อองหุย

อองหุย (ค.ศ. 223 - 4 กันยายน ค.ศ. 297) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หวาง หุน  ชื่อรอง เสฺวียนชง  เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก และของราชวงศ์จิ้นตะวันตก อองหุยรับราชการช่วงต้นบริเวณชายแดนระหว่างราชวงศ์จิ้นและรัฐง่อก๊กที่ซึ่งอองหุยได้ทำศึกกับง่อก๊กเป็นครั้งคราว อองหุยมีชื่อเสียงจากบทบาทในการพิชิตง่อก๊กระหว่าง ค.ศ. 279 และ ค.ศ. 280 ซึ่งในช่วงเวลานั้นอองหุยได้ตีทัพหลักของง่อก๊กที่นำโดยเตี๋ยวเค้าจนแตกพ่าย และยังเป็นที่รู้จักจากเรื่องราวในภายหลังที่อองหุยมีข้อพิพาทกับองโยยที่ถูกอองหุยกล่าวหาว่าฝ่าฝืนคำสั่งโดยการยึดเกี๋ยนเงียบด้วยตนเองและตัดหน้าอองหุยในการสร้างความดีความชอบ แม้มีคำโต้แย้งเกิดขึ้นรอบตัวอองหุยหลังการพิชิตง่อก๊ก แต่อองหุยก็ยังเป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จและเป็นที่เคารพนับถือในรัฐของราชวงศ์จิ้น 
ประวัติและการรับราชการช่วงต้น.
การรับราชการช่วงต้นในวุยก๊ก.
อองหุยเป็นบุตรชายของอองซอง (王昶 "หวาง ฉ่าง") ขุนพลวุยก๊กผู้มาจากตระกูลออง (王 "หวาง") แห่งอำเภอจิ้นหยาง (晉陽; ปัจจุบันคือนครไท่หยวน มณฑลชานซี) ในเมืองไท่หยวน อองหุยเริ่มรับราชการในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาของมหาขุนพลโจซอง (曹爽 "เฉา ฉฺว่าง") 
เมื่อ ค.ศ. 249 สุมาอี้ (司馬懿 "ซือหม่า อี้") ก่อรัฐประหารในอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลง (高平陵 "เกาผิงหลิง") ประหารชีวิตโจซองและพรรคพวกหลายคน ส่วนอองหุยเพียงถูกปลดออกจากตำแหน่ง ต่อมาไม่นานก็ได้กลับเข้ารับราชการ ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ รวมถึงการเป็นที่ปรึกษาการทหารของสุมาเจียว
การรับราชการในมณฑลชีจิ๋ว อิจิ๋ว และยังจิ๋ว.
ภายหลังวุยก๊กล่มสลายและราชวงศ์จิ้นได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 266 อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนพลเชิดชูความดุดัน (揚烈將軍 "หยางเลี่ยเจียงจฺวิน") และข้าหลวงมณฑลของมณฑลชีจิ๋ว (徐州 "สฺวีโจว") ในช่วงเวลาที่อองหุยดำรงตำแหน่งในมณฑลชีจิ๋ว ได้เกิดทุพภิกขภัยขึ้น อองหุยจึงสั่งให้เปิดยุ้งฉางและคลังเสบียงเพื่อแจกจ่ายให้ผู้คน ทำให้ราษฎรในท้องถิ่นเคารพนับถืออองหุยอย่างสูง ภายหลังอองหุยได้รับมอบหมายให้ป้องกันสฺวี่ชาง (許昌) หรือฮูโต๋ และกำกับดูแลราชการทหารในภูมิภาคหฺวายเป่ย์ (淮北)
ในที่สุดอองหุยก็ถูกย้ายไปมณฑลอิจิ๋ว (豫州 "ยฺวี่โจว") ที่ซึ่งอองหุยได้รับมอบหมายให้บัญชาการทหารทั่วทั้งมณฑลและรักษาการตำแหน่งข้าหลวงมณฑล เนื่องจากอิจิ๋วมีชายแดนติดกับง่อก๊กที่เป็นรัฐอริของราชวงศ์จิ้น อองหุยจึงเริ่มป่าวประกาศชื่อเสียงของราชวงศ์จิ้นเพื่อดึงดูดผู้อพยพจำนวนมากจากง่อก๊ก ในเวลานั้นมีการอ้างว่าขุนพลง่อก๊ก 2 คนคือเซฺว อิ๋ง (薛瑩) และหลู่ ชู (魯淑) มีทหารทั้งหมด 100,000 นายอยู่ภายใต้การบังคับบัญชา เมื่อ ค.ศ. 273 ขุนพลทั้งสองโจมตีเขตแดนของราชวงศ์จิ้นที่อี้หยาง (弋陽) และซินซี (新息; อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอซี มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) ในระหว่างที่ทหารราชวงศ์จิ้นส่วนใหญ่กำลังเดินทางกลับไปพักและมีเพียงกองพลเดียวที่อยู่รักษาพื้นที่ แม้ว่าเป็นเช่นนั้น อองหุยก็นำกองพลเดียวนี้ลอบข้ามแม่น้ำห้วย (淮河 "หฺวายเหอ") เซฺว อิ๋งและหลู่ ชูไม่คาดคิดว่าทหารราชวงศ์จิ้นจะโจมตี อองหุยจึงเอาชนะกำลังทหารของง่อก๊กได้
ต่อมาอองหุยถูกย้ายอีกครั้งไปยังมณฑลยังจิ๋ว (揚州 "หยางโจว") ซึ่งอองหุยดำรงตำแหน่งเป็นขุนพลสงบภาคตะวันออก (安東將軍 "อานตงเจียงจฺวิน") และแม่ทัพของมณฑลยังจิ๋ว ทำหน้าที่รักษาฉิวฉุน (壽春 "โช่วชุ่น") ง่อก๊กดำเนินการเพาะปลูกจำนวนมากในอ้วนเซีย (宛城 "หว่านเฉิง"; อยู่ในนครหนานหยาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน) เพื่อเตรียมการโจมตี อองหุยสั่งให้อิง ชั่ว (應綽) ข้าหลวงมณฑลยังจิ๋วบุกจู่โจมพื้นที่เพาะปลูกในอ้วนเซีย เผาเมล็ดข้าว ต้นกล้าข้าว และเรือของง่อก๊กจำนวนมากก่อนจะถอยทัพ ภายหลังอองหุยจัดวางกำลัทหารที่ชายแดนด้านตะวันออก สำรวจภูมิประเทศและเมืองของข้าศึกเพื่อเตรียมแผนบุกง่อก๊กในอนาคต
มิตรภาพกับหลิว เยฺวียน.
อองหุยเป็นสหายของขุนนางชนเผ่าซฺยงหนู (匈奴) ชื่อหลิว เยฺวียน (劉淵) ผู้ซึ่งภายหลังเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ก่อตั้งรัฐฮั่นเจ้า (漢趙) หนึ่งในรัฐสำคัญในยุคสิบหกรัฐ ในช่วงเวลานี้หลิว เยฺวียนยังคงเป็นขุนนางของราชวงศ์จิ้น อองหุยและหวาง จี้ (王濟) บุตรชายมักเป็นตัวแทนให้หลิว เยฺวียนในการทูลต่อจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน หลิว เยฺวียนเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน แต่เหล่าที่ปรึกษาของสุมาเอี๋ยนไม่ชอบหลิว เยฺวียน เมื่อ ค.ศ. 279 หลิว เยฺวียนได้รับการเสนอชื่อ 2 ครั้งให้เป็นผู้บัญชาการกำลังทหาร ครั้งแรกในการรบกับง่อก๊ก และครั้งหลังในการรบกับทูฟ่า ชู่จีเหนิง (禿髮樹機能) กบฏชนเผ่าเซียนเปย์ (鮮卑) แต่จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงได้รับตำแนะนำไม่ให้ตั้งหลิว เยฺวียนเป็นผู้บัญชาการกำลังทหารในทั้งสองครั้ง
หลิว เยฺวียนรู้สึกหดหู่กับปฏิบัติที่ไม่ดีต่อตน สุมาฮิว (司馬攸 "ซือหม่า โยว") พระอนุชาของสุมาเอี๋ยนทรงสังเกตถึงเรื่องนี้จึงทรงเกรงว่าหลิว เยฺวียนอาจก่อกบฏ สุมาฮิวจึงทูลพระเชษฐาว่าควรกำจัดหลิว เยฺวียนทันที แต่อองหุยทูลคัดค้านว่าการประหารชีวิตบุคคลที่จักรพรรดิทรงไม่สงสัยนั้นเป็นทั้งความอยุติธรรมและไม่เป็นผลดีต่อรัฐ สุมาเอี๋ยนทรงเห็นด้วยกับอองหุย หลิว เยฺวียนจึงได้รับการไว้ชีวิต
การพิชิตง่อก๊ก.
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 279 จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงเปิดฉากการบุกง่อก๊กครั้งใหญ่เพื่อรวบรวมแผ่นดินจีนเป็นหนึ่งเดียว ก่อนจะเริ่มการบุก อองหุยส่งฎีกามาทูลเตือนว่าซุนโฮ (孫皓 "ซุน เฮ่า") จักรพรรดิง่อก๊กกำลังวางแผนจะยกทัพบุกเหนือ ราชสำนักมีความเห็นว่าซุนโฮไม่มีแผนเช่นนั้น แต่ราชสำนักก็ดำเนินการเสริมกำลังป้องกันเพื่อให้การพิชิตง่อก๊กง่ายขึ้น เมื่อการบุกเริ่มต้นขึ้น เหล่าขุนพลราชวงศ์จิ้นได้รับมอบหมายให้แบ่งกำลังและเดินทัพไปยังจุดยุทธศาสตร์ต่าง ๆ โดยอองหุยได้รับมอบหมายให้ยกพลไปอัวกั๋ง (橫江 "เหิงเจียง"; อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอเหอ มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน)
ระหว่างทางอองหุยยึดได้ชิมเอี๋ยง (尋陽 "สฺวินหยาง"; อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอหฺวางเหมย์ มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน), เกาว่าง (高望; อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอผู่ 浦縣 "ผู่เซี่ยน") และไล่เซียง (賴鄉) รวมถึงจับตัวโจว ซิง (周興) ขุนพลง่อก๊กได้ อองหุยยังรับการยอมจำนนของเฉิน ไต้ (陳代) และจู หมิง (朱明) ซุนโฮทรงทราบข่าวการรุดหน้าของอองหุย จึงทรงมีรับสั่งให้อัครมหาเสนาบดีเตี๋ยวเค้า (張悌 "จาง ที่") พร้อมด้วยจูกัดเจ้ง (諸葛靚 "จูเก่อ จิ้ง"), ซุน เจิ้น (孫震) และสิมเอ๋ง (沈瑩 "เฉิ่น อิ๋ง") นำทหาร 30,000 นายยกข้ามแม่น้ำแยงซีไปต้านขุนพลราชวงศ์จิ้น เตี๋ยวเค้าได้รับชัยชนะในช่วงต้น จับตัวจาง เฉียว (張喬) นายทหารใต้บังคับบัญชาของอองหุยได้ แต่ก็เผชิญกับความยากลำบากในการรบครั้งต่อมากับโจว จฺวิ้น (周浚) ที่เป็นนายทหารใต้บังคับบัญชาของอองหุยอีกคนหนึ่ง ในที่สุดโจว จฺวิ้นประสานกับจาง เฉียวที่ก่อการขึ้นภายในทัพง่อก๊ก ทำให้เอาชนะทัพง่อก๊กได้สำเร็จ เตี๋ยวเค้า, ซุน เจิ้น และสิมเอ๋งถูกสังหารพร้อมกับทหาร 7,800 นาย จูกัดเจ้งหลบหนีไปได้ในขณะที่ทหารที่รอดชีวิตคนอื่น ๆ ก็แตกหนีกระจัดกระจายไป
การเสียชีวิตของเตี๋ยวเค้าสร้างความสั่นสะเทือนต่อง่อก๊ก การพ่ายแพ้ของทัพเตี๋ยวเค้าก็มีความหมายว่ากำลังทหารส่วนใหญ่ของง่อก๊กถูกทำลาย แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่อองหุยก็ไม่ใช้ประโยชน์จากชัยชนะของตนโดยยังคงระมัดระวังในการเคลื่อนทัพต่อไป ขณะเดียวกันนั้น องโยย (王濬 "หวาง จฺวิ้น") ขุนพลอีกคนของราชวงศ์จิ้นเริ่มเตรียมการเข้าประชิดเกี๋ยนเงียบ (建業 "เจี้ยนเย่"; ปัจจุบันคือนครหนานจิง มณฑลเจียงซู) นครหลวงของง่อก๊ก เหอ ยฺวิ่น (何惲) นายทหารใต้บังคับบัญชาของอองหุยเตือนอองหุยในเรื่องนี้ แต่อองหุยไม่ฟังเพราะตนเห็นว่าควรรอคำสั่งเพิ่มเติม อองหุยยังคิดด้วยว่าองโยยจะไม่ฝ่าฝืนคำสั่ง เนื่องจากมีการวางแผนไว้ว่าองโยยจะอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของอองหุยเมื่อองโยยไปถึงเกี๋ยนเงียบ
ไม่นานหลังจากนั้น อองหุยรับการยอมจำนนของเหอ จื๋อ (何植) เสนาบดีมหาดไทย (司徒 "ซือถู") ของง่อก๊ก และซุน เยี่ยน (孫晏) ขุนพลของง่อก๊ก อองหุย, องโยย และสุมาเตี้ยม (司馬伷 "ซือหม่า โจ้ว") ได้รับทูตจากซุนโฮจักรพรรดิง่อก๊กซึ่งแจ้งว่าซุนโฮทรงพร้อมจะยอมจำนนต่อขุนพลราชวงศ์จิ้นคนใดคนหนึ่ง ในวันที่ 1 พฤษภาคม องโยยนำทัพเรือล่องไปยังเกี๋ยนเงียบอย่างรวดเร็วเพื่อพบกับซุนโฮ อองหุยส่งหนังสือไปสั่งองโยยให้หยุดเคลื่อนพลและมาหารือกันก่อน แต่องโยยเพิกเฉยต่อคำสั่ง ท้ายที่สุดองโยยมาถึงเกี๋ยนเงียบและรับการยอมจำนนของซุนโฮ ทำให้ยุคสามก๊กสิ้นสุดลงและแผ่นดินจีนรวมเป็นเอกภาพ
ขัดแย้งกับองโยย.
อองหุยข้ามแม่น้ำแยงซีมาเมื่อหนึ่งวันหลังองโยยเข้าเกี๋ยนเงียบ หลังอองหุยได้ยินเรื่องการยอมจำนนของซุนโฮ อองหุยก็รู้สึกผิดหวังและขุ่นเคืองต่อองโยย อองหุยเกือบจะเข้าโจมตีองโยย แต่ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองก็สงบลงชั่วคราวหลังองโยยส่งตัวซุนโฮมาให้อองหุยเพื่อประนีประนอม ไม่นานหลังจากนั้น อองหุยถวายฎีกากล่าวโทษองโยยฐานฝ่าฝืนคำสั่งและกระทำความผิด อองหุยมีเพื่อนที่มีอำนาจในราชสำนัก และหวาง จี้บุตรชายของอองหุยก็สมรสกับพระเชษฐภคินีของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน ดังนั้นราชสำนักจึงเข้าข้างอองหุยอย่างมาก เหล่าขุนนางทูลเสนอให้เรียกตัวองโยยกลับมาลกเอี๋ยง (洛陽 "ลั่วหยาง") โดยให้คุมตัวมาในรถนักโทษ แต่สุมาเอี๋ยนทรงปฏิเสธ แม้ว่าพระองค์ทรงยอมรับว่าองโยยกระทำความผิดระหว่างการพิชิตง่อก๊ก ภายหลังอองหุยและผู้สนับสนุนเริ่มรื้อฟื้นข้อกล่าวหาต่อองโยย รวมถึงอ้างว่าองโยยและทหารใต้บังคับบัญชาเข้าร่วมในการปล้นทรัพย์สินและเผาพระราชวังของง่อก๊ก แต่องโยยก็สามารถแก้ต่างเพื่อปกป้องตนเองได้
สุมาเอี๋ยนทรงมีรับสั่งให้เสนาบดีหลิว ซ่ง (劉頌) ตัดสินผลสุดท้าย หลิว ซ่งตัดสินว่าออองหุยมีควาามดีความชอบระดับสูง ส่วนองโยยมีความดีความชอบระดับกลาง สุมาเอี๋ยนทรงไม่พอพระทัยคำตัดสินของหลิว ซ่งและมีพระประสงค์จะพระราชทานรางวัลอย่างงามแก่องโยยในภายหลัง แม้ว่าสถานการณ์คลี่คลายลงแล้ว แต่อองหุยและองโยยยังคงแสดงท่าทางดูถูกแก่กันและกัน ในราชสำนัก อองหุยมักอวดเรื่องความดีความชอบของตนในการพิชิตง่อก๊ก และออกไปด้วยความโกรธเมื่อตนรู้สึกไม่สบายใจที่ไม่สามารถอ้างชัยชนะได้ ขณะเดียวกันนั้น องโยยก็เพิ่มความระมัดระวังตนมากขึ้นด้วยความกลัวว่าอองหุยจะสังหารตนในสักวันหนึ่ง ระหว่างที่อองหุยมาเยี่ยม องโยยจะให้องครักษ์ผู้ฝึกฝนเป็นอย่างดีให้อยู่ล้อมรอบตนก่อนที่จะให้อองหุยเข้ามา
ประวัติและการรับราชการช่วงปลาย.
ไม่นานหลังการพิชิตง่อก๊ก สุมาเอี๋ยนก็ทรงยกย่องอองหุยในเรื่องความดีความชอบในการศึกและเลื่อนให้อองหุยมีบรรดาศักดิ์เป็นจิงหลิงกง (京陵公) มีศักดินา 8,000 ครัวเรือน เมื่อ ค.ศ. 280 อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นมหาขุนพลโจมตีภาคตะวันออก (征東大將軍 "เจิงตงต้าเจียงจฺวิน") และถูกส่งกลับไปรักษาฉิวฉุน เนื่องจากราชวงศ์จิ้นเพิ่งพิชิตง่อก๊กได้ อองหุยจึงหลีกเลี่ยงการลงโทษที่มากเกินไปหรือการดำเนินการตามกฎหมายอย่างเด็ดขาด อดีตราษฎรของง่อก๊กในภูมิภาคกังตั๋ง (江東 "เจียงตง") ที่เดิมหวาดกลัวการปกครองใหม่ภายใต้ราชวงศ์จิ้นในตอนแรกก็สงบลงด้วยการปกครองของอองหุยและเริ่มนับถืออองหุย
เมื่อ ค.ศ. 282 สุมาเอี๋ยนทรงส่งสุมาฮิวออกจากนครหลวงกลับไปยังเขตศักดินาของพระองค์ตามคำแนะนำของซุนโจย (荀勗 "สฺวิน ซฺวี่") และเฝิง ต่าน (馮紞) การตัดสินพระทัยให้ส่งสุมาฮิวออกไปนี้ก่อให้เกิดการโต้เถียงกันอย่างดุเดือดระหว่างเหล่าขุนนาง อองหุยเขียนฎีกาต่อต้านการส่งสุมาฮิวออกจากนครหลวง โดยให้ความเห็นว่าสุมาฮิวควรประทับอยู่ในนครหลวงต่อไปและให้ทรงมีส่วนร่วมทางการเมืองมากขึ้น แต่ฎีกาของอองหุยถูกปฏิเสธ 
เมือ ค.ศ. 285 อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นรองราชเลขาธิการฝ่ายซ้าย (尚書左僕射 "ช่างชูจั่วผูเย่") อองหุยถูกกล่าวหาว่าไม่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ ดังนั้นส่วนใหญ่อองหุยจึงปรึกษากับหวาง จี้บุตรชายที่มีความสามารถมากกว่าตน 
ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 290 อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาบดีมหาดไทย (司徒 "ซือถู")
สุมาเอี๋ยนสวรรคตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 290 จักรพรรดิจิ้นฮุ่ยตี้พระโอรสผู้มีภาวะบกพร่องทางพัฒนาการขึ้นสืบราชบัลลังก์ อองหุยได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางมหาดเล็ก (侍中 "ชื่อจง") และมีข้าราชการทหารเป็นของตนเอง 
เมื่อ ค.ศ. 291 จักรพรรดินีเจี่ย หนานเฟิง (賈南風) และซือหมา เหว่ย์ (司馬瑋) ผู้เป็นอ๋องแห่งฌ้อ (楚王 "ฉู่หวาง") วางแผนจะปลดผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของจักรพรดิ คือซือหม่า เลี่ยง (司馬亮) ผู้เป็นอ๋องแห่งยีหลำ (汝南王 "หรู่หนานหวาง") และอุยก๋วน (衛瓘 "เว่ย์ กว้าน") ซือหมา เหว่ย์ทรงพยายามโน้มน้าวอองหุยให้ร่วมมือกับพระองค์ แต่อองหุยปฏิเสธโดยแสร้งทำเป็นป่วนและขังตัวเองอยู่ในบ้านกับองครักษ์พันกว่าคน ซือหมา เหว่ย์ทรงไม่กล้าบังคับให้อองหุยออกมาจึงทรงดำเนินแผนต่อไปโดยไม่มีอองหุย หลังสังหารซือหม่า เลี่ยงและอุยก๋วนได้สำเร็จ จักรพรรดินีเจี่ย หนานเฟิงกลับมีรับสั่งให้จับกุมซือหมา เหว่ย์มาประหารชีวิต อองหุยนำกำลังทหารเข้าวังและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการกิจการของสำนักราชเลขาธิการ (錄尚書事 "ลู่ช่างชูชื่อ") ในช่วงที่เกิดการรัฐประหารนั้น เผย์ ข่าย (裴楷) บุตรเขยของอองหุยไปหลบภัยที่บ้านของอองหุย เนื่องจากเผย์ ข่ายมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติผ่านการสมรสกับทั้งซือหม่า เลี่ยงและอุยก๋วน เผย์ ข่ายยังพาซือหม่า ย่าง (司馬羕) พระโอรสของซือหม่า เลี่ยงมาด้วย ทั้งเผย์ ข่ายและซือหม่า ย่างรอดชีวิตจากการกวาดล้างมาได้ด้วยความช่วยเหลือของอองหุย
หลังอองหุยได้ขึ้นเป็นเสนาบดีมหาดไทย ชื่อเสียงของอองหุยก็ค่อย ๆ ลดลง อองหุยเสียชีวิตขณะอายุ 75 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) เมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 297 และได้รับสมัญญานามว่า "จิงหลิง-ยฺเหวียนกง" (京陵元公) บุตรชายคนโตของอองหุยคือหวาง ช่าง (王尚) เสียชีวิตตั้งแต่อยู่ในวัยเยาว์ ดังนั้นหวาง จี้ (王濟) จึงได้รับการตั้งให้เป็นทายาทของอองหุย แต่หวาง จี้เสียชีวิตก่อรบิดา บรรดาศักดิ์ของอองหุยจึงตกเป็นของหลานชายคือหวาง จั๋ว (王卓) แทน