pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
นอร์ธรอปกรัมแมน RQ-4 โกลบอลฮอว์ก

นอร์ธรอปกรัมแมน RQ-4 โกลบอลฮอว์ก (Northrop Grumman RQ-4 Global Hawk) เป็นโดรนลาดตระเวนเพดานบินสูงที่ควบคุมจากระยะไกล เริ่มเข้าประจำการในปี 2001 เดิมทีออกแบบโดยบริษัท Ryan Aeronautical (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของนอร์ธรอปกรัมแมน)
RQ-4 โกลบอลฮอว์ก ถูกออกแบบมาเพื่อการลาดตระเวนเชิงระบบและครอบคลุมพื้นที่กว้าง ด้วยการใช้เรดาร์สังเคราะห์ภาพความละเอียดสูง (SAR) ควบคู่กับ กล้องตรวจจับภาพแสงและอินฟราเรด (EO/IR) สามารถบินวนค้างพื้นที่เป้าหมายได้นานเพื่อเก็บข้อมูลข่าวกรองอย่างต่อเนื่อง มันถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศสหรัฐ ในฐานะโดรนเพดานบินสูงระยะเวลาทำการนาน (HALE) ที่รองรับการเก็บข้อมูลข่าวกรองหลากหลายมิติ เพื่อสนับสนุนปฏิบัติการทางทหารทั่วโลก ความสามารถด้านการลาดตระเวนขั้นสูงของ Global Hawk ช่วยให้การเลือกเป้าหมายอาวุธมีความแม่นยำมากขึ้น และยังเพิ่มความปลอดภัยให้แก่กองกำลังมิตร
เดิมทีสหรัฐมีแผนจะจัดหา 63 ลำ แต่ต่อมาลดเหลือ 45 ลำเนื่องจากค่าใช้จ่ายบานปลาย และในปี 2013 มีข้อเสนอให้ปลดประจำการรุ่น Block 30 จำนวน 21 ลำที่ใช้สำหรับภารกิจข่าวกรองทางสัญญาณ (SIGINT) สำหรับค่าใช้จ่ายการผลิตในช่วงแรกในปี 1994 เครื่องต้นแบบ 10 ลำแรกมีราคาเพียง 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อลำ แต่เมื่อถึงปี 2001 ราคาพุ่งขึ้นเป็น 60.9 ล้านดอลลาร์ และต่อมาเพิ่มขึ้นเป็น 131.4 ล้านดอลลาร์ในปี 2013 ทั้งนี้ กองทัพเรือสหรัฐได้นำโกลบอลฮอว์กมาพัฒนาต่อเป็น MQ-4C ไทรตัน สำหรับภารกิจลาดตระเวนทางทะเล ขณะที่กองทัพอากาศสหรัฐมีแผนจะปลดประจำการฝูงบินโกลบอลฮอว์กภายในปี 2027
แอร์บัส A400M แอตลาส

แอร์บัส A400M แอตลาส (Airbus A400M Atlas) เป็นเครื่องบินลำเลียงทางทหารแบบใบพัดเทอร์โบพร็อพสี่เครื่องยนต์ที่พัฒนาขึ้นในยุโรป โดยออกแบบโดยแอร์บัสมิลิทารี (ปัจจุบันคือ Airbus Defence and Space) เพื่อภารกิจลำเลียงเชิงยุทธวิธีที่มีขีดความสามารถเชิงยุทธศาสตร์ ใช้แทนเครื่องบินลำเลียงรุ่นเก่าอย่าง C-160 และ C-130 
A400M แอตลาส มีขนาดใหญ่กว่า C-130 เฮอร์คิวลิส แต่เล็กกว่า C-17 โกลบมาสเตอร์ทรี สามารถบรรทุกน้ำหนักได้มากกว่า C-130 และยังขึ้นลงบนสนามบินที่สภาพขรุขระได้ นอกจากภารกิจลำเลียงแล้ว A400M ยังสามารถทำภารกิจเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศและลำเลียงผู้ป่วยหากติดตั้งอุปกรณ์เสริมที่เหมาะสม
เที่ยวบินทดสอบครั้งแรกของ A400M เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2009 ที่เซบีญา ประเทศสเปน อย่างไรก็ตาม ในช่วงปี 2009–2010 โครงการนี้เกือบถูกยกเลิก เนื่องจากความล่าช้าในการพัฒนาและค่าใช้จ่ายที่บานปลาย แต่ชาติผู้สั่งซื้อยังคงตัดสินใจสนับสนุนโครงการต่อไป ภายในเดือนกรกฎาคม 2011 มีการสั่งซื้อ A400M รวมทั้งสิ้น 174 ลำ จากแปดประเทศ ลำแรกจะถูกส่งมอบให้กับกองทัพอากาศฝรั่งเศสในปี 2013
การออกแบบ.
A400M เป็นอากาศยานลำเลียงทางทหารสมัยใหม่ที่ถูกออกแบบมาเพื่อแทนที่เครื่องบินรุ่นเก่าอย่าง C-160 และ C-130 โดยมีขีดความสามารถเหนือกว่าในด้านการบรรทุก ปริมาตรภายใน และความอเนกประสงค์ในการปฏิบัติภารกิจ เครื่องบินสามารถบรรทุกได้สูงสุด 37 ตันในระยะทางกว่า 3,700 กิโลเมตร และห้องบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่สามารถปรับใช้ได้ทั้งการลำเลียงยุทโธปกรณ์ รถหุ้มเกราะ ระบบมิสไซล์ หรือแม้แต่เฮลิคอปเตอร์ รวมถึงภารกิจทางทหารอื่นๆ เช่น ลำเลียงพลร่ม อพยพผู้บาดเจ็บ และเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
ในด้านเทคโนโลยีการบิน A400M ใช้ระบบควบคุมการบินแบบดิจิทัล พร้อมห้องนักบินกระจกเต็มรูปแบบ และระบบไฮดรอลิกและไฟฟ้าที่ออกแบบให้มีความทนทานต่อความเสียหายจากการรบ โครงสร้างกว่าร้อยละ 30 ทำจากวัสดุคอมโพสิต โดยเฉพาะปีกคาร์บอนไฟเบอร์ขนาดใหญ่ที่ช่วยรองรับเชื้อเพลิงได้มากถึง 25,000 กิโลกรัม และเพิ่มประสิทธิภาพการบิน กำลังขับเคลื่อนมาจากเครื่องยนต์เทอร์โบพร็อพ Europrop TP400-D6 จำนวน 4 เครื่อง แต่ละเครื่องมีกำลัง 11,000 แรงม้า ขับเคลื่อนใบพัดคอมโพสิต 8 แฉกที่หมุนสวนทางกันในปีกเดียวกัน ซึ่งออกแบบให้ลดแรงบิด ลดการใช้ครีบหาง และเพิ่มประสิทธิภาพด้านแรงยกและการควบคุมเมื่อเครื่องยนต์ด้านนอกขัดข้อง
เพื่อความอยู่รอดในสนามรบ A400M ติดตั้งระบบป้องกันตนเองขั้นสูง เช่น J-MUSIC DIRCM เพื่อต้านมิสไซล์นำวิถีอินฟราเรด และเซนเซอร์เตือนภัยหลายสเปกตรัม รวมถึงระบบ Enhanced Vision System (EVS) สำหรับการบินกลางคืนหรือในสภาพอากาศเลวร้าย นอกจากนี้ยังสามารถทำหน้าที่เป็นเครื่องบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศด้วยอุปกรณ์ Hose-and-Drogue
กระเพาะปลาน้ำแดง

กระเพาะปลาน้ำแดง หรือ กระเพาะปลาตุ๋น (อังกฤษ: fish maw soup , Braised Fish Maw in Red Gravy ; จีน: 花膠 หรือ 鱼鳔) เป็นอาหารไทยที่มีต้นกำเนิดจากจีนอย่างหนึ่ง ทำจากถุงลมของปลา ประกอบด้วยกระเพาะปลาแห้งตุ๋นในน้ำซุปสีแดง เสิร์ฟบนเส้นก๋วยเตี๋ยวหรือเครื่องเคียงอื่นๆ อาหารจานนี้ประกอบด้วยส่วนผสมอย่าง ไก่ เห็ด เลือดไก่ และบางครั้งก็มีหน่อไม้และไข่นกกระทา รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ได้มาจากการผสมผสานระหว่างซีอิ๊ว ซอสหอยนางรม และเครื่องปรุงรส ขั้น ตอนแรกคือการทำให้กระเพาะปลานุ่มฟู จากนั้นเคี่ยวในน้ำเกรวี่เข้มข้นพร้อมกับส่วนผสมอื่นๆ จนนุ่ม
ในประเทศไทยมีขายตามร้านอาหารข้างทางทั่วไปจนไปถึงในภัตตาคาร ตามย่านชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีนทั่วประเทศ ในกรุงเทพฯจะพบเจออาหารประเภทนี้ได้ตาม ตลาดพลู เยาวราช สาทร บางรัก เป็นต้น
กระเพาะปลาที่ใช้ทำอาหาร ทำจากถุงลมปลาตากแห้งทอดกรอบ ตำรายาจีนถือว่ากระเพาะปลาเป็นยาชูกําลัง กระเพาะปลาที่มีราคาแพงที่สุด ทำจากถุงลมของปลากะพง
เมื่อแฟนผมกลายเป็นหนุ่มสุดฮอต

เมื่อแฟนผมกลายเป็นหนุ่มสุดฮอต (เกาหลี: ) เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีใต้แนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม กำกับโดย ยู กวน-โม และเขียนบทโดย อี แฮ-นา ดัดแปลงจากเว็บตูนชื่อเดียวกัน ผลิตโดย สตูดิโอเอ็น, Blossom Story และ Play Grounds นำแสดงโดย ยุน ซัน-ฮา, อาริน และ ยู ช็อง-ฮู ออกอากาศครั้งแรกทางช่องเคบีเอสทูเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2025 ทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 21:50 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) และสามารถรับชมผ่านสตรีมมิง วิว และ Rakuten Viki ในบางภูมิภาค
ตอนที่ 10 ซึ่งออกอากาศเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2025 ทำเรตติ้งได้ 0.5% ซึ่งนับว่าต่ำที่สุดที่เคยมีมาของละครที่ออกอากาศในช่วงเวลาไพรม์ไทม์ของโทรทัศน์ภาคพื้นดิน โดยทำลายสถิติเดิมของเรื่อง "Kick Kick Kick Kick" (ที่ภายหลังถูกย้ายไปออกอากาศช่วงดึกและมีเรตติ้งลดลงไปอีก) และ "หลักสูตร รัก101" ที่ออกอากาศเมื่อต้นปีเดียวกันนั้น
การผลิต.
การพัฒนา.
ละครเรื่องนี้ผลิตโดยสตูดิโอเอ็น มี ยู กวาน-โม ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับ, อี แฮ-นา เขียนบท โดยมี Blossom Story กับ Play Grounds ร่วมผลิต
การคัดเลือกนักแสดง.
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2024 มีการยืนยันรายชื่อนักแสดงได้แก่ยุน ซัน-ฮา สมาชิกวงอัสโตร, อาริน สมาชิกวงโอมายเกิร์ล, นักร้องสาว ชยู และนักแสดงชาย ยู ช็อง-ฮู
การถ่ายทำ.
มีการจัดอ่านบทเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2024 โดยการถ่ายทำคิวแรกเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2024
การออกอากาศ.
ซีรีส์ออกอากาศครั้งแรกทางช่อง เคบีเอส 2 เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2025 ในช่วงเวลาออกอากาศวันพุธ–พฤหัสบดี เวลา 21:50 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี)
เอ็มบราเออร์ EMB 314 ซูเปอร์ทูคาโน

เอ็มบราเออร์ EMB 314 ซูเปอร์ทูคาโน (Embraer EMB 314 Super Tucano) หรือที่สหรัฐกำหนดชื่อแบบ A-29 เป็นเครื่องบินเทอร์โบพร็อพ ใบพัดเดี่ยว สำหรับภารกิจโจมตีเบาและต่อต้านการก่อความไม่สงบ ออกแบบและสร้างโดยบริษัทเอ็มบราเออร์ของบราซิล พัฒนาต่อยอดมาจาก เอ็มบราเออร์ EMB 312 ทูคาโน เครื่องบินรุ่นก่อนหน้า
A-29 ซูเปอร์ทูคาโน ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นระบบที่มีต้นทุนต่ำ เหมาะสำหรับการปฏิบัติการในพื้นที่ที่มีภัยคุกคามต่ำ นอกจากการผลิตในบราซิลแล้ว เอ็มบราเออร์ยังได้ตั้งสายการผลิตในโปรตุเกสและในสหรัฐอเมริกา เพื่อผลิต A-29 สำหรับลูกค้าต่างประเทศอีกด้วย คู่แข่งโดยตรงของ A-29 ก็คือ บีชคราฟท์ AT-6 วูล์ฟเวอรีน จากสหรัฐ ซึ่งมีหน้าตาใกล้เคียงกัน
ขีดความสามารถ.
A-29 ใช้เครื่องยนต์ Pratt & Whitney Canada PT6A-68C แบบเทอร์โบพร็อพ ให้กำลัง 1,600 แรงม้า เครื่องยนต์ชนิดนี้มีจุดเด่นที่ใช้เชื้อเพลิงน้อย แต่ให้แรงขับสูง ช่วยให้บินได้นานต่อเนื่อง เหมาะกับภารกิจเฝ้าระวังและโจมตีที่ต้องใช้เวลาบนท้องฟ้าหลายชั่วโมง โครงสร้างล้อและปีกได้รับการออกแบบให้สามารถขึ้นลงบนรันเวย์สั้นหรือผิวทางกึ่งทุรกันดาร
ห้องนักบินของซูเปอร์ทูคาโนใช้ระบบ glass cockpit ที่ทันสมัยคล้ายเครื่องบินรบขนาดใหญ่ มีจอแสดงผลหลายจอและระบบควบคุมที่ช่วยให้นักบินทำงานได้ง่ายขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการบินหรือตรวจเป้า ระบบนำทางด้วยดาวเทียม (GPS) ร่วมกับระบบช่วยนำทางอื่น ทำให้บินได้แม่นยำทั้งกลางวันและกลางคืน ซูเปอร์ทูคาโนติดตั้งกล้องตรวจจับความร้อนและกล้องถ่ายภาพที่เห็นได้ชัดเจนแม้ในความมืด พร้อมตัวชี้เลเซอร์เพื่อชี้เป้าให้อาวุธนำวิถี นอกจากนี้ยังรองรับการเชื่อมต่อข้อมูลและภาพวิดีโอส่งตรงถึงหน่วยภาคพื้นแบบเรียลไทม์
A-29 ติดตั้งระบบเตือนภัยหากถูกล็อกเป้า พร้อมอุปกรณ์ยิงเป้าลวงเพื่อหลบหลีกการโจมตี มีเกราะป้องกันบางส่วนเพื่อเพิ่มความอยู่รอดเมื่อปฏิบัติการในพื้นที่เสี่ยง และระบบไฟฟ้าสำรอง ระบบอาวุธติดตั้งปืนกล 12.7 มม.ที่ปีก และสามารถติดตั้งอาวุธเสริมได้หลากหลาย เช่น จรวดไม่นำวิถี 70 มม, ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์หรือ GPS, กระเปาะปืนใหญ่ 20 มม. รวมถึงมิสไซล์อากาศสู่อากาศบางรุ่น
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน ฤดูกาล 2568–69 รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ

การแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน ฤดูกาล 2568–69 รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ จะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 8 และ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2568.
ทั้งหมด 4 สโมสรที่มาจากสี่ชาติสมาชิกจะเข้าร่วมในรอบคัดเลือกเพลย์ออฟ. สองผู้ชนะในรอบเพลย์ออฟจะได้ผ่านเข้าสู่ รอบแบ่งกลุ่ม เพื่อเข้าร่วมเป็น 10 ทีมที่เข้าสู่รอบแบ่งกลุ่ม.
ตารางการแข่งขัน.
ตารางการแข่งขันของรอบคัดเลือกเพลย์ออฟเป็นไปดังนี้.
ทีม.
ด้านล่างนี้คือรายชื่อทีมที่เข้าร่วมโดยเริ่มต้นที่รอบเพลย์ออฟ.
รอบเพลย์ออฟ.
การจับสลากสำหรับรอบเพลย์ออฟได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2568.
สรุปผลการแข่งขัน.
<section begin=PO />
เลกแระจะลงเล่นในวันที่ 8 สิงหาคม, และเลกที่สองจะลงเล่นในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2568. ผู้ชนะของแต่ละคู่จะได้ผ่านเข้าสู่ รอบแบ่งกลุ่ม.
<section end=PO />
ทำนายทายทัพ

ทำนายทายทัพ  เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวโรแมนติก BL นำแสดงโดยจิตรพล โพธิวิหคและทวินันท์ อนุกูลประเสริฐสร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันของดวินทร์ ออกอากาศทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 ทุกวันอาทิตย์ เวลา 20.30 น. (เวลามาตรฐานไทย) ตั้งแต่วันที่ 27 กรกฎาคม ถึง 28 กันยายน พ.ศ. 2568 
ละครเรื่องนี้ผลิตโดยจีเอ็มเอ็มทีวีและมีการปล่อยตัวอย่างละครในงาน "RIDING THE WAVE" ซึ่งเป็นงานแถลงข่าวเปิดตัวละครใหม่ของจีเอ็มเอ็มทีวีในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2567
ในไต้หวันละครเรื่องนี้เผยแพร่ทาง friDay Video
 น้องสาวของทัพฟ้า
เกมรักปาฏิหาริย์

เกมรักปาฏิหาริย์  เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวโรแมนติกดรามา ผลิตโดยเดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ กำกับโดยปวันรัตน์ นาคสุริยะ นำแสดงโดยธนภัทร กาวิละ และพีชญา วัฒนามนตรี ออกอากาศตอนแรกทางช่อง One 31 ทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 20.30 น. (เวลามาตรฐานไทย) ตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน ถึง 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567
เรื่องย่อ.
มายด์ (พีชญา วัฒนามนตรี) ลูกสาวคนเดียวของ ปราโมช (พลวัฒน์ มนูประเสริฐ) และ กัญญา (พิมพ์พรรณ ชลายนคุปต์) กำลังคบหาดูใจอยู่กับ ภาส (เจษฎ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์) เชฟหนุ่มมากความสามารถที่นิวยอร์ก แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...
เมื่อมายด์ต้องบินกลับเมืองไทยอย่างเร่งด่วน โชคชะตาก็พาให้เธอมาพบกับ ธีธัช (ธนภัทร กาวิละ) ลูกชายคนเดียวของ ธนา (ยุรนันท์ ภมรมนตรี) เจ้าของบริษัทยายักษ์ใหญ่
เรื่องราวที่เต็มไปด้วยเกมธุรกิจ คดีฆาตกรรมลึกลับ และการค้นหาความจริงเริ่มต้นขึ้น
เมื่อความรักกลายเป็นเกมธุรกิจที่ส่งผลกระทบต่อครอบครัว "เธอ" ยอมเสี่ยงหัวใจตัวเอง แม้ไม่รู้ว่า "ใคร" คือตัวการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้
 ลูกชายของรัมภาและธนา และน้องชายต่างพ่อของภาส และสามีของเอมิกา
 ลูกสาวคนเดียวของปราโมชและกัญญา เป็นแฟนกับภาส ยอมแต่งงานกับธีธัชเพื่อสืบหาความจริงเบื้องหลังการตายของแม่และภาส
 ภรรยาของธนา แม่ของธีธัชและภาส
 สามีของรัมภา พ่อของธีธัช และอาของภาส เป็นเจ้าของบริษัทยายักษ์ใหญ่ มีเบื้องหลังคือร่วมค้ายาเสพติดกับทรงสินและขวัญฤดี พ่อและแม่ของอลิสาด้วยการแอบผสมยาเสพติดลงในเยลลี่ที่ขายในคลีนิคของอลิสา
 นายตำรวจเพื่อนของมายด์ ที่เข้ามาทำคดียาเสพติดในเยลลี่ที่ขายในคลีนิคของอลิสา
 ภรรยาของธีธัช
เลือดหงส์

เลือดหงส์  เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวโรแมนติก ล้างแค้น ผลิตโดยโดยเอ็กแซ็กท์ นำแสดงโดยสันติภาพ สุวรรณพิมพ์และน้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์
ในปี พ.ศ. 2551 เอ็กแซ็กท์ได้นำละครเรื่องนี้กลับมาสร้างใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็นแก้วล้อมเพชร
เรื่องย่อ.
แม่แท้ ๆ ของน้ำฝน (น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์) มีภาวะแทรกซ้อนหลังคลอด จึงต้องรีบหาพี่เลี้ยงเด็กมาช่วยเลี้ยง ปรากฏว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ไม่ไกล เพิ่งคลอดลูกสาว เมื่อเห็นว่าครอบครัวของน้ำฝนร่ำรวยและตัวเองก็แทบจะไม่มีเงินเลี้ยงลูก จึงตัดสินใจสลับ อพัชชา (ราศี วัชราพลเมฆ) ลูกสาวของเธอกับน้ำฝน เมื่อเวลาผ่านไป น้ำฝนก็เติบโตเป็นหญิงสาวที่เพียบพร้อมทั้งความสวยและกิริยามารยาท เป็นที่รักใคร่ของทุกคน แตกต่างจากอพัชชาที่กลายเป็นคนหยาบคายและไม่เคารพผู้อื่น
แม่น้ำลูอังวา

แม่น้ำลูอังวา (Luangwa River) เป็นสาขาหลักของแม่น้ำแซมบีซี และเป็นหนึ่งในสี่แม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแซมเบีย โดยปกติแม่น้ำจะเอ่อล้นในฤดูฝน (เดือนธันวาคมถึงมีนาคม) และลดระดับลงอย่างมากในฤดูแล้ง ถือเป็นหนึ่งในแม่น้ำสายใหญ่ที่ยังคงสภาพตามธรรมชาติไว้ได้มากที่สุดในภูมิภาคแอฟริกาใต้ และมีพื้นที่ เป็นถิ่นอาศัยของสัตว์ป่านานาชนิดอย่างอุดมสมบูรณ์
จังหวัดโกเลสถาน

จังหวัดโกเลสถาน  เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของอิหร่าน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศและตะวันออกเฉียงใต้ของทะเลแคสเปียน เมืองหลักคือเมืองโกร์กอน เดิมเรียกว่าเอสเทอราบาดจนถึงปี 1937 จังหวัดโกเลสตานได้แยกออกจากจังหวัดมอแซนแดรอน ในปี 1997
จังหวัดโกลสถานมีพรมแดนติดกับ เติร์กเมนิสถาน ทางทิศเหนือ
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิมนิกายซุนนี
นอร์ธรอป YF-17

นอร์ธรอป YF-17 (Northrop YF-17) ชื่อเล่นไม่เป็นทางการคือ ค็อบบรา (Cobra) เป็นต้นแบบเครื่องบินขับไล่ที่นอร์ธรอปสร้างขึ้นเพื่อเข้าแข่งขันในโครงการ "เครื่องบินขับไล่น้ำหนักเบา" ของกองทัพอากาศสหรัฐในช่วงต้นทศวรรษ 1970 จุดประสงค์ของโครงการนี้คือการหาทางเลือกเครื่องบินรบเบาที่มีความคล่องตัวสูงและต้นทุนต่ำกว่ากองทัพอากาศใช้ในขณะนั้น เช่น F-4 แฟนทอมทู เป็นต้น YF-17 มีพื้นฐานจากเครื่องต้นแบบ P-530/P-600 Cobra ของบริษัท และทำการบินครั้งแรกเมื่อเดือนมิถุนายน 1974 แต่ท้ายที่สุดกองทัพอากาศก็เลือก YF-16 ของเจเนรัลไดนามิกส์ ซึ่งแม้ว่า YF-17 ไม่ถูกเลือก แต่ถูกปรับปรุงให้ตอบโจทย์กองทัพเรือสหรัฐ กลายเป็น F/A-18A/B ฮอร์เน็ท ที่ใช้งานมาจนถึงปัจจุบัน
YF-17 มีจุดเด่นอยู่ที่การใช้ปีกและส่วนขยายโคนปีกด้านนำ (Leading Edge Root Extension) ขนาดใหญ่เพื่อสร้างแรงยกเพิ่มและช่วยควบคุมในมุมปะทะสูง โครงสร้างส่วนใหญ่เป็นอะลูมิเนียมผสมกับวัสดุคอมโพสิตบางส่วน ปีกติดตั้งแฟลปขอบหน้า (leading-edge flap) ตลอดช่วงปีก ทำให้เครื่องบินสามารถรักษาความคล่องตัวได้แม้ที่ความเร็วต่ำและมุมโจมตีสูง การออกแบบเหล่านี้สืบต่อไปยัง F/A-18 เกือบทั้งหมด
YF-17 ใช้เครื่องยนต์ General Electric YJ101 จำนวนสองหน่วย ซึ่งต่อมากลายเป็นพื้นฐานของเครื่องยนต์ F404 ที่ใช้ใน F/A-18 ฮอร์เน็ท แรงขับของ YJ101 อยู่ที่ประมาณ 15,000 ปอนด์ต่อเครื่องเมื่อใช้สันดาปท้าย มีการตอบสนองที่รวดเร็วและอัตราเร่งที่ดี เหมาะกับแนวคิดเครื่องบินขับไล่เบาแบบ “dogfighter” ที่เน้นความคล่องตัวมากกว่าการบรรทุกหนัก
หลังจากการแข่งขันสิ้นสุด เครื่องบินต้นแบบ YF-17 ยังคงถูกใช้ในงานวิจัย โดย NASA นำไปทดสอบในปี 1976 เพื่อเก็บข้อมูลเกี่ยวกับสมรรถนะการบินในช่วงความเร็วใกล้เสียงและการควบคุมที่มุมปะทะสูง ข้อมูลที่ได้ถูกนำไปใช้ปรับปรุงแบบจำลองการไหลในอุโมงค์ลมและช่วยเพิ่มความเข้าใจด้านอากาศพลศาสตร์ของเครื่องบินรบยุคใหม่
บ้านดับเบิลยู.พี. มิลส์

บ้านดับเบิลยู.พี. มิลส์  หรือที่รู้จักกันในชื่อบ้านคุชชิง (Cushing House), บ้านลองเกนบอห์ (Longenbaugh House), บ้านโพลสัน (Poulson House) และบ้านไอแลนด์ (Island House) เป็นบ้านประวัติศาสตร์ที่อยู่ตรงหมายเลข 1 ถนนแมกเซาทอฟ ในซิตกา รัฐอะแลสกา โดยตั้งอยู่บนพื้นที่ที่โดดเด่นในเมืองซิตกา บนเกาะเล็ก ๆ ในท่าเรือที่ปลายทางที่ข้ามแหล่งน้ำยาว บ้านหลังนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ซึ่งเคยดำเนินการบรรจุปลาในสมัยรัสเซียต้นคริสต์ศตวรรษที่สิบเก้า ซึ่งใน ค.ศ. 1915 หลังจากการซื้ออะแลสกา ดับเบิลยู.พี. มิลส์ บุตรชายของอดีตเจ้าของโรงงานเกลือชาวอเมริกันคนหนึ่ง ได้จ้างหลุยส์ แอล. เมนเดิล สถาปนิกจากเมืองซีแอตเทิลให้ออกแบบบ้านที่จะตั้งอยู่บนฐานของโรงงานเกลือเก่าแห่งนี้ การออกแบบดังกล่าวซึ่งใช้ฐานรากและประตูไม้ขนาดใหญ่ของโรงเกลือ ได้ปรับฐานรากเพื่อให้มีพื้นที่ลานภายในที่ได้รับการกําบังและเป็นส่วนตัว รวมถึงเพื่อใช้ประโยชน์จากทัศนียภาพอันกว้างไกลที่มีอยู่
โดยบ้านหลังนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนในทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติเมื่อ ค.ศ. 1977
เซียว (แก้ความกำกวม)

เซียว หรือ เสี่ยว, เสี้ยว, เซี่ยว, เสียว เป็นชื่อในภาษาจีน อาจหมายถึง
บุคคล.
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เชสนา A-37 ดราก้อนฟลาย

เชสนา A-37 ดราก้อนฟลาย (Cessna A-37 Dragonfly) หรืออีกชื่อคือ ซูเปอร์ทวีต (Super Tweet) เป็นเครื่องบินโจมตีขนาดเบาที่ถูกพัฒนามาจากเครื่องบินฝึก T-37 ทวีต จุดเริ่มต้นของ A-37 มาจากความต้องการในช่วงสงครามเวียดนาม ที่กองทัพอากาศสหรัฐต้องการเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินที่มีขนาดเล็ก คล่องตัว ราคาถูก และบำรุงรักษาง่าย แต่ยังคงมีอำนาจการยิงที่เพียงพอ การออกแบบจึงยึดแนวคิดจาก T-37 ที่มีโครงสร้างเรียบง่ายแล้วติดตั้งเครื่องยนต์ที่ทรงพลังกว่า เสริมโครงสร้าง และเพิ่มความสามารถในการบรรทุกอาวุธ
ขีดความสามารถ.
A-37A ดราก้อนฟลาย ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน General Electric J85 สองหน่วย ให้แรงขับเพียงพอที่จะรองรับการติดตั้งอาวุธและเกราะเสริม น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบินอยู่ที่ประมาณ 6,350 กิโลกรัม ตัวเครื่องบินมีขนาดเล็กและปีกต่ำ ทำให้คล่องตัวสูงและสามารถขึ้นลงจากรันเวย์สั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม การที่มันมีขนาดเล็กนี้เอง ทำให้บรรทุกได้แค่ 1,800 กก. ถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับ A-10 ธันเดอร์โบลท์ทู ที่บรรทุกได้กว่า 7,000 กก. มันจึงเหมาะกับการโจมตีเป้าหมายขนาดเล็ก มากกว่าการโจมตีขนาดใหญ่
ใต้ปีกทั้งสองข้างมีตำบลติดอาวุธรวมจำนวน 8 จุด สามารถติดตั้งระเบิดทั่วไป จรวดนำวิถี หรือแม้แต่ปืนกลแบบติดตั้งภายนอก ทั้งนี้ยังมีปืนกลขนาด 7.62 มม. แบบติดลำตัวไว้ใช้งานเป็นมาตรฐาน ดราก้อนฟลายถูกออกแบบให้มีความทนทานและใช้งานง่าย นักบินเพียง 1 หรือ 2 นายสามารถควบคุมได้โดยไม่ซับซ้อน การบำรุงรักษายังสะดวก เนื่องจากส่วนใหญ่พัฒนาจากเครื่องฝึกที่มีโครงสร้างไม่ซับซ้อน ทำให้เหมาะสมกับสนามรบที่ต้องการการซ่อมบำรุงด่วน
เมื่อพบว่า A-37A ยังมีข้อจำกัดหลายด้าน กองทัพอากาศสหรัฐจึงสั่งให้ปรับปรุงเป็นรุ่น A-37B เพื่อให้ทนทานและมีสมรรถนะสูงขึ้น รุ่นนี้ได้รับการเสริมโครงสร้างลำตัว ปีก และฐานล้อให้แข็งแรงขึ้น เพื่อรองรับการขึ้นบินด้วยน้ำหนักที่มากกว่าเดิม รวมถึงการปฏิบัติภารกิจซ้ำ ๆ จากสนามบินชั่วคราวที่สภาพพื้นรันเวย์ไม่สมบูรณ์ รุ่นนี้ใช้เครื่องยนต์ General Electric J85-GE-17A สองหน่วย ให้แรงขับเพิ่มขึ้นเป็น 2,850 ปอนด์ต่อเครื่อง ส่งผลให้มีอัตราเร่งและพลังบรรทุกมากขึ้นกว่ารุ่นเอ น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบินเพิ่มขึ้นจากเดิมจนถึงระดับ 6,350 กิโลกรัม สามารถติดตั้งอาวุธได้มากกว่า 2,500 กิโลกรัมบนจุดแขวนใต้ปีกทั้งแปดตำแหน่ง
การใช้งาน.
A-37 ดราก้อนฟลายเริ่มเข้าสู่สนามรบจริงในช่วงปลายทศวรรษ 1960 โดยถูกใช้ในปฏิบัติการสงครามเวียดนามเป็นหลัก บทบาทสำคัญคือการโจมตีการสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด สนับสนุนทหารราบ การลาดตระเวนติดอาวุธ และการโจมตีเป้าหมายขนาดเล็ก เช่น ค่ายกองกำลังเวียดกง เส้นทางลำเลียง และขบวนขนส่ง การที่ A-37 มีขนาดเล็กและบินช้าเมื่อเทียบกับเครื่องบินไอพ่นโจมตีรุ่นใหญ่กลับกลายเป็นข้อได้เปรียบ เพราะนักบินสามารถเล็งเป้าได้แม่นยำกว่า 
กองทัพอากาศไทยใช้งานดราก้อนฟลายในการลาดตระเวนชายแดนและปฏิบัติการต่อต้านกองกำลังติดอาวุธ ทั้งนี้เมื่อเวียดนามใต้ล่มสลายในปี 1975 นักบินชาวเวียดนามใต้นำ A-37B จำนวนสองเครื่องร่อนลงจอดบนถนนมิตรภาพ ในเขตอำเภอพล จังหวัดขอนแก่น กองทัพอากาศไทยจึงยึดไว้และตรวจสภาพ จากนั้นนำเข้าประจำการหนึ่งเครื่อง อีกหนึ่งเครื่องมีสภาพเก่ามากจึงใช้เป็นอะไหล่
หลังสงครามเวียดนามสิ้นสุด ดราก้อนฟลายได้ถูกส่งมอบให้พันธมิตรของสหรัฐหลายประเทศ เช่น เกาหลีใต้, ชิลี, เอลซัลวาดอร์, กัวเตมาลา
คำสั่งของฝ่ายบริหารที่ 14224

คำสั่งของฝ่ายบริหารที่ 14224  ชื่อ การกำหนดภาษาอังกฤษให้เป็นภาษาราชการของประเทศสหรัฐ  เป็นคำสั่งของฝ่ายบริหารที่ลงนามโดยดอนัลด์ ทรัมป์เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2025 ประกาศให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการของประเทศสหรัฐ คำสั่งดังกล่าวไม่ได้รวมสิทธิเฉพาะเจาะจงและส่วนใหญ่เป็นเพียงเชิงสัญลักษณ์
คำสั่งดังกล่าวเป็นการยกเลิกคำสั่งของฝ่ายบริหารที่ 13166 ที่ประธานาธิบดี บิล คลินตัน ลงไว้เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2000 ซึ่งยกเลิกข้อกำหนดที่หัวหน้าหน่วยงานรัฐบาลกลางต้องอำนวยความสะดวกด้านภาษาต่างประเทศ อย่างไรก็ตาม หน่วยงานต่าง ๆ ก็ไม่ได้ถูกห้ามใช้ภาษาอื่นนอกจากภาษาอังกฤษ ประเทศสหรัฐในทางโดยนิตินัยยังคงไม่มีภาษาราชการ เนื่องจากไม่มีกฎหมายกำหนดให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการของประเทศ
อำนาจทางกฎหมาย.
รัฐสภาสหรัฐยังไม่เคยผ่านกฎหมายกำหนดภาษาราชการในระดับรัฐบาลกลาง และรัฐธรรมนูญสหรัฐก็ไม่ได้ระบุภาษาราชการไว้ ความพยายามในการออกกฎหมายครั้งล่าสุดคือการแก้ไขเพิ่มเติมอินฮอฟใน ค.ศ. 2006 ซึ่งจะประกาศให้ภาษาอังกฤษเป็น "ภาษาประจำชาติ" แม้ว่าการแก้ไขเพิ่มเติมนี้ผ่านวุฒิสภาสหรัฐ แต่ไม่สามารถชนะคะแนนเสียงในสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐได้มากพอ Ofer Raban ศาสตราจารย์ด้านกฎหมาย เขียนว่า ในกรณีที่ไม่มีกฎหมายที่ได้รับการอนุมัติจากรัฐสภา คำสั่งนี้ทำให้ประธานาธิบดี "ดูเหมือนจะอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญ (รวมถึงอำนาจเหนือหน่วยงานบริหารรัฐบาลกลาง)"
เอิงบ็อง เอิงนาร์บร์ อูนรูว์

"เอิงบ็อง เอิงนาร์บร์ อูนรูว์"  เป็นเพลงโดยเซเวอรีน นักร้องชาวฝรั่งเศส ซึ่งประพันธ์ขึ้นโดยฌ็อง-ปิแอร์ บูร์แตร์ และ#เปลี่ยนทาง เพลงนี้เป็นตัวแทนของโมนาโกในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1971 ในดับลิน โดยได้ชนะการประกวดด้วยคะแนน 128 คะแนน
การพัฒนาและแนวเพลง.
"เอิงบ็อง เอิงนาร์บร์ อูนรูว์" ได้ประพันธ์ขึ้นโดยฌ็อง-ปิแอร์ บูร์แตร์ และ#เปลี่ยนทาง โดยเพลงนี้เป็นเพลงลำนำนิทานแบบฝรั่งเศสดั้งเดิม เนื้อเพลงนั้นกล่าวถึงการสูญเสียความบริสุทธิ์ในวัยเด็กและผู้คนที่กำลังไล่ตามความฝัน โดยท่อนแรกของท่อนฮุกแปลว่า "เราทุกคนมีม้านั่ง ต้นไม้ ถนน / ที่ซึ่งเราหวงแหนความฝัน / วัยเด็กที่แสนสั้น" เซเวอรีนได้อัดเพลงนี้ในสี่ภาษา: ฝรั่งเศส อังกฤษ (ในชื่อ "แชนส์อินไทม์") เยอรมัน (ในชื่อ "มัคดีเอาเกนซู (อุนด์วันช์ดีร์ไอเนนทราอัม)") และอิตาลี (ในชื่อ "อิลปอสโต")
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1971.
การคัดเลือกภายใน.
เตเลมงเต-การ์โล (เตแอมเซ) ได้คัดเลือกเพลง "เอิงบ็อง เอิงนาร์บร์ อูนรูว์" เป็นตัวแทนของโมนาโกเข้าร่วมการประกวดเพลงยูโรวิชันครั้งที่ 16 ภายในองค์กรเอง
มีการเผยแพร่วิดีโอประชาสัมพันธ์ที่แสดงให้เห็นเซเวอรีนร้องเพลงกลางจัตุรัสในมงเต-การ์โล ภาพนี้แสดงให้เห็นเธอเดินไปที่ม้านั่ง นั่งบรรเลงเพลง ก่อนจะเดินออกไปอย่างไร้จุดหมายในตอนท้าย
ในยูโรวิชัน.
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 ได้จัดขึ้นที่โรงละครเกเอตีในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ และประกอบด้วยรอบชิงชนะเลิศในวันที่ 3 เมษายน เซเวอรีนทำการแสดงเป็นลำดับที่สามตามหลังปีเตอร์ ซู และมาร์กจากสวิตเซอร์แลนด์และโจ เกรชจากมอลตา การแสดงนี้มีผู้ขับร้องเพิ่มเติมสี่คน และมีฌ็อง-โกลด เปติตเป็นผู้ควบคุมวงออเคสตราสำหรับการแสดงนี้
เมื่อสิ้นสุดการลงคะแนน เพลงนี้ได้รับทั้งหมด 128 คะแนนและคว้าชัยชนะในการประกวด โดยเพลงนี้ได้รับผลการลงคะแนนสูงสุด (10 คะแนน) จากหกประเทศ นับเป็นการได้รับคะแนน 10 คะแนนมากที่สุดในระบบการลงคะแนนนี้
ภายหลังการประกวด.
เซเวอรีนแสดงเพลงนี้ใน "ซองส์ออฟยุโรป" การแสดงครบรอบ 25 ปีของการประกวดเพลงยูโรวิชันซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1981 ในมีเซิน
กรัมแมน EA-6B พราวเลอร์

กรัมแมน EA-6B พราวเลอร์ (Grumman EA-6B Prowler) เป็นเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ที่พัฒนาขึ้นจากเครื่องบินโจมตี A-6 อินทรูเดอร์ เพื่อสนับสนุนการรบในมิติอากาศและทะเลของกองทัพเรือและนาวิกโยธินสหรัฐ เครื่องรุ่นนี้มีจุดประสงค์หลักในการก่อกวนสัญญาณเรดาร์ข้าศึก และการข่มการป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึก (SEAD) พราวเลอร์เข้าประจำการครั้งแรกในปี 1971 และรับใช้ยาวนานจนถึงปี 2019 กลายเป็นกำลังหลักด้านสงครามอิเล็กทรอนิกส์ของสหรัฐกว่าครึ่งศตวรรษ
ความเป็นมา.
ต้นทศวรรษ 1960 กองทัพเรือสหรัฐและเหล่านาวิกโยธินสหรัฐตระหนักว่าสหภาพโซเวียต กำลังพัฒนาเรดาร์และระบบป้องกันภัยทางอากาศที่ทันสมัยมากขึ้น ซึ่งเป็นภัยคุกคามต่อฝูงบินโจมตีและทิ้งระเบิดที่ต้องเจาะเข้าแนวป้องกัน การก่อกวนทางอิเล็กทรอนิกส์และการข่มการป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึกจึงกลายเป็นภารกิจสำคัญ ในเวลานั้นกองทัพเรือมี EA-6A ซึ่งดัดแปลงจาก A-6A อินทรูเดอร์ รุ่นโจมตี โดยเพิ่มอุปกรณ์สงครามอิเล็กทรอนิกส์ แต่รุ่น EA-6A บรรทุกอุปกรณ์ได้น้อยและลูกเรือเพียง 2 นาย ทำให้ไม่เพียงพอต่อการรบที่ซับซ้อนมากขึ้น
ในปี 1964 กองทัพเรือสหรัฐจึงอนุมัติให้บริษัท Grumman Aircraft พัฒนาเครื่องบินรุ่นใหม่ที่มีพื้นฐานจาก A-6 แต่ปรับปรุงโครงสร้างให้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย เพื่อติดตั้งอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และเพิ่มลูกเรือเป็น 4 นาย ได้แก่ นักบิน 1 นาย และนายทหารฝ่ายสงครามอิเล็กทรอนิกส์ 3 นาย เพื่อแบ่งภาระงานการตรวจจับสัญญาณและก่อกวนเรดาร์ข้าศึก
ขีดความสามารถ.
EA-6B พราวเลอร์ ใช้เครื่องยนต์ Pratt & Whitney J52-P408A สองหน่วย ให้อัตราเร่งเพียงพอต่อการบรรทุกระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์เต็มรูปแบบ ภารกิจหลักคือใช้ระบบก่อกวนทางยุทธวิธี AN/ALQ-99 เพื่อตรวจจับและรบกวนสัญญาณเรดาร์ข้าศึก รวมถึงการสนับสนุนการยิงมิสไซล์ต่อต้านเรดาร์ อย่าง AGM-88 HARM ได้อีกด้วย EA-6B ยังติดตั้งระบบสื่อสารและเซนเซอร์ขั้นสูง ช่วยให้สามารถทำงานประสานกับฝูงบินขับไล่และฝูงบินโจมตีได้อย่างราบรื่น
EA-6B พราวเลอร์ ถูกใช้งานครั้งแรกในสงครามเวียดนาม และพิสูจน์ความสำเร็จในการป้องกันฝูงบินโจมตีจากภัยคุกคามทางอากาศ ต่อมา EA-6B มีบทบาทสำคัญในสงครามอ่าว โดยคอยรบกวนเรดาร์ข้าศึกและสนับสนุนการยิงมิสไซล์ทำลายระบบเรดาร์ข้าศึก ทำให้เครื่องบินโจมตีฝ่ายมิตรสามารถเข้าถึงเป้าหมายได้อย่างปลอดภัยขึ้น 
ปัจจุบันพราวเลอร์ถูกแทนที่ด้วย EA-18G กราวเลอร์
เซเวอรีน (นักร้อง)

โจซิแอน ดานิเอล กรีโซ (เกิดวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1948) หรือชื่อในวงการ เซเวอรีน เป็นนักร้องชาวฝรั่งเศส เธอเป็นตัวแทนของโมนาโกในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1971 ด้วยเพลง "เอิงบ็อง เอิงนาร์บร์ อูนรูว์" โดยได้ชนะการประกวดด้วยคะแนน 128 คะแนน รุ่นดั้งเดิมในภาษาฝรั่งเศสของเพลงได้ขึ้นถึงอันดับที่ 9 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1971 โดยในรุ่นภาษาอังกฤษไม่ไติดอันดับ อย่างไรก็ตามเพลงนี้ติดชาร์ตสูงในตลาดยุโรปส่วนใหญ่ ภายหลังการประกวด เซเวอรีนประสบความสำเร็จอีกครั้งในฝรั่งเศสและเยอรมนี แต่กลับไม่ประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติอีกเลย
เซเวอรีนพยายามที่จะเข้าร่วมการประกวดเพลงยูโรวิชันอีกถึงสองครั้ง โดยได้เข้าร่วมการประกวดเพลงระดับประเทศของเยอรมนีในปี 1975 และ 1982 ซึ่งไม่ชนะทั้งสองรอบ และเธอได้เข้าร่วมคณะผู้แทนของโมนาโกในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2006 ที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ
ตะวันออกคอมเพล็กซ์

ตะวันออกคอมเพล็กซ์ เป็นห้างสรรพสินค้าท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงในจังหวัดฉะเชิงเทรา ตั้งอยู่ที่ 55/1 หมู่ 4 ตำบลบางตีนเป็ด อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา อยู่ภายใต้การดำเนินงานของ บริษัท ตะวันออกค้าปลีก จำกัด ซึ่งจดทะเบียนบริษัทเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2536
ประวัติ.
ตะวันออกคอมเพล็กซ์ บริหารงานโดย "บริษัท ตะวันออกค้าปลีก จำกัด" และเปิดให้บริการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536
ตะวันออกคอมเพล็กซ์ เป็นที่ตั้งสาขาแรกของ "ฮอทพอท" ในชื่อว่า "โคคาเฟรช สุกี้" ซึ่งเปิดอยู่ที่ตะวันออกคอมเพล็กซ์มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 ภายในเนื้อที่ประมาณ 300 ตารางเมตร และมีชื่อเสียงอย่างมากในจังหวัดฉะเชิงเทรา ก่อนที่จะเปลี่ยนมาใช้ชื่อ "ฮอทพอท" ในปี พ.ศ. 2547 ต่อมา "ฮอทพอท" ได้ปิดให้บริการทุกสาขาในปี พ.ศ. 2567
สาขา.
ตะวันออกคอมเพล็กซ์ มีห้างสรรพสินค้าในเครือ ชื่อว่า "พลาซ่าเซ็นเตอร์" ตั้งอยู่ที่ 249 ถนนชุมพล ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จ.ฉะเชิงเทรา 24000
อดีตสาขาและร้านค้า.
อดีตร้านค้าที่เคยตั้งอยู่ในตะวันออกคอมเพล็กซ์ในช่วงก่อนหน้านี้ เช่น เจ.ไอ.บี.คอมพิวเตอร์ กรุ๊ป, ฮอทพอท, อุดมเอก, ไอทีซิตี้
ตะวันออกคอมเพล็กซ์ เคยมีมีโรงภาพยนตร์ให้บริการในพื้นที่ชั้น 3 จำนวน 2 โรง
ตะวันออกคอมเพล็กซ์เคยมีห้างสรรพสินค้าในเครือเดียวกันคือ "ตะวันออกคอมเพล็กซ์แอนด์พลาซ่า" ตั้งอยู่ที่ถนนมรุพงษ์ ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา ต่อมาได้หมดสัญญาเช่ากับสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ จึงถูกทุบทำลายเพื่อเปิดพื้นที่ให้กับอาคารที่ว่าการมณฑลเก่า ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสำนักงานพระคลังข้างที่ จังหวัดฉะเชิงเทรา และคลินิกศูนย์แพทย์พัฒนา ฉะเชิงเทรา ซึ่งใช้เลขที่เดียวกัน
พื้นที่ภายใน.
ตะวันออกคอมเพล็กซ์ ประกอบด้วยพื้นที่หลายส่วน เช่น
นอกจากนี้ยังมีพื้นที่เปิดให้เช่าของร้านค้าต่าง ๆ เช่น
ที่จอดรถ.
ตะวันออกคอมเพล็กซ์ มีพื้นที่จอดรถทั้งลานกลางแจ้งและภายในอาคารจอดรถ
ขนส่งมวลชน.
ตะวันออกคอมเพล้กซ์ มีขนส่งมวลชนเข้าถึง คือ 
ลานตลาดนัด.
บริเวณลานด้านข้างตะวันออกคอมเพล็กซ์ ในวันเสาร์จะมีตลาดนัดเปิดท้ายขายของ พื้นผิวมีทั้งพื้นเทปูนซีเมนต์และพื้นดิน มีสินค้าหลากหลายประเภทจำหน่าย ทั้งอาหาร, เครื่องดื่ม, สัตว์เลี้ยงและปลาสวยงาม และสินค้ามือสองต่าง ๆ เช่น เสื้อผ้า, รองเท้า, กระเป๋า, อะไหล่รถยนต์, ของแต่งบ้าน, ของสะสม นอกจากนี้บางครั้งยังมีการจัดแสดงต่าง ๆ เช่น การจัดแสดงเครื่องเสียงรถยนต์ การจัดการประกวดเครื่องเสียงรถยนต์
ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์

ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์  เป็นอาวุธที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อลดปัญหาความไม่แม่นยำของระเบิดธรรมดา โดยการดัดแปลงติดตั้งชุดอุปกรณ์นำวิถี ซึ่งประกอบด้วยหัวค้นเป้าเลเซอร์แบบกึ่งแอคทีฟและชุดครีบควบคุมการบินเข้ากับระเบิดธรรมดา มันก็จะกลายเป็นระเบิดนำวิถี เมื่ออากาศยานหรือหน่วยภาคพื้นดินยิงเลเซอร์ชี้เป้า ระเบิดจะตรวจจับแสงสะท้อนและปรับทิศทางเข้าหาเป้าหมาย ความคลาดเคลื่อนจึงลดลงเหลือเพียงไม่กี่เมตร
การพัฒนาระเบิดชนิดนี้เริ่มขึ้นในช่วงทศวรรษ 1960 และถูกใช้งานครั้งแรกโดยกองทัพสหรัฐในสงครามเวียดนาม ก่อนจะถูกปรับปรุงต่อเนื่องในหลายประเทศ ไม่ว่าจะเป็นสหรัฐ สหราชอาณาจักร รัสเซีย จีน และฝรั่งเศส ต่างก็มีการพัฒนาระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ในรูปแบบของตนเอง เช่น ตระกูล เพฟเวย์ ของสหรัฐ, KAB-500L ของรัสเซีย และ LT-series ของจีน
ในเชิงยุทธวิธี ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ถูกนำมาใช้กว้างขวางในการสงครามสมัยใหม่ ทั้งในตะวันออกกลางและภูมิภาคอื่น ๆ จุดเด่นคือสามารถลดจำนวนระเบิดที่ต้องใช้ต่อเป้าหมายหนึ่ง และลดผลกระทบต่อพื้นที่โดยรอบ อย่างไรก็ตาม ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์มีข้อจำกัดคือ ต้องอาศัยการชี้เป้าด้วยเลเซอร์ ซึ่งอาจถูกรบกวนโดยควัน ฝุ่น หรือสภาพอากาศไม่เหมาะสม ทำให้ต่อมา หลายประเทศพัฒนารุ่นที่รวมระบบ GPS/INS เข้าด้วย เพื่อให้มันยังคงนำวิถีได้แม้สภาพอากาศไม่เอื้อ
ระเบิดร่อน

ระเบิดร่อน  คือระเบิดอากาศสู่พื้น ที่ถูกออกแบบให้สามารถร่อนในอากาศเป็นระยะทางไกลก่อนถึงเป้าหมาย ต่างจากระเบิดธรรมดาที่จะตกลงตามแรงโน้มถ่วงทันทีหลังปล่อย การติดตั้งปีกหรือครีบช่วยให้ระเบิดร่อนออกไปได้ไกลหลายสิบถึงร้อยกิโลเมตร ทำให้เครื่องบินโจมตีสามารถปล่อยอาวุธจากนอกระยะป้องกันทางอากาศของข้าศึก แนวคิดของระเบิดร่อนเกิดขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตัวอย่างที่สำคัญคือ Fritz X ของเยอรมนี ซึ่งถือเป็นระเบิดร่อนนำวิถีรุ่นแรกที่ใช้วิทยุบังคับในการโจมตีเรือรบ ต่อมาแนวคิดนี้ถูกต่อยอดโดยหลายประเทศ เช่น สหรัฐ สหภาพโซเวียต และฝรั่งเศส โดยเพิ่มระบบนำวิถีด้วยเลเซอร์, GPS/INS เพื่อเพิ่มความแม่นยำ
ในยุคปัจจุบัน ระเบิดร่อนถูกใช้แพร่หลายและมีหลายตระกูล เช่น GBU-39 Small Diameter Bomb (SDB) ของสหรัฐ, KAB-500S-E ของรัสเซีย และ LS-6 ของจีน ซึ่งทั้งหมดออกแบบให้มีรัศมีการโจมตีไกลและแม่นยำ ลดความเสี่ยงต่อเครื่องบินที่ใช้ปล่อยอาวุธ ข้อดีของระเบิดร่อนคือความสามารถในการโจมตีเป้าหมายจากระยะปลอดภัย เพิ่มโอกาสรอดของอากาศยาน และใช้จำนวนอาวุธน้อยลงต่อภารกิจ ข้อจำกัดคือมีราคาสูงกว่าระเบิดธรรมดา และต้องอาศัยระบบนำวิถีที่ซับซ้อน
แมคดอนเนลล์ดักลาส A-12 อเวนเจอร์ทู

แมคดอนเนลล์ดักลาส A-12 อเวนเจอร์ทู (McDonnell Douglas A-12 Avenger II) เป็นโครงการเครื่องบินโจมตีและทิ้งระเบิดล่องหนของกองทัพเรือสหรัฐ ที่พัฒนาขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1980 โครงการนี้ถูกวางให้เป็นเครื่องบินโจมตีประจำเรือบรรทุกอากาศยานรุ่นใหม่ เพื่อทดแทน A-6 อินทรูเดอร์ ที่มีอายุการใช้งานยาวนาน
A-12 มีรูปทรงที่โดดเด่น ปีกทรงสามเหลี่ยม ไม่มีหางแนวดิ่ง คล้ายแผ่นขนมโดริโทส จึงได้รับฉายาว่า “โดริโทสบินได้” (Flying Dorito) การออกแบบนี้มุ่งเน้นการลดการสะท้อนคลื่นเรดาร์ เพื่อเพิ่มขีดความสามารถด้านล่องหน คล้ายกับแนวคิดที่ใช้ใน F-117 ไนท์ฮอว์ก โครงการถูกวางแผนให้ A-12 สามารถบรรทุกอาวุธภายในลำตัว รองรับทั้งระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์, ระเบิดนิวเคลียร์ทางยุทธวิธี และมิสไซล์อากาศสู่ผิวพื้น โดยมีรัศมีปฏิบัติการที่ไกลกว่ารุ่นก่อน ใช้งานได้ทั้งกลางวันและกลางคืน รวมถึงทุกสภาพอากาศ
อย่างไรก็ตาม โครงการ A-12 เผชิญปัญหามากมาย ทั้งน้ำหนักเกินจากที่ออกแบบ ต้นทุนที่บานปลาย และความล่าช้าในการพัฒนา จนกระทั่งในปี 1991 กระทรวงกลาโหมสหรัฐตัดสินใจยกเลิกโครงการ หลังจากใช้งบไปแล้วกว่า 5,000 ล้านดอลลาร์ ทำให้ A-12 อเวนเจอร์ทู กลายเป็นหนึ่งในโครงการล้มเหลวที่มีชื่อเสียงที่สุดของกองทัพสหรัฐ
นภัสรัญชน์ มิตรธีรโรจน์

ดร. นภัสรัญชน์ มิตรธีรโรจน์ ชื่อเดิม นภัสกร มิตรเอม (เกิด 11 มกราคม พ.ศ. 2515) ชื่อเล่น ตั๊ก เป็นนักแสดง ผู้กำกับละครโทรทัศน์ ผู้จัดละคร และพิธีกรชาวไทย เป็นที่รู้จักจากบท พระมหาอุปราชา ในภาพยนตร์ชุดตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
ประวัติ.
นภัสรัญชน์ มิตรธีรโรจน์ (ชื่อเดิม: นภัสกร มิตรเอม) เกิดเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2515 ที่กรุงเทพมหานคร
การศึกษา.
นภัสรัญชน์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล สาขาบริหารอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวนานาชาติ และด้วยความสนใจในด้านศิลปะวัฒนธรรมไทย เขาได้ศึกษาต่อและสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากคณะศิลปนาฏดุริยางค์ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ สาขานาฏศิลป์ไทย ด้านโขน และในปี พ.ศ. 2566 เขาก็สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาวิชานาฏยศิลป์ไทยจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ชีวิตส่วนตัว.
นภัสรัญชน์สมรสกับปิยธิดา มิตรธีรโรจน์ อดีตนางเอกชื่อดังเมื่อปี พ.ศ. 2555 แต่ยังไม่มีลูกด้วยกัน
ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน ฤดูกาล 2568–69 รอบแบ่งกลุ่ม

การแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน ฤดูกาล 2568–69 รอบแบ่งกลุ่ม จะจัดขึ้นตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2568 ถึง กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569. ทั้งหมด 12 ทีมจะเข้าแข่งขันในรอบแบ่งกลุ่มที่จะตัดสินหา 4 ที่ใน รอบแพ้คัดออก ของ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรอาเซียน ฤดูกาล 2568–69.
แบงค็อก ยูไนเต็ด, นามดิ่ญ, โจโฮร์ดารุลตักซิม และ เซอลาโงร์ ได้เปิดตัวการลงสนามเป็นครั้งแรกในรอบแบ่งกลุ่ม.
การจับสลาก.
ที่การจับสลากเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2568 ใน กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย. 14 ทีมจะถูกจับสลากอยู่ในสองกลุ่มที่มีหกทีม.
ทีมที่มาจากสมาคมเดียวกันจะไม่สามารถจัดอยู่ในกลุ่มเดียวกันได้, ยกเว้นประเทศไทย, โดยมีทีมไทยสูงสุด 2 ทีม (หนึ่งในนั้นคือผู้ถือกรรมสิทธิ์) สามารถจัดอยู่ในกลุ่มเดียวกันได้. รอบแบ่งกลุ่มจะแข่งขันแบบพบกันหมด.
ทีม.
ด้านล่างนี้คือทีมที่เข้าร่วม, จัดกลุ่มตามโถทีมวางของพวกเขา. พวกเขารวมไปด้วย:
หมายเหตุ
รูปแบบ.
รอบแบ่งกลุ่มจะเป็นรูปแบบรอบเดียวแบบพบกันหมด.
เบื้องต้น, 4 ทีมอันดับต้นๆ ของแต่ละกลุ่มจะได้ผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศ. อย่างไรก็ตาม, หลังจากการถอนตัวของทีมจากอินโดนีเซีย, รอบก่อนรองชนะเลิศถูกถอดออก; มีเพียงสองทีมอันดับต้นๆเท่านั้นที่จะผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ.
กรัมแมน F9F แพนเธอร์

กรัมแมน F9F แพนเธอร์ (Grumman F9F Panther) เป็นเครื่องบินขับไล่ไอพ่นรุ่นแรกที่กองทัพเรือสหรัฐใช้งานอย่างแพร่หลายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีบทบาทสำคัญในช่วงสงครามเกาหลี เป็นเครื่องบินไอพ่นที่สามารถปฏิบัติการได้บนเรือบรรทุกเครื่องบิน 
F9F แพนเธอร์ พัฒนาโดยบริษัทกรัมแมนแอร์คราฟท์ในช่วงปลายทศวรรษ 1940 เพื่อตอบสนองต่อความต้องการของกองทัพเรือที่ต้องการเปลี่ยนผ่านจากเครื่องบินใบพัดสู่ยุคไอพ่น ขึ้นบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 1947 และเข้าประจำการในปี 1949
F9F แพนเธอร์ ใช้เครื่องยนต์ Pratt & Whitney J42 ซึ่งผลิตภายใต้สิทธิ์ของ Rolls-Royce Nene ทำให้มีแรงขับเพียงพอในการบินขึ้นจากดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบิน ความเร็วสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 925 กิโลเมตรต่อชั่วโมง รัศมีปฏิบัติการราว 2,300 กิโลเมตร และเพดานบินสูงสุดประมาณ 13,700 เมตร โครงสร้างลำตัวมีความแข็งแรง ทนต่อสภาพการใช้งานหนักบนเรือรบ และมีความเสถียรในการบินระดับต่ำถึงปานกลาง แพนเธอร์ติดตั้งปืนใหญ่กลขนาด 20 มิลลิเมตรจำนวน 4 กระบอกที่ด้านหน้าลำตัว นอกจากนี้ยังสามารถติดตั้งระเบิดสู่พื้น จรวด และถังเชื้อเพลิงเสริมใต้ปีก ทำให้สามารถปฏิบัติภารกิจทั้งการสกัดกั้น การสนับสนุนภาคพื้นดิน และการโจมตีเชิงยุทธวิธีได้อย่างยืดหยุ่น จุดเด่นของเครื่องบินรุ่นนี้คือการเป็น “เครื่องบินเจ็ตสารพัดประโยชน์” ของกองทัพเรือในช่วงแรกเริ่ม
แพนเธอร์ถูกใช้อย่างมากในสงครามเกาหลี โดยเฉพาะในภารกิจโจมตีภาคพื้นดินและคุ้มกันกองเรือ ขณะเดียวกันก็เป็นคู่ต่อสู้ของเครื่องบินขับไล่โซเวียตรุ่น มิก-15 แต่แพนเธอร์ด้อยกว่าในด้านความเร็วและการบินระดับสูง ที่สำคัญ นักบินหลายคนที่ภายหลังกลายเป็นบุคคลสำคัญ เช่น นีล อาร์มสตรอง ก็เคยปฏิบัติภารกิจด้วยเครื่องบินรุ่นนี้
แมรี ซู

แมรี ซู  เป็นตัวละครสมมติประเภทหนึ่ง (ส่วนใหญ่เป็นหญิงสาว) ที่พรรณาว่าปลอดจุดอ่อนหรือข้อบกพร่องของตัวละคร ตัวละครประเภทนี้ได้รับชื่อเสียงเชิงดูหมิ่นในชุมชนแฟน โดยคำว่า "Mary Sue" มักใช้กับวีรสตรีคนใดก็ตามที่ถือว่ามีความสามารถเกินจริง
ในเรื่องสั้นล้อเลียน "A Trekkie's Tale" ใน ค.ศ. 1973 โดย Paula Smith ตัวละครแมรี ซูถูกเขียนขึ้นเพื่อเสียดสีตัวละครหญิงในอุดมคติที่แพร่หลายในแฟนฟิกชัน"สตาร์ เทรค"ในขณะนั้น ตัวละครเหล่านี้มักพรรณนาเป็นหญิงสาวสวยที่มีความสามารถหรือลักษณะทางกายภาพพิเศษ เป็นที่รักของตัวละครที่มีชื่อเสียง และมีบทบาทสำคัญในเรื่อง แม้จะไม่ปรากฏในเนื้อหาต้นฉบับก็ตาม
เรื่องราวแมรี ซูมักเขียนโดยนักเขียนวัยรุ่น และอาจเป็นตัวแทนการแทรกตัวเองเข้าในเรื่องของนักเขียนทั้งในแฟนฟิกชันและนิยายตีพิมพ์เชิงพาณิชย์ ในบางกรณี ตัวละครชายที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันอาจถูกจัดประเภทเป็น "แกรี สตู"  หรือ "มาร์ตี สตู" 
การวิเคราะห์.
ลักษณะเฉพาะในการสร้างอุดมคติและการแทรกตัวเองมักถูกอ้างถึงโดยแฟน ๆ ว่าเป็นจุดเด่นของตัวละครแมรี ซู
Catherine Driscoll นักวิจัยด้านการศึกษาเรื่องเพศสภาพ เขียนไว้ว่า "แมรี ซูมักเกี่ยวข้องกับนักเขียนหญิงที่มีปัญหาในการสร้างระยะห่างจากข้อความต้นฉบับมากพอที่จะเขียนเกี่ยวกับข้อความนั้น แทนที่จะเขียนตัวเองลงไปในข้อความนั้น"
Keidra Chaney และ Raizel Lieble ผู้เขียนใน"บิช" นิตยสารวัฒนธรรมยอดนิยมของสตรีนิยม กล่าวถึงตัวละครแมรี ซูว่า "มีความคล้ายคลึงกับผู้สร้างตัวเธออย่างน่าประหลาด—เพียงแต่แข็งแกร่งกว่า มีไหวพริบกว่า เซ็กซี่กว่า เป็นมิตรกว่า และไม่มีแว่นตากับผิวแย่"
ความสงสัยว่าตัวละครแมรี ซูเป็นตัวแทนการแทรกตัวเองของผู้เขียนมักถูกผู้ชมมองว่าเป็นสัญญาณคุณภาพต่ำทางศิลปะ
Ann C. Crispin นักเขียน กล่าวถึงคำว่า "Mary Sue" เป็น "การดูถูก โดยเป็นนัยว่าตัวละครที่ถูกมองข้ามไปนั้นไม่ใช่ตัวละครที่แท้จริง ไม่ว่าจะวาดออกมาดีแค่ไหน เพศ สายพันธุ์ หรือระดับความเป็นตัวตนใดก็ตาม"
Valerie E. Frankel นักเขียน อธิบายคำว่า "Mary Sue" เป็นคำเหยียดเพศ เนื่องจากถือว่าตัวละครหญิงไม่ควรมีพลังเท่ากับซูเปอร์แมน
สมิธให้ความคิดเห็นใน ค.ศ. 1980 ว่าเจตนาของเธอไม่เคย "หยุดเขียนเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับผู้หญิงที่เป็นแรงบันดาลใจ" 
Tisha Turk ผู้สอนการเขียนจากวิทยาลัยกรินเนลล์ ระบุว่า "ท้ายที่สุดผู้อ่านเป็นผู้นิยามแมรี ซู ไม่ใช่นักเขียน"
Angie Fazekas และ Dan Vena เขียนไว้ว่า ตัวละครเช่นนั้น "เปิดโอกาสให้เด็กสาววัยรุ่นเขียนตัวเองลงในเรื่องเล่าเกี่ยวกับวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นนางเอกในเรื่องราวของตนเอง"
Jackie Mansky เขียนไว้ใน "สมิธโซเนียน"ว่า นักวิจารณ์บางส่วนโต้แย้งว่า "แมรี ซูเปิดประตูให้นักเขียน โดยเฉพาะผู้หญิงและสมาชิกจากชุมชนที่ด้อยโอกาส ได้เห็นตัวเองในตัวละครที่ไม่ธรรมดา"
ผลกระทบทางวัฒนธรรม.
บุคคลแบบแมรี ซูได้รับชื่อเสียงเชิงดูหมิ่นใุนชุมชนแฟนเป็นตัวละครที่สมบูรณ์แบบเกินไปที่จะเชื่อได้
เบคอน-สมิธรายงานว่า คำนี้ถือเป็น "ประเภทที่ถูกดูหมิ่นเหยียดหยามมากที่สุดในนิยายแฟนฟิกชัันทั้งหมด" และอาจเป็นตัวแทน "การแบ่งแยกทางเพศที่สร้างขึ้นเอง" ด้วยการจำกัดคุณสมบัติที่ตัวละครหญิงได้รับ
แฟนหลายคน (ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย) ได้ใช้คำว่า "Mary Sue" แก่ตัวละครหญิงในแฟนฟิกชันตัวใดก็ตามที่ถือว่ามีความสามารถหรือมีเสน่ห์เกินจริง
เบคอน-สมิธโต้แย้งว่าความกลัวในการสร้าง "Mary Sue" อาจเป็นการจำกัดและถึงขั้นทำให้ผู้เขียนบางคนเงียบไป
EF-111A เรเวน

เจเนรัลไดนามิกส์–กรัมแมน EF-111A เรเวน (General Dynamics–Grumman EF-111A Raven) เป็นเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ความเร็วเหนือเสียงของกองทัพอากาศสหรัฐ ประจำการระหว่างปี 1983–1998
ความเป็นมา.
โครงการ EF-111A เกิดขึ้นจากความจำเป็นของกองทัพอากาศสหรัฐในช่วงทศวรรษ 1970 ที่ต้องการเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ (EW) เพื่อแทนที่เครื่องบิน EB-66 และ EB-57 ที่เริ่มล้าสมัย กองทัพเลือกใช้โครงสร้างของเครื่องบิน F-111 อาร์ดวาร์ก ซึ่งมีสมรรถนะสูงและรัศมีปฏิบัติการไกล มาปรับปรุงติดตั้งระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ที่ทันสมัย โครงการนี้ลงนามสัญญาในปี 1974 เครื่องต้นแบบบินครั้งแรกเมื่อปี 1977
EF-111A เริ่มเข้าประจำการในปี 1983 ในฝูงบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ที่ 390 รัฐไอดาโฮ ตามด้วยที่ 42 สหราชอาณาจักร และที่ 429 รัฐนิวเม็กซิโก
ขีดความสามารถ.
EF-111A ใช้โครงสร้างของ F-111A อาร์ดวาร์ก ซึ่งมีความเร็วสูงและพิสัยบินไกล ทำให้ EF-111A สามารถคุ้มกันฝูงบินโจมตีลึกเข้าไปในดินแดนข้าศึก ระบบหลักที่ติดตั้งคือ AN/ALQ-99E ซึ่งพัฒนาโดยกรัมแมน ทำหน้าที่ก่อกวนและตัดรอนระบบเรดาร์ของฝ่ายตรงข้าม ทั้งในด้านการตรวจจับ การนำวิถี และการควบคุมการยิง ส่งผลให้ระบบป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึกไม่สามารถทำงานเต็มประสิทธิภาพ
EF-111A ยังมีความสามารถในการปฏิบัติการร่วมกับเครื่องบินโจมตีและขับไล่ของกองทัพอากาศและกองทัพเรือสหรัฐ จุดแข็งสำคัญคือความเร็วสูงสุดเกินมัค 2 และการบินระดับต่ำด้วย Terrain-Following Radar ที่ถูกออกแบบมาเพื่อช่วยให้อากาศยานบินในระดับต่ำมาก ทำให้เครื่องสามารถเข้าสู่พื้นที่เป้าหมายโดยไม่ถูกตรวจจับง่าย ในสงครามอ่าวเปอร์เซีย EF-111A แสดงบทบาทเด่นในการปกป้องฝูงบินพันธมิตรจากระบบ SA-2 และ SA-3 ของอิรัก โดยไม่มีการสูญเสียเครื่องใดจากการยิงของข้าศึก
อย่างไรก็ตาม การที่มันไม่มีอาวุธป้องกันตัวสักอย่าง แถมมีโครงสร้างขนาดใหญ่และมีระบบซับซ้อน ทำให้มีค่าใช้จ่ายด้านการซ่อมบำรุงสูงมาก เมื่อเทียบกับเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์รุ่นใหม่อย่าง EA-6B พราวเลอร์ ที่มีต้นทุนการปฏิบัติการต่ำกว่า อีกทั้งระบบป้องกันภัยทางอากาศของคู่ขัดแย้งก็มีความทันสมัยขึ้น ส่งผลให้ทางกองทัพตัดสินใจปลดประจำการ EF-111A ในปี 1998 หลังใช้งานมาเพียง 15 ปี
ปริยพิชญ์ ยู

ปริยพิชญ์ ยู (เกิด 1 เมษายน พ.ศ. 2540) เป็นนางแบบ, นักเต้น และนักแสดงชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีผลงานทั้งในประเทศไทยและประเทศเกาหลีใต้ นอกจากนี้ เธอยังเป็นสมาชิกของ 2021 ราตรีผลงานเด่นของเธอได้แก่ภาพยนตร์เรื่อง App War แอปชนแอป
ชีวิตวัยเด็ก.
ปริยพิชญ์ซึ่งเรียนเต้นมาตั้งแต่เด็ก กลายมาเป็นแดนเซอร์เมื่ออายุ 12–13 ปี ต่อมา เมื่ออายุ 15 ปี เธอได้เริ่มถ่ายโฆษณา และได้รับคำแนะนำจากครูท่านหนึ่งให้เข้าประกวดไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2012 เมื่อปี พ.ศ. 2555 และเธอก็สามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศ ทำให้กลายเป็นจุดเริ่มต้นอาชีพนางแบบของเธอ
อาชีพ.
ปริยพิชญ์เซ็นสัญญากับเอเจนซี่นางแบบแห่งแรกที่มีชื่อว่า KiSS Model Management เมื่ออายุประมาณ 19 ปี เธอเริ่มพิจารณาที่จะลองทำงานในต่างประเทศ เพราะเล็งเห็นว่าโลกแฟชั่นในกรุงโซลจะสนใจสไตล์ของเธอ จึงตัดสินใจที่จะลองทำงานที่นั่น เนื่องจาก ปริยพิชญ์ชอบดูละครโทรทัศน์เกาหลีและเดินทางไปเกาหลีบ่อยครั้ง ทำให้เธอได้รู้จักนางแบบท้องถิ่นหลายคน ปริยพิชญ์ได้เซ็นสัญญาเข้าสังกัด ESteem Models ซึ่งเป็นเอเจนซี่นางแบบชั้นนำในประเทศเกาหลีใต้
ในปี พ.ศ. 2560 ปริยพิชญ์ได้เดินแบบให้กับ Fleamadonna, Supercomma B, A.Bell, JWL, pushBUTTON, LOW CLASSIC, Kye Noke และ Ych ที่งานสัปดาห์แฟชั่นโซลเธอยังเดินให้กับ A.Bell เป็นเวลาสองฤดูกาลติดต่อกันร่วมกับนางแบบจากสังกัดเดียวกัน
หลังจากเข้าร่วมงานสัปดาห์แฟชั่นโซล ปริยพิชญ์ก็ได้รับข้อเสนองานเข้ามาอย่างต่อเนื่อง นอกจากการถ่ายภาพให้กับนิตยสารเกาหลีแล้ว เธอยังถ่ายโฆษณาให้กับแบรนด์ใหญ่ของเกาหลีคือ nona9on ซึ่งเป็นแบรนด์สตรีทแฟชั่นชื่อดังที่ก่อตั้งโดยค่ายเพลงวายจีเอ็นเตอร์เทนเมนต์อีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2561 ปริยพิชญ์ได้รับหน้าที่เป็นโฆษกให้กับแบรนด์เสื้อผ้าชื่อดังของเกาหลีอย่าง 8Seconds
นอกจากนี้ ปริยพิชญ์ยังเป็นมิวส์คนใหม่ของแบรนด์เครื่องสำอางเกาหลีชื่อดัง "DEAR DAHLIA" อีกด้วย ปริยพิชญ์ยังได้รับเลือกให้เป็นนางแบบหลักให้กับแบรนด์ Hedges Accessories ตั้งแต่คอลเล็กชันฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ปี พ.ศ. 2562
มาราวีจายตตุงกาวาร์มัน

ซรี มาราวีจายตตุงกาวาร์มัน  เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรศรีวิชัยประจำราชวงศ์ไศเลนทร์ ผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1008-ประมาณ 1025 พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าศรีจุฑามณีวรมาเทวะ พงศาวดารจีนเรียกพระองค์เป็น "Se-li-ma-la-pi"
พระราชประวัติ.
มาราวีจายตตุงกาวาร์มันเริ่มครองราชย์ประมาณ ค.ศ. 1008 เมื่อมีบันทึกว่าพระองค์ส่งทูตสามคนไปยังจักรพรรดิจีน ศรีวิชัยก็มีความสัมพันธ์อันดีกับจักรวรรดิโจฬะ ซึ่งตอนนั้นอยู่ในรัชสมัยราชราชที่ 1 จารึกไลเดิน (ค.ศ. 1044) ระบุว่ามาราวีจายตตุงกาวาร์มันถึงขั้นสร้างวิหารพุทธที่รู้จักกันในชื่อจุฑามณีวิหารที่นากัปปัฏฏินัม อุทิศแด่พระนามของพระราชบิดาผู้สวรรคต
ข้อมูลจีนก็พูดถึงสงครามครั้งใหญ่ระหว่างอาณาจักรของพระองค์กับอาณาจักรมาตารัมในชวาตะวันออก ใน ค.ศ. 1016 ศรีวิชัยอาจช่วยให้รัฐบริวารมาตารัมก่อกบฏ ทำให้ธรรมวังสา เตอกุฮ์ อนันตวิกรมสวรรคตและอาณาจักรมาตารัมถูกทำลาย
เอลบิตซิสเต็มส์

เอลบิตซิสเต็มส์ (Elbit Systems) เป็นบริษัทด้านการป้องกันประเทศและความมั่นคงของประเทศอิสราเอล ก่อตั้งขึ้นในปี 1966 เดิมมีชื่อว่า เอลบิตคอมพิวเตอร์ส (Elbit Computers) เพื่อพัฒนาระบบคอมพิวเตอร์และอิเล็กทรอนิกส์ให้แก่กองทัพอิสราเอล 
ปัจจุบันถือเอลบิตซิสเต็มส์เป็นหนึ่งในผู้พัฒนาเทคโนโลยีทางทหารที่สำคัญของโลก และเป็นผลงานหลักของบริษัทครอบคลุมด้านระบบโดรน, ระบบเอวิออนิกส์, อาวุธอัจฉริยะ, การสื่อสารทางทหาร และระบบข่าวกรองอิเล็กทรอนิกส์ โดรนของเอลบิตอย่าง Hermes 450 และ Hermes 900 ถูกใช้งานอย่างกว้างขวางในหลายประเทศ นอกจากนี้ เอลบิตยังมีชื่อเสียงด้านระบบหมวกนักบินที่ติดตั้งในเครื่องบินขับไล่สมัยใหม่ เช่น F-35 ไลท์นิงทู
เอลบิตซิสเต็มส์มีความร่วมมือกับประเทศไทยในทุกเหล่าทัพ ได้แก่ โครงการยกขีดความสามารถของเครื่องบิน F-5 ให้เป็นมาตรฐาน F-5 Super Tigris, เป็นผู้ถ่ายทอดเทคโนโลยีปืนใหญ่อัตตาจร M758 ATMG ให้แก่กองทัพไทย, ถ่ายทอดเทคโนโลยีระบบปืนครกอัตตาจร ATMM 120mm, เป็นผู้จัดหาโดรน Hermes 900 จำนวนเจ็ดลำให้แก่กองทัพเรือ, เป็นผู้ช่วยพัฒนาระบบยิงจรวดหลายลำกล้อง D11A ของสถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศ
จีอามิซ

จีอามิซ  เป็นอำเภอและเมือง ถือเป็นเมืองหลักในอำเภอจีอามิซ จังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย กินพื้นที่ โดยมีประชากร 93,744 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2010 98,610 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2020 และ 99,750 ตามประมาณการทางการช่วงกลาง ค.ศ. 2022
ภูมิอากาศ.
จีอามิซมีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (Af) ที่มีฝนตกมากถึงหนักตลอดทั้งปี
เขตการปกครอง.
อำเภอจีอามิซแบ่งออกเป็น 12 หมู่บ้าน (7 แห่งเป็น"เกอลูราฮัน"แบบเมือง และ5 แห่งเป็น"เดซา"แบบชนบท) ซึ่งระบุไว้ ดังนี้:
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
บาปอยุติธรรม

บาปอยุติธรรม เป็นละครโทรทัศน์ไทยที่ผลิตโดยเมคเกอร์เจ ดัดแปลงจากละครโทรทัศน์ตุรกีเรื่อง Ölene Kadarนำแสดงโดยปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์และญีนา ซาลาส ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี ทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. (เวลามาตรฐานไทย) ตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม ถึง 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2564เนื้อเรื่องจะเล่าถึงเรื่องราวของพระเอกที่ถูกใส่ร้ายว่าฆ่าพ่อของคู่หมั้นของเขา และตัดสินใจแก้แค้นผู้ที่ทำให้เขาต้องถูกจำคุกหลังจากได้รับการปล่อยตัว
 ทนายความที่เข้ามารื้อคดีของชิดตะวันด้วยความสำนึกผิดเพราะแท้จริงแล้วเธอคือ บัวบูชา เด็กหญิงที่เป็นพยานเท็จในการชี้ตัวชิดตะวันจนต้องติดคุก
 ลูกสาวของชลธี ภรรยาของคทาเพชร และอดีตคู่หมั้นของชิดตะวัน
 รุ่นพี่ของชิดตะวันสมัยที่ยังอยู่ในเรือนจำ
 แม่ของคทาเพชร
 น้องสาวของชิดตะวัน
 แม่ของชิดตะวันและศศิ
 พ่อของชิดตะวันและศศิ
 พ่อของน้ำทิพย์
 พี่ชายของปลายฝน และเป็นมือปืนที่ยิงชลธี ทำลงไปเพื่อนำเงินมาผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจให้บัวบูชา ที่เป็นชื่อเก่าของปลายฝน
 มือขวาของคทาเพชรที่จัดการทุกอย่างในเหตุการณ์แทนคทาเพชร
TF ข่าน

TF ข่าน (TF Kaan) เดิมใช้ชื่อโครงการว่า TFX คือเครื่องบินขับไล่สเตลธ์แบบสองเครื่องยนต์ ซึ่งกำลังอยู่ระหว่างการพัฒนาโดยประเทศตุรกี เพื่อทดแทน F-16
ความเป็นมา.
โครงการ TF ข่าน เกิดขึ้นจากการที่ตุรกีต้องการพัฒนาเครื่องบินขับไล่สมัยใหม่เพื่อทดแทน F-16 และยกระดับสู่การมีเครื่องบินขับไล่ยุคที่ห้าซึ่งผลิตเองภายในประเทศ แนวคิดนี้เริ่มต้นขึ้นราวปี 2010 เมื่อคณะกรรมการอุตสาหกรรมป้องกันประเทศของตุรกีอนุมัติโครงการ และมอบหมายให้บริษัท Turkish Aerospace Industries (TAI) และ TUSAŞ Engine Industries (TEI) เป็นผู้รับผิดชอบการออกแบบและพัฒนาระบบหลัก ๆ ถือเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญของการสร้างขีดความสามารถด้านการบินรบแบบพึ่งพาตนเอง
ในปี 2017 ตุรกีได้ลงนามความร่วมมือกับบริษัท BAE Systems สหราชอาณาจักร เพื่อสนับสนุนการออกแบบรายละเอียดของโครงสร้างและระบบย่อย ความร่วมมือนี้ช่วยยกระดับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของโครงการและทำให้สามารถก้าวสู่การสร้างต้นแบบได้จริง จนกระทั่ง 1 พฤษภาคม 2023 เครื่องบินรุ่นนี้ถูกเปิดตัวอย่างเป็นทางการ พร้อมได้รับการตั้งชื่อว่า "ข่าน" ซึ่งเป็นตำแหน่งผู้นำชนเผ่าในอนุทวีปเอเชียกลางในอดีต
TF ข่าน ขึ้นบินทดสอบครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2024 ที่กรุงอังการา โดยบินนานประมาณ 11 นาที เครื่องบินต้นแบบใช้เครื่องยนต์คู่ตระกูล F110 ก่อนที่ตุรกีจะพัฒนาเครื่องยนต์ของตนเองเพื่อใช้ในสายการผลิตในอนาคต เหตุการณ์นี้ทำให้ตุรกีกลายเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศที่สามารถพัฒนาเครื่องบินขับไล่ล่องหนได้ด้วยกำลังของตนเอง
การออกแบบ.
TF ข่าน มีโครงสร้างที่ลดการสะท้อนสัญญาณเรดาร์ด้วยการใช้วัสดุคอมโพสิตขั้นสูง การจัดวางช่องอากาศแบบ S-duct และห้องเก็บอาวุธภายในลำตัว เพื่อลดการตรวจจับจากเรดาร์ฝ่ายตรงข้าม คุณสมบัติเหล่านี้ทำให้สามารถปฏิบัติการในพื้นที่ที่มีระบบป้องกันภัยทางอากาศหนาแน่นได้ดีขึ้น ในเครื่องต้นแบบใช้เครื่องยนต์ General Electric F110 ให้กำลังขับรวมมากกว่า 58,000 ปอนด์ ซึ่งเพียงที่จะทำความเร็วเหนือเสียงต่อเนื่องโดยไม่ต้องใช้สันดาปท้าย ความเร็วสูงสุดคาดว่าจะอยู่ที่ราวมัค 2 และมีพิสัยบินกว่า 1,100 กิโลเมตรโดยไม่ต้องเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
TF ข่าน ถูกออกแบบให้ใช้อาวุธที่ติดตั้งในห้องเก็บอาวุธภายในและใต้ปีก อาทิ มิสไซล์อากาศสู่อากาศ AIM-120 AMRAAM, มิสไซล์ระยะใกล้ AIM-9X, ระเบิดนำวิถี JDAM, และอาวุธปล่อยที่ตุรกีพัฒนาขึ้นเอง เช่น มิสไซล์ MİTOS และ SOM
จังหวะหัวใจนายสะอาด

จังหวะหัวใจนายสะอาด  เป็นละครโทรทัศน์ไทยที่กำกับโดยสรัสวดี วงศ์สมเพ็ชร นำแสดงโดยดาวิกา โฮร์เน่และพุฒิชัย เกษตรสิน เป็นการสร้างใหม่จากเว็บซีรีส์จีนเรื่องรักร้ายของยัยต้มตุ๋น (2017)
 ดีไซเนอร์สาวไฟแรงลูกสาวของธนากรกับพารินทร์ และลูกเลี้ยงของปภพ
 รองประธานของจียูกรุ๊ป มีอาการกลัวเชื้อโรคอย่างรุนแรง
 หลานชายคนรองของเปรมยุดา
 ลูกสาวของปภพและเป็นคู่กัดกับคีติกา
 เลขาหน้าห้องของศิระ แฟนสาวของมหากุล
 ประธานกรรมการของจียูกรุ๊ป และย่าของศาสะ
 ผู้ช่วยคนสนิทของศิระ และแฟนหนุ่มของรสริน
 หมอที่เป็นรุ่นพี่ของศิระ
 แม่ของคีติกา อดีตภรรยาของธนากร ปัจจุบันเป็นภรรยาของปภพ
 พ่อของชินารตี สามีของพารินทร์ และพ่อเลี้ยงของคีติกา
 พ่อของคีติกา สามีของพารินทร์ เสียใจที่พารินทร์ ทิ้งเขาและคีติกาไปแต่งงานใหม่ ทำให้ดื่มเหล้าจนประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต
เยโฮอาชแห่งอิสราเอล

เยโฮอาช หรือ โยอาช ("Yəhō’āš" หรือ יוֹאָשׁ "Yō’āš"; ฮีบรูอิสราเอล: 𐤀𐤔𐤉𐤅‎ *"’Āšīyāw"; "Yaʾsu" ["ia-'-su"]; ; #เปลี่ยนทาง ป. 790 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 12 ของราชอาณาจักรอิสราเอลเหนือ และเป็นพระราชโอรสของเยโฮอาหาสใน 2 พงศ์กษัตริย์ 14:1 พระองค์ครองราชย์เป็นเวลา 16 ปี ขณะที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ ราชอาณาจักรอิสราเอลกำลังประสบภัยจากการรุกรานของอารัม-ดามัสคัสซึ่งกษัตริย์ฮาซาเอลกำลังพิชิตดินแดนใต้ปกครองของสะมาเรีย 
วิลเลียม เอฟ. ออลไบรท์ (William F. Albright) ระบุรัชสมัยของเยโฮอาชไว้ที่ 801–786 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนเอ็ดวิน อาร์. ทีเลอ (Edwin R. Thiele) ระบุเป็น 798–782 ปีก่อนคริสตกาล
แนวรบที่สาม (จีน)

ขบวนการแนวรบที่สาม  หรือ การก่อสร้างแนวรบที่สาม เป็นการรณรงค์ของรัฐบาลจีนในการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกทางอุตสาหกรรมและการทหารในพื้นที่ตอนในของประเทศ#เปลี่ยนทาง มีแรงจูงใจจากความกังวลที่ว่าโครงสร้างพื้นฐานด้านอุตสาหกรรมและการทหารของจีนจะมีความเสี่ยงในกรณีทีาถูกสหภาพโซเวียตบุกรุกหรือถูกสหรัฐโจมตีทางอากาศ#เปลี่ยนทาง นับเป็นโครงการพัฒนาที่ใหญ่ที่สุดในยุคเหมา โดยมีการลงทุนอย่างมหาศาลในด้านการป้องกันประเทศ เทคโนโลยี อุตสาหกรรมพื้นฐาน (รวมถึงการผลิต การทำเหมือง โลหะ และไฟฟ้า) การคมนาคมขนส่ง และการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานอื่น ๆ ซึ่งส่วนใหญ่ดำเนินการอย่างลับ ๆ
"แนวรบที่สาม" คือแนวคิดทางภูมิศาสตร์-การทหารซึ่งมีความสัมพันธ์กับพื้นที่ "แนวรบที่หนึ่ง" ที่อยู่ใกล้กับแนวรบที่มีโอกาสเกิดสงคราม ภูมิภาคแนวรบที่สามครอบคลุม 13 มณฑลและเขตปกครองตนเองโดยมีพื้นที่หลักอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (รวมถึงฉ่านซี กานซู่ หนิงเซี่ย และชิงไห่) และภาคตะวันตกเฉียงใต้ (รวมถึงเสฉวน ฉงชิ่ง ยูนนาน และกุ้ยโจวในปัจจุบัน) การพัฒนานี้มีแรงจูงใจมาจากข้อพิจารณาด้านการป้องกันประเทศ ภายหลังจากการทวีความรุนแรงของสงครามเวียดนามหลังอุบัติการณ์อ่าวตังเกี๋ย ความแตกแยกระหว่างจีน–โซเวียต และการต่อสู้อย่างประปรายตามแนวชายแดนระหว่างจีนและสหภาพโซเวียต
แนวรบที่สามได้เปลี่ยนภูมิภาคภายในประเทศและพื้นที่เกษตรกรรมที่ขรุขระของจีนให้กลายเป็นอุตสาหกรรม ระหว่าง ค.ศ. 1964 ถึง 1980 จีนได้ลงทุน 205,000 ล้านหยวนในพื้นที่แนวรบที่สาม คิดเป็นร้อยละ 39.01 ของการลงทุนทั้งหมดในอุตสาหกรรมพื้นฐานและโครงสร้างพื้นฐานของประเทศ แรงงานในโรงงาน แกนนำ ปัญญาชน บุคลากรทางทหาร และคนงานก่อสร้างอีกหลายสิบล้านคนได้หลั่งไหลไปยังภูมิภาคแนวรบที่สาม มีการก่อตั้งโครงการขนาดใหญ่และขนาดกลางกว่า 1,100 โครงการในช่วงเวลานั้น ด้วยโครงการขนาดใหญ่ เช่น ทางรถไฟเฉิงตู–คุนหมิง, โรงงานเหล็กและเหล็กกล้าพานจือฮฺวา, และโรงงานยานยนต์ที่สอง ขบวนการแนวรบที่สามได้กระตุ้นเศรษฐกิจที่เคยยากจนและเป็นเกษตรกรรมในภาคตะวันตกเฉียงใต้และตะวันตกเฉียงเหนือของจีน เมืองหลายสิบแห่ง เช่น เหมียนหยาง เต๋อหยาง และพานจือฮฺวาในเสฉวน กุ้ยหยางในกุ้ยโจว และฉือเยี่ยนในหูเป่ย์กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมหลัก
อย่างไรก็ดี การออกแบบโครงการแนวรบที่สามจำนวนมากไม่คุ้มค่าทางเศรษฐกิจเนื่องจากที่ตั้ง หรือมีข้อบกพร่องจากการก่อสร้างที่เร่งรีบ การเลือกที่ตั้งสำหรับโครงการแนวรบที่สามจึงยึดตามหลักการชี้นำที่ว่า "ใกล้ภูเขา กระจายตัว ซ่อนเร้น" ("เค่าชาน เฟินซาน หยิ่นปี้") โครงการแนวรบที่สามจำนวนมากตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลซึ่งเข้าถึงได้ยากและอยู่ไกลจากแหล่งวัตถุดิบและตลาดที่มีศักยภาพ ขบวนการแนวรบที่สามดำเนินไปอย่างเร่งด่วน โครงการแนวรบที่สามหลายโครงการจึงถูกออกแบบ ก่อสร้าง และนำไปสู่การผลิตไปพร้อม ๆ กัน ("เปี้ยนเช่อจี เปี้ยนชื่อกง เปี้ยนเชิงฉาน")
หลังมีการฟื้นฟูความสัมพันธ์กับสหรัฐ ทำให้ข้อพิจารณาด้านการป้องกันประเทศซึ่งเป็นพื้นฐานของโครงการแนวรบที่สามลดลง การลงทุนในโครงการเหล่านี้จึงลดลงตามไปด้วย นับตั้งแต่การปฏิรูปรัฐวิสาหกิจเริ่มต้นในช่วงทศวรรษ 1980 โรงงานหลายแห่งในโครงการแนวรบที่สามต้องล้มละลาย แม้บางแห่งจะปรับตัวและยังคงเป็นเสาหลักทางเศรษฐกิจในท้องถิ่นของตนหรือได้รับการพัฒนาให้เป็นวิสาหกิจเอกชนที่ประสบความสำเร็จ