pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
คุกปราสาท

คุกปราสาท  เป็นสถานที่ที่ใช้เป็นที่จำขังนักโทษ ในสมัยโบราณคำว่า “Dungeon” ใช้ในความหมายที่หมายถึงหอกลางด้วย
ที่มา.
คำว่า “Dungeon” มาจากภาษาฝรั่งเศสเก่า ว่า “Donjon” ที่มาจากภาษาละติน “Dom(i)niōn-” ที่แปลว่า “สมบัติ” แต่ในภาษาฝรั่งเศสคำว่า “Donjon” หมายถึง หอกลาง
“Donjon” จึงเป็นคำประเภทที่เรียกว่า “คู่เพี้ยน” (false friend; คำ ๆ หนึ่งในภาษาหนึ่งที่เขียนหรือออกเสียงคล้ายคำในภาษาอื่น แต่มีความหมายคนละอย่าง)
ประวัติ.
ในยุคกลางคุกปราสาทก็คือหอกลางซึ่งเป็นหอหรือสิ่งก่อสร้างหลักของปราสาทและเป็นสิ่งก่อสร้างสิ่งสุดท้ายในที่ตั้งมั่นที่กองทหารสามารถใช้ถอยเข้าไปได้หลังจากที่ถูกข้าศึกบุกผ่านกำแพงเข้ามาได้ นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นที่จำขังนักโทษ หลังจากการสร้างที่อยู่อาศัยอันสะดวกสบายขึ้นสำหรับลอร์ดเจ้าของปราสาทแล้ว สิ่งก่อสร้างนี้ก็ใช้แต่เฉพาะการจำขังนักโทษ ความหมายของคำว่า “Dungeon” วิวัฒนาการมาหมายถึงคุกใต้ดิน หรือ ที่บรรจุศพ (burial vault) ที่สร้างภายใต้ปราสาท
ส่วนประกอบ.
คุกปราสาทส่วนใหญ่จะเป็นห้องเดี่ยวที่มีประตูทางเข้าทางเดียวบางครั้งก็จากห้องข้างบน นักโทษอาจจะถูกหย่อนลงไปในที่จำขังโดยไม่มีทางออก บางครั้งคุกปราสาทก็จะใช้เป็นที่ทำการทรมานด้วย
เสน่ห์ หงษ์ทอง

เสน่ห์ หงษ์ทอง ผู้ประสานงานศูนย์ประสานงานกรรมกร /เป็นกรรมการบริหารมูลนิธิแรงงานสมศักดิ์ โกศัยสุข / เป็นกรรมการบริหารพรรคสังคมประชาธิปไตยไทย (เดิมการเมืองใหม่) ปฏิบัติหน้าที่นายทะเบียนสมาชิกพรรคฯ
ประวัติ.
เสน่ห์ หงษ์ทอง เกิดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2514 ที่อำเภอสระโบสถ์ จังหวัดลพบุรี เป็นลูกคนที่ 5 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 8 คน จบการศึกษาชั้นประถมปีที่ 6 จากโรงเรียนที่บ้านเกิด จากนั้นเดินทางจึงเดินทางเข้าสู่กรุงเทพมหานครเพื่อเรียนต่อการศึกษานอกโรงเรียน (กศน.) พร้อมกับหางานทำไปด้วย ด้วยการเป็นพนักงานเย็บผ้าในโรงงานแถบลำลูกกา แต่เรียนไม่จบ
ชีวิตส่วนตัวอยู่กินกับนายสาวิทย์ แก้วหวาน ประธานสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจการรถไฟแห่งประเทศไทย (สร.ร.ฟ.ท) มีบุตรด้วยกัน 2 คน ชื่อ ศรัทธาชน และ ศาสตราธรรม มีบ้านพักอยู่ย่าน[[รังสิต]]
เสน่ห์เริ่มต้นการเป็นนักต่อสู้เพื่อสิทธิแรงงาน ด้วยการเรียกร้องสิทธิให้เพื่อนคนงานหญิงในปี [[พ.ศ. 2534]] ทำให้ถูกเลิกจ้าง นับแต่นั้นจึงเข้าสู่แวดวงของการต่อสู้เพื่อเรียกร้องสิทธิแรงงานมาโดยตลอด โดยได้ร่วมทำกิจกรรมต่าง ๆ กับองค์การแรงงาน Young Christian Workers ประเทศไทย (ํYCW) และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจด้วย
ใน[[การชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551]] เสน่ห์ได้เข้าร่วมในการชุมนุม มีบทบาทเป็นผู้ดำเนินรายการบนเวทีรวมทั้งเป็นผู้นำการชุมนุมในการชุมนุมนอกสถานที่บางครั้ง นอกจากนี้แล้ว ยังเป็นผู้จัดรายการวิทยุรายการ "เสียงจากกรรมกร" ทางคลื่น F.M. 98.25 MHz ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัคร ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 4 ของพรรคการเมืองใหม่ และปี 2562 ลงสมัครบัญชีรายชื่อลำดับที่ 3 ของพรรคสังคมประชาธิปไตยไทย แต่ยังไม่เคยได้รับเลือกตั้ง
ปราสาทเนิน

ปราสาทเนิน  เป็นปราสาทชนิดหนึ่ง ปราสาทลักษณะนี้สร้างในบริเตน, ไอร์แลนด์ และฝรั่งเศสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 12 เป็นปราสาทที่สร้างอย่างง่ายโดยไม่ต้องใช้ทุนทรัพย์มากนักแต่มีประสิทธิภาพพอที่จะใช้ในการป้องกันจากการโจมตีย่อย ๆ จากศัตรูได้
การก่อสร้าง.
คำว่า “motte” ในภาษาฝรั่งเศสหมายถึงเนินเตี้ย ๆ ที่โดยทั่วไปเป็นเนินที่ไม่ใช่เนินธรรมชาติแต่เป็นเนินที่สร้างขึ้นตอนบนของเนินเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยไม้หรือหินที่เรียกว่าหอกลาง ดินที่ใช้ทำเนินขุดมาจากคูรอบ ๆ ตัวเนินหรือรอบตัวปราสาท ผิวเนินอาจจะคลุมด้วยดินเหนียวหรือสร้างเสริมด้วยไม้ในการหนุน ตัวอย่างของปราสาทลักษณะนี้ก็ได้แก่ปราสาทหลุยส์ (Lewes Castle) และปราสาทลิงคอล์น (Lincoln Castle) ส่วนใหญ่แล้วสิ่งก่อสร้างบนเนินจะทำด้วยไม้จากวัสดุที่มีอยู่ในบริเวณนั้นโดยไม่ต้องใช้ช่างฝีมือที่ดีนัก แต่ต่อมาสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ก็สร้างแทนด้วยหอกลางที่สร้างด้วยหิน
ค่ายภายในปราสาทมักจะล้อมรอบด้วยรั้วไม้ที่เรียกว่ากำแพงระเนียด (palisade) ภายในลานปราสาทเป็นที่พำนักของผู้ที่รับใช้เจ้าของปราสาทหรือชาวนา บุคคลอื่นที่พำนักอยู่ข้างในก็มีช่างตีเหล็ก, ช่างโม่แป้งและช่างอื่น ๆ ที่จำเป็นต่อการอยู่รอดของสมัยนั้น ปราสาทอาจจะมีมากกว่าหนึ่งค่ายซึ่งอาจจะเป็นค่ายนอกและค่ายในเช่นที่ปราสาทวาร์คเวิร์ธ (Warkworth Castle) ซึ่งเกิดจากการขยายปราสาทออกไปรวมค่ายอีกค่ายหนึ่งที่มีกำแพงล้อมรอบ หรือบางครั้งก็อาจจะมีค่ายหลายค่ายต่อเนื่องกันบนเนินเช่นที่ปราสาทวินด์เซอร์ ค่ายมักจะจะอยู่ติดกับคูรอบเนินและมีทางออกที่ใช้สะพานชัก ค่ายมักจะมีโถง, โรงม้าและโรงวัว, ชาเปล และกระท่อมสำหรับคนที่ทำงานให้กับเจ้าของปราสาท นอกจากนั้นก็อาจจะมีร้านค้าสำหรับพ่อค้าในท้องถิ่น
สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์

สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์  ในสหราชอาณาจักรเป็นสิ่งก่อสร้างหรือโครงสร้างที่ได้รับการระบุอย่างเป็นทางการว่ามีความสำคัญทางด้านสถาปัตยกรรม, ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรม การระบุว่าเป็น “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” เป็นมาตรฐานที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่ในปัจจุบันประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างทั้งสิ้นราวครึ่งล้านแห่ง
สิ่งก่อสร้างที่ได้รับการระบุว่าเป็น “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ไม่สามารถจะถูกรื้อทิ้ง, ขยายต่อเติมหรือเปลี่ยนแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากสำนักงานวางแผนท้องถิ่น (ผู้มีหน้าที่ปรึกษาสำนักงานกลางของรัฐบาลที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะในการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ ๆ ของสิ่งก่อสร้างที่สำคัญ) ข้อยกเว้นก็ได้แก่วัดอังกลิคันที่ยังใช้เป็นวัดอยู่ และวัดที่บริหารโดยได้รับสิทธิพิเศษ ในบางกรณีเจ้าของสิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์มีหน้าที่ที่จะต้องบำรุงรักษาและซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างให้อยู่ในสภาพดี ถ้าละเลยหรือทำการเปลี่ยนแปลงโดยไม่ได้รับอนุญาตก็จะมีโทษตามกฎหมาย เพราะการได้รับการระบุมีผลในการจำกัดสิทธิในการเปลี่ยนแปลงกฎหมายจึงอนุญาตให้ผู้เป็นเจ้าของสามารถประท้วงการระบุได้
แม้ว่าสิ่งที่ที่ได้รับการระบุว่าเป็น “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งก่อสร้าง แต่ก็มีโครงสร้างอื่นที่อยู่ในรายการด้วย เช่น สะพาน, อนุสาวรีย์, ประติมากรรม, อนุสรณ์สงคราม หรือแม้แต่หลักไมล์ สิ่งก่อสร้างโบราณ, สิ่งก่อสร้างทางการทหาร และสิ่งก่อสร้างที่ไม่ใช่สำหรับการอยู่อาศัย (เช่น สโตนเฮนจ์) แทนที่จะอยู่ในข่าย “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” จะเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้างโบราณภายใต้การพิทักษ์ (Scheduled monument) ที่อยู่ภายใต้การพิทักษ์ของพระราชบัญญัติที่เก่ากว่าพระราชบัญญัติที่ใช้สำหรับ “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ขณะที่ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมเช่นอุทยานและสวนในปัจจุบันอยู่ในรายการที่ไม่มีกฎหมายพิทักษ์ พระราชบัญญัติที่ใช้สำหรับ “สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” เริ่มโดยพระราชบัญญัติว่าด้วยการวางแผนเมือง ค.ศ. 1947 (Town and Country Planning Act 1947)
“สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์” ครอบคลุมทั้งภายในและภายนอกตัวอาคาร ฉะนั้นการเปลี่ยนแปลงแทบทุกอย่างของสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ต้องได้รับการอนุญาตก่อนที่จะทำได้
ระดับของการพิทักษ์แบ่งเป็นสามระดับตามลำดับของความสำคัญและความยากในการขอใบอนุญาตในการเปลี่ยนแปลง:
* “เกรด I”: รวมสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญอย่างเด่นชัดทางสถาปัตยกรรมและทางประวัติศาสตร์ ตัวอย่างของสิ่งก่อสร้างระดับนี้ ได้แก่ พระราชวังเวสต์มินสเตอร์, ตึกเทศบาลเมืองแมนเชสเตอร์ และหอแสดงดนตรีอัลเบิร์ต
* “เกรด II*”: รวมสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญที่กว้างกว่าความสนใจแต่เพียงในท้องถิ่นที่ตั้งของสิ่งก่อสร้าง
* “เกรด II”: รวมสิ่งก่อสร้างที่มีความน่าสนใจทางสถาปัตยกรรมและทางประวัติศาสตร์
“เกรด III” ถูกยุบเลิกไปในปี ค.ศ. 1970 ส่วน เกรด A, B และ C ใช้สำหรับวัดในนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์ที่ยังใช้เป็นวัดอยู่ เกรดเหล่านี้ใช้ก่อนปี ค.ศ. 1977 แต่ก็ยังมีสิ่งก่อสร้างบางแห่งที่ยังใช้เกรดนี้อยู่
เม็ก ลีส์

เม็ก ฮีทเตอร์ ลีส์ (19 ตุลาคม 1948) อดีตสมาชิกระหว่าง พ.ศ. 2533 - 2548 ในฐานะตัวแทน เม็กเป็นตัวแทนสังกัดระหว่าง พ.ศ. 2533 - 2545 และเป็นสมาชิกวุฒิสภาอิสระระหว่าง พ.ศ. 2545และ 2546 และเป็นหัวหน้ากลุ่มระหว่าง พ.ศ. 2546 - 2548
บทบาทในฐานะหัวหน้า.
หลังจากเชิลล์ เคิลนอตลาออกจาก ลีส์ได้รับการเรียกร้องให้ดำรงค์ตำแหน่งรักษาการหัวหน้าพรรคในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2540 และได้รับตำแหน่งหัวหน้าพรรคอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน โดยมีนาตาชา สทอตต์ เดสโพจาเป็นรองหัวหน้าพรรค
ภายใต้การนำของลีส์ พรรคประชาธิปไตยออสเตรเลียปรับปรุงกฎหมายพิทักษ์สิ่งแวดล้อม การจำแนกทางชีววิทยา แนวคิดเพื่อประโยชน์ทางเภษัทกรรม เจรจาปรับปรุงภาษีสินค้าและบริการ และรักษาบทบาทผู้ตรวจสอบของพรรคในวุฒิสภา
พ.ศ. 2542 นายกฯ จอห์น โฮเวิร์ดเสนอแนวคิด แต่ได้รับการต่อต้านโดยพรรคแรงงานออสเตรเลีย พรรคออสเตรเลียน กรีนส์ และวุฒิสมาชิกอิสระไบรอัน เฮอราดีน ทำให้โฮวาร์ดต้องการเสียงสนับสนุนจากพรรคประชาธิปไตยซึ่งใช้สโลแกนในการรณรงค์การเลือกตั้งในปีพ.ศ. 2541 ว่า "ไม่เก็บภาษีสินค้าและบริการจากอาหาร" ลีส์เห็นด้วยที่จะให้ผ่านร่างกฎหมาย ทำให้ร่างกฎหมายดังกล่าวถูกปรับปรุง ส่วนมากแล้ว อาหารสดและยาสามัญได้รับการงดเว้นภาษี ร่างกฎหมายดังกล่าวได้รับความเห็นชอบจากสมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคในระดับรัฐทั้งหมดยกเว้นควีนส์แลนด์และเซาท์ออสเตรเลีย สทอตต์ เดสโพจาระบุความรู้สึกไม่พอใจของเธอโดยเฉพาะภาษีสินค้าและบริการในหนังสือหลายเล่ม และในท้ายที่สุดทั้งสทอตต์ เดสโพจา และแอนดริว บาร์ทเล็ตตัวแทนรัฐควีนส์ แลนด์โหวตไม่รับร่างกฎหมายภาษีสินค้าและบริการ
ถึงแม้ว่าสมาชิกพรรคส่วนใหญ่จะไม่พอใจกับการต่อรองร่างกฎหมายภาษีสินค้าและบริการ และอภิปรายถึงการเปลี่ยนแปลงหัวหน้าพรรค โดยกฎของพรรคประชาธิปไตยออสเตรเลีย เพื่อเปลี่ยนตัวหัวหน้าพรรคสามารถกระทำได้เมื่อมีผู้เข้าชื่อครบหนึ่งร้อยคน แต่ในช่วงแรกก็ยังไม่มีใครเสนอตัวขึ้นชิงตำแหน่งกับลีส์ ในเวลาต่อมา โพลระบุว่าพรรคประชาธิปไตยกำลังเสื่อมความนิยม ซึ่งอาจจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวกับกฎหมายภาษีสินค้าและบริการหรือความไม่เสถียรในตำแหน่งหัวหน้าพรรค เดือนเมษายน พ.ศ. 2544 โพลระบุว่าวุฒิสมาชิกจากพรรคประชาธิปไตยอาจจะเสียที่นั่งในการเลือกตั้งซึ่งมีผลมาจากเหตุการณ์ก่อนหน้าปีนั้น อันเป็นผลให้มีการเรียกร้องให้มีการการโหวตแบบไม่เปิดเผยชื่อ]เพื่อเปลี่ยนตัวหัวหน้าพรรค และสทอตต์ เดสโพจาแสดงความตั้งใจของเธอที่จะท้าชิงตำแหน่งกับลีส์และประสบความสำเร็จ ลีส์ลงจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2544
กลางปี พ.ศ. 2545 ลีส์กล่าวต่อต้านการเป็นหัวหน้าพรรคของสทอตต์ เดสโพจา กล่าวว่าเธอทำให้พรรคเอียงซ้ายมากเกินไป ซึ่งเป็นผลให้ลีส์ลาออกจากพรรคมาเป็นวุฒิสมาชิกอิสระในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2545
ออสเตรเลียน โพรเกรสซีฟ อาไลอันซ์.
เมษายน พ.ศ. 2546 เม็ก ลีส์ประกาศตั้ง ซึ่งอ้างว่ามีมุมมองที่เป็นกลางทางการเมืองมากกว่าพรรคประชาธิปไตย
อย่างไรก็ตาม ในการเลือกตั้งเดือนตุลาคม พ.ศ. 2547 ลีส์ไม่ได้รับคะแนนเสียงมากพอที่จะได้เป็นสมาชิกวุฒิสภาอีกหกปี ได้คะแนนเสียงเป็นอันดับที่สิบ ลีส์พ้นจากตำแหน่งในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2548
ชีวิตส่วนตัว.
ลีส์แต่งงานกับแมททิว มิทเชล ทนายความชื่อดังของแอดิเลทในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2543 ทั้งคู่มีบุตรหกคนคือ อินกริด ทีเกน เคท สเตฟาน แอน และจอห์น
ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซี

โบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซี  เป็นโบสถ์][[โรมันคาทอลิก]]ตั้งอยู่ที่[[จตุรัสนาโวนา]]ใน[[กรุงโรม]]ใน[[ประเทศอิตาลี]] ชื่อโบสถ์แปลว่า "นักบุญหลุยส์แห่งฝรั่งเศส" สร้างในสมัย[[สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา|ฟื้นฟูศิลปวิทยา]]
ตัวโบสถ์ออกแบบโดย[[จาโกโม เดลลา ปอร์ตา]] (Giacomo della Porta) และสร้างโดย[[สถาปนิก]][[โดเมนีโก ฟอนตานา]] (Domenico Fontana) ระหว่างปี [[ค.ศ. 1518]] ถึงปี [[ค.ศ. 1589]] วัดสร้างเสร็จด้วยความอุปถัมภ์ของ[[แคทเธอรีน เดอ เมดิชิ|พระราชินีนาถแคทเธอรีน เดอ เมดิชิแห่งฝรั่งเศส]]ผู้ทรงอุทิศทรัพย์สมบัติบางส่วนของบริเวณวัด วัดซานลุยจิเดอิฟรานเชซิเป็นวัดประจำชาติของฝรั่งเศสในกรุงโรมที่อุทิศให้แก่[[พระแม่มารีย์]] [[นักบุญเดนิส]] และ[[พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส|นักบุญหลุยส์]]ผู้เป็นพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศสมาก่อนเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ลักษณะแบบฝรั่งเศสเห็นได้ชัดในการออกแบบด้านหน้าของวัดที่เป็นที่ตั้งของประติมากรรมหลายรูปที่ทำให้รำลึกถึงประวัติศาสตร์ที่รวมทั้ง[ชาร์เลอมาญ พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 นักบุญโคลทิลด์, นักบุญเดนีส์ และ นักบุญฌานแห่งวาลัว ภายในตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังบรรยายเรื่องราวของนักบุญหลุยส์ (โดยชาร์ลส์-โจเซฟ นาตัวร์ (Charles-Joseph Natoire)), นักบุญเดนีส์ และพระเจ้าโคลวิสที่ 1 (Clovis I)
โบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีได้รับเลือกให้เป็นที่บรรจุศพของนักบวชคนสำคัญ ๆ และบุคคลที่เป็นสมาชิกของชุมชนฝรั่งเศสที่อยู่ในกรุงโรมที่รวมทั้วพอลลีน เดอ โบมองต์ที่เสียชีวิตด้วยวัณโรคในปี ค.ศ. 1805 ที่คนรักฟร็องซัว-เรอแน เดอ แชโตบรีอาน สร้างอนุสรณ์ให้นักเศรษฐศาสตร์หัวใหม่เฟรเดริก บัสติยาท์ (Frédéric Bastiat) พระคาร์ดินัล ฟร็องซัว-ฌออาคิม เดอ ปีแยร์ เดอ แบร์นี (François-Joachim de Pierre de Bernis) และราชทูตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 
โดเม็นนิโค แซมเปียริเขียนงานจิตรกรรมฝาผนังชิ้นเอกชิ้นหนึ่งภายในวัดที่บรรยายประวัติของนักบุญเซซิเลีย จิตรกรอื่นที่ตกแต่งวัดนี้ก็ได้แก่ คาวาลิเยร์ ดาร์ปิโน (Cavalier D'Arpino), ฟรานเชสโค บาซซาโน (ผู้ลูก) (Francesco Bassano the Younger), จิโรลาโม มูซิอาโน (Girolamo Muziano), โจวันนี บากลีโอเน จีโรลาโม ซีชีโอลันเต ดา แซร์โมเนตา (Girolamo Siciolante da Sermoneta) จาโกปีโน เดล กอนเต (Jacopino del Conte), เพลเลกริโน ทิบัลดิ (Pellegrino Tibaldi) และ อองตวน เดริเซต์ (Antoine Derizet) 
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดและทำให้วัดเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปคือภาพเขียนภายในชาเปลคอนทราเรลลิที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรคนสำคัญของยุคบาโรกระหว่างปี ค.ศ. 1599 ถึงปี ค.ศ. 1600 ที่เป็นฉากชีวิตของนักบุญแม็ทธิวที่รวมทั้งภาพ: “พระเยซูเรียกนักบุญมัทธิว”, “การดลใจนักบุญมัทธิว” และ “การพลีชีพของนักบุญมัทธิว” 
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
โรมพินาศ

โรมพินาศ หรือในอีกชื่อหนึ่งว่า ศึกรัก ศึกแผ่นดิน (ชื่อภาษา) เป็นภาพยนตร์คลาสสิกอมตะเรื่องหนึ่ง ที่สร้างขึ้นโดยค่าย เมโทร โกลด์วีน เมเยอร์ (ชื่อภาษา) ออกฉายใน ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494)
ที่มาของชื่อ.
ชื่อในภาษาอังกฤษว่า Quo Vadis นั้น มาจากคำในภาษาลาติน ซึ่งแปลว่า "คุณกำลังจะไปไหน?" ซึ่งมาจากต้นฉบับคัมภีร์ทางคริสต์ศาสนา มีบทหนึ่ง พระเยซู กับ นักบุญปีเตอร์ พระสันตะปาปาองค์แรก ได้สนทนากันที่ถนนแอปเปียน  นักบุญปีเตอร์ ถามว่า "Domine, quo vadis?" (แปลว่า พระเจ้า ท่านกำลังจะไปไหน?) พระเยซูตรัสตอบว่า "Whither I go, thou canst not follow me now; but thou shalt follow me afterwards" (แปลว่า "ที่ซึ่งเราจะไปนั้นท่านจะตามเราไปเดี๋ยวนี้ไม่ได้ แต่ภายหลังท่านจะตามเราไป") (ยอห์น 13:36) ซึ่งนั่นหมายถึง นักบุญปีเตอร์จะตายในลักษณะเดียวกับที่พระเยซูจะสิ้นพระชนม์ ซึ่งภายหลัง นักบุญปีเตอร์ก็ถูกตรึงกางเขน
เนื้อเรื่อง.
เรื่องราวของ โรมพินาศ เกิดขึ้นในจักรวรรดิโรมัน ในรัชสมัยของ จักรพรรดินีโร ภาพยนตร์กล่าวถึงเรื่องของแม่ทัพโรม นามว่า มาร์คัส วินิเซียส (Marcus Vinicius) ที่กลับจากการทำศึก และได้พบรักกับหญิงสาวศาสนาคริสต์นามว่า "ลิเจีย" (Lygia) ซึ่งเป็นทาสในบ้านนายพลที่ปลดเกษียณแล้วคนหนึ่งของโรม แต่นายพลคนนั้นได้ดูแลลิเจียเยี่ยงลูกสาวมิใช่ทาส จักรพรรดินีโรทราบความ จึงออกคำสั่งในนามจักรพรรดิ ให้ลิเจียมาอยู่ในความปกครองของมาร์คัสแทนอดีตนายพล ลิเจียไม่เต็มใจนักที่จะไปเป็นของมาร์คัส แต่ในใจลิเจียก็รักมาร์คัสอยู่
ในช่วงเดียวกัน จักรพรรดินีโรทรงต้องการสร้างกรุงโรมให้มีความหรูหรา สวยงาม ทันสมัย แต่กรุงโรมตอนนั้น มีตึกรามบ้านช่องเต็มอยู่แล้ว จักรพรรดินีโรจึงทรงสั่งเผากรุงโรม เพื่อสร้างเมืองใหม่ให้เป็นอย่างที่พระองค์ต้องการ แต่เมื่อได้เผาไปแล้ว ประชาชนต้องการคำตอบถึงสาเหตุและบทลงโทษของผู้ที่เผาเมืองและทำให้พวกเขาเดือดร้อน จักรพรรดินีโร ทรงป้ายความผิดให้กับผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์ ซึ่งมีอยู่ประมาณพันคนในช่วงนั้น ทรงสั่งให้จับชาวคริสต์ทุกคน ในขณะที่มาร์คัสเองก็ถูกจับกุมเพราะได้ไปออกคำสั่งปล่อยลิเจีย ซึ่งขัดต่อบัญชานีโร และนีโรก็ทรงสั่งอดอาหารสิงโตและเสือด้วย
เมื่อสิงโตและเสือหิวโซเต็มที่ จักรพรรดินีโร ทรงสั่งให้นำชาวคริสต์และเหล่าสัตว์ลงไปอยู่รวมกันในลานสนามกีฬา ท่ามกลางสายตาประชาชนนับหมื่นแสนที่หลงเชื่อคำตรัสหลอกลวงของนีโร เพื่อให้ชาวคริสต์ถูกเสือและสิงโตกินเสียให้หมด แต่ก่อนหน้านั้น ในช่วงที่ถูกขังในคุกนั้น มาร์คัสและลิเจียก็ได้ทำพิธีแต่งงานกัน
มาร์คัส ลิเจีย และเออร์ซุส (บอดี้การ์ดของลิเจีย) ถูกแยกออกมาต่างหาก โดยจะผูกมาร์คัสไว้ใกล้ๆ ที่ประทับของนีโร ผูกลิเจียไว้กับเสาในลานสนามกีฬา และปล่อยเออร์ซุสตัวเปล่าลงไปในสนามพร้อมกับวัวตัวผู้ 1 ตัว เพื่อให้เออร์ซุสสู้กับวัว หากเออร์ซุสแพ้ วัวจะขวิดเออร์ซุสและลิเจียสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตามาร์คัสที่ถูกผูกไว้ในที่อัฒจรรย์ที่ประทับ
แต่เออร์ซุสสามารถชนะวัวที่ตัวใหญ่กว่าได้ ประกอบกับช่วงนั้น มาร์คัสดิ้นจนโซ่หลุดพอดี จึงวิ่งไปเฉลยความจริงให้ประชาชนรับรู้ เมื่อประชาชนรับรู้ข้อเท็จจริง ก็ก่อการจลาจล จนนีโรตัดสินใจปลงพระชนม์พระองค์เอง
จิตติพจน์ วิริยะโรจน์

จิตติพจน์ วิริยะโรจน์ (เกิด
1 ตุลาคม พ.ศ. 2508) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดศรีสะเกษ และอดีตรองประธานคณะกรรมการยุทธศาสตร์พรรคไทยรักษาชาติ
ประวัติ.
จิตติพจน์ เกิดวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2508 ที่ตำบลกันทรารมย์ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และจากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน
การทำงาน.
จิตติพจน์ วิริยะโรจน์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดศรีสะเกษ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2549 และการเลือกตั้ง พ.ศ. 2551 
ในปี พ.ศ. 2551 ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานกรรมมาธิการกิจการองค์กรตามรัฐธรรมนูญและติดตามการบริหารงบประมาณ วุฒิสภา จำนวนติดต่อกัน 4 วาระ เป็นเวลา 6 ปี ทำหน้าที่ตรวจ ติดตาม การปฏิบัติหน้าที่ขององค์กรตามรัฐธรรมนูญ อันได้แก่ กกต. ปปช. สตง. องค์กรอัยการ เป็นต้น รวมทั้งมีหน้าที่ตรวจสอบติดตามการบริหารงบประมาณของรัฐ หน่วยงานของรัฐ และรัฐวิสาหกิจทุกหน่วยงานที่มีการใช้งบประมาณแผ่นดิน
ในปี พ.ศ. 2553 หลังจากที่มีการสลายการชุมนุมที่ราชประสงค์ ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานกรรมการติดตามสถานการณ์บ้านเมือง วุฒิสภา โดยมี นายวิชาญ ศิริชัยเอกวัฒน์ ส.ว.สรรหา นายโคทม อารียา ผอ.ศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี มหาวิทยาลัยมหิดล พล.อ.เอกชัย ศรีวิลาศ ผอ.สำนักสันติวิธีและธรรมาภิบาล สถาบันพระปกเกล้า เป็นรองประธาน โดยคณะกรรมการมีหน้าที่ ตรวจสอบ ติดตาม ค้นหาความจริง และหาทางออกเกี่ยวกับวิกฤตการณ์อันเนื่องมาจากการสลายการชุมนุมในครั้งนั้น การทำงานของคณะกรรมการใช้เวลานานกว่า 2 ปี แต่รายงานของคณะกรรมการติดตามสถานการณ์บ้านเมืองถูกระงับมิให้มีการเผยแพร่ต่อสาธารณะชน
นอกจากนี้ ยังได้รับเลือกตั้งเป็นประธานกรรมาธิการวิสามัญพิจารณากฎหมายที่สำคัญหลายฉบับ เช่นพ.ร.บ.องค์กรอัยการและพนักงานอัยการ พ.ศ. 2553 พ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและการได้มาซึ่งวุฒิสภา พ.ศ. 2554 พ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 และพ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2554 เป็นต้น
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นรองประธานวุฒิสภา คนที่ 2 แทนรองศาสตราจารย์ทัศนา บุญทอง ที่ลาออกจากตำแหน่ง โดยมีผู้ได้รับการเสนอชื่อจำนวน 3 คน คือ พรทิพย์ โล่ห์วีระ จันทร์รัตนปรีดา (31 คะแนน) นายจิตติพจน์ (25 คะแนน) และสุวิศว์ เมฆเสรีกุล (21 คะแนน) ในที่สุดการลงคะแนนรอบที่ 2 นางพรทิพย์ ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งดังกล่าว
ในปี 2561 จิตติพจน์ วิริยะโรจน์ ได้รับแต่งตั้งเป็นรองประธานคณะกรรมการยุทธศาสตร์ของพรรคไทยรักษาชาติ
หลอดสุญญากาศ

หลอดสุญญากาศ  หรือ หลอดอิเล็กตรอน (electron tube : ในอเมริกา) หรือ วาล์วเทอร์มิออนิค (thermionic valve : ในอังกฤษ) ในทางอิเล็กทรอนิกส์ หมายถึงอุปกรณ์ที่ควบคุมกระแสไฟฟ้าผ่านขั้วอิเล็กโทรดภายในบริเวณที่มีอากาศหรือก๊าซเบาบาง ปรากฏการณ์ ทางฟิสิกส์ที่ใช้อธิบายการนำไฟฟ้าก็คือ ปรากฏการณ์ เทอร์มิออนิค อิมิสชัน (thermionic emission) ซึ่งอธิบายว่าเมื่อโลหะถูกทำให้ร้อนจนถึงระดับหนึ่งด้วยการป้อนกระแสไฟฟ้าจะทำให้อิเล็กตรอนหลุดออกมาที่ผิวของโลหะ เมื่อทำการป้อนศักย์ไฟฟ้าเพื่อดึงดูดอิเล็กตรอนที่หลุดออกมาอยู่ที่ผิวด้วยขั้วโลหะอีกขั้วหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ จะทำให้เกิดการไหลของกระแสได้ เราเรียกหลอดสุญญากาศที่มีขั้วโลหะเพียงสองขั้วนี้ว่า หลอดไดโอด (Diode) โดยขั้วที่ให้อิเล็กตรอนเรียกว่า แคโทด (Cathode) และขั้วที่รับอิเล็กตรอนเรียกว่า แอโนด (Anode) โดยปกติจะมีรูปร่างเป็นแผ่นโลหะธรรมดา บางทีจะเรียกว่า เพลท (Plate) การไหลของกระแสไฟฟ้าของหลอดไดโอดเป็นแบบไม่เป็นเชิงเส้น (Non-linear current) กล่าวคือ เมื่อป้อนศักย์ไฟฟ้าบวกให้กับขั้วแอโนด (Anode) และศักย์ไฟฟ้าลบให้กับขั้วแคโทด (Cathode) จะทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าไหลดังที่ได้อธิบายผ่านมา แต่เมื่อป้อนศักย์ไฟฟ้ากลับทางคือ ป้อนศักย์ไฟฟ้าบวกให้กับแคโทดและป้อนศักย์ไฟฟ้าลบให้กับแอโนดจะทำให้กระแสไฟฟ้าไม่สามารถไหลได้ ซึ่งเป็นผลมาจากอิเล็กตรอนถูกผลักด้วยผลของสนามไฟฟ้านั้นเอง ซึ่งคุณสมบัติข้อนีจึงทำให้สามารถนำหลอดไดโอดไปใช้เป็นอุปกรณ์เรียงกระแส (Rectifier) ได้ 
ต่อมาได้มีการพัฒนาหลอดไดโอดโดยใส่ขั้วโลหะตาข่ายระหว่างขั้วแอโนดและขั้วแคโทด เรียกว่า กริด (Grid) ซึ่งจะมีรูปร่างเป็นตาข่าย เป็นลวดเส้นเล็ก ๆ พันอยู่รอบ ๆ หลอดสุญญากาศ บางชนิดอาจจะไม่มีขั้วชนิดนี้ หรือจะมีเพียงขั้วเดียว หรืออาจจะมี 2-3 ขั้วขึ้นไป จะทำหน้าที่เป็นส่วนควบคุมปริมาณกระแสให้ไหลมากน้อยได้ตามศักย์ไฟฟ้าที่ป้อนให้กับขั้วกริด อุปกรณ์ที่มีขั้วโลหะ 3 ขั้วนี้เรียกว่า หลอดไตรโอด (Triode) ทำสามารถใช้ทำเป็นเครื่องส่งวิทยุได้
เลดีเบิร์ด จอห์นสัน

คลอเดีย อัลตา "เลดี เบิร์ด" เทย์เลอร์ จอห์นสัน (22 ธันวาคม ค.ศ. 1912 - 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2007) เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐอเมริกาและเป็นภรรยาของประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสัน
แยกปากเกร็ด

แยกปากเกร็ด หรือ ห้าแยกปากเกร็ด เป็นทางแยกจุดตัดถนนติวานนท์กับถนนแจ้งวัฒนะและถนนภูมิเวท ในเขตตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ข้อมูลทางกายภาพ.
ในอดีตทางแยกแห่งนี้เป็นห้าแยกที่ควบคุมโดยสัญญาณไฟจราจรทุกทิศทาง มีสภาพการจราจรติดขัดเป็นอย่างมาก แต่ในภายหลังได้มีความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพอย่างต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
โดย กรมทางหลวง ได้ย้ายปากถนนภูมิเวท (ซอยแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด 16) จากแนวที่เข้าสู่ทางแยกโดยตรงไปไว้บริเวณถนนแจ้งวัฒนะ (ขาเข้าท่าน้ำปากเกร็ด) แทนเพื่อบรรเทาปัญหาการจราจร เนื่องจากถนนภูมิเวทมีผู้ใช้เส้นทางน้อยกว่าทิศทางอื่น ๆ ผู้ที่มาจากทางแยกและต้องการเข้าสู่เส้นทางนี้จึงต้องเบี่ยงเข้าสู่ถนนแจ้งวัฒนะไปทางท่าน้ำปากเกร็ดก่อน แล้วจึงเลี้ยวซ้ายอีกครั้งหนึ่งบริเวณก่อนถึงศูนย์การค้าเมเจอร์ฮอลลีวูด ส่วนขาออกจากถนนภูมิเวทต้องเลี้ยวซ้ายไปตามถนนแจ้งวัฒนะ แล้วกลับรถบริเวณท่าน้ำปากเกร็ดเพื่อกลับเข้าสู่ทางแยกอีกครั้งหนึ่ง ทำให้การจัดการจราจรเปลี่ยนแปลงจากรูปแบบห้าแยกไปเป็นสี่แยก
ต่อมา กรมทางหลวงชนบทได้ก่อสร้างสะพานพระราม 4 ยกระดับบนถนนแจ้งวัฒนะ ข้ามแยกปากเกร็ด คร่อมท่าน้ำปากเกร็ดและข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาต่อเนื่องไปยังถนนชัยพฤกษ์เชื่อมต่อไปสู่โครงข่ายถนนราชพฤกษ์ ทำให้เกิดโครงข่ายเส้นทางเข้า-ออกเมืองที่สำคัญบริเวณแยกปากเกร็ด
ในภายหลัง กรมทางหลวง ได้ก่อสร้างอุโมงค์ลอดทางแยกในแนวถนนติวานนท์ทั้งขาเข้าแยกแครายอำเภอเมืองนนทบุรีและขาออกไปจังหวัดปทุมธานี ทำให้การจราจรบริเวณทางแยกคล่องตัวมากขึ้น ประกอบกับการก่อสร้างถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด ซึ่งช่วยแบ่งเบาการจราจรของแยกปากเกร็ดโดยตรง แต่สภาพการจราจรของแยกปากเกร็ดยังคงติดขัดอยู่เป็นประจำ เนื่องจากบริเวณโดยรอบทางแยกเป็นที่ตั้งของสถานที่ราชการ โรงเรียน ตลาด และศูนย์การค้าจำนวนมาก รวมทั้งเป็นจุดเชื่อมต่อเส้นทางที่สำคัญจากอำเภอปากเกร็ดไปสู่อำเภอเมืองนนทบุรี อำเภอบางบัวทอง จังหวัดปทุมธานี และกรุงเทพมหานคร
ถนนประชาชื่น

ถนนประชาชื่น (อักษรโรมัน: Thanon Pracha Chuen) เป็นถนนที่สร้างเลียบฝั่งตะวันตกของคลองประปาในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร, อำเภอเมืองนนทบุรี และอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีจุดเริ่มต้นที่แยกประชาชื่น จุดตัดกับถนนประชาราษฎร์ สาย 2 สิ้นสุดที่ถนนแจ้งวัฒนะ เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรตั้งแต่แยกประชาชื่นถึงการประปานครหลวงและโรงผลิตน้ำบางเขน และลดเหลือ 2 ช่องจราจรจนถึงถนนแจ้งวัฒนะ
สถานที่สำคัญ.
พูนทรัพย์ ตราโมท

นางพูนทรัพย์ ตราโมท ภรรยาศิลปินแห่งชาติ มนตรี ตราโมท บุคคลสำคัญด้านนาฏศิลป์จากคณะละครของเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ที่มีชีวิตอยู่เป็นคนสุดท้าย และศิลปินรุ่นแรกของวงการละครวิทยุของประเทศไทย
นางพูนทรัพย์ ตราโมท เกิดในสกุล "นาฏประเสริฐ" เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2460 เป็นธิดาของนายสิน นาฏประเสริฐ และ นางสังวาลย์ นาฏประเสริฐ (สกุลเดิม บุรานนท์) เมื่อเยาว์วัย ได้ถวายตัวอยู่ในสำนักของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาญจนากร มีหน้าที่บดยาถวาย และมีโอกาสได้ฝึกฝนดนตรีด้วย 
ต่อมาเมื่ออายุได้ 12 ปี จึงได้ไปถวายตัวรับใช้ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสมรรัตนศิริเชฐ ซึ่งประชวรด้วยพระโรคชรา และประทับ ณ วังวรดิศ จนสิ้นพระชนม์
ท่านได้รับการฝึกหัดละครในชั้นต้น ตั้งแต่อายุเพียง 9 ปี จากคณะละครของเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ (เจ้าคุณจอมมารดาแพ บุนนาค ในรัชกาลที่ 5) ที่ในวังสวนสุพรรณ อำเภอดุสิต จนมีความสามารถในทางนาฏศิลป์ (ตัวนาง) และทางขับร้องเพลงไทยเดิม ภายหลังท่านเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ได้ยกคณะละครของท่านทั้งหมด ให้กับ พลตรี พระยาอนิรุทธเทวา ไปดูแล ท่านจึงได้ตามมาประจำอยู่กับคณะละครของพระยาอนิรุทธเทวา ซึ่งมีการแสดงประจำอยู่ที่โรงละครศรีอยุธยา สี่กั๊กพระยาศรี ซึ่งเป็นโรงละครที่มีชื่อเสียงมากในสมัยนั้น ต่อมาภายหลังท่านยังได้ก่อตั้งคณะละครวิทยุ ให้ความบันเทิงแก่ประชาชนอีกยาวนานกว่า 40 ปี
ด้านชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับ นายมนตรี ตราโมท ศิลปินแห่งชาติ มีบุตร-ธิดา รวม 2 คน คือ
นางพูนทรัพย์ ตราโมท ถึงแก่กรรมด้วยโรคเส้นโลหิตในสมองตีบ เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2552 รวมอายุได้ 91 ปี
การดลใจนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ)

การดลใจนักบุญมัทธิว  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลคอนทราเรลลิในโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีในกรุงโรมในประเทศอิตาลี หลังจากเสียชีวิตไปแล้วคาร์ดินัลชาวฝรั่งเศสขื่อแม็ทธิว ควงแทรล (Matthieu Cointrel) หรือ “มัตเตโอ คอนทราเรลลิ” ในภาษาอิตาลีก็ทิ้งมรดกไว้โดยระบุว่าให้ใช้ในการตกแต่งชาเปลในหัวเรื่องของชื่อของท่าน (มัตเตโอ=มัทธิว)
ภาพ “การดลใจนักบุญมัทธิว” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1602 เป็นภาพเขียนภาพที่สามที่การาวัจโจเขียนให้กับโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีและเป็นภาพสำหรับฉากแท่นบูชาภายในชาเปล อีกสองภาพก็ได้แก่ “พระเยซูทรงเรียกนักบุญมัทธิว” และ “การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว”
สัญญาจ้าง (ซึ่งตามตัวหนังสือแล้วมาจากคาร์ดินัลฟรันเชสโก มาเรีย เดล มอนเตผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ของการาวัจโจเองไม่ใช่จากโบสถ์) การเขียนภาพนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำง่ายสำหรับการาวัจโจและอย่างน้อยสองในสามภาพก็ต้องเขียนใหม่เพื่อให้เป็นที่ยอมรับโดยคาร์ดินัลเดล มอนเตผู้จ้าง แต่ภาพแรกที่เขียนถูกทำลายระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ฉะนั้นจึงเหลือแต่เพียงภาพขาวดำเท่านั้นที่ใช้ในการเปรียบเทียบกับภาพอื่นได้ การเขียนครั้งแรกทูตสวรรค์ข้ามาในช่องว่างของภาพเดียวกับช่องว่างของนักบุญมัทธิว และดูเหมือนจะพัวพันด้วยท่าทางที่ยั่วยวนอารมณ์มากกว่าจะเป็นการแสดงการดลใจจากทูตสวรรค์ ภาพที่ถูกปฏิเสธนี้อาจจะเปรียบได้กับภาพ “พักระหว่างหนีไปอียิปต์” ที่คาราวัจโจเขียนก่อนหน้านั้น
ภาพ “การดลใจนักบุญมัทธิว” เป็นภาพที่เขียนสำหรับเป็นฉากแท่นบูชาของชาเปลส่วนตัว ทูตสวรรค์ในภาพห่อตัวด้วยผ้าผืนที่เป็นริ้วลอยตัวม้วนลงมา นักบุญมัทธิวเอนตัวไปข้างหน้าแสดงความรู้สึกบนไบหน้าถึงความฉงนและความไม่แน่ใจขณะที่ทูตสวรรค์มาดลใจถึงงานที่นักบุญจะเขียนเป็นพระวรสารอันสำคัญ การาวัจโจใช้สีมืดทั้งภาพยกเว้นตัวแบบสองตัวที่สำคัญในภาพ นักบุญมัทธิวดูเหมือนจะรีบวิ่งไปยังโต๊ะเขียนหนังสือจนทำให้ม้านั่งเอียงเกือบล้มออกไปนอกกรอบมายังบริเวณของผู้ชมภาพ
ลักษณะการเขียนของคาราวัจโจแตกต่างจากจิตรกรร่วมสมัยเช่นอันนิบาเล คารัคชีเป็นอันมากจนไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ ฉะนั้นถ้าจะเปรียบเทียบภาพเขียนนี้ก็จะต้องเปรียบเทียบกับภาพเขียนของจิโอวานนี ลานฟรังโก (Giovanni Lanfranco) ผู้เป็นลูกศิษย์ ที่ปัจจุบันอยู่ที่ปิอาเช็นซาและภาพเขียนหัวข้อที่คล้ายคลึงกันโดยแรมบรังด์
รายชื่อตัวละครในร็อคแมน ZX

คนโส มีดี
ตัวละครที่ปรากฏในภาค ZX.
ฝ่าย Guardians.
<table width="100%" cellspacing="10">
<tr>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>1.วานท์</td>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>2.เอล</td>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>3.ซิลเวอร์</td>
</tr>
</table>
เพรรี่.
เพรรี่ (Prairie ในภาษาอังกฤษ) หัวหน้าพวก “Guardians” ที่ติดต่อให้ ซิลเว ส่ง Live Metals ให้ และชวน วานท์ กับ เอล ให้เข้าเป็น “Guardians”
ฝ่าย เซนปัล.
เซนปัล.
เซนปัล (แต่เขียนว่า Serpent ในภาษาอังกฤษ) ผู้นำของสูงสุดของ เซนปัลคัมปานี ซึ่งเหล่าประชาชนได้ยกย่องให้เซนปัลเป็นวีรบุรุษ โดยหารู้ไม่ว่าเบื้องหลังของเขาก็คือบงการเหล่าอิเล็กกูล่าให้ก่อเหตุจลาจล เขาเคยเป็นสมาชิกของการ์เดี้ยนมาก่อน และก่อนหน้านั้นเขาก็เป็น 1 ในผู้รอดชีวิตจากการจลาจลของอิเล็กกิล่า ตั้งแต่ที่เซนปัลได้รับพลังของ Model V ก็หลงระเริงและเกิดความทะเยอทะยานขึ้น แล้วก็ได้รับการแนะนำจากโพเมเต้กับแพนโดร่า แอบขโมยเอาไลฟ์เมทัลทั้ง 4 คือ Model H F L P ออกจากการ์เดี้ยน ไปสร้างเซนปัลคัมปานี และแยกไลฟ์เมทัลทั้ง 4 เป็นครึ่งแล้วหว่านล้อมกลุ่มคนที่เป็นผู้รอดชีวิตจากการจลาจลของอิเล็กกิล่า ฝังไว้ในร่างคนเหล่านั้นแล้วแอบก่อจลาจลเพื่อสร้างสงคราม จนถูก วานท์/เอล ขัดขวางจนเซนปัลเสียชีวิต
ตัวละครที่ปรากฏในภาค ZX Advent.
ฝ่าย Hunter.
<table width="100%" cellspacing="10">
<tr>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>1.เกรย์</td>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>2.อาเช่</td>
</tr>
</table>
ฝ่าย Chosen One.
<table width="100%" cellspacing="10">
<tr>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>1.เฮลิอัส</td>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>2.อัสลาน</td>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>3.เทียทีส</td>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>4.ซิกนัส</td>
</tr>
</table>
ฝ่าย Guardians.
<table width="100%" cellspacing="10">
<tr>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>1.วานท์</td>
<td align="center" valign="top" width="13%"><br>2.เอล</td>
</tr>
</table>
3 นักปราชญ์.
อัลเบิร์ต.
อัลเบิร์ต (Albert ในภาษาอังกฤษ) 1 ใน 3 นักปราชญ์ที่ปกครองเมือง "Legion" เป็นผู้รู้ในเรื่องวิทยาศาสตร์เกือบทั้งหมด มีนิสัยที่ค่อนข้างใจเย็น ที่มีบุคคลลิกดูเป็นชายหนุ่มผู้รอบคอบ แต่ชายผู้นี้มีเบื้องหลังอันแสนชั่วร้าย ไม่ว่าจะเป็นการสร้าง Live Metal Model V การสร้างโปรมีเทียส แพนโดร่า และเกรย์ และยังเป็นผู้อยู่เบื้องหลังสงคราม Chosen One เพื่อค้นหาร็อคแมนที่แข็งแกร่งที่สุดอีกด้วย แล้วก็เป็นคนหลอกใช้เซนปัลเพื่อทำการทดลองพลังของ Model V จนผลสำเร็จ แต่ Model V ก็กระจัดกระจายกันไป 5 ปีต่อมา ได้นำกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่มี 4 คน กับให้ไปขโมย Live Metal ทั้ง 4 ของมาจากแลปของการ์เดี้ยน แล้วทั้ง 4 กลายเป็น Chosen One ส่วนทาง อัลเบิร์ต สั่งให้ไปรวบรวมชิ้นส่วนของ Model V ที่กระจัดกระจายกันไป กับเผยตัวต่อ นักปราชญ์ที่ปกครองเมือง "Legion" ที่เหลือว่าตนเป็นผู้บงการเรื่องอิเรกกิล่าร์ แล้วหลบหนีไป พอรวบรวม Model V ได้ครบ พอเกรย์/อาเช่ตามไป อัลเบิร์ตก็ถูกโปรมีเทียส แพนโดร่า พอโปรมีเทียส แพนโดร่าแพ้ อัลเบิร์ตก็ปรากฏตัวอีกครั้งในร่างเรพลิลอยด์ DAN-000 กับบอกว่าร่างที่เห็นก่อนหน้าที่เป็นเพียงร่างปลอม ส่วนอัลเบิร์ตพอสร้าง DAN-000 เสร็จก็ถ่ายโอนความทรงจำไปยังร่างใหม่กับสร้างร่างปลอมเพื่อบังหน้า กับ
เซคิเร

เซคิเร หรือ "sekirei" (セキレイ) เป็น การ์ตูนแนวโรแมนติก/ฮาเร็ม ที่เขียนโดย ทาคาว คาโตะ เริ่มเขียนบทวันที่ 2 กรกฎาคม 2008
เนื้อเรื่อง.
ในโตเกียวในปี 2020, มินาโตะ ซาหาชิเข้าสอบที่วิทยาลัย สองครั้งและล้มเหลว เขาไม่สามารถอยู่กับแม่ของเขาหรือน้องเล็กๆที่มีแนวโน้มที่ยังคงวันนี้ ในความเป็นจริงคือ มินาโตะ เป๊นคนที่ล้มเหลวและหน้าสงสาร วันหนึ่งมินาเจอหญิงสาวชื่อ มูซูบิ ที่ตกมาจากฟากฟ้า ในไม่ช้า มินาโตะ เรียนรู้ว่าเธอเป็นหนึ่งใน 'เซคิเร'
บริเวณร้องเพลงสวด

บริเวณร้องเพลงสวด  ในทางสถาปัตยกรรม “บริเวณร้องเพลงสวด” เป็นบริเวณภายใน คริสต์ศาสนสถาน หรือมหาวิหารที่มักจะตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของบริเวณพิธี (chancel) ระหว่างทางเดินกลาง (nave) และบริเวณศักดิ์สิทธิ์ (sanctuary) (ที่เป็นที่ตั้งแท่นบูชา) แต่บางครั้ง “บริเวณร้องเพลงสวด” ก็อาจจะตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของทางเดินกลาง ในวัดของสำนักสงฆ์บางแห่งบริเวณนี้ก็จะตั้งอยู่ทางตะวันตกของทางเดินกลางซึ่งเป็นการสมดุลกับบริเวณพิธีและบริเวณศักดิ์สิทธิ์
ประวัติ.
ในวัดคริสต์ศาสนายุคแรกบริเวณศักดิ์สิทธิ์จะสร้างติดกับทางเดินกลาง ส่วน “บริเวณร้องเพลงสวด” ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของทางเดินกลางและแยกจากกันโดยระเบียงเตี้ย ๆ ที่เรียกว่า “cancelli” ที่มาเพี้ยนเป็น “chancel” (บริเวณพิธี) ในภาษาอังกฤษ การวิวัฒนาการของ “บริเวณร้องเพลงสวด” เป็นผลของความเปลี่ยนแปลงทางศาสนาหลังจากการหยุดยั้งการไล่ประหัตประหารผู้นับถือคริสต์ศาสนาในรัชสมัยของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และการขยายตัวระบบสำนักสงฆ์ คำว่า “choir” ใช้เป็นครั้งแรกโดยนักเขียนของคริสต์ศาสนจักรตะวันตก (Western Church) นักบุญอิสซิดอเรแห่งเซวิลล์ และนักบุญฮอนโนเรียสแห่งออทุน กล่าวว่าเป็นคำที่มาจากคำว่า “corona” (มงกุฎ) ซึ่งหมายถึงวงนักบวชหรือนักร้องเพลงสวดที่ล้อมรอบแท่นบูชาเหมือนมงกุฎ
เมื่อคำนี้เริ่มใช้กันก็มักจะใช้กับคำว่ายกพื้น (bema) ที่ยกสูงขึ้นมาตรงกลางทางเดินกลางซึ่งใช้เป็นที่นั่งของนักบวชผู้มีบรรดาศักดิ์สูงกว่าผู้อื่นและเป็นที่ตั้งของแท่นอ่าน (lectern) สำหรับการอ่านพระคัมภีร์ การจัดลักษณะนี้ยังคงพบที่มหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรม ต่อมาบริเวณร้องเพลงสวดก็ค่อย ๆ เลื่อนออกไปด้านทางตะวันออกของวัดจนกระทั่งถึงที่ตั้งที่ใช้อยู่โดยทั่วไปในปัจจุบัน ในบางวัดบริเวณนี้ก็จะอยู่ในบริเวณมุขตะวันออก (apse) ทางด้านหลังของแท่นบูชา
ในมหาวิหารบางแห่งในยุโรป บริเวณร้องเพลงสวดหลังแท่นบูชาเอกเปิดออกไปทางตะวันออกไปสู่คูหาชาเปลที่อยู่ด้านหลังสุดของวัด (หมายเลข 10 บนผัง) การออกแบบก็เพื่อเป็นการใช้สอยในการขับเพลงสวดของภราดรนักบวชของสำนักสงฆ์หรือคณะนักบวชแคนนอน
แท่นเทศน์และแท่นอ่านก็มักจะเป็นสิ่งประกอบอีกอย่างหนึ่งของบริเวณนี้ และอาจจะมีแท่นอ่านที่วางโดดอยู่กลางบริเวณอีกแท่นหนึ่งที่หันไปทางบริเวณศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนั้นแล้วก็อาจจะมีออร์แกน แต่บางครั้งออร์แกนก็จะตั้งอยู่ในส่วนอื่นของวัดเช่นเหนือประตูทางด้านตะวันตกหรือด้านข้างของทางเดินกลางเป็นต้น
ที่นั่ง.
บริเวณร้องเพลงสวดก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 17 มักจะมีเก้าอี้สำหรับนักบวชหรือผู้ร้องเพลงสวดสองข้างที่อาจจะแกะสลักจากไม้อย่างสวยงามที่เรียกว่า “Choir stall” (เก้าอี้สำหรับนักร้อง) ซึ่งเป็นเก้าอี้สำหรับนั่ง, คุกเข่า หรือยืนระหว่างพิธีศาสนา เก้าอี้อาจจะเป็นเพียงม้ายาวหรือเป็นเก้าอี้สำหรับเฉพาะคน ถ้าเป็นวัดใหญ่ ๆ ก็อาจจะมีหลายแถว ถ้าเป็นวัดระดับมหาวิหาร บริเวณนี้ก็จะเป็นที่ตั้งของอาสนะสังฆราช ด้วย
การใช้เก้าอี้มักจะเป็นการใช้ในสำนักสงฆ์และวัดระดับคอลเลจิเอท (collegiate church) เก้าอี้สำหรับนักบวชของสำนักสงฆ์มักจะเป็นเก้าอี้แบบที่พับขึ้นลงได้สำหรับแต่ละบุคคล เมื่อพับขึ้นมาทางด้านหลังหรือด้านใต้ของบานพับก็จะมีคันแคบ ๆ ยื่นออกมาที่เรียกกันว่า “เก้าอี้อิง” คันนี้ใช้เป็นอิงเมื่อต้องยืนสวดมนต์นาน ๆ ตำแหน่งของเก้าอี้ของผู้ใดก็ขึ้นอยู่กับความสำคัญของผู้นั้น การจะนั่งหรือจะยืนก็เป็นตามกฎต่างของพิธีที่ระบุไว้
ส่วนม้านั่งยาวสำหรับนักบวชมักจะใช้กันในวัดประจำท้องถิ่นวัดประจำท้องถิ่น (parish church) และมักจะมีเบาะให้ใช้ในการหนุนเมื่อต้องคุกเข่าด้วย
เดอะซูพรีมส์

เดอะซูพรีมส์  เป็นวงนักร้องหญิงล้วนอเมริกัน เป็นศิลปินแรกของค่ายโมทาวน์ ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ก่อตั้งครั้งแรกในชื่อ เดอะพริเมตส์ ในเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา ใน ค.ศ. 1959 บทเพลงของวงที่เป็นที่รู้จักดี มีในแนวเพลงดู-ว็อป ป็อป โซล เพลงละครบรอดเวย์ ไซเคเดลิกโซล และดิสโก้ พวกเธอถือเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของค่ายโมทาวน์ กับซิงเกิลฮิตอันดับ 1 ถึง 12 ซิงเกิลบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 โดยเพลงฮิตส่วนมากเขียนและมีโปรดิวเซอร์เป็น ทีมและนักเขียนหลักของโมทาวน์ที่ชื่อ Holland-Dozier-Holland ในช่วงจุดสูงสุดของวงในช่วงกลางทศวรรษ 1960 เดอะซูพรีมส์ถือเป็นคู่แข่งสำคัญของวงเดอะบีทเทิลส์ ในความนิยมทั่วโลก และประสบความสำเร็จเปิดทางให้กับเพลงแนวแอฟริกัน-อเมริกัน อาร์แอนด์บี และนักดนตรีให้ประสบความสำเร็จในกระแสหลัก
สมาชิกยุคก่อตั้งวงประกอบด้วย ฟลอเรนซ์ บัลลาด, แมรี วิลสัน, ไดอาน่า รอส และเบตตี แม็กโกล์น ทั้งสี่คนเติบโตในย่าน Brewster-Douglass ในดีทรอยต์ โดยก่อตั้งวงในชื่อเดอะพริเมตส์ วงเสริมให้กับเดอะไพรมส์ (กับพอล วิลเลียมส์และเอดดี เคนดริกส์ ที่ก่อตั้งวงเดอะเทมเทชันส์) ต่อมาบาร์บารา มาร์ตินมาแทนที่ แม็กโกล์น ในปี 1960 และทางวงได้เซ็นสัญญากับโมทาวน์และเปลี่ยนชื่อในปีนี้ว่า เดอะซูพรีมส์ ต่อมามาร์ตินได้ออกจากวงช่วงต้นปี 1962 จนรอส, บัลลาด และวิลสัน ก็ยังคงวงในฐานะศิลปินกลุ่มสามคน
ช่วงกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1960 เดอะซูพรีมส์ประสบความสำเร็จในกระแสนิยมอย่างมาก ด้วยรอสเป็นนักร้องนำของวง ใน ค.ศ. 1967 เบอร์รี กอร์ดี ประธานของค่ายโมทาวน์ได้เปลี่ยนชื่อวงมาเป็น ไดอาน่า รอสแอนด์เดอะซูพรีมส์ และมีซินดี เบิร์ดซองมาแทนบัลลาดแทน รอสออกไปทำงานเป็นนักร้องเดี่ยวในปี 1970 และต่อมาวงก็มี Jean Terrell มาแทน จากจุดนี้วงได้เปลี่ยนชื่อกลับมาเป็นเดอะซูพรีมส์อีกครั้ง หลังจากนั้นใน ค.ศ. 1972 สมาชิกของวงก็ได้เปลี่ยนแปลงอยู่บ่อยครั้ง โดยมี ลินดา ลอเรนซ์, เชอร์รี เพย์น และซูเซย์ กรีน ต่างเป็นสมาชิกของกลุ่มในช่วงระหว่างกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1970 จนเดอะซูพรีมส์ก็ได้ยุบวงในที่สุดในปี ค.ศ. 1977 หลังจากก่อตั้งวงมา 18 ปี
โบสถ์น้อย

โบสถ์น้อย หรือ วัดน้อย  เป็นสิ่งก่อสร้างอิสระหรือโครงสร้างภายในสิ่งก่อสร้างของคริสต์ศาสนสถาน ถ้าเป็นสิ่งก่อสร้างอิสระก็มีขนาดต่าง ๆ ตั้งแต่ใหญ่ขนาดมหาวิหารย่อย ๆ ไปจนถึงโบสถ์น้อยเล็ก ๆ ข้างทาง เช่นเดียวกับถ้าเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้างขนาดก็ขึ้นอยู่กับฐานะของผู้สร้าง โบสถ์น้อยที่เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้างอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิหาร, โบสถ์ใหญ่ ๆ, ปราสาท, วัง, คฤหาสน์, วิทยาลัย, โรงพยาบาล คุก หรือสุสาน บางครั้งโบสถ์น้อยที่สร้างในมหาวิหารจะสร้างเพื่อจุดประสงค์อย่างใดอย่างหนึ่งเป็นพิเศษ เช่น "โบสถ์น้อยแม่พระ" ที่มักจะสร้างเป็นโบสถ์น้อยที่อยู่ทางตะวันออกสุดของโบสถ์ หรือ "โบสถ์น้อยศีลศักดิ์สิทธิ์" ที่ตั้งติดกับโบสถ์และใช้เป็นที่เก็บไวน์ และขนมปังที่ใช้ในพิธีศีลมหาสนิท ถ้าโบสถ์น้อยมีขนาดค่อนข้างเล็กที่สร้างเป็นคูหาภายในทางด้านข้างหรือทางด้านหลังของมหาวิหารหรือโบสถ์ก็อาจจะเรียกว่า "คูหาสวดมนต์" ความหมายเป็นนัยยะของโบสถ์น้อยคือเป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นส่วนบุคคลหรือกลุ่มบุคคลไม่ใช่สถาบันศาสนา เช่น โบสถ์น้อยของปราสาท หรือโบสถ์น้อยส่วนตัวภายในมหาวิหารเป็นต้น
มหาวิหารคาทอลิก

มหาวิหาร  คำว่า “basilica” มาจากภาษากรีก “Stoa Basileios” ที่เดิมใช้ในการบรรยายสิ่งก่อสร้างสาธารณะในโรมโบราณ (เช่นในกรีซที่ส่วนใหญ่เป็นสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการศาล) ที่มักจะตั้งอยู่ในจัตุรัส (Roman forum) ของเมืองโรมัน ในเมืองกรีกมหาวิหารสาธารณะเริ่มสร้างกันราวสองร้อยปีก่อนคริสต์ศักราช
นอกจากนั้น “มหาวิหาร” ก็ยังมีความหมายทางศาสนา ซากมหาวิหารตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 1 ก็มีการพบมหาวิหารนีโอไพธากอเรียนที่ปอร์ตามัจโจเร (Porta Maggiore) ในปี ค.ศ. 1915 ที่ยังมีปูนปั้นตกแต่งภายในเหลืออยู่บ้างแต่การตีความหมายยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แผนผังของมหาวิหารของศาสนาคริสต์จากคริสต์ศตวรรษที่ 4 มีลักษณะคล้ายคลึงกับมหาวิหารนีโอไพธากอเรียนของคริสต์ศตวรรษที่ 1 ที่มีทางเดินกลางสามทางและมุขตะวันออก
หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน ความหมายของคำว่า “มหาวิหาร” ก็หมายถึงโบสถ์ขนาดใหญ่ที่มีความสำคัญและได้รับการยกสถานะให้เป็น “มหาวิหาร” โดยพระสันตะปาปา ฉะนั้นคำว่า “มหาวิหาร” จึงมีทั้งความหมายในทางลักษณะทางสถาปัตยกรรมและเป็นมหาวิหารในคริสตจักรโรมันคาทอลิก
ประเภท.
มหาวิหารเอก.
มหาวิหารเอก (ละติน: "Basilica maior") เป็นโบสถ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสี่แห่งของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ทั้งหมดมีสถานะเป็นมหาวิหารในพระสันตะปาปา (Papal basilica) ได้แก่:
มหาวิหารรอง.
มหาวิหารรอง (ละติน: "Basilica minor") เป็นโบสถ์ที่ได้รับการยกย่องโดยพระสันตะปาปาเป็นพิเศษ มีอยู่ทั้งหมด 1,757 แห่งทั่วโลก (ณ ธันวาคม 2017) ในจำนวนนี้มีสามแห่งที่มีสถานะเป็นมหาวิหารในพระสันตะปาปา (Papal basilica) ได้แก่:
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
ถนนศุขประยูร

ถนนศุขประยูร หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 315 สายฉะเชิงเทรา - ชลบุรี เป็นถนนแอสฟัลต์คอนกรีต เริ่มจากทางแยกคอมเพล็กซ์ (ทางแยกกองพลทหารราบที่ 11) อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เข้าเขตอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี เลี้ยวขวาที่ทางแยกพนัสนิคม ไปทางทิศตะวันตก เข้าสู่พื้นที่อำเภอพานทองและอำเภอเมืองชลบุรี และไปบรรจบถนนสุขุมวิทที่ทางแยกเฉลิมไทย ช่วงจากทางแยกคอมเพล็กซ์ถึงอำเภอพนัสนิคมมีขนาด 4 ช่องจราจร (ยกเว้นช่วงลอดใต้สะพานข้ามทางรถไฟสายตะวันออก มีขนาด 2 ช่องจราจร) ระยะทาง 25 กิโลเมตร และช่วงจากอำเภอพนัสนิคมถึงปลายทางมีขนาด 4 ช่องจราจร ระยะทาง 22 กิโลเมตร รวมทั้งหมด 47 กิโลเมตร ช่วงที่เป็นทางหลวงแผ่นดินอยู่ในความดูแลของแขวงการทางฉะเชิงเทราและแขวงการทางชลบุรี สำนักทางหลวงที่ 12 (ชลบุรี)
ถนนศุขประยูรเดิมมีชื่อเรียกว่า "ทางหลวงแผ่นดินสายฉะเชิงเทรา พนัสนิคม-ชลบุรี" ได้รับการตั้งชื่อดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเป็นเกียรติแก่หลวงสัมฤทธิวิศวกรรม (โกศล ศุขประยูร) นายช่างผู้ควบคุมการก่อสร้าง แต่เดิมถนนศุขประยูรมีจุดเริ่มต้นเส้นทางตั้งแต่สะพานฉะเชิงเทราไปจนถึงจุดเริ่มต้นปัจจุบันคือทางแยกกองพลทหารราบที่ 11 แต่ถูกแบ่งแนวเส้นทางใหม่ตามระบบหมายเลขทางหลวง เส้นทางบางส่วนจึงถูกแบ่งไปใช้งานเป็นหมายเลขทางหลวง 304
HRP-4C

หุ่นยนต์ HRP-4C เป็นหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ที่พัฒนาโดย National Institute of Advanced Industrial Science and Technology หรือ AIST ของญี่ปุ่น เปิดตัวเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2552 หุ่นยนต์ตัวนี้มีความสูง 158 เซนติเมตร น้ำหนัก 43 กิโลกรัม (รวมแบตเตอรี่) โดยรูปร่างและข้อต่อต่างๆได้รับการออกแบบโดยยึดจากฐานข้อมูลรูปร่างของชาวญี่ปุ่นในระหว่างปี พ.ศ. 2540-2541 มีความสามารถทั้งการรู้จำเสียงและการสังเคราะห์เสียง
References.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
รัดเกล้า อามระดิษ

รัดเกล้า อามระดิษ (เกิด 16 ตุลาคม พ.ศ. 2512) ชื่อเล่น ต๊งเหน่ง เป็นนักร้อง นักแสดง นักพากย์ชาวไทย ด้านการร้องเพลง เธอมีผลงานเพลงเป็นที่รู้จัก เช่น ลมหายใจ, โปรดเถอะ และ บีบมือ ด้านการแสดงใน พ.ศ. 2554 ได้รับรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง อุโมงค์ผาเมือง และใน พ.ศ. 2558 ได้รับรางวัลนาฏราช สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง สุดแค้นแสนรัก และเธอยังเป็นเจ้าของเสียงประกาศบนรถไฟฟ้าบีทีเอส
ประวัติ.
รัดเกล้า อามระดิษ มีความสนใจในด้านดนตรีตั้งแต่วัยเด็ก ได้เริ่มเรียนเปียโนที่โรงเรียนดนตรีสยามกลการ นอกจากนี้ยังเรียนการเต้นบัลเล่ต์ กับท่านผู้หญิงวราพร ปราโมช ณ อยุธยา ศึกษาในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมารัดเกล้าได้ศึกษาในคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาภาษาอังกฤษ วิชาโทศิลปการละคร ในขณะที่ศึกษาอยู่ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รัดเกล้า สมัครเข้ารับการคัดเลือกเป็นนักร้องนำ ของชมรมดนตรีสากล สโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยได้รับตำแหน่งนักร้องนำประเภทเพลงสากล และอยู่ในวงตลอดเวลา 4 ปีจนจบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง 
ภายหลังจบการศึกษา รัดเกล้าได้เข้าทำงานในบริษัทคอมพิวเตอร์แห่งหนึ่ง แต่ในด้านงานการแสดงเธอได้แสดงละครให้กับภาควิชาศิลปการละคร และร้องคอรัสให้กับศิลปินค่ายต่าง ๆ มากมาย และเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นนักร้องคอรัสให้กับ พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง ในอัลบัม พงษ์พัฒน์ ภาคพิสดาร (พ.ศ. 2534) ต่อมา ถูกรับเลือกให้เป็นหนึ่งนักร้องของอัลบัม Z-Zomkiat ของ สมเกียรติ อริยชัยพาณิชย์ ใน พ.ศ. 2535 ซึ่งในอัลบัมดังกล่าว รัดเกล้าได้ร้องเพลง ‘ใจต่างใจ’ ก่อนที่จะเริ่มเป็นที่รู้จักในหมู่คนฟังเพลง ในซิงเกิล ‘ลมหายใจ’ ของ บอย โกสิยพงษ์ จากอัลบัม Rhythm & Boyd ใน พ.ศ. 2538 ด้านการแสดง รัดเกล้ารับงานแสดงเป็นครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง ‘รักแท้บทที่ 1’ ใน พ.ศ. 2538 และมีงานแสดงทั้งภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์ และ ละครเวทีมาตั้งแต่นั้น ภายหลังเมื่องานเพลงมากขึ้น รัดเกล้า จึงลาออกจากบริษัทคอมพิวเตอร์ หันมาทำงานเพลงเพียงอย่างเดียว ซึ่งคือการร้องคอรัสในห้องบันทึกเสียงและบนเวทีคอนเสิร์ต ร้องเพลงโฆษณา อ่านบทโฆษณา สารคดี และแสดงละครเวทีทั้งละครเพลง ละครแนวดราม่า และละครตลก
รัดเกล้ามีโอกาสเข้ารับการทดสอบเพื่อคัดเลือกนักร้องนำในอัลบั้ม "สมเกียรติ ซีมิกซ์" และได้รับการคัดเลือกทำให้เธอได้ร่วมงานกับ สมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ กมล สุโกศล แคลปป์ และ บอย โกสิยพงษ์ และได้เซ็นสัญญาเป็นนักร้องในสังกัดเบเกอรี่ มิวสิก มีผลงานเพลงมากมาย และได้ออกผลงานอัลบั้มของเธอเองมาแล้ว 3 ชุด คือ “Request” (พ.ศ. 2541), “Released” (พ.ศ. 2542) และ “Relax” (พ.ศ. 2543)
นอกจากงานเพลงกับทางเบเกอรี่ มิวสิกแล้ว รัดเกล้ายังเป็นนักร้องรับเชิญของวงบางกอกซิมโฟนีออร์เคสตราและวงเฉลิมราชย์ รวมทั้งมีโอกาสร้องเพลงในงานสำคัญของกระทรวงการต่างประเทศ สถานทูต การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย งานสโมสรไลออนภาคพื้นเอเชีย งานโรตารี่ภาคพื้นเอเชียแปซิฟิค งานประชุมแพทย์เฉพาะทางของโลก และคอนเสิร์ตการกุศลต่าง ๆ อีกจำนวนมาก รัดเกล้ายังทำหน้าที่เป็นโค้ชในรายการเดอะวอยซ์ คิดส์ ไทยแลนด์ ซีซั่น 4 และ 5 และเป็นเจ้าของเสียงประกาศบนระบบรถไฟฟ้าบีทีเอส
รัดเกล้า อามระดิษ มีพี่สาวคือ ใกล้รุ่ง อามระดิษ เป็นอาจารย์ประจำคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งรัดเกล้าเคยศึกษานั่นเอง
ผลงานการแสดง.
ภาพยนตร์.
รับบท เจ้าสำนักนางโลม
รับบท คนทรง
รับบท คุณท้าวพิจิตรรักษา
รับบท คุณท้าวพิจิตรรักษา
รับบท แม่สาย 
รับบท แม่เลี้ยงชนะชล คู่กับ เกรียงไกร อุณหะนันท์ 
รับบท อาม่า
รับบท คุณนายปราณี
รับบท หมุยหลี
รับบท คุณหญิงเพชรมายา
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 344

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 344 สายชลบุรี–แกลง เป็นถนนที่ก่อสร้างขึ้นเพื่อย่นระยะทางจากจังหวัดชลบุรีไปสู่จังหวัดจันทบุรีและจังหวัดตราด โดยไม่ผ่านตัวเมืองระยอง เป็นถนนผิวจราจรแอสฟัลต์คอนกรีตสลับกับผิวจราจรคอนกรีตเสริมเหล็กขนาด 6 ช่องจราจรตั้งแต่อำเภอเมืองชลบุรีถึงหลัก กม.ที่ 25 (เลยแยกหนองชากมาประมาณ 2.5 กิโลเมตร) และถนนผิวจราจรแอสฟัลต์คอนกรีตขนาด 4 ช่องจราจรในช่วงที่เหลือจนถึงอำเภอแกลง เริ่มต้นจากถนนสุขุมวิท อำเภอเมืองชลบุรี ผ่านถนนเลี่ยงเมืองชลบุรี ถนนกรุงเทพฯ-ชลบุรี ทางแยกบ้านบึงพัฒนา (แยกเอ็ม 16) อำเภอบ้านบึง ทางแยกหนองปรือ และอำเภอหนองใหญ่ เข้าเขตจังหวัดระยอง ผ่านอำเภอวังจันทร์ สิ้นสุดที่ถนนสุขุมวิทบริเวณทางแยกภิบาลพัฒนา (แยกแกลง) อำเภอแกลง จังหวัดระยอง รวมระยะทาง 102.181 กิโลเมตร โดยเป็นเส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงทางหลวงชลบุรีที่ 1 และ แขวงทางหลวงระยอง
ทางหลวงสายนี้เป็นส่วนต่อขยายจากทางหลวงสายชลบุรี–บ้านบึงที่มีอยู่เดิม สันนิษฐานว่าเริ่มต้นขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2521 อันเนื่องมาจากการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงที่จะสร้างทางหลวงสายบ้านบึง–แกลง ในสมัยรัฐบาลพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ นายกรัฐมนตรี ซึ่งต่อมาในประกาศกระทรวงคมนาคม กำหนดให้ทางหลวงจังหวัดสายนี้เป็นทางหลวงที่มีความจำเป็นต้องสร้างโดยเร่งด่วน ปัจจุบันทางหลวงเส้นนี้เป็นถนนสายหลักสายหนึ่งที่ใช้เพื่อขนส่งผลผลิตทางการเกษตรทางภาคตะวันออก เนื่องจากอยู่นอกเขตนิคมอุตสาหกรรม
ช่วงตั้งแต่แยกบ้านสวนถึงแยกบายพาสชลบุรี - บ้านบึง เป็นถนนท้องถิ่นมีชื่อว่า ถนนเศรษฐกิจ
ทางหลวงที่เกี่ยวข้อง.
ถนนเข้าหมู่บ้านหนองชาก.
คนลึกไขปริศนาลับ

คนลึกไขปริศนาลับ (; โรมาจิ: 'Kuroshitsuji') เป็นมังงะที่เขียนขึ้นโดย Yana Toboso โดยได้รับความนิยมจนถูกดัดแปลงสร้างขึ้นในฉบับอนิเมะ เนื้อเรื่องกล่าวถึงตระกูลแฟนทอมไฮฟ์ ในยุควิคตอเรีย (1889) โดยมีตัวละครหลัก เซบาสเตียน มิคาเอลิส เป็นตัวละครดำเนินเรื่อง ออกวางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2549 โดยตีพิมพ์ในหนังสือโชเน็นแมกกาซีน 
 ถูกดัดแปลงในฉบับอนิเมะ มิถุนายน พ.ศ. 2551 โดยผู้กำกับ ชิโนฮาระ โทชิยะ  โดยมีทีมสร้างคือ A-1 Pictures ภาคแรกออกฉายครั้งแรกในเดือน ตุลาคม พ.ศ. 2551 มีทั้งสิ้น 24 ตอนจบ
เนื้อเรื่อง.
ในค.ศ. 1888 สมัยของพระนางวิคตอเรียแห่งอังกฤษ ขุนนางตระกูลแฟนทอมไฮฟ์ (อังกฤษ: Phantomhive) รักษาบรรดาศักดิ์เอิร์ล ทำหน้าที่สุนัขรับใช้องค์ราชินี (The Queen's Watchdog) โดยเป็นตัวแทนเบื้องหลังการใช้อำนาจของพระนางในการเข้าแทรกแซงเรื่องของราษฎรและบริหารประเทศ โดยหัวหน้าตระกูลปัจจุบันคือ ชิเอล แฟนทอมไฮฟ์ (อังกฤษ: Ciel Phantomhive) เป็นบุตรของเอิร์ลแฟนทอมไฮฟ์รุ่นก่อน วินเซนท์ แฟนทอมไฮฟ์ ซึ่งเสียชีวิตจากการฆาตกรรมอย่างปริศนาภายในคฤหาสน์เมื่อสามปีก่อน ชิเอลได้กลับมารับตำแหน่งเอิร์ลต่อจากบิดา และอ้างว่าเป็นบุคคลเดียวที่รอดชีวิตจากโศกนาฏกรรม โดยมี เซบาสเตียน มิคาเอลิซ (อังกฤษ: Sebastian Michaelis) หัวหน้าพ่อบ้านของคฤหาสน์แฟนทอมไฮฟ์ ผู้ที่มาที่ไปยังคงเป็นปริศนา เป็นผู้ช่วยในการทำหน้าที่ในตำแหน่งเอิร์ล
การบริหารความถี่วิทยุ

การบริหารความถี่วิทยุ หรือ การบริหารคลื่นความถี่  หมายถึง การบริหารจัดการและการกำกับดูแลการใช้ความถี่วิทยุซึ่งเป็นทรัพยากรที่มีจำกัด เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อประชาคม หรือประเทศชาติ โดยต้องให้มีความสมดุลของการกำกับดูแล การแข่งขันโดยเสรี และการแปรรูปจากกิจการของรัฐไปเป็นเอกชน (privatisation) การบริหารความถี่วิทยุ จึงต้องอาศัยหลักวิศวกรรมศาสตร์ รัฐประศาสนศาสตร์ นิติศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์ ในการบริหารจัดการ
ในระดับประเทศ การบริหารความถี่วิทยุเป็นหน้าที่ของรัฐ และมักมีขอบข่าย ดังนี้
การกำหนดความถี่วิทยุ หมายถึง การตัดสินใจที่จะใช้ย่านความถี่ (frequency band) หนึ่งๆ ส่วนการจัดสรรความถี่วิทยุ หมายถึง การตัดสินใจว่าองค์กรใดสามารถจะใช้ส่วนใดของย่านความถี่ใดเพื่อวัตถุประสงค์ใด (ดูประเภทกิจการโทรคมนาคม)
คณิตกุล เนตรบุตร

คณิตกุล เนตรบุตร (ชื่อเล่น: แพรว) นักร้องชาวไทย และนักแสดงชาวไทย
ประวัติ.
คณิตกุล เนตรบุตร (ชื่อเล่น: แพรว) นักร้องชาวไทย และนักแสดงชาวไทย ทางด้านการศึกษา คณิตกุลศึกษาในระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเซนต์ปอลคอนแวนต์ ที่ จ.ชลบุรี และโรงเรียนนานาชาติรีเจ้นท์กรุงเทพ และจบการศึกษาปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ประจำปีการศึกษา 2548
และในช่วงที่กำลังศึกษา คณิตกุลได้เข้าร่วมเป็น 1 ในสมาชิกวงคูณสามซูเปอร์แก๊งค์ (X3 Super Gang) โดยมีผลงานทั้งหมด 2 อัลบั้ม ก่อนที่จะมาเป็นศิลปินเดี่ยว ในสังกัดกรีนบีนส์ ในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยใช้นามแฝงว่า เคนเนต แป๋ว และต่อมาได้ย้ายมาสังกัด WerkGang เมื่อเดือนเมษายน 2558 โดยปล่อยซิงเกิลเพลง "ถ้าเธอจะไป" ปัจจุบันคณิตกุลได้ย้ายมาสังกัด White music ในปีเดียวกันจนถึงปัจจุบัน
ในส่วนทางด้านพิธีกร คณิตกุลเป็นพิธีกรรายการสดในชื่อ “PEPSI I CAN SPACE” ทางช่อง แบงแชนแนล, รายการ G Learning ช่อง G SQUARE และเคยเป็นดีเจวิทยุทางคลื่น 104.5 แฟต เรดิโอ และคลื่น 98 เวอร์จิ้น สตาร์ (Virgin Star FM)
ศูนย์วิจัยควบคุมศัตรูพืชโดยชีวินทรีย์แห่งชาติ

ศูนย์วิจัยควบคุมศัตรูพืชโดยชีวินทรีย์แห่งชาติ ตั้งขึ้นตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 โดยความช่วยเหลือเบื้องต้นจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในเรื่องบุคลากร และอาคาร สถานที่ ความช่วยเหลือจากรัฐบาลประเทศอังกฤษทางด้านครุภัณฑ์ และการบริหารงานดำเนินการโดยคณะอนุกรรมการดำเนินงานศูนย์ฯ ที่ได้รับการแต่งตั้งจาก สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ ปัจจุบันการดำเนินงานได้รับงบประมาณสนับสนุนจากรัฐบาลไทยผ่านสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ รวมทั้งทางด้านเจ้าหน้าที่ นักวิชาการเจ้าหน้าที่ธุรการ พนักงานห้องปฏิบัติการ ผู้ช่วยนักวิจัย และคนงาน
ศูนย์ฯดำเนินงานในลักษณะเป็นโครงการเครือข่ายและความร่วมมือ (Collaborative Network) ระหว่างมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ ร่วมกับ มหาวิทยาลัยต่างๆ และหน่วยงานราชการและรัฐวิสาหกิจรวมทั้งหมด 18 หน่วยงาน ภายใต้การประสานงานโดยกองโครงการและประสานงานวิจัย สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ และบริหารงานโดยคณะอนุกรรมการบริหารศูนย์วิจัยควบคุมศัตรูพืชโดยชีวินทรีย์แห่งชาติ ซึ่งขึ้นตรงต่อคณะกรรมการบริหารสภาวิจัยแห่งชาติ
การดำเนินงานส่วนกลางอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน กรุงเทพมหานคร และมีศูนย์ฯ ส่วนภูมิภาคต่างๆ คือ ศูนย์วิจัยควบคุมศัตรูพืชโดยชีวินทรีย์แห่งชาติภาคกลาง ตั้งอยู่ที่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ศูนย์วิจัยควบคุมศัตรูพืชโดยชีวินทรีย์แห่งชาติภาคเหนือตอนบน ตั้งอยู่ที่ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่ ศูนย์วิจัยควบคุมศัตรูพืชโดยชีวินทรีย์แห่งชาติภาคเหนือตอนล่าง ตั้งอยู่ที่ มหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก ศูนย์วิจัยควบคุมศัตรูพืชโดยชีวินทรีย์แห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน ตั้งอยู่ที่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ศูนย์วิจัยควบคุมศัตรูพืชโดยชีวินทรีย์แห่งชาติภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ตั้งอยู่ที่ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ศูนย์วิจัยควบคุมศัตรูพืชโดยชีวินทรีย์แห่งชาติภาคใต้ ตั้งอยู่ที่ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา รวมเป็นศูนย์ฯ ส่วนกลาง และศูนย์ฯ ส่วนภูมิภาค ทั้งหมด 7 แห่ง
หน่วยราชการอื่นๆ ที่ร่วมปฏิบัติงานในเครือข่ายโครงการดำเนินงานและโครงการวิจัยของศูนย์ฯ ในส่วนของทบวงมหาวิทยาลัย และหน่วยงานร่วมจำนวน 13 หน่วยงานคือ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กรมวิชาการเกษตร กรมส่งเสริมการเกษตร กรมป่าไม้ กรมชลประทาน กรมประมง กรมปศุสัตว์ กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ กรมควบคุมโรค สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย และการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
การดำเนินงานของศูนย์ฯ ได้รับการจัดสรรงบประมาณ ประจำปีจากสำนักงบประมาณผ่านสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ เพื่อการดำเนินงานของศูนย์ฯ ทั้งทางด้านการบริหาร การบริการ การฝึกอบรมและเผยแพร่ และการดำเนินงานต่างๆ รวมถึง งบอุดหนุนการวิจัยในการดำเนินงานโครงการวิจัยต่างๆ 
เป้าหมายและกิจกรรมหลักของศูนย์ฯ คือ
รายชื่อตอนในสวนอีเดนแห่งตะวันตก

เริ่มออกอากาศเมือวันที่ 9 เมษายน 2552 บนสถานีโทรทัศน์Fuji TVโดยมีผู้สร้างผู้เขียนและผู้กำกับ คือ เคนจิ คามิยามะ (ภาษาอังกฤษKenji Kamiyama)โดยใช้เพลงเปิด"Falling Down" โดย วงร็อคอังกฤษ Oasisและเพลงปิดโดย "futuristic imagination" วงดนตรีญี่ปุ่น School Food Punishment.
รายการที่ออกอากาศ.
เนื่องด้วยภาพยนตร์การ์ตูนนี้ยังไม่มีการนำเข้ามาฉายในประเทศไทยจึงขอสงวนชื่อตอนเป็นภาษาหลัก คือ ภาษาญี่ปุ่น
สมปอง นครไธสง

สมปอง นครไธสง หรือ อดีตพระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต เป็นพิธีกร นักพูด นักเขียนเสริมสร้างแรงบันดาลใจ ชาวไทย ก่อนหน้านั้นเคยเป็นพระนักพูดนักบรรยายที่มีชื่อเสียง ก่อนที่จะลาสิกขาบทมาเป็นฆราวาส
ประวัติ.
สมปอง เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 ที่จังหวัดชัยภูมิ เป็นบุตรชายคนเล็กจากจำนวนพี่น้อง 7 คน ของนางตาล นครไธสง บรรพชาอุปสมบทเป็นพระภิกษุสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2541 ได้รับฉายา ตาลปุตฺโต แปลว่าบุตรของนางตาล (ที่มาของฉายานี้พระมหาสมปองขออนุญาตพระอุปัชฌาย์ตั้งเอง) จำพรรษาอยู่ที่วัดสร้อยทอง แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร ก่อนลาสิกขาเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ที่วัดบางโพโอมาวาส แขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร เขาชอบทีมฟุตบอลลิเวอร์พูล
ชีวิตหลังลาสิกขา.
หนี้สินจำนวน 10 ล้านบาท.
สมปองได้ลาสิกขาบทไม่นาน ชาวไทยก็ทราบว่าหนึ่งในเหตุที่ให้สมปองต้องลาสิกขาบทออกมานั้นเกิดจากการที่มีภาระหนี้สินมากกว่า 10 ล้านบาท โดยสมปองได้ใช้เงินไปกับการก่อสาธารณะประโยชน์แก่สังคม สร้างหลากหลาย เช่น โรงเรียน สนามกีฬา วัด ต่อมาได้ให้สัมภาษณ์ว่ามีผู้ใจดีชำระหนี้ให้ตนจนหมด
เข้าร่วมพรรคการเมือง.
เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2568 สมปองได้เข้าร่วมงานเปิดตัว พรรคโอกาสใหม่ พร้อมกับได้รับให้ทำหน้าที่เป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์ของพรรค
ผลงานหนังสือ.
ผลงานหนังสือของพระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต มีดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
แอลลิสัน ฮาร์เวิร์ด

แอลลิสัน ฮาร์เวิร์ด (8 มกราคม พ.ศ. 2531 —) คือ นางแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน และเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ ในฤดูกาลที่ 12 ของรายการ อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล