pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2000

<ns>10</ns>
 <id>189661</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Infobox games" />
 <revision>
 <id>10570827</id>
 <parentid>10120151</parentid>
 <timestamp>2023-02-07T15:10:23Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Ginphuaktidfun</username>
 <id>399044</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนเป้าหมายการเปลี่ยนทางจาก เป็น </comment>
 <origin>10570827</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2000  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 11 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย ระหว่างวันที่ 18 ตุลาคม ถึง 29 ตุลาคม พ.ศ. 2543
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน 10 อันดับแรก
      ออสเตรเลีย (เจ้าภาพ)
      ไทย
ฟุตบอลโลก 1954

ฟุตบอลโลก 1954  เป็นการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งที่ 5 ที่จัดขึ้นที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 16 มิถุนายน - 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1954 เป็นปีครบรอบ 50 ปีของฟีฟ่า จัดขึ้นที่ประเทศที่ฟีฟ่ามีสำนักงานตั้งอยู่ และสวิตเซอร์แลนด์ได้รับเลือกจากฟีฟ่า เมื่อเดือนกรกฎาคม 1946 ปีนี้ผู้ชนะการแข่งขันคือทีมชาติเยอรมนีตะวันตก ชนะทีมชาติฮังการี 3-2 ในรอบตัดสิน เป็นการชนะการแข่งขันครั้งแรกของเยอรมนีตะวันตก
รายชื่อประเทศที่เข้ารอบ.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2004

<ns>10</ns>
 <id>189661</id>
 <redirect title="แม่แบบ:Infobox games" />
 <revision>
 <id>10570827</id>
 <parentid>10120151</parentid>
 <timestamp>2023-02-07T15:10:23Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Ginphuaktidfun</username>
 <id>399044</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนเป้าหมายการเปลี่ยนทางจาก เป็น </comment>
 <origin>10570827</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2004  หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 12 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ ระหว่างวันที่ 17 กันยายน ถึง 28 กันยายน พ.ศ. 2547
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
สรุปเหรียญการแข่งขัน.
ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน 10 อันดับแรก
      กรีซ (เจ้าภาพ)
      ไทย
พหุภพ

พหุภพ หรือ พหุจักรวาล  มิติที่ 6 ของทฤษฎีมิติจินตภาพ คือแนวคิดตามสมมติฐานว่ามีเอกภพ จำนวนมากมายนับไม่ถ้วน เกิดขึ้นและสลายไปอยู่ ตลอดเวลา (รวมถึงเอกภพของเราเป็นหนึ่งในนั้น) ซึ่งประกอบด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นจริงทางกายภาพ เช่น กาล อวกาศ รูปแบบทุกชนิดของสสาร พลังงาน โมเมนตัม และกฎทางฟิสิกส์รวมถึงค่าคงที่ต่างๆ ที่ครอบคลุมอยู่ ศัพท์คำนี้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1895 โดยนักปรัชญาและจิตวิทยาชาวอเมริกัน วิลเลียม เจมส์ เอกภพอื่น ๆ ที่มีอยู่ในพหุภพ บางครั้งก็เรียกว่า เอกภพคู่ขนาน
รากฐานของแนวคิดเรื่อง พหุภพ หรืออนันตภพนี้ ยืนอยู่บนทฤษฏีทางฟิสิกส์ 4 ทฤษฎีคือ มิติจินตภาพ, ทฤษฎี String Theory, ทฤษฎีเอกภพขยายตัว และทฤษฎีสสารมืด (Dark matters) โดยเมื่อมีทฤษฎีสสารมืด นักฟิสิกส์ คำนวณปริมาณสสารแล้วมีมากกว่าสสารทั้งเอกภพถึง สิบยกกำลังกว่า 500 ทำให้แนวคิดเกี่ยวกับพหุภพที่มีผู้เสนอเอาไว้ในช่วงทศวรรษ 1970s มีความเป็นไปได้สูง 
โครงสร้างของพหุภพ ธรรมชาติของแต่ละเอกภพภายในพหุภพ รวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างเอกภพแต่ละแห่งมีอยู่หลายแนวทางขึ้นกับสมมุติฐานของพหุภพที่นำมาพิจารณา สมมุติฐานพหุภพมีอยู่ในการศึกษาจักรวาลวิทยา ฟิสิกส์ ดาราศาสตร์ ปรัชญา จิตวิทยา และในนวนิยาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในนิยายวิทยาศาสตร์และแฟนตาซี ซึ่งมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปเช่น เอกภพคู่ขนาน โลกคู่ขนาน ความเป็นจริงคู่ขนาน มิติคู่ขนาน และอื่น ๆ อีก
สมมติฐานเกี่ยวกับพหุภพในทางฟิสิกส์.
แม็กซ์ เทกมาร์ค (Max Tegmark) และ ไบรอัน กรีน (Brian Greene) ได้คิดค้นรูปแบบของการจัดหมวดหมู่ที่จะจัดจำแนกหมวดหมู่ประเภทของพหุภพประเภทต่าง ๆ ที่มีความแตกต่างหลากหลายในทางทฤษฎี, หรือประเภทของเอกภพ (universe) ที่อาจประกอบด้วยจำนวนของพหุภพทั้งหมดที่มีอยู่ในทางทฏษฎี
สนามกีฬาฮิลส์โบโร

สนามกีฬาฮิลส์โบโร  เป็นสนามฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ ตั้งอยู่ในเมืองเชฟฟิลด์ ประเทศอังกฤษ สร้างในปี 1899 มีความจุ 39,812 คน ในปี 1989 เกิดโศกนาฏกรรมฮิลส์โบโร่ในเกมส์เอฟเอ คัพ รอบรองชนะเลิศ ซึ่งเกิดจากแฟนบอลเข้าเกินความจุสนาม ทำให้แฟนบอลบางรายขาดอากาศหายใจจนเสียชีวิต แต่บางรายก็ปีนกำแพงหนีออกมาได้ ทำให้เกมส์ต้องหยุดการแข่งขัน ทั้งที่พึ่งเริ่มไปได้แค่ 6 นาที
เอเชียนเกมส์เยาวชน

เอเชียนเกมส์เยาวชน หรือ เอเชียนยูธเกมส์ (;) เป็นการแข่งขันกีฬาหลากชนิดประเภทเยาวชนของทวีปเอเชีย โดยการควบคุมของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย จะจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี มีการจัดการแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 2009 ที่ประเทศสิงคโปร์
ในประวัติศาสตร์ของเอเชียนเกมส์เยาวชนมีชาติเจ้าภาพจัดการแข่งขันแล้ว 2 ประเทศ โดยมี 45 ประเทศเข้าร่วม โดยการแข่งขันครั้งล่าสุด จัดขึ้นที่เมืองหนานจิง ประเทศจีน ระหว่างวันที่ 16 สิงหาคม – 24 สิงหาคม พ.ศ. 2556 (ค.ศ. 2013) และการแข่งขันครั้งต่อไป จะจัดขึ้นที่เมืองมานามา ประเทศบาห์เรน ในปี พ.ศ. 2568 (ค.ศ. 2025)
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน.
ชนิดกีฬาอย่างเป็นทางการ มีทั้งหมด 19 ชนิดกีฬาที่จัดขึ้นจนถึงปัจจุบันในเอเชียนเกมส์เยาวชน
เอ็ม.ไอ.เอ. (ศิลปิน)

มาธัญกิ "มายา" อรุณพระเกษม (ทมิฬ: மாதங்கி 'மாயா' அருள்பிரகாசம்) เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1975 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เอ็ม.ไอ.เอ.  เป็นนักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลง นักร้อง แร็ปเปอร์ นักออกแบบเสื้อผ้า และศิลปินชาวอังกฤษ มีเชื้อสายทมิฬ ศรีลังกา
เริ่มเป็นศิลปินทัศนศิลป์ในปี 2002 เอ็ม.ไอ.เอ. เริ่มมีความโดดเด่นต้นปี 2004 จากการแชร์ไฟล์ ซิงเกิลของเธอที่ชื่อ "Galang" และ "Sunshowers" ผ่านทางอินเทอร์เน็ต เธอออกผลงานอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเมอร์คิวรี ที่ชื่อชุด "Arular" ในปี 2005 และชุดที่ 2 ชุด "Kala" ออกในปี 2007 ประสบความสำเร็จในกระแสนิยมบนอันดับเพลง เธอได้รับการเสนอชื่อ 2 รางวัลแกรมมี่ และ 1 รางวัลออสการ์
แนวเพลงของเธอมีความหลากหลายแนว มักพูดถือเรื่องการเมืองในเนื้อเพลงและปกอัลบั้ม เอ็ม.ไอ.เอ. อธิบายว่าดนตรีของเธอ "เป็นอย่างอื่น" นอกจากนั้นเธอยังทำงานเป็นนักออกแบบกราฟิก ยังทำปก ถ่ายภาพและเป็นผู้กำกับมิวสิกวิดีโอ เธอยังทดลองทำภาพยนตร์สารคดีและในปี 2008 เธอออกผลงานรวบรวมการทำงานออกแบบเสื้อผ้าของเธอ เธอยังเป็นผู้ก่อตั้งค่ายเพลง เอ็น.อี.อี.ที
ในปี 2009 นิตยสารไทม์ จัดอันดับให้เธอติดอยู่ใน 100 รายชื่อ "บุคคลทรงอิทธิพลของโลก" ที่เป็นอิทธิพลให้แนวเพลงที่หลากหลายทั่วทั้งโลก
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย

เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย (อิตาลี:Maria Gabriella di Savoia) (24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940-) พระราชธิดาพระองค์กลางในสมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลีกับเจ้าหญิงมารี-โจเซแห่งเบลเยียม กษัตริย์และราชินีองค์สุดท้ายแห่งราชบัลลังก์อิตาลี
พระประวัติ.
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย หรือพระนามเต็ม "มารีอา กาเบรียลลา จูซัปปา เอลเดกอนดา อเดลเลต ลูโดวิกา เฟลิซิตะ เจนนารา" ประสูติเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 เป็นพระราชธิดาพระองค์ในสมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลีกับเจ้าหญิงมารี-โจเซแห่งเบลเยียม กษัตริย์และราชินีองค์สุดท้ายแห่งราชบัลลังก์อิตาลี โดยพระองค์มีพระเชษฐภคิณี พระเชษฐา และพระขนิษฐาอย่างละหนึ่งพระองค์ ได้แก่ เจ้าหญิงมารีอา ปีอาแห่งบูร์บง-ปาร์มา, เจ้าชายวิคตอริโอ เอ็มมานูเอลแห่งเนเปิลส์ และเจ้าหญิงมารีอา เบียทริซแห่งซาวอย
การศึกษา.
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย ได้ศึกษาเกี่ยวกับภาษา และประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะประวัติศาสตร์ของอิตาลี นอกจากนี้พระองค์ยังได้ทำการนิพนธ์หนังสือออกมาจำนวนมาก
เสกสมรส.
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย ได้เสกสมรสกับนายโรแบร์โต เซลลิงแกร์ เด บัลคานี เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 ที่เมส์เม และเสกสมรสตามพิธีทางศาสนาที่อีแซ-ซูร์-แมร์ เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1969 แต่ต่อมาทั้งคู่ได้แยกกันอยู่ในปี ค.ศ. 1976 และได้หย่าร้างกันในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1990 อย่างไรก็ตามทั้งคู่ก็มีพระธิดา 1 พระองค์ คือ
ความสัมพันธ์กับชาห์แห่งอิหร่าน.
ในปี ค.ศ. 1950 พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์แห่งอิหร่าน ได้ทรงหย่ากับสมเด็จพระราชินีโซรายา อัสฟานดิยารี-บักติยารี พระมเหสีองค์ที่ 2 เนื่องจากพระเจ้าชาห์สนพระทัยที่จะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงกาเบรียลลา โดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23ทรงไม่เห็นด้วยและยับยั้งข้อเสนอในการสมรสครั้งนี้ ส่วนในบทบรรณาธิการได้เขียนเรื่องราวของชาห์ที่พยายามจะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิตาลีได้ถูกนำมาเรียกกันว่า "กษัตริย์มุสลิมกับเจ้าหญิงคาทอลิก" ส่วนหนังสือพิมพ์ L'Osservatore Romano ของสำนักวาติกันก็ได้เขียนล้อเลียนอีกเช่นกันว่า "องุ่นพิษ" และที่สำคัญที่สุดคือในบทบัญญัติของนิกายโรมันคาทอลิก ข้อที่ 1917 คือ การแต่งงานกับบุคคลที่หย่าร้างแล้วจะถูกลงโทษโดยการไม่คบค้าสมาคม
สุลต่าน

สุลต่าน  หรือ สุลฏอน  เป็นชื่อตำแหน่งในหมู่ชนมุสลิม มาจากคำนามกริยาในภาษาอาหรับว่า سلطة หมายถึง "อำนาจ" คำนี้ใช้เรียกผู้นำสูงสุดทางการเมืองและการทหารในโลกมุสลิม โดยเฉพาะในช่วงที่เคาะลีฟะฮ์ (ผู้นำทางศาสนา) ยังมีสถานะทางศาสนา แต่ขาดอำนาจทางการเมือง
ตำแหน่งสุลต่านเริ่มปรากฏชัดในศตวรรษที่ 11 เมื่อ ตูฆริลแห่งราชวงศ์ซัลญูก ได้รับแต่งตั้งจากเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ในแบกแดด ให้เป็น “สุลต่านแห่งโลกอิสลามซุนนี” เพื่อปกป้องศาสนาและรักษาความสงบในภูมิภาค โดยตั้งแต่นั้นมา สุลต่านกลายเป็นผู้นำที่มีทั้งอำนาจทางการเมืองและการทหารในหลายจักรวรรดิ 
บางครั้งสุลต่านจะอ้างอิงความชอบธรรมจากศาสนาอิสลาม แต่โดยพื้นฐานแล้ว ตำแหน่งนี้เน้นอำนาจทางโลก ไม่ใช่ผู้นำทางศาสนาโดยตรง สุลต่านผู้ยิ่งใหญ่บางพระองค์จะได้รับสมัญญานามว่า อัซสุลต่านอัลมุอัซซ็อม (ٱلسُّلْطَان ٱلْمُعَظَّم) ซึ่งแปลว่า "องค์สุลต่านผู้เป็นมหาธิบดี"
แหล่งข้อมูลและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ปีแยร์เดอมงเตอโร

ปีแยร์เดอมงเตอโร หรือ ปีแยร์เดอมงเทรย (ค.ศ. 1200 - 17 มีนาคม ค.ศ. 1266) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศสผู้มีบทบาทสำคัญในการวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมกอธิคฝรั่งเศส แต่ประวัติชีวิตและงานแทบจะไม่เป็นที่ทราบ มงเตอโรทำงานอยู่ที่มหาวิหารแซ็ง-เดอนีจนกระทั่งปี ค.ศ. 1231 งานชิ้นสำคัญที่กล่าวกันว่าเขาเป็นผู้ออกแบบก็ได้แก่ วิหารแซ็งต์-ชาแปล ภายในพระราชวังหลวงในกรุงปารีสที่สร้างสำหรับพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 และวิหารชื่อเดียวกันที่พระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล
แซ็งต์-ชาแปล

แซ็งต์-ชาแปล ([sɛ̃t ʃapɛl],) เป็นโบสถ์น้อยของนิกายโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ที่กรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส เป็นสิ่งก่อสร้างแบบสถาปัตยกรรมกอทิก แซ็งต์-ชาแปลอาจจะถือกันว่าเป็นงานชิ้นที่งดงามที่สุดของสถาปัตยกรรมแรยอน็องซึ่งเป็นสมัยหนึ่งของสถาปัตยกรรมกอทิก
ประวัติ.
แซ็งต์-ชาแปล ที่ตั้งอยู่ลานของพระราชวังหลวงสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่เก็บรักษาเรลิกแห่งแซ็งต์-ชาแปล เช่น มงกุฎหนามของพระเยซู, ภาพเอเดสซา และเรลิกอื่น ๆ เกี่ยวกับพระเยซูอีกสามสิบชิ้นที่เดิมเป็นของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1239 ที่ทรงได้รับจากนักบวชคณะดอมินิกันสององค์ที่เวนิส พระเจ้าหลุยส์ทรงทำการซื้อเรลิกที่เกี่ยวกับพระทรมานของพระเยซูจากจักรพรรดิละตินแห่งคอนสแตนติโนเปิล, จักรพรรดิบอลด์วินที่ 2 แห่งคอนสแตนติโนเปิลเป็นจำนวนเงินมหาศาลถึง 135,000 ลีฟวร์ตูร์นัวที่จ่ายให้แก่พ่อค้าชาวเวนิสที่สมบัติเหล่านี้ถูกจำนำอยู่ ค่าก่อสร้างแซ็งต์-ชาแปลเองที่เป็นที่เก็บตกมงคลวัตถุราคาเพียง 40,000 ลีฟวร์ตูร์นัว ก่อนหน้าที่จะสร้างเสร็จ เรลิกได้รับการเก็บรักษาไว้ที่พระราชวังแวงแซนส์ และในชาเปลที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะที่พระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล ในปี ค.ศ. 1241 ก็ได้เรลิกเพิ่มขึ้นที่รวมทั้งไม้กางเขนแท้และอื่น ๆ ฉะนั้นแซ็งต์-ชาแปลที่เสกเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1248 จึงเป็นเสมือน “หีบบรรจุวัตถุมงคล” (Reliquary) 
ในขณะเดียวกันก็เป็นการเผยถึงความทะเยอทยานของพระเจ้าหลุยส์ทางการเมืองและทางวัฒนธรรม เมื่อประมุขของบัลลังก์คอนสแตนติโนเปิลมีบรรดาศักดิ์เป็นเพียงเคานต์แห่งฟลานเดอร์ และจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อยู่ในสภาวะที่ยุ่งเหยิงสับสนในการที่จะเป็นผู้นำของจักรวรรดิคริสเตียนตะวันตก
แซ็งต์-ชาแปลเป็นตัวอย่างสำคัญของการวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมแรยอน็องซึ่งเป็นสมัยหนึ่งของสถาปัตยกรรมกอทิก ที่เป็นลักษณะของสถาปัตยกรรมที่พยายามทำให้สิ่งก่อสร้างดูเหมือนปราศจากน้ำหนัก เชื่อกันว่าสถาปนิกผู้ออกแบบชาเปลคือปีแยร์เดอมงเตอโร ตัวชาเปลตั้งอยู่ในวังหลวงซึ่งเป็นวัดสำหรับผู้ที่ประทับและอาศัยอยู่ในพระราชวัง ซึ่งเป็นที่ทำการของรัฐบาล
สิ่งที่เด่นที่สุดของแซ็งต์-ชาแปลคือหน้าต่างประดับกระจกสีที่แคบและสูงและตกแต่งด้วยกระจกที่เป็นสีแพรวพราว หน้าต่างกุหลาบมาเพิ่มเติมบนชั้นบนของชาเปลภายหลังในคริสต์ศตวรรษที่ 15
ชาเปลที่เห็นในปัจจุบันเป็นงานที่สร้างใหม่ แต่สองในสามของหน้าต่างประดับกระจกสีเป็นหน้าต่างดั้งเดิม ชาเปลได้รับความเสียหายอย่างหนักในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เมื่อยอดและเบญจาถูกรื้อ และเรลิกกระจัดกระจายหายไป ยังคงเหลืออยู่แต่ “เรลิกแห่งแซ็งต์-ชาแปล” ที่ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส แต่หีบเก็บวัตถุมงคลที่รวมทั้ง “grande châsse” ถูกหลอม แซ็งต์-ชาแปลถูกเวนคืนเป็นหอเอกสารในปี ค.ศ. 1803 หน้าต่างยาวสองเมตรต้องถูกรื้อออกเพื่อให้แสงส่องเข้ามาได้มากขึ้น งานบูรณปฏิสังขรณ์ที่ได้รับการบันทึกอย่างถี่ถ้วนทำโดยเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุกในปี ค.ศ. 1855 ถือกันโดยผู้ร่วมสมัยว่าเป็นงานบูรณปฏิสังขรณ์ชั้นเยี่ยม และเที่ยงตรงต่อภาพวาดและคำบรรยายดั้งเดิมของชาเปลที่ยังหลงเหลืออยู่ 
แซ็งต์-ชาแปลมีฐานะเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศสมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1862
เอเชียนมาร์เชียลอาตส์เกมส์

เอเชียนมาร์เชียลอาตส์เกมส์  เป็นการแข่งขันศิลปะการป้องกันตัวในทวีปเอเชีย ซึ่งจัดโดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (OCA) และจะจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี การแข่งขันครั้งที่ 1 จัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร ระหว่างวันที่ 1-9 สิงหาคม พ.ศ. 2552 โดยมีประเทศเข้าร่วมแข่งขัน 40 ประเทศ และมีกีฬาแข่งขันทั้งหมด 9 ชนิด
ตามมติสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 เห็นควรให้ยุบรวมเอเชียนมาร์เชียลอาตส์เกมส์เข้ากับเอเชียนอินดอร์เกมส์ และเปลี่ยนชื่อการแข่งขันเป็นเอเชียนอินดอร์และมาร์เชียลอาตส์เกมส์ โดยเริ่มครั้งแรกในการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ครั้งที่ 4 ณ กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ ในปี พ.ศ. 2554
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
สมาชิกทั้งหมด 37 ประเทศที่เป็นสมาชิกสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียจะได้เข้าร่วมแข่งขันเอเชียนมาร์เชียลอาตส์เกมส์
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ซูว์เฌแห่งแซ็ง-เดอนี

ซูว์เฌแห่งแซ็ง-เดอนี (ออกเสียง,) หรือ อธิการซูว์เฌ  (ราว ค.ศ. 1081 - 13 มกราคม ค.ศ. 1151) ผู้เป็นอธิการ-รัฐบุรุษชาวฝรั่งเศสคนสุดท้าย เป็นสถาปนิกคนแรกที่มีบทบาทสำคัญในการวิวัฒนาการลักษณะสถาปัตยกรรมกอทิก
ประวัติเมื่อปฐมวัยของอธิการซูว์เฌไม่เป็นที่ทราบ ในบทเขียนของอธิการซูว์เฌเองกล่าวว่ามาจากฐานะที่ต่ำต้อย แต่ก็อาจจะเป็นเพียงการกล่าวถ่อมตนตามประเพณีการเขียนอัตชีวประวัติแบบโบราณ ในปี ค.ศ. 1091 เมื่ออายุได้สิบขวบ ซูว์เฌก็ได้รับเข้าศึกษาที่อารามแซ็ง-เดอนี ซูว์เฌได้รับการฝึกหัดที่ไพรออรีของอารามแซ็ง-เดอนีและได้มีโอกาสเข้าเฝ้าผู้ที่ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1104 ถึงปี ค.ศ. 1106 ซูว์เฌก็ย้ายสถานศึกษา ที่อาจจะเป็นสถานศึกษาของอารามแซงต์-เบอนัวต์-เซอร์-ลัวร์ ในปี ค.ศ. 1106 ซูว์เฌก็ได้เป็นเลขาธิการของอธิการอารามแซ็ง-เดอนี ปีต่อมาก็ได้เป็นโพรโวสต์ (Provost) หรือรองอธิการอารามแบร์เนวาลในนอร์ม็องดี และในปี ค.ศ. 1109 ของตูรี ในปี ค.ศ. 1118 พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 ทรงส่งซูว์เฌไปยังราชสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาเกลาซิอุสที่ 2 ที่วีลเนิฟ-แล-มาเกอลอน และระหว่างปี ค.ศ. 1121 ถึงปี ค.ศ. 1122 ก็ทำงานอยู่ที่สำนัก สมเด็จพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสที่ 2 พระสันตะปาปาองค์ต่อมา
เมื่อกลับมาจากวีลเนิฟ-แล-มาเกอลอน ซูว์เฌก็ได้เป็นอธิการอารามแซ็ง-เดอนี ซูว์เฌรับราชการบ้านเมืองของราชอาณาจักรมาจนถึงปี ค.ศ. 1127 สิบปีหลังจากนั้นก็ยุ่งอยู่การจัดระบบและปฏิรูปอารามแซ็ง-เดอนี ในปี ค.ศ. 1137 ซูว์เฌก็ติดตามผู้ที่ต่อมาผู้ที่ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 ไปยังอากีแตนเนื่องในโอกาสการเสกสมรสของพระองค์กับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน และระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่สองก็เป็นบุคคลหนึ่งในคณะผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน (ค.ศ. 1147 - ค.ศ. 1149) เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 มีพระราชประสงค์จะหย่ากับพระนางอาลีเยนอร์ ซูว์เฌก็ประท้วงอย่างรุนแรงเพราะเดิมเป็นผู้ที่ให้การแนะนำในเรื่องการสมรส แม้ว่าจะเป็นปฏิปักษ์ต่อสงครามครูเสดครั้งที่สอง แต่ในบั้นปลายซูว์เฌก็เทศนาชักชวนให้เริ่มสงครามครูเสดครั้งใหม่
ซูว์เฌผู้เป็นทั้งพระสหายและที่ปรึกษาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 และ ที่ 7 ถวายคำแนะนำให้กำจัดโจรศักดินา นโยบายการโยกย้ายประชาคม และจัดระบบการยุติธรรม ซูว์เฌสร้างความมั่งคั่งไว้ให้แก่อารามแซ็ง-เดอนีที่มีอสังหาริมทรัพย์มากมาย และทำการขยายก่อสร้างอารามใหม่แบบกอทิก ซูว์เฌบันทึกรายละเอียดอย่างถี่ถ้วนเกี่ยวกับการก่อสร้างอารามใน “"Libellus Alter de Consecratione Ecclesiae Sancti Dionysii"” และ “"Ordinatio"” ในคริสต์ทศวรรษ 1940 นักประวัติศาสตร์ศิลป์คนสำคัญเออร์วิน พานอฟสกีอ้างว่าเทววิทยาของ “ผู้ใช้ชื่อว่าดิโอนิสิอัสสมาชิกสภาอาเรโอปากัส” (Pseudo-Dionysius the Areopagite) มีอิทธิพลต่อลักษณะสถาปัตยกรรมของอารามแซ็ง-เดอนี แต่นักวิชาการต่อมาค้านความสัมพันธ์อันขาดความซับซ้อนดังว่าระหว่างปรัชญาและลักษณะสถาปัตยกรรม
ซูว์เฌกลายเป็นนักประวัติศาสตร์คนสำคัญของยุค และเป็นผู้เขียนบทสดุดีพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 (“"Vita Ludovici regis"”) และร่วมในการเขียนประวัติศาสตร์ฉบับที่เป็นกลางกว่าของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 (“"Historia gloriosi regis Ludovici"”) ใน “"Libellus de consecratione ecclesiae S. Dionysii"” ซูว์เฌบรรยายถึงกิจการที่ปรับปรุงของแอบบีแซ็ง-เดอนี, สมบัติของแอบบี และ บรรยายการก่อสร้างแอบบีใหม่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (จอมทอง) - ดอยอินทนนท์] เป็นถนนที่ตั้งอยู่สูงที่สุดในประเทศไทย เส้นทางสู่ยอดดอยอินทนนท์ ทางหลวงแผ่นดินขนาด 2 ช่องจราจร เชื่อมระหว่างอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ สิ้นสุดที่ยอดดอยอินทนนท์ อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192 ที่กิโลเมตรที่ 32 อีกด้วย
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009 เป็นเส้นทาง 2 ช่องจราจร เริ่มจากแยกทางหลวงหมายเลข 108 บริเวณกิโลเมตรที่ 57 ในอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ และตัดขึ้นอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ลักษณะเส้นทางจะลาดชันขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่คดเคี้ยวมากนัก โดยอยู่ในความควบคุมของสำนักงานทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) แขวงทางหลวงเชียงใหม่ที่ 1 มีระยะทางทั้งสิ้น 46.7 กิโลเมตร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192 [แยกทางหลวงหมายเลข 1009 อ.จอมทอง - อ.แม่แจ่ม] เป็นเส้นทางสายรองที่ใช้เข้าสู่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งใช้เป็นเส้นทางขึ้นดอยอินทนนท์อีกเส้นทางหนึ่งทางฝั่งอำเภอแม่แจ่มอีกด้วย
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192 เป็นเส้นทาง 2 ช่องจราจร เริ่มจากแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009 ในเขตพื้นที่อำเภอจอมทอง ณ หลักกิโลเมตรที่ 26 และสิ้นสุดที่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ระยะทางทั้งสิ้น 20.88 กิโลเมตร อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงเชียงใหม่ที่ 1
อารามแซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์

อารามแซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์  หรือ อารามเฟลอรี  เป็นแอบบีย์ของคณะเบเนดิกติน ตั้งอยู่ที่เมืองแซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์ จังหวัดลัวแร ประเทศฝรั่งเศส เป็นหนึ่งในแอบบีย์ที่มีฐานะดีที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดในบรรดาแอบบีย์ของคณะเบเนดิกตินในทวีปยุโรปตะวันตก ชื่อปัจจุบันของแอบบีย์คือ “เฟลอรี-แซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์” ที่มาจากการอ้างว่าพบเรลิกของนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซียที่นั่น ตำแหน่งที่ตั้งอยู่บนแม่น้ำลัวร์ทำให้ง่ายต่อการติดต่อกับออร์เลอ็องซึ่งเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมที่ต่อเนื่องกันมาอย่างไม่ขาดสายตั้งแต่สมัยโรมัน
อาสนวิหารออร์เลอ็อง

อาสนวิหารออร์เลอ็อง  มีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารกางเขนศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์เลอ็อง  เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ประจำตำแหน่งมุขนายกแห่งออร์เลอ็อง ตั้งอยู่ที่เมืองออร์เลอ็องในประเทศฝรั่งเศส สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอทิก 
อาสนวิหารเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายเพราะความเกี่ยวพันกับนักบุญโยนออฟอาร์คผู้เป็นวีรสตรีของฝรั่งเศส โยนออฟอาร์คเข้าร่วมพิธีมิสซาที่อาสนวิหารเมื่อค่ำวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1429 เมื่อมากู้เมืองจากการล้อมโดยฝ่ายอังกฤษ อาสนวิหารมีหน้าต่างประดับกระจกสีที่แสดงภาพวีรกรรมของโจน
อาสนวิหารอาลบี

อาสนวิหารอาลบี  หรือชื่อทางการคือ อาสนวิหารนักบุญเซซีลีอาแห่งอาลบี  เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ประจำตำแหน่งอัครมุขนายกแห่งอาลบี ตั้งอยู่ที่เมืองอาลบีในประเทศฝรั่งเศส สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอทิก 
มีการอ้างว่าอาสนวิหารนี้เป็นอาคารอิฐที่สูงที่สุดในโลกอาสนวิหารอาลบีร่วมกับเมืองเก่าอาลบีในนาม "นครมุขนายกแห่งอาลบี" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 2010
ประวัติ.
อาสนวิหารปัจจุบันเป็นอาสนวิหารที่สร้างบนคริสต์ศาสนสถานเก่า คริสต์ศาสนสถานแรกสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 และในปี ค.ศ. 666 ก็ถูกทำลายไปในเพลิงไหม้ หลักฐานที่บันทึกไว้ในปี ค.ศ. 920 กล่าวถึงคริสต์ศาสนสถานในชื่อนักบุญเซซีลีอาซึ่งเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์นักดนตรี ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็มาสร้างแทนด้วยสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ที่เป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยหิน
อาสนวิหารแบบกอทิกที่เห็นอยู่ในปัจจุบันสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1282 ถึงปี ค.ศ. 1480 ระหว่างกรณีนอกรีตของแอลบิเจนเซียนและสงครามครูเสดอันทารุณที่เป็นสงครามเพื่อกำจัดแอลบิเจนเซียนที่มีผู้สูญเสียชีวิตไปเป็นจำนวนมาก หลังจากการนองเลือดแล้วลักษณะรูปทรงของอาสนวิหารที่โดดเด่นอย่างป้อมปราการก็เป็นเครื่องเตือนถึงอำนาจของความศรัทธาของคริสเตียน
องค์ประกอบ.
อาสนวิหารสร้างแบบสถาปัตยกรรมกอทิกตอนใต้ โดยเฉพาะการมีหอระฆังที่มาสร้างในปี ค.ศ. 1492 ที่สูง 78 เมตร และทางเข้าโดยดอมีนิก เดอ ฟลอร็องส์ที่สร้างราวปี ค.ศ. 1392
ภายในอันหรูหราแพรวพราวตัดกับความเกลี้ยงเกลาขึงขังของอย่างสถาปัตยกรรมทางยุทธศาสตร์ภายนอก บริเวณร้องเพลงสวดกลางสำหรับสมาชิกของลัทธิล้อมรอบด้วยฉากกางเขน ที่ตกแต่งด้วยประติมากรรมพหุรงค์และรายละเอียดอื่น ๆ ภายใต้ออร์แกนเป็นจิตรกรรมฝาผนังภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" โดยจิตรกรเฟลมมิชไม่ทราบนาม เดิมเป็นภาพขนาด 200 ตารางเมตร แต่ตอนกลางมาถูกรื้อทิ้ง จิตรกรรมฝาผนังบนเพดานเป็นจิตรกรรมฝาผนังแบบเรอเนสซองซ์อิตาลีที่เก่าแก่ที่สุดและมีขนาดใหญ่ที่สุดในฝรั่งเศส
ออร์แกนสร้างโดยศิลปินคริสต็อฟ มุชแรลในคริสต์ศตวรรษที่ 18
โจ โรเซนธัล

โจเซฟ จอห์น โรเซนธัล (9 ตุลาคม ค.ศ. 1911 – 20 สิงหาคม ค.ศ. 2006) เป็นช่างภาพชาวอเมริกันที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ สำหรับภาพถ่ายที่เป็นดั่งสัญลักษณฺ์ของสงครามโลกครั้งที่สองที่ชื่อภาพ" การปักธงที่อิโอจิมะ" ที่ถ่ายขึ้นในระหว่างยุทธการที่อิโอโต ภาพของเขากลายเป็นหนึ่งในภาพถ่ายสงครามที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด
โรบินสัน ครูโซ

โรบินสัน ครูโซ (หรือมีชื่อเต็มภาษาอังกฤษว่า The Life and Strange Surprizing Adventures of Robinson Crusoe of York, Mariner: Who lived Eight and Twenty Years, all alone in an un-inhabited Island on the coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, where-in all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver'd by Pyrates. Written by Himself) เป็นนวนิยายของแดเนียล เดโฟ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1719 ในบางครั้งถือว่าเป็นนวนิยายฉบับแรกของภาษาอังกฤษ มีเรื่องราวเกี่ยวกับอัตชีวประวัติที่แต่งขึ้นโดยตัวละคร ที่ติดเกาะร้างอยู่ 36 ปี บนเกาะเขตร้อนชื้นอันไกลโพ้น ใกล้กับประเทศเวเนซุเอลา ที่เผชิญกับชาวอเมริกันพื้นเมือง ถูกกักขังและขัดขืน ก่อนที่จะรอดชีวิตออกมาได้ 
เนื้อเรื่องได้รับอิทธิพลจากเรื่องจริงของอเล็กซานเดอร์ เซลเคิร์ก นักล่องเรือชาวสกอตที่ติดเกาะและอยู่ในเกาะมหาสมุทรแปซิฟิก 4 ปี ที่ชื่อเกาะ "Más a Tierra" (ต่อมาในปี 1966 เกาะนี้เปลี่ยนชื่อมาเป็น เกาะโรบินสันครูโซ) ในประเทศชิลี อย่างไรก็ตามรายละเอียดของเกาะของครูโซนั้นอาจจะมาจากเกาะโตบาโก ในทะเลแคริบเบียน แต่เกาะนี้อยู่ไม่ไกลจากชายฝั่งเวเนซุเอลา ใกล้ปากแม่น้ำโอริโนโก และไม่ไกลจากเกาะทรินิแดด นอกจากนั้นดูเหมือนเดโฟจะได้รับแรงบันดาลใจจากบทประพันธ์ละติน หรือฉบับแปลอังกฤษเรื่อง "Hayy ibn Yaqdhan" ของอิบัน ตูเฟล ที่เป็นบทประพันธ์ก่อนหน้านี้ที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเกาะร้าง อีกแหล่งข้อมูลของบทประพันธ์ของเดโฟ อาจจะเป็นเรื่องราวการลักพาตัวโรเบิร์ต น็อกซ์ โดยกษัตริย์ของศรีลังกาในปี ค.ศ. 1659 ใน " Glasgow: James MacLehose and Sons (Publishers to the University), 1911.
ดนตรีสมัยคลาสสิก

สมัยคลาสสิก  เป็นยุคของดนตรีระหว่าง ค.ศ. 1750-1820 ดนตรีมีการเปิดกว้างสู่ประชาชนเป็นดนตรีนอกโบสถ์ (secular music) มากขึ้น ดนตรีสมัยคลาสสิกมีลักษณะความเป็นจริง มีความสมดุล และชัดเจนในรูปแบบ ในยุคนี้ดนตรีบรรเลงมีความเด่นกว่าเพลงร้อง ดนตรีสมัยคลาสสิกเป็นดนตรีบริสุทธิ์ (absolute music) คือ ดนตรีที่ไม่มีจินตนาการอยู่เบื้องหลัง ไม่มีบทกวีประกอบ เป็นดนตรีที่มีแต่เสียงดนตรีบริสุทธิ์ ตรงข้ามกับดนตรีในสมัยโรแมนติกที่เป็นดนตรีพรรณนา (program music) คือดนตรีที่มีเรื่องราว ยุคนี้มีกรุงเวียนนาของออสเตรียเป็นศูนย์กลางของดนตรี
ลักษณะดนตรีสมัยคลาสสิก.
ในสมัยคลาสสิกเลิกนิยมการสอดประสานของทำนอง (counterpoint) แต่หันมานิยมการใส่เสียงประสานแบบสหศัพท์ (homophony) คือการเน้นทำนองหลักเพียงแนวเดียว โดยมีแนวเสียงอื่นประสานให้ทำนองไพเราะมากขึ้น มีแนวประสานเป็นคอร์ดหรืออาร์เปจโจ (arpeggio) หลายแนวที่มีจังหวะคล้ายก้น โดยเลิกใช้แนวเบสต่อเนื่อง (basso continuo) และความสำคัญของการด้นสดหรือการแสดงเชิงปฏิภาณ (improvisation) เริ่มหมดไปในยุคนี้ เพราะดนตรีส่วนมากมีการเขียนเสียงประสานครบถ้วน คีตกวีจะระบุวิธีการบรรเลงอย่างชัดเจน
เกิดบทเพลงลักษณะใหม่ ๆ ขึ้นในยุคนี้ คือ ซิมโฟนี คอนแชร์โต และโซนาตา ลักษณะการผสมวงมีกำหนดแน่นอนว่าเป็นวงเล็กหรือวงใหญ่ คือเป็นวงดนตรีเชมเบอร์หรือวงออร์เคสตรา เพลงบรรเลงนิยมประพันธ์กันมากขึ้น เพลงร้องยังคงมีการประพันธ์อยู่เช่นเดิม อุปรากรเป็นที่นิยมชมกันมาก ผู้ประพันธ์หลายคนจึงประพันธ์แต่อุปรากรเป็นส่วนใหญ่ ลักษณะของโอเปร่าในยุคนี้จะเน้นเรื่องศิลปะการแสดงมากขึ้น มิใช่เน้นเพียงการร้องเท่านั้น
เครื่องดนตรีในยุคนี้ได้รับการพัฒนามากขึ้น ในวงออร์เคสตรามีการใช้เครื่องดนตรีครบทุกประเภท การใช้เครื่องดนตรีในสมัยคลาสสิกจะพบว่าใช้เปียโนเป็นส่วนมาก ไม่ค่อยมีการใช้ฮาร์ปซิคอร์ดอีก ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการใช้เครื่องคลาริเน็ต ฟลูต และบาสซูน
เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี

เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี (เปอร์เซีย:لیلا پهلوی, ประสูติ 27 มีนาคม ค.ศ. 1970 - สิ้นพระชนม์ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2001) พระราชธิดาพระองค์เล็กในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ชาห์และจักรพรรดินีองค์สุดท้ายแห่งอิหร่าน
พระประวัติ.
เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี พระราชธิดาพระองค์ที่ 4 ในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี เจ้าหญิงไลลามีพระเชษฐา และเชษฐภคินีดังนี้ เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน, เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี และเจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 2 นอกจากนี้พระองค์ยังมีพระเชษฐภคินีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี
เสด็จลี้ภัย.
เมื่อเจ้าหญิงมีพระชนมายุได้ 9 ชันษา ก็ได้เกิดเหตุการณ์ปฏิวัติอิสลาม พระราชวงศ์อิหร่านจึงเสด็จออกนอกประเทศ จนพระราชบิดาของเจ้าหญิง คือ พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ได้ประชวรด้วยโรคมะเร็ง และได้เสด็จสวรรคตที่ประเทศอียิปต์ในปี ค.ศ. 1980 ท่ามกลางความโศกเศร้าเสียใจของบรรดาพระราชวงศ์ รวมไปถึงเจ้าหญิงเอง ภายหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระราชบิดา พระราชวงศ์อิหร่านจึงได้ประทับ ณ สหรัฐอเมริกาเป็นการถาวร โดยเจ้าหญิงได้ศึกษาที่โรงเรียนในแมนฮัตตัน และทรงศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยบราวน์และทรงสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1992
เจ้าหญิงไลลาไม่เสกสมรส และใช้จ่ายเงินในการเดินทางระหว่างคอนเนตทิคัตกับยุโรปในแต่ละวัน โดยครั้งหนึ่งพระองค์เคยเป็นนางแบบให้กับดีไซเนอร์ วาเลนติโน จาลาวานี (Valentino Garavani) แต่ต่อมาพระองค์ได้ทุกข์ทรมานกับพระอาการไม่อยากอาหาร พระองค์จึงหมดความมั่นใจ และทรงเศร้าอย่างหนัก พระองค์ได้ทำการจ่ายค่ารักษาโรคกับคลินิกทั้งในสหรัฐอเมริกา และในสหราชอาณาจักร พระองค์ได้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนพระองค์จำนวนมากกับการพักอยู่ในโรงแรมลีโอนาร์ด (Leonard hotel) โดยเสียค่าใช้จ่ายคืนละ £450 แก่ข้าราชบริพารของพระองค์ทุกคน
สิ้นพระชนม์.
ในวันอาทิตย์ที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2001 เจ้าหญิงไลลาได้สิ้นพระชนม์ในห้องส่วนพระองค์ในโรงแรมลีโอนาร์ด กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ก่อนที่แพทย์ส่วนพระองค์จะทำการ 1930 BST โดยเจ้าหญิงได้เสวยพระโอสถ quinalbarbitone ซึ่งเป็นยากดประสาทชนิดหนึ่ง เจ้าหญิงได้ไป 5 เวลา ซึ่งหากใช้ยาชนิดนี้มากเกินไปอาจทำให้เสียชีวิตได้ ปกติยาชนิดนี้เป็นยาที่จะถูกใช้เมื่อมีอาการนอนไม่หลับ ยาชนิดนี้เป็นยาเฉพาะที่และมีส่วนผสมมาจากโคเคนจำนวนหนึ่ง โดยพระวรกายของเจ้าหญิงนั้นซูบผอมอันเนื่องมาจากภาวะไม่อยากอาหาร และเมื่อรับประทานอาหารออกมาแล้วอาเจียนออก โดยตามรายงานข่าวโดยได้ข้อมูลมาจากการชันสูตรศพของหน่วยชันสูตรศพเวสต์มินสเตอร์ ว่าเจ้าหญิงได้ขโมยยาชนิดนี้จากเคาน์เตอร์ของหมอขณะที่พระองค์มาตามนัดและนำยาไป 40 เม็ด ซึ่งมากกว่าตามที่แพทย์กำหนดไว้ถึง 2 เท่า
ในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2001 พระศพของเจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี ได้ทำการฝัง ณ สุสานปาส์ซี กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยทำการฝังใกล้กับพระอัยยิกาฝ่ายพระมารดา (ยาย) คือ นางฟาริเดห์ ดีบา (ฆอตไบ) ท่ามกลางความโศกเศร้าเสียใจของบรรดาพระบรมวงศานุวงศ์ โดยมีผู้มาร่วมพิธีได้แก่ อดีตพระราชวงศ์ฝรั่งเศส รวมไปถึงนายเฟเดอริก มิตแตร์รองด์ (Frederic Mitterand) หลานของนายฟรองซัวส์ มิตแตร์รองด์ (Francois Mitterand) อดีตประธานาธิบดีของประเทศฝรั่งเศส ส่วนพระราชวงศ์อิหร่าน ได้แก่ จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี พระมารดา, เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน, เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี และเจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 2 และพระเชษฐภคินีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 กรุงเทพและปริมณฑล ฤดูกาล 2553

ลีกภูมิภาค กรุงเทพและปริมณฑล ฤดูกาล 2553 เป็นการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตกรุงเทพและปริมณฑล ประจำปี 2553 ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 13 สโมสร จาก 5 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 4 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
ตารางคะแนน.
"อัปเดต วันพุธที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2553
เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี

เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี (ประสูติ 12 มีนาคม พ.ศ. 2506-) พระราชธิดาพระองค์กลางในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี กับจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ชาห์และจักรพรรดินีองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ปาห์ลาวี และประเทศอิหร่าน
พระประวัติ.
เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี เป็นพระราชธิดาพระองค์กลางในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี กับจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี โดยเจ้าหญิงฟาราห์นาซมีพระเชษฐา พระอนุชา และพระขนิษฐาอย่างละ 1 พระองค์ ได้แก่ มกุฎราชกุมารไซรัสเรซา, เจ้าชายอาลีเรซาที่สอง และเจ้าหญิงไลลา นอกจากนี้พระองค์ยังมีพระเชษฐภคิณีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ
เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวีทรงได้ทูลเชิญสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เพื่อทอดพระเนตรการพัฒนาของประเทศทั้งสอง เพื่อนำมาใช้ประโยชน์ในประเทศไทย ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2520
การศึกษา.
เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี ทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนพิเศษนีอาวารานในกรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน โรงเรียนอีเธล วอล์กเกอร์ ในเมืองซิมส์เบอร์รี รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา และวิทยาลัยอเมริกันไคโร กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1981-1982 พระองค์ได้ศึกษาต่อในวิทยาลัยเบนนิงตัน ในเมืองเบนนิงตัน รัฐเวอร์มอนต์ สหรัฐอเมริกา เจ้าได้รับปริญญาด้านสังคมสงเคราะห์จากมหาวิทยาโคลัมเบีย ใน ค.ศ. 1986 และปริญญาสาขาจิตวิทยาเด็กจากมหาวิทลัยเดียวกันในปี ค.ศ. 1990 
ตามรายงานของหนังสือพิมพ์ The Los Angeles Times ปี ค.ศ. 2004 กล่าวว่า เจ้าหญิงฟาราห์นาซทรงต้องการทำงานองค์กรระดับประเทศหรือยูนิเซฟ แต่ภายหลังได้รับการปฏิเสธ 
ปัจจุบันเจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี ทรงประทับอยู่ในมหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคกลางและภาคตะวันออก ฤดูกาล 2553

ลีกภูมิภาค ภาคกลางและภาคตะวันออก ฤดูกาล 2553 เป็นการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในภาคกลางและภาคตะวันออก ประจำปี 2553 ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 16 สโมสร จาก 15 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 4 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
ตารางคะแนน.
"อัปเดต วันอาทิตย์ที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
คฤหาสน์บร็อกแคมป์ตัน

คฤหาสน์บร็อกแคมป์ตัน  เป็นคฤหาสน์เกษตรกรรม (farmed estate) ที่ตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านบรอมยาร์ดในมณฑลเฮริฟอร์ดเชอร์ในอังกฤษ
สิ่งที่น่าสนใจของบร็อกแคมป์ตันคือคฤหาสน์มาเนอร์โลเวอร์บร็อกแคมป์ตันที่เป็นเป็นบ้านโครงไม้ (timber framed house) ที่สร้างมาตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1300 ตัวบ้านล้อมรอบด้วยคูและเข้าได้ทางเรือนเฝ้าประตูหน้าบ้านที่เพิ่งได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ อาณาบริเวณรอบๆ เป็นที่ดินสำหรับการเกษตรกรรม 4.0 ตารางกิโลเมตร และ ป่าโปร่งอีก 2.8 ตารางกิโลเมตร
คฤหาสน์บร็อกแคมป์ตันเป็นสิ่งก่อสร้างอยู่ในรายชื่อสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ เกรด 1 ที่ปัจจุบันเป็นขององค์การอนุรักษ์แห่งชาติแห่งสหราชอาณาจักร คฤหาสน์บร็อกแคมป์ตันได้รับการมอบให้แก่องค์การอนุรักษ์โดยนายพันจอห์น ลัทลีย์ในปี ค.ศ. 1946
คฤหาสน์ไนท์เฮย์ส

คฤหาสน์ไนท์เฮย์ส  เป็นคฤหาสน์ชนบทสมัยวิคตอเรียขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้ทิเวอร์ทันในมณฑลเดวอนในสหราชอาณาจักร
“คฤหาสน์ไนท์เฮย์ส” ที่ออกแบบโดยวิลเลียม เบิร์กสสำหรับตระกูลฮีธโคท-อาร์มอรี เป็นสิ่งก่อสร้างสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ ระดับ 1 ในปัจจุบันเป็นขององค์การอนุรักษ์แห่งชาติแห่งอังกฤษ
ซากดึกดำบรรพ์ดัชนี

ซากดึกดำบรรพ์ดัชนี  คือ ซากดึกดำบรรพ์ที่ถูกใช้เป็นตัวกำหนดและระบุระยะเวลาทางธรณีวิทยา เป็นซากดึกดำบรรพ์ที่บอกอายุได้แน่นอน เนื่องจากมีวิวัฒนาการทางโครงสร้างและรูปร่างอย่างรวดเร็ว มีความแตกต่างในแต่ละช่วงอายุอย่างเห็นเด่นชัด และปรากฏให้เห็นเพียงช่วงอายุหนึ่งแล้วก็สูญพันธุ์ไป เช่น ไทรโลไบต์ แกรปโทไลต์ ฟิวซิลินิด เป็นต้น ตัวอย่าง เช่น การพบซากดึกดำบรรพ์ไตรโลไบต์ในหินทรายแดงที่เกาะตะรุเตา จังหวัดสตูล ทำให้นักธรณีวิทยาบอกได้ว่าหินทรายแดงนั้นเป็นหินที่มีอายุประมาณ 570–505 ล้านปี หรือการพบซากดึกดำบรรพ์ฟิวซิลินิดในหินปูนที่บริเวณจังหวัดสระบุรี ทำให้นักธรณีวิทยาบอกได้ว่า หินปูนนั้นเป็นหินที่มีอายุประมาณ 286–245 ล้านปี เป็นต้น
ตารางแสดงซากดึกดำบรรพ์ดัชนีในแต่ละยุค
สิริรัตน์ ยนต์โยธินกุล

สิริรัตน์ ยนต์โยธินกุล (ชื่อเล่น: แว่น; 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 –) เป็นอดีตนักกีฬาบาสเกตบอลหญิงทีมชาติไทย ชุดเหรียญทองซีเกมส์ ครั้งที่ 18 ที่จังหวัดเชียงใหม่
ในช่วงที่สิริรัตน์เป็นนักกีฬาทีมชาติ ได้มีแฟนคลับติดตามเชียร์เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะในกลุ่มเด็กนักเรียนหญิง เนื่องจากมีรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดี ประกอบกับไว้ทรงผมคล้ายศรราม เทพพิทักษ์ จนทำให้ได้รับฉายาว่า "สาวหล่อ" หรือ "ศรราม 2"
สิริรัตน์จบการศึกษาจากโรงเรียนวัดน้อยนพคุณ ปริญญาตรี คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปริญญาโท คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ 
ละคร : น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ (รับเชิญแสดงกับโยกเยก)
ปีแยร์ บูล

ปีแยร์-ฟร็องซัว-มารี-หลุยส์ บูล  วิศวกรและนักเขียนชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากผลงานเขียนหนังสือเรื่อง "Le Pont de la Rivière Kwai" (1952) และ "La Planète des singes" (1963) ทั้งสองเรื่องถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง "เดอะบริดจ์ออนเดอะริเวอร์แคว" (1957) และ "พิภพวานร" (1963) และภาพยนตร์ภาคต่อ 
บูลเคยเป็นช่างเทคนิคของโรงงานยางพาราของอังกฤษในมลายู เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเข้าร่วมกับกองทัพเสรีฝรั่งเศสและปฏิบัติการเป็นสายลับในสิงคโปร์ จีน พม่า และอินโดจีนของฝรั่งเศส จนกระทั่งถูกจับโดยฝ่ายวิชีฝรั่งเศสที่แม่น้ำโขง และถูกนำตัวไปเป็นเชลยศึกเพื่อใช้แรงงาน 
หลังสงครามโลก เขากลับไปทำงานที่มลายู จากนั้นได้เดินทางกลับปารีส และนำประสบการณ์ระหว่างตกเป็นเชลยมาเขียนนวนิยาย "Le Pont de la Rivière Kwai" เกี่ยวกับเชลยศึกทหารสัมพันธมิตรที่ถูกทหารญี่ปุ่นเกณฑ์ไปสร้างทางรถไฟสายมรณะ ซึ่งกลายเป็นนิยายติดอันดับขายดี และถูกนำไปสร้างภาพยนตร์โดยแซม สปีเกล และเดวิด ลีน ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประจำปี 1957
ประเทศชิลีในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

ประเทศชิลี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดาระหว่างวันที่ 12 กุมภาพันธ์ – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 
แผ่นดินไหวในชิลี.
เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 เกิดแผ่นดินไหวที่ประเทศชิลี ส่งผลให้นักกีฬา ยอร์เก มานดรู และเมาอี เกย์เม เลือกที่จะไม่เข้าร่วมพิธีปิดของกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนี้เนื่องจากต้องการไว้อาลัยให้แก่ผู้เสียชีวิตจากแผ่นดินไหว โดยที่มีเพียงโนเอลเล บาราโฮน่า ที่ยังอยู่ที่แวนคูเวอร์ เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ถือธงชาติในพิธีปิด
เบอร์มิวดาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

เบอร์มิวดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดาระหว่างวันที่ 12 กุมภาพันธ์ – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ซึ่งประเทศเบอร์มิวดาได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ในส่วนของพิธีเปิด ผู้เชิญธงชาติคือ ทักเกอร์ เมอร์ฟี นักกีฬาคนเดียวของประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
ประเทศอาเซอร์ไบจานในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

ประเทศอาเซอร์ไบจาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดาระหว่างวันที่ 12 – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 นับเป็นครั้งที่สี่ของประเทศอาเซอร์ไบจานในการเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว ซึ่งเข้าร่วมทุกครั้งตั้งแต่โอลิมปิกฤดูหนาว 1998 ที่นะงะโนะ ประเทศญี่ปุ่น ในครั้งนี้อาเซอร์ไบจานได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
ในพิธีเปิด ผู้เชิญธงชาติคือ ฟ้วด กูลิเยฟ เป็นเจ้าหน้าที่ของทีมชาติอาเซอร์ไบจาน ซึ่งเป็นประเทศเดียวที่ผู้ถือธงไม่ใช่นักกีฬา
ประเทศออสเตรียในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

ประเทศออสเตรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดาระหว่างวันที่ 12 กุมภาพันธ์ – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ในครั้งนี้ ประเทศออสเตรียได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 81 คนใน 13 ชนิดกีฬา ซึ่งในครั้งแรกนั้น ประเทศออสเตรียได้ส่งนักกีฬาจำนวน 84 คนเมื่อ 25 มกราคม ค.ศ. 2010 แต่คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งออสเตรียได้ออกมาแถลงว่าได้ลดจำนวนนักกีฬาเหลือ 81 คนในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010
ประเทศออสเตรียคว้าเหรียญทอง 4 เหรียญ เหรียญเงิน 6 และเหรียญทองแดง 6 เหรียญ ซึ่งเป็นครั้งที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 รองจาก โอลิมปิกฤดูหนาว 2006 ที่ตูริน (ได้เหรียญทอง 9 เงิน 7 ทองแดง 7) และโอลิมปิกฤดูหนาว 1992 (ได้เหรียญทอง 6 เงิน 7 ทองแดง 8) ที่แอลเบิร์ทวิลล์ ฝรั่งเศส รวมเหรียญรางวัลทั้งหมด 16 เหรียญ น้อยที่สุดตั้งแต่โอลิมปิกฤดูหนาว 1994 ที่ลิลแฮมเมอร์ นอร์เวย์ ซึ่งครั้งนั้นได้ไปทั้งหมดเพียง 9 เหรียญ
ในพิธีเปิด ผู้เชิญธงชาติเป็นนักกีฬาลุจมีชื่อว่า อันเดรียส ลินเกอร์ ผู้ที่เคยได้รับเหรียญทองในกีฬาโอลิมปิกครั้งที่แล้วที่ตูริน ประเทศอิตาลี และได้เหรียญทองอีกในครั้งนี้ เชิญธงคู่กับน้องชายของเขา วอล์ฟกัง ลินเกอร์ ส่วนในพิธีปิดผู้เชิญธงชาติคือ นีนา ไรธมาเยอร์
เหรียญรางวัล.
สกีลงเขา.
สเตฟานี เคอเล่, มาริโอ มัทท์ และ ฮันเนส ไรเชลท์ ถอนตัวออกจากการแข่งขันก่อนพิธีเปิดโอลิมปิก
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

ประเทศออสเตรเลีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 12 กุมภาพันธ์ – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ในครั้งนี้เป็นผลงานที่ดีที่สุดของนักกีฬาทีมชาติออสเตรเลียในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ซึ่งได้เหรียญทอง 2 เหรียญและเหรียญเงิน 1 เหรียญ
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

ประเทศอาร์เจนตินา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 12 – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
สกีลงเขา.
ประเทศอาร์เจนตินามีนักกีฬาผ่านการตัดตัวเข้าแข่งขันกีฬาสกีลงเขาทั้งหมด 5 คน
สกีข้ามทุ่ง.
มีนักกีฬาผ่านการตัดตัวเข้าแข่งขันกีฬาสกีข้ามทุ่งทั้งหมด 1 คน
ลูช.
มีนักกีฬาผ่านการตัดตัวเข้าแข่งขันกีฬาลูชทั้งหมด 1 คน
ประเทศอันดอร์ราในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

ราชรัฐอันดอร์รา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 12 – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
จนถึงครั้งนี้ อันดอร์รายังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก แม้ว่าจะเข้าร่วมกีฬาโอลิมปิกทั้งฤดูร้อนและฤดูหนาวทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976
ประเทศแอลจีเรียในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดาระหว่างวันที่ 12 กุมภาพันธ์ – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
ประเทศแอลเบเนียในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

สาธารณรัฐแอลเบเนีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดาระหว่างวันที่ 12 กุมภาพันธ์ – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
ประเทศเคนยาในโอลิมปิก

ประเทศเคนยา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกใน ค.ศ. 1956 และส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกรายการตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นการคว่ำบาตรปี ค.ศ. 1976 และ 1980 เคนยาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวในปี พ.ศ. 2541, 2545, 2549 และ 2561 นักกีฬาชาวเคนยาได้รับรางวัลทั้งหมด 103 เหรียญจากการแข่งขันชกมวยและกรีฑาทั้งประเภทลู่และลาน ทำให้พวกเขาเป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแอฟริกันที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ในแง่ของจำนวนเหรียญรางวัลทั้งหมด โอลิมปิกฤดูร้อนครั้งล่าสุด (2008, 2012 และ 2016) ประสบความสำเร็จมากที่สุดของเคนยา โดยได้รับเหรียญรางวัลทั้งหมด 42 เหรียญรวมกัน
จำนวนผู้หญิงเคนยาที่คว้าเหรียญโอลิมปิกได้เพิ่มขึ้นอย่างมากจากครั้งแรกของพวกเขาใน ค.ศ. 1996 เป็นจำนวนมากกว่าครึ่งหนึ่งของเหรียญเคนยาใน ค.ศ. 2016 (7 เหรียญ)
นักกีฬาที่เกิดในเคนยามีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ กำลังอพยพไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสำหรับประเทศอื่น ๆ โดยเฉพาะบาห์เรน ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกปี ค.ศ. 2016 มีนักกีฬาประมาณ 20 คน รวมทั้งผู้ชนะเลิศหลายเหรียญ
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของเคนยาคือ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเคนยา ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2498
ประเทศลักเซมเบิร์กในโอลิมปิก

ประเทศลักเซมเบิร์ก คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของลักเซมเบิร์ก, คณะกรรมการโอลิมปิกและการกีฬาแห่งประเทศลักเซมเบิร์ก ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1912 และส่งทีมชุดแรกไปยังโอลิมปิกฤดูร้อน 1912 ที่กรุงสตอกโฮล์ม
มีนักกีฬาลักเซมเบิร์กเพียงสามคนเท่านั้นที่ได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน ได้แก่ นักยกน้ำหนัก โจเซฟ อัลซิน เหรียญเงินในปี ค.ศ. 1920 และนักวิ่ง โจซี่ บาร์เทล เหรียญทองในปี ค.ศ. 1952 ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 มีการค้นพบว่า มิเชล เธียโต นักวิ่งซึ่งเคยได้รับเหรียญในนามฝรั่งเศสมาก่อนนั้น แท้จริงแล้วเป็นชาวลักเซมเบิร์ก เธอาโตได้รับรางวัลเหรียญทองจากการวิ่งมาราธอนชาย
ประเทศมาดากัสการ์ในโอลิมปิก

ประเทศมาดากัสการ์ เข้าสู่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 และส่งนักกีฬาไปทุกครั้งยกเว้นปี พ.ศ. 2519 และ 2531 นักกีฬากลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในประเทศที่เคยส่งไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกคือ 10 คน ในปี พ.ศ. 2543 พวกเขาไม่เคยได้รับเหรียญรางวัล ฌอง-หลุยส์ ราเวโลมานันต์โซ ไปถึงรอบชิงชนะเลิศ 100 เมตรชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 และจบอันดับที่ 8
มาดากัสการ์ปรากฏตัวในกีฬาฤดูหนาวเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2549 และไม่สามารถแข่งขันได้อีกจนถึงปี พ.ศ. 2561
หมู่เกาะเวอร์จินในโอลิมปิก

หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1968 และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาได้ส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ยกเว้นในปี ค.ศ. 1980 เมื่อพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนที่มอสโก พวกเขายังได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 7 ครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 โดยพลาดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวปี ค.ศ. 2010 เท่านั้น เหรียญโอลิมปิกเพียงเหรียญเดียวที่หมู่เกาะเวอร์จินได้รับคือเหรียญเงินของปีเตอร์ โฮล์มเบิร์กในการแข่งขันเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988
คณะกรรมการโอลิมปิกหมู่เกาะเวอร์จินก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1967 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปีเดียวกัน
ประเทศเวเนซุเอลาในโอลิมปิก

ประเทศเวเนซุเอลา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1948 และได้ส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกรายการตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เวเนซุเอลาได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเวเนซุเอลา (COV) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1935
นักกีฬาชาวเวเนซุเอลาได้รับเหรียญทั้งหมด 19 เหรียญในการแข่งขันกีฬาฤดูร้อน ประกอบด้วย มวย (6 เหรียญ; 1 เหรียญทอง, 3 เหรียญเงิน, 2 ทองแดง) เป็นกีฬาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด นักกีฬาโอลิมปิกที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือ ยูลิมาร์ โรจาส ผู้ชนะเลิศเพียงคนเดียวของเวเนซุเอลาในเกมปกติ โดยมี 1 เหรียญทองและ 1 เหรียญเงินในรายการเขย่งก้าวกระโดดหญิง
ประเทศเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

ประเทศเยอรมนีเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ณ เมืองแวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา โดยมีนักกีฬา 153 คนเป็นตัวแทนของประเทศในการแข่งขันกีฬาทั้ง 15 ประเภท ซาราห์ เฮคเค่น นักสเก็ตลีลา ซึ่งมีอายุ 16 ปี เป็นสมาชิกทีมที่อายุน้อยที่สุด ในขณะที่อันเดร โชปป์ แชมป์ยุโรปประเภทเคิร์ลลิง เป็นสมาชิกที่มีอายุมากที่สุดที่ 44 ปี อันเดร ลังเก แชมป์โอลิมปิก 3 สมัย (บอบสเลด) ทำหน้าที่เป็นผู้เชิญธงชาติในพิธีเปิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 นักกีฬาชาวเยอรมันที่ได้รับเหรียญรางวัลจะได้รับเงินรางวัลดังนี้: 15,000 ยูโรสำหรับเหรียญทอง, 10,000 ยูโรสำหรับเหรียญเงิน และ 7,500 ยูโรสำหรับเหรียญทองแดง
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
นักบุญเดนิส

นักบุญเดนิสแห่งปารีส เรียกโดยย่อว่านักบุญเดนิส  เป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เกิดราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 ในอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อราวปี ค.ศ. 250, ค.ศ. 258 หรือ ค.ศ. 270 ที่มงมาทร์ ฝรั่งเศส อดีตบิชอปแห่งปารีส ชื่อ “Denis” แผลงมาจากชื่อโบราณ “Dionysius” 
ชีวิต.
นักบุญเกรกัวร์แห่งตูร์ กล่าวว่าเป็นเดนิสเป็นบิชอปแห่งปารีสและถูกสังหารโดยการตัดคอด้วยดาบ หลักฐานทางลายลักษณ์อักษรฉบับแรกที่เกี่ยวกับชีวิตและการเป็นมรณสักขีของนักบุญเดนิสอยู่ใน “"Passio SS. Dionysii Rustici et Eleutherii"” ที่เขียนราว ค.ศ. 600 ที่อ้างอย่างไม่ถูกต้องว่าเขียนโดยกวีเวแนนเชียส ฟอร์ทูนาทัส เท่าที่ทราบจากหนังสือเล่มนี้ เดนิสถูกส่งตัวจากอิตาลีมาเปลี่ยนผู้คนในกอลให้หันไปนับถือคริสต์ศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ซึ่งสัมพันธ์กับการส่ง “อัครทูตประจำชาวกอล” (apostles to the Gauls) ที่กล่าวกันว่าทำการส่งภายใต้ความรับผิดชอบของสมเด็จพระสันตะปาปาฟาเบียน ที่เกิดขึ้นหลังจากการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนกลุ่มเล็ก ๆ ที่ลูเทเทียโดยจักรพรรดิเดเชียส เดนิส รัสติคัส และเอลูเทเรียสผู้มาเสียชีวิตพร้อมกันจึงเดินทางไปตั้งถิ่นฐานในบริเวณ Île de la Cité บนฝั่งแม่น้ำแซน โรมัน ปารีสตั้งอยู่บนเนินสูงทางเล็ฟต์แบงค์ไกลจากแม่น้ำ
การเป็นมรณสักขี.
เดนิสขัดแย้งกับนักบวชในลัทธินอกศาสนาเพราะไปทำให้ผู้คนหันมานับถือคริสต์ศาสนาเป็นจำนวนมากถูกลงโทษประหารชีวิตโดยการตัดศีรษะที่เนินสูงในปารีสที่ปัจจุบันคือมงมาทร์ ที่น่าจะเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของดรูอิด การสังหารเดนิสและเพื่อนนักบวชเชื่อกันว่าเป็นเหตุการณ์ที่เป็นที่มาของชื่อมงมาทร์ ที่อาจจะมาจากคำว่า “mons martyrium” (เนินมรณสักขี), although in fact the name is more likely to derive from "mons mercurei et mons martis", "Mountain of Mercury and Mars" หลังจากที่ศีรษะหลุดจากบ่า เดนิสก็หยิบหัวของตนเองขึ้นมาถือและเดินต่อไปอีกหกไมล์ เทศนาไปตลอดทางซึ่งทำให้เดนิสกลายเป็นนักบุญองค์หนึ่งในบรรดา “นักบุญถือศีรษะ” (Cephalophore) ในชีวประวัตินักบุญ รายละเอียดของการเป็นมรณสักขีหนึ่งได้รับการบันทึกใน “"ตำนานทอง"” และใน “"ชีวิตของนักบุญ"” โดยบัตเลอร์ จุดที่เด็นนิสเสียชีวิตจริงหลังจากที่เดินเทศน์มาก็ได้มีการก่อสร้างโบสถ์น้อยที่ต่อมากลายเป็นมหาวิหารแซ็ง-เดอนี ซึ่งเป็นที่บรรจุพระศพของพระมหากษัตริย์และพระราชินีของฝรั่งเศสเป็นจำนวนหลายพระองค์ อีกตำนานหนึ่งกล่าวว่าร่างของเดนิสถูกโยนลงไปในแม่น้ำแซน แต่ผู้เปลี่ยนศาสนาไปดึงศพมาได้แลนำมาฝังต่อมา
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคเหนือ ฤดูกาล 2553

ลีกภูมิภาค ภาคเหนือ ฤดูกาล 2553 เป็นการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในภาคเหนือประจำปี 2553 ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 16 สโมสร จาก 16 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 4 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
ตารางคะแนน.
"อัปเดต วันอาทิตย์ที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
สหรัฐในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

สหรัฐอเมริกา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 21 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดาระหว่างวันที่ 12 กุมภาพันธ์ – 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 
ผู้ได้รับเหรียญรางวัล.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ประวัติ นาควัชระ

ประวัติ นาควัชระ มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Prawat Nagvajara เป็นนักกีฬาสกีชาวไทย ซึ่งเป็นนักกีฬาเพียงคนแรกในประเทศไทยที่ได้เข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว โดยได้เข้าแข่งขันมาแล้ว 3 ครั้ง คือ ในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2002, โอลิมปิกฤดูหนาว 2006 และโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ซึ่งปัจจุบัน นาย ประวัติอาศัยอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เขากล่าวไว้ว่าเขานั้นไม่เคยเห็นหิมะเลยจากระทั่งอายุ17 ปี ได้มาเป็นนักศึกษาปี1 ที่ Northeastern University ประเทศสหรัฐอเมริกา ตลอดเวลารับใช้ชาติเขายังได้อุทิศการสอนอยู่ที่ Drexel University ฟิลาเดลเฟีย ในปี2006 เขาได้บันทึกว่าเป็นนักกีฬาอายุมากที่สุด ในประเภทใช้ความอดทน Endurance Sport ซึ่งในขณะนั้นเขามีอายุ 47ปี 
ประวัติ.
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จาก Northeastern University ประเทศสหรัฐอเมริกา (B.S., Electrical Engineering, Northeastern University)
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จาก Northeastern University ประเทศสหรัฐอเมริกา (M.S., Electrical Engineering, Northeastern University)
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก จาก Boston University ประเทศสหรัฐอเมริกา (Ph.D., Boston University (1989)
ปัจจุบัน อ.ประวัติ นาควัชระ เป็นอ.สอนอยู่ที่ภาควิชา Electrical and Computer Engineering ณ Drexel University, Philadelphia, USA
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2553

ลีกภูมิภาค ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2553 เป็นการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประจำปี 2553 ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 16 สโมสร จาก 16 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 4 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
ตารางคะแนน.
"แก้ไขล่าสุด ตุลาคม พ.ศ. 2553
เจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 2

เจ้าชายอาลี เรซาที่ 2 ปาห์ลาวี (เปอร์เซีย:رضا پهلوی, ประสูติ 28 เมษายน ค.ศ. 1966 - 4 มกราคม ค.ศ. 2011) พระราชโอรสในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ชาห์และจักรพรรดินีองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ปาห์ลาวีและอิหร่าน
พระประวัติ.
เจ้าชายอาลี เรซาที่ 2 ปาห์ลาวี ประสูติเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1966 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์เล็กในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี พระองค์มีพระเชษฐา พระเชษฐภคิณี และพระขนิษฐา คือ เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน, เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี และเจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี นอกจากนี้พระองค์ยังมีพระเชษฐภคิณีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี
หลังจากทรงสำเร็จการศึกษาในระดับประถมศึกษา พระองค์ได้ย้ายมาประทับลี้ภัยยังสหรัฐอเมริกา ทรงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ปริญญาศิลปะ จากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย และกำลังศึกษาคณะอักษรศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์อิหร่านศึกษา และนิรุกติศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด สหรัฐอเมริกา 
พระองค์ได้คบหาดูใจกับนางสาวซาราห์ ตาบาตาบัย (Sarah Tabatabai) โดยพระองค์ทรงได้ทำการหมั้นเมื่อประมาณปี ค.ศ. 2001 โดยหากเมื่อพระองค์สำเร็จการศึกษาในราวปี ค.ศ. 2004 พระองค์อาจจะเสกสมรสกับพระคู่หมั้นหลังจากการรอคอยมายาวนาน แต่ความรักของพระองค์กับเธอก็สิ้นสุดลง พระองค์จึงได้รับสมัญญานามว่า "เจ้าชายช่างเลือก"
ทรงแสดง.
พระองค์ทรงแสดงในซีรีส์เรื่อง "V.I.P.-Schaukel" ในภาค 1 ในปี ค.ศ. 1973 และภาค 3.1 ในปีเดียวกัน โดยแสดงเป็นพระองค์เอง ("เรซา ปาห์ลาวี") และแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Hannity & Colmes" ภาค 1 ในปี ค.ศ. 2006 โดยแสดงเป็นพระองค์เองเช่นกัน
การสิ้นพระชนม์.
ในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2554 เจ้าชายอาลี เรซา ทรงกระทำอัตวินิบาตกรรมด้วยพระแสงปืนในบ้านพักในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา สาเหตุเกิดจากโรคซึมเศร้าที่มีมายาวนานตั้งแต่การสูญเสียพระราชบิดา และเจ้าหญิงไลลา พระขนิษฐาองค์เล็ก รวมไปถึงการวิตกกังวลเกี่ยวกับการเมืองของอิหร่าน สิริพระชนมายุได้ 44 พรรษา
ขณะเดียวกันที่สถานีโทรทัศน์ของประเทศอิหร่าน ได้มีการพาดหัวข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ไว้ว่า "ลูกชายอดีตเผด็จการแห่งอิหร่านฆ่าตัวตาย" ส่วนในเว็บไซต์และเครือข่ายสังคมออนไลน์ที่เป็นสื่อหลักของการต่อต้านรัฐบาลอิหร่านของชาวอิหร่านพลัดถิ่นได้แสดงปฏิกิริยาต่อต้านรัฐบาลชุดปัจจุบันของอิหร่านที่ปกครองอย่างเข้มงวด มีการส่งคำไว้อาลัยและแสดงความเสียใจต่อการจากไปของพระองค์
เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน ได้ออกแถลงการณ์ในเว็บไซต์ส่วนพระองค์เพื่อไว้อาลัยการจากไปของพระอนุชา ความว่า "นี่เป็นอีกครั้ง ที่เราร่วมชะตากรรมเดียวกับพระมารดา พระบิดา และเครือญาติของเหยื่ออีกมากมายในช่วงเวลาแห่งความมืดมิดของประเทศของเรา" ส่วนสภาอเมริกัน-อิหร่านแห่งชาติออกแถลงการณ์แสดงความเสียใจต่อโศกนาฏกรรมนี้
กนกอร บุญมา

นางสาวกนกอร บุญมา (8 กันยายน พ.ศ. 2495) นางสาวไทย พ.ศ. 2515 เป็นปีสุดท้ายในยุคที่ 3 ของการประกวดนางสาวไทย ผู้ได้รับตำแหน่งในปีนั้น คือ กนกอร บุญมา สาวงามจากจังหวัดฉะเชิงเทรา โดยมีผู้ส่งเข้าประกวดคือโรงเรียนเสริมสวยแอนนา และมีรองนางสาวไทยอีก 4 คน ได้แก่:
โดยมี ภรินทร กรเพชร เป็นขวัญใจช่างภาพ ประจำปี 2515 และ รุ่งทิวา ศรีวรกุล ได้เป็น นางงามชุดไทยจิตรลดา
กนกอร บุญมา หรือ วัชรี เภามา พื้นเพเดิมเป็นชาวแปดริ้ว จังหวัดฉะเชิงเทรา อดีตนักเรียนเสริมสวยจากโรงเรียนเสริมสวยแอนนา เข้าร่วมประกวดนางสาวไทยโดยการชักชวนของอาจารย์ อรุณี สามโกเศศ เจ้าของ โรงเรียนเสริมสวยแอนนา เธอเป็นนางสาวไทยคนที่ 21 ของประเทศไทย เธอเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาลที่ประเทศกรีซ ในปี 2516 ร่วมกับสาวงามอีกเกือบร้อยประเทศทั่วโลก แม้ว่าจะไม่ได้รับตำแหน่งใดๆ กลับมา แต่เธอก็ได้ฝากรอยยิ้มและไมตรีจิตอันดีงามของชาวไทยไปเผยแพร่แก่ชาวโลกอย่างดียิ่ง
กนกอร บุญมา ปัจจุบันหลังจากสมรสกับ สุวิทย์ พงษ์จรัสพันธุ์ เมื่อ 18 พฤษภาคม 2518 แล้ว กนกอรได้มาเป็นแม่บ้านอย่างเต็มตัว รวมไปถึงช่วยดำเนินธุรกิจปั๊มน้ำมันเชลล์ สุรนารีบริการ และห้างหุ้นส่วนจำกัดอุปกรณ์ค้าไม้ของสามี ที่อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา