pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
มุขมณฑลเลอปุย-อ็อง-เวอแล

มุขมณฑลเลอปุย-อ็อง-เวอแล  เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในประเทศฝรั่งเศส ประกอบด้วยมณฑลโอต-ลัวร์ทั้งหมด บริเวณแคว้นโอแวร์ญ ในปัจจุบันมุขมณฑลเลอปุย-ออง-เวอเลย์เป็นปริมุขมณฑลของอัครมุขมณฑลบูร์ฌ
ดินแดนเดิมของมุขมณฑลเลอปุยถูกยุบโดยสนธิสัญญาความตกลง ค.ศ. 1801 (Concordat of 1801) ไปรวมกับมุขมณฑลแซ็งต์ฟลูร์ แต่กลับมาเป็นมุขมณฑลอีกครั้งในปี ค.ศ. 1823 บรียูด (Brioude) ซึ่งเคยเป็นของแซ็งต์ฟลูร์ก็ถูกย้ายมาเป็นของเลอปุย
เคานต์แห่งตูลูซ

เคานต์แห่งตูลูซ  เป็นตำแหน่งผู้ปกครองเคาน์ตีตูลูซ เคานต์แห่งตูลูซคนแรก ๆ เป็นผู้บริหารเมืองและอาณาเขตภายใต้ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง เมื่อมาถึงสมัยของราชวงศ์กาโรแล็งเชียง การแต่งตั้ง “เคานต์” หรือ “ดยุก” ก็เป็นเรื่องทำกันเป็นปกติขึ้นและเป็นที่รู้จักกันดีมากขึ้น แต่ในที่สุดตำแหน่งก็กลายเป็นตำแหน่งสืบตระกูล
“เคานต์แห่งตูลูซ” ที่เป็นตำแหน่งสืบตระกูลครองเมืองตูลูซและอาณาบริเวณรอบ ๆ มาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 มาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1270 เคานต์แห่งตูลูซในบางโอกาสก็มีตำแหน่งเป็นเคานต์ของแกร์ซี, รูแอร์ก, อาลบี และนีม และเป็นมากราฟแห่งกอเธียและพรอว็องส์ นอกจากนั้น แรมงที่ 4 ก็เป็นผู้ก่อตั้งเคาน์ตีตริโปลีซึ่งเป็นหนึ่งในอาณาจักรครูเสดและผู้สืบเชื้อสายจากแรมงก็ครองตริโปลีต่อมา
อาณาจักรเคานต์แห่งตูลูซเป็นอาณาจักรที่สืบต่อจากราชอาณาจักรวิซิกอท (ค.ศ. 418–ค.ศ. 721) ตูลูซ (รวมทั้งแอควิเทเนีย (อ็อกซิทาเนีย) และล็องเกอด็อก) ต่างก็รับกฎหมายของวิซิกอทและโรมันมารวมกันใช้ซึ่งเป็นกฎหมายที่ให้สิทธิแก่สตรีมากกว่ากฎหมายของอาณาจักรอื่นในสมัยเดียวกันมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่อนุญาตให้สตรีมีสิทธิในการรับที่ดินและตำแหน่งเป็นมรดกได้ และสามารถบริหารอิสระจากสามีหรือญาติที่เป็นชาย สตรีสามารถระบุผู้รับมรดกได้ในพินัยกรรมถ้าไม่มีทายาท และสามารถเป็นผู้แทนตนเองในศาลได้เมื่อมีอายุเกิน 14 ปีและเลือกคู่แต่งงานได้เองเมื่อมีอายุได้ 20 ปี
ราชอาณาจักรวิซิกอท

ราชอาณาจักรวิซิกอท  เป็นอำนาจของยุโรปตะวันตกที่เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เป็นหนึ่งในรัฐที่ตามมาจากจักรวรรดิโรมันตะวันตก เดิมก่อตั้งขึ้นโดยการการตั้งถิ่นฐานของวิซิกอทภายใต้ประมุขของตนเองในอากีแตน (กอลตอนใต้) โดยรัฐบาลของโรมัน ต่อมาก็ขยายดินแดนออกไปโดยการพิชิตในคาบสมุทรไอบีเรีย ราชอาณาจักรสามารถดำรงตัวเป็นอิสระจากจักรวรรดิไบแซนไทน์เมื่อไบแซนไทน์พยายามรื้อฟื้นอำนาจของโรมันในไอบีเรียประสบความล้มเหลว แต่เมื่อมาถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 6 ชนแฟรงค์ในกอลก็สามารถได้รับชัยชนะต่อราชอาณาจักรวิซิกอททั้งหมดยกเว้นเซ็พติมาเนีย ในที่สุดราชอาณาจักรวิซิกอทก็ล่มสลายระหว่างการโจมตีของการรุกรานของอิสลาม (Umayyad conquest of Hispania) จากโมร็อกโก ต่อมาราชอาณาจักรอัสตูเรียสก็กลายเป็นอาณาจักรที่สืบต่อจากราชอาณาจักรวิซิกอท
ราชอาณาจักรวิซิกอทปกครองโดยพระมหากษัตริย์ที่มาจากการเลือกตั้งและต้องเป็นชนกอธโดยมี “เซเนท” เป็นที่ปรึกษาราชการที่ประกอบด้วยสังฆราช และขุนนาง แม้ว่าพระมหากษัตริย์จะพยายามก่อตั้งราชวงศ์แต่ก็ไม่มีผู้ใดทำสำเร็จ พระมหากษัตริย์องค์แรก ๆ นับถือคริสต์ศาสนานิกาย Arianism หลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นลัทธิไนเซียน (Nicene Creed) ซึ่งทางสถาบันศาสนาพยายามสร้างอำนาจมากขึ้นจากการประชุมสภาสงฆ์แห่งโตเลโด (Councils of Toledo) แต่กระนั้นวิซิกอทก็เป็นชาติที่มีการวิวัฒนาการทางกฎหมายทางโลกที่ก้าวหน้าที่สุดในยุโรปตะวันตก “Liber Iudiciorum” กลายมาเป็นรากฐานของกฎหมายของสเปนตลอดยุคกลาง
คีโทน

ในสารประกอบอินทรีย์ คีโทน  เป็นสารประกอบชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วย หมู่คาร์บอนิล (C=O) เชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนอื่นอีกสองอะตอมในรูปแบบ R1 (CO) R2 อะตอมที่มาแทนที่ R1 และ R2 ไม่อาจเป็นไฮโดรเจน (H) เพราะเมื่อหมู่ R หมู่ใดหมู่หนึ่งเป็นไฮโดรเจน สารประกอบนี้จะเรียกว่าอัลดีไฮด์
คาร์บอนคาร์บอนิลเชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนสองอะตอมทำให้คีโทนแตกต่างจากกรดคาร์บอกซิลิก, อัลดีไฮด์, เอสเทอร์, เอไมด์, และ สารประกอบอื่น ๆ ที่ประกอบด้วยออกซิเจน พันธะคู่ของหมู่คาร์บอนิลทำให้คีโทนแตกต่างจากแอลกอฮอล์และอีเธอร์
คีโทนที่พื้นฐานที่สุดคือ แอซีโทน, CH3-CO-CH3 (ชื่อตามระบบ IUPAC คือโพรพาโนน)
อะตอมคาร์บอนที่อยู่ติดกับหมู่คาร์บอนิลเรียกว่า <math>\alpha</math>-คาร์บอน ไฮโดรเจนที่เชื่อมกับอะตอมคาร์บอนนี้เรียก <math>\alpha</math>-ไฮโดรเจน ในการมีอยู่ของตัวเร่งปฏิกิริยาชนิดกรด ทำให้คีโทนถูกเรียกเป็นคีโต-อีนอล ทอร์โมเมอริซึม คีโทนทำปฏิกิริยาเคมีกับเบสรุนแรงให้อีโนเลตเหมือนกัน ไดคีโทนเป็นสารประกอบที่ประกอบด้วยคีโทนสองหมู่
เอเตียนที่ 2 เคานต์แห่งบลัว

เอเตียนที่ 2 เคานต์แห่งบลัว (ราว ค.ศ. 1045 - 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1102) เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศสผู้มีตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งบลัวและเคานท์แห่งชาร์ตร์ เอเตียนเกิดเมื่อราวค.ศ. 1045 เป็นบุตรของตีโบที่ 3 เคานต์แห่งบลัว ต่อมาเอเตียนสมรสกับอาแดลแห่งนอร์ม็องดี ผู้เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1080 ที่ชาร์ตร์
เดอะเฮอร์ริเคน~ไฟร์เวิกส์~

"เดอะเฮอร์ริเคน~ไฟร์เวิกส์~" (; โรมาจิ: "Za Hariken Faiwakusu"; : THE HURRICANE~FIREWORKS~) เป็นซิงเกิลที่ 31 ของเอ็กซ์ไซล์ ออกจำหน่ายวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 สามารถเปิดตัวอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ตในสัปดาห์แรกของการวางจำหน่าย และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวจาก RIAJ เนื่องจากมียอดขายและยอดส่งออกเกิน 250,000 แผ่น 
เพลง "FIREWORKS" เป็นเพลงประกอบรายการ "EXILE TV" ของเคเบิลทีวีสกาย เพอร์เฟค ส่วนเพลง "ยาซาชิอิฮิคาริ" (優しい光) เป็นเพลงประกอบโฆษณาขนมยี่ห้อ "Fran Whipped" ของบริษัท Meiji และเพลง "THE NEXT DOOR -INDESTRUCTIBLE- feat.FLO RIDA " มีศิลปินชื่อดังอย่าง "โฟล ไรเดอ" มาร่วมร้องด้วย
ระวิ โหลทอง

ระวิ โหลทอง (เกิดเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2485) เป็นนักธุรกิจสื่อมวลชนและกีฬา ผู้ก่อตั้งบริษัท สยามสปอร์ตซินดิเคท จำกัด (มหาชน) ซึ่งริเริ่มนำเสนอกีฬาฟุตบอลอังกฤษในประเทศไทย และขยายไปสู่ฟุตบอลลีกดังของโลก เช่น เซเรียอา ของอิตาลี, บุนเดิสลีกาของเยอรมนี และ ลาลิกาของสเปน ระวิเริ่มงานจากการเป็นผู้สื่อข่าวกีฬาของหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ตำแหน่งสุดท้ายเป็นหัวหน้าข่าวกีฬา ก่อนจะลาออกตั้งแต่ พ.ศ. 2516 เพื่อทำธุรกิจหนังสือพิมพ์กีฬาของตัวเอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ระวิเป็นผู้เสนอให้ปรับปรุงระบบการแข่งขันฟุตบอลในประเทศไทย ให้เทียบเท่ามาตรฐานสากล โดยร่วมกับสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ก่อตั้งการแข่งขันระบบลีกสูงสุดในชื่อ ไทยลีก ปัจจุบันระวิดำรงตำแหน่งประธานที่ปรึกษาของสโมสรฟุตบอลเมืองทอง ยูไนเต็ด
ชีวิตส่วนตัว.
ระวิ สมรสกับสมลักษณ์ โหลทอง มีบุตร 2 คน คือ วิลักษณ์ โหลทอง และ วรรคสร โหลทอง
เอื้อ อัญชลี

เอื้อ อัญชลี เป็นนามปากกาของ อัญชลี เอื้อกิจประเสริฐ (พ.ศ. 2517-) เป็นนักเขียนที่เป็นที่รู้จักจากคอลัมน์ สามก๊ก ฉบับคนกันเอง ในนิตยสาร มติชนสุดสัปดาห์ ผลงานการประพันธ์ของเธอเรื่อง "เงาฝันของผีเสื้อ" ได้รับการคัดเลือกเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ปี 2552
การศึกษาและอาชีพการงานช่วงต้น.
อัญชลี จบการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเพาะช่าง คณะวิจิตรศิลป์ แผนกถ่ายภาพ เธอได้รับรางวัลช่อการะเกดจากเรื่องสั้น ให้ฉันไปจากเธอ ในปี 2538 หนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มแรกของเธอชื่อ "ความสุข" พิมพ์รวมเล่มโดยสำนักพิมพ์เมฆปีกนก ในเดือนมกราคม 2540 หลังจากนั้น ในเดือนกุมภาพันธ์ 2541 เธอได้ตีพิมพ์รวมบทกวีเล่มแรกของเธอออกมาในชื่อ "'งานศพดอกไม้" ซึ่งเป็นการรวบรวมบทกวีที่เธอเขียนขึ้นตั้งแต่ 2536-2540 ก่อนที่เรื่องสั้น "ลมผีเสื้อ" ของเธอได้รับการตีพิมพ์ลง ช่อการะเกด 30 (มกราคม-กุมภาพันธ์ 2540) ในเดือนธันวาคม 2542 รวมเรื่องสั้นเล่มที่สองของเธอจึงได้รับการรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์เมฆปีกนกในชื่อ "ความทุกข์" เรื่องสั้นในเล่มนี้มีรูปแบบการเขียนที่หลากหลาย ทั้งแบบเป็นนิทาน หรือไดอารี่ หลังจากนั้น เธอยังได้รับรางวัลรางวัลสุภาว์ เทวกุล จากเรื่องสั้น "ตำรับเซลล์แมน" ในปี 2543 ด้วย
สามก๊ก ฉบับคนกันเอง.
เอื้อ อัญชลี เป็นที่รู้จักในวงกว้างจากคอลัมน์ของเธอ "สามก๊ก ฉบับคนกันเอง" ซึ่งตีพิมพ์ในมติชนสุดสัปดาห์ โดยเธอเริ่มเขียนคอลัมน์ตั้งแต่ฉบับที่ 1250 ประจำวันที่ 30 กรกฎาคม - 5 สิงหาคม 2547 จนถึงปัจจุบัน โดยเธอจะเขียนวิเคราะห์บุคลิกตัวละครในสามก๊กโดยเปรียบเทียบกับเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น เปรียบเทียบบุคลิกของ ลิโป้ กับพระเอกการ์ตูนผู้หญิงเรื่อง Mars (สิงห์นักบิด สาวนักโบก) หรือเปรียบเทียบเตียวหุยกับบิดาของตนเอง เน้นอารมณ์ความรู้สึก และความสัมพันธ์ของตัวละครมากกว่าการวิเคราะห์กลยุทธ์การศึกในนิยาย ปัจจุบัน ได้มีการรวมบทความจากคอลัมน์ดังกล่าวออกตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชน 2 เล่มด้วยกัน คือ "สามก๊กฉบับคนกันเอง ภาคหนึ่ง: ขุนเขาไม่เปลี่ยน สายน้ำไม่ขาด" (มีนาคม 2549) และ "สามก๊กฉบับคนกันเอง ภาคสอง: ความดีมีด่างพร้อย ความชั่วมีความเป็นมา" (สิงหาคม 2550)
นอกจากบทความแล้ว เธอยังมีรวมเรื่องสั้นซึ่งได้แรงบันดาลใจจากฉาก ตัวละคร และข้อคิดต่าง ๆ จากสามก๊ก คือ "ขงเบ้งเจอคนบ้า" และนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ซึ่งเล่าเรื่องชีวิตของผู้แต่งสามก๊ก หลอ กว้านจง "เงาฝันของผีเสื้อ" ซึ่งทำให้เธอได้เข้าชิงรางวัลซีไรต์ปี 2552
งานเขียนอื่น ๆ.
เธอมีเรื่องสั้นลงใน "สนามหญ้า 3: สถานที่หนึ่งในหัวใจ" ของสำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม (มีนาคม 2545) ร่วมกับนักเขียนคนอื่น ๆ เช่น เสี้ยวจันทร์ แรมไพร, ฟ้า พูลวรลักษณ์, วาด รวี เป็นต้น และ"สนามหญ้า 4.1: เธอเต้นรำอย่างเดียวดาย" นอกจากนั้น เอื้อ อัญชลียังเป็นหนึ่งในนักเขียนที่เข้าร่วมโครงการคลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติของภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และภาควิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วัดขนแกะ

วัดขนแกะ  คือวัดในอังกฤษที่สร้างจากทุนทรัพย์ที่ได้มาจากกิจการการค้าขายขนแกะอันรุ่งเรืองในยุคกลาง พ่อค้าที่ร่ำรวยจากกิจการที่ว่าก็แสดงออกโดยการสร้างคริสต์ศาสนสถานที่หรูหราที่แสดงถึงความมั่งคั่งที่ได้รับ วัดขนแกะส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในบริเวณค็อทสวอลด์ และ อีสต์แองเกลีย
วัดโฮลีทรินิตีที่ลองเมลฟอร์ดในซัฟโฟล์คถือกันว่าเป็นตัวอย่างของ “วัดขนแกะ” ที่สร้างอย่างงดงามที่สุดวัดหนึ่งในอังกฤษ ที่ส่วนใหญ่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1467 ถึงปี ค.ศ. 1497 ภายในตกแต่งด้วยหน้าต่างประดับกระจกสีจากคริสต์ศตวรรษที่ 15, ชาเปลแชนทรีของตระกูลคล็อพตันและชาเปลพระแม่มารีที่ยื่นออกไปจากมุขตะวันออก วัดเป็นพยานให้เห็นถึงความรุ่งเรืองของเศรษฐกิจการค้าขนแกะในยุคกลางอย่างเด่นชัด
บีตอิต

"บีตอิต"  เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสันเขียนโดยแจ็กสันและผู้ร่วมโปรดิวซ์ ควินซี โจนส์ในผลงานสตูดิโออัลบั้มที่ 6 ชุด "ทริลเลอร์" โจนส์มีความต้องการให้เพลงนี้เป็นเพลงร็อกแอนด์โรลของคนผิวดำ อย่างไรก็ตาม แจ็กสันก็ไม่เคยสนใจกับแนวเพลงนี้เลย โดยได้เอดดี้ วงแวนเฮเลน มาช่วยโซโลกีตาร์ให้ โดยเอดดี้ตอนรับสายโทรศัพท์จากโจนส์ นึกว่าเป็นเรื่องหลอกเล่นที่ชวนเขาให้มีส่วนร่วม เนื้อเพลง "บีตอิต" พูดถึงเกี่ยวกับ ความสิ้นหวังและการให้กำลังใจ 
หลังจากที่ประสบความสำเร็จบนชาร์ตเพลงในชุด "ทริลเลอร์" ต่อจากเพลง "The Girl Is Mine" และ "Billie Jean" "บีตอิต" ก็ออกขายเมื่อ 14 กมภาพันธ์ ค.ศ. 1983 เป็นซิงเกิลที่ 3 ของอัลบั้มชุดนี้ เพลงประสบความสำเร็จทั้งแง่ยอดขายและเสียงวิจารณ์ กลายเป็นหนึ่งในซิงเกิลขายดีที่สุดตลอดกาล ทั้ง "Billie Jean" และ "บีตอิต" ติดอันดับท็อป 5 ในเวลาเดียวกัน เพลงนี้มียอดขายยืนยันในระดับแผ่นเสียงทองคำขาวในปี 1989 รางวัลที่ได้รับ รวมถึง 2 รางวัลแกรมมี่ 2 รางวัลอเมริกันมิวสิกอวอร์ดส และยังมีชื่ออยู่ใน Music Video Producers Hall of Fame 
มิวสิกวิดีโอเพลงนี้เป็นเหมือนภาพยนตร์สั้นที่แจ็กสันได้นำ 2 แก๊งค์ปะทะกันผ่านการเต้นที่ทรงพลัง เพลงนี้ยังถูกนำมาใช้เป็นแซมเพิลของศิลปินอื่น อย่างเช่น เฟอร์กี้ และฟอลล์เอาต์บอย เพลงนี้ยังถูกใช้ในการประชาสัมพันธ์โครงการต่อต้านการดื่มและขับรถ "บีตอิต" ก็ถือเป็นเพลงประจำตัวของไมเคิล แจ็กสันอีกเพลงหนึ่ง ที่เขาแสดงในทุกเวิลด์ทัวร์
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ซุ้มกาลิลี

ซุ้มกาลิลี ((church architecture)) คือมุขทางเข้า หรือ ชาเปลด้านตะวันตกของบางคริสต์ศาสนสถานที่มีไว้สำหรับผู้สำนึกบาปมารอก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในตัววัดได้ หรือเป็นที่ใช้ในการพบปะเมื่อนักบวชมีธุรกิจกับสีกา
หลักฐานแรกที่กล่าวถึงปฏิมณฑลชนิดนี้อาจจะพบใน “Consuetudines cluniacensis” โดยอัลริค หรือใน “Consuetudines cenobii cluniacensis” โดยเบอร์นาร์ดแห่งคลูนี แต่คำนิยามของปฏิมณฑลชนิดนี้ค่อนข้างกำกวม ฉะนั้นลักษณะโครงสร้างจึงไม่อาจจะบอกได้ว่าเป็นการบรรยายของคลูนีได้อย่างแน่นอน
ตัวอย่างซุ้มกาลิลีที่ยังมีให้เห็นคือที่มหาวิหารเดอแรม มหาวิหารอีลี และ มหาวิหารลิงคอล์น
แกลมมอรัส

"แกลมมอรัส"  เป็นซิงเกิลที่ 3 จากผลงานอัลบั้มของนักร้องเพลงป็อป เฟอร์กี้ ชุดเดี่ยวชุดแรกที่ชื่อ "The Dutchess" ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 ถือเป็นซิงเกิลอันดับ 1 เพลงที่สองในสหรัฐอเมริกาของเฟอร์กี้ในฐานะศิลปินเดี่ยว ซิงเกิลออกขายเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2007 ในสหราชอาณาจักร และเป็นซิงเกิลที่ 2 จากอัลบั้ม ซิงเกิลไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่ในประเทศละตินอเมริกา (ไม่ได้ออกเป็นทางการ) อย่างซิงเกิลก่อนอย่าง "London Bridge" และ "Fergalicious" จากข้อมูลเดือนมีนาคม 2008 ซิงเกิลนี้ขายได้ 2,300,000 ชุด เพลงนี้ยังใช้ประกอบซีรีส์ทางโทรทัศน์ช่อง The CW เรื่อง "แสบใสไฮโซ" และยังปรากฏในวิดีโอเกมคาราโอเกะ "Revolution Presents: American Idol Encore"
โจวันนี บอกกัชโช

โจวันนี บอกกัชโช  (ค.ศ. 1313 – 21 ธันวาคม ค.ศ. 1375) เป็นนักเขียน กวี และนักมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลี ผู้เป็นนักประพันธ์งานสำคัญหลายชิ้นที่รวมทั้ง “ตำนานสิบราตรี” (Decameron) และ “On Famous Women” 
รายละเอียดเกี่ยวกับการกำเนิดของบอกกัชโชไม่เป็นที่ทราบกันเท่าใดนัก บางหลักฐานก็ว่าเกิดที่ปารีส จากแม่ที่เป็นชาวปารีส แต่บ้างก็ว่าเป็นเรื่องเล่าขานเพื่อสร้างความโรแมนติกโดยนักชีวประวัติสมัยโบราณ ฉะนั้นอาจจะเป็นได้ว่าบอกกัชโชอาจจะเกิดที่เชอร์ทาลโดในทัสเคนีซึ่งเป็นเมืองของบิดา บอกกัชโชเป็นบุตรของพ่อค้าชาวฟลอเรนซ์กับสตรีไม่ทราบนามซึ่งอาจจะเกือบเป็นที่แน่นอนว่าเป็นลูกนอกสมรส
เต่ายักษ์เซเชลส์

เต่ายักษ์เซเชลส์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Aldabrachelys hololissa") เป็นเต่าบกที่เคยเชื่อว่าสูญพันธุ์ไปตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 เนื่องจากถิ่นที่อยู่บนหมู่เกาะเซเชลส์ถูกมนุษย์รุกรานอย่างหนัก ซึ่งเต่ายักษ์ชนิดอื่นๆที่ใกล้เคียงกันบนหมู่เกาะอื่นๆในมหาสมุทรอินเดีย อย่างเช่นมอริเชียส, เรอูนียง และ เกาะโรดริเกซ ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เต่ายักษ์ในมหาสมุทรอินเดียเพียงชนิดเดียวที่เหลือรอดมาได้คือ เต่ายักษ์อัลดาบร้า ("A. gigantea") เนื่องจากมีถิ่นที่อยู่โดดเดี่ยวและมีกฎหมายคุ้มครองในศตวรรษที่ 19
เต่ายักษ์เซเชลส์อาศัยอยู่บนหมู่เกาะเซเชลส์ กินพืชพรรณตามริมหนองและลำธารเป็นอาหาร เมื่อ ค.ศ. 1840 ได้สูญหายไปจากธรรมชาติ สันนิษฐานว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว
จนกระทั่ง ค.ศ. 1999 มีรายงานว่ายังคงมีเต่ายักษ์เซเชลส์บางส่วนหลงเหลืออยู่ภายใต้สถานที่เลี้ยง จากรายงานเกี่ยวกับเต่ารูปร่างประหลาด ทำให้ หน่วยงานปกป้องธรรมชาติแห่งเซเชลส์ ดำเนินการตรวจสอบเต่าเหล่านั้น ดร. จัสติน เกอร์เลช และ ลอรา เคนนิ่ง ได้เปรียบเทียบเต่าเหล่านั้นกับตัวอย่างของเต่ายักษ์เซเชลส์ที่เชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว พบว่าเต่าบางตัวมีลักษณะตรงกับตัวอย่าง
อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้มีบทความทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับพันธุ์ศาสตร์ของเต่าในเซเชลส์และมหาสมุทรอินเดีย ได้เสนอผลการค้นคว้าที่ขัดแย้งออกมา งานวิจัยบางส่วนบ่งชี้ว่าในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมามีเต่ายักษ์ในภูมิภาคนี้เพียงชนิดเดียว ขณะที่อีกบางส่วนเสนอว่ามีเต่ายักษ์สามชนิดที่ใกล้เคียงกัน
กวีโด ดา ซีเอนา

กุยโด ดา เซียนา หรือ กุยโด ดิ กราเซียโน  เป็นจิตรกรยุคศิลปะไบแซนไทน์ของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 13 กุยโด ดา เซียนาอาจจะเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในการเปลี่ยนแปลงลักษณะการเขียนจิตรกรรมเช่นเดียวกับชิมาบูเยที่สามารถทำสำเร็จต่อมา แต่ประเด็นนี้ยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้
งานที่เป็นที่รู้จักกันของกุยโดเป็นงานจิตรกรรมแผงที่ปัจจุบันแบ่งออกเป็นหลายชิ้น วัดซานโดเมนนิโคในเซียนามีภาพเขียนชิ้นใหญ่ contains a large painting of the “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์” พร้อมกับเทวดาหกองค์ด้านบน คอนแวนต์เบ็นนาดิคตินในเซียนาเช่นกันมีส่วนที่เป็นสามเหลี่ยมเหนือภาพเขียนเป็นภาพพระมหาไถ่ในท่าประทานพร (in benediction) กับเทวดาสององค์ ภาพสองชิ้นนี้เดิมเป็นภาพเดียวกันที่เดิมเป็นบานพับภาพ แผงหลังของภาพมีคำจารึกภาษาละตินที่บ่งชื่อจิตรกรว่าคือ “Guido de Senis” และปี ค.ศ. 1221 แต่ก็อาจจะไม่ใช่ปีที่วาดจริง และปีที่วาดจริงอาจจะเป็นปี ค.ศ. 1281
โดยทั่วไปแล้วลักษณะการเขียนภาพนี้ก็มิได้แตกต่างไปจากภาพเขียนอื่นๆ ในสมัยเดียวกันนอกจากส่วนที่เป็นพระเศียรของพระแม่มารีและพระบุตรที่แสดงฝีมือการเขียนที่เหนือกว่า – เป็นธรรมชาติและสง่างามมากกว่า – งานเขียนชิ้นอื่นๆ ก่อนงานเขียนของชิมาบูเย ฉะนั้นจึงมีข้อโต้แย้งกันว่าพระเศียรในภาพนี้เป็นงานเขียนของจิตรกรที่เขียนในปี ค.ศ. 1221 จริงก่อนหน้างานเขียนของชิมาบูเยเป็นเวลานานนักวิพากษ์ศิลปกรรมโจเซฟ อาร์ชเชอร์ โครว์ และ จิโอวานนิ บัตติสตา คาวาลคาเซลเลเสนอว่าพระเศียรเป็นส่วนที่มาเขียนใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่อาจจะเขียนโดยอูโกลิโน ดา เซียนา ถ้าข้อเสนอของโครว์และคาวาลคาเซลเลถูกต้องชิมาบูเยก็ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้นำในการสร้างความก้าวหน้าในการเปลี่ยนแปลงลักษณะการเขียนจิตรกรรม
นอกไปจากนี้แล้วก็ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับกุยโด ดา เซียนาเท่าใดนัก ภาพที่สถาบันแห่งเซียนากล่าวว่าเป็นงานเขียนของกุยโด (ภาพครึ่งตัวของพระแม่มารีและพระบุตรกับเทวดาสององค์) ที่อาจจะเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1250 ถึงปี ค.ศ. 1300 และภาพในวัดซานแบร์นาร์ดิโนที่เป็นภาพพระแม่มารีที่เขียนในปี ค.ศ. 1262 มิลาเนซิเสนอว่าเขียนโดยกุยโด กราเซียนิ (Guido Graziani) แต่ก็ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับกราเซียนิก่อนปี ค.ศ. 1278 เมื่อมีหลักฐานว่าเป็นผู้เขียนแถบ เท่าที่ทราบงานของกุยโด ดา เซียนาเป็นงานบนแผงไม้ ไม่ใช่จิตรกรรมฝาผนัง อาจเป็นได้ว่ากุยโดเป็นลูกศิษย์ของดิโอติซาลวิ (Diotisalvi), มิโน ดา เตอร์ริตา และ แบร์ลินเกียริ ดา ลูคคา
ปาโดวา

ปาโดวา  เป็นเมืองในแคว้นเวเนโตที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ปาโดวาเป็นเมืองหลวงของจังหวัดปาโดวา และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการโทรคมนาคมของบริเวณนี้ ปาโดวามีประชากรทั้งสิ้นประมาณ 212,500 คน (ข้อมูลเมื่อ 2008[ [update]]) บางครั้งปาโดวาก็รวมเป็นส่วนหนึ่งของเวนิส ภายในปริมณฑลปาโดวา–เวนิส ปริมณฑลซึ่งทำให้มีประชากรรวมกันทั้งสิ้นประมาณ 1,600,000 คน
อีราสโมแห่งนาร์นิ

อีราสโมแห่งนาร์นิ หรือที่รู้จักกันดีว่า กัตตาเมลาตา  (ค.ศ. 1370 – 16 มกราคม ค.ศ. 1443) เป็นทหารรับจ้างหรือคอนดตติเอเรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15 อีราสโมแห่งนาร์นิมีชื่อเล่นว่า “The Honeyed Cat” อีราสมัสเกิดที่นาร์นิและเป็นทหารรับจ้างแก่นครรัฐต่างๆ หลายนครตั้งแต่พระสันตะปาปาและเมืองฟลอเรนซ์ และในปี ค.ศ. 1434 ที่เวนิสในการต่อสู้กับตระกูลวิสคอนติแห่งมิลาน
โดนาเทลโลสร้างอนุสาวรีย์บนหลังม้าของอีราสโมแห่งนาร์นิที่ตั้งอยู่ที่จตุรัสกลางเมืองที่ปาดัวที่อีราสมัสกลายมาเป็นผู้เผด็จการที่นั่นในปี ค.ศ. 1437 
ที่บ้านเกิดที่นาร์นิมีป้ายจารึกว่า “Narnia me genuit Gattamelata fui” (ข้าเกิดที่นาร์นิ ข้าชื่อกัตตาเมลาตา)
มหาวิหารปาโดวา

อาสนมหาวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์แห่งปาโดวา  หรือ มหาวิหารปาโดวา  เป็นคริสต์ศาสนสถานของคริสตจักรโรมันคาทอลิก มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ตั้งอยู่ที่เมืองปาโดวา ในประเทศอิตาลี สร้างขึ้นเพื่ออุทิสแก่แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ อาคารปัจจุบันเป็นสิ่งก่อสร้างที่สาม สิ่งก่อสร้างแรกสร้างหลังจากพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานเมื่อปี ค.ศ. 313 แต่มาถูกทำลายในแผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1117 โบสถ์ที่สองสร้างเป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ และมารื้อทิ้งในปี ค.ศ. 1551 เพื่อสร้างใหม่ตามแบบที่ออกโดยมีเกลันเจโล ลักษณะที่ยังเป็นโบสถ์สมัยกลางยังคงเห็นได้จากจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจุสโต เด เมนาบูโออีในหอล้างบาป
การสร้างเป็นแบบฟื้นฟูศิลปวิทยาสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1754 แต่ด้านหน้ายังคงเป็นอิฐเปลือยที่ยังไม่ได้รับการตกแต่ง
สะพานส่งน้ำ

สะพานส่งน้ำ หรือ ลำรางส่งน้ำ  คือช่องทางที่สร้างขึ้นในการส่งน้ำ ในทางวิศวกรรมสมัยใหม่อาจจะหมายถึงท่อ, คู, คลองขุด, อุโมงค์ และสิ่งก่อสร้างอื่นที่ใช้สำหรับจุดประสงค์ที่ว่า แต่ในความหมายที่เฉพาะเจาะจง “สะพานส่งน้ำ” หรือ “สะพานน้ำ” (water bridge) หมายถึงสะพาน หรือ สะพานไวอะดัคท์ (viaduct) หรือสะพานที่ใช้ในการขนส่งน้ำ—แทนที่จะเป็น ทาง ถนน หรือ รถไฟ—ที่ข้ามช่อง ถ้าสะพานส่งน้ำมีขนาดใหญ่พอก็อาจจะใช้ในการล่องเรือเล็กและใหญ่ สะพานส่งน้ำต้องเชื่อมระหว่างช่วงสองช่วงที่มีระดับน้ำเดียวกัน คำว่า “Aqueduct” มาจากภาษาละตินว่า “aqua” ที่แปลว่า “น้ำ” บวกกับคำว่า “ducere” ที่แปลว่า “นำ”
สุสานใต้ดิน

สุสานใต้ดิน  เป็นสุสานที่สร้างขึ้นเพื่อเก็บศพใต้ดิน สุสานใต้ดินหลายแห่งที่ตั้งอยู่ใต้เมืองใช้เป็นที่หลบภัยระหว่างสงคราม หรือเป็นที่พบปะของกลุ่มลัทธิบูชา ระเบียงช่องเก็บศพที่เรียกกันว่า “สุสานใต้ดิน” ที่ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกตั้งอยู่ภายใต้มหาวิหารนักบุญเซบัสเตียนนอกกำแพง (San Sebastiano fuori le mura) ในกรุงโรม ในปัจจุบันคำว่า “สุสานใต้ดิน” หมายถึงเครือถ้ำ หรือ ช่อง หรือระเบียงที่ใช้ในยุคกลางสำหรับหนีภัยระหว่างสงคราม หรือสำหรับบรรจุศพ
สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม

สุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม หรือ สุสานรังผึ้งแห่งกรุงโรม  เป็นสุสานโบราณที่สร้างขึ้นเพื่อเก็บศพใต้ดินในกรุงโรมหรือใกล้กรุงโรมในประเทศอิตาลี ซึ่งมีด้วยกันอย่างน้อยสี่สิบสุสาน บางสุสานก็เพิ่งพบเมื่อไม่นานมานี้ แม้ว่าจะมีชื่อเสียงว่าเป็นที่เก็บศพของผู้นับถือคริสต์ศาสนา แต่ก็เป็นที่เก็บศพของผู้นับถือศาสนาอื่นด้วยที่รวมทั้งเพกันและศาสนายูดาย บางครั้งก็ในบริเวณเดียวกันหรือบางครั้งก็แยกจากกัน การเก็บศพในสุสานใต้ดินแห่งกรุงโรมเริ่มทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2 ดินภายใต้กรุงโรมเป็นหินทัฟฟ์เหมาะแก่การสร้างอุโมงค์และช่องที่ใช้ในการบรรจุศพ หินทัฟฟ์เป็นหินที่อ่อนที่ขุดง่ายและแข็งตัวเมื่อถูกอากาศ สุสานบางสุสานยาวหลายกิโลเมตรและอาจจะมีด้วยกันถึงสี่ชั้นหรือสี่ระดับ
สุสานใต้ดินของโรมันคาทอลิกมีความสำคัญเป็นอย่างมากต่อนักประวัติศาสตร์ศิลปะในการศึกษาศิลปะคริสต์ศาสนาของสมัยคริสเตียนยุคแรกเพราะในสุสานมีตัวอย่างงานจิตรกรรมฝาผนัง และ ประติมากรรมจากราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 สุสานใต้ดินของยูดายก็เช่นเดียวกันที่มีความสำคัญในการศึกษาวัฒนธรรมของศาสนายูดายในช่วงเวลาเดียวกัน
แคว้นคาลาเบรีย

คาลาเบรีย  เป็นแคว้นหนึ่งใน 20 แคว้นของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางภาคใต้หรือส่วนล่างของคาบสมุทรอิตาลี ถ้าเปรียบอิตาลีเป็นรองเท้าบูต แคว้นคาลาเบรียจะเป็นส่วนปลายด้านหน้ารองเท้า แคว้นคาลาเบรียมีอาณาเขตทางทิศเหนือติดต่อกับแคว้นบาซีลีคาตา ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้อยู่ใกล้กับแคว้นปกครองตนเองซิซิลี ทางตะวันตกติดกับทะเลติร์เรเนียน และทางทิศตะวันออกติดต่อกับทะเลไอโอเนียน ครอบคลุมพื้นที่ 15,080 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 2 ล้านคน มีเมืองหลักชื่อเมืองคาตันซาโร และมีเมืองใหญ่อีกสองเมืองคือเมืองเรจโจคาลาเบรียและเมืองโคเซนซา
การแบ่งเขตการปกครอง.
แคว้นคาลาเบรียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 จังหวัด ได้แก่
แผนตะวันตก

แผนตะวันตก  เป็นแผนปฏิบัติการทางทหารของกองทัพโปแลนด์ ในสมัยสาธารณรัฐโปแลนด์ที่สอง โดยมีขึ้นเพื่อเตรียมการป้องกันประเทศจากการรุกรานของนาซีเยอรมนี ซึ่งถูกออกแบบมาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 
แผนการ.
แผนการแรกของโปแลนด์เป็นการทำนายถึงการโจมตีของกองทัพเยอรมันจากโพเมราเนีย มายังกรุงวอร์ซอ รวมไปถึงกำลังสนับสนุนจากซิลีเซียและปรัสเซีย โดยมีเป้าหมายเพื่อที่จะเชื่อมฉนวนโปแลนด์ ระหว่างโพเมราเนียกับปรัสเซีย หลังจากที่การผนวกดินแดนบางส่วนของเชโกสโลวาเกียได้เปลี่ยนแปลงสภาพแนวชายแดนไป นักวางแผนชาวโปแลนด์จึงทบทวนแผนการอีกครั้งหนึ่ง โดยมีความเชื่อว่ากองทัพเยอรมันจะโจมตีมาจากซิลีเซียมายังกรุงวอร์ซอ ซึ่งในการรบจริง นักวางแผนได้ทำนายเส้นทางการโจมตีของกองทัพเยอรมันได้อย่างถูกต้อง แต่ก็ยังมีข้อเสียที่สำคัญอยู่ คือ พวกเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับการเตรียมการถึงการโจมตีจากปรัสเซียและสโลวาเกียมากนัก แต่กลับเป็นแผนการรบหลักของกองทัพเยอรมันในกรณีสีขาว
ต่อมา ได้มีการโต้เถียงกันในการตัดสินใจเลือกที่จะป้องกันตามแนวชายแดนอันยาวเหยียด หรือเลือกที่จะล่าถอยไปทางทิศตะวันออกและทิศใต้ และพยายามสร้างแนวป้องกันที่มีความยาวสั้นกว่าแทน โดยมีปราการธรรมชาติเป็นแม่น้ำ ถึงแม้ว่าแนวคิดที่สองจะฟังดูมีน้ำหนักในทางการทหารมากกว่า แต่การพิจารณาในเชิงการเมืองมีความสำคัญกว่า เนื่องจากนักการเมืองโปแลนด์กังวลว่าเยอรมนีจะสามารถยึดครองดินแดนข้อพิพาทได้ง่ายขึ้น (อย่างเช่น นครเสรีดานซิก ฉนวนโปแลนด์ และซิลีเซีย) และจะยุติสงครามได้อย่างรวดเร็วภายหลังจากการยึดครองดินแดนดังกล่าว ดินแดนทางด้านตะวันตกของโปแลนด์มีประชากรอาศัยอยู่อย่างหนาแน่น และมีเขตอุตสาหกรรมหนัก ซึ่งมีส่วนสำคัญต่อการระดมพล และการผลิตทรัพยการให้แก่กองทัพโปแลนด์อีกด้วย 
แผนการดังกล่าวสันนิษฐานว่าสหภาพโซเวียตจะคงความเป็นกลางของตนระหว่างสงคราม เนื่องจากได้มีการประเมินว่าพันธมิตรนาซี-โซเวียตดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ตาม แผนนี้เป็นการเปิดโอกาสให้ลิทัวเนียสามารถยึดเมืองวิลโน อันเป็นดินแดนพิพาทระหว่างโปแลนด์กับลิทัวเนีย และกองกำลังโปแลนด์ขนาดเล็ก ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยหน่วยป้องกันชายแดน ไม่มีส่วนในการป้องกันดินแดนดังกล่าวเลย
แผนการนี้ยังสันนิษฐานเอาว่า กองทัพโปแลนด์จะสามารถหยุดยั้งกองทัพเยอรมันได้เป็นเวลาหลายเดือน แต่เนื่องจากความเหนือกว่าทางด้านอาวุธและด้านกำลังพล ทำให้อาจมีการโจมตีสวนกลับได้ (แผนการนี้ประมาณว่า เยอรมนีมีข้อได้เปรียบที่สำคัญอยู่สองหรือสามประการ) จนกว่าจะมีการกดดันจากพันธมิตรตะวันตก ซึ่งมีความผูกพันในการโจมตีจากทางตะวันตก เพื่อกันกองทัพเยอรมันจากแนวรบด้านโปแลนด์ และเปิดโอกาสให้โปแลนด์ดำเนินการโจมตีสวนกลับได้
ประสิทธิภาพ.
แผนตะวันตกสามารถคาดการณ์ขนาด ที่ตั้งและทิศทางของการบุกได้อย่างแม่นยำ แต่เมื่อถึงเวลาที่กองทัพเยอรมันโจมตีเข้ามาแล้ว แนวป้องกันที่สองและแนวป้องกันถัดไปไม่เป็นไปตามแผน หรือไม่ก็ไม่สามารถลงมือปฏิบัติได้ในทางทหาร นอกจากนี้ยังมีส่วนที่เป็นอุปสรรคขัดขวาง คือ การจัดการกับระบบสื่อสารและการส่งเสบียง
เมื่อเยอรมนีบุกครองโปแลนด์ในเดือนกันยายน 1939 กองทัพโปแลนด์พ่ายแพ้ครั้งสำคัญในยุทธการตามแนวชายแดน ดังที่ได้มีการวิพากษ์วิจารณ์แผนการดังกล่าวไว้ ปัจจัยอื่นที่สำคัญ รวมไปถึง การประเมินความสามารถในการเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว และยุทธวิธีการโจมตีสายฟ้าแลบของเยอรมนีต่ำเกินไป และยังประเมินความสามารถของตนสูงเกินไปอีกด้วย และการรุกรานของสหภาพโซเวียตจากทางตะวันออก และการขาดความช่วยเหลือจากพันธมิตรตะวันตก ทำให้กองทัพโปแลนด์ต้องพ่ายแพ้เมื่อย่างเข้าเดือนตุลาคม 1939
หลิว หง

สมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นเซ่าตี้ฮง (?-180 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม หลิว หง, จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์ฮั่น เป็นพระราชโอรสอีกพระองค์ใน จักรพรรดิฮั่นฮุ่ยตี้เมื่อพระเชษฐาคือ จักรพรรดิฮั่นเซ่าตี้กง ถูกหลี่ไทเฮาจับสำเร็จโทษเมื่อ 184 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์จึงขึ้นครองราชย์แทนเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตกแต่ตลอด 4 ปีแห่งการครองราชย์ก็ทรงเป็นเช่นเดียวกับพระเชษฐาคือเป็นเพียงหุ่นเชิดของหลี่ไทเฮาและพรรคพวกของพระนาง พระองค์ก็ถูกกล่าวหาเช่นเดียวกับพระเชษฐาคือพระสติวิปลาสจึงถูกหลี่ไทเฮาจับสำเร็จโทษ
สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในฤดูกาล 2009–10

ใน ฤดูกาล 2009–10 เป็นปีที่นิวคาสเซิลยูไนเต็ดเล่นอยู่ในเดอะแชมเปียนชิพเป็นครั้งแรกในรอบ 16 ปี
ชุดแข่งขัน.
ชุดที่สวมในฤดูกาล 2009-10 เป็นชุดโดยอาดิดาส และผู้สนับสนุนหลักของทีมคือนอร์ทเทิร์นร็อค
การแข่งขัน.
      ชนะ
      เสมอ
      แพ้
คริสต์ทศวรรษ 1980

คริสต์ทศวรรษ 1980  เป็นทศวรรษที่เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1980 ถึง 31 ธันวาคม ค.ศ. 1989
เป็นช่วงเวลาที่เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงด้านสังคม เศรษฐกิจ การเปลี่ยนแปลงทั่วไปอย่างความร่ำรวย การผลิตที่เปลี่ยนไปสู่ยุคเศรษฐกิจแบบอุตสาหกรรม เศรษฐกิจเสรีที่พัฒนาไปทั่วโลก บริษัทข้ามชาติทางด้านอุตสาหกรรมที่เข้าสู่ประเทศอย่าง ประเทศไทย มาเลเซีย เม็กซิโก เกาหลีใต้ ไต้หวัน ประเทศจีน และเศรษฐกิจตลาดใหม่ในยุโรปตะวันออก ตามมาด้วยการล่มสลายของคอมมิวนิสต์ในยุโรปตะวันออก ประเทศญี่ปุ่นและเยอรมนีถือเป็นประเทศที่เห็นเด่นชัดว่าพัฒนาทางด้านเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วตลอดทศวรรษนี้
ประเทศกำลังพัฒนาทั่วโลกมีประสบความยากลำบากด้านความเจริญเติบโตด้านเศรษฐกิจและสังคม ที่ประเทศเหล่านั้นพบกับปัญหาหนี้สินในคริสต์ทศวรรษ 1980 ประเทศเหล่านี้ต้องการความช่วยเหลือด้านการเงินจากกองทุนการเงินระหว่างประเทศและธนาคารโลก ประเทศเอธิโอเปียประสบปัญหาความยากจนในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ผลคือประเทศต้องการความช่วยเหลือจากต่างชาติในด้านอาหารกับประชากรและทั่วโลกต่างกันช่วยหาเงินช่วยเหลือต่อชาวเอธิโอเปีย อย่างเช่นคอนเสิร์ตไลฟ์เอด ในปี 1985 ที่จัดขึ้นเพื่อหาเงินดังกล่าว
ปัญหาด้านสงคราม เกิดความรุนแรงในตะวันออกกลาง อย่างสงครามอิรัก-อิหร่าน และความขัดแย้งในเลบานอนช่วงปี 1982 ถึง 1983 และกองทัพอเมริกันเข้าบุกลิเบียในปี 1985 และ Intifada ในฉนวนกาซาและเวสต์แบงก์
คริสต์ทศวรรษ 1980 ยังเป็นยุคที่มีอัตราการเติบโตของจำนวนประชากรอย่างมาก ไปทั่วโลก มากกว่าแม้ในคริสต์ทศวรรษ 1970 และคริสต์ทศวรรษ 1990 มีอัตราการเติบโตของจำนวนประชากรมากขึ้นอย่างมากโดยเฉพาะชาวแอฟริกา ตะวันออกกลาง และเอเชียใต้ ตลอดทศวรรษ ด้วยอัตราการเพิ่มใกล้หรือมากกว่า 4% ต่อปี
บลุป

บลุป  เป็นชื่อเรียกของเสียงความถี่ต่ำมากใต้มหาสมุทรซึ่ง องค์การสมุทรและบรรยากาศแห่งชาติ (หรือ NOAA) ของสหรัฐอเมริกาสามารถตรวจจับได้ในช่วงฤดูร้อนของ พ.ศ. 2540 ต้นกำเนิดของบลุปยังเป็นปริศนา
ที่มา.
ที่มาของบลุปนั้นสามารถระบุได้ว่าเป็นบริเวณ (ชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปอเมริกาใต้) ในมหาสมุทรแปซิฟิก บริเวณเส้นศูนย์สูตร ซึ่งใช้ระบบฟังเสียงใต้น้ำของนาวิกโยธินอเมริกาที่เดิมใช้ตรวจหาเรือดำน้ำของสหภาพโซเวียต สามารถจับเสียงของบลุปได้หลายครั้ง NOAA ได้บรรยายว่าบลุปนั้นมีความถี่สูงขึ้นเรื่อยๆเป็นเวลากว่าหนึ่งนาที และเป็นเสียงดังในบริเวณกว้างพอที่เซนเซอร์จำนวนมากในรัศมี 5,000 กิโลเมตรสามารถตรวจจับได้
นักวิทยาศาสตร์ซึ่งได้ศึกษาบลุป และตั้งสมมติฐานระบุว่ารูปมีลักษณะเหมือนเสียงของสัตว์ แต่ไม่มีสัตว์น้ำชนิดใดที่เรารู้จักซึ่งสามารถสร้างเสียงเช่นนี้ได้ ถ้าเสียงนี้มาจากสัตว์ มันต้องเป็นมีขนาดใหญ่กว่าวาฬสีน้ำเงินหลายเท่าตัว
วิเคราะห์.
หลังจาก NOAA สำรวจและได้ทำการวิเคราะห์คลื่นเสียงผ่านสเปคโปรแกรม แล้วคาดกันว่า น่าจะเป็นเสียงก้อนภูเขาน้ำแข็งในมหาสมุทร ส่วนที่นักวิทยาศาสตร์ได้บอกว่า รูปมีลักษณะเหมือนเสียงของสัตว์ มันต้องเป็นมีขนาดใหญ่กว่าวาฬสีน้ำเงินหลายเท่าตัว ความจริงคือ คนที่ตั้งตั้งข้อสมมติฐานมาจากนักเขียนที่มีชื่อว่า"เดวิด โวลแมน (David Wolman)"เป็นนักข่าว และนักเขียนประเภทรหัสยศาสตร์ หรือ สิ่งลึกลับ โดยสมมติฐานของเดวิด โวลแมน มีข้อความดังนี้Fox's hunch is that the sound nicknamed Bloop is the most likely to come from some sort of animal, because its signature is a rapid variation in frequency similar to that of sounds known to be made by marine beasts. There's one crucial difference, however: in 1997 Bloop was detected by sensors up to 4,800 kilometres (3,000 mi) apart. That means it must be far louder than any whale noise, or any other animal noise for that matter. Is it even remotely possible that some creature bigger than any whale is lurking in the ocean depths? Or, perhaps more likely, something that is much more efficient at making sound?— David Wolman
สถานที่เกิดเหตุ และข้อมูลเพิ่มเติม.
NOAA ได้พบข้อมูลเพิ่มเติมคือ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ได้เกิดที่บริเวณ (ชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปอเมริกาใต้) ในมหาสมุทรแปซิฟิก บริเวณเส้นศูนย์สูตร แต่เกิดที่บริเวณขั้วโลกใต้ ต้นกำเนิดเสียงมาจากก้อนภูเขาน้ำแข็งที่มีชื่อว่า A53a ค้นพบอยู่ที่เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช และทาง NOAA ได้เปิดเผยชื่อนักวิทยาศาสตร์ที่บอกว่า มันน่าจะเป็นเสียงก้อนภูเขาน้ำแข็งในมหาสมุทร คือ Dr.Yunbo Xie (ด็อกเตอร์เหยินโบว ฉี) เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านคลื่นเสียง
วีนัส วิลเลียมส์

วีนัส อีโบนี สตารร์ วิลเลียมส์  เกิดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1980 เป็นนักเทนนิสอาชีพชาวอเมริกัน อดีตมือ 1 ของโลกทั้งในประเภทเดี่ยวและประเภทคู่ เธอได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในนักเทนนิสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล เธอขึ้นเป็นอันดับ 1 จากการจัดอันดับของสมาคมนักเทนนิสอาชีพหญิง (Women's Tennis Association) เป็นเวลา 19 สัปดาห์ (11 สัปดาห์ในประเภทเดี่ยวและ 8 สัปดาห์ในประเภทคู่) วิลเลียมส์ได้รับชัยชนะในการแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดัน 5 ครั้ง ในปี ค.ศ. 2000, ค.ศ. 2001, ค.ศ. 2005, ค.ศ. 2007 และ ค.ศ. 2008 แต่มาแพ้ต่อเซเรนา วิลเลียมส์น้องสาวในการแข่งขันครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 
2009 เธอถือได้ว่ามีเกมส์การเล่นที่ดุดัน เกมเสิร์ฟที่หนักหน่วง การเล่นลูกหน้าเน็ตได้ดี และมีอาวุธเด็ดคือแบล็คแฮนด์สองมืออันทรงพลังนั่นเอง เธอประสบความสำเร็จในการแข่งขัน เทนนิสวิมเบิลดัน เป็นอย่างมาก นับตั้งแต่ ค.ศ.2000-2009 วีนัสผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศถึง 8 ครั้ง โดยความแชมป์ถึง 5 ครั้ง ส่วน 3 ครั้ง คนที่สามารถสยบเธอได้ในคอร์ตหญ้ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นคือ เซเรน่า วิลเลี่ยมส์ น้องสาวของเธอนั่นเอง 
ตั้งแต่เข้าร่วมใน WTA Tour ในปี ค.ศ. 1994 วิลเลียมส์ก็ได้รับชัยชนะ 67 ตำแหน่งที่รวมทั้ง 17 แกรนด์สแลม-7 ครั้งประเภทหญิงเดี่ยว, 8 ครั้งประเภทหญิงคู่, 2 ครั้งประเภทคู่ผสม
ชาวสลาฟ

ชนสลาฟ  เป็นกลุ่มชาติพันธ์และสาขาภาษาของตระกูลอินโด-ยูโรเปียนที่ตั้งถิ่นฐานส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณทางตะวันออกและตอนกลางของยุโรป ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ชนสลาฟก็แผ่ขยายไปจากที่ตั้งถิ่นฐานเดิม (ส่วนใหญ่เชื่อกันว่าอยู่ในยุโรปตะวันออก) ไปจนถึงทางตะวันออกสุดของยุโรปกลาง, ยุโรปตะวันออก และ คาบสมุทรบอลข่าน บางกลุ่มก็ไปถึงไซบีเรีย และเอเชียกลาง หรือไปยังส่วนอื่นๆ ของโลก กว่าครึ่งหนึ่งของอาณาบริเวณในยุโรปเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชนที่พูดภาษาสลาฟ
ชนเบอร์เบอร์

ชนเบอร์เบอร์  เป็นกลุ่มชาติพันธ์ของแอฟริกาเหนือทางตะวันตกของลุ่มแม่น้ำไนล์ ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานกระจัดกระจายอยู่ในบริเวณตั้งแต่มหาสมุทรแอตแลนติกไปจนถึงโอเอซิสซิวา (Siwa oasis) ในอียิปต์ และจากบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนไปจนถึงแม่น้ำไนเจอร์ ในประวัติศาสตร์ชนเบอร์เบอร์พูดภาษากลุ่มเบอร์เบอร์ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก ในปัจจุบันชนเบอร์เบอร์บางกลุ่มพูดภาษาอาหรับ ชนเบอร์เบอร์ที่พูดภาษากลุ่มเบอร์เบอร์ในบริเวณที่ว่านี้มีด้วยกันราว 30 ถึง 40 ล้านคนที่ส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานหนาแน่นอยู่ในบริเวณแอลจีเรียและโมร็อกโก และเบาบางลงไปทางตะวันออกไปทางมาเกรบ (Maghreb) และเลยไปจากนั้น
ชนเบอร์เบอร์เรียกตนเองด้วยชื่อต่าง ๆ ที่รวมทั้ง “Imazighen” (เอกพจน์ “Amazigh”) ที่อาจจะแปลว่า “ชนอิสระ” ตามความเห็นของนักการทูตและนักประพันธ์ชาวอาหรับเลโอ อาฟริคานัส “Amazigh” แปลว่า “คนอิสระ” แต่ความเห็นนี้ก็ยังเป็นที่โต้แย้งกันเพราะไม่มีรากของความหมายของ “M-Z-Gh” ที่แปลว่า “อิสระ” ในภาษากลุ่มเบอร์เบอร์สมัยใหม่ นอกจากนั้นก็ยังมีคำภาษา Tuareg “amajegh” ที่แปลว่า “ศักดิ์ศรี” (noble) คำเรียกนี้ใช้กันทั่วไปในโมร็อกโก แต่ในบริเวณอื่นในท้องถิ่นก็มีคำอื่นที่เฉพาะเจาะจงลงไปอีกเช่น “Kabyle” หรือ “Chaoui” ที่มักจะใช้กันมากกว่า ในประวัติศาสตร์ชนเบอร์เบอร์ก็รู้จักกันในชื่อต่างๆ เช่นในลิเบียโบราณโดยชาวกรีกโบราณ ว่า “นูมิเดียน” และ “มอเนเทเนีย” โดยโรมัน และ “มัวร์” โดยชายยุโรปในยุคกลาง ภาษาอังกฤษสมัยปัจจุบันอาจจะแผลงมาจากภาษาอิตาลีหรืออาหรับแต่รากที่ลึกไปกว่านั้นไม่เป็นที่ทราบ
ชาวเบอร์เบอร์ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันก็ได้แก่นักประพันธ์ชาวโรมันอพูเลียส (Apuleius), จักรพรรดิโรมันเซ็พติมิอัส เซเวอรัส และ นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป ชาวเบอร์เบอร์ที่มีชื่อเสียงในปัจจุบันคือดารานักฟุตบอลซีเนอดีน ซีดาน
ไซร์เออเรเคิดส์

ไซร์เออเรเคิดส์  เป็นเครื่องหมายการค้าในการับนทึกเสียงที่ยังเหลือในปัจจุบัน ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2509
ในปี 2009 ไซร์และ อิเล็กตรา ซึ่ง เป็นค่ายเพลงในเครือ วอร์เนอร์มิวสิกกรุปเข้ามาบล็อกหรือปิดกั้นวิดีโอบนยูทูบที่อยู่ภายใต้สังกัด หรือออกจำหน่ายภายใต้สัญญาของ วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป โดยระบุเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ การบล็อกที่เกิดขึ้นมีผลต่อศิลปินภายใต้สังกดเพลงที่เป็นเจ้าของหรือจัดจำหน่ายโดยวอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป
อังเงิลน์

อังเงิลน์  หรือ แองเกลีย  คือคาบสมุทรเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ยื่นออกไปในอ่าวคีล ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภูมิภาคชเลสวิช ทางตอนเหนือของรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ในประเทศเยอรมนี คาบสมุทรอังเงิลน์แยกจากคาบสมุทรชวันเซินที่อยู่ใกล้เคียงกันโดยปากน้ำชไล และจากเกาะอัลส์ของเดนมาร์กโดยเฟลนบูร์เกอร์ฟยอร์ด (Flensburger Förde) ไม่เป็นที่ทราบว่าอาณาบริเวณในประวัติศาสตร์ของอังเงิลน์จะตรงตามอาณาเขตในปัจจุบันหรือไม่ อาจจะเป็นอาณาเขตที่กว้างใหญ่กว่า แต่ข้อมูลที่ตรงกันคือเนื้อที่อย่างน้อยครอบคลุมบริเวณอังเงิลน์ปัจจุบัน
ชนบัลการ์

ชนบัลการ์ หรือ ชนโบลการ์ (ภาษาฮั่น-Bulgars) เป็นกลุ่มชาติพันธ์กึ่งเร่ร่อนที่อาจจะสืบเชื้อสายมาจากชนเตอร์กิกที่เดิมมาจากเอเชียกลาง ที่มาเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณต่างๆ ในยุโรปตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2 เป็นต้นมา ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ชนบัลการ์ก่อก่อตั้งรัฐเกรตบัลแกเรีย, วอลกาบัลแกเรีย และ จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ในบริเวณต่างๆ ในยุโรปสามบริเวณ ภาษาบัลการ์ที่ใช้ในพูดกันในบรรดาชนชั้นสูงเป็นภาษาหนึ่งในภาษากลุ่มเตอร์กิกซึ่งกับภาษาฮั่น คาซาร์ และ เตอร์กิกอวาร์เป็นหนึ่งในสาขาOghuricของภาษากลุ่มเตอร์กิก 
หลังจากการโยกย้าถิ่นฐานมาจากเอเชียกลางชนบัลการ์ก็มาตั้งถิ่นฐานในบริเวณเสต็ปป์ (steppe) ทางตอนเหนือของCaucasusและในบริเวณรอบฝั่งแม่น้ำวอลกา (ต่อมา คอเคซัส) ระหว่าง ค.ศ. 377 ถึว ค.ศ. 453 ชนบัลการ์ก็ร่วมในการปล้นของชนฮั่นในการปล้นทำลายยุโรปตะวันตกและยุโรปกลาง หลังจากการเสียชีวิตของอัตติลาในปี ค.ศ. 453 และการล่มสลายของจักรวรรดิฮั่น (Hunnic Empire) ต่อมา ชนบัลการ์ก็แตกแยกกันไปทางตะวันออกและทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป จากหลักฐานทางโบราณคดีที่พบจากบริเวณเสต็ปป์ในยูเครนชี้ให้เห็นว่าชนบัลการ์สมัยแรกมีลักษณะที่ตรงกับผู้คนในวัฒนธรรมที่ขี่ม้าเร่ร่อน (nomadic equestrians) ของเอเชียกลางผู้ที่ย้ายถิ่นฐานตามฤดูเพื่อหาแหล่งหญ้าใหม่สำหรับเลี้ยงสัตว์ แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 ชนบัลการ์ก็เริ่มตั้งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่ง ทำการเกษตรกรรม และมีอาชีพต่างๆ เช่นช่างตีเหล็ก ช่างสลักหิน และช่างไม้ หลักฐานการค้นคว้าเกือบทุกหลักฐานอ้างว่าชนซาร์มาเชียน (Sarmatians) ที่เป็นชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ข้างเคียงเป็นผู้มีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชนบัลการ์ นักประวัติศาสตร์บางคนถึงกับกล่าวว่าชนบัลการ์มีส่วนผสมของชนซาร์มาเชียนดั้งเดิม แต่ที่มาและภาษาของชนบัลการ์เป็นหัวข้อที่โต้แย้งกันมาเป็นเวลากว่าร้อยปีแล้ว ทฤษฎีล่าสุดกล่าวว่าชนบัลการ์ชั้นสูงอาจจะพูดภาษากลุ่มเตอร์กิกและมีความเกี่ยวข้องกับชนฮั่น และเมื่อพิจารณาความเกี่ยวโยงทางประวัติศาสตร์ของยุโรปตะวันออกต่อมาทำให้เห็นได้ว่ามีความเกี่ยวข้องที่ใกล้ชิดกับชนอลันส์ (Alans) - อีกกลุ่มหนึ่งที่พูดภาษากลุ่มอิหร่าน แหล่งข้อมูลร่วมสมัยเช่นโพรโคพิอัส (Procopius), อากาไธอัส (Agathias) และเมนันเดอร์ โพรเท็คเตอร์ (Menander Protector) เรียกชนบัลการ์ว่า “ฮั่น” ขณะที่แหล่งข้อมูลอื่นเช่นพระสังฆราชไบแซนไทน์สังฆราชมิคาเอลที่ 2 แห่งอันติโอค (Patriarch Michael II of Antioch) เรียกว่า “ชนซิเธียน” หรือ “ชนซาร์มาเชียน” แต่การเรียกชื่อหลังอาจจะมาจากประเพณีการเรียกชื่อกลุ่มชนตามที่ตั้งหลักแหล่งทางภูมิศาสตร์ก็เป็นได้ เนื่องจากการขาดหลักฐานที่แน่นอนนักวิชาการสมัยปัจจุบันจึงกล่าวถึงชนบัลการ์พร้อมทั้งคำอธิบายถึงที่มา
ชาวฮัน

ชาวฮัน  หรือ ชาวซฺยง ("ซฺยงเหริน") เป็นกลุ่มชาติพันธ์เร่ร่อนในทุ่งกว้างที่ปรากฏตั้งแต่เลยจากแม่น้ำวอลกาออกไปผู้โยกย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานในยุโรปตั้งแต่ราว ค.ศ. 370 และมาก่อตั้งจักรวรรดิอันใหญ่โตขึ้นในยุโรป ชาวฮันอาจจะสืบเชื้อสายมาจากชาวซฺยงหนู (Xiongnu) ที่ในประวัติศาสตร์เป็นประเทศเพื่อนบ้านทางตอนเหนือของประเทศจีนสามร้อยปีก่อนหน้านั้น และอาจจะเป็นชนกลุ่มแรกของกลุ่มชนเตอร์กิกที่อพยพข้ามทวีปยูเรเชีย ที่มาของภาษาฮันนิกเป็นหัวข้อที่โต้แย้งกันมาเป็นเวลานานหลายร้อยปี ทฤษฎีล่าสุดกล่าวว่าอย่างน้อยก็ผู้นำของชาวฮันพูดภาษากลุ่มเตอร์กิก ความสามารถที่เด่นของฮั่นคือการยิงธนูจากหลังม้าที่กำลังวิ่งได้อย่างแม่นยำ
ชาวฮันอาจจะเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดการโยกย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่ในยุโรปที่เป็นสาเหตุที่นำมาซึ่งการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน ชนฮั่นรวมตัวกันเป็นจักรวรรดิภายใต้การนำของอัตติลาผู้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 453 ภายในปีเดียวจักรวรรดิฮันก็ล่มสลาย ผู้สืบเชื้อสายชาวฮันต่อมาหรือกลุ่มชนที่มีชื่อคล้ายคลึงกันได้รับการบันทึกไว้ในบันทึกของชนชาติเพื่อนบ้านทางใต้ ตะวันออก และตะวันตกว่าเป็นผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในยุโรปตะวันออกและเอเชียกลางประมาณระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 4 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ชื่อเรียกต่างๆ ปรากฏในคอเคซัสจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 5 ดูคาส

จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 5 ดูคาส  (เสียชีวิต ธันวาคม ค.ศ. 1205) อเล็กซิออสที่ 5 ดูคาสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ของราชวงศ์อันเจลิด ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างวันที่ 5 กุมภาพันธ์ จนถึงวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1204 ในระหว่างครึ่งหลังของการล้อมเมืองคอนสแตนติโนเปิลโดยผู้เข้าร่วมสงครามครูเสดครั้งที่ 4 อเล็กซิออสทรงมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลดูคาส ทรงได้รับการขนานพระนามเล่นว่า “Mourtzouphlos” ที่อาจจะหมายถึงพระเกศาที่เป็นพุ่มและพระขนงหนา หรืออาจจะเป็นการบ่งพระลักษณะนิสัยที่เป็นผู้ซึมเศร้าที่อาจจะโปรดที่จะขมวดพระขนง
จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 7

จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 7 โพรไฟโรกินนิโทส (เจ้าอาภรณ์ม่วง)  (2 กันยายน ค.ศ. 905 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 959) คอนสแตนตินเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิลีโอที่ 6 เดอะไวส์และพระอัครมเหสีองค์ที่สี่โซอี คาร์โบนอพซินา และเป็นพระราชนัดดาในจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์แห่งไบแซนไทน์ คอนสแตนตินทรงมีชื่อเสียงในการทรงพระราชนิพนธ์หนังสือสองเล่ม “De Administrando Imperio” และ “De Ceremoniis” 
คอนสแตนตินที่ 7 ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ของราชวงศ์มาซิโดเนีย ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 908 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 959
จักรพรรดิบอลด์วินที่ 1 แห่งคอนสแตนติโนเปิล

จักรพรรดิบอลด์วินที่ 1 แห่งคอนสแตนติโนเปิล หรือ จักรพรรดิบอลด์วินที่ 9 เคานท์แห่งฟลานเดอร์ส หรือ หรือ จักรพรรดิบอลด์วินที่ 6 เคานท์แห่งเอโนต์  (กรกฎาคม ค.ศ. 1172 – ราว ค.ศ. 1205) บอลด์วินทรงเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งจักรวรรดิละตินแห่งคอนสแตนติโนเปิลระหว่างปี ค.ศ. 1204 จนถึงปี ค.ศ. 1205 นอกจากนั้นก็ยังเป็นเคานท์แห่งฟลานเดอร์สระหว่างปี ค.ศ. 1194 จนถึงปี ค.ศ. 1205 และ เคานท์แห่งเอโนต์ระหว่างปี ค.ศ. 1195 จนถึงปี ค.ศ. 1205 
บอลด์วินเป็นผู้มีบทบาทสำคัญที่สุดผู้หนึ่งในสงครามครูเสดครั้งที่ 4 ที่มีผลทำให้ยึดคอนสแตนติโนเปิล, การพิชิตส่วนใหญ่ของจักรวรรดิไบแซนไทน์
 และการก่อตั้งจักรวรรดิละตินแห่งคอนสแตนติโนเปิล หรือที่รู้จักกันว่า “โรมาเนีย” (ไม่ใช่ประเทศโรมาเนีย)
การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล

การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล  กรุงคอนสแตนติโนเปิลถูกล้อมหลายครั้งในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิไบแซนไทน์
 การล้อมสองครั้งมีผลทำให้ถูกยึดจากการปกครองของจักรวรรดิไบแซนไทน์ ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1204 โดยนักรบครูเสด และครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1453 โดยจักรวรรดิออตโตมันภายใต้การนำของสุลต่านเมเหม็ดที่ 2
แคว้นฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย

ฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย (ฟรียูลี: ;) เป็นหนึ่งในยี่สิบแคว้นและหนึ่งในห้าแคว้นปกครองตนเองของประเทศอิตาลี มีอาณาเขตจรดแคว้นเวเนโตทางทิศตะวันตก จรดประเทศออสเตรียทางทิศเหนือ จรดประเทศสโลวีเนียทางทิศตะวันออก และจรดทะเลเอเดรียติกทางทิศใต้ มีเมืองหลักชื่อตรีเยสเต
ฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลียมีพื้นที่ 7,856 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 1.2 ล้านคน แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดโกริตเซีย จังหวัดปอร์เดโนเน จังหวัดตรีเยสเต และจังหวัดอูดีเน มีภาษาท้องถิ่นคือภาษาฟรียูลี แคว้นนี้ครอบคลุมภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ฟรียูลีและบางส่วนของภูมิภาคทางประวัติศาสตร์เวเน็ตเซียจูเลีย ปัจจุบันมีเส้นทางการคมนาคมหลักตัดผ่านจากด้านตะวันออกสู่ด้านตะวันตกของภูมิภาคยุโรปใต้
การถือผิว

การถือผิวในประเทศแอฟริกาใต้ (, แอฟรีกานส์: aˈpartɦɛit; แปลว่า "separateness", แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง '"aparthood"') เป็นระบบการแบ่งแยกกลุ่มคนต่างเชื้อชาติในแอฟริกาใต้และแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ ออกจากกัน บังคับใช้โดยรัฐบาลของพรรคชาตินิยม ระหว่างปี ค.ศ. 1948-1994
การแบ่งแยกคนต่างเชื้อชาติในประเทศแอฟริกาใต้เริ่มต้นตั้งแต่ยุคล่าอาณานิคม แต่การกำหนดเป็นนโยบายแยกคนต่างผิวออกจากกันนี้ได้เป็นนโยบายของรัฐหลังจากการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1948 โดยแบ่งแยกพลเมืองในประเทศออกเป็นกลุ่มต่าง ๆ ได้แก่ พวกผิวดำ ผิวขาว ผิวสี และพวกอินเดีย ที่อยู่อาศัยของประชาชนจะต้องจัดแบ่งแยกกันและถูกบังคับให้โยกย้าย ชนผิวดำถูกกีดกันออกจากสถานะความเป็นพลเมือง ราวหนึ่งในสิบแยกตัวออกไปปกครองตนเอง เรียกว่า บันตูสถาน (Bantustan) ในจำนวนนี้มีการแยกตัวเป็นรัฐอิสระ 4 แห่ง การแบ่งแยกของรัฐบาลรวมไปถึงการกำหนดการศึกษา การรักษาพยาบาล บริการสาธารณะต่าง ๆ โดยที่คนผิวดำจะได้รับบริการที่ด้อยกว่าคนผิวขาว
การแบ่งแยกผิวนี้ทำให้เกิดความขัดแย้งภายในประเทศอย่างรุนแรง กลายเป็นการลุกฮือ ประท้วง และต่อต้านติดต่อกันจำนวนมาก ซึ่งถูกรัฐบาลสั่งปราบปรามและจำคุกบรรดาผู้นำขบวนการต่อต้านการแบ่งแยกผิวนี้เป็นจำนวนมาก ยิ่งการต่อต้านแผ่กระจายวงกว้างออกไปและรุนแรงขึ้นเพียงใด ฝ่ายปกครองก็ยิ่งตอบโต้ด้วยการกดดันและใช้กำลังรุนแรงมากขึ้นปานกัน
การปราบปรามการต่อต้านการเหยียดผิวเริ่มอ่อนแรงลงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1990 ประธานาธิบดี เฟรเดอริก วิลเลิม เดอ แกลร์ก จึงได้เริ่มการเจรจาเพื่อยุติปัญหาการเหยียดผิว ต่อมาได้มีการเลือกตั้งแบบหลากชนชาติภายใต้ระบบประชาธิปไตยเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1994 ซึ่งผู้ชนะการเลือกตั้งคือพรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกา โดยการนำของ เนลสัน มันเดลา แต่ร่องรอยของการเหยียดผิวยังคงส่งผลต่อนโยบายทางการเมืองและสังคมของประเทศแอฟริกาใต้อยู่
พรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกา

พรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกา หรือ พรรคเอเอ็นซี (ANC) เป็นพรรครัฐบาลของประเทศแอฟริกาใต้ซึ่งได้รับการสนับสนุนแบบไตรพันธมิตร คือ สมัชชาสมาพันธ์การค้าแห่งแอฟริกาใต้ (Congress of South African Trade Unions; COSATU) และพรรคคอมมิวนิสต์แห่งแอฟริกาใต้ (South African Communist Party; SACP) นับแต่ครั้งเริ่มการเลือกตั้งแบบไม่แบ่งแยกผิวครั้งแรกของประเทศในเดือนเมษายน ค.ศ. 1994 ในตอนเริ่มแรกก่อตั้ง พรรคนี้มีชื่อว่า สมัชชาชนชาติพื้นเมืองแอฟริกาใต้ (South African Native National Congress; SANNC) ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1912 ที่เมืองบลูมฟอนเทน เพื่อพยายามยกระดับสิทธิของประชาชนชาวแอฟริกาใต้ที่เป็นคนผิวดำ ประธานพรรคคนแรกคือ John Dube นอกจากนี้มี Sol Plaatje ผู้เป็นกวีและนักเขียน ร่วมเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งพรรคด้วย องค์กรได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น ANC ในปี ค.ศ. 1923 และเริ่มมีการจัดตั้งปีกติดอาวุธ ชื่อ "อัมกันโต เว ซิซเว" (หอกแห่งชาติ) ในปี ค.ศ. 1961
พรรคได้กลายเป็นพรรครัฐบาลนับตั้งแต่การเลือกตั้งหลังสิ้นสุดยุคการแบ่งแยกสีผิว ในปี ค.ศ. 1994 เป็นต้นมา ซึ่งพรรคได้ชนะการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1999, 2004 และ 2009 ซึ่งได้คะแนนโหวตมากกว่า 60% ตลอดทุกครั้ง
กระแสข้อมูลบิต

กระแสข้อมูลบิต  คือข้อมูลบิตจำนวนหนึ่งที่ส่งผ่านไปตามอนุกรมเวลาหรือตามลำดับ มีการใช้งานอย่างกว้างขวางในทางโทรคมนาคมและคอมพิวเตอร์ เช่นลำดับชั้นดิจิทัลแบบประสานเวลา (Synchronous Digital Hierarchy: SDH) จะส่งข้อมูลบิตโดยประสานเวลาให้พร้อมกัน นอกจากนี้กระแสข้อมูลไบต์ คือกระแสข้อมูลบิตที่ถูกจัดกลุ่มให้เป็นไบต์ ซึ่งโดยปกติคือ 8 บิต อาจจัดได้ว่าเป็นกรณีพิเศษของกระแสข้อมูลบิต เมื่อกระแสข้อมูลบิตถูกบันทึกลงบนสื่อสำรองข้อมูลของคอมพิวเตอร์ กระแสข้อมูลบิตจะกลายเป็นไฟล์
แผนตะวันออก

แผนตะวันออก  เป็นแผนปฏิบัติการทางทหารของโปแลนด์ ถูกร่างขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920-1930 ในกรณีที่มีการโจมตีจากสหภาพโซเวียต ไม่เหมือนกับแผนตะวันตก รัฐบาลโปแลนด์ให้ความสำคัญกับการรับมือกับกองทัพโซเวียต ซึ่งมองว่าเป็นภัยคุกคามทางทหารที่สำคัญที่สุด และมีขีดความสามารถในการเริ่มสงครามเต็มรูปแบบได้
ประวัติ.
นับตั้งแต่ได้มีการสร้างชาติโปแลนด์ขึ้นมาใหม่หลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสิ้นสุด สาธารณรัฐโปแลนด์ที่สองต้องตกอยู่ท่ามกลางสงครามและความขัดแย้งกับประเทศเพื่อนบ้านเกือบทั้งหมด (สหภาพโซเวียต เยอรมนี ยูเครน ลิทัวเนีย และเชโกสโลวาเกีย) อย่างไรก็ตาม มีเพียงสองประเทศเท่านั้นที่ถูกพิจารณาว่าเป็นภัยคุกคามหลัก - เยอรมนีและสหภาพโซเวียต
ระหว่างช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920-1930 ผู้นำของโปแลนด์มุ่งความสนใจไปยังการรับมือกับภัยคุกคามจากทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นความทรงจำจากสงครามโปแลนด์-โซเวียต ทั้งกองทัพโปแลนด์และรัฐบาลต่างก็เชื่อว่าสงครามกับสหภาพโซเวียตนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงได้ และยังมีการเตรียมการเหนือกว่าการรับมือในกรณีที่เกิดความขัดแย้งกับเยอรมนี จนกระทั่งหลังจาก ค.ศ. 1935 เมื่อการโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านเยอรมนีเริ่มเข้มข้นขึ้นในเยอรมนี นักวางแผนจึงได้หันมาร่างแผนการตะวันตกเพื่อรับมือกับภัยคุกคามจากทางตะวันตกที่เพิ่มมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ที่มั่นและปราการตามแนวชายแดนตะวันออกของโปแลนด์ก็มีจำนวนมากกว่าในทางตะวันตกอยู่มาก
ความขัดแย้งตามแนวชายแดนด้านตะวันออก.
แนวชายแดนโปแลนด์ที่ติดต่อกับสหภาพโซเวียตมีความยาวกว่า 1,412 กิโลเมตร ซึ่งเมื่อเทียบกับแนวชายแดนที่ติดกับเยอรมนีแล้ว มีความยาว 1,912 กิโลเมตร แต่แนวชายแดนทั้งสองด้านไม่มีปราการตามธรรมชาติเลย ทำให้การป้องกันเป็นไปด้วยความยากลำบาก
รัฐบาลโซเวียตฉีกสนธิสัญญาสันติภาพริกา ซึ่งลงนามในกรุงมอสโก เมื่อ ค.ศ. 1921 ในตอนต้นของคริสต์ทศวรรษ 1920 สหภาพโซเวียตได้ส่งกองโจรมาโจมตีหัวเมืองโปแลนด์ตามแนวชายแดนหลายครั้ง ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งกองกำลังป้องกันชายแดน การโจมตีดังกล่าวเกิดขึ้นตลอดทศวรรษ แต่เริ่มลดจำนวนลงเมื่อถึงคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากลงนามในสนธิสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างโซเวียต-โปแลนด์ เมื่อ ค.ศ. 1932
แม็กนีโตสเฟียร์

แม็กนีโตสเฟียร์  คือย่านที่มีแม่เหล็กกำลังสูงรอบ ๆ วัตถุทางดาราศาสตร์ โลกมีแม็กนีโตสเฟียร์ครอบอยู่รอบ ๆ เช่นเดียวกันกับดาวที่มีสนามแม่เหล็กอื่น ๆ ได้แก่ ดาวพุธ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และ ดาวเนปจูน ดวงจันทร์แกนีมีดของดาวพฤหัสบดีก็มีสนามแม่เหล็กเช่นกัน แต่เป็นสนามที่มีกำลังอ่อนจนไม่สามารถป้องกันพลาสมาจากลมสุริยะได้ ส่วนดาวอังคารเป็นดาวที่มีสนามแม่เหล็กแบบเว้าแหว่งไม่ต่อเนื่อง คำว่า "แม็กนีโตสเฟียร์" นี้ยังสามารถใช้อธิบายถึงย่านรอบ ๆ วัตถุท้องฟ้าอื่นที่มีสนามแม่เหล็กรอบ ๆ ด้วย เช่น แม็กนีโตสเฟียร์ของพัลซาร์ เป็นต้น
มาสค์ไรเดอร์ เดอะเฟิร์ส

มาสค์ไรเดอร์ เดอะเฟิร์ส (ชื่อต้นฉบับ: 仮面ライダー　ＴＨＥ　ＦＩＲＳＴ, Kamen Raidā Za Fāsuto?, Masked Rider THE FIRST) เป็นภาพยนตร์ที่สร้างใน ปี 2005 โดยนำ MASKED RIDER ภาคแรกซึ่งเป็นต้นฉบับมาปรับปรุง และนำมาฉายในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2548
เรื่องย่อ.
ทาเคชิ ฮอนโก นักศึกษามหาวิทยาลัยผู้ใฝ่ฝันจะเป็นนักแข่งรถโมโตครอส ได้ถูกขบวนการลึกลับที่เรียกตัวเองว่า ช็อกเกอร์ ลักพาตัวไปผ่าตัดให้เป็นมนุษย์ดัดแปลงที่เรียกว่า Masked Rider 1 แต่ก่อนที่จะถูกล้างสมองเขาก็หนีออกมาได้ทัน แม้ว่าจะทั้งเกลียดทั้งกลัวความสามารถนั้น แต่เขาก็ได้ใช้มันเข้าต่อต้านขบวนการช็อกเกอร์ เพื่อช่วยเหลือมวลมนุษย์ ทางช็อคเกอร์เองก็ไม่อยู่เฉย ทิ้งไพ่ตายโดยการใช้มนุษย์ดัดแปลง ที่เหมือนกับฮอนโกทุกประการ เพื่อสังหารเขาเสียและให้ชื่อกับ ฮายาโตะ อิจิมอนจิ ผู้นี้ว่า Masked Rider 2 แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตร ที่ทั้งคู่กลับเห็นใจกันและกันจนร่วมมือกันเข้าสู้กับศัตรู แต่ทว่าทางช็อคเกอร์เองก็ไม่ยอมแน่จึงได้ส่งมนุษย์ดัดแปลงตัวอื่น ๆ มาตามฆ่าทั้งสองอีกครั้ง
นักศึกษามหาวิทยาลัยผู้ใฝ่ฝันจะเป็นนักแข่งรถโมโตครอส ได้ถูกขบวนการลึกลับที่เรียกตัวเองว่า ช็อกเกอร์ ลักพาตัวไปผ่าตัดให้เป็นมนุษย์ดัดแปลงที่เรียว่า HOPPER 1 แต่ก่อนที่จะถูกล้างสมองเขาก็หนีออกมาได้ทัน แม้ว่าจะทั้งเกลียดทั้งกลัวความสามารถนั้น แต่เขาก็ได้ใช้มันเข้าต่อต้านขบวนการช็อกเกอร์ เพื่อช่วยเหลือมวลมนุษย์
HOPPER 2 มนุษย์ดัดแปลง ที่เหมือนกับฮอนโกทุกประการ ซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อกำจัดฮอนโกแต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรจนกลับใจมาจนร่วมมือกันเข้าสู้กับศัตรู
ผู้นำสูงสุดของช็อกเกอร์
สไปเดอร์
ปีศาจของช็อคเกอร์ฆ่าคนด้วยวิธีการรับจ้างขับแท็กซี่ โดยไปรับเป้าหมายแล้วจึงกำจัด
แบ็ท
ปีศาจของซ็อคเกอร์เป็นผู้ที่รับสมาชิกเข้าองกรช็อกเกอร์ ด้วยวิธีการบังคบแล้วนำมาดัดแปลง ให้เป็นมนุษย์ดัดแปลง
คอบบร้า
ปีศาจของซ็อคเกอร์เดิมเป็นมนุษย์ที่ป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่ได้ แต่ช็อกเกอร์ ก็ได้นำมาดัดแปลง ให้เป็นมนุษย์ดัดแปลงของช็อกเกอร์
สเนค
ปีศาจของซ็อคเกอร์เดิมเป็นมนุษย์ที่ป่วยเป็นโรคที่รักษาไม่ได้ แต่ช็อกเกอร์ก็ได้นำมาดัดแปลงให้เป็นมนุษย์ดัดแปลงของช็อกเกอร์ เหมือนคอบบร้า
เพลงประกอบในภาพยนตร์.
เพลงเปิด
เพลงจบ
แคว้นลีกูเรีย

ลีกูเรีย  หรือ ลีกือรียา  เป็นแคว้นหนึ่งในยี่สิบแคว้นของประเทศอิตาลี มีอาณาเขตส่วนใหญ่ติดต่อกับทะเล ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลี เป็นแคว้นที่มีพื้นที่น้อยที่สุดเป็นอันดับที่ 3 มีเมืองหลักชื่อเจนัว (เจโนวา) ลีกูเรียเป็นสถานที่ยอดนิยมของนักท่องเที่ยว เพราะมีชายหาดที่สวยงาม เมืองเล็ก ๆ ที่สวยงามและอาหารที่อร่อย
ภูมิศาสตร์.
แคว้นลีกูเรียมีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นพรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์ของประเทศฝรั่งเศสทางทิศตะวันตก ติดต่อกับแคว้นปีเยมอนเตทางทิศเหนือ ติดต่อกับแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาและแคว้นตอสคานาทางทิศตะวันออก และติดต่อกับทะเลลิกูเรียนทางทิศใต้ รูปร่างของแคว้นมีลักษณะเป็นริ้วแคบยาว กว้างประมาณ 7–35 กิโลเมตร และยาว 240 กิโลเมตร ล้อมรอบด้วยทะเล เทือกเขาแอลป์ และเทือกเขาแอเพนไนน์ แคว้นมีพื้นที่ทั้งหมด 5,416.03 ตารางกิโลเมตร โดยลักษณะภูมิประเทศแบ่งออกเป็นภูเขา 3,524.08 ตารางกิโลเมตร และเนินเขา 891.95 ตารางกิโลเมตร อาณาเขตครึ่งหนึ่งติดกับทะเลลิกูเรียน 
ส่วนลักษณะภูมิอากาศ แคว้นลีกูเรียมีอากาศไม่รุนแรงมาก โดยมีอุณหภูมิประมาณ 7–10 องศาเซลเซียสในฤดูหนาว และมีอุณหภูมิ 25–28 องศาเซลเซียสในฤดูร้อน ซึ่งทำให้สามารถมาท่องเที่ยวได้อย่างสบายใจแม้จะอยู่ในช่วงกลางฤดูหนาวก็ตาม ส่วนปริมาณน้ำฝน สำหรับเมืองเจนัวมีปริมาณน้ำฝนมากกว่า 2,000 มิลลิเมตรต่อปี ส่วนพื้นที่อื่น ๆ มีปริมาณน้ำฝนที่ปกติสำหรับภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน คือประมาณ 500–800 มิลลิเมตรต่อปี
ถึงแม้ว่าแคว้นลีกูเรียจะมีความหนาแน่นของประชากรค่อนข้างมาก แต่ก็มีพื้นที่ป่าปกคลุมกว่าครึ่งของพื้นที่ทั้งแคว้น โดยเป็นพื้นที่สงวนทางธรรมชาติถึงร้อยละ 12 ของทั้งพื้นที่ แบ่งเป็นอุทยานขนาดใหญ่ 6 แห่ง อุทยานขนาดเล็ก 2 แห่ง และพื้นที่ป่าสงวน 3 แห่ง
การแบ่งเขตการปกครอง.
แคว้นลีกูเรียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 จังหวัด
ทรูโฟร์ยู

ทรูโฟร์ยู  เป็นช่องโทรทัศน์ซึ่งผลิตโดย บริษัท ทรูวิชันส์ จำกัด (มหาชน) นำเสนอรายการประเภทข่าวสาร ภาพยนตร์ บันเทิงและกีฬา รวมถึงเนื้อหาจากทรูวิชันส์บางส่วน แพร่ภาพผ่านโครงข่ายโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล โทรทัศน์ผ่านดาวเทียม และโทรทัศน์ผ่านสายเคเบิล ทางช่องหมายเลข 24
ประวัติ.
ทรูโฟร์ยู เปิดตัวครั้งแรกในปี พ.ศ. 2541 ในฐานะ ช็อปปิงแอตโฮม ถูกเผยแพร่บนแพลตฟอร์ม ซึ่งเป็นสถานีโทรทัศน์ช้อปปิ้งโดยยูบีซี ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (สสว.) กระทรวงอุตสาหกรรม ได้เช่าช่องดังกล่าว พร้อมทั้งจ้างให้ยูบีซีผลิตเนื้อหาของตนเองและเปลี่ยนชื่อเป็น ช่องเอสเอ็มอีช็อป  ในปี พ.ศ. 2552 บริษัท ทีวี ไดเร็ค จำกัด (มหาชน) ได้เช่าต่อช่องดังกล่าวและผลิตเนื้อหาด้วยตนเองโดยตั้งชื่อว่า ช็อปปิงเน็ตเวิร์ก (Shopping Network)
ในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ทรูวิชั่นส์เปิดตัวช่องใหม่ที่เปลี่ยนชื่อเป็น "ทรูเท็น" (true 10) ออกอากาศบนแพลตฟอร์มต่าง ๆ พร้อมทั้งนำเนื้อหาบางส่วนของ รายการประเภท สาระ บันเทิง และกีฬา ซึ่งเป็นลิขสิทธิ์ของทรูวิชันส์ มาแพร่ภาพตลอด 24 ชั่วโมง 
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556 บริษัท ทรู ดีทีที จำกัด ได้รับใบอนุญาตในการประกอบกิจการออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ประเภทบริการธุรกิจระดับชาติ หมวดรายการทั่วไป ความละเอียดมาตรฐาน
วันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2557 ทรูเท็น ได้ยุติการออกอากาศเพื่อเตรียมสำหรับการออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล และทรูโฟร์ยูได้เริ่มทดลองออกอากาศโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลในเดือนเมษายนปีเดียวกัน และเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 22 เมษายนปีเดียวกัน
การปรับเปลี่ยนผังรายการ พ.ศ. 2564.
ในปี พ.ศ. 2564 ทรูโฟร์ยูได้ปรับเปลี่ยนผังรายการ โดยนำภาพยนตร์ออกอากาศต่อเนื่องหลายช่วงเวลาตลอดทั้งวัน ส่งผลให้ในสัปดาห์ 22-28 มีนาคม พ.ศ. 2564 ช่องทรูโฟร์ยูติด 10 อันดับช่องโทรทัศน์ที่มีความนิยมสูงสุดเป็นครั้งแรก และความนิยมเฉลี่ยของช่องเพิ่มขึ้นจากอันดับที่ 13 (เรทติ้ง 0.091) ในปี พ.ศ. 2563 เป็นอันดับที่ 10 (เรทติ้ง 0.185) ในปี พ.ศ. 2564