pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เสน่ห์รักนางซิน

เสน่ห์รักนางซิน เป็นละครโทรทัศน์ แนวโรแมนติก-คอมเมดี้ จากบทประพันธ์ของ จันทริกา ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์แล้ว 2 ครั้ง
ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2548 ผลิตโดย บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด บทโทรทัศน์โดย ละลิตา ฉันทศาสตร์โกศล, ธนินทร อุชุภาพ, อุมาพร ภูชฎาภิรมย์ กำกับการแสดงโดย พีรพล เธียรเจริญ นำแสดงโดย เขตต์ ฐานทัพ, บัวชมพู ฟอร์ด, อัศนัย เทียนทอง, นาเดีย นิมิตรวานิช, กฤตภาศ ศักดิษฐานนท์, ปวีณา ตันท์ศรีสุโรจน์, เมย์ เฟื่องอารมย์
ครั้งที่สองปี พ.ศ. 2561 ผลิตโดย บริษัท กู๊ด ฟีลลิ่ง จำกัด บทโทรทัศน์โดย ณัฐฐา กำกับการแสดงโดย รัฐกิตติ์ กิตติรัฐธนะโภคิน นำแสดงโดย ธีรเดช เมธาวรายุทธ, รณิดา เตชสิทธิ์, พชร จิราธิวัฒน์, ฑาริกา อินสุวรรณ, ณวัสน์ ภู่พันธัชสีห์, ลลินา ชูเอ็ทท์, พิชชาภา พันธุมจินดา
กีฬาคาราเต้โดในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42

กีฬาคาราเต้โด้ในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 45 จัดแข่งขันที่โรงเรียนสงวนหญิง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 5 ถึง 9 มกราคม พ.ศ. 2557 มีการชิงชัยทั้งหมด 18 เหรียญทอง
      สุพรรณบุรี (เจ้าภาพ)
ปิดเมืองล่าโจร

ปิดเมืองล่าโจร  เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นฮ่องกง ค.ศ. 2013 เขียนบทและกำกับโดยหยวน จิ่นหลิน อำนวยการสร้างและนำแสดงโดยหลิว เต๋อหัว ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับการแปลงเป็น 3 มิติในช่วงหลังการผลิต นับเป็นภาพยนตร์ตำรวจฮ่องกง 3 มิติเรื่องแรก "ปิดเมืองล่าโจร" ได้รับเลือกเป็นภาพยนตร์เปิดงานสกรีนสิงคโปร์ ที่ซึ่งหลิว เต๋อหัว และหลิน เจียต้ง ได้เดินบนพรมแดงสำหรับภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ ภาพยนตร์ชุดนี้ยังได้รับการเปิดตัวในเทศกาลภาพยนตร์เอเชียแปซิฟิกครั้งที่ 56 เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2013 ที่เขตบริหารพิเศษมาเก๊า
เนื้อเรื่องย่อ.
พายุลูกหนึ่งกำลังมุ่งหน้าสู่เขตบริหารพิเศษฮ่องกง และมันได้เกิดขึ้นเพื่อทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่มันได้สัมผัส
เหล่าลูกน้องอาชญากรผู้ช่ำชองที่ได้รับการนำโดยเฉาหนาน (นำแสดงโดยหู จุน) ได้เตรียมอาวุธสงครามเพื่อก่อเหตุ โดยได้ยกรถหุ้มเกราะออกจากถนนที่แออัดตอนกลางวันแสก ๆ
ไม่ว่าใครก็ตามที่ขวางทางของพวกมัน พวกมันก็จะไม่ไว้ความปราณี สิ่งเหล่านี้จึงนำมาซึ่งความอัปยศอดสูแก่กองตำรวจ
การสร้าง.
การถ่ายทำ"ปิดเมืองล่าโจร" เริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012 และได้รับการรายงานสรุปในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 โดยมีสถานที่ในการถ่ายทำประกอบด้วยนอร์ธพอยน์, ทำเนียบรัฐบาล และสวนสัตว์และสวนพฤกษศาสตร์ฮ่องกงในย่านเซ็นทรัล และพื้นที่ซ่างหวน
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2014 รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ

รอบคัดเลือกเพลย์ออฟของรายการเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2014 จะทำการแข่งขันทั้งสิ้น 3 รอบระหว่างวันที่ 2 - 15 กุมภาพันธ์ 2014 สโมสรฟุตบอลที่มาจากสมาคมฟุตบอลที่มีคะแนนสูงจะมีโอกาสได้เล่นในรอบถัดไป การแข่งขันรอบคัดเลือกเพลย์ออฟนี้เป็นการแข่งขันเพียงหนึ่งนัด โดยสโมสรที่มีคะแนนประเมินสูงจะได้รับสิทธิ์เป็นเจ้าบ้าน ในการแข่งขันหากเสมอภายใน 90 นาที ให้มีการต่อเวลาพิเศษและจุดโทษตามลำดับเพื่อหาผู้ชนะในการแข่งขัน ผู้ชนะเลิศในรอบคัดเลือกเพลย์ออฟรอบ 3 จะได้สิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2014 รอบแบ่งกลุ่มต่อไปร่วมกับอีก 28 สโมสรที่ได้สิทธิ์เข้ารอบแบ่งกลุ่มโดยอัตโนมัติ หากสโมสรที่ตกรอบคัดเลือกเพลย์ออฟมาจากสมาคมฟุตบอลที่ได้สิทธิ์เพียงรอบคัดเลือกเพลย์ออฟจะได้สิทธิ์เข้าเล่นในรายการเอเอฟซีคัพ 2014 โดยในรอบนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งสิ้น 19 สโมสร (11 สโมสรจากโซนเอเชียตะวันตกและ 8 สโมสรจากโซนเอเชียตะวันออก)
สโมสรที่เข้าร่วม.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
นกเจย์สีน้ำตาลซินเจียง

นกเจย์สีน้ำตาลซินเจียง หรือ นกเจย์สีน้ำตาลทากลามากัน (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Podoces biddulphi") เป็นนกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จำพวกนกเจย์ อยู่ในวงศ์นกกา (Corvidae)
จัดเป็นนกเจย์พื้นดินชนิดหนึ่ง เป็นนกขนาดเล็กขนาดไม่ใหญ่เกินไปกว่าฝ่ามือมนุษย์ มีขนตามลำตัวสีน้ำตาล ตัวผู้มีแถบลายพาดที่ใบหน้าสีดำ ขณะที่ยังเป็นลูกนกจะมีขนปุกปุยและไม่มีแถบสีดำ 
เป็นนกที่พบได้เฉพาะถิ่นที่พบได้ในประเทศจีนเท่านั้น โดยพบในทะเลทรายทากลามากัน ในมณฑลซินเจียง ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจีน นกตัวผู้จะเป็นฝ่ายหาเลี้ยงลูก โดยจิกหากินตามพื้นดิน อาหาร ได้แก่ เมล็ดพืชและแมลงต่าง ๆ รวมถึงอาจพลิกกิ่งไม้หากินได้ด้วย โดยมีถุงเก็บอาหารในลำคอเหมือนนกชนิดอื่นในวงศ์กาทั่วไป
อูฐสองหนอกป่า

อูฐสองหนอกป่า หรือ อูฐแบคเตรียป่า (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Camelus ferus") เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกสัตว์กีบคู่ขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายคลึงกับอูฐสองหนอก ("C. bactrianus") ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ 
อูฐสองหนอกป่า เป็นอูฐสองหนอกที่เป็นสัตว์ป่า และถือเป็นต้นสายพันธุ์ของอูฐสองหนอกในปัจจุบัน มีสองหนอกเพื่อใช้ในการเก็บไขมันเป็นพลังงานสำรองเป็นอูฐทั่วไป โดยไม่ได้ใช้เก็บน้ำ
ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ที่ทนทรหดมากที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีสถานะใกล้สูญพันธุ์มากที่สุดแล้วชนิดหนึ่งของโลก เนื่องจากเป็นสัตว์ที่พบกระจายพันธุ์เฉพาะในทะเลทรายทางตอนเหนือของประเทศจีนและมองโกเลีย เช่น ทะเลทรายโกบี, ทะเลทรายทากลามากัน และบางส่วนในคาซัคสถาน (และพบได้ตลอดฝั่งแม่น้ำในไซบีเรีย โดยมีการอพยพข้ามน้ำ) ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ มีอุณหภูมิต่างกันสุดขั้ว โดยในช่วงเวลากลางวันอาจมีอุณหภูมิสูงถึง 40-50 องศาเซลเซียส ในขณะที่ช่วงกลางคืนในฤดูหนาวอาจมีอุณหภูมิถึง -40 หรือ -50 องศาเซลเซียสได้ แต่อูฐสองหนอกป่าสามารถที่จะดำรงชีวิตอยู่ได้ โดยกินเพียง พืชขนาดเล็ก ๆ ตามพื้นดิน และกินน้ำจากแหล่งน้ำที่เป็นน้ำเค็มจนเป็นเกล็ดเกลือกลางทะเลทราย เช่น ทะเลสาบลอปนอร์ได้ มีขนตายาว 2 ชั้นเพื่อป้องกันดวงตาจากฝุ่นทราย กีบเท้ามี 2 กีบแยกกันชัดเจนเวลาเมื่อเดิน เพื่อใช้สำหรับรับน้ำหนักบนพื้นทราย อูฐสองหนอกป่าสามารถนอนหลับในชั้นหิมะหนา ๆ ได้ในฤดูหนาว จัดเป็นอูฐที่ทนทรหดกว่าอูฐหนอกเดียว ที่พบในภูมิภาคอาหรับมาก
อูฐสองหนอกป่า เป็นสัตว์ที่หากินเพียงลำพังตัวเดียวหรือเป็นฝูงเล็ก ๆ เป็นสัตว์ที่หาได้ยากที่สุดชนิดหนึ่งในโลก จนได้ชื่อว่า "อูฐผี" โดยถือว่าหายากกว่าแพนด้ายักษ์ คาดว่ามีเพียงไม่เกิน 2,000 ตัวเท่านั้นในโลก โดยพบในจีนประมาณ 600 ตัว และในมองโกเลียราว 300-350 ตัวเท่านั้น ในฤดูผสมพันธุ์ คือ ฤดูใบไม้ร่วงจะมารวมตัวกันนับร้อยตัว แต่ในฤดูใบไม้ผลิจะแยกย้ายกันอยู่ โดยในพื้นที่หนึ่งตารางกิโลเมตรอาจได้เพียง 5 ตัวเท่านั้น อูฐสองหนอกป่าเป็นสัตว์ที่ขี้อายมาก วิ่งได้เร็ว 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สามารถมองเห็นสิ่งที่ปรากฏบนเส้นขอบฟ้าได้ไกลถึง 20 กิโลเมตร
จากการศึกษาทางพันธุกรรม พบว่าทั่วทั้งทวีปเอเชีย มีอูฐสองหนอกซึ่งเป็นสายพันธุ์แท้ ๆ ของอูฐสองหนอกป่าเพียง 30 ตัวเท่านั้น โดยผลการศึกษาพบว่าอูฐสองหนอกในปัจจุบันนั้นมีสายพันธุกรรมที่แตกต่างจากอูฐสองหนอกป่า
Paperman

เปเปอร์แมน  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดสั้นภาพขาวดำของวอลท์ ดิสนีย์ พิคเจอร์ส กำกับโดยจอห์น คาห์ส ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันสั้นยอดเยี่ยม ครั้งที่ 85 และรางวัลแอนนี สาขา Best Animated Short Subject ครั้งที่ 40 "Paperman" เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดสั้นเรื่องแรกของดิสนีย์ที่ได้รับรางวัลออสการ์ นับตั้งแต่เรื่อง "It's Tough to Be a Bird" เมื่อปี ค.ศ. 1970
เรื่องย่อ.
ภาพยนตร์เปิดเรื่องด้วยฉากในนครนิวยอร์ก ทศวรรษที่ 1940 จอร์จ นักการบัญชีหนุ่มกำลังยืนถือเอกสารรอรถไฟอยู่ เขาพบกระดาษลอยมาติดที่แขนแล้วมีหญิงสาวนามว่า เม็ก วิ่งตามมา ต่อมาเอกสารที่จอร์จถืออยู่ถูกลมพัดจนลอยไปติดหน้าเม็ก ทำให้เอกสารมีรอยลิปสติก
จอร์จหัวเราะกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ก่อนที่เขาจะได้คุยกับเม็ก เธอก็ขึ้นรถไฟไปเสียก่อน
จอร์จมาทำงานด้วยใจห่อเหี่ยว แต่ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเม็กทำงานอยู่ที่ตึกตรงข้ามเขา หลังพยายามโบกมือให้เธอเห็นไม่สำเร็จ จอร์จพับเครื่องบินกระดาษและพยายามปาไปหาเธอจนเหลือกระดาษแผ่นสุดท้ายคือใบที่มีรอยลิปสติก ซึ่งถูกลมพัดร่วงลงไปก่อนที่จอร์จจะทันได้ปา เมื่อเห็นเม็กออกจากตึก จอร์จรีบตามเธอไปแต่ไม่ทัน เขาหยิบเครื่องบินกระดาษใบที่มีรอยลิปสติกมาปาทิ้งด้วยความหงุดหงิด
เครื่องบินกระดาษลอยไปตกตรอกใกล้ ๆ และถูกลมพัด ทำให้เครื่องบินกระดาษหลายลำที่จอร์จพับไว้หมุนวนไปรอบตัวเขาแล้วพาเขาไปที่สถานีรถไฟ ในขณะเดียวกัน เครื่องบินกระดาษลำที่มีรอยลิปสติกลอยไปตกใกล้ ๆ เม็ก ก่อนจะลอยต่อไปที่สถานีรถไฟโดยมีเม็กวิ่งตาม ทำให้ทั้งสองได้พบกันอีกครั้ง ภาพยนตร์จบลงเมื่อจอร์จและเม็กคุยกันในร้านอาหาร โดยมีเครื่องบินกระดาษที่มีรอยลิปสติกวางอยู่
การผลิต.
แอนิเมชันเรื่องนี้เป็นการ์ตูนเกือบขาวดำทั้งหมด ผลิตด้วยการวาดมือและคอมพิวเตอร์ เคลื่อนไหวทั้งแบบแอนิเมชันดั้งเดิมและคอมพิวเตอร์กราฟิก ใช้เทคนิกคลาสสิคของดิสนีย์ด้วยการวาดลายเส้นแบบ 2D มาผสมกับงานคอมพิวเตอร์กราฟิก 3D
เอวแซบียู

เอวแซบียู ดา ซิลวา ฟึไรรา (25 มกราคม ค.ศ. 1942 – 5 มกราคม ค.ศ. 2014) เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกสเชื้อสายโมซัมบิก เล่นในตำแหน่งกองหน้า ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลยอดเยี่ยมตลอดกาล ตลอดอาชีพเขาทำประตูได้ 733 ประตู จาก 745 นัดที่ลงเล่น
เขามีส่วนสำคัญที่ทำให้ฟุตบอลทีมชาติโปรตุเกสได้อันดับสามในฟุตบอลโลก 1966 โดยเป็นผู้ทำได้สูงสุด 9 ประตู ได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรปใน ค.ศ. 1965 เขาเป็นผู้เล่นคนสำคัญของสโมสรไบฟีกา โดยเล่นให้กับทีมเป็นเวลาถึง 15 ปี ทำได้ 638 ประตูจาก 614 นัดที่ลงเล่น ช่วยให้ทีมชนะเลิศปรีไมราลีกา 11 ครั้ง ชนะเลิศตาซาดึปูร์ตูกัล 5 ครั้ง ชนะเลิศยูโรเปียนคัพ 1 ครั้งจากการเข้าชิง 4 ครั้ง
เอวแซบียูได้รับฉายาว่า "เสือดำ"
อินทรีหางขาว

อินทรีหางขาว หรือ อินทรีทะเลหางขาว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Haliaeetus albicilla") นกล่าเหยื่อขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง จำพวกอินทรีทะเล ในวงศ์เหยี่ยวและอินทรี (Accipitridae)
อินทรีหางขาว จัดเป็นนกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดชนิดหนึ่งในทวีปยุโรป เมื่อโตเต็มที่อาจมีความสูงได้ถึง 1 เมตร มีดวงตาสีทอง มีถิ่นแพร่กระจายพันธุ์ในยุโรปตะวันออกเช่น เบลารุส, รัสเซีย หรือไครเมีย มีการผสมพันธุ์วางไข่ครั้งละ 2 ฟองในช่วงฤดูร้อน โดยรังจะมีขนาดใหญ่และลึก อาจมีน้ำหนักได้มากถึง 1 ตัน แขวนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ดังนั้นจึงอาจสุ่มเสี่ยงต่อการพังทะลายลงมา บางครั้งจะทำรังใกล้กับนกล่าเหยื่ออื่น ๆ เช่น เหยี่ยวออสเปร แต่จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน และบางครั้งอาจมีการรบกวนซึ่งกันและกัน พ่อและแม่นกช่วยกันเลี้ยงลูก เมื่อถึงช่วงฤดูหนาว อินทรีหางขาวบางตัวจะอพยพบินไปยังสถานที่ ๆ อบอุ่นกว่า และจะกลับมาในช่วงฤดูร้อนเพื่อจะผสมพันธุ์วางไข่ ในขณะที่บางตัวเลือกที่จะอยู่ที่เดิม ซึ่งปัจจุบันยังไม่เป็นที่ทราบชัดเจนว่าเพราะอะไร 
อาหารหลักได้แก่ ปลา อินทรีหางขาวขนาดโตเต็มที่มีความต้องการอาหารมากถึงวันละ 2 กิโลกรัม รวมถึงอาจกินซากสัตว์ตายได้ด้วย รวมถึงการล่านกด้วยกันชนิดอื่นกินเป็นอาหาร และมีพฤติกรรมการแย่งอาหารกันเองหรือแย่งชิงอาหารจากนกชนิดอื่นบนอากาศ ในช่วงฤดูหนาวที่อุณหภูมิติดลบ น้ำในแหล่งน้ำธรรมชาติต่าง ๆ แข็งเป็นน้ำแข็ง นกน้ำหลายชนิดตายลงเนื่องจากทนความหนาวเย็นไม่ได้ เช่น หงส์ แต่ด้วยร่างกายที่ใหญ่โตของอินทรีหางขาวจึงทำให้เก็บความร้อนไว้ในตัวได้มาก จึงสามารถทนกับความหนาวเย็นและผ่านพ้นช่วงเวลาดังกล่าวนี้ได้
พ่อแม่นก จะแยกจากลูกนกขณะที่ลูกนกยังไม่โตเต็มที่ แต่ก็โตพอที่จะช่วยเหลือและดูแลตัวเองได้ โดยจะผละจากรังไป เมื่อลูกนกหิวจึงจะเริ่มขยับบินและออกไปใช้ชีวิตตามลำพังด้วยตัวเอง นอกจากนี้แล้ว อินทรีหางขาวยังสามารถที่จะว่ายน้ำได้ด้วย แม้จะไม่คล่องแคล่วก็ตาม เพื่อกำจัดปรสิตที่เกาะติดตามขน
อินทรีหางขาว อาจพบได้ในประเทศไทย โดยถือว่าเป็นนกพลัดหลงที่หาได้ยาก
โฮเซ่ บูร์โกส

โฮเซ่ บูร์โกส (Jose Burgos) หรือโฮเซ่ อาโปโลนีโอ อี การ์ซีอา (José Apolonio Burgos y García) เป็นบาทหลวงชาวฟิลิปปินส์ที่มีแนวคิดชาตินิยม และเรียกร้องความเท่าเทียมกันระหว่างบาทหลวงชาวสเปนและฟิลิปปินส์ การที่เขาถูกประหารชีวิตทำให้ความขัดแย้งระหว่างชาวพ้นเมืองและชาวสเปนรุนแรงขึ้น จนกลายเป็นการเรียกร้องเอกราชในที่สุด
บูร์โกสเป็นลูกครึ่งสเปนและมะนิลา เกิดเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2379 เป็นผู้ที่ได้รับการอบรมทางศาสนาในระดับสูงสุดของวิทยาลัยสงฆ์ในมะนิลา ซึ่งในสมัยนั้นบาทหลวงชาวฟิลิปปินส์ที่ได้รับความรู้ทางศาสนาในระดับสูงมีน้อย บาทหลวงบูร์โกสเป็นผู้ที่พยายามเรียกร้องความเสมอภาคทางศาสนาระหว่างชาวสเปนและชาวฟิลิปปินส์ โดยรัฐบาลสเปนในสมัยนั้นได้กีดกันไม่ให้บาทหลวงชาวฟิลิปปินส์มีสิทธิ์บริหารในเขตวัดแม้ว่าบาทหลวงชาวสเปนจะมีไม่เพียงพอ แต่ก็ไม่ยอมแต่งตั้งบาทหลวงชาวฟิลิปปินส์ที่มีคุณวุฒิเพียงพอ ทำให้ชาวฟิลิปปินส์ชื่นชมและศรัทธาในตัวท่านมาก
นับตั้งแต่ราฟาเอล เด อิสเกียโดมาเป็นข้าหลวงใหญ่ที่มะนิลาใน พ.ศ. 2414 ความขัดแย้งที่มีอยู่เดิมทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เพราะอิสเกียโดประกาศห้ามการแต่งตั้งบาทหลวงชาวฟิลิปปินส์โดยเด็ดขาด ทำให้ความรู้สึกชาตินิยมในหมู่ประชาชนรุนแรงขึ้น จนเกิดเหตุการณ์ทหารและประชาชนชาวฟิลิปปินส์ลุกฮือขึ้นฆ่าทหารสเปนล้มตายเป็นจำนวนมาก เมื่อ 20 มกราคม พ.ศ. 2414 ที่เมืองกาวีเต รัฐบาลสเปนได้ปราบปรามผู้ก่อการอย่างรุนแรงและได้จับกุมบาทหลวงบูร์โกสแห่งคณะบาทหลวงกาบิลโดและบาทหลวงอีก 2 คนคือบาทหลวงมารียาโน โกเมซ และบาทหลวงฮาซินโต ซามอราโดยตั้งข้อหาว่าเป็นผู้นำในการก่อกบฏและตัดสินให้ประหารชีวิตทั้งสามคน
บาทหลวงบูร์โกสและบาทหลวงอีก 2 คนถูกประหารชีวิตด้วยการแขวนคอเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2414 การเสียชีวิตของบูรืโกสนี้กลายเป็นแรงบันดาลใจของโฮเซ่ ริซัล นักชาตินิยมรุ่นต่อมา ซึ่งเขาได้ระบุอย่างชัดเจนในงานเขียนของเขา ทั้งนี้บาทหลวงบูร์โกสเป็นเพื่อนกับปาเซียโน ริซัล พี่ชายของโฮเซ่ ริซัล มีหลายเมืองในฟิลิปปินส์ตั้งชื่อว่าบูร์โกสเพื่อระลึกถึงบาทหลวงผู้นี้
สตอรีไลน์

สตอรีไลน์  หมายถึง การใช้เรื่องราวที่สร้างขึ้นมาดำเนินเรื่องโดยอาศัยเส้นทางการดำเนินเรื่อง เพื่อกระตุ้นให้ผู้เรียนเกิดจินตนาการ ความคิดสร้างสรรค์และมโนทัศน์ต่างๆ โดยผู้เรียนและผู้สอนร่วมกันกำหนดฉาก ตัวละคร แนวทางการดำเนินเรื่องอย่างเป็นลำดับขั้นตอน เป็นรูปแบบการจัดการเรียนการสอนที่คิดค้นขึ้นโดย สตีฟ เบลล์และแซลเลอร์ ฮาร์กเนส ซึ่งเป็นนักการศึกษาชาวสกอตแลนด์ โดยเริ่มต้นจากการนำไปใช้ในระดับชั้นประถมศึกษาเป็นระดับชั้นแรก สำหรับวิธีการนี้เข้ามาในประเทศไทยเมื่อคราวสตีฟ เบลล์เดินทางมาถ่ายทอดแนวคิดนี้ ณ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลักสำคัญในการจัดการเรียนการสอนในรูปแบบสตอรีไลน์คือต้องมีคำถามสำคัญ และองค์ประกอบหลักของสตอรีไลน์ 4 ประการ คือ ฉาก ตัวละคร วิถีชีวิตและเหตุการณ์สำคัญ ซึ่งวิธีการสอนนี้เปิดโอกาสให้ผู้เรียนเกิดจินตนาการ ได้ลงมือปฏิบัติจริงและมีความคิดสร้างสรรค์ และเป็นการเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญอีกด้วย ในปัจจุบันนี้รูปแบบการสอนสตอรีไลน์แพร่หลายอยู่ในสกอตแลนด์ สหรัฐอเมริกา กลุ่มประเทศสแกนดิเนเวีย เนเธอร์แลนด์ ฮ่องกง สิงคโปร์ ลิทัวเนีย กรีซ ตุรกี โปรตุเกสและประเทศไทย
รายการอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
นิวต์จระเข้

นิวต์จระเข้ หรือ นิวต์ตะปุ่มตะป่ำ  เป็นสกุลของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำพวกซาลาแมนเดอร์สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Tylototriton" 
จัดเป็นนิวต์หรือซาลาแมนเดอร์ขนาดเล็ก ปัจจุบันพบทั้งหมด 14 ชนิด โดยเชื่อว่ายังมีอีกหลายชนิดที่ยังไม่ได้มีการค้นพบ และในบางชนิดก็อาจเป็นชนิดเดียวกัน พบกระจายพันธุ์ตามแนวเทือกเขาหิมาลัย ตั้งแต่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียและพม่า ไปจนถึงพม่าสู่ภาคเหนือของไทย, ลาว, เวียดนาม และทางตอนใต้ของจีน
สหกิจคริสเตียนแห่งประเทศไทย

สหกิจคริสเตียนแห่งประเทศไทย  เป็นองค์การทางศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ในประเทศไทย ได้ถูกต่อตั้งขึ้นเพื่อดูแลคริสตจักรโปรเตสแตนต์และทำหน้าที่เป็น “สภา” ให้กับมิชชันนารี คริสตจักรอิสระ และคริสตจักรกลุ่มต่าง ๆ สหกิจคริสเตียนแห่งประเทศไทย ได้รับการรับรองจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969) ให้เป็นองค์การทางศาสนาคริสต์ที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศไทย โดยมีศาสนาจารย์สุข พงศ์น้อย เป็นประธานสหกิจคริสเตียนแห่งประเทศไทยคนแรก ซึ่งมีองค์การต่าง ๆ ในสังกัดดังนี้ 
1. องค์การพระกิตติคุณสมบูรณ์ในประเทศไทย (พสท.)
2. องค์กรคริสตจักรสัมพันธ์ในประเทศไทย (คจส.)
ปปัญจสูทนี

ปปัญจสูทนี คือ คัมภีร์อรรถกถาที่อธิบายความในมัชฌิมนิกายแห่งพระสุตตันตปิฎก พระพุทธโฆสะเป็นผู้เรียบเรียงขึ้นจากอรรถกถาภาษาสิงหฬ เมื่อราว พ.ศ. 1000 โดยอาศัยอรรกถาเก่าภาษาสิงหลที่แปลมาจากภาษมคธหรือภาษาบาลีมาแต่เดิม แต่ต่อมาต้นฉบับสูญหายไปพระพุทธโฆษาจารย์จึงเดินทางไปยังลังกาทวีปเพื่อแปลอรรกถาเหล่านี้กลับคืนเป็นภาษาบาลีอีกครั้ง ทั้งนี้ ชื่อคัมภีร์ "ปปัญจสูทนี" มีหมายความว่า การไขความกระจ่างแก่อุปสรรคแก่ความก้าวหน้าทางจิต
ที่มา.
พระพุทธโฆษาจารย์ หรือพระพุทธโฆสะ ได้รจนาคัมภีร์นี้ขึ้นตามคำอาราธนาของพระพุทธมิตตะเถระ เริ่มต้นคัมภีร์ พระพุทธโฆษาจารย์ได้เกริ่นถึงที่มาที่ไปของการรจนาปปัญจสูทนี กล่าวคือ เป็นการแปลจากอรรถกาเดิมที่พระอรหันต์ผู้เชี่ยวชาญ 500 องค์สังคายนาเป็นภาษามคธ หรือภาษาบาลีไว้ตอนปฐมสังคายนา รวมถึงที่พระสังคีติกาจารย์ทั้งหลายสังคายนาเพิ่มเติมในเวลาต่อมา เพื่อเนื้อความแห่งพระสูตร มัชฌิมนิกาย ต่อมาพระมหินทเถระได้นำอรรถกถาเหล่านี้มาเผยแผ่ที่ลังกาทวีป แล้วแปลเป็นภาษาสิงหล เพื่อยังประโยชน์แก่ชาวลังกา ในเวลาต่อมาอรรถกาเดิมในภาษามคธสูญหายไป พระพุทธโฆษาจารย์จึงเดินทางมาลังกาเพื่อแปลอรรถกาต่าง ๆ รวมถึงอรรถกถาที่อธิบายมัชฌิมนิกาย กลับเป็นภาษาบาลีอีกครั้ง นอกจากนี้ ในการแปลครั้งนี้ พระพุทธโฆษาจารย์ยังประกาศว่า อรรถกาเนื้อความมีความสอดคล้องกับคำสอนของพระเถระคณะวัดมหาวิหาร ซึ่งรักษาคำสอนตามแนวทางพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทไว้อย่างครบถ้วน
เนื้อหา.
ปปัญจสูทนี มีลักษณะเดียวกับคัมภีร์อรรถกถาอื่น ๆ กล่าวคือ ผู้รจนา จะกล่าวถึงเบื้องหลังที่มีการแสดงพระสูตรนั้น มีการอธิบายคำศัพท์สำคัญในพระสูตร และมีการอธิบายเพิ่มเติม ซึ่งรายละเอียดของข้อธรรมซึ่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงในพระสูตรนั้น ๆ โดยในที่นี้จะมีการแบ่งเนื้อหาโดยสรุปของปปัญจสูทนี ตามลักษณะการแบ่งหมวดหมู่ของมัชฌิมนิกาย ดังนี้
กีฬาฮอกกี้ในซีเกมส์ 2013

ฮอกกี้ในซีเกมส์ 2013 ได้รับการจัดขึ้นเป็นระยะเวลากว่าเก้าวันเริ่มต้นในวันที่ 13 ธันวาคม และสิ้นสุดในการชิงเหรียญในวันที่ 20 และ 21 ธันวาคม 2013 โดยการแข่งขันทั้งหมดจัดขึ้นที่ สนามฮอกกี้เต็งพยู ย่างกุ้ง
ประเภททีมชาย.
"เวลาทั้งหมดเป็น เวลาพม่า – ."
Bauhinia tarapotensis

" Bauhinia tarapotensis" เป็นพืชในสกุลชงโค วงศ์ถั่ว กระจายพันธุ์ในประเทศบราซิล เปรู โคลัมเบีย เอกวาดอร์ และโบลิเวีย เป็นพืชสมุนไพรที่มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ ใช้รักษาอาการอักเสบในประเทศเอกวาดอร์ มีฤทธิ์ลดอาการบวมน้ำในหูของหนูทดลองที่ถูกชักนำด้วยน้ำมันจากพืชสกุลเปล้า
วิลาศ น้อมเจริญ

พันจ่าอากาศตรี วิลาศ น้อมเจริญ (ชื่อเล่น: ลาศ; 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 – 7 มกราคม พ.ศ. 2557) เป็นอดีตผู้รักษาประตูฟุตบอลทีมชาติไทย และเคยเป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่ สโมสรราชประชา, สโมสรฟุตบอลจังหวัดตราด และ ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย รวมถึงเคยทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูให้แก่ สโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย อยู่หลายทศวรรษ
ประวัติ.
วิลาศ น้อมเจริญ เป็นชาวจังหวัดฉะเชิงเทรา เกิดวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 ซึ่งก่อนจะมาเล่นฟุตบอลนั้น วิลาศเคยเป็นนักวอลเลย์บอลมาก่อน เริ่มมีชื่อเสียงเมื่อครั้งที่แข่งกีฬาแห่งชาติให้แก่จังหวัดตราด กระทั่งได้ติดทีมชาติชุดใหญ่ และในช่วงประมาณ พ.ศ. 2531 ได้ร่วมทำหน้าที่ให้แก่สโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย
วิลาศ เคยร่วมกับฟุตซอลทีมชาติไทยเข้าแข่งฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2000 ที่ประเทศกัวเตมาลา ตลอดจนเคยร่วมสร้างผลงานให้แก่ฟุตบอลชายหาดทีมชาติไทยในการคว้าอันดับ 4 ของการแข่งขันฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก 2002 ที่ริโอเดอจาเนโร ประเทศบราซิล
วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2557 วิลาศเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง ที่โรงพยาบาลศิริราช
ด้านชีวิตส่วนตัว วิลาศมีภรรยาชื่อ สุภาวดี วิเชียรสรรค์ และมีลูกชาย 1 คน
ศิริจันทร์ ทองประเสริฐ

ศาสตราจารย์กิตติคุณ ศิริจันทร์ ทองประเสริฐ หรือ ดร.ศิริจันทร์ ทองประเสริฐ เกิด 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 ถึงแก่อนิจกรรม 27 ธันวาคม พ.ศ. 2556 เป็นผู้ทรงคุณวุฒิด้านวิศวกรรมอุตสาหการ สำเร็จการศึกษาดุษฐีบัณฑิต สาขาวิศวกรรมอุตสาหการ จาก Texus Tech University ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นอาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีผลงานการแต่งและเรียบเรียงตำราที่เป็นประโยชน์อย่างมากต่อวงการ วิศวกรรมอุตสาหการ
มูลปริยายสูตร

มูลปริยายสูตร คือ พระสูตรว่าด้วยเรื่องราวอันเป็นมูลแห่งธรรมทั้งปวง เป็นพระสูตรแรกในหมวดย่อย หรือวรรคที่ชื่อมูลปริยายวรรค หมวดใหญ่มูลปัณณาสก์ ของมัชฌิมนิกาย ในสุตตันตปิฎก ทั้งนี้ อรรถกถา หรือคัมภีร์ที่อธิบายเนื้อความของมูลปริยายสูตร คือคัมภีร์ปปัญจสูทนี ของพระพุทธโฆสะ
ที่มา.
พระโคตมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ ณ โคนไม้พญารัง หรือไม้สาละ ในป่าสุภควัน เขตเมืองอุกกัฏฐา เพื่อที่จะแสดงธรรมแก่บรรดาภิกษุทั้งหลาย ถึงเรื่องราวอันเป็นมูลแห่งธรรมทั้งปวง หรือ สัพพธัมมมูลปริยาย ซึ่งเมืองอุกกัฏฐา เป็นเมืองขนาดเล็กตั้งอยู่ในแคว้นโกสล ในปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย ให้อรรถาธิบายว่า อุกกัฏฐา ได้นามเช่นนั้น เพราะชาวเมืองพากันชูคบเพลิงด้วยหวังว่า จะไม่พลาดซึ่งวันมงคล และฤกษ์งามยามดี ส่วนป่าสุภควัน หรือป่าอันสง่างาม เป็นป่าที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ที่ได้ชื่อเช่นนั้น เพราะป่าแห่งนี้มีสิ่งที่พึงประสงค์อันสวยงาม ผู้คนทั้งหลายจึงพากันนำอาหารเครื่องดื่มไปดื่มกินเที่ยวเล่นสนุกสนานอยู่ในป่านั้นนั่นแลตลอดทั้งวัน อีกทั้งยังพากันตั้งความปรารถนาถึงสิ่งที่ดี ในป่าแห่งนั้น 
เนื้อหา.
พระผู้มีพระภาคทรงแสดงเรื่องราวอันเป็นมูลแห่งธรรมทั้งปวง (สัพพธัมมมูลปริยาย) มีใจความสำคัญแบ่งออกเป็น 8 ส่วน หรือ 8 นัย เนื่องด้วยปุถุชน หรือ คนที่ยังหนาไปด้วยกิเลส มีจำนวน 1 นัย เนื่องด้วยเสขะ หรือพระอริยบุคคลผู้ยังศึกษา หมายถึง พระโสดาบัน พระสกทาคามี และพระอนาคามี มีจำนวน 1 นัย เนื่องด้วยพระขีณาสพ หรือ พระอรหันต์ ผู้สิ้นอาสวะคือกิเลสที่ดองสันดานมีจำนวน 4 นัย เนื่องด้วยพระศาสดา 2 นัย. ทั้งนี้ เพื่อกล่าวโดยรวบรัดถึงบุคคลผู้เกี่ยวข้องแท้ ๆ แล้วมี เพียง 4 ประเภท 
พระผู้มีพระภาคทรงเอ่ยถึงบุคคลระดับชั้นต่าง ๆ แล้วยกมูลแห่งธรรมต่างๆ ไล่ไปตามลำดับดังนี้ คือ ธาตุดิน, ธาตุน้ำ, ธาตุไฟ, ธาตุลม, สัตว์, เทวดา, มาร, พระพรหม, อาภัสสรพรหม, สุภกิณพรหม, เวหัปผลพรหม, อสัญญีสัตว์, อากาสานัญจายตนพรหม, วิญญาณัญจายตนพรหม, เนวสัญญานาสัญญายตนพรหม, รูปที่ตนเห็น, เสียงที่ตนฟัง, อารมณ์ที่ตนทราบ, วิญญาณที่ตนรู้แจ้ง, ความที่สักกายะเป็นอันเดียวกัน, ความที่สักกายะต่างกัน และสักกายะทั้งปวง แล้วทรงชี้แจงว่า บุคคลต่างๆ กำหนดรู้และปล่อยวางมูลธรรมต่างๆ ในลักษณะใดบ้าง มีดังนี้ 
1. ปุถุชนผู้มิได้สดับ ย่อมรู้ตามความจำ (สญฺชานาติ) ถึงสิ่งต่าง ๆ แล้วยึดถือว่าเป็นของเราเพราะไม่ได้กำหนดรู้ตามเป็นจริงซึ่งสิ่งนั้นๆ นี้เป็นกำหนดภูมิปุถุชนนัยที่ 1
2. ภิกษุผู้เป็นเสขะ รู้ยิ่งด้วยปัญญา (อภิชานาติ) ซึ่งสิ่งต่างๆ เพลาๆ การยึดถือว่าเป็นของเราลง เพราะสิ่งนั้น ๆ พระเสขะควรกำหนดรู้ได้. นี้เป็นกำหนดภูมิพระเสขะนัยที่ 2
3. ภิกษุผู้เป็นพระอรหันต์ขีณาสพ รู้ยิ่งด้วยปัญญาซึ่งสิ่งต่างๆ ย่อมไม่ถือว่าเป็นของเรา เพราะ 1. ได้กำหนดสิ่งนั้นๆ แล้ว และ 2. เพราะสิ้นราคะความกำหนัดยินดี 3. เพราะความสิ้นโทสะความคิดประทุษร้าย และ 4. เพราะสิ้นโมหะความหลง นี้เป็นกำหนดภูมิพระขีณาสพนัยที่ 3, 4, 5 และ 6
4. พระศาสดา รู้ยิ่งด้วยปัญญาซึ่งสิ่งต่าง ๆ ไม่ยึดถือว่าเป็นของเรา เพราะ 1. ได้กำหนดรู้ในสิ่งนั้นๆ แล้ว 2. เพราะสิ้นตัญหาด้วยประการทั้งปวง ตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณแล้ว นี้เป็นกำหนดภูมิพระศาสดานัยที่ 7 และ 8
กาแฟใบใหญ่

กาแฟใบใหญ่ หรือ กาแฟไลเบริกา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Coffea liberica") เป็นพืชในสกุลกาแฟ วงศ์เข็ม เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ กิ่งเกลี้ยง ใบออกตรงข้าม มีหูใบระหว่างก้านใบ ออกดอกเป็นกลุ่มตามซอกใบ กลีบเลี้ยงเป็นหลอด กลีบดอกบิดเวียนไปทางซ้าย สีขาว ผลมีเมล็ดเดียว แข็ง สีเหลืองหรือสีแดง
กาแฟใบใหญ่เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกา ปลูกเป็นการค้าที่อเมริกาใต้และแอฟริกา นำมาปลูกที่อินเดียเมื่อ พ.ศ. 2415 และที่อินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2418 แต่ต่อมาเปลี่ยนไปปลูกกาแฟโรบัสตามากขึ้น ในเอเชียยังปลูกอยู่ที่ศรีลังกา อินเดีย ไทย เวียดนาม ไต้หวัน และติมอร์เป็นบางพื้นที่ ปลูกมากในมาเลเซียและฟิลิปปินส์ เมล็ดเมื่อนำมาชงเป็นกาแฟจะขมมากกว่ากาแฟอะแรบิกาและกาแฟโรบัสตา ซึ่งเป็นที่นิยมในซาบะฮ์ (มาเลเซีย) และแอฟริกา ผลผลิตของกาแฟชนิดนี้คิดเป็นร้อยละ 1 ของกาแฟทั้งโลก แต่เป็นผลผลิตที่สำคัญของมาเลเซีย โดยปลูกมากที่เซอลาโงร์ ยะโฮร์ มะละกา เประ และซาบะฮ์ เมล็ดกาแฟพันธุ์นี้มีกาเฟอีนประมาณร้อยละ 0.5–1.8
สกุลกาแฟ

สกุลกาแฟหรือ "Coffea" เป็นสกุลของพืชมีดอกซึ่งเมล็ดนำไปใช้ทำกาแฟ อยู่ในวงศ์ Rubiaceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้น เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกาใต้และเขตร้อนของเอเชีย เป็นพืชที่มีความสำคัญทางการค้า 
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
โกงกางหูช้าง

โกงกางหูช้าง ชื่อวิทยาศาสตร์: "Guettarda speciosa" เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Rubiaceae เป็นไม้ผลัดใบ ต้นแก่มีรอยแยกเป็นรอยตื้นๆ ตามความยาวของลำต้น เปลือกของกิ่งอ่อนล่อนออกได้ ใบเดี่ยว รูปใบเกือบกลม ใบเรียบ สีเขียวเข้ม ด้านหลังใบสีจางกว่า และมีขนเล็กน้อย ดอกช่อแบบกระจุก กลีบดอกสีขาวเชื่อมกันเป็นหลอด ผลเดี่ยว ทรงกลม ผลแห้ง เนื้อเป็นเส้นใยมีหลายเมล็ด ผลอ่อนสีเขียวมีจุดเข้มกระจายทั่วไป เป็นพืชทนเค็ม ใช้เป็นไม้ประดับได้
หน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ

หน่วยงานเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศสหรัฐ หรือยูเอสเอด (เป็นหน่วยงานอิสระของรัฐบาลกลางสหรัฐ ซึ่งรับผิดชอบต่อการให้การสนับสนุนระหว่างประเทศพลเรือนและความช่วยเหลือด้านการพัฒนาเป็นหลัก ยูเอสเอดเป็นหน่วยงานช่วยเหลืออย่างเป็นทางการที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยมีงบประมาณกว่า 27,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และคิดเป็นกว่ากึ่งหนึ่งของความช่วยเหลือระหว่างประเทศของสหรัฐทั้งหมด ซึ่งสูงสุดในโลกในแง่ดอลลาร์สัมบูรณ์
รัฐสภาผ่านรัฐบัญญัติความช่วยเหลือต่างประเทศเมื่อวันที่ 4 กันยายน 1961 ซึ่งจัดระเบียบโครงการช่วยเหลือต่างประเทศของสหรัฐใหม่และกำหนดให้ตั้งหน่วยงานเพื่อให้ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจ ต่อมามีการก่อตั้งยูเอสเอดตามคำสั่งฝ่ายบริหารของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ซึ่งมุ่งรวมองค์การและโครงการความช่วยเหลือต่างประเทศที่มีอยู่จำนวนมากให้รวมอยู่ภายในหน่วยงานเดียว ยูเอสเอดเป็นองค์การความช่วยเหลือต่างประเทศแห่งแรกของสหรัฐซึ่งมีความมุ่งหมายหลักเพื่อการพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจระยะยาว
โครงการของยูเอสเอดได้รับอนุมัติจากรัฐสภาในรัฐบัญญัติความช่วยเหลือต่างประเทศ ซึ่งรัฐสภาส่งเพิ่มเติมผ่านคำสั่งในรัฐบัญญัติจัดสรรงบประมาณประจำปีและกฎหมายอื่น ยูเอสเอดเป็นองค์ประกอบอย่างเป็นทางการอย่างหนึ่งของนโยบายต่างประเทศของสหรัฐ จึงดำเนินการภายใต้การชี้แนะของประธานาธิบดี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและสภาความมั่นคงแห่งชาติ ยูเอสเอดมีพันธกิจในกว่า 100 ประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่ในทวีปแอฟริกา เอเชีย ละตินอเมริกา ตะวันออกกลางและยุโรปตะวันออก
สัพพาสวสังวรสูตร

สัพพาสวสังวรสูตร เป็นพระสูตรใน พระสุตตันตปิฎก หมวดมัชฌิมนิกาย หมวดย่อยมูลปัณณาสก์ และอยู่ในวรรคที่ชื่อ มูลปริยายวรรค สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี โดยทรงแสดงต่อภิกษุทั้งหลายว่าด้วยการสำรวมระวังอาสวะทุกชนิด โดยมี 7 หลักการใหญ่ คืออาสวะที่พึงละได้ด้วย 1. การเห็น 2. การสำรวมระวัง 3. การส้องเสพ 4. การอดทน 5. การงดเว้น 6. การบรรเทา และ 7. การอบรม 
เนื้อหา.
โดยสังเขป สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสว่า ทรงแสดงหนทางแห่งการขจัดสิ้นไปแห่งอาสวะ แก่ภิกษุผู้รู้วิธีโยนิโสมนสิการและอโยนิโสมนสิการ หรือการพิจารณาโดยแยบคาย และไม่แยบคาย เพราะทรงตรัสว่า หากภิกษุใดมนสิการ หรือพิจารณาโดยไม่แยบคายแล้ว อาสวะทั้งหลายที่ยังไม่เกิด ย่อมเกิดขึ้น และที่เกิดขึ้นแล้วย่อมเจริญขึ้น ๆ ไปอีก 
จากนั้น ทรงตรัสว่า เหตุเพราะไม่ได้เห็นพระอริยะ และไม่ได้รับการแนะนำทำให้ไม่รู้สิ่งควร และสิ่งไม่ควรมนสิการ (พิจารณา) ปุถุชนจึงยังมีทิฏฐิในความเป็นเรา เป็นของเรา ย่อมไม่พ้นจากชาติ ชรา มรณะ ย่อมไม่พ้นจากทุกข์ แล้วทรงพรรณนาถึงแนวทางแห่งการละอาสวะนั้น โดย 7 อย่าง โดยสังเขปดังนี้
เบงคลูรู

เบงคลูรู [เบง-คะ-ลู-รู] หรือ บังคาลอร์  เป็นเมืองเอกและเมืองใหญ่สุดในรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย บริเวณที่ราบสูงแดกกัน ระดับความสูง เหนือระดับน้ำทะเล เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ เบงคลูรูเป็นเมืองที่สะอาดและใส่ใจสิ่งแวดล้อมเป็นอย่างดี ตามท้องถนนหรือสวนสาธารณะเต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่นานาชนิดที่ให้ความร่มรื่น แม้แต่ในช่วงฤดูร้อน ผู้คนที่เดินตามท้องถนนแทบไม่ต้องกางร่ม เนื่องจากได้ร่มเงาจากต้นไม้ เป็นเมืองที่เจริญก้าวหน้าเมืองหนึ่งของอินเดียหรือในระดับเอเชียใต้ เมืองนี้รู้จักกันในชื่อ "หุบเขาซิลิคอนแห่งอินเดีย" เนื่องจากเป็นเมืองส่งออกเทคโนโลยี ติด 1 ใน 10 อันดับเมืองที่มีผู้ประกอบการมากที่สุดในโลก
เมืองพี่น้อง.
เบงคลูรู ได้สถาปนาความสัมพันธ์กับเมืองพี่น้องทั้ง 4 เมือง ดังต่อไปนี้:
ภาพพาโนรามาเมืองเบงคลูรู
วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร

วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดราชวรวิหาร ตั้งอยู่ที่แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
วัดบรมนิวาส เป็นวัดที่พระวชิรญาณเถระโปรดให้เริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2377 ประกอบด้วยพระอุโบสถ พระเจดีย์ และกุฏิ 14 หลัง การก่อสร้างดังดำเนินมาจนกระทั่งพระวชิรญาณเถระลาผนวชและขึ้นครองราชย์เป็นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระอารามได้รับการปฏิสังขรณ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่อีกครั้งในสมัยที่พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) เป็นเจ้าอาวาส โดยเจ้าจอมมารดาทับทิม ในรัชกาลที่ 5 และพระราชโอรสธิดา เป็นผู้สนับสนุนทุนทรัพย์
พระอารามยังมีเสนาสนะสร้างเพิ่มเติมและได้รับปฏิสังขรณ์ในสมัยเจ้าอาวาสรุ่นต่อ ๆ มาจวบจนปัจจุบัน
ลำดับเจ้าอาวาส.
นับตั้งแต่ก่อตั้งมา วัดบรมนิวาสมีเจ้าอาวาสตามลำดับ ดังนี้
ธรรมทายาทสูตร

ธรรมทายาทสูตร หรือ ธัมมทายาทสูตร เป็นพระสูตรในพระสุตตันตปิฎก หมวดมัชฌิมนิกาย หมวดมูลปัณณาสก์ อยู่ในวรรคคือ มูลปริยายวรรค สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ แก่พระภิกษุทั้งหลาย ณ วัดเชตวันมหาวิหาร ที่สร้างโดยท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีในนครสาวัตถี โดยสมเด็จพระบรมศาสนาทรงสั่งสอนด้วยความเอ็นดู ให้ภิกษุทั้งหลายเป็นธรรมทายาทของพระองค์ อย่าได้เป็นอามิสทายาทของพระองค์ จากนั้น พระสารีบุตร อัครสาวกได้แสดงธรรมต่อถึงหนทางในการปฏิบัติธรรม เพื่อยังให้เกิดความสงัดขึ้นแก่ตน และอริยมรรคมีองค์ 8 อันเป็นหนทางแห่งการดับทุกข์ 
ที่มา.
ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย ได้พรรณนาเหตุเกิดขึ้นของพระสูตรนี้ว่า มหาชนได้ถวายสักการะลาภสักการะเป็นอันมากเแก่พระพุทธองค์ อันเป็นอานิสงส์ที่พระศาสดาได้ทรงสั่งสมทานบารมี ให้บริบูรณ์แล้ว ตั้ง 4 อสงไขย บรรดาพระภิกษุทั้งหลายก็พลอยได้รับลาภสักการะนั้นด้วย 
อย่างไรก็ตาม เมื่อภิกษุบางประเภทได้รับอานิสงส์จากการที่มหาชนถวายสักการะพระศาสดา จนกลายเป็นผู้ติดในปัจจัย แต่โดยที่พระตถาคตไม่สามารถจะบัญญัติสิกขาบท ห้ามว่าปัจจัยเป็นของไม่สมควร จึงทรงแสดงธรรมทายาทปฏิปทา ซึ่งจักเป็นเหมือนการบัญญัติสิกขาบทแห่งกุลบุตรทั้งหลายผู้ใคร่ต่อการศึกษา 
โดยตรัสยกตัวอย่างว่า พระองค์ฉันพระกระยาหารเหลือ ภิกษุ 2 รูปหิวเป็นกำลังมาเฝ้าพระองค์ก็ทรงอนุญาตว่า ถ้าจะฉันก็ฉันได้ ถ้าไม่ฉันก็จะทรงเททิ้ง พระภิกษุรูปหนึ่งทนหิว ไม่ฉัน ด้วยระลึกถึงพระพุทธพจน์ที่ให้รับมรดกธรรม ไม่รับมรดกอามิส แต่อีกรูปหนึ่งฉันอาหารที่เหลือนั้น พระบรมศาสดาจึงตรัสว่า ทรงสรรเสริญภิกษุที่ยอมหิวมากกว่า 
เนื้อความโดยย่อ.
สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงตรัสแก่ภิกษุทั้งหลายว่า "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงเป็นธรรมทายาท อย่าเป็นอามิสทายาท ของเราตถาคตเลย" จากนั้น พระสารีบุตรได้แจกแจงต่อจากพระศาสดาว่า ภิกษุผู้เป็นอามิสทายาท ย่อมถูกตำหนิด้วยเหตุ 3 ประการ คือ 1. ไม่ศึกษาความสงัดตามพระศาสดา 2. ไม่ละธรรมที่พระศาสดาตรัสให้ละ 3. มักมาก ย่อหย่อน ตกอยู่ในอำนาจนิวรณ์ 5 ภิกษุผู้เป็นธรรมทายาทของพระศาสดา ได้รับสรรเสริญ 3 ประการ คือ 1. ศึกษาความสงัด ตามพระศาสดา 2. ละธรรมที่พระศาสดาตรัสให้ละ 3. ไม่มักมากในลาภ ไม่เป็นผู้ย่อหย่อน ไม่ตกอยู่ในอำนาจนิวรณ์ 5 (ธรรมทายาทสูตร) 17/207/14 ธรรมอันลามกได้แก่ โลภะ โทสะ ผูกโกรธ ริษยา ตระหนี่ มายาโอ้อวด หัวดื้อ แข่งดี ถือตัว ดูหมิ่น มัวเมา เลินเล่อ ภิกษุอาศัยข้อปฏิบัติอันเป็นทางสายกลาง คือ อริยมรรคมีองค์ 8 เพื่อละธรรมอันลามกเหล่านั้น
ซุน ฮุ่ยหมิง

ซุน ฮุ่ยหมิง  เป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม 
ประวัติ.
ซุน ฮุ่ยหมิง มีนามเดิมว่า ซุน ซู่เจิน  เกิดที่อำเภอซั่น เมืองเหอเจ๋อ มณฑลซานตง จักรวรรดิชิง รัชสมัยจักรพรรดิกวังซวี่ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1895 ได้เข้าเป็นสมาชิกลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยที่ลู่ จงอี เป็นจู่ซือรุ่นที่ 17 ได้รับศาสนนามว่าฮุ่ยหมิง เธอได้พบกับจาง ขุยเซิง ทั้งสองได้ช่วยกันเผยแผ่ลัทธิอนุตตรธรรมจนแพร่หลาย ขุยเซิงมีภรรยาคนแรกแซ่จู แต่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1909 เขาจึงสมรสใหม่กับสตรีแซ่หลิว และรับซู่เจินเป็นภรรยาคนที่สอง (ที่ยังมีชีวิตอยู่) โดยอ้างว่าทำตามพระประสงค์ของสวรรค์ และยกย่องซู่เจินว่าเป็นพระภาคของพระจันทรปัญญาโพธิสัตว์ 
เมื่ออาจารย์ลู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1925 ก็เกิดความแตกแยกขึ้นภายในลัทธิเพราะศิษย์อาวุโสแต่ละคนต่างตั้งตนเป็นใหญ่เป็นอิสระต่อกัน ต่อมาลู่ จงเจี๋ย น้องสาวของอาจารย์ลู่อ้างว่าพระแม่องค์ธรรมได้มาประทับทรงประทานอาณัติสวรรค์แต่งตั้งให้ตนเป็นผู้รักษาการจู่ซือไป 12 ปี แต่มีเพียงขุยเซิงคนเดียวที่ยอมรับ หลังจากรักษาการได้ 6 ปี ถึงปี ค.ศ. 1930 จงเจี๋ยจึงประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมให้ขุยเซิงและซู่เจินรับสืบทอดอาณัติสวรรค์ ร่วมกันปกครองสำนักต่อในฐานะจู่ซือรุ่นที่ 18 โดยขุยเซิงได้นามใหม่ว่ากงฉัง และซู่เจินได้นามใหม่ว่าจื่อซี่ แต่กงฉังยังคงเป็นผู้นำหลักของลัทธิ และสามารถเผยแพร่ลัทธิจนแพร่หลายไปทั่วลุ่มแม่น้ำแยงซี
เมื่อกงฉังถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1947 ได้เกิดความแตกแยกขึ้นอีกในสำนักเพราะจาง อิงอวี้ (บุตรชายคนเดียวของกงฉัง) และฮุ่ยหมิงต่างอ้างตนเป็นผู้นำลัทธิสืบต่อจากกงฉัง ฮุ่ยหมิงได้เปรียบกว่าเพราะได้รับแต่งตั้งเป็นจู่ซือคู่กับกงฉังมาตั้งแต่แรก เธอยังอ้างว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้ประกาศผ่านร่างทรง (ซันไฉ) รับรองความชอบธรรมของเธอให้ปกครองสำนัก นอกจากนี้จื่อซี่ยังอ้างตนเป็นพระภาคหนึ่งของพระแม่องค์ธรรมเองด้วย สาวกลัทธิอนุตตรธรรมส่วนมากจึงสนับสนุนฮุ่ยหมิง ทำให้เธอได้เป็นผู้นำสูงสุดมานับแต่นั้น
ลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยฮุ่ยหมิงถูกทางการปราบปรามอย่างหนัก เธอจึงลี้ภัยไปอยู่ฮ่องกงในปี ค.ศ. 1949 อยู่กัวลาลัมเปอร์ช่วงปี ค.ศ. 1951-2 แล้วย้ายกลับไปฮ่องกง สุดท้ายย้ายไปอยู่ไต้หวันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 ขณะนั้นทางการไต้หวันยังถือว่าลัทธิอนุตตรธรรมเป็นลัทธิเถื่อน เธอจึงต้องเก็บตัวอยู่ตลอดจนกระทั่งล้มป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา
ก่อนเสียชีวิต ฮุ่ยหมิงตั้งใจจะให้ Li Wensi บุตรชายบุญธรรมของตน ได้สืบตำแหน่งต่อเป็นจู่ซื่อรุ่นที่ 19 โดยอ้างว่าเขาจะได้เป็นกษัตริย์ของบรรดาประชาชาติทั้งหลายและเป็นผู้รวมศาสนาทั้งหลายให้เป็นหนึ่งเดียว แต่ Li Wensi ถูกจับติดคุกในปี ค.ศ. 1953 จนตลอดชีวิต ส่วนฮุ่ยหมิงก็ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1975 ทำให้ไม่มีใครได้เป็นจู่ซือต่อ แม้จะมีหลายคนอ้างตนเป็นจู่ซือรุ่นที่ 19 แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับจากสาวกส่วนใหญ่ ซุน ฮุ่ยหมิงจึงเป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม หลังมรณกรรมของเธอได้มีการประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมประทานอริยฐานะให้เธอเป็นจงหัวเซิ่งหมู่
นางสีไว

นางสีไว นางสีไวย หรือ นางแก้วสีไว เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน ผลงานของหนานบัวผัน จิตรกรพื้นถิ่นเชื้อสายไทลื้อ ภาพดังกล่าวเป็นภาพนางสีไวตัวละครจากเรื่อง "คัทธณะกุมารชาดก" โดยภาพแสดงให้เห็นถึงการแต่งกายของสตรีน่านในอดีต 
เช่นเดียวกับ "ปู่ม่านย่าม่าน" ภาพนางสีไวก็เป็นหนึ่งในภาพที่มีชื่อเสียงด้วยความงดงามอ่อนช้อยที่ถ่ายทอดอารมณ์และความงามของหญิงสาว จนได้สมญาว่าเป็น "โมนาลิซาเมืองไทย" หรือ "โมนาลิซาเมืองน่าน" ก็ว่า
ประวัติ.
นางสีไว เป็นหนึ่งในงานจิตรกรรมฝาผนังถูกวาดขึ้นช่วงปี พ.ศ. 2410-2417 ระหว่างการบูรณะซ่อมแซมวัดภูมินทร์ในสมัยเจ้าอนันตฤทธิวรเดชครองเมืองน่าน ซึ่งตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งภาพจิตรกรรมส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องราวในชาดก และแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตของชาวน่านในอดีต โดย "นางสีไว" ถูกเขียนอยู่บนผนังล่างสุดติดกับประตูตะวันออก นับว่าภาพดังกล่าวมีความงดงามมากมีความประณีตทั้งฝีมือและอารมณ์ภาพ อันแสดงให้เห็นถึงการออกนอกกรอบหรือความอยากหลุดพ้นออกจากกรอบการเขียนเล่าเรื่องชาดกของหนานบัวผัน
นางสีไวอยู่ในอิริยาบถที่กำลังเกล้าผมขึ้นเหนือศีรษะและตกแต่งมวยผมด้วยดอกไม้สีสดใส ที่ใบหูใส่ม้วนทอง เปลือยอก มีเพียงผ้าคล้องคอไพล่ชายไปด้านหลัง สมเจตน์ วิมลเกษม ได้นำคำกลอนจาก "วรรณพราหมณ์ชาดก" มาบรรยายความงามของนางสีไวว่า "คิ้วโก่งค้อม แวดอ้อมตาขำ เหมือนจันทร์เดือนแรม สิบสองค่ำใต้ ริมปากออนแดง เหมือนแสงก๊อไต้ หยังมางามวิไล เลิศล้ำ" แปลเป็นไทยว่า "คิ้วโก่งโค้งเหมือนจันทร์แรม 12 ค่ำ ริมปากแดงจิ้มลิ้มนวลเหมือนแสงทับทิม ทำไมถึงงามได้เช่นนี้"
มาเต

มาเต , มาชี (โปรตุเกสแบบบราซิล:) หรือ ชาบราซิล (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Ilex paraguariensis") เป็นพืชในวงศ์ Aquifoliaceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้น ไม่ผลัดใบ แตกกิ่งมาก ใบหนาและเหนียว ขอบใบจักฟันเลื่อย ดอกช่อออกตามซอกใบ แยกเพศ ดอกสีขาว ผลสุกสีแดงหรือสีดำ เมล็ดเดียว แข็ง แบ่งเป็น 2 สายพันธุ์คือ var." paraguariensis" ไม่มีขนปกคลุม เป็นพันธุ์ที่นิยมปลูก และ var. "vesita" มีขนหนาแน่น ไม่นิยมปลูก
มาเตเป็นพืชพื้นเมืองในอเมริกาใต้ ตามที่ราบลุ่มแม่น้ำในอาร์เจนตินา บราซิล อุรุกวัย และปารากวัย เป็นพืชที่นิยมนำมาทำเครื่องดื่มมากกว่าชา ใบนำมาทำเครื่องดื่มที่เรียกมาเตโดยนำใบและกิ่งไปอบในน้ำร้อนแบบเดียวกับการชงน้ำชาจากต้นชา มาเตมีสีเขียวอ่อน กลิ่นหอมฉุน มีสรรพคุณขับปัสสาวะ แก้อาการเมื่อยล้า ในยุโรปนิยมดื่มเป็นเครื่องดื่มเพื่อลดน้ำหนัก เพราะทำให้เบื่ออาหาร ในใบมาเต 100 กรัมมีคาเฟอีน 0.6–1.6 กรัม กลิ่นหอมของใบจะต่างไปตามอายุ โดยจะหอมที่สุดเมื่อผลใกล้สุก
อินทผลัมไทย

อินทผลัมไทย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Phoenix sylvestris") เป็นพืชในวงศ์ปาล์ม ลำต้นเดี่ยว ดอกแยกเพศแยกต้น ผิวเกลี้ยง ออกดอกต่อเนื่อง ใบประกอบแบบขนนก มีใบย่อยจำนวนมาก ช่อดอกออกระหว่างใบ ดอกช่อแบบ spadix ผลรูปรียาว สีเหลืองจนถึงสีส้มเปลือกชั้นนอกเรียบ ชั้นกลางเป็นเนื้อ ชั้นในเป็นเยื่อบาง มี 1 เมล็ด 
เป็นพืชที่พบตามธรรมชาติในที่ราบลุ่มแม่น้ำสินธุในปากีสถาน มีปลูกทั่วไปในอินเดีย พม่า ไทย ศรีลังกา ส่วนยอดของต้นใช้ผลิตน้ำตาลสด เพื่อทำเครื่องดื่ม หมักเหล้า หรือเคี่ยวเป็นน้ำตาล ใบใช้สานเสื่อและตะกร้า ผลและเมล็ดรับประทานได้ สกัดแป้งจากลำต้นได้ ลำต้นใช้ก่อสร้างและใช้ทำเชื้อเพลิง หรือใช้เป็นไม้ประดับ 
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภยเภรวสูตร

ภยเภรวสูตร เป็นพระสูตรในพระสุตตันตปิฎก หมวดมัชฌิมนิกาย หมวดมูลปัณณาสก์ อยู่ในวรรคชื่อมูลปริยายวรรค สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ แก่พระภิกษุทั้งหลาย ณ วัดเชตวันมหาวิหาร ที่สร้างโดยท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีในนครสาวัตถี โดยสมเด็จพระบรมศาสดาทรงแสดงพระสูตรแก่ ชาณุสโสณิพราหมณ์ซึ่งเข้าไปเฝ้า ทั้งนี้ ชาณุสโสณีนั้น ในคัมภีร์ปปัญจสูทนี อรรถกถามัชฌิมนิกาย ระบุว่า ไม่ใช่ชื่อที่บิดามารดาของพราหมณ์นั้นตั้งให้ แต่ว่าเป็นชื่อที่ได้มาจากการได้ตำแหน่ง ว่ากันว่าตำแหน่งชาณุสโสณีนั้นเป็นตำแหน่งปุโรหิต พระราชาได้พระราชทานตำแหน่งปุโรหิตนั้นให้แก่เขาฉะนั้นคนทั้งหลายจึงเรียกเขาว่า ชาณุสโสณี 
เนื้อหา.
ชาณุสโสณิพราหมณ์ กราบทูลสรรเสริญว่าทรงเป็นหัวหน้า เป็นผู้มีอุปการะมาก เป็นผู้แแนะนำกุลบุตรที่ออกบวชอุทิศพระองค์ แล้วกราบทูลต่อไปว่า เสนาสนะอันสงัดอันตั้งอยู่ในป่าและราวป่า อดทนได้ยาก ความสงัดความเป็นผู้อยู่ผู้เดียวทำได้ยาก ยินดีได้ยาก ประหนึ่งว่าป่าจะนำใจของภิกษุผู้ไม่ได้สมาธิไปเสีย พระผู้มีพระภาคตรัสรับว่า เมื่อก่อนตรัสรู้ ยังเป็นพระโพธิสัตว์ พระองค์ก็ทรงเคยคิดถึงเสนาสนะป่าในทำนองเช่นนั้น แล้วได้ทรงแสดงความคิดของพระองค์ก่อนตรัสรู้ 
จากนั้น ทรงแสดงความที่พระองค์มี กายกรรม วจีกรรม มโนกรรม อาชีวะ บริสุทธิ์ ไม่มีความอยากได้มาก มีจิตตั้งมั่น มีปัญญา ย่อมเป็นผู้มีขนเรียบ (ไม่หวาดกลัว ไม่ขนพอง) เมื่ออยู่ในป่า ทั้งนี้ เมื่อครั้งยังทรงเป็นพระโพธิสัตว์ พระพุทธองค์กำจัดความกลัวโดยเข้าไป ยังสถานที่ที่น่ากลัวยิ่งขึ้น ถ้าความกลัวเกิดขึ้นอิริยาบถใด จะไม่เปลี่ยนอิริยาบถนั้น จนกว่าความกลัวนั้น จะหายไป 
ครั้นแล้วทรงแสดงข้อปฏิบัติของพระองค์ คือการตั้งสติจนมีอารมณ์เป็นอันเดียว ได้ฌานที่ 1 ถึงฌานที่ 4 แล้วทรงได้วิชชาและแสงสว่าง ประเภทระลึกชาติได้ในยามที่ 1 ประเภททิพย์จักษุ เห็นการเกิดการตายของสุตว์ทั้งหลายในยามกลาง, ประเภททำอาสวะให้สิ้นในยามสุดท้าย แล้วตรัสสรูปในที่สุดว่า อาจมีผู้คิดว่าพระองค์ยังไม่หมดราคะ โทสะ โมหะ จึงต้องเสพเสนะสนะอันสงัดอันตั้งอยู่ในป่า ซึ่งไม่ควรคิดเช่นนั้น 
ทั้งนี้ พระพุทธองค์ ทรงเห็นอำนาจประโยชน์ 2 อย่าง คือ 1. เห็นความอยู่เป็นสุขในปัจจุบันของตน 2. อนุเคราะห์ประชุมชนผู้เกิด ณ ภายหลังจึงเสพเสนาสนะ อันสงัดที่เป็นป่า และเป็นป่าเปลี่ยว 
หลังจากสดับพระธรรมเทศนาแล้ว ชาณุสโสณิพราหมณ์ก็รับรองว่าทรงอนุเคราะห์คนรุ่นหลังอย่างแท้จริง แล้วประกาศความเลื่อมใสในพระธรรมเทศนา แสดงตนเป็นอุบาสกถึงพระรัตนตรัยตลอดชีวิต
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195 สายสุพรรณบุรี–ป่างิ้ว เป็นส่วนหนึ่งของถนนที่รู้จักกันทั่วไปว่า ถนนโพธิ์พระยา–ท่าเรือ เป็นทางหลวงแผ่นดินขนาด 4 ช่องจราจร ระยะทาง 33.357 กิโลเมตร เริ่มกิโลเมตรที่ 0 บริเวณทางแยกโพธิ์พระยา ตำบลโพธิ์พระยา อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี มุ่งหน้าไปทางตะวันออก เข้าสู่จังหวัดอ่างทอง ผ่านอำเภอสามโก้ ผ่านตัวอำเภอวิเศษชัยชาญ โรงพยาบาลวิเศษชัยชาญ (ทางเข้าด้านทิศเหนือ) ผ่านจุดตัดทางแยกวิเศษชัยชาญ กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3454 จากนั้นมุ่งขึ้นไปทางทิศตะวันออก ผ่านวัดนางในธัมมิการาม ข้ามแม่น้ำน้อย ที่ตำบลศาลเจ้าโรงทอง ผ่านทางเข้าวัดม่วง ตำบลหัวตะพาน เข้าเขตอำเภอเมืองอ่างทอง และสิ้นสุดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3064 ที่ทางแยกป่างิ้ว ตำบลป่างิ้ว เป็นเส้นทางควบคุมของแขวงทางหลวงสุพรรณบุรีที่ 1 และ แขวงทางหลวงอ่างทอง
เขตควบคุม.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3195 แบ่งเขตควบคุมออกเป็น 3 ตอนควบคุม ได้แก่
ห้องนอน

ห้องนอน  เป็นห้องส่วนตัวที่ซึ่งคนโดยมากใช้นอนในยามกลางคืน หรือใช้พักผ่อนในยามกลางวัน มนุษย์ใช้เวลานอนประมาณ 1 ส่วน 3 ของชีวิต และส่วนมากเมื่อมนุษย์จะนอน จะเลือกห้องนอนเป็นที่นอน ห้องนอนจะต้องมีเตียงนอนจึงจะถือว่าเป็นห้องนอนได้ ห้องนอนมีหลากหลายรูปแบบ โดยมีตั้งแต่แบบเรียบง่ายจนถึงแบบหรูหรา สิ่งของอื่นซึ่งมักอยู่ในห้องนอนได้แก่ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะข้างเตียง โต๊ะเครื่องแป้ง เป็นต้น ปัจจุบัน ในประเทศซึ่งมีความพัฒนาสูง ในบ้านที่มีห้องนอนหลายห้องนั้น ห้องนอนมักจะเชื่อมติดกับห้องน้ำด้วย การที่มีห้องนอนเชื่อมติดกับห้องน้ำนั้น มิได้เริ่มขึ้นก่อนหน้าช่วงกลางถึงช่วงปลายของศตวรรษที่ 20
ประวัติ.
เครื่องเรือน.
เครื่องเรือนและสิ่งของอื่น ๆ ในห้องนอนมีความแตกต่างกันมาก โดยขึ้นอยู่กับความชอบและประเพณีตามสถานที่ อาทิ ห้องนอนใหญ่ (ห้องนอนมาสเตอร์) อาจมีเตียงนอนซึ่งมีขนาดที่แตกต่างกัน (ดับเบิล คิง หรือ ควีน) มีตู้เสื้อผ้าอย่างน้อยหนึ่งตู้ ตู้ที่มีลิ้นชักใส่เสื้อผ้า (เดรสเซอร์) อย่างน้อยหนึ่งตู้ โต๊ะข้างเตียงอย่างน้อยหนึ่งตัว และ พรมบนพื้น ตู้เสื้อผ้าแบบสร้างติดกับผนัง (แบบบิลต์อิน) มักไม่นิยมในยุโรปเท่ากับในอเมริกาเหนือ ฉะนั้น ตู้เสื้อผ้าที่เคลื่อนที่ได้มักเป็นที่นิยมกว่าในยุโรป
ห้องนอนมักบ่งบอกถึงนิสัยของเจ้าของห้อง พร้อมทั้งถึงชนชั้นในสังคมด้วย ซึ่งทำให้การจัดห้องนอนในแต่ละห้องไม่เหมือนกัน แต่อย่างไรก็ตาม ยังมีสิ่งของบางอย่างที่ห้องนอนส่วนมากมีเหมือนกัน ฟูกส่วนใหญ่มักยกระดับขึ้น โดยไม่วางบนพื้น ในศตวรรษที่ 14 มีฟูกในหลากหลายรูปแบบ คนจากชนชั้นต่ำมักใช้ฟูกยัดฟาง ในศตวรรษที่ 16 ฟูกยัดขนนกเริ่มเป็นที่นิยมชมชอบสำหรับผู้ที่มั่งมี ถ้าบุคคลธรรมดามีเงินซื้อฟูกสำหรับห้องนอนภายในระยะเวลา 7 ปี หลังจากที่แต่งงานแล้วจะถือว่าเป็นผู้ที่มีสถานะที่ดี ในศตวรรษที่ 18 ฝ้ายกับขนแกะเริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้น ฟูกที่ทำจากขดสปริงมิได้เริ่มขึ้นก่อนปี พ.ศ. 2414 ฟูกที่นิยมและมีคนซื้อมากที่สุดคือฟูกอินเนอร์สปริง ฟูกมีทั้งแบบที่นิ่มจนถึงแบบแข็ง ห้องนอนอาจมีเตียงสองชั้นถ้ามีคนมากกว่าหนึ่งคนนอนร่วมห้องกัน
ห้องน้ำ

ห้องน้ำ  เป็นห้องซึ่งใช้สำหรับสุขลักษณะส่วนบุคคล โดยมากมักมีอ่างอาบน้ำ หรือ ฝักบัว และบางครั้งอาจมีบิเดร์ด้วย ในอเมริกาเหนือ และสถานที่อื่น ๆ ห้องน้ำมักประกอบด้วยส้วมและอ่างล้างมือ ในบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย ฝรั่งเศส และ ญี่ปุ่น ภายในบ้านบางครั้งอาจแยกห้องน้ำกับห้องส้วม ส่วนในอิหร่าน บ้านโดยมากมักแยกแยะระหว่างห้องน้ำกับห้องส้วมเสมอ
ห้องรับประทานอาหาร

ห้องรับประทานอาหาร  หรือ ห้องกินข้าว เป็นห้องซึ่งใช้สำหรับการรับประทานอาหาร ในยุคปัจจุบัน ส่วนมากมักก่อตั้งอยู่ติดกับห้องครัวเพื่อให้เป็นการสะดวกแก่การเซิร์ฟอาหาร ในอดีต ห้องรับประทานอาหารมักประกอบด้วยโต๊ะรับประทานอาหารและเก้าอี้รับประทานอาหาร โต๊ะดังกล่าวโดยทั่วไปมักอยู่ในรูปแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า ส่วนเก้าอี้ดังกล่าวจะมีสองตัวที่มีที่เท้าแขนวางอยู่หัวกับท้ายโต๊ะ และเก้าอี้ตัวอื่น ๆ จะเป็นเก้าอี้ที่ไร้ที่เท้าแขนซึ่งจะวางอยู่ทางด้านข้างของโต๊ะ
ห้องส้วม

ห้องส้วม  เป็นห้องซึ่งมีส้วม และบางครั้งมีอ่างล้างมือด้วย
ห้องส้วมในประเทศต่าง ๆ.
ห้องส้วมสมัยใหม่มักมีอ่างล้างมือ ในญี่ปุ่น ห้องส้วมแบบพิเศษมักมีรองเท้าแตะซึ่งใช้เฉพาะภายในห้องส้วม
 และห้องส้วมดังกล่าวอาจมีอ่างล้างมือซึ่งสร้างติดอยู่กับตัวส้วมด้วย ส่วนฝรั่งเศส เป็นประเทศที่แตกต่างจากประเทศยุโรปอื่น ๆ โดยที่มักแยกห้องอาบน้ำจากห้องส้วม แม้ว่าหลายครอบครัวบอกว่าเป็นการประหยัดเวลาเมื่อมีคนหลายคนใช้ห้องอาบน้ำและห้องส้วมแยกกันก็ตาม แต่อย่างไรก็ดี ในฝรั่งเศส ห้องดังกล่าวโดยมากไม่มีอ่างล้างมือ
หลักข้อเชื่อไนซีน

หลักข้อเชื่อไนซีน  คือการประกาศศรัทธาและหลักข้อเชื่อที่ถูกใช้มากที่สุดในพิธีกรรมทางศาสนาคริสต์ และเป็นบรรทัดฐานความเชื่อในคริสต์ศาสนากระแสหลักในปัจจุบัน
แม้หลักข้อเชื่อฉบับนี้จะถูกเรียบเรียงขึ้นโดยสภาสังคายนาคอนสแตนติโนเปิลครั้งที่หนึ่งเมื่อปี ค.ศ. 381 แต่ก็เรียกว่า "ไนซีน" เพราะถือว่าได้ข้อสรุปความเชื่อกันมาจากสภาสังคายนาไนเซียครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 325 นิกายในศาสนาคริสต์ที่ยึดถือหลักข้อเชื่อนี้ได้แก่โรมันคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ แองกลิคันคอมมิวเนียน และหลาย ๆ นิกายในฝ่ายโปรเตสแตนต์
ประวัติ.
ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 ได้เกิดข้อถกเถียงทางเทววิทยาขึ้นในคริสตจักรว่าพระเยซูเป็นพระเจ้าหรือไม่ เอเรียส บาทหลวงชาวแอฟริกาเหนือ เสนอแนวคิดว่าพระบุตรมีสถานะต่ำกว่าพระบิดา พระบิดาคือพระเป็นเจ้าพระผู้สร้างเพียงพระองค์เดียว ส่วนพระบุตรเป็นสิ่งที่ถูกสร้างในภายหลัง แต่ก็ได้รับเกียรติให้ประเสริฐกว่ามนุษย์อื่นทั้งหมด แนวคิดนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในคริสตจักรสมัยนั้น แต่ขัดกับหลักตรีเอกภาพที่ถือว่าทั้งพระบิดาและพระบุตรล้วนแต่เป็นพระเจ้าหนึ่งเดียวเสมอกัน จึงเกิดความแตกแยกขึ้นภายในคริสตจักร จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ทรงเห็นว่าปัญหานี้จะส่งผลต่อความมั่นคงแห่งชาติ จึงประกาศเรียกประชุมสังคายนาขึ้นที่เมืองไนเซียในปี ค.ศ. 325 บรรดามุขนายกจากทั่วคริสตจักรมาร่วมสภา จนที่สุดได้มติว่าพระบิดาและพระบุตรเป็นพระเจ้าหนึ่งเดียว พระบุตรไม่ได้ถูกสร้าง แต่ทรงบังเกิดจากพระบิดาโดย "ร่วมธรรมชาติเดียวกัน" (homoousios) เอเรียสปฏิเสธไม่ยอมรับมตินี้ จึงถูกสภาสังคายนาขับออกจากคริสตจักร
ลัทธิเอเรียสยังคงแพร่หลายอยู่ในคริสตจักร มุขนายกหลายองค์สงวนท่าทีไม่ยอมรับมติสภาสังคายนาไนเซีย จักรพรรดิเกรเชียนและจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 จึงประกาศเรียกประชุมสภาสังคายนาอีกครั้งที่เมืองคอนสแตนติโนเปิลในปี ค.ศ. 381 ผลการประชุมมีมติยืนยันว่าพระบิดา พระบุตร ตลอดจนพระวิญญาณบริสุทธิ์ เสมอกันเป็นพระเจ้าองค์เดียว และเรียบเรียงข้อสรุปความเชื่อจากสภาไนเซียจนออกมาเป็น "หลักข้อเชื่อไนซีน" ในเวลาต่อมา
ฉบับภาษาไทย.
หลักข้อเชื่อไนเซียฉบับแปลภาษาไทยที่ใช้ในปัจจุบันมี 4 ฉบับ คือ 1. ของคณะกรรมการคาทอลิกเพื่อพิธีกรรม 2. ศาสนจักรออร์ทอดอกซ์ 3. สภาคริสตจักรในประเทศไทย และ 4. คริสตจักรแองลิกันในประเทศไทย เนื้อหาแบ่งออกเป็น 16 ส่วน เปรียบเทียบกันได้ดังนี้
ศาสนจักรคาทอลิก.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ศาสนจักรออร์ธอด็อกซ์.
ในปัจจุบัน เนื่องจากมีการปรับปรุงแก้ไขการแปล ทำให้มี 3 ฉบับ ดังนี้
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
โปรเตสแตนต์.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
หลี่ เหลียนอิง

หลี่ เหลียนยิง (12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1848 – 4 มีนาคม ค.ศ. 1911) เป็นขันทีซึ่งรับราชการในวังสมัยราชวงศ์ชิงของประเทศจีน มีอิทธิพลอย่างยิ่งในช่วงที่พระพันปีฉือสี่ (慈禧太后) สำเร็จราชการแผ่นดินแทนจักรพรรดิถงจื้อ (同治帝) และจักรพรรดิกวังซฺวี่ (光緒帝) ระหว่าง ค.ศ. 1869–1908
ชื่อ.
ชื่อเมื่อแรกเกิดของเขา คือ หลี่ ยิงไท่ (李英泰) ต่อมาเมื่อเข้าวังใน ค.ศ. 1856 เปลี่ยนชื่อเป็น หลี่ จิ้นสี่ (李進喜) ครั้น ค.ศ. 1869 พระพันปีฉือสี่ประทานชื่อใหม่ให้ว่า หลี่ เหลียนยิง (李連英)
ประวัติ.
หลี่ เหลียนยิง เกิดเมื่อ ค.ศ. 1848 ในครอบครัวยาจก ณ มณฑลจื๋อลี่ (直隸) ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิเต้ากวัง (道光帝) ครั้น ค.ศ. 1853 อายุราวหกปี เขารับการตอน และเข้าเป็นขันทีที่ตำหนักของตวันหฺวา (端華) ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์เป็นเจิ้งชินหวัง (鄭親王) ต่อมาใน ค.ศ. 1856 เขาถูกส่งเข้าพระราชวังไปเป็นขันทีหลวง และได้รับเลื่อนเป็นเอ้อร์จี๋กวั่น (二极管; "ผู้การรอง")
ต้น ค.ศ. 1861 หลี่ เหลียนยิง ช่วยพระพันปีฉือสี่ก่อรัฐประหารซินโหย่ว (辛酉政變) เพื่อยึดอำนาจจากแปดองคมนตรีเป็นผลสำเร็จ จึงได้เป็นคนสนิทของพระนาง ครั้น ค.ศ. 1869 อัน เต๋อไห่ (安德海) ซึ่งเป็นต้าจ๋งถ่ง (大總管; "ผู้การใหญ่") ถูกประหารชีวิต เพราะออกนอกพระราชวังโดยมิได้รับอนุญาต พระพันปีฉือสี่จึงทรตั้งหลี่ เหลียนยิง เป็นต้าจ๋งถ่งคนใหม่
ในฐานะต้าจ๋งถ่งและคนสนิทของพระพันปี หลี่ เหลียนยิง มีอิทธิพลมากในราชสำนักฝ่ายใน เขาควบคุมทุกสิ่ง รวมถึงการที่ข้าราชการจะเข้าเฝ้าพระพันปี ซึ่งเขาเรียกค่าใช้จ่ายเป็นสินบนมากมาย หรือเมื่อผู้ใดขัดพระทัยพระพันปี ผู้นั้นก็จะว่าจ้างหลี่ เหลียนยิง พูดจาให้คลายพระพิโรธ นอกจากนี้ หลี่ เหลียนยิง ยังต้องสงสัยว่า วางยาจักรพรรดิกวังซฺวี่จนสวรรคตใน ค.ศ. 1908 หนึ่งวันก่อนพระพันปีฉือสี่สิ้นพระชนม์ 
หลี่ เหลียนยิง ได้รับพระราชานุญาตจากจักรพรรดินีหลงยฺวี่ (隆裕皇后) ให้ลาออกไปอยู่นอกวังเมื่อครบกำหนดหนึ่งร้อยวันหลังการสิ้นพระชนม์ของพระพันปีฉือสี่ หลี่ เหลียนยิง ใช้ชีวิตที่เหลือด้วยการเกษียณตัวจากราชการ จนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1911 ไม่นานก่อนเกิดการปฏิวัติซินไฮ่ (辛亥革命) เชื่อกันว่า สาเหตุการเสียชีวิต คือ โรคบิด ศพของเขาฝังไว้ที่เอินจี้จวัง (恩濟莊) ในเขตไห่เตี้ยน (海淀区) ต่อมาเมื่อมีการปฏิวัติวัฒนธรรมอันยิ่งใหญ่ (文化大革命) ใน ค.ศ. 1966 สุสานของเขาถูกเปิดเพื่อปลดทรัพย์ คณะผู้เปิดสุสานพบว่า มีแต่กระโหลกศีรษะเท่านั้นที่ฝังอยู่ จึงเกิดข่าวลือว่า แท้จริงแล้ว หลี่ เหลียนยิง ถูกตัดศีรษะจนถึงแก่ความตาย การเปิดสุสานครั้งนั้นทำให้พื้นที่เสียหายอย่างยิ่ง สุสานเหลือแต่ป้ายหลุมศพบางส่วนเท่านั้น
โรงเรียนอนุบาลสมุทรสงคราม

โรงเรียนอนุบาลสมุทรสงคราม เป็นโรงเรียนอนุบาลประจำจังหวัด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสงคราม กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2495 โดยนายวิฑูรย์ จักกะพาก ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสงคราม และนายแสวง เรืองจำเนียร ศึกษาธิการจังหวัดสมุทรสงคราม
ปัจจุบันเปิดทำการสอนในระดับชั้นอนุบาลปีที่ 2 ถึง ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 38 ห้องเรียน
พิจิตร สเตเดียม

พิจิตร สเตเดียม หรือ สนามกีฬากลางจังหวัดพิจิตร เป็นสนามฟุตบอลมีลู่วิ่งภายนอก ปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของพิจิตร ยูไนเต็ด 2021ในไทยลีก 3 โซนภาคเหนือ
ในอดีตเคยเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลพิจิตร และเคยเป็นสนามเหย้าของทีมทีทีเอ็ม พิจิตร ในฤดูกาล 2553-2554 ซึ่งแข่งขันในระดับไทยพรีเมียร์ลีก ทำให้สนามมีความมาตราฐานสูงตามกฏของไทยลีก มีความจุผู้ชมได้ 15,000 คน และไฟสว่างรอบสนามเพียงพอต่อการใช้การแข่งขีนกีฬาต่างๆในเวลากลางคืน
การปฏิวัติเดือนสิงหาคม

การปฏิวัติเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 (August revolution) เป็นการลุกฮือของชาวเวียดนามที่นำไปสู่การประกาศเอกราช และจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามเมื่อ 2 กันยายน พ.ศ. 2488และเป็นการสิ้นสุดของราชวงศ์เหงียนที่ปกครองเวียดนามเป็นเวลา 143 ปี
การปฏิวัติเดือนสิงหาคมเป็นการต่อสู้ของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามเพื่อเรียกร้องเอกราชจากฝรั่งเศส โดยทางพรรคได้เตรียมการล่วงหน้า 4 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2484 เพื่อที่จะลุกฮือขึ้นปลายสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเฉพาะการจัดตั้งแนวร่วมให้กว้างขวางทั่วประเทศ ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ตกลงกันที่พ็อทซ์ดัมว่าจะให้กองทัพจีนคณะชาติยึดครองอินโดจีนจนถึงเส้นขนานที่ 16 ส่วนทางใต้จะให้อังกฤษยึดครอง ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2488 ญี่ปุ่นได้ให้เอกราชแก่เวียดนามภายใต้การปกครองของจักรพรรดิบ๋าวได่
ในวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2488 แทบจะทันทีที่ญี่ปุ่นยอมจำนน เวียดมิญเรียกประชุมสมัชชาประชาชนในจังหวัดเตวียนกวางเพื่อวางแผนยึดอำนาจให้เสร็จสิ้นก่อนที่ฝ่ายสัมพันธมิตรจะเข้ามาในเวียดนาม โดยลงมติให้ก่อความไม่สงบในฮานอยในวันที่ 19 สิงหาคม ซึ่งเวียดมิญสามารถปลดอาวุธทหารญี่ปุ่นได้ตามกำหนด อย่างไรก็ตาม การลุกฮือในเมืองอื่น ๆ ไม่ได้เกิดขึ้นพร้อมกันกับฮานอย ในเว้เกิดขึ้นเมื่อ 23 สิงหาคม ที่ไซ่ง่อนในวันที่ 25 ส.ค. และทุกที่สามารถยึดอำนาจรัฐได้สำเร็จ ทำให้รัฐบาลหุ่นของบ๋าวได่ที่เว้ต้องลาออก องค์จักรพรรดิสละราชสมบัติ มอบอำนาจให้ผู้แทนรัฐบาลชั่วคราวในวันที่ 29 สิงหาคม และได้ประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามเมื่อ 2 กันยายน
อี้เซฺวียน

ฉุนชินหวัง ซึ่งมีพระนามเดิมว่า อี้เซฺวียน (#เปลี่ยนทาง แมนจู:<templatestyles src="Template:MongolUnicode/fonts.css" />ᡳᡥᡠᠸᠠᠨ ; 16 ตุลาคม ค.ศ. 1840 – 1 มกราคม ค.ศ. 1891) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 7 ในจักรพรรดิเต้ากวังกับจวงซุ่นหวงกุ้ยเฟย์ เป็นพระราชบิดาของจักรพรรดิกวังซวี่และเป็นพระอัยกาของจักรพรรดิผู่อี๋