นอร์ธรอปกรัมแมน B-2 สปีริท

นอร์ธรอปกรัมแมน B-2 สปีริท (Northrop Grumman B-2 Spirit) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดหนักทางยุทธศาสตร์ของกองทัพอากาศสหรัฐ ซึ่งมีความสามารถในการล่องหนจากสัญญาณเรดาร์ (สเตลธ์) ส่งผลให้มันสามารถฝ่าแนวป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึกเข้าไปทิ้งระเบิดในที่ใดก็ได้ของโลกโดยไม่ถูกตรวจพบ นอกจากนี้ยังเป็นอากาศยานที่มีราคาสูงที่สุดของโลกตั้งแต่มีการผลิตขึ้นมา ตกลำละกว่า 2.13 พันล้านดอลลาร์ (ประมาณเจ็ดหมื่นล้านบาท) และมีการผลิตเพียงแค่ 20 ลำเท่านั้น ทั้งหมดประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐ
B-2 สปีริท มีแผนจะประจำการจนถึงปี 2032 และถูกแทนด้วยเครื่องบิน B-21 ไรเดอร์
ประวัติ.
ในช่วงทศวรรษ 1970 ประเทศคู่ขัดแย้งของสหรัฐมีการการปรับปรุงระบบป้องกันภัยทางอากาศให้ทันสมัยขึ้น ในระดับที่ฝูงบินทิ้งระเบิดของสหรัฐซึ่งล่องหนไม่ได้กลายเป็นฝูงบินล้าสมัย สิ่งนี้นำไปสู่ข้อเสนอแนะให้สร้างอากาศยานโจมตีล่องหนสองลำ: "อากาศยาน A" (ซึ่งกลายเป็น F-117) และ "อากาศยาน B" (ซึ่งกลายเป็น B-2) 
แม้ว่านอร์ธรอปจะเคยประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนักจากโครงการเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดใหญ่ก่อนหน้านี้ แต่กระทรวงกลาโหมก็ยังคงสนับสนุนบริษัท และในที่สุดการออกแบบของนอร์ธรอป ซึ่งมีชื่อรหัสว่า SENIOR ICE ก็ชนะเหนือ SENIOR PEG ของล็อกฮีดในเดือนตุลาคม 1981 การพัฒนานี้เกี่ยวข้องกับงานสำคัญมากมาย โดยข้อกำหนดได้ขยายไปสู่ความสามารถในการบินที่ระดับความสูงต่ำ เพื่อเป็นการป้องกันล่วงหน้าจากการพัฒนาเรดาร์ที่ก้าวหน้าในอนาคต
การเปิดตัว.
B-2 ลำแรกได้รับการจัดแสดงต่อสาธารณชนเมื่อ 22 พฤศจิกายน 1988 ที่โรงงานทหารอากาศ 42 รัฐแคลิฟอร์เนีย และมีการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 1989 โดย B-2A ที่ผลิตลำแรกมีการรับมอบโดยกองบัญชาการรบทางอากาศ (USAFACC) ที่ฐานทัพอากาศไวท์แมน รัฐมิสซูรี เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 1993 ซึ่งเป็นฐานปฏิบัติการเดียวของ B-2
ความสามารถ.
ความล่องหน (สเตลธ์).
ลักษณะเด่นของการออกแบบ B-2 คือโครงสร้างปีกบินที่โดดเด่น ซึ่งไม่มีหางแนวตั้งหรือแนวนอน โดยมีจุดประสงค์เพื่อลดการสะท้อนของเรดาร์ การกำหนดค่าแบบไร้หางนี้ เมื่อรวมกับปีกที่กว้างขวาง ช่วยลดค่าภาคตัดขวางเรดาร์ (RCS) ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการล่องหน มีรายงานว่า B-2 มีค่า RCS ประมาณ 0.1 ตารางเมตร รูปทรงของเครื่องบินที่มีพื้นผิวเรียบเอียงและพื้นผิวโค้ง ได้รับการออกแบบมาเพื่อสะท้อนลำแสงเรดาร์ส่วนใหญ่ออกไปจากสถานีเรดาร์ ป้องกันไม่ให้ลำแสงกลับไปยังแหล่งกำเนิดโดยตรง
ตัวเครื่องของ B-2 ส่วนใหญ่ประกอบด้วยวัสดุคอมโพสิต (การผสมวัสดุน้ำหนักเบา) ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อดูดซับพลังงานวิทยุได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด สารเคลือบพิเศษที่ดูดซับเรดาร์ที่เรียกว่าวัสดุดูดซับเรดาร์ (RAM) ถูกนำมาใช้ทั่วทั้งลำตัวเครื่องบินเพื่อดูดซับคลื่นเรดาร์ ซึ่งช่วยลดค่าภาคตัดขวางเรดาร์ วัสดุเหล่านี้มีราคาแพงมากและต้องมีการทาซ้ำเป็นประจำ รวมถึงการตรวจสอบหลังการบินอย่างละเอียดเพื่อให้แน่ใจว่าพร้อมสำหรับภารกิจล่องหน นอกจากนี้ เครื่องยนต์ของ B-2 ถูกจัดวางอย่างเป็นเอกลักษณ์ภายในตัวเครื่อง และไอเสียของเครื่องยนต์ถูกปกปิดอย่างระมัดระวังเพื่อลดการมองเห็นสัญญาณความร้อน
คุณลักษณะทั่วไป.
อากาศยานลำนี้ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ General Electric F118-GE-100 จำนวนสี่เครื่อง แต่ละเครื่องให้แรงขับ 17,300 ปอนด์ (77 กิโลนิวตัน) มีลูกเรือสองคน ประกอบด้วยนักบินและผู้บังคับภารกิจ   
B-2 มีความเร็วใกล้เสียง สามารถทำความเร็วได้เกิน 1,010 กม/ชม ที่ระดับความสูง 12,000 เมตร และบินด้วยความเร็วคงที่ที่ 900 กม/ชม ที่ระดับความสูงเดียวกัน เพดานบินของ B-2 คือ 15,240 เมตร พิสัยการบินโดยไม่เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศอยู่ที่ประมาณ 6,000 ไมล์ทะเล (9,600 กิโลเมตร) และสามารถขยายเป็น 10,000 ไมล์ทะเลได้ด้วยการเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศเพียงครั้งเดียว B-2 สามารถปฏิบัติภารกิจได้นานกว่า 30 ชั่วโมงโดยไม่หยุดพัก โดยมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับลูกเรือเพื่อรองรับการบินระยะไกล เช่นห้องน้ำ ห้องนอน
B-2 สามารถบรรทุกสิ่งบรรทุกได้ หรือ 20 ตัน และสามารถติดตั้งได้ทั้งอาวุธธรรมดาและระเบิดนิวเคลียร์ สามารถทิ้งระเบิดขนาด 230 กิโลกรัมได้จำนวน 80 ลูกต่อต่อเที่ยวบิน โดยใช้ระบบจีพีเอสเป็นตัวช่วยในการทิ้งระเบิดให้แม่นยำยิ่งขึ้น
ปฏิบัติการสำคัญ.
สงครามคอซอวอ (1999).
สงครามคอซอวอในปี 1999 เป็นครั้งแรกที่ B-2 Spirit ได้แสดงบทบาทในสนามรบจริง โดยมีการส่งเครื่องบิน B-2 จำนวน 6 ลำ จากฐานทัพอากาศไวท์แมน รัฐมิสซูรี บินตรงกว่า 30 ชั่วโมงไปกลับยุโรป ด้วยการสนับสนุนจากเครื่องบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ แม้มีสัดส่วนเพียงราว 1% ของเครื่องบินทั้งหมดที่สหรัฐใช้ในการรบ แต่ B-2 กลับรับผิดชอบภารกิจในการทำลายเป้าหมายยุทธศาสตร์ถึงกว่า 33% ของทั้งหมด
สงครามอัฟกานิสถาน (2001–2002).
หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน เครื่องบิน B-2 ถูกนำมาใช้อีกครั้งในปฏิบัติการโจมตีฐานที่มั่นของกลุ่มตอลิบานและอัลกออิดะฮ์ในอัฟกานิสถาน โดยเดินทางจากสหรัฐไปยังเป้าหมายในตะวันออกกลาง และวนกลับสู่ฐานปฏิบัติการในเกาะกวมได้ภายในเที่ยวเดียว
ปฏิบัติการในลิเบีย (2011).
19 มีนาคม 2011 เครื่องบิน B-2 จำนวน 3 ลำ บินตรงจากฐานทัพอากาศไวท์แมน รัฐมิสซูรี เดินทางกว่า 25,000 กิโลเมตร (ไปกลับ) เพื่อทิ้งระเบิดเป้าหมายยุทธศาสตร์ในลิเบีย โดยเฉพาะทางวิ่งของฐานบินหลายแห่งที่กองทัพอากาศลิเบียใช้งานอยู่ การโจมตีด้วยระเบิดนำวิถีแม่นยำสูง (JDAM) จำนวนกว่า 40 ลูก ส่งผลให้เครื่องบินของลิเบียไม่สามารถขึ้นบินได้ เปิดทางให้กองกำลังพันธมิตรสามารถควบคุมเขตห้ามบิน
สงครามอิหร่าน-อิสราเอล (2025).
22 มิถุนายน 2025 เครื่องบิน B-2 จำนวน 7 ลำ บินตรงจากฐานทัพอากาศไวท์แมน รัฐมิสซูรี เป็นระยะเวลา 37 ชั่วโมงภายใต้การสนับสนุนของเครื่องบินเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ หกลำได้ทำการทิ้งระเบิด GBU-57A/B MOP แต่ละลูกหนัก 12 ตัน จำนวน 6 ลูกสู่โรงงานเสริมสมรรถนะยูเรเนียมฟุรโดว์ในประเทศอิหร่าน ซึ่งตั้งอยู่ลึกใต้ดินแปดสิบเมตร ซึ่งถือเป็นการทิ้งระเบิดที่มีน้ำหนักมากที่สุดของ B-2
บี-2 ทั้งหมด.
Sources: FAS.org, B-2 Spirit (Pace)