pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ราชบุรีสเตเดียม

ราชบุรี สเตเดียม (ชื่อเดิม: มิตรผล สเตเดียมและดราก้อน โซลาร์ ปาร์ค)เป็นสนามกีฬาที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลราชบุรี มีความจุทั้งหมด 13,000 ที่นั่ง ซึ่งสร้างด้วยงบประมาณสูงกว่า 300 ล้านบาท โครงสร้างประกอบด้วยเหล็กเป็นส่วนใหญ่ เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2558 ตั้งอยู่บนทางหลวง 3208 ตำบลเจดีย์หัก อำเภอเมืองราชบุรี ซึ่งห่างจากตัวเมืองเพียง 3 กิโลเมตร ซึ่งเส้นทางนี้สามารถไปอำเภอสวนผึ้งได้อีกด้วย และเปิดใช้งานครั้งแรกในศึกไทยลีก ฤดูกาล 2559 นัดที่ราชบุรีพบกับอาร์มี่ ยูไนเต็ด เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2559
ในฤดูกาล 2565–66 สโมสรฟุตบอลราชบุรีได้แถลงข่าวเกี่ยวกับการที่กลุ่มมิตรผลได้ยกเลิกเป็นผู้สนับสนุนหลักให้กับทีม เป็นการสิ้นสุดหลังจากร่วมงานกันนานกว่า 11 ปี ทำให้ทางสโมสรจะเปลี่ยนไปใช้ชื่อสนามว่า ดราก้อน โซลาร์ ปาร์ค ก่อนหน้านี้ แล้วเปลี่ยนอีกครั้งเนื่องจากบริษัท ดราก้อนเอ็นเนอร์จี เทคโนโลยีแอนด์ ออแกไนท์เซอร์ จำกัด ผู้สนับสนุนรายเดิมของชื่อหมดสัญญาลงในวันที่ 30 กันยายน 2567 และไม่ได้มีการต่อสัญญาใหม่จึงเปลี่ยนเป็น ราชบุรี สเตเดียมโดยอัฒจันทร์มี 3 ด้าน ประกอบด้วย
อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์

อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์ , หรือ อ่าวเอลัต  เป็นอ่าวที่อยู่ทางเหนือของทะเลแดง ติดกับคาบสมุทรไซนายทางตะวันออกและคาบสมุทรอาหรับทางตะวันตก อ่าวด้านตะวันตกของอ่าวแห่งนี้คือ อ่าวสุเอซ (Gulf of Suez)
อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์มีความลึกสูงสุด 1,850 เมตร (1.15 ไมล์) มีความกว้างจากจุดที่กว้างที่สุด 24 กิโลเมตร (15 ไมล์) และมีความยาวถึงส่วนปลายคือช่องแคบติราน (Straits of Tiran) ประมาณ 160 กิโลเมตร (99 ไมล์) ชายฝั่งของอ่าวแห่งนี้อยู่ในสี่ประเทศคือ อียิปต์ อิสราเอล จอร์แดนและซาอุดีอาระเบีย มีเมืองท่องเที่ยวและเมืองท่าอย่างฏอบา (Taba) ในอียิปต์, เอลัต (Eilat) ในอิสราเอล และอัลอะเกาะบะฮ์ (Aqaba) ในจอร์แดน
มีบันทึกตั้งแต่สมัยราชวงศ์ที่สี่แห่งอียิปต์ว่าอ่าวอัลอะเกาะบะฮ์เป็นจุดสำคัญแห่งหนึ่งของการค้าขายในภูมิภาค มีการบันทึกในอีกหลายราชวงศ์ของอียิปต์ถึงการเดินทางข้ามทะเลแดงไปทำการค้ากับอาณาจักรพันต์ (Punt) นอกจากนี้เมืองอายลา (Ayla; ปัจจุบันคือเมืองอัลอะเกาะบะฮ์) ยังเป็นเมืองที่ทำการค้ากับชาวแนบาเทีย (Nabataeans) ต่อมาชาวโรมันได้สร้างเส้นทาง Via Traiana Nova ทำให้การค้าระหว่างแอฟริกากับเลแวนต์สะดวกขึ้น
ในปัจจุบัน อ่าวอัลอะเกาะบะฮ์เป็นจุดที่นักท่องเที่ยวนิยมมาดำน้ำเพื่อชมปะการัง ซากเรืออับปางและสัตว์น้ำ ประมาณการว่ามีนักดำน้ำ 250,000 คนต่อปี คิดเป็น 10% ของรายได้จากการท่องเที่ยวในบริเวณนี้ นอกจากนี้ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ เช่น หุบเขาวาดีรัม (Wadi Rum) ซากเมืองอายลาและสนามรบของยุทธการอัลอะเกาะบะฮ์ (Battle of Aqaba) ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ปา-กว้าจ่าง

ฝ่ามือแปดทิศ หรือ ปา-กว้าจ่าง (อักษรจีนตัวเต็ม: 八卦掌, พินอิน: Bāguà Zhǎng, อังกฤษ: Ba Gua Zhang, Pa Kua Chang) ปา-กว้าจ่างแปลตรงตัวได้ความว่าแปดทิศ เป็นหนึ่งในสามศิลปะป้องกันตัวแขนงหลักของบู๊ตึ้ง โดยอีกสองแขนงคือไทเก็กและสิ่งอี้เฉวียน ปา-กว้าจ่างมีชื่อเสียงด้านลักษณะที่เป็นการหลบหลีกและจู่โจมด้วยมือที่แบอยู่ ลักษณะที่โดดเด่นของ ปา-กว้าจ่าง อีกประการคือการเดินเป็นวงกลมการขยับร่างกายเป็นเกลียว การเคลื่อนไหวเป็นเกลียวแบบนี้มีข้อได้เปรียบในการรับมือกับคู่ต่อสู้หลายคน คู่ต่อสู้ติดอาวุธ และใช้ทักษะในการตอบโต้พลกำลัง 
การฝึกฝนของ ปา-กว้าจ่าง กำหนดให้ผู้ฝึกเดินเป็นวงกลม โดยผู้ฝึกจะต้องสามารถโคจรและหมุนร่างกายของตนเองได้อย่างต่อเนื่อง นอกจากนั้นการเรียนรู้ทิศทั้งแปดทิศของ ปา-กว้าจ่าง จะทำให้ผู้ฝึกสามารถจู่โจมและตั้งรับการโจมตีจากทุกทิศทาง ปา-กว้าจ่าง ใช้แรงจากการหมุนมือที่แบอยู่ทางแนวตั้งอย่างต่อเนื่อง ผู้ฝึกจะขยับร่างกายอยู่เสมอเพื่อที่จะทำให้คู่ต่อสู้เสียสมดุล
จุดกำเนิดของปา-กว้าจ่างเป็นที่ทราบว่าต๋ง ไห่ชฺวัน ได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากนักพรตบนเขาจิ่วหลงและต่อมาได้สร้างระบบการต่อสู้มาเป็นวิชามวย ทำให้ต๋ง ไห่ชฺวัน ได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งวิชาปา-กว้าจ่าง
สำหรับประเทศไทย ปา-กว้าจ่างหรือฝ่ามือแปดทิศยังเป็นศิลปะป้องกันตัวที่ยังค่อนข้างใหม่มาก เพราะตามปกติแล้วศิลปะการป้องกันตัวของจีนที่มาสู่ไทยนั้นส่วนมากเป็นวิชามวยทางใต้ของประเทศจีน ในขณะที่ปา-กว้าจ่างเป็นวิชามวยทางเหนือ ปัจจุบันสถานที่ฝึกสอนวิชาปา-กว้าจ่างในไทยมีเพียงสองที่คือที่ศูนย์บูรณาการศาสตร์และภูมิปัญญาโบราณ และที่สวนลุมพินีเท่านั้น
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศออสเตรีย

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศออสเตรียทั้งสิ้น 12 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 11 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
 "*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก"
 "*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก"
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น.
ประเทศออสเตรียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 10 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบลเยียม

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเบลเยียมทั้งสิ้น 16 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 15 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง
 "*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก"
 "*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก"
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น.
ประเทศเบลเยียมมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 15 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศกานา

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศกานาทั้งสิ้น 2 แหล่ง
 "*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก"
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น.
ประเทศกานามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโมร็อกโก

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโมร็อกโกทั้งสิ้น 9 แหล่ง
 "*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก"
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น.
ประเทศโมร็อกโกมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 13 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเลโซโท

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเลโซโททั้งสิ้น 1 แหล่ง
 "*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก"
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น.
ประเทศเลโซโทมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 1 แห่ง
วานิช ไชยวรรณ

วานิช ไชยวรรณ (26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475 – 13 มิถุนายน พ.ศ. 2568) เป็นนักธุรกิจชาวไทย อดีตประธานกิตติคุณ และอดีตประธานกรรมการ บริษัท ไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน), ผู้ก่อตั้งบริษัท ไทยเอเชีย แปซิฟิค บริวเวอรี่ จำกัด และอดีตที่ปรึกษาคณะกรรมการธนาคารไทยเครดิต
ประวัติ.
วานิชเกิดเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475 อาศัยอยู่ที่กรุงเทพมหานคร เดิมประกอบอาชีพค้าข้าว
วานิชเริ่มเป็นที่รู้จักจากการเข้าซื้อกิจการบริษัท ไทยประกันชีวิต จำกัด (มหาชน) บริษัทประกันชีวิตของชาวไทยแห่งแรก จากกลุ่มผู้ก่อตั้งที่เป็นกลุ่มบุคลากรและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในขณะนั้น โดยเข้าซื้อเมื่อปี พ.ศ. 2513 จากนั้นได้ดำเนินการปรับโครงสร้างองค์กร รวมทั้งออกแบบกรมธรรม์ให้เข้ากับสภาพเศรษฐกิจและสังคมของประเทศไทยมากขึ้น โดยภายหลังสุดเป็นผู้ถือหุ้นประมาณ 11.278% ของไทยประกันชีวิต แบ่งเป็นทางตรง 1.12% และทางอ้อมอีก 10.158% ผ่านบริษัท วี.ซี.สมบัติ จำกัด ที่วานิชก่อตั้งเพื่อเป็นบริษัทผู้ถือหุ้นในตระกูลไชยวรรณ
ต่อมาวาณิชได้รับใบอนุญาตให้ดำเนินการผลิตและจัดจำหน่ายเบียร์ในประเทศไทย จึงต้องการหาผู้ร่วมลงทุน และในขณะนั้น เอเชีย แปซิฟิค บริวเวอรี่ ลิมิเต็ด (APB) จากประเทศสิงคโปร์ ที่ดูแลการจำหน่ายเบียร์ไฮเนเก้นในพื้นที่เอเชียแปซิฟิก กำลังต้องการขยายธุรกิจและต้องการลงทุนในประเทศไทยอยู่พอดี รวมถึงไชย ไชยวรรณ บุตรชายของเขาที่ชื่นชอบโฆษณาไฮเนเก้นตั้งแต่สมัยที่ศึกษาในต่างประเทศ วานิชและ APB จึงตกลงร่วมมือกัน และวานิชยังชักชวนบริษัท ไทยน้ำทิพย์ จำกัด ผู้เชี่ยวชาญในการผลิตเครื่องดื่ม ซึ่งมีเจ้าของคือพงส์ สารสิน นักลงทุนคนสนิทของวานิช เข้ามาร่วมลงทุนด้วยอีกรายหนึ่ง รวมถึงได้รับเงินทุนจากธนาคารทหารไทย และก่อตั้งบริษัท ไทยเอเชีย แปซิฟิค บริวเวอรี่ จำกัด ขึ้นในปี พ.ศ. 2536 เพื่อผลิตและจัดจำหน่ายเบียร์ชื่อดัง เช่น ไฮเนเก้น และ เบียร์ไทเกอร์ ในประเทศไทย
นอกจากนี้ นิตยสารฟอร์บส์ ยังจัดอันดับวานิชให้เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศไทย โดยข้อมูลล่าสุดในปี พ.ศ. 2567 วานิชอยู่ในอันดับที่ 8 ด้วยมูลค่าทรัพย์สินรวมประมาณ 3,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 120,978 ล้านบาท 
ชีวิตส่วนตัว วานิชมี บุตร-ธิดา 8 คน ปัจจุบันมีบุตรบางคนที่เข้ามาบริหารงานในไทยประกันชีวิตและธนาคารไทยเครดิต เช่น
วานิชถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2568 สิริอายุ 92 ปี โดยมีกำหนดการพิธีรดน้ำศพในวันที่ 16 มิถุนายน จากนั้นสวดพระอภิธรรมศพ ในวันที่ 17–22 มิถุนายน ณ ศาลากวีนิรมิต (กลางน้ำ) วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร และมีกำหนดพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 23 มิถุนายน ณ เมรุด้านใต้ของวัดเดียวกัน
เฉิน เหยียนซี

มิเชลล์ เฉิน เฉิน เหยียนซี (ชื่อภาษาอังกฤษ: Michelle Chen) หรือชื่อเกิด เฉินเหม่ยซวน เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไต้หวัน เฉินเป็นที่รู้จักจากการแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "เธอคือสุดที่รักของฉัน" (2011) ซึ่งทำลายสถิติบ็อกซ์ออฟฟิศของภาพยนตร์ไต้หวันในจีนแผ่นดินใหญ่ ไต้หวัน ฮ่องกง และสิงคโปร์ นอกจากนี้ เฉินยังเป็นที่รู้จักจากภาพยนตร์เรื่อง "สื่อรัก..ภาษากาย" (2009), "ปิดหน่วยล่า คนหมาเดือด" (2013), "Pali Road" (2015) รวมถึงละครโทรทัศน์เรื่อง "มังกรหยก ตอน ศึกเทพอภินิหารเจ้าอินทรีย์" (2014)
ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา.
เฉินเกิดและเติบโตที่ไทเป เธอมีพี่สาวหนึ่งคน หลังจากจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น เธอเข้าเรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา Southwestern Academy ในเมืองซานมารีโน รัฐแคลิฟอร์เนีย เธอสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียด้วยปริญญาตรีวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาการบริหารธุรกิจในปี ค.ศ. 2005
ในปี ค.ศ. 2006 ขณะกลับมาเยี่ยมครอบครัวที่ไต้หวัน เฉินได้พบกับแองจี้ ไช่ (柴智屏) โปรดิวเซอร์และผู้จัดการ
เอ็นอาร์เค1

เอ็นอาร์เค1 เป็นสถานีของประเทศนอร์เวย์ ดำเนินการโดยนอร์เวย์บรอดคาสติงคอร์ปอเรชัน (เอ็นอาร์เค) เป็นสถานีหลัก ทดลองออกอากาศ เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1954 และ 13 เมษายน ค.ศ. 1958 และออกอากาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1960 เป็นสถานีโทรทัศน์ที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในประเทศนอร์เวย์ แต่ก่อนหน้านี้มีเพียงสถานี "เอ็นอาร์เค" เพียงสถานีเดียว ก่อนที่จะแยกเป็น "เอ็นอาร์เค1" และ "เอ็นอาร์เค2" ในปี 1996 เอ็นอาร์เค ได้ออกอากาศ ในระบบ เฮสดี ด้วยความละเอียด 720p ในปี 2010
ดำริ น้อยมณี

ดำริ น้อยมณี เป็นอดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ (ครม.40, 41) ในระหว่างปี พ.ศ. 2520 ถึงปี พ.ศ. 2523 และเป็นอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร
ประวัติ.
ดำริ น้อยมณี เคยรับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย เคยได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2520 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ และได้รับแต่งตั้งอีกครั้งในรัฐบาลคณะต่อมา นำโดยพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ กระทั่งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 หลังการลงมติการอภิปรายไม่ไว้วางใจได้มีการปรับคณะรัฐมนตรี เขาจึงได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กระทั่งเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ของปีเดียวกัน นายกรัฐมนตรีได้ประกาศลาออกจากตำแหน่งในสภาผู้แทนราษฎร ขณะกำลังจะเริ่มประชุมสมัยสามัญสภาผู้แทนราษฎร
ในปี พ.ศ. 2525 เขาได้ร่วมก่อตั้งพรรคชาติประชาธิปไตย โดยมีพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ เป็นหัวหน้าพรรค และนายดำริ ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรค
เฟินก้านดำใบดาว

เฟินก้านดำใบดาว ชื่อวิทยาศาสตร์: "Adiantum hispidulum" เป็นเฟินก้านดำที่มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง มีรายงานพบในประเทศไทยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่นที่ จังหวัดเลย พบในบริเวณที่ดินได้รับแสงเป็นบางเวลา ใช้เป็นไม้ประดับ
ฝนแดงในรัฐเกรละ

ปรากฏการณ์ฝนสีแดงในรัฐเกรละ เป็นเหตุการณ์ "ฝนสีเลือด" (ฝนสีแดง) ที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 25 กรกฎาคม ถึง 23 กันยายน ค.ศ. 2001 เมื่อเกิดฝนตกเป็นน้ำฝนสีแดงกระจายทั่วไปในรัฐเกรละ ทางตอนใต้ของประเทศอินเดีย ฝนย้อมเสื้อผ้าสีขาวกลายเป็นสีชมพู นอกจากนี้ยังมีรายงานพบฝนสีเหลือง สีเขียว และสีดำด้วย เคยมีรายงานว่าพบฝนมีสีใน ค.ศ. 1896 และหลังจากนั้นอีกหลายครั้ง ครั้งล่าสุดคือเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 และตั้งแต่วันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ถึง 27 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ในบรรดาจังหวัดทางภาคตะวันออกและภาคกลางตอนบนของประเทศศรีลังกา
หลังจากการตรวจสอบด้วยกล้องจุลทรรศน์ใน ค.ศ. 2001 ในช่วงแรกเชื่อกันว่าฝนมีสีเช่นนั้นเนื่องจากผลพวงจากเหตุสะเก็ดดาวระเบิดกลางอากาศ แต่จากการศึกษาที่รัฐบาลอินเดียมอบหมายให้ดำเนินการ สรุปได้ว่า ฝนมีสีเนื่องจากสปอร์ในอากาศจากสาหร่ายสีเขียวชนิดหนึ่งจากสกุล "Trentepohlia" ต่อมาชุดนักวิจัยต่างประเทศระบุสายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตนี้ว่าคือ "Trentepohlia annulata"
ในต้นปี ค.ศ. 2006 ฝนมีสีในรัฐเกรละได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางเมื่อสื่อรายงานว่ากอดฟรีย์ หลุยส์ และสันโตษ กุมาร จากมหาวิทยาลัยมหาตมะ คานธี ในเมืองโกฏฏายัม (Kottayam) เสนอประเด็นที่เป็นข้อถกเถียงว่า อนุภาคมีสีนั้นเป็นเซลล์จากต่างดาวที่มีลักษณะการเจริญเติบโตแบบพิเศษ 
เหตุการณ์.
ฝนมีสีในรัฐเกรละเริ่มตกในวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 ในเขตโกฏฏายัมและเขตอิฑุกกิ (Idukki) ในตอนใต้ของรัฐ มีรายงานพบฝนสีเหลือง สีเขียว และสีดำด้วย เหตุการณ์ฝนสีแดงตกมีรายงานทั่วไปในเวลาสิบวันต่อมา และจากนั้นความถี่ของฝนลดลงจนถึงปลายเดือนกันยายน ตามข้อมูลของคนในท้องถิ่น ฝนมีสีที่ตกลงมาชุดแรกตกลงมาตามเสียงฟ้าร้องและฟ้าแลบ และตามด้วยต้นไม้ในป่าละเมาะสลัดใบไม้ที่ "ไหม้" เป็นสีเทาแล้วลงมา มีรายงานพบใบไม้ร่วงและบ่อน้ำหายไปและก่อตัวขึ้นในทันทีภายในบริเวณนั้น ฝนสีแดงตกลงในพื้นที่เล็ก ๆ ไม่เกิน 2-3 ตารางกิโลเมตร และบางครั้งอยู่ในเขตจำกัดมากจนอาจมีฝนปกติตกลงห่างจากฝนสีแดงออกไปเพียงไม่กี่เมตร โดยปกติฝนสีแดงตกนานไม่ถึง 20 นาที ปริมาณน้ำฝนแต่ละมิลลิลิตรบรรจุอนุภาคสีแดง 9 ล้านอนุภาค สำหรับการประมาณค่าปริมาณน้ำฝนสีแดงนอกช่วง มีการประมาณว่ามีอนุภาคสีแดง ตกลงในรัฐเกรละ
รายละเอียดของอนุภาค.
ของแข็งสีน้ำตาลแดงที่สกัดจากน้ำฝนสีแดงประกอบด้วยอนุภาคกลมสีแดงประมาณ 90% และสมดุลประกอบด้วยเศษผง อนุภาคในสารแขวนลอยในน้ำฝนมีส่วนทำให้น้ำฝนมีสี ซึ่งในขณะนั้นเป็นสีแดงเข้มข้น มีอนุภาคเพียงบางส่วนที่เป็นสีเหลืองอ่อน เทาอมฟ้า และเขียวอ่อน อนุภาคมีขนาด 4-10 ไมโครเมตรและเป็นทรงกลมหรือทรงรี ภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแสดงให้เห็นอนุภาคต่าง ๆ มีรอยกดตรงกลาง ที่กำลังขยายสูง ๆ สามารถเห็นโครงสร้างภายในอนุภาคได้
สกุลเฟินก้านดำ

สกุลเฟินก้านดำ หรือ Adiantum , ชื่อสามัญภาษาอังกฤษคือ maidenhair fernเป็นสกุลของเฟินที่มีสมาชิกราว 200 สปีชีส์ในวงศ์ย่อย Vittarioideaeวงศ์ Pteridaceae แต่นักวิจัยบางกลุ่มจัดให้อยู่ในวงศ์ของตนเองคือ Adiantaceae
รายชื่อสปีชีส์.
 <ns>10</ns>
 <id>508114</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Div col" />
 <revision>
 <id>4555743</id>
 <timestamp>2013-01-13T10:58:43Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Nullzero</username>
 <id>106127</id>
 </contributor>
 <comment>#REDIRECT </comment>
 <origin>4555743</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เกาะบินตัน

เกาะบินตัน  เป็นเกาะในหมู่เกาะเรียว ประเทศอินโดนีเซีย เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหมู่เกาะเรียว เป็นที่ตั้งของเมืองตันจุงปีนัง เมืองหลวงของจังหวัด ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะ และถือเป็นชุมชนใหญ่ของเกาะ
เกาะบินตันมีพื้นที่ 2,402.28 ตร.กม. (927.53 ตร. ไมล์) หากรวมกับพื้นที่ที่เป็นทะเล (มีพื้นที่เป็นร้อยละ 96 ของเกาะ) มีพื้นที่ 60,057 ตร.กม. (23,188 ตร.ไมล์) อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเกาะบินตัน ซึ่งเป็นหนึ่งในหกอำเภอของจังหวัดเรียว และเมืองตันจุงปีนังเป็นเขตการปกครองพิเศษของเกาะบินตัน
ประวัติศาสตร์ของเกาะบินตันย้อนไปได้ถึงต้นศตวรรษที่ 3 เกาะมีความรุ่งเรืองจากการเป็นเส้นทางการค้าระหว่างจีนกับอินเดีย ซึ่งนานนับศตวรรษอยู่ภายใต้การควบคุมของจีน อังกฤษ และต่อมาคือเนเธอร์แลนด์ และเมื่อเนเธอร์แลนด์ประกาศว่าเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ผ่านสนธิสัญญาอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1824 ต่อมาในศตวรรษที่ 12 เกาะบินตันซึ่งอยู่บริเวณช่องแคบมะละกา เป็นที่รู้จักว่าเป็น "เกาะโจรสลัด" เนื่องจากโจรสลัดมลายูใช้เป็นสถานที่ปล้นสะดมเรือสินค้าในน่านน้ำนี้
สิงคโปร์เป็นเมืองใหญ่ที่ใกล้เกาะนี้ที่สุด โดยสามารถเดินทางจากเรือใบน้ำตื้นโดยใช้เวลา 45-50 นาที จากช่องแคบสิงคโปร์สู่พื้นที่รีสอร์ตของเกาะบินตัน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ บนเกาะมีชายหาด ที่มีโรงแรมและสถานพักตากอากาศนานาชาติติดกับชายหาด มีสถานพักตากอากาศที่มีชื่อเสียงอย่าง รีสอร์ตบินตัน มีพื้นที่กว่า 300 เฮกเตอร์ (740 เอเคอร์) อินโดนีเซียได้ประชาสัมพันธ์ว่าเกาะเป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดรองจากบาหลี
แอโทรพาทีนี

แอโทรพาทีนี  เดิมเรียก อาโตรปัตกัน (Atropatkan) หรือ อาตอร์ปัตกัน (Atorpatkan) เป็นอาณาจักรโบราณที่ปกครองโดยกลุ่มชนอิหร่านท้องถิ่น ดำรงอยู่ระหว่างศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราชถึงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ครอบคลุมพื้นที่ในอาเซอร์ไบจานของอิหร่าน เคอร์ดิสถานของอิหร่าน และบางส่วนของประเทศอาเซอร์ไบจานในปัจจุบัน
ภายหลังการสวรรคตของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชในปีที่ 323 ก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิของพระองค์ถูกแบ่งออกเป็นส่วน ๆ ที่การประชุมในบาบิโลนโดยไดแอโดไค (diadochi) ซึ่งเป็นกลุ่มบุคคลที่ใกล้ชิดกับพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช ภูมิภาคมีเดียถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ มีเดียแมกนา (Media Magna) ทางใต้ และมีเดียแอโทรพาทีนี (Media Atropatene) ทางเหนือ โดยแอโทรพาทีนีมาจากชื่อผู้ปกครองคนแรกคือ แอโทรพาทีส (Atropates) ซึ่งเป็นอดีตขุนนางของพระเจ้าดาไรอัสที่ 3 แห่งจักรวรรดิอะคีเมนิด ต่อมาแอโทรพาทีสปฏิเสธที่จะสวามิภักดิ์ต่อจักรวรรดิซิลูซิด (Seleucid Empire) และประกาศแยกตัวเป็นอิสระ ชื่ออาณาจักรจึงถูกตัดเหลือแค่ "แอโทรพาทีนี" ราชวงศ์ของแอโทรพาทีสปกครองอย่างเป็นอิสระนานหลายศตวรรษ ก่อนจะตกอยู่ใต้อำนาจของจักรวรรดิพาร์เธีย ซึ่งเรียกดินแดนแถบนี้ว่า "อาตูร์ปาตากัน" (Aturpatakan) และถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิแซสซานิดในเวลาต่อมา ระหว่างปี ค.ศ. 639–643 จักรวรรดิรอชิดีนในรัชสมัยของเคาะลีฟะฮ์อุมัรได้ยึดครองดินแดนแถบนี้ และเรียกอาตูร์ปาตากันด้วยภาษาอิหร่านกลางว่า "อาเซอร์ไบจาน" (Azerbaijan)
ชื่อ.
สตราโบบันทึกในหนังสือ “ภูมิศาสตร์” ไว้ว่า ชื่อแอโทรพาทีนีมีที่มาจากชื่อ Atropates ผู้บัญชาการของจักรวรรดิอะคีเมนิด ข้อมูลหลายแหล่งใช้ชื่อ Atropates เป็นชื่อของประเทศ เช่น Atropatene, Atropatios Mēdia, Tropatene, Aturpatakan และ Adarbayjan ถึงกระนั้น นักภูมิศาสตร์ชาวอาหรับสมัยกลางกล่าวแนะถึงชื่อนี้ว่ามีส่วนเชื่อมโยงกับ Adorbador (ชื่อนักบวช) ที่หมายถึง “ผู้พิทักษ์ไฟ”
แม่น้ำตูเมน

แม่น้ำตูเมน  หรือ แม่น้ำทูมัน  เป็นแม่น้ำทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปเอเชีย เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศจีน เกาหลีเหนือ และรัสเซีย มีความยาว 521 กิโลเมตร (324 ไมล์) มีต้นน้ำอยู่ที่ภูเขาแพ็กดู (Mount Paektu) ไหลผ่านระหว่างมณฑลจี๋หลินของจีนกับจังหวัดรยังกัง (Ryanggang Province) และจังหวัดฮัมกย็องเหนือ (North Hamgyong Province) ของเกาหลีเหนือ และไหลผ่านพรมแดนรัสเซียกับเกาหลีเหนือเป็นระยะทาง 17 กิโลเมตร (11 ไมล์) ก่อนไหลลงทะเลญี่ปุ่น
ชื่อแม่น้ำตูเมนมาจากคำในภาษามองโกเลีย "tümen" (แปลว่า หนึ่งหมื่น) ชื่อภาษารัสเซียคือ "Tumannaya" (แปลว่า หมอก) ปัจจุบันแม่น้ำสายนี้ได้รับมลพิษจากโรงงานอุตสาหกรรมของเกาหลีเหนือและจีน แต่ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง เมืองสำคัญริมแม่น้ำได้แก่ ฮเวรย็อง (Hoeryong), อนซ็อง (Onsong) ของเกาหลีเหนือ และหนานผิง (Nanping) ของจีน ในปี ค.ศ. 1938 ญี่ปุ่นได้สร้างสะพานข้ามแม่น้ำตูเมนตรงจุดที่แม่น้ำฉวน (Quan River) มารวมกับแม่น้ำตูเมน ต่อมาในปี ค.ศ. 1995 จีน มองโกเลีย รัสเซีย เกาหลีใต้ได้ลงนามในความร่วมมือพื้นที่พัฒนาเศรษฐกิจแม่น้ำตูเมน
ชาวเกาหลีเหนือที่ต้องการหลบหนีออกนอกประเทศมักใช้แม่น้ำตูเมนเป็นเส้นทางหลบหนี เนื่องจากมีความตื้นและไม่กว้างมาก สามารถเดินหรือว่ายข้ามเป็นระยะสั้น ๆ ได้ ในฤดูหนาว แม่น้ำสายนี้จะเป็นน้ำแข็งจนเดินข้ามไปอีกฝั่งได้ ผู้ที่หลบหนีส่วนใหญ่จะเลือกข้ามไปประเทศจีนมากกว่ารัสเซีย เนื่องจากรัสเซียมีการลาดตระเวนตามชายแดนที่ดีกว่า และมีชาวเกาหลีคอยช่วยเหลือน้อยกว่า
นันเซ็นจิ

นันเซ็นจิ (; โรมาจิ: "Nanzen-ji") หรือ เซ็นรินจิ (; โรมาจิ: "Zenrin-ji") เป็นวัดพุทธลัทธิเซน ตั้งอยู่ในนครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น สร้างขึ้นในช่วงกลางยุคเฮอัง ตามบัญชาของอดีตจักรพรรดิคาเมยามะ แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1291 อย่างไรก็ตามวัดแห่งนี้ได้เคยถูกเพลิงไหม้เสียหายหลายครั้งในปี ค.ศ. 1393, 1447 และ 1467 และสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1597 ต่อมาในยุคเอโดะได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้น วัดแห่งนี้เป็นสำนักใหญ่ของสำนักรินไซสาขานันเซ็นจิ
อี แจ-ฮุน (นักร้อง)

อี แจ-ฮุน (อักษรโรมัน: Lee Jae-hoon; เกาหลี: ; เกิด 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1974) เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้และเป็นบุคคลในวงการโทรทัศน์ เขาเป็นสมาชิกของวงคูล
ไวท์มิวสิก

ไวท์มิวสิก  เป็นค่ายเพลงย่อยในสังกัดบริษัทของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ดูแลโดยรัฐการ น้อยประสิทธิ์ (อาร์ม) มีศิลปินในสังกัดปัจจุบันอย่างเช่น ลุลา, เป็ก ผลิตโชค, นิว จิ๋ว, หมู MuZU, อะตอม ชนกันต์, เก็ตสึโนวา, สุพล พัวศิริรักษ์, โอปอ ประพุทธ์, คณิตกุล เนตรบุตร และอ๊อฟ ปองศักดิ์
ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์

ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์ หมายถึงศิลปะการต่อสู้ทั้งใหม่และเก่าที่ได้รับการคิดค้นขึ้นในฟิลิปปินส์ ซึ่งประกอบด้วยแบบแผนศิลปะการต่อสู้ของทั้งตะวันตกและตะวันออก แบบแผนการต่อสู้เหล่านี้เกิดจากความต้องการในการป้องกันตนเอง ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ของหมู่เกาะฟิลิปปินส์ได้มีผู้รุกรานเข้าโจมตีและมีเหตูขัดแย้งที่ขยายตัวขึ้นทำให้เกิดการพัฒนาของศิลปะการต่อสู้ขึ้น ชาวฟิลิปปินส์ได้พัฒนาระบบการต่อสู้เหล่านี้เป็นผลพ่วงโดยตรงจากการเปลียนแปลงตลอดเวลาของสถานการณ์ พวกเขาเข้าใจในการจัดลำดับ, การจัดสรร, และการใช้สิ่งของใกล้ตัวในสถานการณ์การต่อสู้ 
ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์เริ่มมีความแพร่หลายมากขึ้นเพราะสื่อภาพยนตร์ฮอลลีวูดและการสั่งสอนของอาจารย์สมัยใหม่
ประวัติ.
ทุกวันนี้เป็นที่กล่าวกันว่ามีรูปแบบการต่อสู้ของศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์มากมายเทียบเท่ากับจำนวนเกาะของประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 1972 รัฐบาลฟิลิปปินส์ได้รวมศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์ในสนามการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ, กระทรวงวัฒนธรรม, และกระทรวงการกีฬาก็ได้รวมศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์เข้าในหลักสูตรวิชาพลศึกษาในโรงเรียนมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย ความรู้ทางด้านศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์กลายเป็นสิ่งจำเป็นในการเป็นทหารและตำรวจฟิลิปปินส์
ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์ได้ถูกจัดว่ามีระบบการใช้อาวุธมีดที่ก้าวหน้ามากที่สุดในโลกและได้เป็นหลักสูตรสำคัญสำหรับการฝึกกองทัพทหารของสหรัฐอเมริกา และหน่วยรบพิเศษสเปซนาซของประเทศรัสเซีย รัฐบาลอินเดียก็ได้ฝึกหน่วยรบพิเศษพารา (Para) ของกองทัพ, กองกำลังกักษาความปลอดภัยแห่งชาติ (NSG), หน่วยคอมมานโดนาวิกโยธินแห่งกองทัพเรืออินเดีย, และหน่วยคอมมานโดแห่งกรมตำรวจติดอาวุธส่วนกลาง (CAPF) ให้ใช้ศิลปะการต่อสู้ฟิลิปปินส์เช่นกัน
ชาวบอสนีแอก

ชาวบอสนีแอก ([boʃɲǎːtsi]; เพศชายเดี่ยว: , เพศหญิง:) เป็นกลุ่มเชื้อชาติสลาฟใต้ในบอลข่านที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคบอสเนียในอดีต ซึ่งปัจจุบันคือประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ชาวบอสนีแอกส่วนใหญ่มักพบอาศัยในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และเป็นชนกลุ่มน้อยในโครเอเชีย คอซอวอ เซอร์เบีย มาซิโดเนีย และ มอนเตเนโกร
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
มิซูโฮะไฟแนนเชียลกรุ๊ป

บริษัท มิซูโฮะไฟแนนเชียลกรุ๊ป มหาชนจำกัด (; โรมาจิ: "Kabushikigaisha Mizuho finansharugurūpu") หรือใช้ตัวย่อคือ MHFG หรือเรียกอย่างสั้นว่า มิซูโฮะ เป็นบริษัทโฮลดิ้งภาคธนาคารของญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ย่านโอเตมาจิ เขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ถือเป็นเครือบริษัทด้านการเงินที่มีส่วนแบ่งตลาดมากเป็นอันดับสามในญี่ปุ่น รองจากมิตซูบิชิยูเอฟเจไฟแนนเชียลกรุ๊ปและซูมิโตโมมิตสึอิไฟแนนเชียล
ในปี 2015 บริษัทถูกจัดอันดับจากนิตยสาร "ฟอบส์" ให้เป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 8 ของญี่ปุ่น นอกจากนี้ ด้วยมูลค่าสินทรัพย์มหาศาลรวมกว่า 189 ล้านล้านเยน ทำให้กลายเป็นบริษัทที่ถือครองสินทรัพย์มากที่สุดเป็นอันดับที่ 18 ของโลกและเป็นอันดับสองของญี่ปุ่นรองจากมิตซูบิชิยูเอฟเจไฟแนนเชียลกรุ๊ป
เฉวียนโจว

เฉวียนโจว  หรือภาษาฮกเกี้ยนเรียก จวนจิว  เป็นนครที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน ในสมัยราชวงศ์ถัง เฉวียนโจวเป็นท่าเรือที่สำคัญ 1 ใน 4 ของจีน 
เฉวียนโจวเป็นบ้านเดิมของชาวจีนโพ้นทะเลหลายตระกูล และยังเป็นจุดเริ่มต้นเส้นทางสายแพรไหมทางทะเลซึ่งแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมระหว่างจีนกับต่างประเทศ ในบันทึกบางเล่มมีการเอ่ยนามเมืองล่าถง, เมืองถง, เมืองหลี่เฉิง ทั้งหมดนี้เป็นชื่อของนครเฉวียนโจว
ซอกเดียนร็อก

ซอกเดียนร็อก  หรือ ร็อกออฟแอเรียมาซีส (Rock of Ariamazes) เป็นป้อมปราการที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแบกเตรีย ในซอกเดีย ใกล้กับเมืองซามาร์กันต์ ป้อมแห่งนี้ถูกกองทัพพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชยึดครองในฤดูใบไม้ผลิของปีที่ 327 ก่อนคริสต์ศักราช โดยเป็นส่วนหนึ่งของการทัพกับจักรวรรดิอะคีเมนิด
ก่อนการล้อม ออกซิอาร์ตีส (Oxyartes) หนึ่งในหัวหน้าชาวแบกเตรียได้ให้ภรรยาและบุตรหลายคนรวมถึงโรซานา (Roxana) ลี้ภัยไปอยู่ภายในซอกเดียนร็อก ซึ่งเชื่อกันว่าไม่มีกองทัพใดตีให้แตกได้ เมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชยกทัพมาถึง พระองค์ได้สั่งให้ผู้ป้องกันป้อมยอมจำนน แต่ได้รับการปฏิเสธและส่งมาบอกว่ามีแต่ "มนุษย์ติดปีก" เท่านั้นที่ขึ้นมาถึงป้อมได้ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชจึงรวบรวมอาสาสมัคร 300 นายเพื่อปีนหน้าผาขึ้นไปยังป้อมโดยใช้หมุดปักเต็นท์กับเชือกปอป่าน ทหารอาสาสมัครเริ่มปีนในเวลากลางคืน โดยเสียอาสาสมัครไป 30 นายก่อนจะขึ้นถึงป้อม พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้นำสาสน์ไปถึงผู้ป้องกันเมืองว่า "บัดนี้พระองค์ได้ส่งมนุษย์ติดปีกขึ้นไปแล้ว" ด้วยความตกใจและไม่เชื่อว่าคนธรรมดาจะขึ้นมาถึงป้อมได้ ผู้ป้องกันเมืองจึงยอมจำนนในที่สุด
หลังการล้อมครั้งนี้ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้ตกหลุมรักกับโรซานา กองทัพของพระองค์ได้เดินหน้าเข้าสู่พาร์เซทาคีนี (Parsetakene) และแบกตรา (เมืองบัลค์ในปัจจุบัน) โดยที่เมืองแบกตรา พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชได้อภิเษกสมรสกับโรซานา ก่อนจะข้ามเทือกเขาฮินดูกูชเข้าสู่อินเดีย
พัก จ็อง-ฮวัน

พัก จ็อง-ฮวัน (อักษรโรมัน: Park Jeong-hwan; 11 มกราคม ค.ศ. 1993 –) เป็นนักหมากล้อมระดับอาชีพ 9 ดั้งชาวเกาหลีใต้
พักเป็นฝ่ายโค่นอี ชัง-โฮ แล้วเข้าสู่รอบสุดท้ายของการแข่งขันอิงคัพ 2012 ที่ซึ่งเขาได้พบกับฟ่าน ถิงยฺวี่ ในนัดดังกล่าว โดยเป็นฝ่ายแพ้ไปสามต่อหนึ่งเกม อย่างไรก็ตาม เขาเป็นผู้ชนะรายการฟุจิสึคัพ 2011 และแอลจี คัพ ครั้งที่ 19 ในปี ค.ศ. 2015
สถิติผลงานในระดับอาชีพ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
รายการที่ชนะ.
ครองแชมป์รายการแข่งขันรวมอันดับเก้าในประเทศเกาหลี (อิงจากข้อมูล ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013)
ชาวอุซเบก

ชาวอุซเบก  เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มชนเตอร์กิกในเอเชียกลาง ประชาชนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศอุซเบกิสถาน แต่ก็ยังพบได้เป็นประชากรส่วนน้อยของประเทศอัฟกานิสถาน ทาจิกิสถาน คีร์กิซสถาน คาซัคสถาน เติร์กเมนิสถาน รัสเซีย และจีน นอกจากนี้ ชาวอุซเบกพลัดถิ่นยังอาศัยอยู่ในประเทศตุรกี ซาอุดีอาระเบีย และปากีสถาน
นิรุกติศาสตร์.
ต้นกำเนิดของคำว่า "อุซเบก" ยังคงเป็นข้อถกเถียง มุมมองหนึ่งเชื่อว่าคำนี้มีที่มาจากการตั้งชื่อตามอ็อกฮุซ คากาน โดยอ็อกฮุซ คากาน มีชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า "อ็อกฮุซ เบก" ดังนั้นจึงเชื่อกันว่าคำว่า "อุซเบก" มีที่มาจาก "อ็อกฮุซ เบก" มุมมองอื่นกล่าวว่าคำนี้มีความหมายว่า "อิสรภาพ" หรือ "เป็นตัวของตัวเอง" โดยมาจากคำว่า "Oʻz" (ตัวเอง) และบรรดาศักดิ์ของตุรกี เบก นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีอื่นๆ ที่กล่าวถึงที่มาของชื่อ เช่น คำว่า "Uz" มีที่มาจากหนึ่งในกลุ่มชนอ็อกฮุซเติร์ก ซึ่งรู้จักกันในชื่อว่า "อุซ" หรือ "อูกุซ" แล้วรวมกับคำว่า "เบย์" หรือ "เบก" เป็น อูกุซ-เบย์ ซึ่งแปลว่า "ผู้นำของออกุซ"
ภาษา.
ภาษาอุซเบกเป็นกลุ่มภาษาเตอร์กิกหลักของชาวอุซเบก ภาษาอุซเบกในปัจจุบันจะใช้ตัวอักษรอาหรับ ละติน และซีริลลิกในการเขียน แต่หลังจากที่อุซเบกิสถานเป็นอิสรภาพจากสหภาพโซเวียต รัฐบาลของประเทศก็ตัดสินใจที่จะแทนที่อักษรซีริลลิกด้วยอักษรละตินในการเขียน
มาโกโตะ ฮาเซเบะ

มาโกโตะ ฮาเซเบะ  เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ผู้ซึ่งเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรับให้กับไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ทและทีมชาติญี่ปุ่น โดยเขาเคยเป็นกัปตันทีมชาติญี่ปุ่น
ระดับสโมสร.
อูราวะเรดไดมอนส์.
หลังจากที่จบการศึกษาจากโรงเรียนฟูจิเอดะฮิงาชิในปี พ.ศ. 2545 เขาเข้าร่วมกับสโมสรอูราวะ เรดไดมอนส์ และกลายเป็นตัวจริงของสโมสรในช่วงฤดูกาล 2003 ในปี พ.ศ. 2547 เขาได้รับรางวัลผู้เล่นดีเด่นประจำเจลีกคัพ และถูกเลือกให้เป็นผู้เล่นในทีมแห่งปีเจลีก เขายังเป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งปีของแฟนคลับอูราวะ ในฤดูกาลเดียวกัน
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 มีรายงานว่าสโมสรฟุตบอลซีเอนา จากเซเรียอา กำลังพยายามเซ็นสัญญากับเขาในเดือนมกราคมที่จะถึงนี้
เฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค.
ถึงกระนั้น เขาได้เซ็นสัญญากับเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค สโมสรฟุตบอลจากบุนเดิสลีกา ทำให้เขากลายเป็นผู้เล่นชาวญี่ปุ่นคนแรกที่เซ็นสัญญากับสโมสร ในปี พ.ศ. 2552 เขากลายเป็นผู้เล่นชาวญี่ปุ่นคนที่สองที่ชนะเลิศบุนเดิสลีกา
ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ว็อลฟส์บวร์คประกาศว่าได้ต่อสัญญากับฮาเซเบะออกไปจนถึงปี พ.ศ. 2555
ในวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554 ฮาเซเบะได้ลงเล่นในเก้านาทีสุดท้ายในนัดที่พบกับเทเอ็สเก 1899 ฮ็อฟเฟินไฮม์ ซึ่งนัดนั้นว็อลฟส์บวร์คแพ้ไป 3–1 และในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2554 เขาลงเล่นเป็นนัดที่ 100 ในบุนเดิสลีกา ในนัดที่พบกับแอร์สเทอ เอ็ฟเอ็สเฟา ไมนทซ์ 05
แอร์สเทอ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค.
ในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2556 ฮาเซเบะเซ็นสัญญากับสโมสรแอร์สเทอ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค เป็นระยะเวลา 2 ปี หลังจากที่ลงเล่นให้กับว็อลฟส์บวร์ค 135 นัดและทำประตูไป 5 ประตู
ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท.
ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ฮาเซเบะเซ็นสัญญากับสโมสรไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท เป็นระยะเวลา 2 ปี
ไถจง

นครไถจง  เป็นนครปกครองโดยตรงในภาคกลางของไต้หวัน ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 มีประชากรราว 2.8 ล้านคน นับเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่สองของไต้หวัน ทั้งเป็นแกนกลางของเขตมหานครไถจง–จางฮว่า (台中彰化都會區) ซึ่งเป็นเขตมหานครที่ใหญ่สุดเป็นอันดับสองของประเทศ นครในปัจจุบันนั้นตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ด้วยการรวมเทศมณฑลไถจง (臺中縣) เข้ากับนครไถจงเดิมเพื่อเป็นนครปกครองโดยตรงแห่งใหม่
นครไถจงตั้งอยู่ ณ แอ่งไถจง (臺中盆地) ชื่อ "ไถจง" อันแปลว่า "ไต้หวันกลาง" นั้นตั้งขึ้นในช่วงที่ญี่ปุ่นครองไต้หวัน นครนี้ยังมีสมญาว่า "เกียวโตแห่งฟอร์โมซา" (Kyoto of Formosa) เพราะสงบเงียบและงดงามดั่งนครเกียวโตของญี่ปุ่น เดิมนครไถจงประกอบด้วยหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งกระจัดกระจาย แต่ญี่ปุ่นตั้งใจจะรวมเข้าเป็นนครเพื่อพัฒนา ทำให้ท้องที่นี้กลายเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมหลักในเวลาต่อมา นครนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถานที่ทางวัฒนธรรมหลายแห่ง รวมถึงพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ (國立自然科學博物館), พิพิธภัณฑ์ศิลปากรแห่งชาติไต้หวัน (國立臺灣美術館), โรงละครแห่งชาติไถจง (台中國家歌劇院), หอสมุดข้อมูลข่าวสารสาธารณะแห่งชาติ (國立公共資訊圖書館), วงดุริยางค์ซิมโฟนีแห่งชาติไต้หวัน (國立臺灣交響樂團), สวนสาธารณะไถจง (臺中公園), บ้านสวนอู้เฟิงหลิน (霧峰林家宅園), และวัดมากมาย
แนโบโพแลสซาร์

แนโบโพแลสซาร์ (อักษรรูปลิ่มบาบิโลน: Nabû-apla-uṣur, หมายถึง "นาบู ปกป้องพระโอรส") ทรงเป็นกษัตริย์แห่งบาบิโลเนีย และเป็นบุคคลที่มีส่วนในการล่มสลายของจักรวรรดิอัสซีเรีย และการสถาปนาจักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่
การสวรรคตของพระเจ้าอาชูร์บานิพัล (Ashurbanipal) ทำให้จักรวรรดิอัสซีเรียเกิดความระส่ำระสาย ชาวบาบิโลนได้ก่อกบฏขึ้นและแนโบโพแลสซาร์ได้ตั้งต้นเป็นกษัตริย์ พระองค์เป็นพันธมิตรกับพระเจ้าไซอาซาเรส (Cyaxares) แห่งจักรวรรดิมีเดียน และทำสงครามกับอาชูร์-อิทิล-อิลานี (Ashur-etil-ilani) โอรสของพระเจ้าอาชูร์บานิพัล ในปีที่ 615 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ได้เข้ายึดเมืองนิปปูร์ (Nippur) และส่งกำลังไปช่วยพระเจ้าไซอาซาเรสในการล้อมเมืองอาชูร์ แต่กองทัพของพระองค์ไปถึงหลังอาชูร์เสียเมืองแล้ว
หลังยึดเมืองอาชูร์ได้ พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์และพระเจ้าไซอาซาเรสได้ร่วมกันตีเมืองนิเนเวห์ เมืองหลวงของจักรวรรดิอัสซีเรีย จนในที่สุดในปีที่ 612 ก่อนคริสต์ศักราช พระองค์ก็ทรงยึดเมืองหลวงได้สำเร็จ อาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 (Ashur-uballit II) ผู้นำของอัสซีเรียได้ถอนทัพไปที่เมืองฮาร์รัน (Harran) ทางตอนเหนือของซีเรีย ต่อมาในปีที่ 610 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ได้เข้ายึดเมืองนี้ อาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 และกองทัพพันธมิตรจากฟาโรห์เนโคที่ 2 (Necho II) ได้ยกทัพกลับมาที่ฮาร์รันอีกครั้ง แต่ไม่สามารถตีเมืองนี้ได้
ในปีที่ 605 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ได้สละราชสมบัติ พระโอรสของพระองค์ พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 (Nebuchadnezzar II) รบชนะฟาโรห์เนโคที่ 2 ในยุทธการที่คาร์เคมิช (Battle of Carchemish) และรีบเดินทางไปบาบิโลเนียเพื่อจัดการในเรื่องสิทธิในการขึ้นครองราชย์หลังพระบิดาสวรรคต รัชสมัยของพระเจ้าแนโบโพแลสซาร์และพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 เป็นยุคที่จักรวรรดิบาบิโลเนียใหม่มีการเจริญรุ่งเรือง มีการสร้างศาสนสถาน ซิกกุรัตและปราการต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 1921 มีการพบหลักฐานที่บ่งชี้ว่าพระเจ้าแนโบโพแลสซาร์เป็นคนเคร่งศาสนา มีข้อความบางส่วนที่กล่าวถึงความสำเร็จของพระองค์ที่เกิดขึ้นได้จากการสักการะเทพของศาสนาเมโสโปเตเมียโบราณ
สมมติฐานเนบิวลา

สมมติฐานเนบิวลา  เป็นแบบจำลองที่ยอมรับกันมากที่สุดในสาขาของทฤษฎีการกำเนิดจักรวาล ซึ่งอธิบายถึงการกำเนิดและวิวัฒนาการของระบบสุริยะ ทฤษฎีนี้ยืนยันว่าระบบสุริยะก่อตัวขึ้นจากวัสดุเนบิวลา ทฤษฎีนี้สร้างขึ้นโดยอิมมานูเอล คานท์ และตีพิมพ์ลงในหนังสือของเขา แต่เดิมทฤษฎีนี้ถูกใช้อธิบายแค่ระบบสุริยะของเราเท่านั้น แต่กระบวนการการก่อตัวของระบบดาวเคราะห์นี้ใช้ได้ทั่วทั้งเอกภพ แบบจำลองที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดของสมมติฐานเนบิวลา มีชื่อว่า แบบจำลองเนบิวลาดวงอาทิตย์ สมมติฐานเนบิวลานี้อธิบายถึงสมบัติของระบบสุริยะจำนวนมาก รวมทั้ง การที่ดาวเคราะห์มีวงโคจรเป็นรูปร่างเกือบกลมและอยู่บนระนาบเดียวกัน และยังอธิบายถึงการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ที่ไปทางเดียวกันกับการหมุนรอบตัวเองของดวงอาทิตย์ เนื้อหาบางส่วนของสมมติฐานจะถูกกล่าวถึงมากในทฤษฎีที่อธิบายถึงการก่อตัวของดาวเคราะห์ในปัจจุบัน แต่ส่วนมาก เนื้อหาเหล่านี้มักจะถูกแทนที่
การย้ายตำแหน่งของดาวเคราะห์

การย้ายตำแหน่งของดาวเคราะห์  เกิดขึ้นเมื่อดาวเคราะห์หรือดาวบริวารอื่นๆ ได้รับผลกระทบจากจานของแก๊สหรือพลาเนเตซิมัล ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของลักษณะบางอย่างของดาวบริวารนั้นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกึ่งแกนเอก การย้ายตำแหน่งของดาวเคราะห์เป็นการอธิบายถึงสาเหตุที่ดาวเคราะห์ขนาดประมาณดาวพฤหัสบดี โคจรเข้าไปใกล้ดาวฤกษ์แม่ของมันมาก จนมีระยะเวลาโคจรเพียงไม่กี่วัน ซึ่งทฤษฎีการก่อตัวของดาวเคราะห์จากจานดาวเคราะห์ก่อนเกิด กล่าวว่าดาวเคราะห์เหล่านี้ไม่สามารถที่จะก่อตัวขึ้นใกล้กับดาวแม่ของมันได้มากขนาดนั้น เนื่องจากในบริเวณนั้นมีมวลแก๊สน้อย และอุณหภูมิสูงเกินกว่าที่จะทำให้ดาวเคราะห์หินหรือน้ำแข็งก่อตัว มันยังเป็นที่ชัดเจนแล้วว่าดาวเคราะห์หินมีโอกาสที่จะเคลื่อนเข้าไปใกล้ดาวแม่ ขณะที่จานของแก๊สยังคงมีอยู่ในบริเวณใกล้ดาวแม่ ทำให้มันอาจเป็นการก่อตัวของแกนกลางของดาวเคราะห์ยักษ์ (ที่มีมวลประมาณ 10 เท่าของโลก) ถ้าดาวเคราะห์นั้นก่อตัวจากกลไกการขยายตัวของแกนกลาง
รายชื่อพายุไต้ฝุ่นที่ถูกถอนชื่อของฟิลิปปินส์

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2506 เป็นต้นมา มีสามหน่วยงานที่ตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ เป็นผลให้บ่อยครั้งที่พายุหมุนมักจะมีสองชื่อในเวลาเดียวกัน ซึ่งในช่วง พ.ศ. 2488 ถึง 2543 กองทัพเรือแห่งสหรัฐอเมริกาในนามศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อน ก่อนที่สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น จะเข้ามารับช่วงต่อในปี พ.ศ. 2543 ซึ่งทั้งสองหน่วยงานจะใช้ชื่อที่ตั้งไว้กับพายุ ก็ต่อเมื่อพายุหมุนมีการทวีกำลังแรงสู่ระดับพายุโซนร้อน ส่วนสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะตั้งชื่อให้กับพายุตั้งแต่ พ.ศ. 2506 โดยจะทำการตั้งชื่อให้กับระบบพายุหมุนเขตร้อนที่เคลื่อนตัวเข้าสู่ หรือพายุดีเปรสชันเขตร้อนใด ๆ ที่ก่อตัวภายในพื้นที่รับผิดชอบของตน ซึ่งมีอาณาเขตระหว่างละติจูด 135°ตะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างลองจิจูด 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุลูกนั้น ๆ จะมีชื่อที่ถูกกำหนดไว้อยู่แล้วก็ตาม ทั้งสามหน่วยงานที่มีการตั้งชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก จะมีการปลดเกษียณชื่อของพายุหมุนเขตร้อนอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ จะปลดเกษียณชื่อพายุหมุนของตนเมื่อพายุลูกนั้น ๆ ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างน้อย 1 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ และ/หรือ เป็นเหตุให้เกิดการสูญเสียชีวิตของประชาชนอย่างน้อย 300 รายในฟิลิปปินส์
ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 เป็นต้นมา มีการตั้งชื่อเพื่อปรับปรุงรายการในปี พ.ศ. 2522, 2528, 2544 และ 2548 ด้วยเหตุผลต่าง ๆ กันไป รวมถึงเพื่อช่วยลดความสบสันในการบันทึกทางประวัติศาสตร์ และ การนำชื่อที่อาจมีความสัมพันธ์ในเชิงลบกับบุคคลที่มีตัวตนจริง ภายในรายการข้อมูลนี้ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับความรุนแรงที่เกิดขึ้นภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ โดยการเก็บข้อมูลของสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ มากกว่าการเก็บข้อมูลของสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น หรือ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม
<noinclude>
ชื่อที่เลิกใช้ก่อน พ.ศ. 2540.
การรวบรวมข้อมูลของความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที เริ่มต้นในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2521
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
อาชูร์-อูบัลลิตที่ 2

อาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 บางครั้งสะกดเป็น อัสซูร์-อูบัลลิตที่ 2 และ อาชูรูบัลลิตที่ 2 (อักษรรูปลิ่มอัสซีเรียใหม่: , Aššur-uballiṭ, หมายถึง "อาชูร์ยังคงไว้ชีวิต") ทรงเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ สืบต่อจากพระเจ้าซินชาร์อิชคุน (Sin-shar-ishkun) นามของพระองค์มาจากพระเจ้าอาชูร์-อูบัลลิตที่ 1 ผู้สถาปนาจักรวรรดิอัสซีเรียกลาง พระเจ้าอาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 ทรงเป็นพระราชวงศ์พระองค์หนึ่ง ก่อนหน้านี้เคยเป็นนายพลก่อนขึ้นเป็นกษัตริย์ และอาจมีศักดิ์เป็นพระอนุชา (น้องชาย) ของพระเจ้าซินชาร์อิชคุน
ในช่วงการล้อมนิเนเวห์ในปีที่ 612 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าอาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 ปฏิเสธที่จะอยู่ใต้อำนาจพระเจ้าแนโบโพแลสซาร์แห่งบาบิโลเนียและพระเจ้าไซอาซาเรส (Cyaxares) แห่งมีเดียน และถอนทัพไปที่เมืองฮาร์รัน ทางตอนเหนือของซีเรีย โดยได้รับความช่วยเหลือจากกองทัพของฟาโรห์เนโคที่ 2 (Necho II) ในครั้งแรกกองทัพผสมอัสซีเรีย-อียิปต์สามารถปกป้องเมืองไว้ได้ แต่หลังจากฝ่ายอียิปต์พ่ายแพ้ในปีที่ 610 ก่อนคริสต์ศักราชและยกทัพกลับ เมืองฮาร์รันก็ถูกกองทัพผสมบาบิโลน-มีเดียนยึดในที่สุด
ในปีที่ 608 ก่อนคริสต์ศักราช กองทัพผสมอัสซีเรีย-อียิปต์พยายามตีเมืองฮาร์รันคืนแต่ไม่สำเร็จ ชะตากรรมสุดท้ายของพระเจ้าอาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด มีความเป็นไปได้ที่พระองค์อาจถูกปลงพระชนม์ในการรบหรืออาจมีชีวิตรอดจนถึงยุทธการที่คาร์เคมิช (Battle of Carchemish) ซึ่งเป็นยุทธการสุดท้ายในสงครามระหว่างอัสซีเรียกับบาบิโลน ในปีที่ 605 ก่อนคริสต์ศักราชหรืออาจรอดชีวิตและหลบซ่อนตัว
ศิลปะการต่อสู้เกาหลี

ศิลปะการต่อสู้เกาหลี (อักษรฮันกึล: 무술 หรือ 무예, อักษรฮันจา: 武術 หรือ 武藝) คือหลักปฏิบัติหรือยุทธวิธีทางการต่อสู้ที่มีการบันทึกลงในประวัติศาสตร์ของประเทศเกาหลี แต่ได้รับการดัดแปลงให้ใช้งานได้เพื่อจุดประสงค์ทางทหารและเพื่อการพัฒนาและสร้างสรรค์ส่วนบุคคล ศิลปะการต่อสู้ใช้อาวุธที่มีชื่อเสียงของเกาหลีคือการยิงธนูและกีฬาฟันดาบคึมโดซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับกีฬาฟันดาบเค็นโดของญี่ปุ่น ศิลปะการต่อสู้มือเปล่าของเกาหลีที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเทควันโดและฮับกีโด กระนั้น ศิลปะการต่อสู้เก่าแก่เช่นมวยปล้ำชีรึมและมวยใช้เท้าแทกย็อนก็เริ่มเป็นที่นิยมทั้งในและนอกประเทศเกาหลีแล้ว ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ลงชื่อมวยแทกย็อนให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ นอกจากนั้นยังมีการฟื้นฟูศิลปะการฟันดาบดั้งเดิมของเกาหลีรวมทั้งการต่อสู้ด้วยมีดและธนู ปัจจุบัน ศิลปะการต่อสู้เกาหลีได้รับการฝึกสอนอย่างแพร่หลายทั่วโลก ผู้คนมากกว่าหนึ่งในร้อยจากทั่วโลกได้ฝึกฝนเทควันโดอย่างน้อยหนึ่งรูปแบบ
ประวัติ.
ประวัติเริ่มแรก.
มวยปล้ำชีรึมเป็นรูปแบบการต่อสู้บนพื้นหรือในท่านอนที่เก่าแก่ที่สุดของเกาหลี ในขณะที่ซูบัก/แทกย็อนเป็นมวยแนวตั้งสำหรับทหารราบ อาวุธเปรียบเสมือนส่วนต่อออกมาจากการต่อสู้มือเปล่า นอกจากถูกใช้ในการฝึกทหารแล้วรูปแบบศิลปะการต่อสู้ทั้งสองนี้ยังเป็นที่นิยมในหมู่พลเรือนในงานประเพณีที่มีการเต้นรำ, หน้ากาก, กายกรรม และกีฬาการต่อสู้ ศิลปะการต่อสู้เหล่านี้ยังจัดว่าเป็นพลศึกษาอีกด้วย แต่ชาวเกาหลี (และชาวมองโกลที่อยู่ใกล้เคียง) ยึดถือพึ่งพาการใช้คันธนูและลูกศรในการรบมากกว่าการต่อสู้ระยะประชิด
เพศสัมพันธ์ในอวกาศ

แนวคิดของกิจกรรมทางเพศของมนุษย์ในสภาพไร้น้ำหนักหรือสภาพแวดล้อมสุดโต่งในอวกาศ หรือเพศสัมพันธ์ในอวกาศ แสดงความยากลำบากในการกระทำกิจกรรมต่าง ๆ เนื่องจากกฎข้อที่สามของนิวตัน จากกฎดังกล่าว ถ้าคู่รักยังตัวติดกัน การเคลื่อนไหวของพวกเขาจะต่อต้านกันและกัน จากนั้นอัตราความเร็วในกิจกรรมของพวกเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงเว้นแต่ว่ามีวัตถุอื่น ๆ ที่ไม่ได้ติดตัวเข้ามาสัมผัส อาจเกิดความยากลำบากจากการลอยไปสัมผัสกับวัตถุอื่น ๆ ถ้าคู่รักมีอัตราความเร็วสัมพันธ์กับวัตถุอื่น ๆ อาจเกิดการชนขึ้นได้ มีข้อเสนอแนะว่าการปฏิสนธิและการตั้งครรภ์ในสภาพแวดล้อมนอกโลกอาจเป็นปัญหาได้
ข้อมูลปี ค.ศ. 2009 แผนภารกิจระยะยาวของนาซาในการตั้งถิ่นฐานบนดวงจันทร์โดยมีเป้าหมายเพื่อสำรวจและตั้งถิ่นฐานในอวกาศ ประเด็นดังกล่าวถือเป็นสิ่งน่าเชื่อถือในวิทยาศาสตร์ชีวภาพ นักวิทยาศาสตร์ สตีเฟน ฮอว์คิง สรุปใน ค.ศ. 2006 ว่ามนุษย์อาจเอาชีวิตรอดได้หรือไม่ขึ้นกับการรับมือกับสภาพแวดล้อมสุดโต่งในอวกาศได้มากน้อยเพียงใด
ซินชาร์อิชคุน

ซินชาร์อิชคุน (อักษรโรมัน: Sinsharishkun, Sin-shar-ishkun; คูนิฟอร์มอัสซีเรียใหม่: Sîn-šar-iškun หรือ "Sîn-šarru-iškun","") ทรงเป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ ครองราชย์ประมาณ 627 – 612 ปีก่อนคริสตศักราช ทรงเป็นโอรสของพระเจ้าอาชูร์บานิพัล (Ashurbanipal) และอาจเป็นพระเชษฐา (พี่ชาย) ของพระเจ้าอาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 มีประวัติเกี่ยวกับพระองค์น้อยมาก แต่คาดว่าทรงขึ้นครองราชย์ประมาณปีที่ 627 ก่อนคริสตศักราชต่อจากอาชูร์-อิทิล-อิลานี (Ashur-etil-ilani) พระองค์ต้องสู้รบกับซิน-ชามู-ลีชีร์ (Sin-shumu-lishir) ในสงครามกลางเมือง ในขณะที่ประเทศราชต่าง ๆ แยกตัวเป็นอิสระ โดยเฉพาะบาบิโลเนียที่มีผู้นำคือแนโบโพแลสซาร์ หลังชนะสงครามกลางเมือง พระเจ้าซินชาร์อิชคุนกับแนโบโพแลสซาร์ทำสงครามแย่งชิงเมืองนิปปูร์ (Nippur) ซึ่งเป็นศูนย์กลางอำนาจของอัสซีเรีย พระเจ้าซินชาร์อิชคุนป้องกันเมืองไว้ได้ แต่แนโบโพแลสซาร์ก็เข้าเมืองบาบิโลนและสถาปนาตัวเองเป็นกษัตริย์
พระเจ้าซินชาร์อิชคุนนำทัพไปที่บาบิโลน แต่กลับพบว่ามีการกบฏเกิดขึ้นภายในเมืองหลวงและทหารไปเข้ากับกลุ่มกบฏ แม้พระองค์จะปราบกบฏได้สำเร็จ แต่ก็ต้องเสียเมืองนิปปูร์ไป ในปีที่ 616 พระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ทรงร่วมเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าไซอาซาเรส กษัตริย์แห่งชาวมีเดีย ต่อมากลุ่มชนหลายกลุ่มได้เข้าร่วมกับพันธมิตรนี้แล้วบุกโจมตีนิเนเวห์ เมืองหลวงของจักรวรรดิอัสซีเรีย จนที่สุดในปีที่ 612 ก่อนคริสตศักราช นิเนเวห์ก็เสียเมือง ชะตากรรมสุดท้ายของพระเจ้าซินชาร์อิชคุนไม่เป็นทราบแน่ชัด แต่มีความเป็นไปได้ที่พระองค์อาจจะสวรรคตในการรบครั้งนี้
พระเจ้าอาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 กษัตริย์องค์ต่อมาทรงถอยทัพไปที่เมืองฮาร์ราน ทางตอนเหนือของซีเรียและเป็นพันธมิตรกับฟาโรห์เนโคที่ 2 (Necho II) ต่อมากองทัพบาบิโลน-มีเดียได้ยึดเมืองฮาร์รานและรบชนะในยุทธการที่คาร์เคมิช (Battle of Carchemish) ยุทธการสุดท้ายระหว่างอัสซีเรีย-อียิปต์กับบาบิโลน-มีเดีย
มาซาชิ โองูโระ

มาซาชิ โองูโระ (; โรมาจิ: "Ōguro Masashi") เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ผู้ซึ่งเล่นให้กับเกียวโต ซังงะ ในตำแหน่งกองหน้า
อาชีพฟุตบอล.
โองูโระเริ่มเล่นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2542 ให้กับกัมบะ โอซากะ เขาถูกยืมไปคอนซาโดเล ซัปโปโระในฤดูกาล 2001 แล้วกลับมายังกัมบะอีกครั้ง
อำเภอมมเบ็ตสึ

อำเภอมมเบ็ตสึ  เป็นอำเภอในกิ่งจังหวัดโอค็อตสค์ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2004 มีประชากรทั้งสิ้น 49,851 คน มีความหนาแน่นประชากร 12.74 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 3,912.51 ตารางกิโลเมตร
ไนรา

สกุลเงินไนรา (สัญลักษญณ์: ₦; รหัส: NGN) ไนราเป็นสกุลเงินของประเทศไนจีเรีย 1 ไนรา มีค่าเท่ากับ 100 โคโบ
เหรียญ.
ในปัจจุบันได้มีการผลิตเหรียญไนราทั้งหมด 3 ชนิดได้แก่ 50 โคโบ, 1 และ 2 ไนรา
ธนบัตร.
ในปัจจุบันได้มีการพิมพ์ธนบัตรไนราออกมา 8 ชนิดได้แก่ 5 ,10 , 20, 50, 100, 200, 500 และ 1,000 ไนรา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอียิปต์

องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอียิปต์ทั้งสิ้น 7 แหล่ง 
 "*หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก"
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น.
ปัจจุบัน ประเทศอียิปต์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 34 แห่ง อาทิ
 "ปี พ.ศ./ค.ศ. ในวงเล็บ หมายถึงปีที่สถานที่นั้น ๆ ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น"
ดอลลาร์ออสเตรเลีย

ดอลลาร์ออสเตรเลีย (สัญลักษณ์: $; รหัส: AUD) เป็นสกุลเงินของประเทศออสเตรเลียและดินแดนของตนเอง (เกาะคริสต์มาส, หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) และเกาะนอร์ฟอล์ก) และยังเป็นสกุลเงินอย่างเป็นทางการของ 3 ประเทศบนหมู่เกาะแปซิฟิก คิริบาส, นาอูรู และตูวาลู เงินสกุลนี้เป็นเงินที่ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายในประเทศออสเตรเลีย โดยในประเทศออสเตรเลียมักเขียนในรูปย่อเกือบทุกครั้งเป็นสัญลักษณ์ดอลลาร์ ($) บางครั้งจะเขียนเป็น A$ หรือ AU$ เพื่อแยกมันกับสกุลเงินอื่น ๆ ที่ใช้หน่วยดอลลาร์เหมือนกัน หนึ่งดอลลาร์สามารถแบ่งได้เป็น 100 เซนต์
มีการเปิดตัวดอลลาร์ออสเตรเลียในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 เพื่อแทนที่ปอนด์ออสเตรเลีย โดยมีอัตราแลกเปลี่ยนที่สองดอลลาร์ต่อหนึ่งปอนด์
ขอ

<ns>0</ns>
 <revision>
 <parentid>6403040</parentid>
 <timestamp>2017-10-09T13:04:20Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Tomarzig</username>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>7254179</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
"ขอ" เป็นซิงเกิลของวงดนตรีโลโมโซนิก ประพันธ์เนื้อร้องโดย อริย์ธัช พลตาล ทำนองโดย อริย์ธัช พลตาล และฉัตรชัย งามสิริมงคลชัย และเรียบเรียงโดย โลโมโซนิก เพลงดังกล่าวได้รับการเผยแผร่เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 สังกัดสมอลล์รูม
โดยเนื้อหาเพลง "ขอ" หลายคนตามหาแววตาคู่นั้นอยู่ หลายๆ คนยังไม่เจอ "ขอ"ซิงเกิ้ลที่ 5 งานออกแบบชิ้นใหม่ล่าสุดจากวงร็อคหัวก้าวห­น้า โลโมโซนิก วงร็อคที่ถูกสร้างมาเพื่อการแสดงสด เพลง "ขอ" ถูกออกแบบมาเพื่อการแสดงสดในที่ใหญ่ๆ พร้อมท่อนหมู่มวลร้องประสานที่สามารถสร้าง­บรรยากาศ ความรู้สึกบางอย่างที่จะเอ่อล้นออกมา เพลงที่คุณจะร้องไห้กับมันโดยไม่รู้ตัว เนื้อเพลงหม่นเศร้าบรรยายความรู้สึกที่เป็­นเหมือนคำถามปลายเปิดบนการเรียบเรียงดนตรี­ที่ถูกคัดสรรโน๊ต และความพยายามในการทดลองกว่าหลายสิบครั้ง (DEMO เพลงนี้มีมากกว่าสิบเวอร์ชัน)
เอื้องเงินหลวง

เอื้องเงินหลวง หรือ หวายเงินหลวง (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Dendrobium formosum") เป็นกล้วยไม้อิงอาศัยชนิดหนึ่งในสกุลหวาย เป็นพืชพื้นถิ่นตามป่าในแถบเทือกเขาหิมาลัย (เนปาล, ภูฏาน, รัฐอัสสัมของอินเดีย, บังกลาเทศ), ตอนเหนือของคาบสมุทรอินโดจีน (พม่า, ไทย, เวียดนาม) และหมู่เกาะอันดามัน นอกจากนี้ยังมีการปลูกเป็นไม้ประดับอย่างแพร่หลายในพื้นที่อื่น
ดอกเอื้องเงินหลวงเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดระนอง ชื่อเรียกในท้องถิ่นคือ "โกมาซุม" มีที่มาจากชาวอังกฤษคนหนึ่งชื่อ มร.สกอต ซึ่งเข้ามาทำเหมืองแร่กับบริษัทไซมิสตินในตำบลบางริ้น อำเภอเมืองระนอง เขาได้ตัดดอกเอื้องเงินหลวงซึ่งพบในป่าแถบนั้นมาแขวนประดับไว้บริเวณบ้าน โดยเรียกว่า "ฟอร์มมาซ่อม" คาดว่าคงเป็นการเรียกชื่อตามชนิดของกล้วยไม้นี้ ("formosum") จากนั้นชาวไทยในพื้นที่ได้เรียกเพี้ยนต่อ ๆ กันมาจนกลายเป็นโกมาซุม
ซาชิมิ

ซาชิมิ  เป็นอาหารญี่ปุ่นแบบประณีตชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยเนื้อสัตว์หรือเนื้อปลาดิบสด แล่ให้เป็นชิ้น ๆ และมักกินพร้อมกับซอสถั่วเหลือง
ต้นกำเนิด.
คำว่า "ซาชิมิ" หมายถึง "ร่างกายที่ถูกเจาะ" กล่าวคือ 刺身 = "ซาชิมิ" ซึ่ง 刺し = "ซาชิ" (เจาะ, ทิ่มแทง) และ 身 = "มิ" (ร่างกาย เนื้อสัตว์) คำนี้มีใช้ตั้งแต่ยุคมูโรมาจิ และเป็นไปได้ว่าได้รับการบัญญัติขึ้นเมื่อคำว่า 切る = คิรุ (ตัด) ซึ่งเป็นขั้นตอนการทำอาหารถูกมองว่าอัปมงคลเกินไปสำหรับบุคคลที่ไม่ใช่ซามูไร คำนี้อาจแผลงมาจากการฝึกแทงหางและครีบปลาให้เป็นแผ่นบาง ๆ ในการระบุชนิดของปลาที่กำลังกิน
ชื่อนี้มีความเป็นไปได้อีกอย่างว่ามาจากการจับปลาด้วยวิธีดั้งเดิม โดยปลา "ระดับซาชิมิ" จะถูกจับโดยใช้เบ็ดมือ ทันทีที่ปลาถูกจับได้ สมองของมันจะถูกแทงด้วยของมีคม จากนั้นปลาจะถูกนำไปวางบนน้ำแข็ง การใช้ของมีคมนี้เรียกว่า อิเกจิเมะ (Ike jime) และการที่ปลาตายทันทีหมายความว่าเนื้อปลาประกอบด้วยกรดแล็กติกปริมาณเล็กน้อย แสดงว่าปลาจะยังสดหากวางบนน้ำแข็งเป็นเวลา 10 วัน โดยไม่เปลี่ยนเป็นสีขาวหรือเสีย
ชาวต่างชาติ (ที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่น) หลายคนใช้คำว่าซาชิมิและซูชิในความหมายเดียวกัน แต่อาหารทั้งสองชนิดมีความแตกต่างกัน ซูชิคืออาหารจานใด ๆ ที่ทำด้วยข้าวญี่ปุ่นผสมน้ำส้มสายชู และแม้ว่าปลาดิบหรือซาชิมิจะเป็นวัตถุดิบอย่างหนึ่งของซูชิดั้งเดิม แต่ซูชิหลายชนิดก็โปะหน้าด้วยอาหารทะเลที่ปรุงสุกแล้ว และอีกหลายชนิดก็ไม่ได้โปะหน้าด้วยอาหารทะเลเลย
ประมวลกฎหมายอูร์-นัมมู

ประมวลกฎหมายอูร์-นัมมู  เป็นประมวลกฎหมายที่เก่าแก่ที่สุดในโลกประมวลหนึ่ง เขียนเป็นภาษาซูเมอร์บนแผ่นดินเหนียว คาดว่าสร้างเมื่อประมาณ 2100–2050 ปีก่อนคริสต์ศักราช
การค้นพบ.
มีการค้นพบประมวลกฎหมายอูร์-นัมมูที่เมืองนิปปูร์ (Nippur) แปลเนื้อหาโดยซามูเอล เครเมอร์ใน ค.ศ. 1952 ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอิสตันบูล เนื่องจากพบเพียงแค่บางส่วน เครเมอร์จึงแปลได้ในส่วนบทนำถึงส่วนที่ห้า ต่อมาใน ค.ศ. 1965 มีการพบเพิ่มเติมที่เมืองอูร์และแปลอีกครั้ง ทำให้มีการแปลกฎหมายแล้วประมาณ 40 ข้อจาก 57 ข้อ นอกจากนี้ยังพบประมวลกฎหมายนี้ที่เมืองซิปปาร์ (Sippar) แต่มีเนื้อหาบางส่วนต่างไป
เบื้องหลัง.
มีการเขียนในบทนำว่าผู้สร้างประมวลกฎหมายนี้คือพระเจ้าอูร์-นัมมู (Ur-Nammu) ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ที่ 3 แห่งอูร์ แต่ผู้จารึกข้อความลงแผ่นดินเหนียวยังเป็นที่ถกเถียง แม้มีหลักฐานว่ามีประมวลกฎหมายเก่าแก่กว่านี้ (ประมวลกฎหมายอูรุกากินา) แต่ประมวลกฎหมายอูร์-นัมมูเป็นประมวลกฎหมายลายลักษณ์ฉบับแรกและตกทอดมาถึงปัจจุบัน มีอายุมากกว่าประมวลกฎหมายฮัมมูราบีถึง 3 ศตวรรษ ประมวลกฎหมายนี้กล่าวถึงความผิดและโทษเช่นเดียวกับประมวลกฎหมายอื่น ๆ ในยุคหลัง แต่มีให้ชดใช้ค่าเสียหายในกรณีทำร้ายร่างกาย ซึ่งต่างจากหลัก "ตาต่อตา ฟันต่อฟัน" ของกฎหมายบาบิโลเนีย อย่างไรก็ตาม ความผิดฐานฆาตกรรม ลักทรัพย์ คบชู้ และข่มขืนกระทำชำเราถือเป็นความผิดร้ายแรง นอกจากนี้บางส่วนของประมวลกฎหมายยังกล่าวถึงการแบ่งชนชั้นในสังคมซูเมอร์ด้วย
โรคพยาธิตาบอด

โรคพยาธิตาบอด (Onchocerciasis) ที่รู้จักเช่นกันว่า โรคตาบอดแถบแม่น้ำ (river blindness) และ โรคโรเบิ้ลส์ (Robles disease) เป็นโรคที่มีสาเหตุการติดเชื้อจาก พยาธิปรสิต ที่เรียกว่า"Onchocerca volvulus" อาการ ได้แก่ อาการคันอย่างรุนแรง ตุ่มใต้ผิวหนังและ ตาบอด โดยเป็นสาเหตุที่พบมากเป็นอันดับสองที่ทำให้เกิดตาบอดจากการติดเชื้อ รองมาจาก ริดสีดวงตา
สาเหตุและการวินิจฉัย.
พยาธิปรสิตชนิดดังกล่าวแพร่กระจายผ่านทางรอยกัดจาก ริ้นดำ ชนิด "ซิมูเลียม" ปกติก่อนจะเกิดการติดเชื้อได้ต้องถูกกัดหลายครั้ง ริ้นจำพวกนี้อาศัยอยู่แถบใกล้แม่น้ำ จึงได้เกิดชื่อโรคดังกล่าว หลังจากพยาธิเข้าสู่ร่างกายมนุษย์แล้ว จะสร้าง ตัวอ่อน ที่หาทางออกมาทางผิวหนัง ณ จุดนี้ ตัวอ่อนสามารถทำให้ริ้นดำตัวต่อมาที่มากัดมนุษย์ติดเชื้อต่อ การวินิจฉัยโรคนั้นมีหลายวิธีด้วยกัน ซึ่งได้แก่ การนำ ชิ้นเนื้อตัดส่งตรวจ จากผิวหนังไปใส่ใน น้ำเกลือธรรมดา แล้วเฝ้าสังเกตตัวอ่อนที่จะออกมา การสังเกตหาตัวอ่อนในดวงตารวมทั้งการมองหาพยาธิตัวเต็มวัยในตุ่มใต้ผิวหนัง
การป้องกันและการรักษา.
โรคดังกล่าวยังไม่มี วัคซีน ป้องกัน การป้องกันทำได้ด้วยการหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกริ้นกัด ซึ่งอาจรวมถึงการใช้ ยาไล่แมลง และสวมเสื้อผ้าที่เหมาะสม ความพยายามด้วยวิถีทางอื่นๆ รวมไปถึงการพยายามลดจำนวนประชากรด้วยการฉีดพ่นยาฆ่าแมลง ส่วนความพยายามในอันที่จะกำจัดโรคด้วยการรักษาทีเดียวทั้งกลุ่ม ปีละสองครั้งนั้นยังทำกันอย่างต่อเนื่องในหลายพื้นที่ทั่วโลก การรักษาผู้ได้รับเชื้อคือโดยการใช้ยา ไอเวอร์เมคติน ทุกๆ หกถึงสิบสองเดือน การใช้ยานี้จะไปฆ่าตัวอ่อน แต่ไม่ฆ่าพยาธิตัวเต็มวัย ยา ด็อกซีไซคลีนซึ่งฆ่าแบคทีเรียที่ เกี่ยวพันไปถึง ที่เรียกว่า "วอลบาเชีย" ดูเหมือนว่าจะไปทำให้พยาธิดังกล่าวอ่อนกำลังลงและมีการแนะนำให้นำไปใช้อยู่บ้างเช่นกัน นอกจากนั้น ยังอาจรักษาด้วยการผ่าตัดเอาก้อนใต้ผิวหนังออก
ระบาดวิทยาและประวัติความเป็นมา.
มีผู้ที่ได้รับเชื้อโรคตาบอดแถบแม่น้ำประมาณ 17 ถึง 25 ล้านราย โดยเป็นผู้ที่เกิดสายตาเสียไม่มากก็น้อยถึงประมาณ 0.8 ล้านราย ส่วนใหญ่การติดเชื้อดังกล่าวเกิดใน อาฟริกาแถบตอนใต้ของทะเลทรายซาฮารา แม้ว่ามีบางรายที่มีรายงานว่าเกิดใน เยเมน และในท้องที่ห่างไกลของอเมริกา กลาง รวมทั้งใน อเมริกาใต้ ในปีพ.ศ. 2458 นายแพทย์ โรดอลโฟ โรเบิลส์ เป็นผู้แรกที่เห็นว่าพยาธิดังกล่าวมีความเกี่ยวโยงไปถึงโรคตา ทั้งนี้ องค์การอนามัยโลกจัดให้โรคดังกล่าวอยู่ในรายการ โรคเขตร้อนที่ถูกละเลย
โรคไข้ริฟต์แวลลีย์

โรคไข้ริฟต์แวลลีย์  เป็นโรคที่เกิดจากเชื้อไวรัสที่อาจก่อให้เกิดอาการขั้นปานกลางถึงรุนแรง อาการขั้นปานกลางต่างๆ ได้แก่: เป็นไข้ ปวดกล้ามเนื้อ และปวดศีรษะ ซึ่งอาจมีอาการนานถึงหนึ่งสัปดาห์ อาการขั้นรุนแรงต่างๆ ได้แก่: สูญเสียความสามารถในการมองเห็นในช่วงสามสัปดาห์แรกหลังจากติดเชื้อ การติดเชื้อที่สมอง ที่อาจก่อให้เกิดการปวดศีรษะอย่างรุนแรงและเกิดอาการสับสน และการมีเลือดออกร่วมกับความผิดปกติของตับ ซึ่งอาจเกิดขึ้นภายในช่วงวันแรกๆ ผู้ป่วยที่มีเลือดออกมีโอกาสของการเสียชีวิตสูงถึง 50%
สาเหตุ.
เชื้อโรคที่เป็นสาเหตุของโรคไข้ริฟต์แวลลีย์นี้คือเชื้อไวรัส ประเภท "Phlebovirus" เชื้อโรคนี้แพร่ระบาดโดยการสัมผัสโดนเลือดของสัตว์ที่ติดเชื้อโรคหรือหายใจโดยสูดอากาศที่อยู่รอบๆ สัตว์ที่ติดเชื้อโรคที่กำลังถูกฆ่า การดื่มนมดิบจากสัตว์ที่ติดเชื้อโรค หรือถูกยุงที่ติดเชื้อโรคกัด สัตว์ อาทิเช่น วัว แกะ แพะและอูฐอาจติดเชื้อโรคได้การติดเชื้อโรคในสัตว์เหล่านี้โดยมากมักมียุงเป็นพาหะนำโรค ทั้งนี้ไม่พบว่าโรคนี้ติดต่อจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง การวินิจฉัยโรคสามารถทำได้โดยการตรวจหา แอนติบอดี ต้านไวรัสนี้หรือตรวจหาเชื้อไวรัสในเลือด 
การป้องกันและการรักษา.
การป้องกันโรคนี้ในคนคือการฉัดวัคซีนต้านเชื้อโรคนี้ให้แก่สัตว์ต่างๆ การฉีดวัคซีนต้องทำก่อนที่จะมีการแพร่ระบาดเกิดขึ้น เนื่องจากการทำในระหว่างที่มีการแพร่ระบาดนั้นจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายยิ่งขึ้น การหยุดเคลื่อนย้ายสัตว์ในระหว่างการแพร่ระบาดอาจเป็นสิ่งที่มีประโยชน์เช่นกัน เนื่องจากเป็นการลดจำนวนของยุงและหลีกเลี่ยงไม่ให้สัตว์ถูกยุงกัด มีวัคซีนเพื่อป้องกันโรคนี้สำหรับคน อย่างไรก็ตาม วัคซีนนั้นไม่เป็นที่แพร่หลายจนกระทั่งถึงปี 2553 อีกทั้งยังไม่มีการรักษาที่เฉพาะเจาะจงสำหรับผู้ที่ติดเชื้อโรค
ข้อมูลทางระบาดวิทยาและประวัติความเป็นมา.
การแพร่ระบาด ของโรคนี้เกิดขึ้นในทวีปแอฟริกาและอาระเบียเท่านั้น การแพร่ระบาดมักเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่มีฝนชุกกว่าปกติซึ่งทำให้จำนวนของยุงเพิ่มขึ้น ครั้งแรกที่มีการรายงานถึงโรคนี้คือในกลุ่มปศุสัตว์ที่ ริฟต์แวลลีย์ ของ เคนยา เมื่อราวปี 2445 และมีการแยกเชื้อของไวรัสนี้เป็นครั้งแรกในปี 2474