pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
เรือนจำอาบาชิริ

เรือนจำอาบาชิริ (; โรมาจิ: "Abashiri Keimusho") เป็นเรือนจำในนครอาบาชิริ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ที่เปิดในปี ค.ศ. 1890 เป็นเรือนจำที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดในประเทศญี่ปุ่น ใกล้กับแม่น้ำอาบาชิริและอยู่ทางตะวันออกของภูเขาเท็นโตะ เป็นที่คุมขังนักโทษที่มีโทษจำคุกน้อยกว่าสิบปี ส่วนเก่าของเรือนจำถูกย้ายไปยังเชิงเขาของภูเขาเท็นโตะในปี ค.ศ. 1983 ซึ่งถูกใช้เป็นพิพิธภัณฑ์เรือนจำแห่งเดียวในประเทศ
พิพิธภัณฑ์.
ในปี ค.ศ. 1983 ส่วนเก่าของเรือนจำถูกย้ายไปยังเชิงเขาของภูเขาเท็นโตะและเปิดทำการในฐานะพิพิธภัณฑ์เรียกว่า พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ  เป็นพิพิธภัณฑ์เรือนจำเพียงแห่งเดียวในประเทศ ในปี ค.ศ. 2016 อาคารแปดหลังที่ได้รับการอนุรักษ์ที่พิพิธภัณฑ์ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญโดยทบวงวัฒนธรรม โดยมีสองหลังที่ได้ขึ้นทะเบียนในฐานะทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้
ในบันเทิงคดี.
ในซีรีส์มังงะในปี พ.ศ. 2557 เรื่อง"โกลเดนคามุย"ซึ่งเป็นเรื่องราวภายหลังสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น มีเหตุการณ์เกี่ยวกับการโจมตีเรือนจำอาบาชิริซึ่งเป็นเหตุการณ์สำคัญหนึ่งของเนื้อเรื่อง
โยชิเอะ ชิราโตริ

โยชิเอะ ชิราโตริ (; โรมาจิ: "Shiratori Yoshie"; 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1907 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979) เป็นชาวญี่ปุ่นที่เกิดในจังหวัดอาโอโมริ มีชื่อเสียงจากการแหกคุก 4 ครั้งจากเรือนจำที่แตกต่างกัน 4 แห่ง ทำได้ชิราโตริได้เป็นตัวเอกปฏิลักษณ์ในวัฒนธรรมญี่ปุ่น มีอนุสรณ์สถานของชิโรโตริที่พิพิธภัณฑ์เรือนจำอาบาชิริ
มีเรื่องเล่ามากมายที่บรรยายถึงการแหกคุกของชิโรโตริ แต่รายละเอียดบางอย่างอาจเป็นคติชาวบ้านมากกว่าข้อเท็จจริง
ในสื่อ.
นวนิยายเรื่อง"ฮาโงกุ"ของอากิระ โยชิมูระสร้างจากชีวประวัติของชิราโตริ
ตัวละครชิราอิชิ โยชิทาเกะในมังงะ"โกลเดนคามุย"โดยซาโตรุ โนดะ ได้รับการเผยในบทสัมภาษณ์ของผู้เขียนว่าอิงและตั้งชื่อตามชิราโตริ
พิพิธภัณฑ์บ้านฟัยซุลลา โฆจายิฟ

พิพิธภัณฑ์บ้านฟัยซุลลา โฆจายิฟ  หรือชื่อเดิมว่า พิพิธภัณฑ์บ้านพ่อค้ามั่งมี  เป็นอาคารอนุรักษ์ ตั้งชื่อตามรัฐบุรุษฟัยซุลลา โฆจายิฟ ตั้งอยู่ในเมืองบูฆอรอ ประเทศอุซเบกิสถาน พิพิธภัณฑ์บ้านนี้ตั้งอยู่ภายในอาคารที่เป็นอะพาร์ตเมนต์ พิพิธภัณฑ์มีเนื้อที่ 3 เฮกตาร์ ประกอบไปด้วยสองส่วนซึ่งมีลานกลางภายในของตนเองแยกสำหรับผู้ชายกับผู้หญิง หลังโฆจายิฟเสียชีวิตลง อาคารหลังนี้ถูกทิ้งร้าง กระทั่งในปี 2023 ได้มีการสร้างและบูรณะพิพิธภัณฑ์บ้านหลังนี้ขึ้นใหม่เพื่อเปิดให้นักท่องเที่ยวและสาธารณชนเข้าชม
นิทรรศการ.
อาคารหลังนี้ประกอบด้วยนิทรรศการกว่า 500 ชิ้น เช่น
พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ (; โรมาจิ: "Hasegawa Machiko Bijutsukan") เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในเขตเซตางายะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 ถึง ค.ศ. 1974 มาจิโกะ ฮาเซงาวะวาดการ์ตูนช่อง"ซาซาเอะซัง" เกี่ยวกับครอบครัวธรรมดาในญี่ปุ่นที่นำโดยซาซาเอะ แม่และภรรยาของครอบครัวที่มีอัธยาศัยดี การ์ตูนช่องประสบความสำเร็จอย่างมากและส่วนใหญ่ตีพิมพ์เป็นรายวันในหนังสือพิมพ์"อาซาฮิชิมบุง" ความนิยมของ"ซาซาเอะซัง"ในประเทศญี่ปุ่นเทียบได้กับ"พีนัตส์" การ์ตูนช่องของอเมริกา ฮาเซงาวะยังเป็นนักสะสมผลงานศิลปะ สิ่งสะสมของเธอและของมาริโกะน้องสาวได้รับการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ 
พิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพวาดต้นฉบับ ตุ๊กตาดินเหนียว และภาพจิตกรรม ตลอดจนถึงผลงานของศิลปินชาวญี่ปุ่นและชาวตะวันออก
วัดกุฎีทอง (จังหวัดสิงห์บุรี)

วัดกุฎีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเชี่ยว อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา 
วัดกุฎีทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 เดิมมีชื่อว่า วัดโพไชย แต่ชาวบ้านเรียก วัดบ้านทราย เนื่องจากที่ตั้งวัดเดิมเป็นบริเวณที่กระแสน้ำพัดพุ่งตรงเข้าหาฝั่งพอดี ทำให้ตลิ่งพัง
จึงได้ จึงได้ย้ายวัดหนีลึกเข้าไป พร้อมทั้งจัดการบูรณะวัดขึ้นใหม่ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกุฎีทอง" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2476 หลวงพ่อนา ควรคุณ ได้ดำเนินการย้ายวัดลึกเข้าไปอีกเป็นครั้งที่ 2 เพื่อความสงบในการใช้สถานที่ของสงฆ์ รวมถึงป้องกันฤดูน้ำหลากที่แต่ละปีตลิ่งจะพังลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 37 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย สูง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20.60 เมตร ยาว 30.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ .2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปลักษณะเหมือนเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 โดยหลวงพ่อปัญญา อุตมะพิชัย หอสวดมนต์ กว้าง 10.20 เมตร ยาว 16.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.2 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2436
มุน จง-อ็อบ

มุน จง-อ็อบ (เกิด 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995) หรือที่รู้จักในชื่อ Jongup เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ นักเต้นและนักแสดง เขาเดบิวต์ในฐานะไอดอลในกลุ่มสมาชิกหกคนชื่อ บี.เอ.พี ภายใต้ TS Entertainment ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นนักร้องเสริมตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 จนถึงยุบวงในปี ค.ศ. 2019 หลังจากที่เขาออกจากทีเอสเอนเตอร์เทนเมนต์ เขาได้ปล่อยเดบิวต์อัลบั้มเดี่ยวชื่อ "Headache" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020
รุ่นของผู้นำจีน

รุ่นของผู้นำจีน  เป็นศัพท์ที่นักประวัติศาสตร์ใช้เพื่ออธิบายช่วงเวลาที่แตกต่างกันของการเป็นผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และในความหมายกว้าง ๆ ยังหมายการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องในอุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน นักประวัติศาสตร์ได้ศึกษาช่วงเวลาต่าง ๆ ของการพัฒนาของรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนโดยอ้างอิงจาก "รุ่น" เหล่านี้ 
เส้นเวลา.
กราฟิกเส้นเวลาภาษาจีนแบบย่อของการเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสตจีนจนถึงปี พ.ศ. 2555 แถบสีแดงหมายถึงเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน สีเหลืองหมายถึงนายกรัฐมนตรี แถบสีเทาแสดงช่วงเวลาเฉพาะของประวัติศาสตร์จีนแผ่นดินใหญ่จากมุมมองของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่แหล่งโบราณคดีแอฟรอซียอบ นครโบราณที่ถูกมองโกลเข้าโจมตีในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อาคารพิพิธภัณฑ์และแหล่งโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครซามาร์กันต์ ประเทศอุซเบกิสถาน แอฟรอซียอบ  เป็นชื่อของกษัตริย์ในตำนานและวีรบุรุษแห่งทูรอน นิทรรศการถาวรภายในพิพิธภัณฑ์มุ่งนำเสนอประวัติศาสตร์ของนครแอฟรอซียอบและภูมิภาคโดยรอบ อาคารพิพิธภัณฑ์เป็นผลงานออกแบบโดยบัฆดาซาร์ อาร์ซูมันยัน สถาปนิกชาวอาร์มีเนีย ใน ค.ศ. 1970 (สมัยที่สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต) พิพิธภัณฑ์เปิดตัวตรงกับการเฉลิมฉลอง 2,500 ปีของการสถาปนานครซามาร์กันต์ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็นโถง 5 โถงซึ่งแทนวิถีชีวิตห้าช่วงภายในป้อมปราการแอฟรอซียอบ
นอกจากนิทรรศการซึ่งจัดแสดงโบราณวัตถุที่ขุดพบในซากนครแอฟรอซียอบและในซามาร์กันต์แล้ว พิพิธภัณฑ์ยังมีโบราณวัตถุจากภูมิภาคโดยรอบ และมีนิทรรศการที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการสถาปนานครซามาร์กันต์ โบราณวัตถุที่มีจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ เช่น ดาบ มีด ผอบ ธนู เหรียญ เครื่องดินเผา เอกสารโบราณ หนังสือ รูปปั้น ประติมากรรม และวัตถุในชีวิตประจำวันของคนในยุคโบราณ ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่า 22,000 ชิ้น โดยชิ้นสำคัญคือจิตรกรรมฝาผนังแอฟรอซียอบจากพระราชวังซามาร์กันต์ สร้างสรรค์ขึ้นในสมัยจักรวรรดิเอฆชีด (คริสต์ศตวรรษที่ 7–8)
ใน ค.ศ. 2015 ภายใต้ความร่วมมือกับประเทศอาเซอร์ไบจาน ได้มีการเปิดตัวศาลาอาเซอร์ไบจานภายในพิพิธภัณฑ์ขึ้น โดยจัดแสดงวัตถุที่นำเสนอประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของอาเซอร์ไบจาน มีตัวอย่างชิ้นงานที่แทนวัฒนธรรมเชิงวัตถุ เครื่องแต่งกายพื้นถิ่นเช่นหมวกและแคลาฆายือ และพรมอาเซอร์ไบจานเป็นต้น
พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี

พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี (Erebuni Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1968 ตรงกับโอกาสการเฉลิมฉลองการสถาปนานครเยเรวานครบ 2750 ปี พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่เชิงเขาอารีน แบร์ด (Arin Berd hill) ที่ซึ่งบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของป้อมปราการเอเรบูนีซึ่งได้รับการขุดค้น ฟื้นฟูสภาพ และแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์
ป้อมปราการเอเรบูนีสร้างขึ้นจากอิฐเปลือยเป็นหลัก ภายในเป็นที่ตั้งของวิหารเทพเจ้าฆาลดี (Khaldi) กำแพงภายในของวิหารประดับด้วยภาพเขียนปูนเปียกที่สวยงาม นักโบราณคดีได้ค้นพบคาราส (karasses) หรือเหยือกบรรจุไวน์ขนาดใหญ่ฝังอยู่ภายในพื้นดิน ในระหว่างการขุดค้นยังค้นพบฐานสำหรับใช้ปั้นเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเซรามิกส์ และวัตถุอื่นสำหรับชีวิตประจำวัน ของสะสมโบราณวัตถุจำนวนมากช่วยให้เข้าใจวิถีชีวิตในป้อมปราการและวิถีชีวิตของผู้คนภายใน พิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุรวม 12,235 ชิ้น ก่อสร้างขึ้นโดยแบบที่ออกแบบโดยสถาปนิก บาฆดาซาร์ อาร์โซว์มานียัน (Baghdasar Arzoumanian) และ ชมาวอน อาเซตียัน (Shmavon Azatian) ร่วมกับประติมากร อารา ฮารูตีอูนียัน (Ara Harutiunian) พิพิธภัณฑ์ยังมีสาขาอยู่ที่เชงงาวีท (Shengavit) และ คามีร์บลูร์ (Karmir Blur) ซึ่งมีวัตถุจักแสดง 5,288 และ 1,620 ชิ้นตามลำดับ ประติมากรรมของพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ของรัฐโบราณอูราร์ตู (Urartu) โดยแสดงออกในรูปของการแสดงออกที่ยืดหยุ่น อารา ฮารูตีอูนียันยังได้รับวุฒิบัตรจากสภาสถาปนิกแห่งสหภาพโซเวียตจากผลงานประติมากรรมที่ประดับพิพิธภัณฑ์นี้
เรือนจำเก่าเจียอี้

เรือนจำเก่าเจียอี้  เป็นอดีตเรือนจำที่ตั้งอยู่ที่ 140 ถนนเหวย์ซิน เขตตะวันออก นครเจียอี้ ประเทศไต้หวัน ได้รับการบูรณะและเปิดใหม่ในฐานะ พิพิธภัณฑ์เรือนจำเจียอี้  ในปี ค.ศ. 2011 ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของไต้หวันในปี ค.ศ. 2005
ประวัติ.
เรือนจำเจียอี้เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1922 ภายใต้ชื่อว่าเรือนจำไถหนาน สาขาเจียอี้ ในปี ค.ศ. 1994 เรือนจำเจียอี้ถูกย้ายไปยังเมืองลู่เฉ่าในอำเภอเจียอี้
สถาปัตยกรรม.
ลักษณะเด่นของเรือนจำเก่าเจียอี้คือการจัดวางห้องขังไปตามแนวรัศมีโดยมีโถงของเจ้าหน้าที่อยู่ที่ศูนย์กลางของรัศมี แตกต่างจากเรือนจำแบบสรรพทัศน์ (panopticon) โดยภายในห้องขังแต่ละห้องไม่สามารถมองเห็นโดยเจ้าหน้าทีในโถงกลางได้ เว้นแต่จะเดินเข้าไปในห้องขังแต่ละห้อง อาคารเรือนจำที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันนี้คือเรือนจำอาบาชิริ ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์อินเดีย (ลอนดอน)

พิพิธภัณฑ์อินเดีย  เป็นอดีตพิพิธภัณฑ์ในลอนดอนที่จัดแสดงวัตถุที่เกี่ยวกับประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1801 และยุบเลิกไปในปี 1879 หลังจากนั้นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้กระจายไปทั่ว บางส่วนได้ถูกรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน
ประวัติศาสตร์.
พิพิธภัณฑ์เป็นของบริษัทอินเดียตะวันออก ตั้งขึ้นในปี 1801 ภายในอีสต์อินเดียเฮาส์บนถนนลีเดินฮอลล์ในลอนดอน ผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์คือ ชาลส์ วิลคินส์ นักบูรพคดีศึกษา ซึ่งเคยอาศัยในอินเดียระหว่างปี 1770 ถึง 1786 ในฐานะเจ้าพนักงานของบริษัทอินเดียตะวันออก และว่ากันว่าเป็นชาวอังกฤษคนแรกที่เข้าใจภาษาสันสกฤตโดยแจ่มแจ้ง
หลังบริษัทอินเดียตะวันออกยุบเลิกไปเมื่อปี 1858 ได้มีการตั้ง อินเดียออฟฟิซ ขึ้นแทน และในปี 1861 พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายของสะสมไปอยู่ที่ฟีเฟเฮาส์ที่ไวทอลล์ ส่วนอีสต์อินเดีนเฮาส์ถูกทุบทิ้งในปี 1863 ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ในเวลานั้นคือจอห์น ฟอบส์ วัตซัน ในปี 1869 ได้ย้ายของสะสมไปยังอินเดียออฟฟิซ และในปี 1875 ได้ย้ายไปตั้งชั่วคราวที่พิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์วิคทอเรียแอนด์อัลเบิร์ท)
พิพิธภัณฑ์ยุบเลิกไปในปี 1879 ของสะสมส่วนใหญ่ถูกโอนย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์บริทิช, คีวการ์เดินส์ และส่วนอินเดียของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต

พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต (V&A) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในลอนดอน และเป็นพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะประยุกต์, ศิลปะเพื่อการตกแต่ง และ การออกแบบ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีของสะสมเป็นการถาวรมากกว่า 2.27 ล้านชิ้น พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1852 และตั้งชื่อตามราชินีวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ต
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตตั้งอยู่ในเขตเคนซิงทันแอนด์เชลซี ในย่านอัลเบอร์เทอพอลิส ที่ซึ่งมีหน่วยงานทางวัฒนธรรมมากมายที่เกี่ยวข้องกับเจ้าชายอัลเบิร์ตตั้งอยู่ เช่น อัลเบิร์ตเมเมอเรียล, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์, รอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ และ อิมพีเรียลคอลเลจลอนดอน พิพิธภัณฑ์เป็นองค์การสาธารณะนอกกรมภายใต้การสนับสนุนของกรมกิจการดิจิทัล วัฒนธรรม สื่อ และกีฬา พิพิธภัณฑ์ไม่เก็บค่าเข้าชมเช่นเดียวกับหลายพิพิธภัณฑ์ของอังกฤษ
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตมีพื้นที่ขนาด และมีโถงจัดแสดง 145 ห้อง ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีอายุย้อนกลับไปถึง 5,000 ปี ตั้งแต่ยุคโบราณจนปัจจุบัน จากวัฒนธรรมในยุโรป อเมริกาเหนือ แอฟริกาเหนือ และเอเชีย วัตถุสะสมทั้งเครื่องเซรามิกส์, แก้ว, ผ้า, เครื่องแต่งกาย, เครื่องเงิน, เครื่องโลหะ, อัญมณี, เฟอร์นิเจอร์, วัตถุจากยุคกลาง ประติมากรรม ภาพเขียน งานพิพม์ ถือว่ามากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
พิพิธภัณฑ์มีของสะสมจำพวกประติมากรรมยุคหลังคลาสสิกที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีวัตถุจากยุคเรนเนสซองส์ของอิตาลีมากที่สุดนอกประเทศอิตาลี แผนกเอเชียยังมีศิลปะจากเอเชียใต้ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และโลกอิสลาม ของสะสมจากเอเชียตะวันออกของพิพิธภัณฑ์ถือว่าดีที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป โดยเฉพาะงานโลหะและงานเซรามิกส์ ส่วนของสะสมอิสลามถือว่าใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
นับตั้งแต่ปี 2001 พิพิธภัณฑ์ได้เริ่มโครงการบูรณะปรับปรุงมูลค่า 150 ล้านปอนด์ โถงจัดแสดงยุโรปศตวรรษที่ 17-18 เปิดในปี 2015 หลังการบูรณะปรับปรุงห้องแอสตัน เว็บส์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมี ยังวีแอนด์เอ ในลอนดอนตะวันออกเป็นพิพิธภัณฑ์สาขา รวมถึงยังมีโครงการวีแอนด์เออีสต์ซึ่งมีแผนจะสร้างเช่นกัน สาขาแรกนอกลอนดอนคือวีแอนด์เอดันดี เปิดให้บริการในปี 2018
พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ

พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ (; โรมาจิ: "Abashiri Shiritsu Bijutsukan") เป็นพิพิธภัณฑ์จดทะเบียนที่เปิดในนครอาบาชิริ จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2515 ในฐานะพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งที่สอง และเป็นแห่งที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะบนเกาะ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับศิลปินในภูมิภาคโอค็อตสค์และยังมีการจัดนิทรรศการชั่วคราวด้วย
เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา

เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3 ตำบลตาสิทธิ์ ในอำเภอปลวกแดง จังหวัดระยอง เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลที่ตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2523 และยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลปี พ.ศ. 2542 ปัจจุบันเป็นเทศบาลตำบลและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ประชากรน้อยที่สุดในประเทศไทย
ที่ตั้งและอาณาเขต.
เทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยามีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใกล้เคียงดังนี้
ลักษณะภูมิประเทศ.
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา มีลักษณะภูมิประเทศเป็นเนินลูกคลื่น สลับสูงต่ำความลาดเท 3.5% ลักษณะเป็นดินร่วนปนทรายระบายน้ำได้ดี และมีอ่างน้ำหนองค้างคาว (สปริงเวย์) ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ พื้นที่ของเทศบาลฯ แบ่งพื้นที่ออกเป็น 3 ลักษณะ คือ
การศึกษาและศาสนา.
การศึกษาภายในเขตเทศบาล ประกอบด้วยโรงเรียนสังกัดเขตพื้นที่การศึกษาฯ คือ โรงเรียนชุมชนบริษัทน้ำตาลตะวันออก และศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยา ประชาชนในเขตเทศบาลตำบลจอมพลเจ้าพระยาส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ และมีวัดอยู่ในเขตเทศบาล 1 วัด คือ วัดจอมพลเจ้าพระยา
ประชากร.
พื้นที่เทศบาลในระยะเวลาที่เริ่มจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลในปี พ.ศ. 2523 มีประชากรทั้งสิ้น 2,519 คน ปัจจุบันมีจำนวนประชากรเหลือเพียง 388 คน แบ่งเป็นชาย 196 คน หญิง 190 คน (เดือนธันวาคม 2565) เป็นเทศบาลตำบลที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดระยองและประเทศไทย 
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้คงเดิมเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
มาเตนาดารัน

มาเตนาดารัน (Matenadaran) หรือชื่อทางการ สถาบันต้นฉบับตัวเขียนโบราณเมซโรป มาฌโดช  เป็นพิพิธภัณฑ์ ที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียน และสถาบันเพื่อการค้นคว้าวิจัย ตั้งอยู่ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย และเป็นสถานที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียนภาษาอาร์มีเนียที่ใหญ่ที่สุดในโลก
มาเตนาดารันตั้งขึ้นในปี 1959 เพื่อดูแลรักษาต้นฉบับตัวเขียนของคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนียที่เดิมทีเก็บรักษาที่เอจมียัตซินและต่อมาถูกส่งต่อให้เป็นของรัฐ นับจากนั้นมีการเพิ่มเติมของสะสมเข้ามาโดยเฉพาะจากของที่บริจาคโดยบุคคลต่าง ๆ ชื่อทางการของสถาบันตั้งขื่อตามเมซโรป มาฌโดช ผู้ประดิษฐ์อักษรอาร์มีเนีย รูปปั้นของเขาปรากฏตั้งอยู่ที่ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ ของสะสมต้นฉบับตัวเขียนของสถาบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำโลกของยูเนสโก
มาเตนาดารันตั้งอยู่ที่เชิงเขาเล็ก ๆ ในทางขอบตอนเหนือของถนนมาฌโดช ซึ่งเป็นถนนที่กว้างที่สุดในเยเรวานกลาง อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์ หรือที่เรียกว่าอาคารหลัก ได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็นอาคารมหึมา และโดดเดี่ยว นักเขียนและนักเดินทางชาวรัสเซียบระะยายว่าอาคารนี้เป็นพระราชวังเมื่อมองด้วยมุมของมิติและสถาปัตยกรรม อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์แห่งชาติโดยรัฐบาลอาร์มีเนีย
อาคารหลังเก่านี้สร้างขึ้นระหว่างปี 1945 ถึง 1958 โดยมีช่วงพักก่อสร้างในระหว่างปี 1947 ถึง 1953 เนื่องจากขาดแคลนแรงงานฝีมือ อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก มาร์ก กรีกอรียัน โดยได้อิทธิพลจากสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียยุคกลาง มูรัด ฮัสรัตยัน ระบุว่าฟาซาดของอาคารนี้ได้อิทธิพลมาจากโบสถ์อัครทูตที่อานี ซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 อานีเป็นราชธานีของอาร์มีเนียยุคบากราตีด
พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย

พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย หรือ พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อยในฮาโกเนะ (; โรมาจิ: "Hoshi no Ōjisama Myūjiamu") เป็นพิพิธภัณฑ์ในเขตเซ็งโงกูฮาระ เมืองฮาโกเนะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับตัวละครในนวนิยายเรื่อง "เจ้าชายน้อย" โดยอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี พิพิธภัณฑ์เปิดในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีชาตกาลของแซ็งแตกซูว์เปรีทั่วโลก พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงอย่างถาวรในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2566 ในคำแถลงการณ์ของพิพิธภัณฑ์ระบุว่าการขาดผู้เยี่ยมชมเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 และการทรุดตัวของอาคารเป็นสาเหตุของการปิดให้บริการ
พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม

พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม (บอสเนีย: "Muzej ratnog djetinjstva"; War Childhood Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เปิดให้บริการครั้งแรกในเดือนมกราคม 2017 ภายในนำเสนอประสบการณ์ของผู้ที่ในวัยเด็กมีชีวิตผ่านสงครามในบอสเนียโดยบอกเล่าผ่านทางวัตถุ วิดีโอคำบอกเล่า และบางส่วนจากประวัติศาสตร์มุขปาฐะ ในปี 2018 พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลสภาพิพิธภัณฑ์ยุโรปในสาขารางวัลพิพิธภัณฑ์ยุโรปแห่งปี
โครงการนี้เริ่มต้นในปี 2010 โดยยัสมินโค ฮาลีโลวิช (Jasminko Halilovic) นักธุรกิจชาวซาราเยโว นักเคลื่อนไหว และ "เด็กยุคสงคราม" ("war child") ใช้ช่องทางออนไลน์เพื่อเก็บรวบรวมการรื้อฟื้นความทรงจำของผู้ใหญ่ตอนต้นที่มีวันเด็กผ่านสงครามบอสเนีย มีผู้ส่งความทรงจำของตนเข้าร่วมมากกว่า 1,000 ชิ้น ฮาลีโลวิชรวบรวมเนื้อหาเหล่านี้ตีพิมพ์เป็นหนังสือในปี 2013 หนังสือดังกล่าวได้รับการแปลเป็นภาษาเยอรมันและญี่ปุ่น ในระหว่างการติดต่อประสานงานกับบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เขาได้พบว่าบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เหล่านี้ยังมีวัตถุเฉพาะพิเศษบางอย่างที่ผูกพันกับความทรงจำเหล่านี้ เขาเริ่มต้นทำงานกับคณะทำงานคนอื่น ๆ เพื่อพัฒนาของสะสมของพิพิธภัณฑ์ขึ้น และเก็บรวบรวมวัตถุกว่า 3,000 ชิ้น และคำบอกเล่ามากกว่า 60 เรื่อง จากปากบุคคลจริง
ในเดือนพฤษภาคม 2016 พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงครามได้จัดนิทรรศการชั่วคราวแรกขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ ตามด้วยมีการจัดนิทรรศการอีกในเมืองเซนีซา และ วีโซโค ในปี 2017 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดตัวนิทรรศการถาวรขึ้น ตั้งอยู่บนถนนโลกาวีนาในซาราเยโว
วัตถุของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งบันทึก ของเล่น ภาพถ่าย เสื้อผ้า และวัตถุอื่น ๆ อีกหลากหลายที่ได้รับบริจาคโดยผู้รอดชีวิตจากช่วงสงคราม วัตถุทั้งหมดนี้นำเสนอควบคู่กับคำบอกเล่าเรื่องราวในรูปบุคคลที่หนึ่ง จากบุคคลที่เป็นคนบริจาควัตถุนี้ให้ นอกจากวัตถุแล้ว ผู้เข้าชมยังสามารถรับฟังคำบอกเล่าจากปากของผู้รอดชีวิตและบทสัมภาษณ์เช่นกัน
ยุทธการที่กัรบะลาอ์

ยุทธการที่กัรบะลาอ์  เป็นการสู้รบระหว่างกองทัพของยะซีดที่ 1 เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์ที่ 2 กับกองทัพขนาดเล็กที่นำโดยฮุซัยน์ อิบน์ อะลี หลานชายของศาสดามุฮัมมัด ยุทธการนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 680 (10 มุฮัรร็อม ฮ.ศ. 61) สนามรบตั้งอยู่ที่เมืองกัรบะลาอ์ ซาวัด (ตอนใต้ของอิรักในปัจจุบัน)
มุอาวิยะฮ์ที่ 1 เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์แรก (ครองราชย์ ค.ศ. 661–680) เสนอยะซีด โอรสของตนเป็นผู้สืบทอดก่อนพระองค์จะสวรรคต การแต่งตั้งยะซีดได้รับการโต้แย้งจากบรรดาบุตรของเศาะฮาบะฮ์ (สหายของศาสดา) รวมถึงฮุซัยน์ บุตรของอะลี อิบน์ อะบี ฏอลิบ เคาะลีฟะฮ์รอชิดูนองค์ที่ 4 และอับดุลละฮ์ อิบน์ อัลสุบัยร บุตรของสุบัยร อิบน์ อัล-เอาวาม เมื่อมุอาวิยะฮ์สวรรคตในปี ค.ศ. 680 ยะซีดเรียกร้องความสวามิภักดิ์จากฮุซัยน์และผู้เห็นต่างคนอื่น ๆ แต่ฮุซัยน์ปฏิเสธและลี้ภัยจากนครอัลมะดีนะฮ์ไปยังนครมักกะฮ์ อีกด้านหนึ่งชาวเมืองกูฟะฮ์อันเป็นศูนย์กลางของฝ่ายอะลีและเกลียดชังอุมัยยะฮ์ ส่งคำเชิญให้ฮุซัยน์มาที่เมืองนี้เพื่อก่อการกบฏล้มล้างยะซีด ระหว่างที่ฮุซัยน์เดินทางไปที่กูฟะฮ์พร้อมผู้ติดตามราว 70 คน พวกเขาถูกขัดขวางโดยกองทัพอุมัยยะฮ์จำนวน 1,000 คน ฮุซัยน์จึงเดินทางขึ้นเหนือไปตั้งค่าย ณ ที่ราบกัรบะลาอ์ในวันที่ 2 ตุลาคม หลังจากนั้นกองทัพอุมัยยะฮ์มาสมทบอีก 4,000 คน การเจรจาระหว่างฮุซัยน์กับอุบัยด์ อัลลอฮ์ อิบน์ ซิยาด ข้าหลวงอุมัยยะฮ์ไม่เป็นผลเมื่อซิยาดไม่อนุญาตให้ฮุซัยน์เข้าเมืองกูฟะฮ์หรือกลับไปยังมะดีนะฮ์ ขณะที่ฮุซัยน์ปฏิเสธที่จะยอมรับอำนาจของยะซีด การสู้รบจึงเกิดขึ้นในวันที่ 10 ตุลาคม ฮุซัยน์และผู้ติดตามเกือบทั้งหมดถูกสังหาร ส่วนสมาชิกในครอบครัวของเขาถูกจับเป็นเชลย ยุทธการนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของฟิตนะฮ์ครั้งที่สอง ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองหลายฝ่ายเพื่อล้มล้างยะซีด
ยุทธการที่กัรบะลาอ์กระตุ้นพัฒนาการของฝ่ายอะลี (ชีอะตุอะลี) ให้กลายเป็นนิกายที่มีพิธีกรรมและความทรงจำร่วมเป็นของตนเอง เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ ประเพณีและเทววิทยาของชีอะฮ์ และมักถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งในวรรณกรรมชีอะฮ์ ชีอะฮ์มองว่าความทุกข์ทรมานและความตายของฮุซัยน์เป็นการเสียสละเพื่อความถูกต้องและความยุติธรรม มุสลิมชีอะฮ์ระลึกถึงยุทธการนี้ทุกปีเป็นเวลา 10 วันในเดือนมุฮัรร็อม โดยวันที่สำคัญที่สุดคือวันที่ 10 ของเดือนหรือวันอาชูรออ์ ซึ่งมุสลิมชีอะฮ์จะจัดงานเพื่อไว้ทุกข์ สวดเพลงไว้อาลัยหรือเพลงโศก จำลองเหตุการณ์ เลี้ยงอาหารแก่ผู้ร่วมงานและทำร้ายตนเอง ขณะที่มุสลิมซุนนีถือเหตุการณ์นี้เป็นโศกนาฏกรรมเช่นกัน ทั้งมุสลิมชีอะฮ์และซุนนีต่างถือว่าฮุซัยน์และผู้ติดตามเป็นผู้พลีชีพเพื่อศาสนา
เชิงอรรถ.
สุรียานี อับดุลเลาะห์

สุรียานี อับดุลเลาะห์  นามเดิม เอ็ง หมิงจิง (23 มกราคม พ.ศ. 2468 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2556) เป็นอดีตสมาชิกคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์มาลายา
ประวัติ.
สุรียานีเกิดเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2468 ที่เมืองซีเตียวัน รัฐเปรัก ซึ่งขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของบริติชมาลายา สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนหนานหฺวา ณ ที่นั่นเธอได้รู้จักกับ Tu Lung Shan และอ๋อง บุ๋นหัว หรือเป็นที่รู้จักในนาม จีนเป็ง นักการเมืองผู้ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ กระทั่งสุรียานีเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ใต้ดินมาลายาเมื่อ ค.ศ. 1940 เธอมีส่วนร่วมในการระดมคนและจัดตั้งกลุ่มแรงงานสตรีในหุบเขากินตา ต่อมาสุรียานีก็ได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลางใน ค.ศ. 1975
สุรียานีสมรสกับเจ๊ะดะห์ อันยัง อับดุลเลาะห์  หรือเป็นที่รู้จักในนาม อับดุลเลาะห์ ซีดี  ซึ่งเป็นอดีตนักการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาเมื่อ พ.ศ. 2498 เธอจึงเปลี่ยนชื่อและเข้ารีตศาสนาอิสลามตามความเชื่อของสามี หลังการกวาดล้างคอมมิวนิสต์โดยทางการสหราชอาณาจักร สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาหลายคนต้องหนีเข้าป่าและจับอาวุธขึ้นต่อสู้ จัดตั้งเป็นกรมกองกระจายตัวตามพื้นที่ต่าง ๆ แบ่งออกเป็น 10 กอง ซึ่งอับดุลเลาะห์ ซีดี เป็นผู้นำทหารกองร้อยที่ 10 (หรือเรียกว่า กรมสิบ) ที่เข้าไปเคลื่อนไหวในพื้นที่ประเทศไทย ดังพบการเคลื่อนไหวที่ตำบลดุซงญอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส ในช่วง พ.ศ. 2491 ก่อนเคลื่อนตัวมายังอำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส ในเวลาต่อมา
กระทั่งเกิดการลงนามเพื่อสันติภาพระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์มาลายากับประเทศไทยและมาเลเซียเมื่อ พ.ศ. 2532 พรรคคอมมิวนิสต์มาลายาประกาศวางอาวุธและสลายตัวออกจากป่า ทางรัฐบาลไทยได้จัดสรรที่ดินทำกิน และสถานะผู้ร่วมพัฒนาชาติไทยแก่อดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาด้วยการจัดตั้งเป็นหมู่บ้านหลายแห่ง ซึ่งสุรียานีและสามีได้ลงหลักปักฐานอยู่ที่บ้านจุฬาภรณ์พัฒนา 12 ตำบลสุคิริน อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส โดยสุรียานีอาศัยอยู่ร่วมกับสามีและบุตรสาวจนกระทั่งเธอเสียชีวิตลงใน พ.ศ. 2556 อย่างไรก็ตาม ทางการมาเลเซียปฏิเสธที่จะรับอดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์กลับไปเป็นพลเมืองของมาเลเซียอีก และยังสงวนท่าทีดังกล่าวเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
งานเขียน.
สุรียานีเป็นผู้เขียนหนังสือ "Rejimen Ke-10 dan Kemerdekaan" ("กองร้อยที่ 10 และอิสรภาพ") บอกเล่าเรื่องราวของกองร้อยที่ 10 ของกองทัพปลดปล่อยชาติมาลายา และหนังสือ "Memoir Suriani Abdullah: Setengah Abad Perjuangan" ("ความทรงจำของสุรียานี อับดุลเลาะห์: การต่อสู้ครึ่งศตวรรษ")
สถานีรามอินทรา กม.9

สถานีรามอินทรา กม.9 (รหัส: PK24) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง.
สถานีรามอินทรา กม.9 ตั้งอยู่บนถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 83 (รอดอนันต์ 5) ซอยรามอินทรา 85 (รอดอนันต์ 6) และซอยรามอินทรา 54 (รอดอนันต์ 7) ใกล้กับคลองครุและโรงพยาบาลสินแพทย์ รามอินทรา ในพื้นที่แขวงรามอินทรา เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร
รายละเอียด.
สีสัญลักษณ์.
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู
รูปแบบ.
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ทางเข้า–ออก.
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
สถานีวงแหวนรามอินทรา

สถานีวงแหวนรามอินทรา (รหัส: PK25) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง.
สถานีวงแหวนรามอินทราตั้งอยู่เหนือถนนรามอินทรา บริเวณปลายคลองลำนุ่น (ลำพธู) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของทางแยกต่างระดับรามอินทรา (จุดตัดระหว่างถนนรามอินทรากับถนนกาญจนาภิเษก) ในพื้นที่แขวงคันนายาว เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร
รายละเอียด.
สีสัญลักษณ์.
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู
รูปแบบ.
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ทางเข้า–ออก.
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
เมลอนมิวสิกอะวอดส์ 2023

เมลอนมิวสิกอะวอดส์ 2023 (เกาหลี: ) เป็นพิธีมอบรางวัลที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2023 จัดโดยเมลอนและกาเกาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และออกอากาศผ่านเมลอนและ Wavve ในเกาหลีใต้ Abema ในญี่ปุ่น และ Beyond Live ในบางภูมิภาค พิธีกรของงานนี้คือ อัน ยู-จิน และพรมแดงก่อนงานเริ่ม คือ ฮิโตมิ ฮนดะ นาโกะ ยาบูกิ และฮา จี-ย็อง
นิวจีนส์ได้รับรางวัล 5 รางวัล โดยได้รับรางวัลแดซัง 2 รางวัล คือ เพลงแห่งปี และศิลปินแห่งปี ไอฟ์ได้รับรางวัลอัลบั้มแห่งปี ในขณะที่บันทึกแห่งปีเป็นของเอ็นซีทีดรีม
เกณฑ์.
เพลงและอัลบั้มทั้งหมดที่มีสิทธิ์ได้รับการเสนอชื่อจะต้องวางจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน 2022 ถึง 1 พฤศจิกายน 2023
ผู้ได้รับการเสนอชื่อ.
ประกาศรายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง Top 10 Artists เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023 ผ่านทางเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ เปิดให้โหวตตั้งแต่วันที่ 2 ถึง 16 พฤศจิกายน หมวดหมู่ที่เหลือ ไม่รวมบันทึกแห่งปีและรางวัลฮอตเทรนด์ ประกาศเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน การโหวตเริ่มขึ้นในวันเดียวกันและสิ้นสุดในวันที่ 1 ธันวาคม
รายชื่อผู้ชนะและผู้ได้รับการเสนอชื่อจะเรียงตามลำดับตัวอักษรภาษาอังกฤษและตัวเลข โดยรายชื่อผู้ชนะจะอยู่ลำดับแรกและเน้นด้วยตัวหนา
หลายรางวัล.
รายชื่อศิลปินที่ได้รับรางวัลตั้งแต่สามรางวัลขึ้นไป
นักแสดง.
ประกาศรายชื่อนักแสดงในวันที่ 8 พฤศจิกายน 13 พฤศจิกายน 15 พฤศจิกายน 22 พฤศจิกายน และ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023
ผู้นำเสนอ.
ประกาศรายชื่อผู้นำเสนอในวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2023
สถานีนพรัตน์

สถานีนพรัตน์ (รหัส: PK26) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง.
สถานีนพรัตน์ตั้งอยู่บนถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 103/1 และซอยรามอินทรา 103/2 ใกล้กับโรงพยาบาลนพรัตนราชธานี ในพื้นที่แขวงคันนายาว เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร
รายละเอียด.
สีสัญลักษณ์.
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู
รูปแบบ.
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ทางเข้า–ออก.
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
สถานีบางชัน

สถานีบางชัน (รหัส: PK27) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง.
สถานีบางชันตั้งอยู่เหนือถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 115 ในพื้นที่แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร
รายละเอียด.
สีสัญลักษณ์.
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู
รูปแบบ.
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ทางเข้า–ออก.
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
สถานีตลาดมีนบุรี

สถานีตลาดมีนบุรี (รหัส: PK29) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนสีหบุรานุกิจในพื้นที่เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง.
สถานีตลาดมีนบุรีตั้งอยู่บนถนนสีหบุรานุกิจ บริเวณหน้าตลาดจุตจักร 2 (เมืองมีน) ปากซอยสีหบุรานุกิจ 9 และซอยสีหบุรานุกิจ 11 (จตุพร) ใกล้กับตลาดมีนบุรี ในพื้นที่แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นพื้นที่เศรษฐกิจและหน่วยงานราชการของเขตมีนบุรี
รายละเอียด.
สีสัญลักษณ์.
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู
รูปแบบ.
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ทางเข้า–ออก.
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
พิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน

พิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน  เป็นพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ที่ตั้งชื่อตามไกสอน พมวิหาน ประธานคณะบริหารงานศูนย์กลางคนแรกของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว เปิดทำการเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ตั้งอยู่ในกรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
พิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิ

พิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิ หรือ พิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจินครอูจิ (; โรมาจิ: "Uji-shi Genji Monogatari Myūjiamu)" ตั้งอยู่ในนครอูจิ จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น จัดแสดงโลกของนวนิยายคลาสสิกของญี่ปุ่นเมื่อต้นศตวรรษที่ 11 เรื่อง"ตำนานเก็นจิ" ทั้งภาพฉาย แบบจำลอง และนิทรรศการ มีการจัดแสดงวัฒนธรรมของราชสำนักญี่ปุ่นในยุคเฮอัง, เครื่องแต่งกายของชนชั้นสูง และเครื่องเรือนในที่อยู่อาศัยของชนชั้นสูง พิพิธภัณฑ์เปิดเมื่อปี พ.ศ. 2541
สิบบทสุดท้ายของ"ตำนานเก็นจิ"เป็นเรีื่องราวในนครอูจิ ตัวละครเอกคือคาโอรุ เก็นจิ (บุตรชายของฮิการุ เก็นจิ) เรื่องราวของเนื้อเรื่องช่วงนี้ได้มีการจำลองอย่างสมจริงในพิพิธภัณฑ์ ผู้เยี่ยมชมจะได้รู้จักเรื่องราวและตัวละครหลัก ภาพยนตร์สั้นที่สร้างจาก "ภาคอูจิ" และสร้างขึ้นสำหรับพิพิธภัณฑ์โดยเฉพาะมีการฉายในห้องภาพยนตร์ 
พิพิธภัณฑ์มีห้องสมุดที่รวบรวมหนังสือเกี่ยวกับ"ตำนานเก็นจิ"
บูชาคางคก

หมัวหา  แปลตรงตัวว่า "ชื่นชมคางคก" หรือ "บูชาคางคก" เป็นอินเทอร์เน็ตมีมที่ล้อเลียนเจียง เจ๋อหมิน อดีตเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน และผู้นำสูงสุดของจีน มีต้นกำเนิดจากพลเมืองเครือข่ายในจีนแผ่นดินใหญ่และกลายเป็นวัฒนธรรมย่อยบนอินเทอร์เน็ตของจีน อีกคำอธิบายหนึ่ง ก็คือมันมาจาก ไป่ตู้เทียปา สื่อสังคมของจีน ในวัฒนธรรม เจียงถูกเรียกแบบติดตลกว่า "หา" หรือ "คางคก" เพราะหน้าตาของเขาคล้ายกับคางคก พลเมืองเครือข่ายที่ "บูชา" คางคกเรียกตนเองว่า "คนรักคางคก" หรือ "ผู้บูชาคางคก"  หรือ "พวกหมัวฝ่า"  ซึ่งเป็นการเล่นคำใน (#เปลี่ยนทาง , นักมายากล) ในภาษาจีนกลาง 
อีกชื่อเล่นของเจียงคือ "พี่" หรือ "ผู้อาวุโส"  เพราะครั้งหนึ่งเขาเคยเรียกตัวเองว่า "พี่" หรือ "ผู้อาวุโส" เมื่อเขาตำหนิชารอน เฉิง นักข่าวชาวฮ่องกงที่ตั้งคำถามกับเขา คลิปวิดีโอที่บันทึกเหตุการณ์นี้ถูกเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตและนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของวัฒนธรรมนี้ซึ่งต่อมาได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงประมาณ ค.ศ. 2014 เมื่อฮ่องกงกำลังประสบกับช่วงเวลาของความไม่มั่นคงทางการเมือง เบื้องต้นชาวเน็ตได้นำคำพูดของเจียงจากคลิปมาล้อเลียนด้วยถ้อยคำและน้ำเสียง อย่างไรก็ตาม เมื่อวัฒนธรรมเติบโตขึ้น การเลียนแบบบางอย่างก็เริ่มมีความรู้สึกต่อเขา คําพูดที่โด่งดังของการเลียนแบบก็พัฒนาไปสู่สิ่งที่เขาพูดในระหว่างการเป็นผู้นําและชีวิตส่วนตัว
ต้นกำเนิด.
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2000 ต่ง เจี้ยนหฺวา ผู้บริหารสูงสุดของฮ่องกง ได้เดินทางไปปักกิ่งเพื่อพบกับเจียง เจ๋อหมิน ในวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2000 เมื่อเจียงและต่งพบกับนักข่าวก่อนการเจรจาอย่างเป็นทางการ ชารอน เฉิง นักข่าวชาวฮ่องกงได้ตั้งคำถามว่าเจียงได้แต่งตั้งผู้บริหารสูงสุดของฮ่องกงในการเลือกตั้งหรือไม่ ซึ่งทำให้เจียงรู้สึกโกรธ
สิ่งที่เชื่อมโยง.
หมัวหามาจากคลิปวิดีโอที่มีชื่อเสียงสามวิดีโอเกี่ยวกับเจียงที่เรียกว่า "สามบทของคางคก" . 
นอกจากนี้ยังมีการเน้นหนักไปที่องค์ประกอบของรูปลักษณ์ของเจียงเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งแว่นตากรอบใหญ่และหนา ทรงผมหวีเสย กางเกงเอวสูง และรอยยิ้มที่สดใสเป็นพิเศษ ผู้บูชาคางคกยังดึงประโยคบางประโยคจากวิดีโอเหล่านี้เพื่อล้อเลียน เช่น "เด็กเกินไป เรียบง่ายเกินไป บางครั้งก็ไร้เดียงสา" (เป็นภาษาอังกฤษ)
คำพูดที่โดดเด่น.
คำพูดที่โด่งดังที่สุดจากเจียง เจ๋อหมิน มีดังต่อไปนี้ วลีที่เป็นตัวเอียงหมายความว่าเขาพูดเป็นภาษาอังกฤษ
อุโมงค์ซาราเยโว

อุโมวค์ซาราเยโว (บอสเนีย: Sarajevski tunel / Сарајевски тунел; เซอร์เบีย: Sarajevski tunel / Сарајевски тунел) หรือ ตูเนลซปาซา (Тунел спаса; อุโมงค์แห่งการพ้นบาป) หรือ อุโมงค์แห่งความหวัง เป็นอุโมงค์ที่สร้างขึ้นในระส่างเดือนมีนาคมถึงมิถุนายน 1993 ในระหว่างการล้อมนครซาราเยโวในสงครามบอสเนีย สร้างขึ้นโดยกองทัพของบอสเนียเพื่อเชื่อมต่อดินแดนที่บอสเนียยึดครองในอีกฝั่งของท่าอากาศยานซาราเยโวเข้ากับตัวเมืองซาราเยโวซึ่งในเวลานั้นถูกกองกำลังของเซอร์เบียปิดล้อม
การก่อสร้างอุโมงค์มีขึ้นโดยลับ ๆ ในวันที่ 1 มีนาคม 1993 ภายใต้ชื่อรหัสลับ "Objekt BD" โดยอุโมงค์จะเชื่อมต่อย่านบูตมีร์ กับ ดอบรีเนียเข้าด้วยกัน ย่านหนึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของบอสเนีย ส่วนอีกย่านยังอยู่ในอาณาเขตที่ถูกเซอร์เบียล้อมไว้อยู่ แหล่งข้อมูลหนึ่งระบุว่าตลอดการขุดอุโมงค์นี้ มีการขุดทิ้งดินเกือบ 3,000 ลูกบาศก์เมตร และใช้ไม่กว่า 170 ลูกบาศก์เมตร และเหล็กกล้า 45 ตันในการก่อสร้างอุโมงค์
หลังสงครามสิ้นสุดลง มีการสร้างพิพิธภัณฑ์อุโมงค์ซาราเยโวขึ้นครอบบ้านหลังที่ในเวลานั้นใช้งานเป็นทางเข้าออกสู่อุโมงค์ซาราเยโว ผู้เข้าชมสามารถเดินชมอุโมงค์ในระยะสั้น 20 ได้ ส่วนภายในตัวบ้านจัดแสดงเอกสาร ภาพยนตร์ ภาพถ่าย ยุทโธปกรณ์ เครื่องแบบและธงกองทัพ
เอ็มเอฟโกสต์

เอ็มเอฟโกสต์ (; โรมาจิ: "MF Gōsuto") เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยชูอิจิ ชิเงโนะ เป็นภาคต่อของ"อินิเชียล ดี" และเน้นไปที่ฉากการแข่งรถบนถนน ซีรีส์มังงะตีพิมพ์ในนิตยสาร"ยังแมกกาซีนรายสัปดาห์"ของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม ("ทังโกบง") ถึงเล่มที่ 18 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเฟลิกซ์ฟิล์ม ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2566
การตอบรับ.
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2562 มังงะมียอดจำหย่ายมากกว่า 1 ล้านเล่ม มากกว่า 3.2 ล้านเล่มในเดือนมกราคม พ.ศ. 2565 และมากกว่า 4 ล้านเล่มในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
คีวเบ ยางิ

คีวเบ ยางิ (; โรมาจิ: "Yagi Kyūbē", 21 เมษายน 1849 – 29 พฤศจิกายน 1923) เป็นนักการเมือง นักธุรกิจ นายธนาคาร สภาขุนนางญี่ปุ่น ในช่วงยุคเมจิถึงยุคไทโช 
ชีวประวัติ.
ยางิดำเนินธุรกิจผลิตมิโซะและโชยุ ในปี 1884 เขาได้ดำรงตำแหน่งประธานโรงเบียร์เซนไดมิโซะ นอกจากนี้เขายังดำรงตำแหน่งประธานธนาคาร 77 ประธาน รองประธานสมาคมอุตสาหกรรมเขตการปกครองมิยางิ และสมาชิกสภาเมืองเซ็นได เขาทำงานอย่างหนักเพื่อป้องกันความล้มเหลวของพืชผล และมีส่วนร่วมในการส่งเสริมธุรกิจรถไฟเทศบาลเซ็นได
ในปี 1918 ยางิได้รับเลือกร่วมกันให้อยู่ในสภาขุนนางในฐานะผู้เสียภาษีรายใหญ่ในจังหวัดมิยางิ และดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 29 กันยายนของปีเดียวกัน ถึงวันที่ 29 สิงหาคม 1923 .
เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย.
ครอบครัวยางิได้ลงทุน 700,000 เยนเพื่อพัฒนาภูเขายางิ ซึ่งยางิซื้อมาในยุคไทโชเพื่อเป็นสถานที่พักผ่อนของประชาชน และต่อมาได้บริจาคให้กับเมืองเซ็นได
พิพิธภัณฑ์ซาราเยโว 1878–1918

พิพิธภัณฑ์ซาราเยโว 1878-1918 (บอสเนีย-โครอาต-เซอร์เบีย: "Muzej Sarajevo 1878–1918" / Музеј Срајево 1878–1918) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ใกล้กับสะพานละตินในใจกลางนครซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา อาคารนี้เมื่อปี 1914 เป็นร้านอาหารสำเร็จรูปของมอริตซ์ ชีลเลอร์ (Moritz Schiller's Delicatessen) ขณะเกิดเหตุการลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรียโดยกัฟรีโล ปรินซีป ซึ่งต่อมานำไปสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อาคารหลังนี้เป็นหนึ่งในสถานที่หมุดหมายตามลำดับเหตุการณ์ของเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์ พิพิธภัณฑ์นี้มีนิทรรศการถาวรเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ลำดับเวลาของบอสเนียและเฮอร์เซโกวินาภายใต้ปกครองของออสเตรีย-ฮังการี 
ภายในพิพิธภัณฑ์มีปืนพกกระบอกหนึ่งตั้งจัดแสดงซึ่งเป็นของจำลองจากปืนกระบอกจริงที่กัฟรีโล ปรินซีปใช้ก่อเหตุ แต่ไม่ใช่กระบอกจริง ปืนกระบอกจริงได้ถูกส่งมอบพร้อมกับเสื้อตัวในของอาร์ชดยุกซึ่งเปื้อนเลือดไปแก่นักบวชคณะเยสุอิต อันโดต ปูนตีกัม (Anton Puntigam) ซึ่งเป็นคนสนิทของอาร์ชดยุกและผู้ประกอบพิธีศพให้แก่อาร์ชดยุก ทั้งปืนและเสื้อตัวดังกล่าวอยู่ในการครอบครองของคณะสงฆ์เยสุอิตในออสเตรีย ก่อนที่ต่อมาจะให้ยืมระยะยาวแก่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์กองทัพในเวียนนาเมื่อปี 2004 และจัดแสดงถาวรอยู่ที่นั่น ไม่ใช่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ในซาราเยโว
ที่หัวมุมด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์เป็นจุดที่ปรินซีปก่อเหตุ เคยมีผู้ตั้งเสาระลึกขึ้นในปี 1917 แต่ก็ถูกทำลายลงในปีถัดมา ในทศวรรษ 1940 มีผู้ตั้งแผ่นป้ายระลึกตรงจุดนั้น แต่ต่อมาก็ถูกรื้อถอนเมื่อครั้งกองทัพเยอรมนีเข้ารุกราน หลังสงครามโลกครั้งที่สอง แผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ควบคู่กับ "รอยเท้า" ได้นำมาตั้งตรงจุดที่ปรินซีปยิงปืน ก่อนที่จะถูกระเบิดเสียหายในสงครามบอสเนีย แผ่นป้ายในปัจจุบันได้ติดตั้งเนื่องในโอกาสครบรอบหนึ่งร้อยปีของเหตุลอบปลงพระชนม์ มีการตั้งแผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ในปี 2014 มีลักษณะที่ไม่โดดเด่นนัก
พิพิธภัณฑ์มังงะนานาชาติเกียวโต

พิพิธภัณฑ์มังงะนานาชาติเกียวโต (; โรมาจิ: "Kyōto Kokusai Manga Myūjiamu") ตั้งอยู่ในเขตนากาเงียว นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น สิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์มีประมาณ 300,000 ชิ้นในปี พ.ศ. 2559 โดยมีมังงะ 50,000 เล่มที่ผู้เยี่ยมชมสามารถเข้าถึงและอ่านได้ และสิ่งสะสมที่เก็บแบบปิดประมาณ 250,000 รายการซึ่งสามารถเข้าถึงผ่านห้องวิจัยโดยเฉพาะที่พิพิธภัณฑ์อำนวยความสะดวกด้านการอ้างอิงเพื่อใช้ในงานวิจัย วัตถุที่สะสมได้แก่ ภาพพิมพ์แกะไม้ยุคเอโดะ, นิตยสารยุคก่อนสงคราม, หนังสือเช่ายุคหลังสงคราม และซีรีส์ยุคปัจจุบันที่ได้รับความนิยมจากทั่วโลก
พิพิธภัณฑ์เป็นหุ้นส่วนมหาชน-เอกชนของมหาวิทยาลัยเกียวโตเซกะและนครเกียวโต ทางนครเกียวโตจัดหาอาคารและที่ดิน ส่วนมหาวิทยาลัยดำเนินการด้านสิ่งอำนวยความสะดวกภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการร่วม พิพิธภัณฑ์ทำหน้าที่เป็นห้องสมุดมังงะและแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์สำหรับสาธารณะ ตลอดจนให้บริหารงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับมังงะของศูนย์วิจัยมังงะนานาชาติของมหาวิทยาลัยเกียวโตเซกะ
โทโยโอกะ

โทโยโอกะ (; โรมาจิ: "Toyooka-shi") เป็นนครในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ 697.55 ตารางกิโลเมตร (45.23 โฮริ (方里)) ในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2565 มีประมาณการประชากร 78,348 คน ใน 37,769 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากร 110 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์.
โทโยโอกะตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเฮียวโงะและภูมิภาคคิงกิ ติดกับทะเลญี่ปุ่นทางตอนเหนือ บริเวณทั้งหมดตั้งอยู่ภายในอุทยานธรณีซังอินไกกัน (山陰海岸ジオパーク) แม่น้ำมารูยามะไหลผ่านใจกลางเมืองที่เป็นบริเวณแอ่งโทโยโอกะ ซึ่งเป็นแอ่งที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคทาจิมะ โทโยโอกะตั้งอยู่ใน "ดินแดนแห่งหิมะ (豪雪地帯)" ของญี่ปุ่น มีลักษณะพิเศษคือมีหิมะตกหนักในฤดูหนาว ลักษณะทางธรณีวิทยาที่มีชื่อเสียงอย่างหนึ่งของโทโยโอกะคือถ้ำหินบะซอลต์ที่เรียกว่าเกมบูโด (玄武洞) เกิดขึ้นเมื่อ 1.6 ล้านปีก่อนจากการปะทุของภูเขาไฟโบราณ ใน พ.ศ. 2469 ศาสตราจารย์โมโตโนริ มัตสึยามะ (松山 基範) แห่งมหาวิทยาลัยเกียวโตได้เสนอทฤษฎีการสลับขั้วแม่เหล็กโลกเป็นครั้งแรกที่เกมบูโด หลังจากค้นพบปรากฏการณ์กลับขั้วแม่เหล็ก
พื้นที่ชุ่มน้ำโทโยโอกะเป็นที่อยู่อาศัยที่สำคัญของนกกระสาขาวตะวันออก หลังจากที่สูญพันธุ์จากธรรมชาติในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 โทโยโอกะก็เริ่มโครงการเพาะพันธุ์ในที่กักขัง (Captive breeding) หลังจากใช้ความพยายามเป็นเวลาหนึ่งในสี่ของศตวรรษ ลูกนกกระสาขาวตะวันออกตัวแรกก็ถือกำเนิดขึ้นในปี 2532 ต่อมาใน พ.ศ. 2548 โทโยโอกะได้ปล่อยนกกระสาเลี้ยง 5 ตัวซึ่งเพาะพันธุ์ได้สำเร็จสู่ธรรมชาติ จนถึงเดือนมิถุนายน 2558 มีนกกระสาป่าจำนวน 72 ตัวในโทโยโอกะ
ในเมืองโทโยโอกะมีแหล่งน้ำพุร้อนคือสถานพักตากอากาศคิโนซากิอนเซ็ง
วิราสเตขาลสา

วิราสเตขาลสา (อักษรโรมัน: Virasat-e-Khalsa) เป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับศาสนาซิกข์ ตั้งอยู่ในนครอานันทปุระสาหิบซึ่งเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ในคติของซิกข์ ไม่ไกลจากนครจัณฑีครห์ เมืองหลวงของรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย การออกแบบพิพิภัณฑ์จำเป็นต้องคำนึงถึงความต้องการะรหว่างนักท่องเที่ยวที่จะมาเยี่ยมชม และศาสนิกชนชาวซิกข์ที่เดินทางมาแสวงบุญที่นครอานันทปุระสาหิบ ลักษณะของพิพิธภัณฑ์จึงเป็นการผสมผสานกันของศาสนา หัตถกรรมและศอลปกรรมพื้นถิ่น กับลักษณะอันสื่อถึงความเป็นนครสมัยใหม่ ตรงกลางของพิพิธภัณฑ์เป็นลำธาร พิพิธภัณฑ์จึงแบ่งเป็นสองส่วนที่มีสะพานเชื่อมกัน ประกอบด้วยฝั่งตะวันตกมีขนาดเล็กกว่า ประกอบด้วยทางเข้า หอประชุมขนาด 400 ที่นั่ง หอสมุดเพื่อการค้นคว้าและเพื่อการอ้างอิงความสูงสองชั้น และโถงนิทรรศการชั่วคราว ส่วนทางตะวันออกประกอบด้วยอนุสรณ์สถานรูปวงกลม และพื้นที่นิทรรศการขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยโถงจัดแสดงสองกระจุกที่ให้ความรู้สึกประดุจป้อมปราการโบราณดังที่พบในภูมิภาคนี่ 
อาคารก่อสร้างโดยใช้คอนกรีตขึ้นรูปและมีการปล่อยเปลือยบางส่วน ส่วนใหญ่ของอาคารปกคลุมด้วยหินสีน้ำผึ้งที่พบในพื้นที่ หลังคาและดาดฟ้าเป็นทรงโค้งเว้าซึ่งรวมและสะท้อนกับท้องฟ้า
ยอดเข้าชมพิพิธภัณฑ์อยู่ที่มากกว่า 10 ล้านคนในระยะเวลาแปดปีนับจากการเปิดตัวในปี 2011
ไลแคน (บอยแบนด์)

ไลแคน (อังกฤษ: LYKN) เป็นบอยแบนด์สัญชาติไทย ผู้ชนะจากรายการ Project Alpha รายการแข่งขันเรียลลิตีมิวสิคัลโชว์ค้นหาบอยแบนด์เพื่อเดบิวต์เป็นศิลปินหน้าใหม่ภายใต้สังกัดของจีเอ็มเอ็มทีวี ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 5 คน คือ วิลเลี่ยม จักรภัทร แก้วพันธุ์พงษ์, เลโก้ รพีพงศ์ ศุภธินีกิตติ์เดชา, นัท ธนัท ด่านเจษฎา, ฮง พิเชฐพงศ์ จิรเดชสกุลวงศ์ และ ตุ้ย ชยธร ไตรรัตนประดิษฐ์ เปิดตัวอย่างเป็นทางการในงาน Get Rising To Riser ซึ่งแถลงข่าวเปิดค่ายเพลงไรเซอร์ มิวสิค เมื่อวันที่ 5 เมษายน 2566 ต่อมาเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2566 ได้ออกซิงเกิลแรก เลิกกับเขาเดี๋ยวเหงาเป็นเพื่อน (MAY I?)
ประวัติ.
วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2566 ในงานแถลงข่าว Get Rising To Riser งานแถลงข่าวเปิดตัวค่ายเพลงไรเซอร์ มิวสิค ได้เปิดตัวศิลปินกลุ่มที่เป็นผู้ชนะจากรายการ Project Alpha ประกอบด้วยสมาชิก 5 คน อย่างเป็นทางการในชื่อ "LYKN" เป็นคำพ้องเสียงของคำว่า "Lycan" ในภาษากรีกหมายความถึงมนุษย์ที่มีความสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าได้ทุกเมื่อ นอกจากนั้นยังเป็นตัวย่อของสโลแกนประจำวง "We'll Let You KNow" และมีสัญลักษณ์ประจำวงเป็นรูปหมาป่า
เดบิวต์ซิงเกิล | เลิกกับเขาเดี๋ยวเหงาเป็นเพื่อน (MAY I?).
เพลง "เลิกกับเขาเดี๋ยวเหงาเป็นเพื่อน (MAY I?)" เป็นบทเพลงเดบิวต์ซิงเกิลของวงไลแคน โปรดิวซ์โดย ANDREAS JAMSHEREE และ ธนทัต ชัยอรรถ ประพันธ์เนื้อเพลงโดย ธานี วงศ์นิวัติขจร (Gop Postcard) และ ธนทัต ชัยอรรถ ประพันธ์ทำนองโดย ISAK ALVEDAHL, ธนทัต ชัยอรรถ และ อัจฉริยา ดุลยไพบูลย์ และออกแบบท่าเต้นโดยทีม PassionfruitDNA เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 
บทเพลงเลิกกับเขาเดี๋ยวเหงาเป็นเพื่อน (MAY I?) เป็นบทเพลงที่ได้รับรางวัล "Rookie of the week" จากรายการ T-POP Stage Show ติดต่อกัน 4 สัปดาห์
คอนเสิร์ตครั้งแรก | LYKN UNLEASHED CONCERT.
วันที่ 22 กรกฎาคม 2567 โซเชียลมีเดียอย่างเป็นทางการของ Riser Music ต้นสังกัดของ LYKN ประกาศจัดคอนเสิร์ตไลแคนครั้งแรกในชื่อ "LYKN UNLEASHED CONCERT" ในวันที่ 21 กันยายน 2567 ณ ธันเดอร์โดม เมืองทองธานี จังหวัดนนทบุรี ซึ่งมีความจุประมาณ 4,000 ที่นั่ง โดยคอนเสิร์ตครั้งนี้มี อาเชน ไอย์ดึน, ณราวิชญ์ เลิศรัตน์โกสุมภ์ และ ผู้เข้าแข่งขันรายการ Project Alpha อีก 26 คน ซึ่งมีหนึ่งคนที่ติดภารกิจจึงไม่สามารถเข้าร่วมในคอนเสิร์ตครั้งนี้ได้ เป็นแขกรับเชิญในโชว์การแสดงอีกด้วย นอกจากการรับชมการแสดงสดแล้วยังมีการถ่ายทอดสดและรับชมย้อนหลังทางเว็บไซต์ theconcert.com
หลังจากจบคอนเสิร์ตโซเชียลมีเดียอย่างเป็นทางการของ Riser Music ประกาศจัดเอเชียทัวร์ทันทีในชื่อ "LYKN UNLEASHED CONCERT THE 1st ASIA TOUR" เช่น กรุงไทเป ไต้หวัน, กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย, กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น, กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น, ประเทศสิงคโปร์, กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เป็นต้น
ต่อมาวันที่ 7 พฤษภาคม 2568 โซเชียลมีเดียอย่างเป็นทางการของ Riser Music ประกาศจัดคอนเสิร์ตเพิ่มเติม 6 เมืองในชื่อ "LYKN UNLEASHED TOUR" ประกอบด้วย เขตบริหารพิเศษมาเก๊า ประเทศจีน, นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม, นครบังคาลอร์ ประเทศอินเดีย, นครเดลี ประเทศอินเดีย, นครลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา และ กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
แดนดาว ยมาภัย

แดนดาว ยมาภัย มีชื่อจริงว่า แดนดาว พฤกษ์พยุง ชื่อเล่น จ๊ะจ๋า (เกิด 12 ธันวาคม พ.ศ. 2539) เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากการรับบท อึ่ง ทาสผู้ซื่อสัตย์จากละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต
ประวัติ.
แดนดาว พฤกษ์พยุง เกิดเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของ ดอน พฤกษ์พยุง นักแสดงชาวไทย เป็นหลานย่าของบรรเจิดศรี พฤกษ์พยุง (บรรเจิดศรี ยมาภัย) นักแสดงอาวุโสชื่อดัง เธอยังมีศักดิ์เป็นหลานของ ตุ๋ย มนฤดี ยมาภัย อดีตนางเอกชื่อดัง และเป็นหลานป้าของอาจารย์แดง–ศัลยา สุขะนิวัตติ์ นักเขียนบทละครโทรทัศน์ชื่อดัง ซึ่งเธอมีน้องชาย 1 คนคือ แดน พฤกษ์พยุง โดยแดนดาวจบการศึกษาจากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย และ เข้าศึกษาต่อด้านศิลปะการแสดง สาขาการแสดงและกำกับการแสดง คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ 
เข้าสู่วงการ.
แดนดาวเข้าสู่วงการจากการได้ร่วมแสดงในละครโทรทัศน์เรื่องพรพรหมอลเวง เมื่อปี 2546 โดยในตอนนั้นเธอรับบทเป็น น้องขวัญ และต่อจากนั้นเธอก็ห่างหายจากงานละคร จนกระทั่งในปี 2562 เธอมีโอกาสได้กลับมาแสดงละครอีกครั้งในเรื่อง ก่อนอรุณจะรุ่ง ทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 จากการกำกับของอัษฎาวุธ เหลืองสุนทร อดีตพระเอกชื่อดัง ซึ่งละครโทรทัศน์เรื่องนี้อาจารย์แดง ศัลยา ผู้เป็นป้าของเธอได้เขียนทั้งบทประพันธ์และบทละครโทรทัศน์ โดยเธอรับบทเป็น หนูเล็ก และใช้ชื่อ แดนดาว พฤกษ์พยุง ในการแสดง 
ในปีเดียวกัน เธอได้แสดงละครอีกเรื่องหนึ่งคือเรื่อง กลลวงทวงหนี้รัก ทางช่อง 3 เอชดี โดยรับบทเป็น กำไล เพื่อนสนิทนางเอก ซึ่งเธอยังใช้ชื่อ แดนดาว พฤกษ์พยุง ในการแสดง และละครเรื่องนี้อาจารย์แดง ศัลยา ได้นำชื่อของเธอมาใช้เป็นนามปากกาในการเขียนบทละครโทรทัศน์ ก่อนจะหายไปจากหน้าจอนานถึง 4 ปี
จากนั้นในปี 2566 เธอได้กลับมาเล่นอีกครั้งในละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่อง พรหมลิขิต โดยรับบทเป็น อึ่ง และจากละครเรื่องนี้ทำให้เธอเป็นขวัญใจของแฟน ๆ ละคร โดยคราวนี้เธอใช้ชื่อ แดนดาว ยมาภัย ในการแสดง โดย ยมาภัย เป็นนามสกุลก่อนสมรสของบรรเจิดศรี
การปันส่วน

การปันส่วน  คือการกระจายทรัพยากร สินค้า และบริการที่อยู่ในภาวะขาดแคลนโดยมีนโยบายกำกับเพื่อจำกัดหรือควบคุมปริมาณในแต่ละช่วงเวลา ซึ่งมักมีวัตถุประสงค์เพื่อประหยัดทรัพยากรให้มีเหลือเพียงพอในยามที่มีสงครามหรือภัยพิบัติจากธรรมชาติ หรือบางครั้งก็อาจเป็นไปเพื่อควบคุมหรือตรึงราคาของสินค้าหรือบริการในท้องตลาดเพื่อให้อยู่ในราคาที่บุคคลทั่วไปสามารถหาซื้อได้
อย่างไรก็ตาม บ่อยครั้งในสถานการณ์ที่มีการบังคับใช้มาตรการปันส่วน ก็ยังพบว่ามีการนำสินค้าต่าง ๆ ซึ่งอยู่ภายใต้นโยบายปันส่วนออกมาขยายตามตลาดมืดอย่างผิดกฎหมายอยู่ ซึ่งส่งผลให้เจ้าหน้าที่มักจะต้องรับมือกับเรื่องนี้อยู่เป็นประจำ และถึงแม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว ระบบการปันส่วนจะจำเป็นสำหรับสังคมที่ขาดแคลนสินค้าอุปโภคบริโภคอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ประชาชนทั่วไป เนื่องจากเป็นการจำกัดทรัพยากรที่ใช้ในการอุปโภคบริโภคของหมู่ประชาชน
ตลาดมืด

ตลาดมืด  เป็นตลาดลับที่มีการซื้อขายสินค้าและบริการอย่างผิดกฎหมาย หรือมีแง่มุมที่ไม่สอดคล้องกับกฎหมาย มักเกิดจากการควบคุมทางด้านเศรษฐกิจ หรือการบังคับใช้กฎหมายที่ห้ามไม่ให้มีการผลิตหรือจำหน่ายสินค้าและบริการบางอย่าง ตัวอย่างเช่น การค้ายาเสพติด การค้าประเวณี ฯลฯ และนอกจากนี้ยังมักมีการหนีภาษีอีกด้วย ซึ่งตลาดมืดนั้น หากไม่สามารถควบคุมได้ หรือควบคุมได้ไม่ทั่วถึง ก็จะทำให้มีการซื้อขายหรือแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการกันในราคาหรืออัตราที่สูงกว่าที่กำหนดไว้
และเนื่องจากการหนีภาษีหรือการมีส่วนเกี่ยวข้องในตลาดมืดถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องจึงมักปิดบังการกระทำเหล่านี้ของตนไว้เพื่อไม่ให้เจ้าหน้าที่พบเห็น นอกจากนี้ในตลาดมืดยังมักใช้เงินสดในการซื้อขายแลกเปลี่ยน เนื่องจากเป็นวิธีที่ติดตามและตรวจสอบย้อนกลับได้ยาก
วัดพระศรีเจริญ

วัดพระศรีเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวตะพาน อำเภอหัวตะพาน จังหวัดอำนาจเจริญ
วัดพระศรีเจริญตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544 วัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ ได้มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ได้รับรางวัลวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่น เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2551 จากสำนักงานพุทธศาสนา จังหวัดอำนาจเจริญ
วัดมีพระพุทธรูปสำคัญคือ "พระเจ้าใหญ่ศรีเจริญ" เป็นพระพุทธรูปอายุ 700–1,000 ปี เป็นพระประธาน ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ มีพุทธลักษณะแบบศิลปะล้านช้าง ปางมารวิชัย หล่อด้วยปูนลงรักปิดทองขนาดหน้าตักกว้าง 1.30 เมตร ส่วนสูงจากพระชงฆ์ถึงยอดพระเกศ 2 เมตร
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.30 เมตร ยาว 14.50 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้
วัดศรีภูมิ (อำเภอด่านซ้าย)

วัดศรีภูมิ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาหอ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย
วัดศรีภูมิ หรือที่เรียกว่า วัดบ้านนาหอ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2095 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ มณฑปรอยพระพุทธบาทจำลองทองเหลือง อุโบสถเก่าแก่สถาปัตยกรรมล้านช้าง ภายในอุโบสถมีพระประธานที่ก่อด้วยอิฐถือปูน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2.50 เมตร สูง 3.30 เมตร ยังมีพระพุทธชินราชจำลอง สร้างด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 2.30 เมตร ชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่อเหย่ย" (ภาษาลาว) หรือ "หลวงพ่อใหญ่" อุโบสถยังมีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร เป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์โบราณ กุฏิไม้ หอระฆัง เจดีย์ก่ออิฐถือปูนฐานกว้างประมาณ 3 เมตรสูง 10 เมตร 1 องค์ นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน มีโบราณวัตถุหลายอย่าง เช่น พระพุทธรูป สมุดไทย ฯลฯ
พีเพิลส์เดลี

พีเพิลส์เดลี  เป็นหนังสือพิมพ์อย่างเป็นทางการของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน มีหน้าที่ให้ข้อมูลโดยตรงเกี่ยวกับนโยบายและมุมมองของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในหลายภาษา
ประวัติ.
หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1948 และตีพิมพ์อยู่ในอำเภอผิงชาน มณฑลเหอเป่ย์ กระทั่งสำนักงานใหญ่ย้ายไปยังกรุงปักกิ่งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1959 นับตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นมา พีเพิลส์เดลีก็อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของผู้นำระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเสมอ ทั้งเติ้ง ทั่ว และอู๋ เลิ่งซี ดำรงตำแหน่งบรรณาธิการบริหารระหว่าง ค.ศ. 1948–1958 และ 1958–1966 ตามลำดับ แต่ในความเป็นจริงแล้วหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของหู เฉียวมู่ เลขาส่วนตัวของเหมา เจ๋อตง หนังสือพิมพ์ฉบับนี้เป็น "ปากเป่า"  อย่างเป็นทางการของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน มักถูกมองว่าเป็นตัวแทนมุมมองหลักที่สำคัญที่สุดของรัฐบาลจีน#เปลี่ยนทาง 
บทความจำนวนมากที่กล่าวถึงบุคคลทางการเมือง แนวคิด หรือภูมิภาคใดภูมิภาคหนึ่งมักถูกตีความว่าเป็นสัญญาณบอกว่าบุคคลหรือเรื่องราวที่กล่าวถึงนั้นกำลังได้รับความสนใจมากขึ้น บทบรรณาธิการในพีเพิลส์เดลีเป้านั้นทั้งผู้สังเกตการณ์ต่างชาติและผู้อ่านชาวจีนต่างมองว่าเป็นแถลงการณ์อย่างเป็นทางการเกี่ยวกับนโยบายของรัฐบาล มีการจำแนกประเภทระหว่างบทบรรณาธิการ บทวิจารณ์ และบทความเห็น แม้ทั้งหมดจะต้องได้รับการอนุมัติจากรัฐบาล แต่พวกมันก็มีความต่างกันอย่างเห็นได้ชัดในระดับของอำนาจทางการที่ถูกออกแบบให้มีตั้งแต่ระดับสูงสุด เป็นต้นว่า แม้บทความความเห็นจะไม่ค่อยมีแนวคิดขัดแย้งกับรัฐบาล แต่ก็อาจแสดงมุมมอง หรืออาจมีการอภิปรายที่กำลังพิจารณาอยู่และสะท้อนเพียงความเห็นของผู้เขียนเท่านั้น กล่าวคือ เป็นเหมือนการทดลองความเห็นผ่านบทบรรณาธิการเพื่อประเมินความเห็นภายในของสาธารณชน ตรงกันข้าม บทบรรณาธิการอย่างเป็นทางการ ซึ่งเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก หมายความว่ารัฐบาลได้ตัดสินใจขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับประเด็นนั้นแล้ว
ในระหว่างเหตุการณ์การประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 บทบรรณาธิการของพีเพิลส์เดลีฉบับวันที่ 26 เมษายน ซึ่งประณาม "การเดินขบวนและชุมนุมที่ผิดกฎหมาย" นับเป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ของหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ บทบรรณาธิการดังกล่าวได้จุดชนวนความขัดแย้งระหว่างรัฐบาลกับผู้ประท้วงมากขึ้น และผู้นำระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับการแก้ไขบทบรรณาธิการฉบับนี้ บทความที่รวบรวมบทบรรณาธิการที่สำคัญที่สุดได้รับการเผยแพร่โดยพีเพิลส์เดลีในระหว่างการขบวนการนักศึกษา
การวิเคราะห์ถ้อยคำจากจากพีเพิลส์เดลีทุกฉบับ ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ถึง 2000 ได้ถูกนำมาใช้ในการรวบรวมและจัดทำ "แบบมาตรฐานคำที่มีรูปแบบผันแปรไม่เป็นมาตรฐานชุดที่ 1"#เปลี่ยนทาง 
พีเพิลส์เดลีมีหน่วยงานชื่อว่า People's Data ที่ทำการเก็บรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลจากโซเชียลมีเดียต่างประเทศเพื่อให้บริการตำรวจ หน่วยงานตุลาการ และองค์กรของพรรคคอมมิวนิสต์จีน People's Data ยังมีข้อตกลงแบ่งปันข้อมูลกับบริษัทต่าง ๆ เช่น DiDi และ Pinduoduo ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของทีมู ใน ค.ศ. 2022 พีเพิลส์เดลีได้เปิดตัวบริการซอฟต์แวร์เชิงพาณิชย์ชื่อว่า "เหรินหมินเชินเจียว" (ผู้ตรวจแก้ของประชาชน) ซึ่งให้บริการตรวจพิจารณาเนื้อหาจากภายนอก พีเพิลส์เดลียังจัดหาข้อมูลฝึกอบรมให้แก่บริษัทปัญญาประดิษฐ์ในจีน โดยเป็นข้อมูลที่ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนเห็นว่ายอมรับได้ ใน ค.ศ. 2024 พีเพิลส์เดลีได้เปิดตัวเครื่องมือที่ใช้แบบจำลองภาษาขนาดใหญ่ชื่อว่า อีซีไรต์ (Easy Write)