ซัมปอต

ซัมปอต หรือ สมปัต หรือ สมพต  เป็นชุดประจำชาติของประเทศกัมพูชาที่ได้รับอิทธิพลมาจากผ้าปาโตลาของอินเดีย มีหลายแบบแตกต่างกันไปตามชนชั้นทางสังคมของชาวกัมพูชา ทำจากไหมหรือฝ้ายหรือทั้งสองชนิดรวมกัน ใช้สวมคาดทับเสื้อบริเวณเอวคล้ายกับผ้าในประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชีย ทั้งผ้านุ่งในประเทศไทยและลาว โสร่งมาเลย์ ผ้าโลนจี (longyi) ในพม่า ผ้าลุงกี้ (lungi) และผ้าโธตี (dhoti) ในอินเดีย
ศัพทมูลวิทยา.
คำว่า "ซัมปอต" (/sɑmpʊət/) เป็นคำเขมรสมัยใหม่ หมายถึง ผ้าเตี่ยว ผ้านุ่งสะโพก ผ้านุ่งสั้นเหนือเข่าหรือโสร่ง มีรากศัพท์เดิมว่า "*bat", "*vat" (บิด งอ) → "ba't" /bɔt → puǝt/ (ทำให้เป็นวงกลม ล้อมรอบ) → "*sbata" /sbɔt/ (คาด พัน ห่อหุ่มลำตัว) แล้วแผลงเป็นคำสมัยหลังเมืองพระนครว่า "sabvata", "saṃbata", "saṃbata", "saṃbūta", "sambata", "sambattha", "saṃmbuta" /sɔṃbǝt, saṃput, saṃbat/ → "saṃba't, sampot" แปลว่า ผ้านุ่งโสร่ง พบในกลุ่มจารึกนครวัดสมัยหลังเมืองพระนคร (Inscription Modern Angkor Wat: IMA) อายุคริสต์ศตวรรษที่ 16–18 ดังนี้
คำว่า "ซัมปอต" (ซอมป็วต สมปต สํพต) ตรงกับคำภาษาไทยว่า "สมปัก" หรือ "ถมปัก" ซึ่งเป็นคำยืมมาจากภาษาเขมร
อย่างไรก็ตามไม่ปรากฏคำ "ซัมปอต" ในจารึกสมัยก่อนเมืองพระนคร (สมัยฟูนันและเจนละ) มีเพียงคำว่า "canlek", "caṅlek", "caṃnlek", "canlyak" แปลว่า ผ้า ผ้าคลุมส่วนล่างหรือโสร่ง แผลงเป็นคำเขมรสมัยเมืองพระนครว่า "canlyak", "canlyāk", "canlyākk" แล้วแผลงเป็นคำเขมรสมัยใหม่ว่า "Saṃliak" 
รามันลาล นาการ์จี เมห์ธา (R.N. Mehta) นักโบราณคดีชาวอินเดียตั้งข้อสังเกตว่า "ซัมปอต โฮล" (sampat-hol) ในภาษาเขมรใช้เรียกกรรมวิธีการทออย่างผ้าปาโตลาอาจเทียบได้กับคำสันสกฤตว่า "สัมปาโตลา" (sam-patola) แปลว่า "เหมือนอย่างปาโตลา" หากคำเขมรดังกล่าวมาจากภาษาสันสกฤตก็มีแนวโน้มสูงว่าวิธีการทออาจมาจากที่นั่นโดยผู้อพยพชาวฮินดูระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 3–4 มาแล้ว
ประวัติ.
สมัยฟูนัน (68—550).
ผ้านุ่งในสมัยฟูนันปรากฏใน "จดหมายเหตุจีนสมัยราชวงศ์ฮั่น" กล่าวถึงคณะราชทูตจีนคังไถ (Kang Tai) กับจูยิง (Chu Ying) เดินทางไปอาณาจักรฟูนานในรัชสมัยพระเจ้าฟันซุน (Fan Hsun) คังไถพยายามโน้มน้าวพระเจ้าฟันซุน กษัตริย์อาณาจักรฟูนานให้ทรงตรากฤษฎีกาสั่งให้ผู้ชายสวมเสื้อผ้าและรับผ้าเอาไปนุ่งรอบเอวซึ่งต่อมาบัดนี้คือชุดซัมปอดชาวเขมรในปัจจุบัน แม็กเวลล์ (Maxwell) กล่าวว่า แม้ไม่สามารถชี้ชัดว่าเป็นผ้าของชาวฮั่นแต่ประเพณีการสวมใส่เสื้อผ้าจำพวกไหมนั้นมาจากดินแดนตอนเหนืออย่างไม่ต้องสงสัย
สมัยเจนละ (550—802).
จิลเลียน กรีน (Gillian Green) นักวิชาการด้านสิ่งทอและภัณฑารักษ์กล่าวว่าประวัติผ้านุ่งของเขมรสืบย้อนกลับไปได้ถึงสมัยเจนละ และตาม "บันทึกว่าด้วยขนบธรรมเนียมประเพณีของเจนละ" ของโจว ต๋ากวาน นักการทูตชาวจีนสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1279–1368) ซึ่งเดินทางมายังเจนละในรัชสมัยพระเจ้าศรีนทรวรมันที่ 1 (อินทรวรมันที่ 3) โจว ต๋ากวานเขียนบันทึกผ้านุ่งของราชสำนักเจนละเมื่อ ค.ศ. 1296–7 ไว้ว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ตั้งแต่กษัตริย์เจนละลงมาตลอดจนทั้งชายและหญิงต่างก็รวบผมเป็นปมและเปลือยกายถึงเอว มีเพียงผ้านุ่งห่อตัวเท่านั้น เมื่อพวกเขาออกไปด้านนอกก็จะพันผ้าชิ้นใหญ่ทับผ้าชิ้นเล็กล้วนมีหลายประเภท วัสดุบางอย่างที่กษัตริย์ทรงสวมใส่ล้วนสง่างามและงดงามมาก ประดับด้วยทองคำอันล้ำค่าหนักสามหรือสี่ออนซ์ต่อชิ้น ถึงแม้ว่าในท้องถิ่นจะมีการทอผ้าแต่ผ้านุ่งก็ยังมาจากสยามและจามปาด้วย
จิลเลียน กรีน ระบุว่าการทอผ้าในแว่นแคว้นเจนละเป็นฝีมือของกลุ่มชาติพันธุ์ขแมร์ลือ (เขมรบนหรือเขมรสูง) ซึ่งเป็นชนเผ่าหนึ่งที่อาศัยอยู่บนภูเขาในพื้นที่ห่างไกลจากจังหวัดรัตนคีรี ประเทศกัมพูชาในปัจจุบัน ทว่าการวิเคราะห์ของจิลเลียน กรีน แตกต่างออกไปจากบันทึกของโจว ต๋ากวาน ซึ่งบันทึกว่าผ้าไหมต่าง ๆ นำเข้าและแปรรูปโดยชาวสยามตั้งแต่สมัยเมืองพระนครแล้ว ส่วนประวัติศาสตร์ฝ่ายเขมรอ้างว่าชาวจังหวัดตาแก้วในประเทศกัมพูชามีการทอผ้าไหมเรียกว่า "ซอต" (Sot silk)  และจากหลักฐานบันทึกร่วมสมัยของโจว ต๋ากวาน รวมไปถึงจำหลักภาพนูนต่ำต่าง ๆ ชี้ให้เห็นว่าชาวตาแก้วใช้กี่ทอผ้าซัมปอตมาตั้งแต่สมัยโบราณย้อนไปถึงสมัยอาณาจักรฟูนาน
อย่างไรก็ตามบันทึกของโจว ต๋ากวาน บันทึกแตกต่างออกไปว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ชาวพื้นเมือง (ขอม) ไม่ชอบเลี้ยงตัวไหมหรือปลูกหม่อน ผู้หญิงก็ไม่รู้จักการเย็บผ้าการตัดเสื้อหรือปะชุน เขารู้จักแต่เพียงการทอผ้าด้วยฝ้ายและไม่รู้จักการปั่นด้ายด้วยล้อหมุน สําหรับด้ายนั้นเขาก็ทําด้วยแกนซึ่งหมุนด้วยมือพวกนี้ไม่รู้จักเครื่องทอผ้า และเขาก็มักผูกด้านหนึ่งของเส้นด้ายเข้ากับเข็มขัดของเขา และทอด้วยมือมาจากอีกด้านหนึ่ง (เข้าใจว่าคงจะเป็นกี่เอว) สําหรับกระสวยเขาก็ใช้ชิ้นไม้ไผ่
ผ้านุ่งในสมัยเจนละตามที่ปรากฏในจารึกสมัยก่อนเมืองพระนครเรียกว่า "canlek" หรือ "caṃnlek" ปรากฏในจารึกภาษาสันสกฤตปะปนกับเขมรเก่าอายุร่วมสมัยฟูนันและเจนละ เช่น จารึกปราสาทปรำโลเวง (หลักที่ K.7 บรรทัด 7 อายุ ค.ศ. 578–777) จังหวัดด่งทับ ประเทศเวียดนาม จารึกวัดจำนวม (หลักที่ K.30 บรรทัด 24 อายุ ค.ศ. 578–677) จารึกตวลอังโตนต (หลักที่ K.561 บรรทัด 37 อายุ ค.ศ. 681) จังหวัดตาแก้ว ประเทศกัมพูชา และจารึกอื่น ๆ อีกหลายหลัก แต่ไม่ปรากฏจารึกที่เรียกผ้านุ่งว่า "ซัมปอต" ในสมัยนั้น
สมัยเมืองพระนคร (802—1432).
ทับหลังและจำหลักภาพนูนต่ำปราสาทสมัยเมืองพระนคร อายุคริสต์ศตวรรษที่ 9–12 พบว่าชาวเมืองพระนครทั้งชายและหญิงเกือบทุกชนชั้นต่างก็สวมใส่ผ้านุ่งปกปิดส่วนล่างแต่เปลือยเปล่าร่างกายส่วนบนยกเว้นนักรบที่สวมเสื้อปิดส่วนบนด้วย ผ้านุ่งชาวเมืองพระนครทำจากผ้าผืนสี่เหลี่ยมใช้พันรอบเอวโดยริมผ้าด้านหนึ่งเป็นขอบเอวและอีกด้านเป็นขอบชายเสื้อ จำแนกโดยพิจารณาจากทับหลังและจำหลักนูนต่ำบนปราสาทนครวัดสมัยเมืองพระนคร ดังนี้
ผ้านุ่งแบบโสร่งห้อยจากเอวทอดยาวถึงข้อเท้าลักษณะคล้ายกับกระโปรง รูปแบบดังกล่าวพบบนทับหลังสลักภาพอุมาที่ปราสาทบากอง อายุคริสต์ศตวรรษที่ 9 และภาพสลักนางอัปสราที่ปราสาทบันทายสรี อายุคริสต์ศตวรรษที่ 10 ภาพจำหลักปราสาทบายน อายุคริสต์ศตวรรษที่ 12 เป็นต้น เช่น ซัมปอตซาระปัพกาตกฺบาลเนียก (Sampot sarabap ka’at kbal neak) และซัมปอตซัมลอย (Sampot samloy)
สมัยหลังเมืองพระนคร (1431–1863).
คริสต์ศตวรรษที่ 16 ผ้าปาโตลา (Patola sari) เป็นผ้าหมัดหมี่จากอินเดีย เข้ามาสู่ดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะต่าง ๆ เป็นครั้งแรก มีการนำเข้าผ้าปาโตลาจากอินเดียโดยราชสำนักหลายแว่นแคว้น เมืองพระนครเรียกว่า "สมปัต" (sambata) ปรากฏคำจารึกตามกลุ่มจารึกนครวัดสมัยหลังเมืองพระนคร (Inscription Modern Angkor Wat: IMA) อายุคริสต์ศตวรรษที่ 16–18 ไทพวน (ลาวพวน) ที่เมืองพวนและปากเซ เรียกว่า "ผ้าตีนกาบ" (phaa tiin kap) และอยุธยาเรียกว่า "สมปัก" "ถมปัก" หรือ "สมปักเชิงปูม" (ใน "ตำราพระราชพิธีตรุศสำหรับเมืองนครศรีธรรมราช" เรียกว่า "สองปัก") หรือเรียกทับศัพท์ว่า "ปะโตลา" ปรากฏชื่อผ้าใน "จดหมายของตัวแทนการค้าของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์" (VOC) ลงวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1662 ซึ่งราชสำนักอยุธยาส่งไปถึงโรงงานที่เมืองสุรัตในอินเดียว่า "สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงพระประสงค์ให้บริษัทจัดหาผ้าปะโตลาไปถวาย" เนื่องจากสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงจัดตั้งโรงงานทอผ้าไว้ที่เมืองสุรัตในอินเดีย ในจดหมายยังระบุให้โรงงานที่สุรัตอินเดียทอตามแบบลวดลายของราชสำนักอยุธยาที่ส่งไปให้อีกด้วย
บันทึกของนีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) มิชชันนารีชาวฝรั่งเศสที่เข้ามาในสยามระหว่าง ค.ศ. 1681–86 บรรยายผ้านุ่งของขุนนางราชสำนักสยามว่าผ้านุ่งของขุนนางราชสำนักสยามแต่งอย่างครบองค์และหรูหรากว่าผ้านุ่งอื่น ๆ ทำจากผ้าเงินหรือผ้าทอง (ผ้าตาด) หรือทำจากผ้าอินเดียเรียกว่า "ผ้าฉีก" "ชิต" หรือ "ชินต์" ("chitte", "chintz") ที่มาจากมะจิลีปัตนัม ส่วนบันทึกของกี ตาชาร์กล่าวว่าพระเจ้ากรุงสยามทรงยืนกรานว่าผ้าทอนำเข้าจากอินเดียสงวนไว้สำหรับราชสำนักอยุธยาสำหรับข้าราชบริพารและใช้เป็นของกำนัลของราชวงศ์ ความต้องการของสิ่งทอจากอินเดียไม่เพียงแค่ในอยุธยาซึ่งเป็นเป็นศูนย์กลางทางการค้าของดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ยังมีการส่งกลับ (Re-export) จากอยุธยาไปยังดินแดนข้างเคียงรวมทั้งจีนและญี่ปุ่นอีกด้วยนับตั้งแต่ ค.ศ. 1680 เป็นต้นมา จากบันทึกร่วมสมัยชี้ให้เห็นว่าผ้าสมปัต (sambata) สมัยหลังเมืองพระนครอาจได้รับแบบอย่างจากอินเดียโดยผ่านราชสำนักอยุธยา
ส่วนชื่อผ้าสมปักนี้ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงพบในหนังสือเขมรเขียนแล้วทรงนำคำดังกล่าวไปตรัสที่หอพระสมุดวชิรญาณ ยอร์ช เซเดส์กล่าวว่าเขมรเรียกผ้าดังกล่าวว่า "ซอมป๊วต"
ผ้าสมปัต (sambata) หรือสมปักของเมืองพระนครได้รับอิทธิพลมาจากผ้าปาโตลา (Patola sari) ต่อมามีการพัฒนาลวดลายและกรรมวิธีการทอให้เป็นแบบเขมร วิบูลย์ ลี้สุวรรณ ราชบัณฑิต (สาขาวิจิตรศิลป์) อธิบายว่าการวางลายผ้าปาโตลากับผ้าสมปัก (ผ้าปูมเขมร) ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 21 เป็นต้นมาคล้ายคลึงกันมาก#เปลี่ยนทาง คือ การวางลายสามรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหรือส่วนกลางผ้าเป็นสีพื้น มีลายเป็นขอบล้อมรอบ มีลายเชิงผ้าทั้งสองข้าง รูปแบบการวางลวดลายแบบนี้พบในผ้ามัดหมี่ตามหมู่เกาะของประเทศฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย และมาเลเซีย นอกจากนี้ยังพบลวดลายงูและนาคตามคติของศาสนาพราหมณ์#เปลี่ยนทาง ราชสำนักเขมรมีการให้พระวงศานุวงศ์และขุนนางเขมรนุ่งสมปักเข้าเฝ้า เช่น ในรัชสมัยพระบรมราชาที่ 7 (ค.ศ. 1602–18) ปรากฏใน "พงศาวดารละแวก ฉบับแปล จ.ศ. 1170" (พ.ศ. 2351) ว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />พระองค์จึงมีพระราชบัญญัติตามกฎหมายเหตุไว้สำหรับกษัตริย์แต่ก่อน สั่งข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อย พระวงศานุวงศ์ พระราชนิกุล ชุนหมื่น ทุกหมู่ทุกกรม กรมฝ่ายหน้าฝ่ายในหัวเมืองใหญ่น้อย ทหาร พลเรือน ให้แต่งตัวนุ่งสมปัก ใส่เสื้อครุยเข้าเฝ้า
ขณะที่ราชสำนักสยามของอยุธยาได้รับแบบผ้าสมปักมาจากเขมรมาใช้นุ่งเป็นผ้าโจงกระเบน ซึ่งเขมรส่งเข้ามาสยามเป็นส่วนหนึ่งของส่วยและเครื่องบรรณาการ โดยพระเจ้าแผ่นดินจะพระราชทานผ้าสมปักแก่ขุนนางที่จะเข้าเฝ้าเพื่อแสดงยศและฐานะ เช่น "สมปักลาย" สำหรับขุนนางแต่งเต็มยศ และ "สมปักไหม" สำหรับขุนนางนุ่งเข้าเผ้าตามปกติ ใน "คำให้การขุนหลวงประดู่ทรงธรรม เอกสารจากหอหลวง" ยังระบุว่า "ย่านท่าทรายมีร้านชำขายผ้าสมปักเชิงปูม" ซึ่งเป็นย่านขายสินค้าในกรุงศรีอยุธยาอีกด้วย ราชสำนักสยามมีการใช้ผ้าสมปักมาตั้งแต่สมัยอยุธยาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวแล้วทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้นุ่งผ้าม่วงแทน
ระหว่างปี ค.ศ. 1858–60 อ็องรี มูโอ (Henri Mouhot) นักสำรวจชาวฝรั่งเศสเดินทางมายังดินแดนคาบสมุทรอินโดจีนและได้เข้าเฝ้ากษัตริย์ของราชสำนักเขมร มูโอเขียนบันทึกพระภูษาของพระองค์ไว้ว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />บริเวณทางเข้ามีเก้าอี้คล้ายกับพระราชอาสน์ของกษัตริย์ตั้งอยู่ใกล้พระองค์ พระองค์มักจะไม่ทรงพระภูษาอะไรเลยนอกจากลังกูตี (langouti) ซึ่งเป็นชุดพื้นเมืองเฉกเช่นเดียวกับพสกนิกรของพระองค์ พระภูษาทอด้วยไหมสีเหลือง คาดเข็มขัดทองคำประดับด้วยอัญมณีล้ำค่ารอบเอว
ในปี ค.ศ. 1874 แฟรงก์ วินเซนต์ (Frank Vincent) นักสำรวจชาวอเมริกันซึ่งเดินทางเข้าพบเจ้าเมืองเสียมราฐ ประเทศสยามในสมัยนั้นปรากฏนามว่า พระยาอนุภาพไตรภพ (? – ค.ศ. 1890) เป็นเจ้าเมืองเสียมราฐ ขุนนางชาวสยามในสมัยรัชกาลที่ 5 และเป็นผู้ดูแลนครวัด-นครธม วาระปี ค.ศ. 1866–76 วินเซนต์สังเกตว่าบุคคลสำคัญที่เขาพบเจอนั้นล้วนสวมชุดไหมสมปักโจงกระเบนกับเสื้อแจ็กเก็ตแบบตะวันตก#เปลี่ยนทาง ปรากฏในบันทึกเรื่อง "The Land of the White Elephant Sights and Scenes in South-Eastern Asia" (1873) ของวินเซนต์ว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />เจ้าเมืองเสียมราฐ [...] สวมเสื้อกั๊กสีขาว คอตั้งติดกระดุมสีขาว ชุดผ้าไหมสีเหลืองและชุดคลุมผ้าไหมสีเขียว สมุหนายกสวมเพียงชุดคลุมผ้าฝ้าย มีทหารม้าคุ้มกัน สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำรัดรูปและชุดคลุมผ้าไหม [...] ในการประชุมคราวต่อมา พระเจ้ากรุงสยามปรากฏพระองค์ในเสื้อกั๊กสีขาวสไตล์มาร์กเซย (Marseilles) ติดกระดุมสีทอง เสื้อคลุมผ้าสีดำ และชุดคลุมผ้าไหมสีแดง
— 
จิลเลียน กรีน (Gillian Green) กล่าวว่าบันทึกร่วมสมัยของอ็องรี มูโอ และแฟรงก์ วินเซนต์ แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายในสังคมเขมรระหว่างชนชั้นปกครองกับชนชั้นพื้นเมืองอย่างสุดขั้ว#เปลี่ยนทาง แม้เสื้อผ้าของชนชั้นสูงในสังคมชาวเขมรสามารถสืบย้อนกลับไปสมัยเมืองพระนคร ปรากฏตามจำหลักนูนต่ำต่าง ๆ แต่บันทึกร่วมสมัยของชาวต่างชาติทั้งสองเผยให้เห็นว่าไม่แปลกใจเลยที่ชาวเขมรนำชุดแต่งกายชนิดอื่นมาใช้ตั้งแต่สมัยนั้น เสื้อผ้าที่สวมใส่ส่วนบนที่ไม่ใด้ประยุกต์ใช้ ในสมัยเมืองพระนครกลับกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของการแต่งกายในราชสำนักเขมรและชาวเมืองนับตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมาอันเป็นผลจากอิทธิพลของสยามตั้งแต่สมัยหลังเมืองพระนคร#เปลี่ยนทาง 
สมัยอาณานิคมฝรั่งเศส (1863—1953).
เมื่อ ค.ศ. 1911 "วารสารสมาคมอินโดจีนศึกษา" (Bulletin of Society for Indochinese Studies: BSEI) ฉบับที่ 60 ตีพิมพ์รายงานเรื่อง "สถิติและการบริหารของของอินโดจีน" ประจำกรุงไซง่อน บันทึกว่า ประเพณีของชาวจังหวัดกำปงฉนังเหมือนกับแว่นแคว้นอื่นของกัมพูชา ทั้งชายและหญิงไว้ผมสั้น สวมชุดซัมปอตหรือกระโปรงคลุมร่างกายส่วนล่างโดยเปลือยเปล่าช่วงขา ผู้ชายมักสวมหมวกแบบยุโรป สวมรองเท้าแบบฝรั่ง และสวมแจ็คเก็ตสีขาวเหมือนกับพวกอาณานิคมฝรั่งเศส ส่วนเสื้อของผู้หญิงไม่ต่างกับผู้ชายนัก ชุดซัมปอตถึงแม้ว่าทอจากผ้าที่มีราคาแต่ก็คล้ายคลึงกัน สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีขาวมีผ้าพันคอสีเหลืองหรือแดง ผู้ชายที่เคยสวมชุดซัมปอตและแจ็คเก็ตที่ติดกระดุม 9-10 เม็ด บัดนี้ต่างหันมาสวมแจ็คเก็ตแบบยุโรป ผู้หญิงสวมเสื้อคลุมยาว ผ้าพันคอและชุดซัมปอตพาดยาวลงมาถึงข้อเท้า ปัจจุบันพวกเขาพับปลายทั้งสองข้างขึ้นเหมือนผู้ชายและมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนเสื้อคลุมยาวเป็นแจ็คเก็ตสั้นแบบสยามมากขึ้น
เมื่อ ค.ศ. 1921 จอร์จ โกรส์ลิเยร์ (George Groslier) ชาวฝรั่งเศสที่เติบโตในกัมพูชาและเป็นผู้อำนวยการศิลปากรแห่งกัมพูชาทำการศึกษาวิจัยเรื่อง "Recherches sur les Cambodgiens" กล่าวถึงชุดซัมปอตว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />คำว่าซัมปอต (sampot) ต้องเป็นคำเก่ามากพอ ๆ กับผ้านุ่งเพราะมีความหมายว่า "ผ้า" และมิใช่ส่วนพิเศษของชุดเขมร แต่เดิมเป็นผ้าคลุมเหมือนกับผ้าแนวนอนตามตำราของจีน ฉะนั้นจึงถือว่าเป็นผ้าคลุมลำตัวอย่างทูนิก จากผ้าฝ้ายกลายเป็นผ้าไหม ประดับประดาด้วยลวดลายหลากสีสันตามที่พวกเราทำการศึกษาวิจัยไว้ในภาคต้น ดูเผิน ๆ เหมือนไม่มีอะไรนอกจากปมบริเวณเอวคล้ายเข็มขัดที่ขยายให้กว้างขึ้น จนกระทั่งในศตวรรษที่ 12 ปมส่วนนี้ดูเหมือนจะแคบกว่าเข็มขัดซัมปอตที่ใช้อยู่ในปัจจุบันที่สวมใส่เฉพาะบุรุษและนักเต้นรำศักดิ์สิทธิ์บางคนเท่านั้น (?) ส่วนสตรีมักนุ่งโสร่ง และเราทราบดีว่าแฟชั่นชุดซัมปอตทั้งบุรุษและสตรีเป็นชุดสมัยใหม่และอาจเป็นนวัตกรรมของชาวสยาม
แฮร์เรียต วินนิเฟรด พอนเดอร์ (Harriet Winifred Ponder) สตรีชาวอังกฤษที่เดินทางท่องเที่ยวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะแปซิฟิกทางตอนใต้ เขียนบอกเล่าสิ่งที่พบเจอระหว่างเดินทางท่องเที่ยวในกัมพูชาและตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1936 กรุงลอนดอน บรรยายชุดประจำชาติกัมพูชาว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ชุดประจำชาติกัมพูชาที่แท้จริงนั้นคือลังกูตี (langouti) เป็นผ้านุ่งแบบกระโปรงอย่างหนึ่งคล้ายกับโสร่งของชวา ใช้สวมใส่ทั้งบุรุษและสตรี ส่วนชุดคล้ายกันที่เรียกว่าซัมปอต (sampot) แต่ดึงปลายข้างหนึ่งไว้ระหว่างขากางเกงเพื่อให้ดูเหมือนกางเกงทอดยาวถึงน่องอย่างหลวม ๆ เป็นแฟชั่นที่นำเข้ามาจากสยาม
จอร์จ เบนจามิน วอล์คเกอร์ (George Benjamin Walker) เรียบเรียงประวัติศาสตร์เรื่อง "จักรวรรดินครวัด" (Angkor Empire) ตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1955 โดยรวบรวมข้อมูลจากผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์หลายท่าน อาทิ นักประวัติศาสตร์ชาวอินเดีย เช่น ราเมศ จันทรา มาชุมดาร์ (R. C. Majumdar) คาลิดาส นาก (Kalidas Nag) นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ เช่น ควอริชท์ เวลล์ (H.G. Quaritch Wales) เรจินาลด์ เลอ เมย์ (Reginald le May) เจ้าหน้าที่สถานทูตชาวอังกฤษ ประจำกรุงเทพฯ และจอร์ช ชาลส์ โบรเดริก (George Charles Brodrick) แห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด รวมทั้งลอเรนซ์ พัลเมอร์ บริกก์ส (Lawrence Palmer Briggs) นักการทูตและนักวิจัยอิสระที่สนใจประวัติศาสตร์เขมรโบราณ เซดริด โดเวอร์ (Cedric Dover) และนักวิชาการของสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศ (EFEO) กล่าวถึงชุดซัมปอตว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ชุดของเธอคือชุดซัมปอต (sampot) ผู้เชี่ยวชาญประวัติศาสตร์ต่างกล่าวว่าชุดดังกล่าวมาจากสยาม ไม่มีใครคาดเดาได้ ผู้เชี่ยวชาญต่างบอกเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจมากมายจากความรู้ที่พวกเขามีเกี่ยวกับตำราโบราณและประวัติศาสตร์ของนักประวัติศาสตร์ให้พวกเราฟัง ไม่จำเป็นต้องมีความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของสยามในสมัยตอนกลางก็พอพบเห็นหลักฐานมากมายของซัมปอตจากภาพนูนต่ำซึ่งได้รับอิทธิพลจากสยามมาหลายศตวรรษ ชุดซัมปอตมีลักษณะคล้ายกับผ้าลุงกี้ (lungi) ของอินเดียหรือโสร่ง (sarong) ของมาเลย์ซึ่งเป็นผ้าผืนยาวมักมีสีสันสดใสผูกไว้รอบเอวและห้อยลงมาเหมือนกับกระโปรง บางครั้งก็รวบไว้ระหว่างขาและรัดไว้ด้านหลังเหมือนผ้าโธตี (dhoti) ตามแบบแฟชั่นของสตรีในรัฐมหาราษฏระ
ในประวัติศาสตร์เรื่อง "The Last Century of Lao Royalty" กล่าวถึงเครื่องแต่งกายของกษัตริย์ลาวล้านช้างในสมัยการล่าอาณานิคมของฝรั่งเศสกล่าวว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ดูเหมือนว่าเขาจะถูกห้ามไม่ให้แต่งเติมเครื่องแต่งกายแบบยุโรปอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ต้นขาของเขาสวมผ้าซัมปอตซึ่งเป็นผ้าที่ทั้งชายและหญิงสวมใส่ในสยามและประเทศเพื่อนบ้านที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของสยาม
ในระหว่างสมัยอาณานิคมฝรั่งเศสหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นรายงานว่าชนชั้นสูงในเขมรเริ่มนำชุดซัมปอตแบบพื้นเมืองกลับมาสวมใส่เพื่อแสดงเอกลักษณ์ของชาวเขมรรวมถึงเป็นการแสดงสัญลักษณ์ต่อต้านและประท้วงจากถูกกดขี่ภายใต้การปกครองอาณานิคมของฝรั่งเศส#เปลี่ยนทาง ในปี ค.ศ. 1940 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุทรงส่งเสริมการทอผ้าไหม ทรงประกาศกำหนดให้ชุดซัมปอตเป็นชุดเอกลักษณ์ประจำชาติของสตรีชาวเขมร ส่งผลให้การทอชุดซัมปอตขยายจำนวนมากแต่ต่อมาก็ถูกพรรคคอมมิวนิสต์ (เขมรแดง) กวาดล้างทำให้ซัมปอตซบเซาลง#เปลี่ยนทาง 
สมัยฟื้นฟูสันติภาพกัมพูชาของสหประชาชาติ (อันแทก).
หลังสิ้นสุดรัฐบาลพล พต (Pol Pot) ชุดซัมปอตกลับมาเฟื่องฟูอีกครั้งนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980#เปลี่ยนทาง ทั้งยังมีพ่อค้าชายแดนกัมพูชาจัดหาสินค้าหัตถกรรมของไทยและลาวไปยังกรุงพนมเปญ มีทั้งชุดซัมปอต ผ้าขาวม้า และโสร่งทอพื้นเมือง ชุดซัมปอตในสมัยนั้นนับว่ามีค่ามากแม้แต่ชุดซัมปอตมือสองก็สามารถแปลกเปลี่ยนทองคำได้อย่างคุ้มค่า#เปลี่ยนทาง "คำให้การของเจ้าของร้าน ลา เมซ็ง เดอ ลา ซัว" (La Maison de la Soie) เมื่อปี ค.ศ. 2005 เล่าว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />หลังจากสงครามพลพตสิ้นสุดลง ฉันซื้อหัตถกรรมจากลาวและไทยและขายให้กับเจ้าหน้าที่สาธาณภัยชาวรัสเซีย ในตอนแรกไม่มีใครขายซัมปอต ต่อมาเมื่อพ่อค้าถามฉันว่ามีซัมปอตขายหรือไม่ ฉันจึงเริ่มมองหาพวกเขา พ่อค้าเหล่านี้เป็นชาวกัมพูชาจากปอยเปต โพธิสัตว์ และพระตะบอง เดินทางมาโดยจักรยานหรือบางคนเดินทางไปพนมเปญ ฉันไม่รู้ว่าทำไมแต่พ่อค้าเหล่านี้ซื้อซัมปอตมือสองและจ่ายเงินเป็นจำนวนมาก ในช่วง UNTAC ธุรกิจซัมปอต เริ่มทำกำไรได้มาก […] เมื่อชาวเขมรอเมริกันกลับบ้าน พวกเขาก็ซื้อซัมปอตจำนวนมากจากร้านผ้าไหมของภรรยาฉัน ต่อมาเมื่อสีหนุกลับมากัมพูชา ผู้หญิงกัมพูชาเริ่มซื้อซัมปอตโฮลอีกทั้งเป็นเพราะกษัตริย์ทรงสั่งให้สวมชุดซัมปอตโฮลในวันชาติกัมพูชาด้วย#เปลี่ยนทาง 
ประเภท.
ผ้าซัมปอตเขมรในปัจจุบันมีดังนี้
กรรมวิธีการทอลวดลาย.
ผ้าซัมปอดเขมรมีกรรมวิธีการทอลวดลายผ้าชั้นสูงของช่างทอผ้าชาวเขมรเรียกว่า โฮล (hol)#เปลี่ยนทาง เป็นกรรมวิธีซับซ้อนเกี่ยวข้องตั้งแต่กระบวนการย้อมลวดลายบนผ้าไหมก่อนการทอ ลดลายผ้าที่ใช้เทคนิคการโฮล เช่น การทอลายมุมทแยงที่ไม่สม่ำเสมอกัน นับเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของช่างทอชาวเขมร
ต้นกำเนิดกรรมวิธีการโฮล (hol) ผ้าไหมมาจากซากปรักหักพังของนครวัดแล้วถูกกวาดล้างไปในสมัยคอมมิวนิสต์ (เขมรแดง) นับตั้งแต่ ค.ศ. 1970 จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1990 สถาบันสิ่งทอญี่ปุ่นกับช่างฝีมือชาวฝรั่งเศสที่ดูแลนครวัดก็ได้ร่วมมือกันฟื้นฟูอุตสาหกรรมการทอผ้าไหมของชาวเขมร#เปลี่ยนทาง แต่ก็มีข้อเท็จจริงบางประการที่ระบุว่ากรรมวิธีการโฮล (hol) เป็นกรรมวิธีที่มาจากชนชาติอื่น เช่น จากชาวจีน#เปลี่ยนทาง ปรากฏตามบทสัมภาษณ์ชาวเขมรเชื้อสายจีน ชาวแต้จิ๋วและชาวฮกเกี้ยนในกัมพูชา#เปลี่ยนทาง เนื่องจากชาวเขมรแต่เดิมไม่มีกรรมวิธีการเลี้ยงไหมและการทอผ้าไหม#เปลี่ยนทาง เช่น กรณีชาวจีนที่รู้จักกรรมวิธีการโฮลผ้าไหมในเขมรถูกบังคับให้กลายเป็นชาวเขมรอันเป็นผลพวงจากนโยบายส่งเสริมชาตินิยมและป้องกันการถูกครอบงำกลุ่มชาติพันธุ์เวียดนามและจีนในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ#เปลี่ยนทาง และปัจจุบันก็ถูกปฏิเสธข้อเท็จจริงว่าจีนมีส่วมรวมต่อกรรมวิธีการโฮลผ้าของเขมรอีกด้วย#เปลี่ยนทาง 
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />