ดาราศาสตร์ทั่วไป/ยุคต้นของจุดกำเนิดดาราศาสตร์

เป็นเวลากว่าพันปีมาแล้ว ที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนนั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันมากกว่าในปัจจุบัน ปราศจากซึ่งมลภาวะจากแสงไฟถนน ทุกคนสามารถมองเห็นดาวนับพันหรือแนวของทางช้างเผือกที่ทอดตัวยาวจรดท้องนภา การเคลื่อนไหวของดาวถูกกำหนดเป็นปฏิทินที่จำเป็นเสียไม่ได้ต่อการคาดการณ์สภาพอากาศ คนโบราณจึงมีความเอาใจใส่ต่อการสังเกตการณ์สรวงสวรรค์และสภาพแวดล้อมรอบตัวของพวกเขา การสังเกตการณ์โบราณเหล่านี้ได้เป็นรากฐานให้กับสิ่งที่เป็นดาราศาสตร์สมัยใหม่ และยังเป็นลักษณะอาการทางวิทยาศาสตร์แรกในสังคมด้วย
หลักสำคัญในการให้เหตุผลทางวิทยาศาสตร์นั้นคือ โลกนั้นเป็นระเบียบอยู่เป็นปกติวิสัยและสามารถที่จะเข้าใจได้ และการสังเกตการณ์นั้นเป็นสิ่งที่เราสามารถเรียนรู้ถึงวิธีการทำงานชองจักรวาลได้ อย่างไรก็ตาม ไม่มีสิ่งใด"ต้องการ"ให้เอกภพนั้นเข้าใจได้ หรือให้มนุษย์สามารถเข้าใจได้ มนุษยชาติจึงได้วางใจในความคิดที่อยู่เบื้องหลังวิธีการทางวิทยาศาสตร์ เพราะวิทยาศาสตร์นั้นประสบความสำเร็จ และส่วนมากในโลกมักจะทำตามกฎที่ถูกตั้งขึ้นไว้
ส่วนผสมที่ทำให้ปรัชญาของวิทยาศาสตร์ประสบความสำเร็จนั้นไม่ได้เกิดขึ้นพร้อมกัน แต่ขั้นตอนของการพัฒนานั้นเกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปในช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ ผู้คนในสมัยโบราณยังไม่เคยรู้จักกับหลักการของระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งในที่สุดมันก็ถูกพิสูจน์จนสามารถเชื่อถือได้ ในขั้นกลางของการพัฒนา สังคมเกิดความมืดบอดในการเรียนรู้เกี่ยวกับโลก เพื่อค้นพบว่าประสบการณ์ของพวกเขาสอนให้พวกเขารู้ว่าเอกภพเป็นอย่างไร และเพื่อระบุขอบเขตระหว่างเหตุผลและไสยศาสตร์ เรื่องราวของการพัฒนาวิทยาศาสตร์ในวัฒนธรรมต่าง ๆ ทั่วโลก ไม่เพียงเปิดเผยแต่ธรรมชาติของโลกและความจริงเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงธรรมชาติของมนุษย์โดยทั่วไปอีกด้วย
วัตถุสมัยโบราณที่เกิดขึ้นย้อนไปกว่า 2 หมื่นปีก่อน ในยุคหินเก่า ซึ่งมันอาจมีความเกี่ยวข้องกับดาราศาสตร์ แม้ว่าการตีความวัตถุดังกล่าวยังเป็นที่โต้เถียงกันอยู่ ตัวอย่างของวัตถุที่ดีที่สุดถูกพบอยู่ในถ้ำลัสโก (Lascaux) ที่ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นสถานที่ที่พบงานศิลปะในยุคหินเก่าอย่างหลากหลาย ตัวอย่างบางส่วนที่พบในถ้ำอาจหมายถึงกลุ่มดาวลูกไก่ หรือจักรราศี บนกระดูกสัตว์มีเครื่องหมายที่อาจใช้เป็นปฏิทินจันทรคติได้ แม้ว่าสิ่งประดิษฐ์ในยุคหินเก่าจะหายากและมีความกำกวม แต่ความขาดแคลนเหล่านี้ไม่ได้หมายความว่าคนในยุคนั้นไม่ได้สนใจสรวงสวรรค์ ตัวอย่างเช่น วัฒนธรรมดั้งเดิมของชาวอะบอริจิ้น โดยการสืบทอดผ่านพิธีกรรมที่เป็นสัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์อันแข็งแกร่ง ซึ่งก็ไม่ได้สะท้อนตัวมันเองออกมาในรูปของศิลปะทางโบราณคดี
คุณลักษณะของวัตถุในยุคหินเก่านั้นมีความแตกต่างอย่างชัดเจน ตั้งแต่ความเข้าใจในท้องฟ้าและปฏิทิน ซึ่งมีความหมายอันชัดเจนและลึกซึ้งสำหรับวัฒนธรรมด้านการเกษตรกรรมในช่วงแรกสุด ผู้สังเกตการณ์ได้รับความสามารถในการจัดการการวางแผนกิจกรรมที่วนรอบปี การเคลื่อนไหวบนท้องฟ้านั้นสร้างอิทธิพลอย่างมากต่อการงานของมนุษยชาติ และอิทธิพลนี้ก็ถูกแสดงให้เห็นในการตีความทางศาสนาในด้านปรากกการณ์ท้องฟ้าและการกราบไหว้ดาวเคราะห์ทั้งหลาย การกระทำเหล่านั้นล้วนเป็นต้นกำหนดของทั้งโหราศาสตร์และดาราศาสตร์
อนุสรณ์สถานและเครื่องหมายที่อธิบายความสนใจของสังคมยุคแรกในท้องฟ้าต่อนักโบราณคดีและนักประวัติศาสตร์ หลุมศพหลายหลุมในช่วงยุคนี้สอดคล้องกับทิศทางคาร์ดินัล (Cardinal directions) หรือทิศหลัก อนุสาวรีย์และแท่นบรวงสรวงโบราณนั้นหันหน้าไปทางตะวันออก ใต้ หรือตะวันตก ข้อบ่งชี้ที่ชัดเจนว่ามนุษย์หลังยุคหินเริ่มต้นขึ้นนั้นเริ่มต้นขึ้นในช่วงของการระบุแนวคิดพื้นฐานทางดาราศาสตร์ อนุสรณ์สถานโบราณที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ สโตนเฮนจ์ หินของอนุสรณ์สถานนี้เป็นการทำเครื่องหมายตำแหน่งที่ดวงอาทิตย์ขึ้นในฤดูร้อนอายัน (Summer solstice)