pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนไม่แสวงหากำไร ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2524 โดยมูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง ซึ่งเป็นองค์กรการกุศลจีนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย โดยชื่อของมหาวิทยาลัย "หัวเฉียว"  หมายถึงชาวจีนโพ้นทะเล และเป็นชื่อที่มูลนิธิใช้เป็นชื่อของโรงพยาบาลและวิทยาลัยของมูลนิธิอยู่แล้ว
มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มีวิทยาเขต 1 แห่ง คือ วิทยาเขตยศเส ตั้งอยู่บริเวณถนนอนันตนาค แขวงป้อมปราบศัตรูพ่าย เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2535
ประวัติ.
มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติก่อกำเนิดมาจาก วิทยาลัยหัวเฉียว ซึ่งมีรากฐานเติมโตมาจากโรงเรียนผดุงครรภ์อนามัย ก่อตั้งโดยมูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง ที่ก่อเกิดขึ้นจากพลังศรัทธาในคุณธรรมแห่งไต้ฮงภิกขุ ผู้ก่อตั้งมูลนิธิ โดยมีภารกิจในการบำเพ็ญทาน การสร้างสถานพยาบาลและบรรเทาสาธารณภัยเพื่อมวลชน รวมถึงการทำงานด้านการศึกษา โดยเปิดสอนหลักสูตรพยาบาลในระดับปริญญาตรีเป็นหลักสูตรแรก
ต่อมาใน พ.ศ. 2533 ในวาระที่มูลนิธิป่อเต็กตึ๊งมีวาระครบรอบ 80 ปี จึงได้ระดมทุนจากชาวไทยเชื่อสายจีนเพื่อใช้ในการก่อสร้าง เมื่อได้รับการอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้ยกสถานะเป็นมหาวิทยาลัย จึงเริ่มดำเนินการก่อสร้างแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2535 โดย พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทานนามว่า มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ทั้งยังได้เสด็จพระราชดำเนินมาเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2537
หลักสูตร.
มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ เปิดสอนระดับปริญญาตรี ภาคปกติ ปริญญาต่อเนื่อง 2 ปี ทั้งภาคปกติและภาคสมทบ หลักสูตรนานาชาติ และระดับบัณฑิตศึกษา ภายใต้การจัดการเรียนการสอนของคณะต่าง ๆ รวม 33 สาขาวิชา ครอบคลุมทั้งด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์
ด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ เปิดสอนสาขาดังนี้
ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ด้านมนุษยศาสตร์
ด้านสังคมศาสตร์
สำหรับปริญญาโท ได้แก่
คณะ.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
พ.ศ. 2537

พุทธศักราช 2537 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1994 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันเสาร์ตามปฏิทินเกรกอรี และเป็น
วันเกิด.
กุมภาพันธ์.
(มิล่า) นักร้องชาวลูกครึ่งไทย-อิตาลี
พ.ศ. 2526

พุทธศักราช 2526 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1983 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันเสาร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
พ.ศ. 2526 เป็นปีเริ่มต้นของอินเทอร์เน็ตอย่างเป็นทางการ และโทรศัพท์เคลื่อนที่เครื่องแรก
พ.ศ. 2550

พุทธศักราช 2550 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2007 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันจันทร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
เหตุการณ์.
มกราคม.
สมาชิกกลุ่มประเทศผู้ส่งออกน้ำมัน (โอเปก)
หนอนบำบัด

หนอนบำบัด ([แม็กกอต เทอราปี]) เป็นวิธีการรักษาบาดแผลด้วยหนอนแมลงวัน (Maggot) บางชนิด โดยให้ตัวหนอนกัดกินเนื้อเยื่อที่ตายแล้วบริเวณบาดแผล ด้วยธรรมชาติของหนอนแมลงวันบางชนิดจะกินเฉพาะเนื้อเยื่อที่ตายแล้วเท่านั้น ไม่กินเนื้อเยื่อที่ยังมีชีวิตอยู่ (แต่บางชนิดจะกลับกัน)
หนอนบำบัดเป็นหนึ่งในวิธีการรักษาที่มนุษย์ค้นพบมานับพันปีแล้ว โดยชนเผ่าอะบอริจิ้น ในประเทศออสเตรเลีย เป็นมนุษย์กลุ่มแรกที่ค้นพบการนำหนอนแมลงวันมาใช้ทำความสะอาดแผลหนองหรือแผลเน่าติดเชื้อ
การใช้หนอนบำบัดเป็นที่นิยมในช่วงก่อนที่จะมีการค้นพบยาปฏิชีวนะ และเสื่อมความนิยมลงไป ก่อนจะเริ่มกลับมาได้รับความนิยมใหม่อีกครั้งเมื่อปี ค.ศ. 1995 ในประเทศเยอรมนี เพื่อรักษาแผลเรื้อรังของผู้ป่วยโรคเบาหวาน รวมทั้งแผลเรื้อรังจากสาเหตุอื่น ๆ เช่น แผลไฟไหม้. ในปัจจุบัน หนอนบำบัดกลับมาแพร่หลายอีกครั้งในทวีปยุโรปและอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น.
<templatestyles src="Refbegin/styles.css" />
แม็ปลอจิสติก

แม็ปลอจิสติก  เป็น แม็ป(ฟังก์ชัน ที่มี โดเมน และ เรนจ์ อยู่ในปริภูมิเดียวกัน) พหุนาม นิยมใช้เป็นตัวอย่างของระบบพลวัตไม่เป็นเชิงเส้นอย่างง่ายที่สามารถแสดงพฤติกรรมความอลวนได้ แม็ปลอจิสติกนี้เริ่มเป็นที่รู้จักกว้างขวางจากผลงานตีพิมพ์ของนักชีววิทยา โรเบิร์ต เมย์  แรกเริ่มนั้น แม็ปลอจิสติกนี้ถูกสร้างขึ้นโดย ปิแอร์ ฟรองซัว เวอฮัลสท์  เพื่อเป็นแบบจำลองการกระจายปริมาณประชากรมนุษย์ ต่อมาถูกนำไปใช้สำหรับ การเพิ่มปริมาณประชากรของสปีชีส์อื่นๆ ภายใต้สภาวะแวดล้อมจำกัด เช่น อาหาร, โรค, และ อื่นๆ ซึ่งแบบจำลองจะมีพฤติกรรมจากผลของ :
ซึ่งสามารถเขียนในรูปสมการทางคณิตศาสตร์ดังนี้
<math>
\qquad x_{n+1} = r x_n (1-x_n)
</math>
โดยที่:
<math>x_n \in \left[ 0,1 \right]</math>, ใช้หมายถึงปริมาณประชากร ที่ปี "n", และ "x"0 หมายถึงปริมาณประชากรเริ่มต้น(ที่ปี 0)
"r" เป็นจำนวนบวก ใช้หมายถึง ค่าผลรวมของอัตรา การสืบพันธุ์ และ การขาดอาหาร
พฤติกรรมตามค่า "r".
พฤติกรรมของระบบ ที่ค่าพารามิเตอร์ "r" ต่างๆ 
แผนผังไบเฟอร์เคชัน  ดังรูป แสดงให้เห็นถึงพฤติกรรมดังกล่าวข้างต้นนี้ โดยที่แกนนอนของแผนผังเป็น ค่า "r" และ แกนตั้งเป็นค่าจำนวนประชากร หรือค่าของระบบในระยะยาว 
แผนผังไบเฟอร์เคชันนี้เป็น แฟร็กทัล ถ้าเราพิจารณาที่ค่า "r" = 3.82 ที่ระบบมีพฤติกรรมแกว่งเป็นวงรอบคาบ 3 เมื่อเราเลือกกิ่งหนึ่งใน 3 และขยายที่กิ่งนั้นเราจะเห็นภาพที่มีลักษณะเหมือนภาพเดิม
ประเทศกายอานา

กายอานา  มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐสหกรณ์กายอานา  เป็นประเทศที่ตั้งอยู่แถบชายฝั่งทางตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้ ประกอบไปด้วยภาคตะวันตกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคกีอานา พรมแดนด้านตะวันออกจรดประเทศซูรินาม พรมแดนด้านใต้ติดกับประเทศบราซิล พรมแดนด้านตะวันตกติดกับประเทศเวเนซุเอลา และด้านเหนือติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก มีปัญหาพิพาทเรื่องพรมแดนกับเวเนซุเอลา เช่นเดียวกันกับพรมแดนด้านใต้ส่วนใหญ่ที่ติดกับซูรินาม (ตลอดแนวชายฝั่งตอนบนของแม่น้ำโกรันไตน์)
ศัพทมูลวิทยา.
ศัพท์ "Guyana" มาจากคำว่า "Guiana" ซึ่งเป็นชื่อดั้งเดิมของภูมิภาคที่เคยรวมกายอานา (บริติชกีอานา), ซูรินาม (ดัตช์กีอานา), เฟรนช์เกียนา และบางส่วนของโคลอมเบีย, เวเนซุเอลา และบราซิล ตาม "พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด" คำว่า "Guyana" มาจากภาษาอเมรินเดียนพื้นเมืองภาษาหนึ่งและแปลว่า "ดินแดนที่มีน้ำมาก" ส่วนวลี "สาธารณรัฐสหกรณ์" ในชื่อทางการของประเทศสื่อถึงลัทธิสังคมนิยมแบบสหกรณ์
ภูมิศาสตร์.
ประเทศกายอานาตั้งอยู่ระหว่างละติจูดที่ 1 องศาถึง9 องศาเหนือและลองจิจูดที่56 องศาถึง62 องศาตะวันตก
ประเทศกายอานาสามารถแบ่งภูมิภาคตามธรรมชาติได้ถึง 5 ภูมิภาค; ประชากรส่วนมากอาศัยตามที่ราบสูงลูกฟูกและที่ราบต่ำชายทะเลที่อุดมสมบูรณ์ตามแนวชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ไวท์เบลทฺที่อยู่ในประเทศเป็นแหล่งสะสมแร่ของกายอานา ป่าฝนหนาทึบบริเวณทางใต้ของประเทศ ทุ่งหญ้าแบบสะวันนาทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ และที่ราบภายในทุ่งหญ้าสะวันนาที่ประกอบด้วยภูเขาที่ค่อย ๆ สูงขึ้นไปทางชายแดนของประเทศบราซิล
ภูเขาที่สูงที่สุดมีชื่อว่าภูเขาอายันกันนามีความสูง 2,042 เมตร เขาโรไรมาส่วนหนึ่งของเทือกเขาพากาไรมาเป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่าง 3 ประเทศระหว่างบราซิล กายอานา และเวเนซุเอลา นอกจากนี้กายอานายังมีภูเขาไฟและน้ำตกหลายแห่งเช่นน้ำตกไกย์เอตูร์ซึ่งเชื่อว่าเป็นน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในโลก
การเมือง.
ฝ่ายบริหาร.
ประธานาธิบดีดำรงตำแหน่งประมุขของรัฐ นายกรัฐมนตรีดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าคณะรัฐบาล ประธานาธิบดีเป็นผู้แต่งตั้งนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี ประธานาธิบดีมาจากการเลือกตั้งในระบบคะแนนนิยม จากตำแหน่งหัวหน้าพรรคการเมืองระบบบัญชีรายชื่อในการเลือกตั้งขั้นต้น ซึ่งจะมีขึ้นทุก ๆ 5 ปี (ไม่จำกัดวาระ)
ฝ่ายนิติบัญญัติ.
ระบบสภาเดียว (Unicameral National Assembly) สมาชิกจำนวน 65 ที่นั่ง มาจากการเลือกตั้งในระบบคะแนนนิยม วาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี นอกจากนี้ ประธานาธิบดียังเป็นผู้แต่งตั้งรัฐมนตรีที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งได้ไม่เกิน 4 คน เลขาธิการรัฐสภาที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งอีก 2 คน
ฝ่ายตุลาการ.
ศาลสูงสุด (Supreme Court of Judicature) ประกอบด้วย High Court (ศาลสูง) และ Court of Appeal (ศาลอุทธรณ์) โดยให้สิทธิ์ในการอุทธรณ์ครั้งสุดท้ายไปยัง Caribbean Court of Justice (CCJ)
ระบบกฎหมาย.
ระบบกฎหมายจารีตประเพณี มีรากฐานมาจากกฎหมายของอังกฤษ โดยได้รับอิทธิพลจากระบบประมวลกฎหมายโรมัน-ดัตช์ (Roman-Dutch Civil Law)
วัตถุระเบิด

วัตถุระเบิด  เป็นสารเคมีที่ทำปฏิกิริยาได้ซึ่งมีพลังงานศักย์มาก ซึ่งหากสารชนิดดังกล่าวถูกปล่อยออกมาโดยฉับพลันอาจทำให้เกิดการระเบิด (explosion) ได้ โดยมักจะเกิดแสง ความร้อน เสียง และความดันตามมาด้วย
ประจุการระเบิด (explosive charge) คือปริมาณของวัตถุระเบิดที่วัดได้ ซึ่งอาจมีส่วนผสมเพียงอย่างเดียวหรือหลายอย่าง
พลังงานศักย์ที่อยู่ในวัตถุระเบิดอาจเป็นได้หลายอย่าง เช่น
ชนิดของวัตถุระเบิดต่างๆ อาจแบ่งได้ตามส่วนประกอบ อำนาจของการระเบิด และวัตถุประสงค์ในการใช้งาน โดยแบ่งตามอำนาจของการระเบิดได้ดังนี้
ลูกบาศก์เซนติเมตร

ลูกบาศก์เซนติเมตร (cubic centimetre) เป็นหน่วยวัดปริมาตร เท่ากับหนึ่งในล้านของ ลูกบาศก์เมตร ตัวย่ออย่างเป็นทางการคือ cm3 และนอกจากนี้ก็มักเรียกย่อเป็น "ซีซี" (cc) แต่นี่ไม่ใช่ชื่อเรียกทั่วไปที่ระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ (SI) ยอมรับให้ใช้ได้
คำนิยาม.
หน่วยนี้มีที่มาจากหน่วยวัดความยาว "เซนติเมตร" ซึ่งมาจากหน่วยฐานเอสไอ "เมตร" มาเติมคำอุปสรรคเอสไอ "เซนติ" ส่วนคำว่า "ลูกบาศก์" (cubic) นั้นเพื่อบอกว่าเป็นค่ายกกำลัง 3 ซึ่งหน่วยความยาวยกกำลัง 3 จะแสดงถึงปริมาตร ดังนั้นหน่วยลูกบาศก์เซนติเมตรจึงมีค่าเท่ากับ (1/100)3 = ลูกบาศก์เมตร
โดยทั่วไปมักอธิบายให้เข้าใจง่ายว่าเป็นปริมาตรของลูกบาศก์ที่มีด้านยาว 1 เซนติเมตร 
ความสัมพันธ์กับมิลลิลิตร.
ตั้งแต่ปี 1964 เป็นต้นมา ในที่ประชุมใหญ่ว่าด้วยการชั่งตวงวัดครั้งที่ 12 ได้มีการกำหนดให้ปริมาตร 1 มิลลิลิตรมีค่าเท่ากับ 1 ลูกบาศก์เซนติเมตร ทุกวันนี้จึงถือว่ามิลลิลิตรกับลูกบาศก์เซนติเมตรเป็นสิ่งเดียวกัน
อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ 1901 ถึง 1964 คำนิยามของ "1 ลิตร" คือปริมาตรของน้ำบริสุทธิ์หนัก 1 กิโลกรัมที่มีความหนาแน่นสูงสุดที่ 1 atm โดยจากผลการวัด ความหนาแน่นสูงสุดที่อุณหภูมิ 3.98 °C ที่ 1 atm คือ และเมื่อคำนวณแล้วจะได้ว่า 1 มิลลิลิตร = ลูกบาศก์เซนติเมตร
แม้ว่าสมัชชาชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ แนะนำในปี 1964 ว่าไม่ให้ใช้ชื่อลิตรเพื่อแสดงผลลัพธ์ของการวัดปริมาตรด้วยความเที่ยงตรงสูง แต่ปัจจุบันในสาขาวิทยาศาสตร์ ก็ยังมีการใช้หน่วยมิลลิลิตรกันอยู่ทั่วไป
ในสหรัฐอเมริกา ลูกบาศก์เซนติเมตรยังคงใช้ในสองสาขาเป็นหลัก คือ แพทยศาสตร์ และ รถยนต์ ส่วนในอังกฤษมีการใช้มิลลิลิตรมากกว่าลูกบาศก์เซนติเมตรในทางการแพทย์ แต่ไม่ใช่ในด้านยานยนต์ ลูกบาศก์เซนติเมตรยังคงใช้ในประเทศอื่น ๆ ที่ใช้ภาษาอังกฤษ
แต้จิ๋ว (เมือง)

แต้จิ๋ว (เพ็งอิม: dio⁵ ziu¹) หรือ เฉาโจว (Cháozhōu, ตามภาษาจีนกลาง) เป็นเมืองซึ่งตั้งอยู่ติดกับซัวเท้าทางทิศใต้ (หรือที่คนไทยรู้จักในนามซัวเถา 汕頭市) จรดเมืองกิ๊กเอี๊ยทางตะวันตกเฉียงใต้ (หรือ เจียหยางในภาษาจีนกลาง) จรดเมืองเหมยโจวทางตะวันตกเฉียงเหนือ และจรดมณฑลฝูเจี้ยน (หรือมณฑลฮกเกี้ยนในภาษาไทย) ทางทิศตะวันออก และจรดทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และแต้จิ๋วก็เป็นภาษาจีนที่ใช้ในกลุ่มของคนจีนแต้จิ๋ว หรือสำเนียงแต้จิ๋ว
ประวัติศาสตร์.
ในปี 214 ก่อนคริสตกาลซึ่งตรงกับสมัยราชวงศ์ฉิน แต้จิ๋วเป็นเพียงพื้นที่ที่ยังปราศจากการพัฒนา และเป็นส่วนหนึ่งของเขตบัญชาการหนานไห่  ล่วงมาถึงสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออก ได้มีการก่อตั้งอำเภอไห่หยาง  หรือ "ไหเอี๊ย" ในภาษาแต้จิ๋ว ขึ้นกับเขตบัญชาการตงกวัน หรือ "ตงกวันจวิ้น" 
เมื่อ ค.ศ. 413 เขตบัญชาการตงกวันได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขตบัญชาการอี้อัน  หรือ"หงี่อัง" ในภาษาแต้จิ๋ว และในต้นรัชสมัยของราชวงศ์สุย ใน ค.ศ. 590 ได้มีการเปลี่ยนจากเขตบัญชาการมาเป็นจังหวัด ชื่อว่า จังหวัดสวิน หรือ "สวินโจว"  และอีกแห่งหนึ่งในปีถัดมาซึ่งก็คือ จังหวัดเฉา หรือ "เฉาโจว"  และต่อมาใน ค.ศ. 1914 รัฐบาลสาธารณรัฐจีนได้รวมจังหวัดเฉาและจังหวัดสวินเข้าด้วยกัน ให้ชื่อว่า จังหวัดเฉาสวิน 
อำเภอไห่หยางเคยถูกเรียกว่าอำเภออี้อัน  ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในสมัยราชวงศ์สุยและต้นราชวงศ์ถัง และได้ใช้ชื่ออำเภอไห่หยางเรื่อยมาจนกระทั่ง ค.ศ. 1914 จึงได้ถูกเปลี่ยนเป็นอำเภอเฉาอัน  หรือ "เตี่ยอัง" ในภาษาแต้จิ๋ว เพื่อป้องกันไม่ให้สับสนกับอำเภอไห่หยางในมณฑลชานตง
การทำลายล้างและการสังหารหมู่.
ระหว่างที่มองโกลยึดครองแต้จิ๋ว ชาวมองโกลสังหารผู้คนจำนวนมากในแต้จิ๋วจนจำนวนประชากรลดลงจากกว่า 600,000 คน จนเหลือไม่ถึง 20,000 คน
ใน ค.ศ. 1653 กองทัพแมนจูและผู้แปรพักตร์ของจีนตอนเหนือสังหารพลเรือนประมาณ 100,000 คนในแต้จิ๋ว
ภูมิศาสตร์.
แต้จิ๋วตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกสุดของมณฑลกวางตุ้ง และตั้งอยู่ทางทิศเหนือของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำหาน (韩江) หรือหั่งกัง ซึ่งไหลผ่านกลางเมือง
เขตการปกครอง.
นครระดับจังหวัดแต้จิ๋วมีอำนาจปกครองครอบคลุมเขตการปกครองระดับอำเภอ 3 แห่ง ประกอบด้วย 2 เขต และ 1 อำเภอ ได้แก่
เจอโรม เค. เจอโรม

เจอโรม คลัปกา เจอโรม (พ.ศ. 2402 (ค.ศ. 1859) - พ.ศ. 2470 (ค.ศ. 1927)) เป็นนักเขียนชาวอังกฤษ ผลงานที่ส่งให้เขาโด่งดังเป็นที่รู้จักและร่ำรวยตั้งแต่อายุ 30 ปี ได้แก่ เรื่องราวการเดินทางแนวหรรษา Three men in a boat เจอโรมมีชีวิตวัยเด็กที่ค่อนข้างยากจน ในเขตอีสต์เอนด์ของลอนดอน มารดาเสียชีวิตตอนเขาอายุ 14 ปี เจอโรมต้องออกจากโรงเรียนไปทำงานเสมียนรถไฟ, นักหนังสือพิมพ์ต๊อกต๋อย, นักแสดง และครูใหญ่ ก่อนจะเริ่มสร้างงานเขียนบทละคร, หนังสือ และบทความนิตยสาร เจอโรมแต่งงานอย่างมีความสุข ผลงานได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ มากมาย และได้เดินทางไปทั่วยุโรป ไปเยือนสหรัฐอเมริกากับรัสเซียอีกหลายคราว สิบเอ็ดปีต่อมาหลังจาก Three men in a boat เขาเข็นภาคต่อออกมา ชื่อว่า Three men on the bummel แต่ไม่เปรี้ยงปร้างดังที่คิด อารมณ์ขันของเขาจืดชืดล้าสมัย ทำให้เจอโรมกลายเป็นนักเขียนผู้โด่งดังด้วยหนังสือเพียงเล่มเดียว 
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />I like work: it fascinates me. I can sit and look at it for hours., ฉันชอบงาน ฉันหลงใหลมัน ฉันสามารถนั่งมองมันได้เป็นชั่วโมง ๆ เลยล่ะ
จิตรกรรม

จิตรกรรม  เป็นงานศิลปะที่แสดงออกด้วยการวาด ระบายสี และการจัดองค์ประกอบความงามอื่น เพื่อให้เกิดภาพ 2 มิติ ไม่มีความลึกหรือนูนหนา จิตรกรรมเป็นแขนงหนึ่งของทัศนศิลป์ ผู้ทำงานจิตรกรรม มักเรียกว่า จิตรกร
จอห์น แคนาเดย์ (John Canaday) ได้ให้ความหมายของจิตรกรรมไว้ว่า จิตรกรรม คือ การระบายชั้นของสีลงบนพื้นระนาบรองรับ เป็นการจัดรวมกันของรูปทรง และ สีที่เกิดขึ้นจากการเตรียมการของศิลปินแต่ละคนในการเขียนภาพนั้น พจนานุกรมศัพท์ อธิบายว่า เป็นการสร้างงานทัศนศิลป์บนพื้นระนาบรองรับ ด้วยการ ลาก ป้าย ขีด ขูด วัสดุ จิตรกรรมลงบนพื้นระนาบรองรับ 
ภาพจิตรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดที่เป็นที่รู้จักอยู่ที่ถ้ำ Chauvet ในประเทศฝรั่งเศส ซึ่งนักประวัติศาสตร์บางคนอ้างว่ามีอายุราว 32,000 ปีเป็นภาพที่สลักและระบายสีด้วยโคลนแดงและสีย้อมดำ แสดงรูปม้า แรด สิงโต ควาย แมมมอธ หรือมนุษย์ ซึ่งมักจะกำลังล่าสัตว์
การจำแนก.
จำแนกได้ตามลักษณะผลงานที่สิ้นสุด และ วัสดุอุปกรณ์การสร้างสรรค์เป็น 2 ประเภท คือ ภาพวาด และ ภาพเขียน
จำแนกตามยุคสมัยและแหล่งสร้างสรรค์ เช่น
หมายเลขแอร์ดิช

หมายเลขแอร์ดิช  ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่นักคณิตศาสตร์ชาวฮังการี พอล แอร์ดิช (Paul Erdős) ซึ่งเป็นผู้เขียนบทความทางคณิตศาสตร์ที่มีคุณประโยชน์มากมายที่สุดผู้หนึ่ง หมายเลขแอร์ดิช เป็นหนึ่งในวิธีการที่แสดง "ระยะทางระหว่างความร่วมมือกัน" (collaborative distance) ระหว่างผู้เขียนบทความทางคณิตศาสตร์คนใดคนหนึ่ง กับ พอล แอร์ดิช
นิยาม.
ผู้เขียนบทความคนใดคนหนึ่งจะได้รับหมายเลขแอร์ดิชก็ต่อเมื่อเขาได้เขียนบทความทางคณิตศาสตร์ร่วมกับผู้เขียนบทความที่ได้รับหมายเลขแอร์ดิชอยู่แล้ว พอล แอร์ดิช คือผู้ที่มี"หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 0" ถ้าหมายเลขแอร์ดิชที่น้อยที่สุดของผู้เขียนบทความร่วม คือ "k" ผู้เขียนบทความที่ยังไม่มีหมายเลขแอร์ดิช จะได้รับ หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข "k"+1
ตลอดช่วงชีวิตของแอร์ดิช เขาเขียนบทความทางคณิตศาสตร์มากกว่า 1,500 บทความ เกือบทั้งหมดเป็นผลงานที่เขียนร่วมกับผู้อื่น มีผู้ที่ได้ร่วมงานกับพอล แอร์ดิชโดยตรง 511 คน ซึ่งทั้งหมดนี้คือผู้ที่มี "หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 1" ผู้ที่มีผลงานร่วมกับคนเหล่านี้ (แต่ไม่ได้มีผลงานร่วมกับแอร์ดิชโดยตรง) จะมี"หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 2" (9,267 คน ในปี ค.ศ. 2010) ผู้ที่ได้ร่วมงานกับผู้ที่มีหมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 2 (แต่ไม่ได้ร่วมงานกับแอร์ดิชหรือผู้ที่มีหมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 1) จะมี"หมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 3" เป็นต้น ผู้ที่ไม่ได้เขียนบทความร่วมกับผู้ที่มีหมายเลขแอร์ดิชใดๆ จะถือว่ามี"หมายเลขแอร์ดิชอนันต์" (infinite) หรืออนิยาม (undefined) เมื่อแอร์ดิชเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1996 หมายเลขแอร์ดิชที่น้อยที่สุดที่ผู้เขียนบทความจะได้รับจะเท่ากับ 2
แคสเปอร์ กอฟฟ์แมน (Casper Goffman) น่าจะเป็นคนแรกที่ให้คำนิยามของหมายเลขแอร์ดิช กอฟฟ์แมนเป็นนักวิจัยทางคณิตศาสตร์ซึ่งมีหมายเลขแอร์ดิชหมายเลข 1 ในปีค.ศ. 1969 เขาตีพิมพ์ข้อสังเกตเกี่ยวกับผลงานของแอร์ดิชที่ทำร่วมกับผู้อื่นจำนวนมากมาย ในบทความชื่อ "And what is your Erdős number?"
ผลกระทบ.
หมายเลขแอร์ดิชเป็นส่วนหนึ่งของตำนานของนักคณิตศาสตร์ทั่วโลกมาเป็นเวลานานหลายปี ในบรรดานักคณิตศาสตร์ที่ยังทำงานอยู่ในช่วงเปลี่ยนสหัสวรรษ หมายเลขแอร์ดิชที่มากที่สุดคือ 15 หมายเลขแอร์ดิชเฉลี่ยเท่ากับ 4.65 และแทบทุกคนที่มีหมายเลขแอร์ดิช จะมีหมายเลขแอร์ดิชน้อยกว่า 8 และเนื่องจากในปัจจุบันมีการทำงานร่วมกันในวงการวิทยาศาสตร์แขนงต่างๆ จึงมีบุคคลซึ่งไม่ได้เป็นนักคณิตศาสตร์แต่ทำงานในแวดวงวิทยาศาสตร์ จำนวนมากที่มีหมายเลขแอร์ดิชด้วย
หมายเลขเบคอน

หมายเลขเบคอน (Bacon number) เป็นหมายเลขที่ใช้เล่นกันในการเล่น Six Degrees of Kevin Bacon นิยมเล่นในกันในหมู่นักศึกษามหาวิทยาลัย แนวคิดของเกมมาจากการแสดงเรื่อง Six Degrees of Separation และ หมายเลขแอร์ดิช ชื่อของหมายเลขเบคอนมาจากนักแสดง เควิน เบคอน (Kevin Bacon) โดยการเล่นเกมจะให้ผู้เล่นค้นหาหมายเลขเบคอน (Bacon number) ของนักแสดงคนอื่น โยงมาที่ เควิน เบคอน
การเล่นเกม.
หมายเลขเบคอน ถูกกำหนดไว้ดังนี้ 
หลักฐานทั่วไปที่ใช้ในการพิจารณาว่าภาพยนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่งจะใช้ในการนับหมายเลขเบคอนได้หรือไม่ ก็โดยการดูว่าภาพยนตร์เรื่องนั้นอยู่ใน Internet Movie Databse (IMDb) หรือไม่ 
ด้วยคำนิยามนี้ จะมีนักแสดงใน IMDb อย่างน้อยหนึ่งคนที่ไม่มีหมายเลขเบคอน นั่นก็คือ เฟร็ด อ็อตต์ (Fred Ott) เขาแสดงหนังเพียงแค่ 2 เรื่อง และเป็นนักแสดงคนเดียวในหนังทั้งสองเรื่องนั้น ซึ่งเป็นการลบล้างทฤษฎี Six Degrees of Kevin Bacon ที่ว่าทุกคนที่เคยปรากฏในภาพยนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่งจะต้องมีหมายเลขเบคอนค่าใดค่าหนึ่ง (โธมัส เอดิสัน - Thomas Edison - ก็อาจจะเป็นอีกหนึ่งในตัวอย่างทำนองเดียวกัน ถ้าหากว่าเราจะนับว่าเขาเคยแสดงหนัง)
อย่างไรก็ตาม นักแสดงส่วนใหญ่จะมีหมายเลขเบคอน และมีค่าประมาณ 2 หรือ 3 นักแสดงคนใดมีหมายเลขเบคอนค่าสูงมากขึ้นเท่าใด ก็หมายถึงว่าเขามีความเชื่อมโยงกับนักแสดงคนอื่นน้อยลงเท่านั้น ถ้าเราใช้นักแสดงที่มีหมายเลขเบคอนที่สูงที่สุดที่หาได้ (8) วิลเลียม รูฟัส ชาฟเตอร์ เป็นศูนย์กลางของจักรวาลของนักแสดงแทนเควิน เบคอน เราจะพบนักแสดงที่มี หมายเลขรูฟัส ชาฟเตอร์เท่ากับ 15 ถึง 2 คน 
เป็นที่น่าสังเกตว่า เควิน เบคอน ไม่ใช่นักแสดงที่มีความเชื่อมโยงกับนักแสดงคนอื่นๆ มากที่สุด ผู้ที่ได้เกียรตินั้นไปคือ รอด สไตเกอร์ (Rod Steiger) (ณ วันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2547) โดยมีค่าเฉลี่ยของหมายเลขสไตเกอร์ เท่ากับ 2.679 ในทางกลับกันค่าเฉลี่ยของ หมายเลขเบคอน จะอยู่ที่ประมาณ 2.955.
หมายเลขแอร์ดิช.
หมายเลขเบคอน เป็นการประยุกต์แนวความคิดจาก หมายเลขแอร์ดิช (Erdős number) ในวงการคณิตศาสตร์ มาสู่วงการอุตสหกรรมภาพยนตร์ ตัวพอล แอร์ดิชเอง เชื่อกันว่ามีหมายเลขเบคอนเท่ากับ 4 เนื่องจากเขาเคยเล่นเป็นตัวเองในภาพยนตร์เรื่อง N Is a Number ในปี 1993 แต่ปัจจุบันนี้เชื่อกันว่าเป็นข้อผิดพลาดเนื่องจากความสับสนกับคนที่มีชื่อคล้ายกับเขา 
นักแสดงที่ได้รับการบันทึกว่ามีหมายเลขเบคอนที่มากที่สุด
แต่มีข้อสังเกตจาก Oracle of Bacon at Virginia ว่า ประมาณ 12% ของนักแสดงทั้งหมด จะไม่สามารถเชื่อมโยงกับคนที่เหลือในจักรวาลของภาพยนตร์ได้ ทั้งนี้อาจจะเนื่องจากพวกเขาปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์เท่านั้น หรือในภาพยนตร์ที่ทำเพื่อเป็นวิดีโอ ซึ่งออราเคิลไม่ได้นำเข้ามาพิจารณา หรือไม่พวกเขาก็ไม่ปรากฏตัวในรายการซึ่งมีนักแสดงมาจากวงการภาพยนตร์ฮอลลีวูด"
กฎหมายแพ่ง

กฎหมายแพ่ง  เป็นกฎหมายที่วางระเบียบความเกี่ยวพันระหว่างบุคคลเกี่ยวกับสถานภาพ สิทธิ และหน้าที่ของบุคคลตามกฎหมาย เช่น กฎหมายว่าด้วยนิติกรรม เอกเทศสัญญา ทรัพย์สิน ครอบครัว มรดก แต่งงาน
ภาษาโรมาเนีย

ภาษาโรมาเนีย  เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์บอลข่านที่ผู้คนประมาณ 24–26 ล้านคน (ส่วนใหญ่อยู่ในโรมาเนียและมอลโดวา) พูดเป็นภาษาแม่ และอีก 4 ล้านคนพูดเป็นภาษาที่สอง จากการประมาณอีกแบบหนึ่ง มีผู้คนประมาณ 34 ล้านคนทั่วโลกที่พูดภาษาโรมาเนียได้ โดย 30 ล้านคนในจำนวนนี้พูดเป็นภาษาแม่ ภาษาโรมาเนียเป็นภาษาทางการและภาษาประจำชาติของทั้งโรมาเนียและมอลโดวา และเป็นหนึ่งในภาษาทางการของสหภาพยุโรป
ภาษาโรมาเนียเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาโรมานซ์ตะวันออกซึ่งเป็นกลุ่มของภาษาที่พัฒนามาจากภาษาละตินสามัญรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งแตกตัวจากภาษากลุ่มโรมานซ์ตะวันตกในช่วงเวลาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เพื่อแยกความแตกต่างภายในกลุ่มภาษาโรมานซ์ตะวันออก ในทางภาษาศาสตร์เปรียบเทียบเรียกภาษาโรมาเนียว่า "ภาษาดากิอา-โรมาเนีย" เมื่อเทียบกับภาษาที่ใกล้ชิดที่สุดอย่างภาษาอาโรมาเนียน ภาษาโมเกลนา-โรมาเนีย และภาษาอิสเตรีย-โรมาเนีย ภาษาโรมาเนียยังมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ภาษามอลโดวา" ในมอลโดวา แต่ใน พ.ศ. 2556 ศาลรัฐธรรมนูญของมอลโดวาได้ตัดสินว่าภาษาทางการของสาธารณรัฐมีชื่อว่า "ภาษาโรมาเนีย" ตามที่ได้ระบุไว้ในคำประกาศอิสรภาพมอลโดวา
ผู้พูดภาษาโรมาเนียพลัดถิ่นอาศัยอยู่กระจัดกระจายไปตามภูมิภาคและประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกโดยมีประชากรจำนวนมากในอิตาลี สเปน เยอรมนี สหราชอาณาจักร แคนาดา และสหรัฐ
วันอาทิตย์

วันอาทิตย์ เป็นวันในสัปดาห์ที่อยู่ระหว่างวันเสาร์กับวันจันทร์ ตามวัฒนธรรมดั้งเดิมของจูเดโอ-คริสเตียน วันอาทิตย์ถือเป็นวันแรกของสัปดาห์ แต่ต่อมาในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็มีการนับให้วันอาทิตย์เป็นวันที่ 7 ของสัปดาห์ (และให้วันจันทร์เป็นวันที่หนึ่งแทน) ตามที่ระบุไว้ใน ISO 8601 อย่างไรก็ตามในบางวัฒนธรรมยังกำหนดให้วันอาทิตย์เป็นวันแรกของสัปดาห์อยู่
ชื่อ.
ในภาษาอังกฤษ "Sunday" นำชื่อมาจากเทพธิดา Sunne หรือ Sól ในตำนานเทพเจ้าสแกนดิเนเวีย สำหรับภาษาไทย "วันอาทิตย์" ตั้งชื่อตามพระอาทิตย์ ซึ่งเป็นเทวดานพเคราะห์องค์หนึ่ง
ความหมายทางราชการ.
วันอาทิตย์ถูกจัดว่าเป็นวันหยุดในหลายประเทศ , วันหยุดราชการและเป็นส่วนหนึ่งของวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่สำหรับประเทศที่นับถือศาสนาอิสลามเป็นหลักจะใช้วันศุกร์หรือวันเสาร์เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์แทน วันอาทิตย์เป็นวันสำคัญทางศาสนาคริสต์ ชาวคริสต์จะไปโบสถ์เพื่อทำพิธีกรรมทางศาสนา
การปรากฏในปฏิทินอื่น.
ในปฏิทินเกรโกเรียนที่วนซ้ำทุก ๆ 400 ปี ไม่มีศตวรรษใดเลยที่เริ่มต้นด้วยวันอาทิตย์ วันขึ้นปีใหม่ของชาวยิว (Rosh Hashanah) ก็ไม่เคยตรงกับวันอาทิตย์เช่นกัน และเดือนใดๆ ซึ่งวันที่ 1 เป็นวันอาทิตย์จะมีวันศุกร์ที่ 13 เสมอ
อักษรรูมี

อักษรรูมี ( ) คืออักษรโรมันที่ใช้เขียนภาษามลายู ในประเทศมาเลเซีย อินโดนีเซีย บรูไน และสิงคโปร์ คำว่า "รูมี" นั้นแผลงมาจากคำว่า "โรมัน" (Roman) หมายถึงอักษรโรมัน คำว่า "อักษรรูมี" ในภาษามลายูจะหมายรวมถึงอักษรโรมันที่ใช้เขียนภาษาอื่น ๆ เช่นภาษาตากาล็อกด้วย ส่วนในภาษาไทย "อักษรรูมี" หมายถึงอักษรโรมันที่ใช้เขียนภาษามลายูเท่านั้น
การกำหนดใช้อักษรโรมันเพื่อถ่ายเสียงภาษามลายูนั้น มีระบบและกฎเกณฑ์ที่แน่นอน เข้าใจง่าย และเขียนได้สะดวก โดยเฉพาะสำหรับผู้ที่ไม่ใช่เจ้าของภาษา สำหรับผู้ที่ใช้ภาษามลายูเป็นภาษาแม่ อาจคุ้นเคยกับการเขียนอักษรยาวี ซึ่งดัดแปลงมาจากอักษรอาหรับ แต่ทั้งอักษรยาวีและอักษรรูมี ก็สามารถถ่ายทอดเสียงภาษามลายูได้เช่นเดียวกัน
ชื่อและการออกเสียง.
ถ้าสังเกต ชื่อเรียกของอินโดนีเซียจะคล้ายของภาษาดัตช์ ส่วนของมาเลเซียจะคล้ายภาษาอังกฤษ
นอกจากนี้ยังมีทวิอักษรซึ่งไม่ถือว่าเป็นตัวอักษรต่างหาก ดังต่อไปนี้
ครีเอทีฟคอมมอนส์

ครีเอทีฟคอมมอนส์ (Creative Commons: CC) เป็นองค์กรไม่แสวงกำไรที่สนับสนุนการใช้เนื้อหาโดยไม่ถูกจำกัดจากสัญญาอนุญาต
สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์จะเอื้อให้มีการใช้สื่อทั้งทางภาพ เสียง ข้อมูล โดยการแบ่งแยกสัญญาอนุญาตย่อยออกสำหรับการแจกจ่ายและการใช้ข้อมูล โดยการอ้างอิงถึงเจ้าของลิขสิทธิ์เดิม ครีเอทีฟคอมมอนส์ก่อตั้งโดย ลอว์เรนซ์ เลสสิก ซึ่งปัจจุบันบริหารงานโดย โจอิจิ อิโต (จอย อิโต)
เป้าหมาย.
สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์ ช่วยให้เจ้าของลิขสิทธิ์สามารถให้สิทธิบางส่วนหรือทั้งหมดแก่สาธารณะ ในขณะที่ยังคงสงวนสิทธิอื่น ๆ ไว้ได้ โดยการใช้สัญญาอนุญาตหลายหลากรูปแบบ ซึ่งรวมถึง การยกให้เป็นสาธารณสมบัติหรือสัญญาอนุญาตแบบเปิดทั้งหลาย โดยมีจุดประสงค์เพื่อหลีกเลี่ยงการเกิดปัญหาลิขสิทธิ์ต่อการแบ่งปันสารสนเทศ
ครีเอทีฟคอมมอนส์ในประเทศต่าง ๆ.
โครงการ ครีเอทีฟคอมมอนส์อินเตอร์เนชันแนล (Creative Commons International ย่อว่า CCi) เป็นโครงการที่จัดตั้งโดยครีเอทีฟคอมมอนส์ เพื่อให้มีการจัดการกฎหมายคอมพิวเตอร์ให้สอดคล้องกับกฎหมายของประเทศนั้น ๆ ในปัจจุบัน (3 เมษายน พ.ศ. 2552) มีทั้งหมด 51 ประเทศ (รวมทั้งประเทศไทย) ที่ได้จัดทำโดยสมบูรณ์ และอีก 8 ประเทศที่อยู่ในระหว่างการจัดทำ
สำหรับสัญญาครีเอฟทีฟคอมมอนส์ในภาษาไทย จัดทำขึ้นโดยความร่วมมือของ สำนักกฎหมายธรรมนิติ สถาบัน ChangeFusion และสถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยรองรับตามหลักเกณฑ์ครีเอทีฟคอมมอนส์ รุ่น 3.0 และปรับให้เข้ากับกฎหมายลิขสิทธิ์ไทย จึงสามารถใช้บังคับได้ตามกฎหมายไทย ประกาศเปิดตัวเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2552 เป็นลำดับที่ 51 ของโลก
ชนิดของสัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์.
สัญญาอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์ แบ่งได้เป็น 6 ชนิดใหญ่ ดังนี้
โดยเงื่อนไขในการให้อนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์ มีอยู่ 4 เงื่อนไข คือ
ครีเอทีฟคอมมอนส์เวอร์ชันปัจจุบันนั้นอนุญาตให้ "สิทธิหลัก" ในการเผยแพร่ผลงานโดยไม่นำไปใช้เพื่อการค้า และห้ามดัดแปลง การใส่เงื่อนไข NC และ ND นี้ ทำให้งานชิ้นนั้นเป็นงานที่ไม่เสรี
สำหรับเงื่อนไขอื่น ๆ ได้แก่ CC0 หรือ "ไม่สงวนลิขสิทธิ์" (No Rights Reserved) สำหรับซอฟต์แวร์ ครีเอทีฟคอมมอนส์ใช้สัญญาอนุญาตเสรี 3 ชนิดที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยสถาบันอื่น ได้แก่ BSD License, CC GNU LGPL license และ CC GNU GPL
ชมพูทวีป

ชมพูทวีป (สันสกฤต: जम्बुद्वीप, , บาลี: Jambudīpa) มีความหมายได้ 2 ประการ ประการแรกหมายถึง ดินแดนที่เป็นประเทศอินเดีย ปากีสถาน เนปาลและบังกลาเทศในปัจจุบัน มีชื่อเรียกทางภูมิศาสตร์ที่เรียกว่า “เอเชียใต้”, “อนุทวีปอินเดีย”, หรือ “ภารตวรรษ” (Bharatavarsha, भारतवर्ष) ประการที่ 2 หมายถึงทวีปใหญ่ทางทิศใต้ของเขาพระสุเมรุซึ่งเป็น 1 ใน 4 ทวีปของชาวภารตะ (อุตรกุรุทวีป บุพวิเทหทวีป ชมพูทวีป และอมรโคยานทวีป)
“ดาวเคราะห์เรียกว่าทวีป อวกาศก็เหมือนมหาสมุทรในอากาศ เช่นเดียวกับที่มีเกาะในมหาสมุทรที่เป็นน้ำ ดาวเคราะห์เหล่านี้ในมหาสมุทรของอวกาศเรียกว่าทวีป หรือเกาะในอวกาศ”
ปีปฏิทิน

ปีปฏิทิน ในปฏิทินเกรกอเรียนที่ใช้กันอยู่ทั่วไป เริ่มต้นจากวันที่ 1 มกราคม และสิ้นสุดในวันที่ 31 ธันวาคม ส่วนปีแบบอื่น ๆ ที่ครบรอบใน 12 เดือน ได้แก่ ปีงบประมาณที่ใช้ในการบัญชี โดยปกติ ปีปฏิทินเริ่มต้นจากวันปีใหม่ของระบบปฏิทินใด ๆ และสิ้นสุดในวันสุดท้ายก่อนวันปีใหม่ของปีถัดไป
ปีปฏิทินแบ่งได้เป็น 2 ประเภทคือ ปีปกติสุรทิน (common year) และปีอธิกสุรทิน (leap year)
ไตรมาส.
ไตรมาส เป็นช่วงระยะเวลาสามเดือน ซึ่งแบ่งช่วงเวลา หนึ่ง ปี ออกเป็น สี่ ไตรมาส ในเชิงธุรกิจการพิจารณาผลประกอบการนิยมใช้ช่วงเวลาไตรมาส ในการประเมินผล
ส่วนไตรมาสในปีงบประมาณราชการของไทย ดูที่ ปีงบประมาณ
ฟรันทซ์ ชูเบิร์ท

ฟรันทซ์ เพเทอร์ ชูเบิร์ท (31 มกราคม พ.ศ. 2340 — 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2371) คีตกวีชาวออสเตรีย
ประวัติ.
ฟรันทซ์-เพเทอร์ เกิดที่เมืองลิชเทินทาล (Lichtenthal) ใกล้กับกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย เมื่อปี พ.ศ. 2340 (ค.ศ. 1797) บิดาของเขา ฟรันทซ์-เทโอดอร์ เป็นครูโรงเรียนมัธยม ได้สอนให้เขาเล่นไวโอลินเป็นเครื่องดนตรีชิ้นแรก ในขณะที่อิกนาทซ์ (Ignaz) พี่ชายได้สอนเปียโนให้แก่เขา ระหว่างปี พ.ศ. 2351 ถึง พ.ศ. 2356 (ค.ศ. 1808 - 1813) เขาได้เป็นนักร้องในวงประสานเสียงประจำวิหารหลวงแห่งกรุงเวียนนา และได้เข้าเรียนที่ค็อนวิคท์ (โรงเรียนฝึกหัดนักร้องเพื่อวิหารและราชสำนัก) เขาจึงได้เป็นศิษย์ของอันโตนีโอ ซาลีเอรี ผู้อำนวยการวงดนตรีประจำราชสำนัก
ระหว่างช่วงเวลาที่เขาศึกษาอยู่ที่นี่ เขาเริ่มประพันธ์เพลง โดยเริ่มจากบทเพลงสำหรับเปียโนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2353 (ค.ศ. 1810) ต่อมาก็แต่งเพลงสำหรับวงสตริงควอเท็ตที่ใช้เครื่องสายอย่างน้อยแปดชิ้น รวมถึงเพลงโหมโรง รวมทั้งบทเพลงประเภทอื่น ๆ ในปี พ.ศ. 2356 (ค.ศ. 1813) เขาได้รับอิทธิพลอย่างมากจากว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ในการประพันธ์ซิมโฟนี สองปีต่อมาได้ประพันธ์อุปรากรเรื่องแรก เพลงสวดบทแรก และผลงานชิ้นเอกของเขาที่เป็นเพลงร้อง  ชื่อเพลง "Marguerite au rouet" จาก "Gretchen am Spinnrade"
ไม่กี่ปีต่อมาที่ประเทศฮังการี เขาเป็นพ่อทูนหัวให้กับบุตรของเคานต์แห่งแอ็สแตร์ฮาซี ได้พบกับรักที่ไม่สมหวัง และกลับมาใช้ชีวิตที่กรุงเวียนนาอีกครั้ง ทั้งชีวิตของเขาได้อุทิศให้กับดนตรี, การแต่งเพลง และการสังสรรค์กับเพื่อนฝูง (กลุ่มสหายของชูเบิร์ท) ในร้านทำขนมที่กรุงเวียนนา
ในปี พ.ศ. 2365 (ค.ศ. 1822) ชูเบิร์ทป่วยด้วยโรคซิฟิลิส บางคนเชื่อว่าเขาเป็นพวกรักร่วมเพศ สุขภาพของเขาทรุดโทรมลงเป็นอันมาก แต่เขาก็สามารถประพันธ์บทเพลงอันไพเราะออกมาได้จากการเฉียดตายและความทรมานจากความตาย ("การเดินทางในฤดูหนาว" "ควอร์เต็ตหมายเลข 14 ชื่อ หญิงสาวกับความตาย") ชูเบิร์ทเสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2371 (ค.ศ. 1828) เพื่อตอบสนองคำขอร้องสุดท้ายขอเขา ชูเบิร์ทได้ถูกฝังใกล้กับหลุมฝังศพของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ผู้ที่ชูเบิร์ททั้งรู้สึกดึงดูดมาตลอดชีวิต
กวาง

กวาง เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่ (อันดับย่อยสัตว์เคี้ยวเอื้อง) ที่จัดอยู่ในวงศ์ Cervidae 
มีลักษณะขนยาวหยาบสีน้ำตาล ตัวผู้มีเขาเป็นแขนง ผลัดเขาปีละครั้ง ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าและไม่มีเขา ลักษณะเขาตัน ไม่กลวง เป็นเกลียว บางชนิดอาจแตกแขนงได้มากเหมือนกิ่งไม้ ไม่มีถุงน้ำดี ชอบอยู่ตามลำพังตัวเดียวยกเว้นฤดูผสมพันธุ์ กินใบไม้อ่อน หญ้าอ่อน
การจำแนกวงศ์สัตว์.
วงศ์ Cervidae 
การปรับตัวต่อถิ่นอาศัย.
จากการศึกษาวิวัฒนาการของสัตว์วงศ์กวางและกระจง ซึ่งเป็นสัตว์เคี้ยวเอื้องที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน พบว่ามีหลายชนิดที่มีลักษณะการปรับตัวทางวิวัฒนาการเป็นแบบเข้าหากัน คือ กวางและกระจงที่มีถิ่นอาศัยต่างถิ่นกัน อาจมีรูปร่างภายนอกที่คล้ายคลึงกันได้ หากสภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาของถิ่นอาศัยนั้นมีสภาพใกล้เคียงกัน ซึ่งภายใต้สภาพการเลี้ยงในสวนสัตว์ในแต่ละที่ แต่ละกลุ่มประชากรในถิ่นอาศัยที่มีสภาพทางนิเวศวิทยาที่แตกต่างกันนั้น อาจจะเป็นคนละชนิด ซึ่งมีลักษณะแตกต่างกันก็ได้ 
ความสำคัญต่อมนุษย์.
กวางเป็นสัตว์ที่มีบทบาทสำคัญต่อการตำรงชีวิตของมนุษย์มานานแล้ว ตั้งแต่ยุคที่มีการล่าสัตว์เพื่อนำมาทำเป็นอาหาร เอาหนังมาทำเครื่องนุ่งห่ม ต่อมาได้มีการนำกวางมาเป็นสัตว์เลี้ยงเพื่อบริโภคเนื้อ เป็นเกมกีฬาของชนชั้นสูงและมีการพัฒนาขึ้นมาจนเกิดเป็นอุตสาหกรรมการเลี้ยงกวางหรือฟาร์มกวาง 
นอกจากนี้แล้ว กวาง ยังเป็นสัญลักษณ์แห่งดาวโชคลาภ กวาง ในภาษาจีนจะเรียกว่า "ลู่" (鹿) เป็นสัตว์สิริมงคลตามความเชื่อของจีน ซึ่งหมายถึงเทพดาวลก (ผู้เป็น 1 ใน 3 เทพดาว ฮก ลก ซิ่ว) ดังนั้นกวางจึงมีความหมายในเชิงสัญลักษณ์ เป็นตัวแทนหมายถึง เทพแห่งดาวโชคลาภและชื่อเสียง กวางหลายชนิดถูกจัดอยู่ในสัตว์ป่าคุ้มครอง สถานภาพทางกฎหมายตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 ที่อนุญาตให้เพาะพันธุ์ได้ 
หมายเหตุ.
สัตว์เคี้ยวเอื้องอื่นบางชนิดเรียกว่ากวางตามชื่อสามัญ แต่ไม่ใช่กวางแท้ ๆ เช่น สัตว์ในวงศ์กวางชะมด (ชื่อสามัญ: Musk deer; ชื่อวิทยาศาสตร์: Moschidae) และกวางผา (ชื่อสามัญ: Goral; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Naemorhedus" sp.)
อันโตนีโอ วีวัลดี

อันโตนีโอ ลูซีโอ วีวัลดี (Antonio Lucio Vivaldi) เกิดเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2221 (ค.ศ. 1678) ที่เมืองเวนิส สาธารณรัฐเวนิส (ปัจจุบันคือเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี) เขาเป็นคีตกวีและนักไวโอลินชื่อดังในสมัยบาโรก นอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์และพระอีกด้วย วีวัลดีได้รับการยอมรับว่าเป็นนักแต่งเพลงในยุคบาโรกที่ดีที่สุด อิทธิพลของเขาในขณะที่มีชีวิตอยู่ครอบคลุมไปทั่วทั้งยุโรป คนส่วนใหญ่รู้จักเขาจากการที่เขาแต่งเพลงให้กับเครื่องดนตรีประสานเสียง สำหรับไวโอลินและเครื่องดนตรีอื่น ๆ อีกมากมาย ตลอดจนแต่งเพลงที่ใช้ในการบูชาทางด้านศาสนา และละครเพลงกว่าสี่สิบบท ผลงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเขาคือซีรีส์ของเพลงประสานเสียงไวโอลิน ที่รู้จักในชื่อ “The Four Seasons”
หลายเพลงจากบทประพันธ์ทั้งหมดของวิวัลดีถูกแต่งขึ้นมาให้วงออร์เคสตร้าหญิงจากสถานกำพร้า “ออสปิดาเล เด ลา ปีเอตา” ซึ่งเขาเคยทำงานอยู่ในช่วง ค.ศ. 1703-1715 และ 1723-1740 วงออร์เคสตร้าหญิงล้วนนี้ได้กลายเป็นวงออร์เคสตร้าที่มีเอกลักษณ์ที่สุดวงหนึ่งในสมัยนั้น 
จนสามารถดึงดูดเศรษฐีชาวต่างชาติมาชมการแสดงได้มาก วิวัลดียังประสบความสำเร็จกับการแสดงละครโอเปร่าที่มีราคาแพงของเขาในเวนิส, มันโตวาและเวียนนาหลังจากการประชุมของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 วิวัลดีย้ายไปอยู่ที่กรุงเวียนนาเพราะหวังว่าจะได้เลื่อนขั้น แต่จักรพรรดิสวรรคตไม่นานหลังจากที่มาถึงและวิวัลดีก็เสียชีวิตในหนึ่งปีต่อมาท่ามกลางความยากจน 
หลังจากที่เขาตาย เพลงของเขาก็ถูกลืมเลือนไป จนกระทั่งในยุคศตวรรษที่ยี่สิบ เพลงของเขาได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง ทุกวันนี้วิวัลดีถูกจัดอันดับให้เป็นนักแต่งเพลงยุคบาโรกที่มีชื่อเสียง ได้รับการบันทึกไว้อย่างแพร่หลาย และเป็นต้นแบบให้คีตกวีรุ่นหลังนิยมทำตาม ทั้งในสมัยคลาสสิกและโรแมนติก โยฮัน เซบัสทีอัน บัค ที่ได้รู้จักกับวีวัลดีชื่นชมเขามากจนกระทั่งได้ยืมหัวข้อที่วิวัลดิกล่าวถึงไว้หลายหัวข้อมาถ่ายทอดและปรับเปลี่ยนใหม่
ริชชาร์ท วากเนอร์

ริชชาร์ท วากเนอร์  เป็นคีตกวี วาทยกร ผู้กำกับมหรสพ และนักโต้วาทีชาวเยอรมัน เขาถือเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอุปรากร
ชีวิตของวากเนอร์นับว่ามีสีสันมาก เคยลี้ภัยการเมือง วนเวียนเรื่องรักใคร่มากมาย เดี๋ยวตกยากเดี๋ยวได้ดี ด้วยเหตุนี้ ผลงานของเขาทั้งคีตกรรมและการละครจึงมีความย้อนแย้งกันเองขึ้นกับช่วงเวลา เช่นผลงานของเขาเรื่อง ("บุรุษดัตช์ล่องนภา") แต่งขึ้นขณะที่เขาโดยสารเรือเพื่อหนีหนี้แล้วเผชิญพายุ ระหว่างนั้นก็ได้รับฟังตำนานของเรือฟลายอิงดัตช์แมน ทั้งหมดนี้เป็นแรงบันดาลใจแก่เขา
อีกผลงานเด่นคืออุปรากรเรื่อง "โลเอินกรีน" เกี่ยวกับอัศวินที่ขี่หงส์ขาวมาช่วยหญิงสาวผู้ถูกกล่าวหาว่าฆ่าน้องชายของตนผู้เป็นเจ้าครองแคว้น อัศวินต่อสู้กับผู้สำเร็จราชการจนได้รับชัยชนะ อุปรากรเรื่องนี้สร้างความประทับใจอย่างมากต่อพระเจ้าลูทวิชที่ 2 แห่งบาวาเรีย ถึงกับทรงตั้งชื่อปราสาทที่สร้างขึ้นใหม่ตามชื่อหงส์ขาวว่าปราสาทน็อยชวานชไตน์ พระเจ้าลูทวิชอุดหนุนวากเนอร์หนักมาก ถึงขั้นเกิดข่าวลือว่าทั้งสองเป็นคู่รักกัน
ผลงานเด่นที่สุดของเขาคือเรื่อง "แหวนของนีเบอลุง" ซึ่งถือเป็นอุปรากรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษ เขาใช้เวลาแต่งเรื่องนี้ถึง 26 ปีและมีความยาวถึง 15 ชั่วโมง เป็นเรื่องเกี่ยวกับเทวตำนาน มีทั้งคนแคระและยักษ์ อุปรากรเรื่องนี้มีอิทธิพลต่อนวนิยาย "เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" ของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
จูเซปเป แวร์ดี เอกกวีอุปรากรชาวอิตาลีซึ่งเป็นคู่แข่งของเขา ยกย่องเขาว่าเป็น "หนึ่งในอัจฉริยบุคคลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดผู้ทิ้งคุณค่าอมตะไว้เป็นมรดกโลก" 
ประวัติ.
ริชชาร์ท วากเนอร์ เกิดที่เมืองไลพ์ซิช เมื่อ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1813 เป็นบุตรคนที่เก้าของคาร์ล ฟรีดริช วากเนอร์ (Carl Friedrich Wagner) เสมียนตำรวจเมืองไลพ์ซิช กับโยฮันนา โรซีเนอ (Johanna Rosine) ลูกสาวช่างอบขนมปัง คาร์ลเสียชีวิตจากไข้รากสาดใหญ่ขณะเด็กชายมีอายุเพียงหกเดือน หลังจากนั้น มารดาจึงไปอาศัยอยู่กับไกเออร์ เพื่อนของคาร์ลผู้เป็นนักแสดงและนักเขียนบทละคร เชื่อว่าโยฮันนากับไกเออร์สมรสกันใน ค.ศ. 1814 แต่ไม่ปรากฏหลักฐานในงานทะเบียนของโบสถ์ เธอพาลูกย้ายไปอาศัยที่บ้านไกเออร์ที่เมืองเดรสเดิน เด็กชายริชชาร์ทจึงเติบโตที่นั่นจนมีอายุสิบสี่ปี ซึ่งตลอดที่ผ่านมา เด็กชายมีอีกชื่อว่า วิลเฮ็ล์ม ริชชาร์ท ไกเออร์ (Wilhelm Richard Geyer) วากเนอร์เกือบจะเชื่อว่าไกเออร์คือพ่อที่แท้จริงของตนเอง
ความหลงใหลในงานละครของไกเออร์เริ่มส่งอิทธิพลต่อลูกบุญธรรมของเขา ในที่สุด วากเนอร์ก็เริ่มมีส่วนร่วมในการแสดงละครของไกเออร์ ในหนังสือ ("ชีวิตของข้าพเจ้า") ซึ่งเป็นอัตชีวิตประวัติของวากเนอร์ระบุว่าตนเองมักจะมีส่วนร่วมในบททูตสวรรค์ ต่อมาในปลาย ค.ศ. 1820 วากเนอร์เข้าศึกษาที่โรงเรียนเมืองโพเซินดอร์ฟ ใกล้กับเดรสเดิน เขามีโอกาสเรียนเปียโนที่นั่นแต่ประสบปัญหาเมื่อต้องเล่นบนบันไดเสียง จึงอาศัยการฝึกฝนแบบฟังด้วยหูมากกว่า
หลังไกเออร์เสียชีวิตใน ค.ศ. 1821 วากเนอร์ถูกส่งตัวไปยังโรงเรียนกางเขน  ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาของคณะสวดกางเขนเดรสเดิน  ด้วยทุนทรัพย์จากน้อยชายของไกเออร์ ขณะที่มีอายุเก้าขวบ วากเนอร์มีโอกาสได้รับชมงานอุปรากร ของเวเบอร์และเกิดความประทับใจมาก เขาเริ่มมีความใฝ่ฝันจะเป็นนักเขียนบทละคร บทละครแรกของเขาคือโศกนาฎกรรมที่ชื่อ ซึ่งเขียนจบใน ค.ศ. 1826 ขณะที่ยังเรียนอยู่ งานชิ้นนี้ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากผลงานของเชกสเปียร์และเกอเทอ เขาเริ่มสนใจดนตรีและร้องขออนุญาตจากครอบครัวให้เขาเรียนดนตรี
ก่อน ค.ศ. 1827 ครอบครัวของเขาย้ายกลับมาพำนักที่เมืองไลพ์ซิช ใน ค.ศ. 1828 วากเนอร์ในวัยสิบห้าปีได้รับฟังซิมโฟนีหมายเลข 7 และซิมโฟนีหมายเลข 9 ของเบทโฮเฟิน ซึ่งกลายเป็นแรงบันดาลใจหลักให้เขา นอกจากนี้ วากเนอร์ยังประทับใจมากต่อผลงานเรควีเอ็มของโมทซาร์ท
ไทยคม 4

ไทยคม 4 (THAICOM 4) หรือ ไอพีสตาร์-วัน (IPStar-1) เป็นดาวเทียมสื่อสารสัญชาติไทยของบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) และเป็นดาวเทียมไทยคมดวงที่ 4 ดาวเทียมไทยคม 4 เคยเป็นดาวเทียมสื่อสารเชิงพาณิชย์ที่ใหญ่และมีน้ำหนักมากที่สุดในโลก ณ วันที่ถูกส่งขึ้นสู่วงโคจร
ไอพีสตาร์มีช่องการสื่อสารแบบ KU-Band จำนวน 4 ช่อง น้ำหนัก 6,505 กิโลกรัม ถูกส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ด้วยจรวดแอเรียน 5 จากดินแดนเฟรนช์เกียนาในทวีปอเมริกาใต้
เขื่อนฮูเวอร์

เขื่อนฮูเวอร์ หรือ ฮูเวอร์แดม  และรู้จักในชื่อ โบลเดอร์แดม (- เขื่อนหินยักษ์) เป็นเขื่อนคอนกรีตรูปโค้งกึ่งถ่วงน้ำหนัก (arch-gravity dam) ในบริเวณแบล็กแคนยอนของแม่น้ำโคโลราโดบนชายแดนของรัฐแอริโซนาและรัฐเนวาดา เขื่อนสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1931-1936 ระหว่างช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ และเปิดใช้งานวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1935 โดยประธานาธิบดีสหรัฐแฟรงคลิน ดี. โรเซอเวลต์ การก่อสร้างเกิดจากความพยายามของคนงานมากกว่า 1,000 คน และคร่าชีวิตคนไปมากกว่า 100 คน มีข้อถกเถียงว่าชื่อเขื่อนตั้งตามประธานาธิบดีสหรัฐเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์
ตั้งแต่ราว ค.ศ. 1900 มีการสำรวจความเป็นไปได้ที่จะรองรับเขื่อนที่ควบคุมอุทกภัย ทำการชลประทาน และผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่แบล็กแคนยอนและบริเวณรอบ ๆ โบลเดอร์แคนยอน ใน ค.ศ. 1928 คองเกรสอนุมัติโครงการ การประมูลเพื่อสร้างเขื่อนได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มบริษัทเรียกว่า ซิกซ์คอมพานีส์ (Six Companies, Inc.) เริ่มสร้างเขื่อนในต้นปี ค.ศ. 1931 โครงสร้างคอนกรีตขนาดใหญ่นี้ยังไม่เคยมีการสร้างมาก่อน และเทคนิคการสร้างบางเทคนิคยังไม่ได้รับการพิสูจน์ อากาศร้อนจัดช่วงฤดูร้อนและสาธารณูปโภคที่ขาดแคลนบริเวณก่อสร้างทำให้เกิดความยากลำบาก แม้กระนั้น กลุ่มบริษัทซิกซ์คอมพานีส์ส่งมอบเขื่อนให้รัฐบาลในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1936 ก่อนกำหนดเสร็จถึง 2 ปี (on March 1, 1936, more than two years ahead of schedule. Ref English Wikimedia)
เขื่อนฮูเวอร์กักน้ำจากทะเลสาบมี้ด ซึ่งเป็นแหล่งกักเก็บน้ำที่มีปริมาตรมากที่สุดในสหรัฐอเมริกา เขื่อนตั้งอยู่บริเวณใกล้เมืองโบลเดอร์ซิตี รัฐเนวาดา เมืองที่เดิมสร้างเพื่อให้คนงานก่อสร้างเขื่อนอาศัย ราว ๆ 30 ไมล์ ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของลาสเวกัส รัฐเนวาดา เครื่องจ่ายกระแสไฟฟ้าจากเขื่อนสร้างพลังงานให้สาธารณูปโภคทั้งสาธารณะและส่วนตัวในรัฐเนวาดา แอริโซนา และแคลิฟอร์เนีย เขื่อนฮูเวอร์เป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลัก มีนักท่องเที่ยวเยี่ยมชมเกือบ 1 ล้านคนต่อปี ทางหลวงสาย 93 ตัดผ่านสันเขื่อนจนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010 เมื่อทางเลี่ยงเขื่อนฮูเวอร์เปิดให้ใช้งาน
รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ

รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ (; โรมาจิ: "Akutagawa Ryūnosuke") หรือชื่อศิลปินว่า โชโกโด ชูจิง (1 มีนาคม ค.ศ. 1892 – 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1927) เป็นนักเขียนชาวญี่ปุ่นที่ดำเนินการในช่วงยุคไทโชของประเทศญี่ปุ่น ถือเป็น "บิดาแห่งเรื่องสั้นญี่ปุ่น" และรางวัลอากูตางาวะ รางวัลวรรณกรรมชั้นนำของญี่ปุ่น ตั้งชื่อตามเขา เขาฆ่าตัวตายขณะอายุ 35 ปีด้วยการกินบาร์บิทอลเกินขนาด
รีวโนซูเกะ อากูตางาวะก็สร้างผลงานไว้มากมายประมาณ 140 เรื่อง ส่วนใหญ่เป็นเรื่องสั้นและนิยายขนาดสั้น (รวมถึงเรื่อง ราโชมอน (Rashomon) ค.ศ. 1915 อันมีชื่อเสียงโด่งดัง ต่อมานำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อก้องโดยอากิระ คูโรซาวะ) แต่ไม่มีผลงานที่เป็นนวนิยายเรื่องยาว มารดาของรีวโนซูเกะวิกลจริตและเสียชีวิตขณะที่เขายังเล็ก ลุงผู้เป็นเจ้าของนามสกุลที่เขาใช้รับเขาไปเลี้ยง เขาเข้าศึกษาด้านวรรณคดีที่มหาวิทยาลัยจักรวรรดิโตเกียว และจบการศึกษาในปี 1916 เขาแต่งงานสองปีหลังจากนั้น มีบุตรชายสามคนและทำงานเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ ต่อมาได้เดินทางไปประเทศจีนและรัสเซีย กล่าวกันว่างานเขียนของรีวโนซูเกะ อากูตางาวะเป็นการนำประเพณีและตำนานของเอเชียมาตีความใหม่ได้อย่างมีชั้นเชิงยอดเยี่ยม โดดเด่นด้วยการผสมผสานอย่างล้ำลึกกับความคิดตะวันตกและเทคนิคทางวรรณกรรม
ถนนนครราชสีมา

ถนนนครราชสีมา (อักษรโรมัน: Thanon Nakhon Ratchasima) เป็นถนนสายหนึ่งในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีระยะทางเริ่มตั้งแต่ถนนลูกหลวง (แยกประชาเกษม) ท้องที่แขวงดุสิต ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนพิษณุโลก (แยกวังแดง) ถนนศรีอยุธยา (แยกหอประชุมทหารบก) ถนนอู่ทองนอก (แยกอู่ทองนอก) ถนนราชวิถี (แยกการเรือน) และถนนสุโขทัย (แยกสวนรื่นฤดี) ข้ามคลองสามเสนเข้าสู่ท้องที่แขวงถนนนครไชยศรี ไปสิ้นสุดที่ถนนถนนนครไชยศรี (แยกร่วมจิตต์) ใกล้ที่ทำการไปรษณีย์ดุสิต
ถนนนครราชสีมาเดิมชื่อ "ถนนดวงดาว" เป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้น เป็นถนนในโครงการถนนอำเภอดุสิต ซึ่งทรงริเริ่มขึ้นพร้อม ๆ กับการสร้างพระราชวังดุสิตใน พ.ศ. 2441 ชื่อถนนดวงดาวมาจากเครื่องลายครามที่มีลายดาว ในนิยายจีนมักกล่าวถึงดาวที่เป็นเซียนต่าง ๆ เช่น ไท้แป๊ะกิมแช  "แช" (星) แปลว่า ดาว (สำเนียงจีนกลางออก "ซิ้ง") ต่อมาในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อถนนดวงดาวใต้ตั้งแต่ถนนคอเสื้อ (ถนนพิษณุโลก) ถึงถนนใบพร (ถนนอู่ทองนอก) เป็น "ถนนนครราชสีมาใต้" ถนนดวงดาวในให้ยกเลิก และถนนดวงดาวเหนือตั้งแต่ถนนซางฮี้ใน (ถนนราชวิถี) ถึงคลองสามเสน เป็น "ถนนนครราชสีมาเหนือ"
เดิมกรุงเทพมหานครได้ติดตั้งป้ายชื่อถนนนครราชสีมาว่า "ถนนราชสีมา" ซึ่งเป็นชื่อที่ไม่ถูกต้อง ปัจจุบันได้แก้ไขแล้ว
ถนนพาหุรัด

ถนนพาหุรัด (อักษรโรมัน: Thanon Phahurat) เป็นถนนในท้องที่แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เริ่มตั้งแต่ถนนบ้านหม้อ (สี่แยกบ้านหม้อ) ไปทางทิศตะวันออก ตัดกับถนนตรีเพชร (สี่แยกพาหุรัด) จนถึงถนนจักรเพชร เป็นถนนขนาด 5 ช่องจราจร ทิศทางเดียว โดยมีทิศทางการจราจรจากแยกบ้านหม้อมุ่งหน้าแยกพาหุรัด และถนนจักรเพชรมุ่งหน้าแยกพาหุรัด
ถนนพาหุรัดเป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นโดยทรงใช้ทรัพย์ส่วนพระองค์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย ประไพพรรณพิจิตร์ นริศรราชกุมารี กรมพระเทพนารีรัตน์ พระราชธิดาซึ่งประสูติจากสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสิ้นพระชนม์ขณะพระชันษา 8 พรรษา จึงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างถนนขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลพระราชทานและพระราชทานนามถนนว่า "ถนนพาหุรัด"
ทุกวันนี้ถนนพาหุรัด เป็นย่านที่มีสินค้าที่มีให้เลือกสรรอย่างมากมายและหลากหลายทั้งผ้าตัด อุปกรณ์ตัดเย็บ รวมไปถึงเสื้อผ้าสำเร็จรูปสารพัดชาติ ทั้งชุดไทย-การแสดงนาฏศิลป์ ชุดจีน โดยเฉพาะส่าหรี นอกจากนี้พาหุรัดยังมีชุมชนเล็กๆที่ยังคงดำเนินวิถีแบบภารตะอยู่ จนทำให้หลายๆคน ขนานนามย่านพาหุรัด ว่าเป็น “ลิตเติ้ล อินเดีย”เมืองไทย
สถานที่สำคัญในบริเวณนั้น มีวัดคุรุดวาราศรีคุรุสิงห์สภา(วัดซิกข์) เป็นวัดซิกข์แห่งแรกของไทย และยังมีห้างดิโอลด์สยามพลาซ่า ห้างไชน่า เวิลด์ (เดิมชื่อห้างเซ็นทรัลวังบูรพา)และ ห้างอินเดีย เอ็มโพเรียม (เดิมชือห้างเอทีเอ็ม)
พิพิธภัณฑสถาน

พิพิธภัณฑสถาน หรือ พิพิธภัณฑ์  เป็นอาคารหรือสถาบัน ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเก็บรักษาวัตถุที่มนุษย์ทำขึ้น
คำจำกัดความ.
พิพิธภัณฑสถาน หรือ พิพิธภัณฑ์ เป็นสถานที่ หรือสถาบัน ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อประโยชน์ในการศึกษาและนอกการศึกษาในลักษณะสันทนาการความรู้ที่ได้รับจากการจัดแสดง ร่วมกับการอนุรักษ์จัดเก็บฟื้นฟูสภาพ โดยจัดแสดงทั้งในรูปแบบของวัตถุที่มนุษย์ทำขึ้น ได้แก่โบราณวัตถุ วิทยาศาสตร์ ศิลปะ ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และ วัตถุที่เกิดจากธรรมชาติ ได้แก่ วัตถุทางธรณีวิทยา ชีววิทยา ประวัติศาสตร์ทางธรรมชาติ โดยจัดให้ผู้คนสามารถเข้าชมได้ถาวร หรือจัดแสดงชั่วคราว พิพิธภัณฑสถานมักจะให้บริการแก่สาธารณชน เพื่อแสดงความภูมิใจของท้องถิ่น ดึงดูดนักท่องเที่ยว โดยมีผู้ดูแลพิพิธภัณฑสถาน เรียกว่า ภัณฑารักษ์
ปัจจุบันแนวคิดของพิพิธภัณฑสถาน ยังมีความหลากหลายเพิ่มมากขึ้น จากแค่เป็นการเก็บรักษาและจัดแสดง เป็นการให้ประสบการณ์ และมีการโต้ตอบแลกเปลี่ยนความรู้ ตัวอย่างเช่น พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ พิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ หรือ พิพิธภัณฑ์มีชีวิต โดยมีการจัดเก็บสิ่งของประเภทต่าง ๆ จำนวนมากและจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถาน โดยทั้งแบบถาวรและชั่วคราว เพื่อการหมุนเวียนงานแสดงได้อย่างหลากหลาย
เป้าหมาย.
พิพิธภัณฑ์มีเป้าหมายในการเก็บรักษาและดูแลสิ่งของที่สำคัญทั้งในด้านประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม และศิลปะ เพื่อจัดแสดงต่อสาธารณชน พิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่มักจะตั้งอยู่ภายในเมืองใหญ่ที่สำคัญของโลกซึ่งมักจะมีผลงานแสดงที่หลากหลาย ในขณะที่พิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมที่กระจายอยู่ตามทั่วโลกมักจะจัดแสดงผลงานของท้องถิ่นนั้น หรือเฉพาะวัตถุที่เกิดจากความสนใจของเจ้าของพิพิธภัณฑ์ นอกจากนี้ภายหลังจากการเติบโตของอินเทอร์เน็ต ได้มีพิพิธภัณฑ์เสมือนจริงเกิดขึ้นมากมายในลักษณะของเว็บไซต์ที่มีการจัดแสดงภาพ และเสียงให้ผู้เข้าชมได้ดูและฟัง
พิพิธภัณฑ์ส่วนใหญ่จะไม่ยอมให้ผู้เข้าชมจับต้องกับวัตถุที่จัดแสดง แม้กระนั้นพิพิธภัณฑ์บางประเภทอย่างพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์มักจะพยายามแนะนำให้ผู้เข้าชมจับต้องและเล่นกับสิ่งของที่จัดแสดงเพื่อการเรียนรู้ 
พิพิธภัณฑ์บางแห่งจะเก็บค่าเข้าชม ในขณะที่การเข้าชมพิพิธภัณฑ์บางแห่งเปิดให้เข้าชมฟรี หรือเปิดให้เข้าชมฟรีฟรีเฉพาะบางวันในสัปดาห์นั้น พิพิธภัณฑ์ส่วนใหญ่มีจุดมุ่งหมายในการเผยแพร่ความรู้และวัฒนธรรมซึ่งจะไม่เน้นการหากำไรเข้าสู่พิพิธภัณฑ์ โดยทางพิพิธภัณฑ์เองจะมีเงินสนับสนุนจากหน่วยงานทางภาครัฐ หรือภาคเอกชน ซึ่งจะแตกต่างจากพวกห้องโชว์ภาพที่มีจุดมุ่งหมายในการเปิดให้ชมเพื่อขายงานศิลปะ
นิยามศัพท์คำว่า "พิพิธภัณฑ์" และ "พิพิธภัณฑสถาน".
พิพิธภัณฑ์ (พิ-พิด-ทะ-พัน) มาจากคำว่า วิวิธ สมาสกับคำว่า ภัณฑ์ หมายถึงของใช้ที่แตกต่างกัน ซึ่งในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 ให้คำนิยามว่า "สิ่งของต่าง ๆ ที่ได้ถูกรวบรวมไว้เพื่อประโยชน์ในการศึกษา" ในขณะเดียวกันคำว่า พิพิธภัณฑสถาน หมายถึง สถานที่เก็บรวบรวมสิ่งต่าง ๆ ไว้เพื่อการศึกษา ซึ่งในปัจจุบันความหมายของพิพิธภัณฑ์เอง ได้ถูกเรียกหมายถึงพิพิธภัณฑ์สถานเช่นเดียวกัน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ (ประเทศไทย)

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติของไทยมีประวัติความเป็นมาที่ยาวนาน นับตั้งแต่ครั้งสมัยรัชกาลที่ 4 ซึ่งพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติแห่งแรกในประเทศไทยก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2402 คือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ.
ปัจจุบัน มีพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทั่วทุกภาค และกระจายในหลายจังหวัด ดังนี้
โลหะ

โลหะ คือ วัสดุที่ประกอบด้วยธาตุโลหะที่มีอิเล็กตรอนอิสระอยู่มากมาย นั่นคืออิเล็กตรอนเหล่านี้ไม่ได้เป็นของอะตอมใดอะตอมหนึ่งโดยเฉพาะ ทำให้มีคุณสมบัติพิเศษหลายประการ เช่น 
ธาตุที่มีสมบัติความเป็นโลหะสูง คือ ธาตุที่สามารถให้ หรือสูญเสียอิเล็กตรอนแก่ธาตุอื่น ๆ ได้ดี
ธาตุส่วนใหญ่ในตารางธาตุเป็นโลหะ และจะอยู่ด้านซ้ายของตาราง โดยความเป็นโละหะจะค่อย ๆลดลงจากซ้ายไปขวา โลหะที่มีมากที่สุดในโลก คือ อะลูมิเนียม
ประเภทของโลหะ.
ประเภทของวัสดุโลหะ
สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภท ดังนี้
แร่โลหะ.
แบ่งออกได้เป็นหลายชนิดคือ
โลหะเบาและโลหะหนัก.
ภาวะพิษจากโลหะหนัก (Heavy Metal Poisoning) เกิดจากการสะสมของโลหะบางชนิดในร่างกาย โดยได้รับผ่านอาหาร น้ำ สารเคมีในผลผลิตจากอุตสาหกรรม หรือแหล่งอื่น ๆ โดยปนเปื้อนและรับเข้าสู่ร่างกายซึ่งร่างกายมนุษย์ต้องการโลหะหนักบางชนิดในปริมาณเล็กน้อยเท่านั้น เช่น สังกะสี ทองแดง โครเมียม เหล็ก และแมงกานีส แต่ปริมาณมากเกินไปก็อันตรายต่อร่างกาย ถ้าเนื้อเยื่อมีการสะสมของโลหะหนักในปริมาณที่มากเกินจะเกิดภาวะพิษทำให้เนื้อเยื่อในร่างกายเกิดความเสียหายอย่างรุนแรง
โยฮัน ชเตราส์ (ผู้บุตร)

โยฮัน ชเตราส์ (25 ตุลาคม ค.ศ. 1825 – 3 มิถุนายน ค.ศ 1899) บ้างเรียก โยฮัน ชเตราส์ที่ 2 เป็นคีตกวีชาวออสเตรีย ซึ่งบทประพันธ์เพลงวอลซ์ของเขาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เดอะ บลู ดานูบ
โยฮัน ชเตราส์ ผู้บุตร เป็นบุตรชายของโยฮัน ชเตราส์ ผู้พ่อ ซึ่งเป็นคีตกวีเช่นกัน น้องชายของเขา 2 คน คือ โยเซฟ ชเตราส์ กับ เอด๊วด ชเตราส์ ก็เป็นนักประพันธ์เพลง แต่โยฮันที่สองเป็นคนที่โด่งดังที่สุดในตระกูล เขาเป็นที่รู้จักในนามของ "ราชาเพลงวอลซ์" ในช่วงที่เขายังมีชีวิตอยู่ และเป็นผู้สร้างให้เกิดกระแสความนิยมเพลงวอลซ์ในกรุงเวียนนา ตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชเตราส์ได้กลายเป็น "ราชาเพลงวอลซ์" เนื่องจากได้ปฏิวัติรูปแบบวอลซ์ด้วยการยกระดับเพลงระบำชาวนาอันต่ำต้อย ขึ้นมาเป็นเพลงเพื่อให้ความบันเทิงแก่บุคคลชั้นสูงในราชสำนักฮับส์บวร์กได้ เขาไม่เพียงแค่ปฏิวัติเพลงวอลซ์เท่านั้น แต่งานของเขายังโดดเด่นกว่าคีตกวีในยุคเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็น โยเซฟ แลนเนอร์ และ โยฮัน ชเตราส์ ผู้พ่อ รวมทั้งยังได้สุขสำราญกับชื่อเสียงที่มากกว่าอีกด้วย เพลงโพลก้า กับเพลงมาร์ชของเขายังเป็นที่รู้จักกันดี รวมถึงจุลอุปรากร ชื่อว่า "Die Fledermaus".
ประวัติ.
ชเตราส์เกิดที่กรุงเวียนนา บิดาของเขาไม่ต้องการให้เขาประกอบอาชีพนักดนตรีแต่อยากให้เป็นนายธนาคารมากกว่า อย่างไรก็ดี เขาได้หัดเล่นไวโอลินอย่างลับ ๆ ตั้งแต่วัยเด็กกับฟรานซ์ อามอน นักไวโอลินในวงดนตรีของพ่อ อยู่มาวันหนึ่ง เมื่อบิดาทราบว่าเขาฝ่าฝืนคำสั่ง โยฮันที่สองเล่าถึงเหตุการณ์วันนั้นว่า เป็น "ฉากที่มีแต่ความรุนแรงและไม่น่าดูชม" และ "บิดาของเขาไม่ต้องการรับรู้ใด ๆ ทั้งสิ้นเกี่ยวกับแผนการทางดนตรีของเขา" มิใช่ว่าชเตราส์ผู้พ่อไม่ต้องการให้เกิดนักดนตรีคู่แข่ง แต่เขาต้องการให้บุตรของตนหลีกหนีจากชีวิตนักดนตรีเสียมากกว่า จนกระทั่งเมื่อบิดาทิ้งครอบครัวไปอยู่กับภรรยาน้อย เอมิล แทรมบุช จึงเปิดโอกาสให้โยฮันที่สองสามารถเริ่มอาชีพนักประพันธ์เพลงอย่างจริงจังได้ เมื่อเขามีอายุได้ 17 ปี 
ชเตราส์ได้ศึกษา counterpoint และ เสียงประสาน จากนักทฤษฎีดนตรี ศาสตราจารย์โยอาคิม ฮอฟฟ์มันน์ ผู้เป็นเจ้าของโรงเรียนดนตรีเอกชน ความสามารถของเขาเป็นที่ประจักษ์แก่คีตกวี โยเซฟ เดร็คชเลอร์ ซึ่งเป็นครูสอนแบบฝึกหัดด้านเสียงประสานให้ ครูสอนไวโอลินอีกคนชื่ออันโตน โคลมันน์ เป็นผู้ฝึกสอนบัลเลต์ให้กับอุปรากรแห่งราชสำนักเวียนนา ก็ได้เขียนจดหมายแนะนำตัวให้เขาเป็นอย่างดี ด้วยจดหมายแนะนำที่ยอดเยี่ยมหลายฉบับ เขาได้เข้าพบผู้มีอำนาจในกรุงเวียนนาเพื่อขอใบอนุญาตเปิดการแสดง และตั้งวงดุริยางค์ของตนเองขึ้น โดยได้ว่าจ้างสมาชิกจากวงดนตรีต่าง ๆ ที่เล่นในผับ Zur Stadt Belgrad (แหล่งของนักดนตรีที่หางานทำ) มาร่วมวง อิทธิพลของโยฮัน ชเตราส์ ผู้พ่อ ทำให้สถานที่ต่าง ๆ ไม่กล้าว่าจ้างชเตราส์บุตร ด้วยเกรงว่าจะทำให้ชเตราส์ผู้พ่อโกรธ แต่ชเตราส์บุตรสามารถโน้มน้าวผู้บริหารของคาสิโนดอมมาเยอร์ ผู้จัดการสถาบันไฮท์ซิง ในกรุงเวียนนาเป็นผลสำเร็จ ทำให้เขาได้เริ่มเปิดการแสดง สื่อมวลชนต่างโหมเสนอข่าว "ชเตราส์ ปะทะ ชเตราส์" หรือการเผชิญหน้าระหว่างบุตรกับบิดา ซึ่งผู้เป็นพ่อเองก็ไม่ยอมไปเปิดการแสดงที่คาสิโนของนายดอมเมอเยอร์อีกตลอดชีวิต ด้วยความโกรธที่บุตรฝ่าฝืนความปรารถนาของเขา ซึ่งเป็นที่น่าประหลาดใจเนื่องจากสถาบันไฮท์ซิงเป็นที่ที่เขาประสบความสำเร็จในการแสดงหลายครั้งด้วยกัน
กรันต์ อัลเลน

ชาร์ลส์ กรันต์ แบลร์ฟินดี อัลเลน  (24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2390 - 25 ตุลาคม พ.ศ. 2422) เกิดในแคนาดา แต่ไปเรียนหนังสือในสหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส และอังกฤษ เมื่ออายุ 25 ปี เขาไปเป็นอาจารย์สอนวิชาตรรกศาสตร์ (รวมทั้งปรัชญา จริยศาสตร์ ภาษาละตินและภาษากรีก) ในมหาวิทยาลัยในจาไมกาอยู่สองสามปี จากนั้นก็กลับยุโรป เขาแต่งงานใหม่ และใช้ชีวิตในแคว้นเคนต์ ประเทศอังกฤษ ส่วนในหน้าหนาวจะไปอยู่ในบ้านทางตอนใต้ของฝรั่งเศส
นักเขียนยุควิกตอเรียซึ่งผลิตงานมากมายหลากหลายผู้นี้ เคยเขียนเพื่อเงินถ่ายเดียวไว้หลายเรื่อง (โดยมากเป็นนวนิยายสืบสวนและเขียนโดยใช้นามปากกา) รวมถึงหนังสือท่องเที่ยวอีกจำนวนหนึ่ง เพื่อตอบสนองความอยากเขียนความเรียงในประเด็นเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ และแสดงความเห็นเกี่ยวกับแนวคิดอเทวนิยม รวมทั้งสนับสนุนลัทธิเสรีนิยม ในทศวรรษ 1890 เขากลายเป็นที่รู้จักไปทั่วจากหนังสือ The woman who did เรื่องราวของหญิงหัวสมัยใหม่ผู้พึ่งตนเองได้ และมีลูกโดยไม่ได้แต่งงาน
จอร์จ ฟริดริก แฮนเดิล

จอร์จ ฟริดริก (หรือฟริเดอริก) แฮนเดิล  เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1685 ที่เมืองฮัลเลอ (ซาเลอ) ประเทศเยอรมนี มีชื่อตามภาษาเยอรมันว่า เกออร์ค ฟรีดริช เฮ็นเดิล  เสียชีวิตเมื่อวันที่14 เมษายน ค.ศ. 1759 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นนักดนตรีสัญชาติเยอรมันที่โอนสัญชาติมาเป็นอังกฤษ และได้กลายมาเป็นพลเมืองอังกฤษเต็มตัว มีชื่อใหม่ในภาษาอังกฤษว่า "จอร์จ ฟริดริก แฮนเดิล"
ชื่อของเขาเขียนได้หลายรูปแบบ ตั้งแต่ "Händel"แบบเยอรมัน "Haendel" แบบฝรั่งเศส และตั้งแต่เขาย้ายไปตั้งรกรากในประเทศอังกฤษ ก็นิยมเขียนชื่อเขาโดยไม่มีเครื่องหมายอุมเลาบนตัวเอ ('ä') เป็น "Handel"
ประวัติ.
บิดาของแฮนเดิลชื่อเกออร์ค เฮ็นเดิล เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1622 เป็นศัลยแพทย์และช่างโกนหนวด นับถือนิกายลูเทอแรน และกลายเป็นพ่อหม้ายเมื่อปี ค.ศ. 1682 เขาแต่งงานในปีต่อมากับโดโรเทอา เทาสท์ บุตรีของปาสเตอร์ที่อ่อนกว่าเขาหลายปี จอร์จ ฟริดริก เป็นบุตรชายคนโตของทั้งสอง และมีน้องสาวอีกสองคน
บิดาใฝ่ฝันให้แฮนเดิลประกอบอาชีพทางด้านกฎหมาย แม้ว่าเขาจะแสดงให้เห็นถึงความสามารถโดดเด่นเกินวัยทางดนตรีก็ตาม พ่อไม่ยอมให้แฮนเดิลเรียนดนตรี กับนักจัดแสดงดนตรีชื่อฟริดริก วิลเฮล์ม ซาโชว ผู้ซึ่งได้ถ่ายทอดความรู้ทางดนตรีให้แก่แฮนเดิลอย่างสมบูรณ์แบบ เขาหัดเล่นฮาร์ปซิคอร์ด ออร์แกน ไวโอลิน และโอโบ เขาเริ่มประพันธ์เพลงสำหรับเครื่องดนตรีและสำหรับขับร้องตั้งแต่วัยเยาว์ ในปี ค.ศ. 1697 ขณะพำนักอยู่ที่นครเบอร์ลิน เขามีโอกาสได้พบกับกษัตริย์แห่งปรัสเซีย แต่เขาก็กลับมาที่เมืองฮัลเลอตามคำขอของบิดา ผู้ซึ่งเสียชีวิตเพียงสี่วันก่อนที่เขาจะเดินทางกลับถึงบ้าน เพื่อแสดงความเคารพต่อบิดา เขาก็ได้เขารับการศึกษาในสถาบันแห่งหนึ่ง พร้อมไปกับการเล่นดนตรี ราวปี ค.ศ. 1702 เขาได้รับตำแหน่งในมหาวิหารเมืองฮัลเลอ ในฐานะผู้จัดการแสดง และได้มีโอกาสผูกมิตรกับเกออร์ค ฟิลลิพ เทเลอมัน
ผลงาน.
บทเพลงแคนนอน
ในปี ค.ศ. 1771 เฮ็นเดิล เป็นผู้ประพันธ์บทเพลงที่แคนนอนส์ในเมืองมิดเดิลเซ็กส์
เอริก ซาตี

เอริก ซาตี  เป็นคีตกวี นักเปียโน และนักประพันธ์ชาวฝรั่งเศส ชื่อเดิม เอริก อาลแฟรด เลลี ซาตี  เกิดที่เมืององเฟลอร์ จังหวัดกาลวาโดส วันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1866 เสียชีวิตที่กรุงปารีส วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1925
ชีวประวัติและผลงาน.
ซาตีได้ประพันธ์ผลงานมากมายที่ปราศจากเส้นกั้นแบ่งห้องในบรรทัดห้าเส้น และมีวิธีเขียนโน้ตเพลงในแบบฉบับของตนเอง ในอันที่จะถ่ายทอดผลงานของตนออกมา
เขายังเป็นแรงบันดาลใจให้กับคีตกวีคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็น จอห์น เคจ, โกลด เดอบูว์ซี, ฟร็องซิส ปูแล็งก์, มอริส ราแวล, ชอง ค็อคโต้ หรือที่เรียกว่า กลุ่มคีตกวีทั้งหก และเล่นประจำอยู่ที่ชาท์ นัวร์
ป้ายบอกชื่อของซาตี ยังติดอยู่ที่หน้าของเขาที่ย่านมงมาทร์
เรายังสามารถไปเยี่ยมบ้านเกิดของซาตี ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ ได้ที่เมืององเฟลอร์
ซาตีกับนิกายกุหลาบ-กางเขน.
ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เอริก ซาตี ร่วมกับโกลด เดอบูว์ซี เข้าร่วม "นิกายคับบัลลิสติกแห่งกุหลาบ-กางเขน" ของ โจเซฟิน เป-ลาดง กับ สตานิสลาส เดอ ไกวตา ซาตีในฐานะผู้ดูแลวิหารได้ประพันธ์ "บทเพลงแห่งกุหลาบ-กางเขน" และ"บุตรแห่งดวงดาว" ให้กับนิกายนี้
อารมณ์ขันของซาตี.
เพื่อที่จะเข้าใจว่าทำไมซาตีถึงมีนิสัยชอบประชดแดกดัน ก่อนอื่นเราต้องเข้าใจความสัมพันธ์อันสลับซับซ้อนระหว่างตัวซาตีเอง กับอารมณ์ขัน
แต่อย่างไรก็ดี ซาตียังได้ประพันธ์งานอย่างเช่น โสกราตีส ที่แสดงให้เห็นด้านเอาจริงเอาจังของเขา