจ้าบีรยู พระองค์สามารถชนะเจ้าชายกึนโชโกพระราชโอรสในพระเจ้าบีรยู พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ากเย