อลิซ มุนโร

อลิซ แอนน์ มุนโร (10 กรกฎาคม ค.ศ. 1931 – 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2024) เป็นนักประพันธ์ชาวแคนาดาผู้มีผลงานเขียนในภาษาอังกฤษ งานของมุนโรได้รับการอธิบายว่ามีการปฏิวัติโครงสร้างของเรื่องสั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งลักษณะเฉพาะในการเดินหน้าและย้อนกลับของห้วงเวลา
เรื่องแต่งของมุนโรโดยส่วนใหญ่มักจะมีฉากในบ้านเกิดของเธอ ซึ่งก็คือฮูรอนคันทรีในเซาท์เวสเทิร์นออนแทรีโอ เรื่องราวต่าง ๆ ของเธอแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนของมนุษย์ในรูปแบบภาษา ที่เรียบง่าย ไม่ซับซ้อน มุนโรถูกย่กย่องว่าเป็น "หนึ่งในนักเขียนเรื่องแต่งร่วมสมัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเรา" หรือที่นักเขียนด้วยกันอย่าง ซินเทีย โอซิก ได้ยกย่องมุนโรว่าเป็นเหมือน "เชคอฟในยุคปัจจุบัน" ทั้งนี้ เธอได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม เมื่อปี ค.ศ. 2013 ในฐานะ "ผู้เชี่ยวชาญแห่งการเขียนเรื่องสั้นร่วมสมัย" และรางวัลแมนบุคเคอร์อินเตอร์เนชันแนลใน ค.ศ. 2009 สำหรับการสร้างผลงานตลอดชีวิต นอกจากนั้น เธอยังเป็นผู้ชนะรางวัลผู้สำเร็จการของประเทศแคนาดาในสาขาเรื่องแต่ง ถึงสามสมัย และเป็นผู้ได้รับรางวัลแมเรียนเอ็งเกล ของกองทุนนักเขียนแห่งแคนาดาในปี ค.ศ. 1996<ref name="writerstrust.com/EngelFindley"></ref>
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา.
มุนโร มีชื่อเดิมว่า อลิซ แอน เลดลอว์ (Alice Ann Laidlaw) เกิดในชุมชนวิงแกม (Wingham) รัฐออนแทรีโอ โดยพ่อของเธอ โรเบิร์ต เอริค เลดลอว์ ประกอบอาชีพเกษตรกรทำฟาร์มสุนัขจิ้งจอกและมิงค์ และเปลี่ยนมาทำฟาร์มไก่งวงในเวลาต่อมา แม่ของเธอ แอนน์ คลาร์ก เลดลอว์ (née Chamney) เป็นครูโรงเรียน เธอมีเชื้อสายชาวไอริชและชาวสกอต ซึ่งพ่อของเธอเป็นทายาทสายตรงของเจมส์ ฮอกก์ "the Ettrick Shepherd" นักประพันธ์ผู้มีชื่อเสียงชาวสกอต
มุนโรเริ่มงานเขียนตอนเป็นวัยรุ่น โดยในปี ค.ศ. 1950 เรื่องแรกของเธอ "The Dimensions of a Shadow" ได้รับการตีพิมพ์ ขณะที่เธอศึกษาภาษาอังกฤษและสื่อสารมวลชนที่มหาวิทยาลัยเวสเทิร์นออนตาริโอ ภายใต้ทุนการศึกษาสองปี ในช่วงเวลานี้เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ, คนเก็บใบยาสูบ และเสมียนห้องสมุด ในปี ค.ศ. 1951 เธอได้ลาออกจากมหาวิทยาลัยซึ่งเธอเข้าศึกษามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 เพื่อแต่งงานกับเพื่อนนักเรียน เจมส์ มุนโร พวกเขาย้ายไปที่ย่านดุนดาเรฟ (Dundarave) ในเมืองเวสต์แวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ซึ่งเจมส์ได้งานในห้างสรรพสินค้า ต่อมาในปี ค.ศ. 1963 ทั้งคู่ย้ายไปเมืองวิกตอเรีย ที่นี่พวกเขาได้เปิดร้านหนังสือ Munro's Books ซึ่งปัจจุบันยังคงเปิดดำเนินการอยู่
อาชีพ.
ผลงานรวมเรื่องสั้นชุดแรกของมุนโรที่ได้รับการชื่นชมยกย่องอย่างสูงคือ "Dance of the Happy Shades" (1968) ซึ่งได้รับรางวัล Governor General's Award อันเป็นรางวัลสูงสุดด้านวรรณกรรมของประเทศแคนาดา ความสำเร็จนั้นตามมาด้วยรวมเรื่องสั้น "Lives of Girls and Women" (1971) ซึ่งเป็นรวมเรื่องสั้นที่มีประเด็นคล้ายกัน ต่อมาในปี ค.ศ. 1978 รวมเรื่องสั้นที่มีประเด็นคล้ายกัน "Who Do You Think You Are ?" ได้รับการตีพิมพ์ (ในสหรัฐใช้ชื่อเรื่องว่า "The Beggar Maid: Stories of Flo and Rose" ) หนังสือเล่มนี้ทำให้มุนโรได้รับรางวัล Governor General's Award เป็นครั้งที่สอง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1979 ถึง ค.ศ. 1982 มุนโรได้เดินทางเยือนออสเตรเลีย, จีน และสแกนดิเนเวีย เพื่อปรากฏตัวและอ่านหนังสือต่อสาธารณะตามการจัดงานทางด้านวรรณกรรมต่างๆ ในปี ค.ศ. 1980 มุนโรดำรงตำแหน่งนักเขียนประจำของมหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบีย และมหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์
นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1980 มุนโรได้ตีพิมพ์ชุดรวมเรื่องสั้นอย่างน้อยหนึ่งครั้งในทุก ๆ สี่ปี ล่าสุดในปี ค.ศ. 2001, 2004, 2006, 2009 และ 2012 เรื่องสั้นของมุนโรในฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกได้ปรากฏในวารสารต่าง ๆ เช่น "The Atlantic Monthly", "Grand Street" , นิตยสาร "Harper's", "Mademoiselle", "The New Yorker", นิตยสาร "Narrative" และ "The Paris Review" ชุดรวมเรื่องสั้นของเธอได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ ถึงสิบสามภาษา เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2013 มุนโรได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม โดยได้รับการยกย่องว่าเป็น "ผู้เชี่ยวชาญแห่งการเขียนเรื่องสั้นร่วมสมัย" เธอเป็นชาวแคนาดาคนแรกและผู้หญิงคนที่ 13 ที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม