หน้ากาก

หน้ากาก  คือเครื่องบังใบหน้าทั้งหมดหรือบางส่วน โดยทั่วไปเพื่อจุดประสงค์ในด้าน การป้องกัน, การปลอมตัว, การแสดง หรือ ความบันเทิง และมักใช้สำหรับ พิธีกรรม และธรรมเนียมปฏิบัติ หน้ากากถูกใช้มาตั้งแต่สมัยโบราณเพื่อวัตถุประสงค์ทั้งในด้าน พิธี และ ความจริงจัง รวมถึงใน ศิลปะการแสดง และเพื่อความบันเทิง โดยปกติแล้วจะสวมใส่บนใบหน้า แม้ว่าอาจวางไว้เพื่อให้เกิดผลในส่วนอื่น ๆ ของร่างกายของผู้สวมใส่ก็ได้
ใน ประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในด้านประติมากรรม คำว่า "หน้ากาก" หมายถึงใบหน้าที่ไม่มีร่างกาย ไม่ได้ปั้นเป็นรูปสามมิติ (ซึ่งจะเรียกว่า "หัว") แต่ปรากฏในรูปแบบนูนต่ำ
ศัพทมูลวิทยา.
ภาษาอังกฤษ.
คำว่า "mask" ปรากฏในช่วงทศวรรษที่ 1530 มาจากคำว่า "masque" ใน ภาษาฝรั่งเศสกลาง ซึ่งแปลว่า "สิ่งปกปิดเพื่อซ่อนหรือป้องกันใบหน้า" ซึ่งมีรากศัพท์มาจากคำว่า "maschera" ใน ภาษาอิตาลี ซึ่งมาจากคำว่า "masca" ใน ภาษาละตินยุคกลาง ที่แปลว่า "หน้ากาก, ผี, ฝันร้าย" คำนี้มีต้นกำเนิดที่ไม่แน่นอน อาจมาจากคำว่า "maskharah" مَسْخَرَۃٌ ใน ภาษาอาหรับ ซึ่งแปลว่า "ตัวตลก" จากคำกริยา "sakhira" ที่แปลว่า "เยาะเย้ย" อย่างไรก็ตาม มันอาจมาจากคำว่า "mascarar" ใน ภาษาถิ่นพรอว็องส์ ที่แปลว่า "ทำให้ดำ (ใบหน้า)" (หรือคำว่า "mascarar" ใน ภาษากาตาลา ที่เกี่ยวข้อง, "mascurer" ใน ฝรั่งเศสเก่า) ซึ่งในทางกลับกันก็มีต้นกำเนิดที่ไม่แน่นอนเช่นกัน - อาจมาจากแหล่งกำเนิดภาษาเยอรมันที่คล้ายกับคำว่า "mesh" ในภาษาอังกฤษ แต่อาจมาจาก "mask-" ที่แปลว่า "สีดำ" ซึ่งยืมมาจาก ภาษายุคก่อนอินโด-ยูโรเปียน ผู้เขียนชาวเยอรมันคนหนึ่งอ้างว่าคำว่า "mask" เดิมมาจากคำว่า "más que la cara" ในภาษาสเปน (แปลตรงตัวว่า "มากกว่าใบหน้า" หรือ "ใบหน้าที่เพิ่มเข้ามา") ซึ่งพัฒนามาเป็น "máscara" ในขณะที่คำว่า "maskharat" ในภาษาอาหรับ - หมายถึง การแสดงตลกซึ่งเป็นไปได้เฉพาะการปิดบังใบหน้า - จะอิงจากรากศัพท์ภาษาสเปนเหล่านี้ รูปแบบอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ "masecha" ใน ภาษาฮีบรู = "หน้ากาก"; "maskhara" مَسْخَرَ ในภาษาอาหรับ = "เขาเยาะเย้ย, เขาล้อเลียน", "masakha" مَسَخَ = "เขาเปลี่ยนแปลง" (สกรรมกริยา)
ประวัติ.
การใช้หน้ากากใน พิธีกรรม หรือ พิธี เป็นขนบธรรมเนียมของมนุษย์ที่เก่าแก่มากทั่วโลก แม้ว่าหน้ากากสามารถสวมใส่เพื่อการป้องกัน ในการล่าสัตว์ ในกีฬา ในงานเลี้ยง หรือในสงคราม - หรือเพียงแค่ใช้เป็นเครื่องประดับ หน้ากากในพิธีกรรมหรือหน้ากากตกแต่งบางชนิดไม่ได้ออกแบบมาเพื่อสวมใส่ แม้ว่าการใช้หน้ากากทางศาสนาจะลดลง แต่บางครั้งก็มีการใช้หน้ากากในการบำบัดด้วยละครหรือจิตบำบัด 
หนึ่งในความท้าทายใน มานุษยวิทยา คือการค้นหาที่มาที่แม่นยำของวัฒนธรรมมนุษย์และกิจกรรมในยุคแรก การประดิษฐ์และการใช้หน้ากากเป็นเพียงหนึ่งในพื้นที่ของการสืบสวนที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข การใช้หน้ากากมีมาหลายพันปีแล้ว มีการคาดเดาว่าหน้ากากชิ้นแรกอาจถูกใช้โดยคนดึกดำบรรพ์เพื่อเชื่อมโยงผู้สวมใส่กับอำนาจบางอย่างที่ไม่อาจโต้แย้งได้ เช่น เทพเจ้า หรือเพื่อให้ความน่าเชื่อถือต่อการอ้างสิทธิ์ของบุคคลในบทบาททางสังคมที่กำหนด
งานศิลปะ มานุษยรูปนิยม ที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักมีอายุประมาณ 30,000-40,000 ปี การใช้หน้ากากแสดงให้เห็นเป็นภาพกราฟิกในบางไซต์เหล่านี้ เท่าที่หน้ากากเกี่ยวข้องกับการใช้สีสงคราม หนัง วัสดุจากพืช หรือวัสดุที่ทำจากไม้ หน้ากากดังกล่าวจึงไม่สามารถเก็บรักษาไว้ได้ อย่างไรก็ตาม สามารถมองเห็นได้ในภาพวาดในถ้ำ ยุคหินเก่า ซึ่งมีการเก็บรักษาไว้หลายสิบภาพ ที่แหล่งโบราณคดี นีแอนเดอร์ทาล Roche-Cotard ในฝรั่งเศส พบหินเหล็กไฟที่มีลักษณะคล้ายใบหน้าซึ่งมีอายุประมาณ 35,000 ปี แต่ยังไม่ชัดเจนว่ามันตั้งใจให้เป็นหน้ากากหรือไม่ 
ใน งานเลี้ยงสังสรรค์ ของกรีกและลัทธิ ไดอะไนซัส ซึ่งเกี่ยวข้องกับการใช้หน้ากาก การควบคุมพฤติกรรมตามปกติจะถูกระงับชั่วคราว และผู้คนต่างสนุกสนานรื่นเริงนอกเหนือจากตำแหน่งหรือสถานะตามปกติของพวกเขา เรเน่ เกอนอน อ้างว่าในเทศกาล แซตเทอร์นาเลีย ของโรมัน บทบาทตามปกติมักจะกลับด้าน บางครั้งทาสหรืออาชญากรได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์และสถานะเป็นกษัตริย์ชั่วคราว เพียงเพื่อถูกฆ่าหลังจากเทศกาลสิ้นสุดลง เทศกาลคาร์นิวัลแห่งเมืองเวนิส ซึ่งทุกคนเท่าเทียมกันภายใต้หน้ากากของพวกเขามีอายุย้อนไปถึงปี ค.ศ. 1268 การใช้หน้ากากแบบงานรื่นเริงในเทศกาล ปูริม ของชาวยิวอาจมีต้นกำเนิดในช่วงปลายศตวรรษที่ 15 แม้ว่านักเขียนชาวยิวบางคนอ้างว่าเป็นส่วนหนึ่งของประเพณีของชาวยิวมาโดยตลอด 
ชนเผ่า อิโรคัวส์ ในอเมริกาเหนือใช้หน้ากากเพื่อการรักษาโรค (ดู สังคมหน้าปลอม) ใน เทือกเขาหิมาลัย หน้ากากทำหน้าที่เหนือสิ่งอื่นใดในฐานะสื่อกลางของพลังเหนือธรรมชาติ หน้ากากของชาว Yupʼik อาจเป็นหน้ากากนิ้วขนาดเล็ก แต่ยังมีหน้ากาก ที่แขวนจากเพดานหรือหามโดยคนหลายคน มีการสร้างหน้ากากด้วยการทำศัลยกรรมพลาสติกสำหรับทหารที่พิการ 
หน้ากากในรูปแบบต่าง ๆ - ศักดิ์สิทธิ์ ในทางปฏิบัติ หรือขี้เล่น - มีบทบาททางประวัติศาสตร์ที่สำคัญในการพัฒนาความเข้าใจเกี่ยวกับ "การเป็นมนุษย์หมายถึงอะไร" เพราะมันอนุญาตให้มีประสบการณ์เชิงจินตนาการของ "การเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างไร" ที่จะถูกเปลี่ยนเป็นอัตลักษณ์ที่แตกต่างออกไป (หรือเพื่อยืนยันอัตลักษณ์ทางสังคมหรือจิตวิญญาณที่มีอยู่) ไม่ใช่วัฒนธรรมทั้งหมดที่รู้จักการใช้หน้ากาก แต่ส่วนใหญ่รู้จัก 
หน้ากากในการแสดง.
ทั่วโลกมีการใช้หน้ากากเพื่อพลังในการแสดงออกซึ่งเป็นลักษณะเด่นของการแสดงแบบสวมหน้ากาก - ทั้งในพิธีกรรมและในประเพณีการละครต่าง ๆ บ่อยครั้งที่คำจำกัดความของการใช้หน้ากากใน พิธีกรรม และ ละคร ซ้อนทับและผสานเข้าด้วยกัน แต่ยังคงเป็นพื้นฐานที่มีประโยชน์สำหรับการจัดหมวดหมู่ ภาพของ หน้ากากตลกและโศกนาฏกรรมที่วางเคียงกัน ถูกใช้อย่างแพร่หลายเพื่อเป็นตัวแทนของศิลปะการแสดง และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง นาฏกรรม 
ในประเพณีการละครหลายอย่าง รวมถึง โรงละครกรีกโบราณ, ละคร โน ดั้งเดิมของญี่ปุ่น (ศตวรรษที่ 14 ถึงปัจจุบัน), ละคร ลาโม ดั้งเดิมของ ทิเบต, ทัลชุม ในเกาหลี และ เต้นต็อปเปง ของ อินโดนีเซีย โดยทั่วไปแล้วนักแสดงทุกคนจะสวมหน้ากาก โดยมีหน้ากากหลายประเภทที่ใช้สำหรับตัวละครประเภทต่าง ๆ 
ในกรุงโรมโบราณ คำว่า "เพอร์โซน่า" หมายถึง 'หน้ากาก' นอกจากนี้ยังหมายถึงบุคคลที่มี สัญชาติโรมัน เต็มรูปแบบ พลเมืองสามารถแสดงเชื้อสายของตนผ่าน "imagines" – หน้ากากแห่งความตาย ของบรรพบุรุษ สิ่งเหล่านี้คือแบบหล่อขี้ผึ้งที่เก็บไว้ใน "lararium" (ศาลเจ้าประจำตระกูล) พิธีกรรมทางผ่าน เช่น การเริ่มต้นของสมาชิกในครอบครัวที่อายุน้อยกว่าหรือพิธีศพ จะดำเนินการที่ศาลเจ้าภายใต้การดูแลของหน้ากากบรรพบุรุษ ในงานศพ นักแสดงมืออาชีพจะสวมหน้ากากเหล่านี้เพื่อแสดงการกระทำในชีวิตของบรรพบุรุษ ดังนั้นจึงเชื่อมโยงบทบาทของหน้ากากในฐานะวัตถุในพิธีกรรมและในโรงละคร
หน้ากากเป็นองค์ประกอบที่คุ้นเคยและชัดเจนใน วัฒนธรรมพื้นบ้าน และ ขบวนแห่ ดั้งเดิม พิธี พิธีกรรม และ งานเทศกาล และมักมีต้นกำเนิดมาแต่โบราณ โดยปกติแล้วหน้ากากจะเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องแต่งกายที่ประดับประดาไปทั่วร่างกายและเป็นตัวเป็นตนของประเพณีที่สำคัญต่อชีวิตทางศาสนาและ/หรือสังคมของ ชุมชน โดยรวมหรือกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งในชุมชน หน้ากากถูกใช้อย่างแพร่หลายและคงไว้ซึ่งพลังและความลึกลับทั้งสำหรับผู้สวมใส่และผู้ชม ความนิยมอย่างต่อเนื่องของการสวมหน้ากากใน งานคาร์นิวัล และสำหรับเด็ก ๆ ในงานปาร์ตี้และเทศกาลต่าง ๆ เช่น ฮาโลวีน เป็นตัวอย่างที่ดี ปัจจุบันสิ่งเหล่านี้มักเป็นหน้ากากพลาสติกที่ผลิตจำนวนมาก ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับ ภาพยนตร์ โทรทัศน์ หรือตัวละคร การ์ตูน ยอดนิยม - อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้เป็นเครื่องเตือนความจำถึงพลังที่ยั่งยืนของการเสแสร้งและการเล่น รวมถึงพลังและเสน่ห์ของหน้ากาก
หน้ากากพิธีกรรม.
หน้ากากในพิธีกรรมมีอยู่ทั่วโลก และแม้ว่าพวกมันจะมีแนวโน้มที่จะมีลักษณะร่วมกันหลายอย่าง แต่ก็มีการพัฒนารูปแบบที่โดดเด่นเป็นอย่างมาก หน้าที่ของหน้ากากอาจเป็นเรื่องมหัศจรรย์หรือศาสนา พวกมันอาจปรากฏในพิธีกรรมทางผ่านหรือเป็นการแต่งหน้าสำหรับรูปแบบของโรงละคร ในทำนองเดียวกัน หน้ากากอาจปกปิดผู้สำนึกผิดหรือเป็นประธานในพิธีสำคัญ พวกมันอาจช่วยไกล่เกลี่ยกับวิญญาณ หรือเสนอบทบาทในการปกป้องสมาชิกของสังคมที่ใช้พลังของพวกเขา นักชีววิทยา เจเรมี่ กริฟฟิธ ได้เสนอแนะว่าหน้ากากในพิธีกรรม ในฐานะตัวแทนของใบหน้ามนุษย์ เผยให้เห็นถึงสองแง่มุมพื้นฐานของสภาพจิตใจของมนุษย์: ประการแรก การปราบปรามตนเองหรือจิตวิญญาณที่ร่วมมือกันโดยสัญชาตญาณ และประการที่สอง สภาวะที่โกรธอย่างมากของสติปัญญาที่เห็นแก่ตัวที่ถูกประณามอย่างไม่ยุติธรรม 
ในบางส่วนของออสเตรเลีย หน้ากาก โทเท็ม ขนาดยักษ์ปกคลุมร่างกาย 
แอฟริกา.
มีหน้ากากหลากหลายรูปแบบที่ใช้ในแอฟริกา ในแอฟริกาตะวันตก มีการใช้หน้ากากในการเต้นรำสวมหน้ากากซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนาที่ตราขึ้นเพื่อสื่อสารกับวิญญาณและบรรพบุรุษ ตัวอย่างเช่น การเต้นรำสวมหน้ากากของวัฒนธรรม ชาวโยรูบา, ชาวอีโบ และ ชาวเอโดะ รวมถึง การเต้นรำสวมหน้ากากเอกุนกุน และ การเต้นรำแบบเอโดะตอนเหนือ โดยปกติแล้วหน้ากากจะถูกแกะสลักด้วยทักษะและความหลากหลายที่ไม่ธรรมดาโดยศิลปินซึ่งมักจะได้รับการฝึกฝนมาจากการเป็นผู้ฝึกงานของช่างแกะสลักระดับปรมาจารย์ ซึ่งมักเป็นประเพณีที่สืบทอดกันมาภายในครอบครัวจากรุ่นสู่รุ่น ศิลปินดังกล่าวดำรงตำแหน่งที่ได้รับความเคารพในสังคมชนเผ่าเนื่องจากผลงานที่เขาหรือเธอสร้างขึ้น ซึ่งไม่เพียงแต่รวบรวมเทคนิคงานฝีมือที่ซับซ้อนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความรู้ทางจิตวิญญาณ/สังคม และสัญลักษณ์ด้วย 
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />