pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
โอลิมปิกฤดูหนาว 1936

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 4 ประจำปี ค.ศ. 1936 (พ.ศ. 2479)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 4 จัดขึ้น ณ เมืองการ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 6-16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1948

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 5 ประจำปี ค.ศ.1948 (พ.ศ. 2491)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 5 จัดขึ้น ณ เมืองซังคท์โมริทซ์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 30 มกราคม -8 กุมภาพันธ์พ.ศ. 2491
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1952

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 6 ประจำปี ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 6 จัดขึ้น ณ เมืองออสโล นอร์เวย์ ระหว่างวันที่ 14-25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1956

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 7 ประจำปี ค.ศ. 1956 (พ.ศ. 2499)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 7 จัดขึ้น ณ เมืองกอร์ตีนาดัมเปซโซ อิตาลี ระหว่างวันที่ 26 มกราคม-5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1960

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 8 ประจำปี ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 8 จัดขึ้น ณ เมืองสควอว์วัลเลย์ สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 18-28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1964

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 9 ประจำปี ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 9 จัดขึ้น ณ เมืองอินส์บรุค ออสเตรีย ระหว่างวันที่ 29 มกราคม-9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1968

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 10 ประจำปี ค.ศ. 1968 (พ.ศ. 2511)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 10 จัดขึ้น ณ เมืองเกรอนอบล์ ฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 6-18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1972

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 11 ประจำปี ค.ศ. 1972 (พ.ศ. 2515)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 11 จัดขึ้น ณ เมืองซัปโปะโระ ญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 3-13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1976

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 12 ประจำปี ค.ศ. 1976 (พ.ศ. 2519)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 12 จัดขึ้น ณ เมืองอินส์บรุค ออสเตรีย ระหว่างวันที่ 4-15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1980

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 13 ประจำปี ค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 13 จัดขึ้น ณ เมืองเลคพลาซิด สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 13-24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1984

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 14 ประจำปี ค.ศ. 1984 (พ.ศ. 2527)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 14 จัดขึ้น ณ เมืองซาราเยโว ยูโกสลาเวีย ระหว่างวันที่ 8-19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1988

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 15 ประจำปี ค.ศ. 1988 (พ.ศ. 2531)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 15 จัดขึ้น ณ เมืองแคลกะรี แคนาดา ระหว่างวันที่ 13-28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ.
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกครั้งนี้มีผู้เสนอตัวเป็นเจ้าภาพหลายเมือง แต่มีเมืองที่ได้รับการคัดเลือกรอบสุดท้าย 3 เมือง ได้แก่ :
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1992

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 16 ประจำปี ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 16 จัดขึ้น ณ เมืองแอลเบอร์วีลล์ ฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 8-23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 1994

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 17 ประจำปี ค.ศ. 1994 (พ.ศ. 2537)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 17 จัดขึ้น ณ เมืองลิลเลฮัมเมร์ นอร์เวย์ ระหว่างวันที่ 12-27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
โอลิมปิกฤดูหนาว 1998

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 18 ประจำปี ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 18 จัดขึ้น ณ เมืองนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 7-22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ.
5 เมืองประกาศเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ ได้แก่
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 2002

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 19 ประจำปี ค.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 19 จัดขึ้น ณ เมืองซอลท์เลคซิตี้ สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 8-24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545
ครั้งแรกของไทย ใน โอลิมปิกฤดูหนาว.
โอลิมปิกฤดูหนาว ปี 2002 เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งแรกของ ประเทศไทย
แหล่งข้อมูลอื่น.
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
โอลิมปิกฤดูหนาว 2006

มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 20 ประจำปี ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549)  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 20 จัดขึ้น ณ เมืองตูริน อิตาลี ระหว่างวันที่ 10-26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
Despite the overall increase of NOCs and number of athletes, the following NOCs which competed at the previous Winter Games did not participate in Turin:
<br style="clear:all">
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
โอลิมปิกฤดูหนาว 2010

กีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21  เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 จัดขึ้น ณ เมืองแวนคูเวอร์ แคนาดา ระหว่างวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ถึง 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ.
การประชุม IOC Session ครั้งที่ 115 ณ กรุงปราก เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 
มี 8 เมืองที่ส่งเข้าคัดเลือก ได้แก่
เมืองที่เข้ารอบ.
เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2545 คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้คัดเมืองที่เสนอเป็นเจ้าภาพ 3 เมืองสุดท้าย ได้แก่ แวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา,พยองชาง ประเทศเกาหลีใต้,กรุงปราก สาธารณรัฐเช็ก
ผลการตัดสิน.
การประกาศเมืองเจ้าภาพมีขึ้นเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ณ การประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 115 ที่กรุงปราก สาธารณรัฐเช็ก ก่อนการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2010
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
จำนวนประเทศที่ร่วมแข่งขันทั้งหมด 82 ประเทศ แต่มีประเทศที่ผ่านเข้าแข่งขันโดยเป็นประเทศที่มีนักกีฬาผ่านรอบคัดเลือกแล้ว
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ประเทศดังต่อไปนี้เคยเข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งก่อน (ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี) แต่ไม่ได้เข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกในครั้งนี้
กีฬาที่แข่งขัน.
กีฬาที่ใช้ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 มีทั้งหมด 15 รายการ 8 รายการจัดอยู่ในประเภทกีฬาน้ำแข็ง ซึ่งได้แก่ บอบสเล ลุจ สเคเลทัน ฮอกกี้น้ำแข็ง ระบำสเก็ต วิ่งสเก็ตทางยาว วิ่งสเก็ตแทร็คระยะสั้น และเคอลิ่ง 3 รายการจัดอยู่ในประเภทกีฬาสกีและสโนว์บอร์ด ได้แก่ สกีลงเขา ฟรีสไตล์สกี และสโนว์บอร์ด 4 รายการจัดอยู่ในประเภทนอร์ดิก ได้แก่ ไบทลอน มาราธอนสกี สกีกระโดดไกล และสกีผสม
"รายชื่อชนิดกีฬาในกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้ โดยตัวเลขในวงเล็บหลังชนิดกีฬาแสดงจำนวนเหรียญทองในแต่ละชนิดกีฬา"
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
เหรียญรางวัล 10 อันดับแรก.
ประเทศเข้าร่วมที่ได้เหรียญรางวัลมากที่สุดสิบอันดับแรก โดยประเทศแคนาดา ประเทศเจ้าภาพ จะแสดงสีเน้น
ออกอแนก

ออกอแนก  เป็นสัญลักษณ์รูปร่างคล้ายตะขอ (˛) อยู่ใต้รูปสระของอักษรละตินในหลาย ๆ ภาษา เพื่อแสดงเสียงที่แตกต่างออกไปจากรูปสระปกติ คำว่า ogonek เป็นคำในภาษาโปแลนด์ที่ใช้เรียกสัญลักษณ์ดังกล่าว แปลว่า "หางเล็กๆ" เนื่องจากคนทั่วไปจะรู้จักสัญลักษณ์ดังกล่าวจากภาษาโปแลนด์มากกว่าภาษาอื่น ๆ
นอกจากภาษาโปแลนด์แล้ว ยังมีการใช้ออกอแนกในภาษาอื่น ๆ เช่น ภาษาลิทัวเนีย ภาษาต่าง ๆ ของอเมริกันอินเดียน เป็นต้น
การตีกรุงโรมแตก (ค.ศ. 410)

การตีกรุงโรมแตก  ใน ค.ศ. 410 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 410 โดยกรุงโรมถูกโจมตีโดยชนวิสิกอธที่นำโดยอาลาริคที่ 1 หลังจากที่จักรพรรดิโฮโนริอัสย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันไปยังราเวนนาเมื่อวิสิกอธเริ่มเข้ามารุกรานอิตาลี
การเสียกรุงโรมครั้งนี้เป็นครั้งแรกในรอบ 800 ปี ครั้งแรกที่เสียเมืองเกิดขึ้นเมื่อปี 387 ก่อนคริสต์ศักราชเมื่อเสียแก่กอลในยุทธการอัลเลีย นักประวัติศาสตร์มีความเห็นว่าการเสียเมืองครั้งนี้เป็นการเริ่มต้นของความเสื่อมโทรมของจักรวรรดิโรมัน นักบุญเจอโรม ผู้เป็นพลเมืองโรมขณะอยู่ในเบธเลเฮม บรรยายว่า: "เมืองที่เคยปกครองโลกทั้งโลกโดนยึดเองเสียแล้ว"
ซันการ์โลอัลเลกวัตโตรฟอนตาเน

วัดซานคาร์โลอัลเลควอตโตรฟอนตาเน หรือ วัดเซนต์ชาร์ลส์ที่มุมสี่น้ำพุ  บางครั้งก็เรียกว่า "วัดซานคาร์ลิโน" เป็นคริสต์ศาสนสถานที่มีฐานะเป็นวัดของนิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่กรุงโรมในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมของสิ่งก่อสร้างเป็นแบบบาโรก 
วัดซานคาร์โลออกแบบโดยสถาปนิกชาวอิตาลีคนสำคัญฟรานเซสโก บอโรมินิและเป็นงานอิสระของบอโรมินิชิ้นแรกที่ถือว่าเป็นงานที่เป็นสัญลักษณ์ของสถาปัตยกรรมแบบบาโรกที่สร้างขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มสิ่งก่อสร้างของสำนักสงฆ์บนเนินควิรินัลสำหรับนิกายตรีเอกานุภาพสเปน (Trinitarian) บอโรมินิได้รับสัญญาว่าจ้างในปี ค.ศ. 1634 ภายใต้การอุปถัมภ์ของคาร์ดินัลฟรานเชสโก บาร์แบรินิผู้พำนักอยู่ในวังหน้าวัด แต่เงินทุนในการก่อสร้างไม่พอเพียงซึ่งทำให้มีผลกระทบกระเทือนต่อการก่อสร้าง วัดซานคาร์โลอัลเลควอตโตรฟอนตาเนเป็นหนึ่งในสามวัดในกรุงโรมที่อุทิศให้แก่นักบุญคาร์โล อีกสองวัดก็ได้แก่วัดซานคาร์โลไอคาตินาริ และ วัดซานคาร์โลอัลคอร์โซ
จักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 3 พาลาโอโลกอส

จักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 3 พาลาโอโลกอส  (25 มีนาคม ค.ศ. 1297 – 15 มิถุนายน ค.ศ. 1341) อันโดรนิคอสที่ 3 พาลาโอโลกอส ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์พาลาโอโลกอส ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1328 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1341 โดยมีพระราชโอรสจักรพรรดิจอห์นที่ 5 พาลาโอโลกอสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา อันโดรนิคอสเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1297 เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิมิคาเอลที่ 9 และ เจ้าหญิงริตาแห่งอาร์มีเนียผู้เป็นพระราชนัดดาของพระเจ้าเลวอนที่ 2 แห่งอาร์มีเนีย และ พระราชินีเครันแห่งอาร์มีเนีย
จักรพรรดิมานูเอลที่ 2 พาลาโอโลกอส

จักรพรรดิมานูเอลที่ 2 พาลาโอโลกอส  (27 มิถุนายน ค.ศ. 1350 – 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1425) มานูเอลที่ 2 พาลาโอโลกอสทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์พาลาโอโลกอส ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1391 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1425 โดยมีพระราชโอรสจักรพรรดิจอห์นที่ 8 พาลาโอโลกอสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา มานูเอลที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1350 เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในจักรพรรดิจอห์นที่ 5 พาลาโอโลกอสและเฮเลนา คันตาคูเซนอส
เรือหลวงรอแยลชาลส์ (ค.ศ. 1655)

เรือหลวง "รอแยลชาลส์  เป็นเรือรบบรรจุปืนใหญ่ 80 กระบอก ถูกออกแบบให้เป็นเรือรบลำดับที่หนึ่งในกระบวนรบแห่งราชนาวีอังกฤษ แต่เดิมทีเธอถูกตั้งชื่อว่า เนสบี" สร้างโดย ปีเตอร์ พีตท์ และถูกปล่อยลงน้ำที่อู่แห้งวูลวิชใน ค.ศ. 1655 เพื่อใช้ประจำการในกองทัพเรือแห่งเครือจักรภพอังกฤษ และถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ชัยชนะเหนือพวกสนับสนุนราชวงศ์ของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ในสงครามกลางเมืองอังกฤษใน ค.ศ. 1645 เธอถูกสั่งต่อใน ค.ศ. 1654 ในฐานะหนึ่งในสี่เรือรบลำดับที่สอง ซึ่งมีความมุ่งหมายที่จะให้มีอัตราบรรจุปืน 60 กระบอก แต่ทว่าในระหว่างการก่อสร้าง เธอถูกปรับปรุงให้มีช่องยิงเต็มที่ตลอดด่านฟ้าเรือชั้นบน (เมื่อเทียบกับเรือรบในชั้นเดียวกันที่มีช่วงยิงเพียงบางส่วนซึ่งไม่มีช่องยิงบนด่านฟ้าชั้นนี้) และถูกปรับระดับให้เป็นเรือรบลำดับที่หนึ่ง
ด้วยการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษในมิถุนายน ปี ค.ศ. 1660 เรือถูกเปลี่ยนชื่อเป็น เรือหลวง รอแยลชาลส์ (HMS Royal Charles) และถูกใช้เป็นเรือพระที่นั่งนำเสด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 2 กลับอังกฤษใน ปี ค.ศ. 1660 โดยการบังคับการเรือโดย เซอร์ เอ็ดวาร์ด มอนตากู ภายใต้ชื่อใหม่ของเรือลำนี้ได้เข้าไปในราชนาวีอังกฤษ ซึ่งมาเป็นทางการใน ค.ศ. 1660
ด้วยระวางขับน้ำ 1229 ตัน "เนสบี" (ชื่อเดิมของเรือหลวง รอแยลชาลส์) จึงมีขนาดใหญ่กว่า "โซเวอร์ริน ออฟ เดอะ ซีส์" เรือลำดับที่หนึ่งสามชั้น ซึ่งสร้างโดย ไพนเนส พีตท์ บิดาของปีเตอร์ แต่ที่ต่างจาก "โซเวอร์ริน ออฟ เดอะ ซีส์" ก็คือ เนสบีได้เข้าประจำการเพียงสิบสองปีเท่านั้น
เรือลำนี้เข้าร่วมรบในสงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่สอง โดยในปี ค.ศ. 1665 เธอเข้าร่วมรบในยุทธนาวีแห่งโรสตอฟ ภายใต้พระบรมราชโองการในจอมทัพเรือเจมส์ สจวต, ดยุคแห่งยอร์ค โดยมีเซอร์ วิลเลียม เพน เป็นผู้บังคับการเรือ ในระหว่าการสู้รบ เธอสามารถทำลายเรือธงของเนเธอร์แลนด์นาม เอ็นแดรช และใน ค.ศ. 1666 เธอได้เข้าร่วมรบอีกสองครั้งใน ยุทธนาวี 4 วันและยุทธนาวีวันเซนต์เจมส์
ค.ศ. 1667 สถานการณ์ในอังกฤษถูกกดดันด้วยการระดมยิงที่เม็ดเวย์ ซึ่งเนเธอร์แลนด์เข้าโจมตีแม่น้ำเทมส์และเม็ดเวย์ ในวันที่ 12 มิถุนายน และยึดเรือหลวง รอแยลชาลส์ ที่ไม่มีผู้บังคับการเอาไว้ได้ และส่งเธอไปยัง เฮลเลอร์ฟูลสลัช ในสาธารณรัฐดัตช์ ราชนาวีดัตช์มิได้นำเธอเข้าประจำการเนื่องจากเธอมีระวางกินน้ำที่ลึกเกินกว่าจะใช้งานตามแนวชายฝั่งนเธอร์แลนด์ได้ เธอประมูลขายในฐานะขยะใน ค.ศ. 1673
ภาวะแก่แดด

ภาวะแก่แดด  เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของผิวหนังที่อยู่นอกร่มผ้า ซึ่งเป็นผลข้างเคียงระยะยาวของการสัมผัสแสงแดด
อาการ.
มีหลายลักษณะ ได้แก่ ตกกระ มีริ้วรอย เหี่ยวย่น เห็นเป็นเส้นเลือดฝอยตามผิวหนังบริเวณต่างๆ ซึ่งเป็นภาวะปกติ แต่ถ้าเป็นนานๆ โดยไม่รักษาป้องกันอาจทำให้เป็นมะเร็งผิวหนังได้
แคว้นปุลยา

ปุลยา  หรือ อาปูเลีย เป็นแคว้นหนึ่งในยี่สิบแคว้นของประเทศอิตาลี อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีอาณาเขตจรดทะเลเอเดรียติกทางทิศตะวันออก จรดทะเลไอโอเนียนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจรดช่องแคบโอตรันโตและอ่าวตารันโตทางทิศใต้ ส่วนใต้สุดของแคว้นเป็นคาบสมุทรเล็ก ๆ ที่มีชื่อว่าซาเลนโต มีรูปร่างคล้ายกับส้นรองเท้าหากเปรียบอิตาลีเป็นรองเท้าบูต
แคว้นปุลยามีพื้นที่ทั้งหมด 19,358 ตารางกิโลเมตร (7,474 ตารางไมล์) และมีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 4 ล้านคน มีอาณาเขตทางพื้นดินจรดแคว้นโมลีเซทางทิศเหนือ จรดแคว้นคัมปาเนียทางทิศตะวันตก และจรดแคว้นบาซีลีคาตาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ประเทศที่อยู่ใกล้เคียงได้แก่ โครเอเชีย บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา มอนเตเนโกร แอลเบเนีย และกรีซซึ่งตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของทะเลเอเดรียติกและทะเลไอโอเนียน แคว้นนี้มีอาณาเขตขยายไปทางตอนเหนือถึงมอนเตการ์กาโน และเป็นสถานที่ปฏิบัติการครั้งสุดท้ายในสงครามพิวนิกครั้งที่สอง
ภูมิศาสตร์.
แคว้นปุลยาตั้งอยู่ตอนปลายสุดของคาบสมุทรอิตาลีทางด้านทิศใต้ ครอบคลุมพื้นที่ 19,357 ตารางกิโลเมตร ซึ่งมีพื้นที่เรียบและที่เนินเขาต่ำ ๆ ส่วนพื้นที่ที่เป็นภูเขามีเพียงแถบการ์กาโนที่ยื่นออกไปในทะเลและมอนตีดาอูนีที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแคว้น แต่จะไม่มีพื้นที่ที่สูงกว่า 1,150 เมตร เป็นแคว้นที่มีพื้นที่ภูเขาน้อยที่สุดในประเทศอิตาลี ส่วนลักษณะภูมิอากาศ แคว้นปุลยามีอากาศร้อนและแห้งในฤดูร้อน มีฝนตกในฤดูหนาว มีปริมาณน้ำฝนประมาณ 500 มิลลิเมตรต่อปี
การแบ่งเขตการปกครอง.
แคว้นปุลยาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 จังหวัด แต่ละจังหวัดประกอบด้วยเทศบาลรวมทั้งหมด 258 แห่ง แบ่งออกเป็นจังหวัดบารี 41 เทศบาล, จังหวัดบรินดีซี 20 เทศบาล, จังหวัดฟอจจา 61 เทศบาล, จังหวัดเลชเช 97 เทศบาล, จังหวัดตารันโต 29 เทศบาล และจังหวัดบาร์เลตตา-อันเดรีย-ตรานี 10 เทศบาล
ประเทศสวีเดนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896

ประเทศสวีเดน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 1896 (พ.ศ. 2439) ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ระหว่างวันที่ 6-15 เมษายน พ.ศ. 2439 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศสวีเดนได้ส่ง เฮนริค เชอเบิร์ก เข้าแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสวีเดนไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลย
วิลเลียมเดอลาโพล ดยุกแห่งซัฟฟอล์กที่ 1

วิลเลียมเดอลาโพล ดยุกแห่งซัฟฟอล์กที่ 1 (16 ตุลาคม ค.ศ. 1396 - 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1450) มีชื่อเล่นว่า แจ็กอะเนปส์ (Jackanapes) เป็นเจ้าสัว, รัฐบุรุษ และผู้บัญชาการทหารชาวอังกฤษในช่วงสงครามร้อยปี เขากลายเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ และภายหลังกลายเป็นผู้นำในรัฐบาลอังกฤษซึ่งเขาเกี่ยวข้องกับความล้มเหลวของรัฐบาลในสมัยนั้นอย่างมาก โดยเฉพาะสงครามในประเทศฝรั่งเศส เขาปรากฏในบทละครของวิลเลียม เชกสเปียร์เรื่อง "เฮนรีที่ 4, ตอน 1" และ "เฮนรีที่ 4, ตอน 2"
เขาเคยสู้รบในสงครามร้อยปี และมีส่วนร่วมในการเดินทัพของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 จากนั้นจึงรับใช้ในการรบที่ฝรั่งเศสให้กับพระเจ้าเฮนรีที่ 6 เขาเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการในการล้อมออร์เลอ็องที่ล้มเหลว เขาชื่นชอบวิธีการทางการทูตมากกว่าทางการทหารที่นำไปสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายในฝรั่งเศส
ซัฟฟอล์กกลายเป็นบุคคลโดดเด่นในรัฐบาล และเป็นแนวหน้าในนโยบายหลักที่ดำเนินการในช่วงเวลานั้น เขามีบทบาทสำคัญในการจัดทำสนธิสัญญาที่ตูร์ (1444) และกษัตริย์ทรงจัดพิธีแต่งงานให้เขากับมาร์กาเรตแห่งอ็องฌู ในช่วงท้ายของชีวิตทางการเมือง มีหลายคนกล่าวหาเขาว่าทำการบริหารที่มิชอบ และบังคับให้เนรเทศออกไป ขณะที่เขากำลังไปอยู่นั้น มีกลุ่มม็อบที่โมโหจับกุมเขา นำไปไต่สวนในศาลจำลอง และถูกตัดหัวในเวลาต่อมา
ทรัพย์สินที่ดินของเขาถูกริบคืนแก่เชื้อพระวงศ์ แต่ภายหลังได้รับการฟื้นฟูให้กับจอห์น ลูกชายคนเดียวของเขา ผู้สืบทอดทางการเมืองต่อจากเขาคือดยุกแห่งซัมเมอร์เซ็ท
แคว้นเวเนโต

เวเนโต  หรือ แวเนโต  เป็นแคว้นหนึ่งใน 20 แคว้นของประเทศอิตาลี ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 18,000 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 4.8 ล้านคน มีเมืองหลักคือเมืองเวนิส (เวเน็ตเซีย) ครั้งหนึ่งเคยเป็นแผ่นดินของสาธารณรัฐเวนิส ในปัจจุบันแคว้นเวเนโตเป็นแคว้นที่มีความมั่งคั่งและเป็นแหล่งอุตสาหกรรมมากที่สุดในประเทศอิตาลี และยังเป็นแคว้นหนึ่งที่มีนักท่องเที่ยวมามากที่สุดแห่งหนึ่งอีกด้วย ซึ่งมีนักท่องเที่ยวมาประมาณ 60 ล้านคนในทุก ๆ ปี (ค.ศ. 2007)
ภูมิศาสตร์.
แคว้นเวเนโตเป็นแคว้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 8 ของประเทศอิตาลี มีพื้นที่ 18,398.9 ตารางกิโลเมตร (7,103.9 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ และมีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นปกครองตนเองฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลียทางทิศตะวันออก ติดกับแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาทางทิศใต้ ติดกับแคว้นลอมบาร์เดียทางทิศตะวันตก ติดกับแคว้นปกครองตนเองเตรนตีโน-อัลโตอาดีเจและประเทศออสเตรียทางทิศเหนือ
ความบาดหมางระหว่างเพอร์ซีย์และเนวิลล์

ความบาดหมางระหว่างเพอร์ซีย์และเนวิลล์  เป็นการปะทะกันอย่างประปรายระหว่างตระกูลสำคัญสองตระกูลทางตอนเหนือของอังกฤษและผู้ติดตามที่มีส่วนที่ทำให้เกิดสงครามดอกกุหลาบ
การปะทะกันครั้งแรกเกิดขึ้นราวคริสต์ทศวรรษ 1450 ก่อนที่สงครามดอกกุหลาบจะเกิดขึ้น ความเป็นปฏิปักษ์ต่อกันระหว่างสองตระกูลนี้นำไปสู่สงครามที่เกิดขึ้นหลายครั้งต่อมา
สาเหตุของความบาดหมางกันนั้นไม่เป็นที่ทราบ ทั้งตระกูลเพอร์ซีย์และเนวิลล์ต่างก็เป็นตระกูลผู้มีอิทธิพลทางตอนเหนือของอังกฤษ เมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1450 ทั้งสองตระกูลก็มีประมุขที่มีอายุอยู่ในวัยห้าสิบกว่าๆ ที่ต่างก็มีลูกที่มีหัวรุนแรงและอารมณ์ร้อน ริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งซอลสบรีที่ 5 เป็นพี่เขยของเฮนรี เพอร์ซีย์ เอิร์ลแห่งนอร์ทธัมเบอร์แลนด์ที่ 2 ลูกของเฮนรี “ฮอทเสปอร์” เพอร์ซีย์
ในปี ค.ศ. 1452 วิลเลียม เพอร์ซีย์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสังฆราชแห่งคาร์ไลล์ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ตระกูลเนวิลล์ดำรงมานานก่อนหน้านั้น ซึ่งเป็นการสร้างความไม่พอใจให้แก่ฝ่ายเนวิลล์ และผู้ที่ต่อต้านเนวิลล์ก็หันไปหาผู้นำของตระกูลเพอร์ซีย์โดยเฉพาะจากทอมัส เพอร์ซีย์ บารอนเอเกรอมอนท์ที่ 1 (Thomas Percy, 1st Baron Egremont)
เมื่อเอเกรอมอนท์เริ่มมอบธงประจำตระกูลแดงดำให้แก่ผู้สนับสนุนมากขึ้น เอิร์ลแห่งซอลสบรีก็หันไปกราบทูลฟ้องสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 ว่าอาจจะเป็นสัญญาณของปัญหาที่จะเกิดขึ้น พระเจ้าเฮนรีจึงทรงเรียกตัวเอเกรอมอนท์มาเฝ้าในกรุงลอนดอนสามครั้งแต่เอเกรอมอนท์ก็ไม่ยอมลงมา สาเหตุก็อาจจะเป็นเพราะความกลัวที่ว่าถ้าออกจากที่ซ่อนแล้วจะถูกทำร้ายเพราะจอห์น เนวิลล์ลูกชายคนที่สามของเอิร์ลแห่งซอลสบรีผู้เป็นทหารผู้เชี่ยวชาญตามล่าตัวเกรอมอนท์อยู่เกือบเดือนแล้ว ทั้งสองฝ่ายปะทะกันข้ามไปข้ามมาระหว่างดินแดนของทั้งสองฝ่าย และต่างก็พยายามทำลายทรัพย์สินของแต่ละฝ่ายด้วยวิธีการต่างๆ เช่นทุบกระจก เขียนป้ายบนกำแพงบ้าน ไล่ผู้ทำมาหากินในที่ดิน หรือบุกเข้าไปในบ้านของกันและกัน
แต่ในที่สุดที่ท็อพคลิฟเพียงไม่กี่กิโลเมตรจากที่ดินของเนวิลล์ จอห์น เนวิลล์ก็มาถึงสามวันหลังจากที่ได้รับประกาศอย่างเป็นทางการจากพระเจ้าเฮนรีให้ยุติการสร้างความเสียหาย และทรงขู่ว่าจะแขวนคอผู้ทำมาหากินในที่ดินทั้งหมดถ้าไม่ยอมบอกว่าเอเกรอมอนท์ไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ขณะเดียวกันพระองค์ก็มีพระราชสาส์นไปยังเอิร์ลแห่งซอลสบรีและเอิร์ลแห่งนอร์ทธัมเบอร์แลนด์ให้สั่งให้ลูกชายยุติการทำลายทรัพย์สินที่ผิดกฎหมายแต่ก็ไม่มีผลแต่อย่างใด
ความบาดหมางของทั้งสองตระกูลก็ดำเนินต่อมาจนกระทั่งเกิดสงครามดอกกุหลาบและตลอดสงคราม
สตีเวน เทย์เลอร์

สตีเวน วินเซนต์ เทย์เลอร์ เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เล่นให้นิวคาสเซิลยูไนเต็ด เป็นกองหลังที่ฝีเท้าดีที่สุดคนหนึ่งถ้าเทียบกับคนอื่นๆในทีม และเป็นกำลังสำคัญของทีมมาโดยตลอด ปัจจุบันเขาอายุ 33 ปี มีจุดเด่นคือตั้งรับเหนียวแน่นและยังสามารถสอดขึ้นมาทำประตูจากลูกโหม่งได้ดีอีกด้วย เคยถูกส่งตัวไปให้วีคอมป์วันเดอเรอร์ส ยืมตัวในช่วงแรก แต่พอกลับมาเล่นให้นิวคาสเซิลสามารถยึดตำแหน่งกองหลังตัวกลางได้ในทันที
ทอมัส เนวิลล์

ทอมัส เนวิลล์  (? - ค.ศ. 1471) ทอมัส เนวิลล์เป็นขุนนางชาวอังกฤษฝ่ายสนับสนุนราชตระกูลแลงคาสเตอร์ผู้มีบทบาทในสงครามดอกกุหลาบ ทอมัสเป็นบุตรนอกสมรสของวิลเลียม เนวิลล์ เอิร์ลแห่งเค้นท์ที่ 1 (วิลเลียมแห่งฟอคงเบิร์ก) ที่ทำให้ได้รับการขนานนามว่า “ทอมัสลูกนอกคอกแห่งฟอคงเบิร์ก” (Thomas the Bastard of Fauconberg) หรือ “ลอร์ดแห่งฟอคงเบิร์ก” หรือ “ทอมัสลูกนอกคอก”
ก่อนหน้าที่จะเข้าร่วมสงครามดอกกุหลาบทอมัสเป็นนักเดินเรือผู้มีความสามารถ และได้รับเสรีภาพจากนครลอนดอนในปี ค.ศ. 1454 ในการสามารถกำจัดโจรสลัดได้จากช่องแคบอังกฤษและทะเลเหนือ
เดิมทอมัสสนับสนุนราชตระกูลแลงคาสเตอร์แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1460 ก็เปลี่ยนข้างไปสนับสนุนราชวงศ์ยอร์คร่วมกับริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริคที่ 16 ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน
ราชมงคลเกมส์ ครั้งที่ 25

กีฬามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลแห่งประเทศไทย หรือ "ราชมงคลเกมส์ ครั้งที่ 25" เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลทั่วประเทศ ประจำปีการศึกษา 2551 จัดขึ้นในระหว่างวันที่ 30 มกราคม - 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ณ สนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันในชื่อว่า "ล้านนาเกมส์ ครั้งที่ 25" มีพิธีเปิดในวันเสาร์ที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2552 โดยมี ดร.สุเมธ แย้มนุ่น เลขาธิการคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) เป็นประธานในพิธีเปิด โดยนักกีฬาที่จุดคบเพลิง คือ นายดรัณภพ ประเสริฐชัย และ น.ส.เปรมฤทัย รอดผจญ นักกีฬาว่ายน้ำ ผู้แทนผู้ตัดสิน คือ นายชัยรัตน์ ศรีเพ็ชรดี ผู้ช่วยอธิการบดีสถาบันการพลศึกษา และมีพิธีปิดในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ซึ่งได้รับเกียรติจาก รองศาสตราจารย์ ดร.นำยุทธ สงค์ธนาพิทักษ์ ประธานที่ประชุมอธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล (ทปอ.มทร.) เป็นประธานในพิธีปิดการแข่งขัน
ผลการแข่งขันปรากฏว่ามหาวิทยาลัยฯ ที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด และได้ครองถ้วยพระราชทาน จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี คือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา
สถานที่แข่งขัน.
ในการแข่งขันกีฬาราชมงคลเกมส์ ครั้งที่ 25 ใช้สนามแข่งขันทั้งสิ้น 4 แห่ง ได้แก่
ชนิดกีฬา.
มีการแข่งขันกีฬาทั้งสิ้น 17 ชนิดกีฬา ได้แก่
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
อนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ

อนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ  เป็นอนุสัญญาระหว่างประเทศฉบับหนึ่งซึ่งสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติมีมติเห็นชอบในปี 2522 และสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศพัฒนาแล้วประเทศเดียวที่ลงนามในอนุสัญญานี้แล้วแต่มิยอมให้สัตยาบัน
สาระสำคัญ.
อนุสัญญานี้ให้บทอธิบายศัพท์ "การเลือกปฏิบัติต่อสตรี" ว่า (ข้อ 1)
"...การแบ่งแยก การกีดกัน หรือการจำกัดใด ๆ เพราะเหตุแห่งเพศ ซึ่งมีผลหรือความมุ่งประสงค์ที่จะทำลายหรือทำให้เสื่อมเสียการยอมรับ การได้อุปโภคหรือใช้สิทธิโดยสตรี โดยไม่คำนึงถึงสถานภาพด้านการสมรส บนพื้นฐานของความเสมอภาคของบุรุษและสตรี ของสิทธิมนุษยชน และเสรีภาพขั้นพื้นฐานในด้านการเมือง เศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรมของพลเมือง หรือด้านอื่น ๆ..."
นอกจากนี้ ยังมีการกำหนดวาระเพื่อดำเนินกิจกรรมยุติการเลือกปฏิบัติเพราะเหตุแห่งเพศ
บรรดารัฐที่ให้สัตยาบันแล้วมีหน้าที่พิทักษ์และธำรงความเสมอภาคระหว่างเพศในกฎหมายของประเทศตน มีหน้าที่ยกเลิกบทบัญญัติแห่งกฎหมายบรรดาที่เป็นปฏิปักษ์ต่ออนุสัญญานี้ และมีหน้าที่จัดให้มีกฎหมายใหม่เพื่อป้องกันการเลือกปฏิบัติต่อสตรี กับทั้งยังต้องจัดให้มีตุลาการและสถาบันสาธารณะเพื่อประกันอย่างมีประสิทธิภาพซึ่งการป้องกันการเลือกปฏิบัติต่อสตรี และดำเนินการเป็นขั้นเป็นตอนเพื่อขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบไม่ว่าที่เกิดโดยบุคคลธรรมดา องค์กรองค์การ และหน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชน
ภาคี.
รัฐสมาชิกของสหประชาชาติจำนวนหกรัฐที่มิได้ลงนามในอนุสัญญานี้ ได้แก่ อิหร่าน นาอูรู ปาเลา โซมาเลีย ซูดาน และตองงา ซึ่งล้วนเป็นรัฐอิสลามไม่ก็เป็นรัฐที่เป็นเกาะแก่งบนทะเลแปซิฟิก นอกจากนี้ นีอูเอและนครรัฐวาติกันก็ยังมิได้ลงนาม ส่วนสหรัฐอเมริกานั้นเป็นประเทศเดียวที่ลงนามแล้วแต่ยังมิยอมให้สัตยาบัน
คณะกรรมการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรี.
การควบคุมดูแลการปฏิบัติตามอนุสัญญานี้เป็นหน้าที่ของคณะกรรมการชุดหนึ่งที่ชื่อ "คณะกรรมการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรี" (Committee on the Elimination of Discrimination against Women) ประกอบด้วยกรรมการยี่สิบสองคน เป็นผู้ทรงคุณวุฒิด้านสตรีจากประเทศสมาชิกต่าง ๆ ของสหประชาชาติ โดยมีการกำหนดคุณสมบัติว่าเป็น "ผู้เชี่ยวชาญที่มีคุณธรรมและความสามารถสูงในสาขาที่ครอบคลุมโดยอนุสัญญานี้" กรรมการจะได้รับเลือกตั้งมาคราวละสี่ปี แต่วาระดำรงตำแหน่งของสมาชิกเก้าคนที่ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งครั้งแรกจะสิ้นสุดหลังจากครบสองปี
คณะกรรมการประชุมกันปีละสองครั้งเป็นอย่างน้อยเพื่อพิจารณารายงานการปฏิบัติตามอนุสัญญานี้ซึ่งรัฐภาคีมีหน้าที่ทำและจัดส่งมาทุก ๆ สี่ปี และคณะกรรมการนี้ยังเป็นหนึ่งในองค์กรด้านสิทธิมนุษย์ทั้งแปดแห่งสหประชาชาติด้วย
พิธีสารเลือกรับ.
พิธีสารเลือกรับของอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ (Optional Protocol to the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women) เป็นความตกลงฝ่ายเดียวของอนุสัญญานี้ที่อนุญาตให้ภาคีของอนุญาตเลือกยอมรับในอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ โดยพิธีสารเลือกรับนี้ได้รับมติเห็นชอบจากสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 254) และมีผลใช้บังคับในวันที่ 22 ธันวาคม 2543 ในเดือนสิงหาคม 2552 ปรากฏว่ามีภาคีแห่งพิธีสารเลือกรับนี้แล้วทั้งสิ้นหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้ารัฐ แบ่งเป็นรัฐที่ลงนามแล้วเจ็ดสิบเก้ารัฐ และรัฐภาคีเก้าสิบหกรัฐ
เชิงอรรถ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ซีซีทีวี 5

CCTV-5 (จีนตัวเต็ม:中國中央電視台體育頻道;จีนตัวย่อ:中国中央电视台体育频道;พินอิน:zhōng guó zhōng yāng diàn shì tái tǐ yù pín dào) ที่รู้จักกันในชื่อช่องกีฬาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายทางสถานีโทรทัศน์กลางจีน ออกอากาศในสาธารณรัฐประชาชนจีน CCTV-5 เริ่มออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1995 CCTV-5 แพร่ภาพออกอากาศ 24 ชั่วโมง โดยมีการถ่ายทอดการแข่งขันฟุตบอลลีกต่างๆ ในยุโรปและลีกในประเทศจีน (รวมถึงอิตาลี, สเปน, ฝรั่งเศส, เยอรมันและอื่นๆ แต่ไม่ถือลิขสิทธิ์สำหรับภาษาอังกฤษ หรือ ยูฟ่า แชมเปี้ยนลีกในช่วงไม่กี่ปี) CCTV-4 เคยได้รับสิทธิถ่ายทอดสดการแข่งขันฟุตบอลโลก กีฬาโอลิมปิกและเอเชียนเกมส์ โดยมีหลายรายการที่เป็นที่นิยม โดยมีกลุ่มเป้าหมายแฟนกีฬาชาวจีน CCTV-5 อาจจะมีการสมัครดูฟรีบนอินเทอร์เน็ตผ่าน TVUnetworks
เขตมิสซังจันทบุรี

เขตมิสซังจันทบุรี เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกในประเทศไทยในภาคตะวันออกครอบคลุมพื้นที่เขตปกครอง 8 จังหวัด ประกอบด้วย จันทบุรี ตราด ฉะเชิงเทรา (บางส่วน) นครนายก (ยกเว้น อำเภอบ้านนา) ชลบุรี ปราจีนบุรี ระยอง สระแก้ว มีอาสนวิหารพระนางมารีอาปฏิสนธินิรมล เป็นอาสนวิหารประจำเขตมิสซัง 
สมเด็จพระสันตะปาปาฟรังซิสทรงแต่งตั้งคุณพ่อ ฟิลิป อดิศักดิ์ พรงาม ให้ดำรงตำแหน่งมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกจันทบุรีในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ.2024
ศูนย์สังฆมณฑลจันทบุรี ปัจจุบันตั้งอยู่เลขที่ 21/3 หมู่ 1 ตำบลสุรศักดิ์ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
ประวัติ.
มิสซังจันทบุรีแต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของมิสซังกรุงเทพฯ ได้แยกเป็นมิสซังใหม่ขึ้นเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 มีชื่อว่ามิสซังจันทบุรี มีพื้นที่ประมาณ 34,000 ตร.กม. รวม 7 จังหวัด ได้แก่ ตราด จันทบุรี ระยอง ชลบุรี ฉะเชิงเทรา นครนายก สระแก้ว และปราจีนบุรี สำหรับ จังหวัดฉะเชิงเทราฝั่งขวาของแม่น้ำบางปะกงเป็นของมิสซังกรุงเทพฯ และที่จังหวัดนครนายก อำเภอบ้านนาเป็นของมิสซังกรุงเทพฯ
พระคุณเจ้าเรอเน แปร์รอส ได้ทำการอภิเษกคุณพ่อยาโกเบ แจง เกิดสว่าง เป็นมุขนายกประมุขมิสซังเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ที่โบสถ์คาทอลิกนักบุญฟิลิปและยากอบ หัวไผ่ ทั้งนี้เพราะพระคุณเจ้าเรอเน แปร์รอส ได้เป็นผู้อบรมพระคุณเจ้าแจง เกิดสว่าง ตั้งแต่สมัยเป็นเณรใหญ่ และได้รับศีลบวชเป็นบาทหลวงจากพระคุณเจ้าเองในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1910 พระคุณเจ้าแจง เกิดสว่าง เป็นมุขนายกชาวไทยองค์แรก และมีบาทหลวงจำนวน 16 องค์ เป็นผู้ร่วมงานที่เป็นคนไทยทั้งหมด
มุขนายกมิสซังจันทบุรี.
ตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง จนถึงปัจจุบัน มีมุขนายกจำนวน 5 องค์
สถิติ.
สถิติมิสซังโรมันคาทอลิกจันทบุรี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 - 2566 มีดังนี้
ซีจีทีเอ็น เอสปาญอล

ซีจีทีเอ็น เอสปาญอล  เป็นเป็นช่องรายการข่าวโทรทัศน์ภาคภาษาสเปนของสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน ภายใต้เครือข่ายโทรทัศน์ภาคบริการโลกแห่งประเทศจีน หรือ China Global Television Network ออกอากาศครั้งแรกเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 โดยแยกตัวจากซีซีทีวี อี แอนด์ เอฟ 
เพื่อเพิ่มช่องทางความบันเทิงต่างประเทศผู้ชม รายการทั้งหมดมีคำบรรยายภาษาสเปน นอกจากนี้ยังมีข่าวรายการ ข่าวภาคภาษาสเปน รายการเหล่านี้ให้ความคุ้มครองทั้งจีนและข่าวต่างประเทศ
รายการส่วนใหญ่ใน CCTV-E มีความยาวประมาณ 30 นาที คุณลักษณะต่าง ๆ เนื้อหารวมทั้งข่าว รายการเพื่อการศึกษา และละครจีน 
นอกจากนี้ยังมีรายการที่เสนอและคำแนะนำการท่องเที่ยวต่าง ๆ ในประเทศจีน 
CCTV-E ออกอากาศครั้งแรก 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งจะออกอากาศแทนช่อง CCTV-E&F ซึ่งเป็นช่องรายการภาคภาษาสเปนและฝรั่งเศส
ซีซีทีวี เอสปาญอล ได้เปลี่ยนชื่อเป็น ซีจีทีเอ็น เอสปาญอล พร้อมกับช่องโทรทัศน์ภาคภาษาต่างประเทศของซีซีทีวีทั้งหมด พร้อมกับการจัดตั้งเครือข่ายโทรทัศน์ภาคบริการโลกแห่งประเทศจีน หรือ China Global Television Network เพื่อแยกเอาช่องโทรทัศน์ภาคภาษาต่างประเทศของซีซีทีวีทั้งหมด มาขึ้นกับ CGTN เพื่อความคล่องตัวในการบริหารงาน โดยทั้งนี้ กราฟิก เพลงประกอบ ยังคงใช้ต่อเนื่องมาจากซีซีทีวีเอสปาญอลเดิม เพียงแต่กราฟิกมีการปรับสีจากเดิมสีแดงเป็นสีน้ำเงิน
ยุทธการที่อาแซ็งกูร์

ยุทธการอาแซ็งกูร์  เป็นยุทธการในสงครามร้อยปีที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1415 ที่เมืองอาแซ็งกูร์ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายอังกฤษที่นำโดยพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ และฝ่ายฝรั่งเศสที่นำโดยชาร์ลส์ ดาลเบรต์ ผลของยุทธการครั้งนี้ฝ่ายอังกฤษได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดต่อกองกำลังที่เหนือกว่ามากของฝรั่งเศส 
ชัยชนะของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีเป็นการเริ่มสมัยของสงครามใหม่ เมื่อพระเจ้าเฮนรีทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสหลังจากที่ผลของการเจรจาในการสละสิทธิราชบัลลังก์ฝรั่งเศสเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับค่าตอบแทนไม่ประสบผลสำเร็จ 
พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศสไม่ทรงสามารถนำกองทัพด้วยพระองค์เองได้เนื่องจากการประชวร ทางฝ่ายฝรั่งเศสจึงนำโดยชาร์ลส์ ดาลเบรต์ผู้เป็นข้าหลวงแห่งฝรั่งเศส (Constable of France) และขุนนางกลุ่มอาร์มันญัค (Armagnac party)
สิ่งสำคัญที่เกิดขึ้นในสงครามครั้งนี้ในด้านความก้าวหน้าทางอาวุธที่ทำให้ฝ่ายอังกฤษได้รับชัยชนะคือการใช้ธนูแบบที่เรียกว่า ธนูยาวอังกฤษ ที่เป็นองค์ประกอบส่วนใหญ่ของกองทัพของสมเด็จพระเจ้าเฮนรี
ประเทศแอลจีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ประเทศแอลจีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 8-24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอลจีเรียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 62 คน ใน 13 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแอลจีเรียได้รับเหรียญรางวัลได้แก่ 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 2 เหรียญ
ประเทศตุรกีในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

ประเทศตุรกี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยมีตัวแทนประเทศเข้าร่วมแข่งขัน 67 คน
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ยุทธการลัดฟอร์ดบริดจ์

ยุทธการลัดฟอร์ดบริดจ์  เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1459 ที่ลัดฟอร์ดบริดจ์ในมณฑลชร็อพเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยริชาร์ด ดยุคแห่งยอร์ค ผลของยุทธการครั้งนี้แลงคาสเตอร์เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ
หลังจากที่ได้รับชัยชนะในยุทธการบลอร์ฮีธระหว่าเขตแดนชร็อพเชอร์และสตาฟฟอร์ดเชอร์แล้วฝ่ายยอร์คก็เดินทัพไปยังวูสเตอร์ แต่ก็ต้องถอยกลับมาตั้งหลักที่ลัดฟอร์ดบริดจ์ในชร็อพเชอร์หลังจากที่พบกองทัพที่มีกำลังเหนือกว่ามากของฝ่ายแลงคาสเตอร์
เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1459 เซอร์แอนดรูว์ ทรอลล็อพผู้บังคับกองทหารจากคาเลส์ก็หันไปเข้าข้างแลงคาสเตอร์เมื่อพระเจ้าเฮนรีพระราชทานอภัยโทษ ที่ทำให้ทรงทราบถึงข้อมูลและแผนการโจมตีของฝ่ายยอร์ค แลงคาสเตอร์มีกองกำลังมากกว่าฝ่ายยอร์คถึงสามต่อหนึ่ง ค่ำวันนั้นเมื่อรู้ว่าไม่มีทางชนะดยุคแห่งยอร์คและลูกสองคน พร้อมกับเอิร์ลแห่งวอริค และ เอิร์ลแห่งซอลสบรี ก็หนีไปคาเลส์และไอร์แลนด์จากสนามรบ กองทหารที่ตื่นขึ้นมาทราบว่าไม่มีผู้นำต่างก็กระจัดกระจายหนีกันไปตาม ๆ กันทิ้งให้ฝ่ายยอร์คเข้าปล้นเมืองลัดโลว์ผู้สนับสนุนฝ่ายยอร์ค ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากสะพานเท่าใดนัก
ยุทธการที่เอ็ดจ์โคทมัวร์

ยุทธการเอ็ดจโคทมัวร์  เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1469 ที่เดนสมัวร์ในมณฑลนอร์ทแธมป์ตันเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริคที่ 16 และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยวิลเลียม เฮอร์เบิร์ต เอิร์ลแห่งเพมโบรคที่ 1 ผลของยุทธการครั้งนี้แลงคาสเตอร์เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ
ยุทธการที่สโตกฟิลด์

ยุทธการสโตคฟิลด์  เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1487 ที่เมืองอีสต์สโตคในมณฑลน็อตติงแฮมเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 7 และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยจอห์น เดอลาโพล เอิร์ลแห่งลิงคอล์นที่ 1 ผลของยุทธการครั้งนี้แลงคาสเตอร์เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ
จอห์น เฮาเวิร์ด ดยุคแห่งนอร์โฟล์คที่ 1

จอห์น เฮาเวิร์ด ดยุกแห่งนอร์โฟล์คที่ 1  (ค.ศ. 1421 - 22 สิงหาคม ค.ศ. 1485) จอห์น เฮาเวิร์ด ดยุกแห่งนอร์โฟล์คที่ 1 เป็นนักการทหารและขุนนางชาวอังกฤษผู้มีบทบาทในสงครามดอกกุหลาบ จอห์นเป็นดยุกแห่งนอร์ฟอล์กตระกูลเฮาเวิร์ดคนแรก และเป็นพระสหายสนิทและผู้สนับสนุนสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ต่อมามาเสียชีวิตด้วยกันในยุทธการบอสเวิร์ธฟิลด์
เพอร์คิน วอร์เบ็ค

เพอร์คิน วอร์เบ็ค  (? - (23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1499) เพอร์คิน วอร์เบ็คเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์อังกฤษระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 7 วอร์เบ็คอ้างตนว่าเป็นริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี ดยุคแห่งยอร์คที่ 1 (Richard of Shrewsbury, 1st Duke of York) พระราชโอรสองค์รองในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ วอร์เบ็คมาจากตระกูลเฟล็มมิงเกิดที่ตูร์เนราวปี ค.ศ. 1474 “เพอร์คิน วอร์เบ็ค” ของตำนานเดิมอ้างตนว่าเป็นลูกของข้าราชการฝรั่งเศส จอห์น เดอ แวร์เบ็คก์ และ แค็ทเธอริน เดอ ฟาโร
เพราะการที่ไม่ทราบชะตากรรมของริชาร์ดแห่งชรูว์สบรีผู้ที่เป็นหนึ่งในเจ้าฟ้าสองพระองค์ทีถูกนำไปจำขังในหอคอยแห่งลอนดอน (นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าริชาร์ดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1483) การอ้างของวอร์เบ็คจึงมีผู้เชื่ออยู่บ้างแต่จะเชื่อจริงหรือมีความต้องการแอบแฝงที่จะโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าเฮนรีก็ไม่เป็นที่ทราบ นักประวัติศาสตร์กล่าวว่ากรณีของวอร์เบ็คทำให้พระเจ้าเฮนรีหมดเงินไปกว่า 13,000 ปอนด์ (ราว 6.4 ล้านปอนด์ในปี ค.ศ. 2007) ซึ่งเป็นการดึงพระราชทรัพย์จากท้องพระคลังที่มีปัญหาอยู่แล้ว
แอนน์ แลนเดอร์ตอบปัญหาชีวิต

แอนน์ แลนเดอร์ เป็นนามปากกา ในคอลัมน์ตอบปัญหา ในหนังสือพิมพ์ชิคาโก ซัน-ไทมส์ (Chicago Sun-Times) ของนักเขียนคอลัมน์ชื่อ รูท ครอวลี (Ruth Crowley) ซึ่งเริ่มตีพิมพ์คอลัมน์นี้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1943 ต่อมาคอลัมน์ตอบปัญหานี้ถูกโอนมาอยู่ในความรับผิดชอบของ เอสเทอร์ พอลลิน ไฟร์ดแมน ลีดเดอร์เรอร์ ในปี ค.ศ. 1955 หรือประมาณ 12 ปีต่อมา นับเป็นเวลาประมาณ 56 ปีแล้วที่คอลัมน์ “ถามแอนน์ แลนเดอร์ (Ask Ann Landers)” ได้รับการตีพิมพ์และเป็นคอลัมน์ที่ได้รับความนิยม ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ ทั่วทั้งแถบอเมริกาเหนือ อันเนื่องมาจากความนิยมอ่าน ความแพร่หลายและตีพิมพ์มาอย่างยาวนาน จนอาจกล่าวได้ว่า ทั้งการถามคำถามและข้อแนะนำที่ได้จากคอลัมน์นี้ เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรม และสถาบัน ๆ หนึ่งของชาวอเมริกันก็ว่าได้
รูท ครอวลี (1943 – 1955).
รู้ท ครอวลี เป็นนางพยาบาลในเมืองชิคาโก เดิมเธอเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับการดูแลเด็กเล็กในหนังสือพิมพ์เดอะซัน (The Sun) มาตั้งแต่ปี 1941 นามปากกา Ann Lander นั้น เธอนำมาจากนามสกุลของครอบครัวเพื่อน และปิดบังไม่ให้ชื่อจริงของเธอที่ใช้เขียนคอลัมน์ (ซึ่งต่างจาก ลี๊ดเดอร์เรอร์ (Lederer) ผู้เขียนคอลัมน์นี้ต่อจากเธอ) ครอวลีเขียนคอลัมน์ตอบปัญหามีชื่อเสียงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 ถึงปี 1951 หลังจากปี 1951 แล้ว คอลัมน์ของเธอถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ชิคาโก ซัน-ไทมส์ และหนังสือพิมพ์อื่น ๆ อีก 26 ฉบับ จนเธอถึงแก่กรรมในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 
ครอวลี่เขียนคอลัมน์ตอบปัญหานี้ยาวนานกว่า 9 ปี ในชื่อว่า แอนน์ แลนเดอร์ หลังจากครอวลี่ถึงแก่กรรมแล้ว มีนักเขียนคนอื่นมาตอบจดหมายแทนเธออยู่ในช่วงสั้น ๆ รวมถึง คอนนี่ แชนเซลเลอร์ (Connie Chancellor) แต่ที่มีชื่อเสียงยาวนานที่สุดคือ เอสเทอร์ ลีดเดอร์เรอร์ (Esther Pauline Friedman Lederer 1955 – 2002)
เอสเทอร์ ลีดเดอร์เรอร์ (1955-2002).
เอสเทอร์ หรือ “Eppie” พอลลีน เฟรดแมน ลีดเดอร์เรอร์
ราบิแย กาดีร์

ราบิแย กาดีร์ (อุยกูร์: رابىيه قادىر, "Rabiyä Qadir", อ่านออกเสียง) (เกิด 21 มกราคม ค.ศ. 1947) เป็นนักธุรกิจหญิงชาวมุสลิมอุยกูร์ และเป็นผู้นำการประท้วงทางการเมือง ในเขตตะวันตกเฉียงเหนือของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ ของประเทศจีน เธอได้รับเลือกเป็นประธานองค์กรชาวอุยกูร์ลี้ภัย (World Uyghur Congress) ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 
ราบิแย กาดีร์ เกิดในครอบครัวยากจนในเมืองอัลไต เธอเริ่มทำธุรกิจร้านซักรีดในปี พ.ศ. 2519 และขยายกิจการเป็นธุรกิจค้าปลีก และห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ และขยายไปสู่กิจการค้าตามแนวชายแดนจีน รัสเซีย และคาซักสถาน ภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต นอกจากนั้นเธอยังได้ก่อตั้งมูลนิธิชื่อ 1,000 Families Mothers Project เป็นองค์กรที่สนับสนุนให้หญิงชาวอุยกูร์ริเริ่มทำธุรกิจของตัวเอง 
กอดีร์ถูกทางการจีนจับกุมตัวในปี พ.ศ. 2542 ด้วยข้อหาวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลกลาง และให้การสนับสนุนขบวนการแบ่งแยกดินแดนของชนกลุ่มน้อยอุยกูร์ เธอได้รับการปล่อยตัวเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2548 ก่อนหน้าการเดินทางไปเยือนภูมิภาคเอเชียตะวันออกของนางคอนโดลีซซา ไรซ์ อดีตรัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐอเมริกา และเดินทางไปสมทบกับครอบครัวในสหรัฐอเมริกา
ราบิแย กาดีร์ ถูกทางการจีนกล่าวหาว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ปะทะระหว่างชาวอุยกูร์และชาวฮั่นในเมืองอุรุมชี เมืองหลวงของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 แต่เธอได้ปฏิเสธข้อกล่าวหานี้
แผนลวงสะท้านโลก

แผนลวงสะท้านโลก  เป็นนวนิยายแนววิทยาศาสตร์/ระทึกขวัญ ผลงานชิ้นที่ 3 ของแดน บราวน์ ผู้ประพันธ์ รหัสลับดาวินชี เนื้อเรื่องเกี่ยวข้องกับการค้นพบสิ่งมีชีวิตนอกโลก โดยมีการเมืองอยู่เบื้องหลัง
เนื้อเรื่อง.
 เมื่อดาวเทียมดวงใหม่ของนาซา ตรวจพบหลักฐานของวัตถุที่หายากอย่างน่าทึ่งฝังลึกอยู่ใต้หิ้งน้ำแข็งแถบขั้วโลกเหนือ องค์การอวกาศที่กำลังซวนเซของสหรัฐฯ ก็รีบประกาศอ้างชัยชนะซึ่งกำลังเป็นที่ต้องการอย่างยิ่ง...ชัยชนะที่จะส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อนโยบายอวกาศของสหรัฐฯและการเลือกตั้งประธานาธิบดีที่กำลังจะมาถึง ประธานาธิบดีผู้อยู่ในตำแหน่งจึงส่งราเชล เซกซ์ตัน นักวิเคราะห์ข่าวกรองประจำทำเนียบขาว ไปยืนยันความถูกต้องเป็นของแท้ของสิ่งที่ค้นพบนั้น พร้อมกับคณะผูเชี่ยวชาญอีกหลายคน รวมทั้งไมเคิล ทอลแลนด์ นักวิชาการชื่อดัง เจ้าของรายการสารคดีดังทางโทรทัศน์ แต่พวกเขากลับค้นพบสิ่งที่อยู่เหนือความคาดคิด นั่นคือหลักฐานการฉ้อฉลหลอกลวงครั้งมโหฬาร 
แต่ก่อนที่ราเชลจะทันได้ติดต่อแจ้งความจริงกับประธานาธิบดี เธอกับทอลแลนด์กลับถูกกลุ่มมือสังหารจอมโหดที่อยู่ใต้คำบงการของผู้ทรงอำนาจลึกลับตามล่าสังหารเพื่อปิดปาก มิให้ความจริงอันร้ายกาจนั้นถูกเปิดโปงออกมา ราเชลกับทอลแลนด์ต้องฝ่าฟันอันตรายแทบเอาชีวิตไม่รอดในสภาพแวดล้อมอันสุดหฤโหดนานา ตั้งแต่หิ้งน้ำแข็งอันเย็นเยือกแถบอาร์กติกไปจนถึงภูเขาไฟใต้ทะเลที่พร้อมจะปะทุเมื่อปะทะชนวน โดยความหวังเพียงอย่างเดียวที่จะเอาชีวิตรอดได้ คือต้องกระชากหน้ากากผู้อยู่เบื้องหลัง แผนลวงสะท้านโลก
จังหวัดอาวาชาปัน

อาวาชาปัน  เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศ มีพื้นที่ประมาณ 1,240 ตารางกิโลเมตร มีเมืองหลักชื่ออาวาชาปัน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด จำนวนประชากรที่อาศัยอยู่ในจังหวัดมีประมาณ 380,000 คน
จังหวัดกาบัญญัส

กาบัญญัส  เป็นจังหวัดในประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของประเทศ มีเมืองหลักคือเซนซุนเตเปเก ซึ่งมีความหมายในภาษาปีปิลว่า "เนินเขา 400 เนิน" เพราะบริเวณรอบ ๆ เมืองมีเขาเป็นจำนวนมาก จังหวัดกาบัญญัสมีพื้นที่ประมาณ 1,104 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 215,000 คน
จังหวัดชาลาเตนังโก

ชาลาเตนังโก  เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีเมืองหลักชื่อชาลาเตนังโก จังหวัดชาลาเตนังโกมีพื้นที่ประมาณ 2,017 ตารางกิโลเมตร โดยมีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 220,000 คน
จีนไทเปในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

จีนไทเป เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 8 - 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551ทั้งนี้ ไต้หวันเข้าร่วมการแข่งขันในฐานะจีนไทเป ไม่ใช่ สาธารณรัฐจีนซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามกับสาธารณรัฐประชาชนจีน และไม่ใช้เพลงชาติและธงชาติของสาธารณรัฐจีนแต่ใช่ธงโอลิมปิกของจีนไทเปแทน
ในการแข่งขันครั้งนี้ จีนไทเปได้ 4 เหรียญทองแดงจากยกน้ำหนักและเทควันโด
จังหวัดกุสกาตลัน

กุสกาตลัน  เป็นจังหวัดของประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ มีพื้นที่ 756 ตารางกิโลเมตร นับเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดในประเทศ มีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 200,000 คน
จังหวัดลาลิเบร์ตัด

ลาลิเบร์ตัด  เป็นจังหวัดในประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ มีเมืองหลักชื่อว่าซานตาเตกลา พื้นที่จังหวัดมีประมาณ 1,653 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 840,000 คน
จังหวัดลาปัซ (ประเทศเอลซัลวาดอร์)

ลาปัซ  เป็นจังหวัดในประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของประเทศ มีเมืองหลักชื่อว่าซากาเตโกลูกา จังหวัดลาปัซมีพื้นที่ประมาณ 1,224 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 320,000 คน
จังหวัดลาอูนิออน

ลาอูนิออน  เป็นจังหวัดในประเทศเอลซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของประเทศติดกับประเทศฮอนดูรัส มีพื้นที่ประมาณ 2,074 ตารางกิโลเมตร มีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 373,000 คน
พลังงานกล

พลังงานกล ในทางฟิสิกส์ จะหมายถึง พลังงานที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่โดยตรงของวัตถุ โดยประกอบไปด้วยพลังงานศักย์และพลังงานจลน์
จากสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ 1 กล่าวว่า เครื่องผ่อนแรงไม่ว่าจะเป็นชนิดใดก็ตาม ต้องการแรงที่จะขับดันให้มันทำงาน แรงนี้ได้จากพลังงานกล แรงที่มนุษย์มีอยู่แล้วได้จากกล้ามเนื้อแขน ขา ซึ่งนับว่าเป็นพลังงานกลอย่างหนึ่งเมื่อต้องทำงานมากๆ ก็ต้องเพิ่มจำนวน คนทำงาน ผู้มีอำนาจมีเงินก็ใช้กำลังเกณฑ์บังคับหรือซื้อคนมาใช้ให้ทำงานเรียกว่า ทาส ทาสเป็นพลังงานกลที่สำคัญในสมัยโบราณ เรือเดินทะเลในสมัยนั้นบางทีใช้กำลังขับแล่นด้วยฝีพายของทาส ซึ่งถูกล่ามโซ่ติดกับกราบเรือทั้งสองกราบ นายทาสตีกลองให้จังหวะฝีพายเป็นการควบคุมความเร็วของเรือ
มนุษย์อาศัยขี่หลังม้าเป็นพาหนะมานานแล้ว จนสามารถควบคุมและบังคับมันได้ดี เมื่อมีเครื่องผ่อนแรง จึงใช้แรงงานของสัตว์เลี้ยง เช่น ใช้ให้ลากรถ หมุนโม่แป้ง และวิดน้ำ ฯลฯ ม้าลา วัว ควาย อูฐ ช้าง เป็นสัตว์เลี้ยงสำคัญที่ให้พลังงานกล ในแถบขั้วโลกเหนือ ชาวเอสกิโม(Eskimo) และพวกแลปป์ (Lapp) ใช้สุนัขและกวางเรนเดียร์ในการลากเลื่อนไปในทุ่งน้ำแข็ง
แรงที่ได้จากพลังงานกลธรรมชาติมีอยู่หลายอย่าง ที่มนุษย์รู้จักนำมาใช้ก่อนอย่างอื่นคงจะเป็นการขับแล่นเรือใบด้วยกระแสลม ในยุโรปมีการใช้แรงกระแสน้ำในลำธารให้หมุนล้อจักรไม้เพื่อโม่แป้ง ในบางแถบของโลกมีภูเขาไฟ น้ำที่ไหลซึมลงไปในบริเวณนั้น เมื่อกระทบกับความร้อนใต้ดินกลายเป็นไอพุ่งขึ้นมาตามรอยแตกร้าวของหินเกิดเป็นน้ำพุร้อน ซึ่งมีแรงดันพอที่จะใช้ประโยชน์ได้ ในอิตาลีและนิวซีแลนด์ได้มีการควบคุมความดันของไอน้ำจากน้ำพุร้อน เพื่อนำมาใช้หมุนกังหันสำหรับเครื่องกำเนิดไฟฟ้า
เครื่องจักรกลสมัยใหม่ใช้แรงงานจากพลังงานกลอื่นๆ ที่ไม่ใช่แรงงานจากกล้ามเนื้อ เพราะว่าอาจนำมาใช้งานตรากตรำและบังคับควบคุมได้ตามแต่ต้องการ พลังงานกลดังกล่าวอาจจะได้มาโดยการแปรรูปจากพลังงานความร้อน เช่น แรงระเบิดในลูกสูบ จากพลังงานไฟฟ้า เช่น การหมุนของมอเตอร์ไฟฟ้า เป็นต้น พลังงานกล ซึ่งอาจจะปลดปล่อยแรงงานที่คำนวณได้ แบ่งออกเป็นสองหมวดใหญ่ คือ พลังงานจลน์ และพลังงานศักย์
ฮ่องกงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

เขตบริหารพิเศษฮ่องกง เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 8 สิงหาคม – 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551
ฮ่องกงยังเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันขี่ม้าที่สนามขี่ม้าฮ่องกงอีกด้วย
เจมส์ เบ็ค (นักประวัติศาสตร์ศิลป์)

เจมส์ เบ็ค  (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1930 - 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2007) เจมส์ เบ็คเป็นศาสตราจารย์วิชาประวัติศาสตร์ศิลปะของมหาวิทยาลัยโคลัมเบียและนักประวัติศาสตร์ศิลป์คนสำคัญชาวอเมริกันผู้มีความเชี่ยวชาญในสาขายุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี และเป็นนักวิจารณ์ผู้มีความคิดเห็นรุนแรงต่อโครงการเด่นๆ หลายโครงการที่เกี่ยวกับการบูรณปฏิสังขรณ์งานศิลปะ และ การบ่งงานศิลปะแก่ศิลปินคนใหม่ (re-attributions of artworks) นอกจากนั้นเบ็คก็ยังเป็นผู้ก่อตั้งองค์การผู้สังเกตการณ์ศิลปะนานาชาติ (ArtWatch International) ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีจุดประสงค์ในการรณรงค์ต่อต้านพฤติกรรมอันขาดความรับผิดชอบที่เกิดขึ้นในแวดวงศิลปะ
ลั้ล...ลา

ลั้ล...ลา  คือสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 2 ของภคมน บุณยะภูติหรือลูกโป่ง AF4 นักร้องชาวไทย จากรายการทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 4 อัลบั้มนี้ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
อาณาจักรพูยอ

อาณาจักรพูยอ (#เปลี่ยนทาง , ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 494) เป็นอาณาจักรโบราณของเกาหลี ซึ่งอาณาจักรพูยอนี้อาจจะรู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่า "พูยอตะวันออก" ซึ่งได้แยกตัวออกมาจากอาณาจักรพูยอตะวันตก (หรืออาณาจักรโชบุน) อาณาจักรพูยอได้พัฒนามาอย่างต่อเนื่องจนเทียบเท่ากับอาณาจักรโคกูรยออีกด้วย อาณาจักรพูยอนี้ได้รับการสถาปนาก่อตั้งโดยพระเจ้าแฮบูรูที่ทรงย้ายมาจากเมืองทางทะเล
การล่มสลาย.
หลังจากพระเจ้ากึมวาเสด็จสวรรคตลง ราชสมบัติก็ตกเป็นของพระเจ้าแทโซ ภายหลังต่อมาพระเจ้าแทโซได้พัฒนาทางการทหารจนเข้มแข็งยิ่งกว่าอาณาจักรโคกูรยอ และพระเจ้าแทโซยังทรงก่อสงครามกับอาณาจักรข้างเคียงตลอดรัชสมัยของพระองค์ โดยเหลือเพียง 4 อาณาจักรที่พระเจ้าแทโซทรงพิชิตไม่สำเร็จ คือ อาณาจักรโคกูรยอ อาณาจักรแพ็กเจ อาณาจักรนังนัง และอาณาจักรชิลลา 
อาณาจักรพูยอได้ล่มสลายลงเมื่อพระเจ้าแทโซเสด็จสวรรคต หลังจากการถูกพระเจ้าแดมูซิน (พระราชาองค์ที่ 3 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ) สังหารในสงครามระหว่างอาณาจักรพูยอกับอาณาจักรโคกูรยอ ภายหลังต่อมา พระเจ้าแดมูซินไม่ทรงต้องการลบล้างแคว้นพูยอ จึงได้ให้เจ้ายองโพพระอนุชาของพระเจ้าแทโซเสด็จขึ้นครองราชย์ปกครองแคว้นพูยอต่อในฐานะเจ้าประเทศราชของอาณาจักรโคกูรยอ แต่หลังจากเจ้ายองโพสวรรคตไปก็ไม่มีรัชทายาท ทำให้อาณาจักรพูยอล่มสลายและถูกผนวกกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโคกูรยอ
ประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยา

ประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยา  ตามที่เข้าใจกันในประวัติศาสตร์หมายถึงสาขาวิชาทางด้านงานศิลปะที่เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาทางประวัติศาสตร์และบริบทของลักษณะ (stylistic contexts) เช่น ประเภทของศิลปะ (genre), ลักษณะการออกแบบ (design), รูปทรง (format) และ การออกมาเป็นรูปร่าง (look) ซึ่งรวมทั้งศิลปะสาขาหลักที่ได้แก่จิตรกรรม ประติมากรรม และ สถาปัตยกรรม และรวมทั้งสาขาย่อยเช่นเซรามิค เฟอร์นิเจอร์ และศิลปะการตกแต่งอื่น ๆ หลักของสาขาวิชานี้มาจากงานชิ้นสำคัญ ๆ ที่สร้างโดยศิลปินตะวันตก และกฎว่าด้วยศิลปะตะวันตกก็ยังเป็นแกนสำคัญในการเลือกสรรงานที่ได้รับการบรรยายในตำราประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยามาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อมีการพยายามที่จะวางความหมายของสาขาวิชานี้ใหม่ให้กว้างขึ้น เพื่อรวมศิลปะที่ไม่ใช่ศิลปะตะวันตก, ศิลปะที่สร้างโดยศิลปินสตรี และศิลปะพื้นบ้านเข้าด้วย
คำว่า “ประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยา” (หรือบางครั้งก็เรียกว่า “ประวัติศาสตร์ศิลป์”) ครอบคลุมวิธีการศึกษาจักษุศิลป์หลายวิธี ที่โดยทั่วไปหมายถึงงานศิลปะ และ งานสถาปัตยกรรม สาขาของการศึกษาต่างๆ บางครั้งก็คาบกันเช่นที่นักประวัติศาสตร์ศิลป์เอิร์นสท กอมบริค ตั้งข้อสังเกตไว้ว่า “สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศิลป์ก็คล้ายกับบริเวณกอลของจูเลียส ซีซาร์ที่แบ่งออกเป็นสามส่วน อาศัยอยู่โดยชนสามเผ่าพันธุ์ที่ไม่จำเป็นต้องเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน: (1) ผู้ที่เป็นคอศิลป์ (connoisseurs), (2) ผู้ที่เป็นนักวิพากษ์ศิลป์ และ (3) ผู้ที่เป็นนักวิชาการจากสถาบันผู้เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านประวัติศาสตร์ศิลป์”
ในฐานะที่เป็นศาสตร์สาขาหนึ่งประวัติศาสตร์ศิลป์ต่างจากการวิพากษ์ศิลปะที่จะเน้นการสร้างพื้นฐานของคุณค่าของศิลปะโดยการเปรียบเทียบกับงานชิ้นอื่นที่เปรียบเทียบกันได้ทางด้านลักษณะ หรือการหันหลังให้แก่ลักษณะ หรือขบวนการศิลปะทั้งหมดที่พิจารณา และต่างจาก “ทฤษฎีศิลป์” (art theory) หรือ “ปรัชญาศิลป์” (philosophy of art) ที่คำนึงถึงธรรมชาติพื้นฐานของศิลปะ สาขาย่อยสาขาหนึ่งของการศึกษาประวัติศาสตร์ศิลป์คือวิชาสุนทรียศาสตร์ (aesthetics) ซึ่งเป็นการศึกษาถึงสุนทรียปรัชญา (Sublime) และการระบุหัวใจของสิ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นสิ่งที่มีความเป็นสุนทรีย์ แต่ตามทฤษฎีแล้วประวัติศาสตร์ศิลป์ไม่ใช่สิ่งที่กล่าวมาเพราะนักประวัติศาสตร์ศิลป์ใช้การวิจัยโดยวิธีประวัติศาสตร์ (historical method) ในการตอบคำถาม “ศิลปินสร้างงานขึ้นมาได้อย่างไร”, “ใครเป็นผู้อุปถัมภ์”, “ใครเป็นครู”, “ใครคือผู้ชมงาน”, “ใครเป็นผู้ได้รับอิทธิพลจากลักษณะงาน”, “ประวัติศาสตร์ตอนใดที่มีอิทธิพลต่องาน” และ “งานที่สร้างมีผลทางเหตุการณ์ทางศิลปะ การเมือง และ สังคมอย่างใด”
แต่กระนั้นประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยาก็มิได้หมายความว่าเป็นการศึกษาที่เกี่ยวกับการติดตามประวัติของงานเท่านั้น อันที่จริงแล้วนักประวัติศาสตร์ศิลป์มักจะวางพื้นฐานมาตรการการศึกษาโดยการวิเคราะห์งานแต่ละชิ้น และพยายามตอบปัญหาต่าง ๆ เช่น “อะไรคือสิ่งสำคัญของลักษณะของสิ่งที่ศึกษา”, “ความหมายใดที่งานชิ้นนี้พยายามสื่อ”, “งานชิ้นนี้มีผลต่อการดูอย่างใด”, “ศิลปินบรรลุจุดประสงค์ที่ต้องการหรือไม่”, “งานที่ศึกษาประกอบด้วยสัญลักษณ์อะไรบ้าง” และ “งานที่ศึกษาเป็นงานที่ออกนอกประเด็นหรือไม่”
ลั้ลลา

ลั้ลลา  เป็นตัวละครที่ปรากฏในแฟรนไชส์ภาพยนตร์"มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง"ของดิสนีย์/พิกซาร์ ลั้ลลาเป็นหนึ่งในห้าอารมณ์ (ภายหลังเพิ่มเป็นสิบอารมณ์) ภายในความรู้สึกนึกคิดของไรลีย์ แอนเดอร์เซน ลั้ลลาเป็นรูปร่างของอารมณ์ความร่าเริง (joy) และเป็นผู้นำอารมณ์ในศีรษะของไรลีย์ ลั้ลลาสวมเสื้อสีเขียว มีผิวสีเหลืองและผมสีน้ำเงิน ในภาพยนตร์ปี ค.ศ.2015 ลั้ลลาเป็นหนึ่งในสองตัวเอกคู่กับเศร้าซึม (Sadness) ให้เสียงพาย์โดยเอมี โพห์เลอร์ และให้เสียงพากย์ภาษาไทยโดยสุชัญญ์ญา นรปฏิพัทธิ์
ความนิยมของลั้ลลาในภาพยนตร์"มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง"นำไปสู่การปรากฏตัวอีกหลายครั้งในสื่อที่เกี่ยวข้อง ลั้ลลากลับมามีบทบาทในภาพยนตร์"มหัศจรรย์อารมณ์อลเวง 2" (ค.ศ. 2024) ในฐานะหนึ่งในกลุ่มตัวเอกอีกครั้ง และมีกำหนดให้กลับมามีบทบาทในรายการภาคแยกของภาพยนตร์ที่ยังไม่ประกาศชื่อทางดิสนีย์+
แม่น้ำวิสวา

แม่น้ำวิสวา  หรือ แม่น้ำวิสตูลา  เป็นแม่น้ำสายที่ยาวและมีความสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศโปแลนด์ โดยมีความยาว พื้นที่ลุ่มแม่น้ำวิสวาคิดเป็น ซึ่ง อยู่ในประเทศโปแลนด์
แม่น้ำนี้มักมีส่วนเกี่ยวโยงทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และอัตลักษณ์ประจำชาติโปแลนด์ ซึ่งเป็นทางน้ำที่สำคัญที่สุดของประเทศโปแลนด์ และคำว่า "ดินแดนวิสตูลา"  มีความหมายพ้องกับประเทศโปแลนด์ด้วย
ภูมิศาสตร์.
แม่น้ำวิสวาประกอบด้วยแม่น้ำจำนวนสามตอน ตอนบนไหลมาจากต้นน้ำมาจนถึงเมืองซันดอมีแยช (Sandomierz) ตอนกลางไหลจากซันดอมีแยชมาจนถึงปากแม่น้ำนาแรฟ (Narew) และแม่น้ำบุ๊ก (Bug) และตอนล่างไหลจากปากแม่น้ำนาแรฟมาจนถึงสามเหลี่ยมปากแม่น้ำวิสวาที่ทะเลบอลติก แม่น้ำวิสวามีระดับความสูงโดยเฉลี่ยสูงกว่าระดับทะเลปานกลางประมาณ 270 เมตร
แคว้นซาร์ดิเนีย

ซาร์ดิเนีย , ซาร์เดญญา  หรือ ซาร์ดิญญา เป็นหนึ่งในยี่สิบแคว้นและหนึ่งในห้าแคว้นปกครองตนเองของประเทศอิตาลี เป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (อันดับหนึ่งคือเกาะซิซิลี) มีพื้นที่ 24,090 ตารางกิโลเมตร (9,301 ตารางไมล์) มีแผ่นดินที่อยู่ใกล้ที่สุดได้แก่ (เรียงจากทิศเหนือตามเข็มนาฬิกา) เกาะคอร์ซิกาของประเทศฝรั่งเศส คาบสมุทรอิตาลี ประเทศตูนิเซีย และหมู่เกาะแบลีแอริกของประเทศสเปน แคว้นซาร์ดิเนียเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอิตาลีและเป็นพื้นที่ปกครองตนเองตามรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอิตาลี ที่มาของชื่อแคว้นนั้นยังไม่ทราบแน่นอน บางทีอาจมาจากชื่อเรียกของชนเผ่าท้องถิ่นที่เรียกท้องที่นั้นว่า "ซาร์ดี"
ภูมิศาสตร์.
ซาร์ดิเนียเป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ครอบคลุมพื้นที่ 23,821 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างละติจูดที่ 38° 51' เหนือ ถึง 41° 15' เหนือ และลองจิจูดที่ 8° 8' ตะวันออกถึง 9° 50' ตะวันออก ชายฝั่งของเกาะซาร์ดิเนียมีความยาวทั้งสิ้น 1,849 กิโลเมตร ส่วนใหญ่จะเป็นที่สูงและโขดหิน