ปรากฏการณ์ลอมบาร์ด

ปรากฏการณ์ลอมบาร์ด หรือ รีเฟล็กซ์ลอมบาร์ด 
คือแนวโน้มอัตโนมัติของผู้พูดที่จะพยายามออกเสียงเพิ่มเมื่อพูดในที่ที่มีเสียงดังเพื่อให้เสียงของตนได้ยินชัดขึ้น
นี่ไม่ใช่แค่ความดังเท่านั้น แต่ยังรวมลักษณะเสียงอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ เช่น เสียงสูงต่ำ ความเร็ว และความสั้นยาวของพยางค์
การชดเชยนี้ช่วยคงระดับอัตราส่วนเสียงต่อเสียงรบกวนของคำพูด
ปรากฏการณ์นี้เชื่อมโยงกับความจำเป็นในการสื่อสารให้มีประสิทธิภาพ 
โดยปรากฏการณ์จะลดลงเมื่อพูดซ้ำคำพูด หรือเมื่ออ่านรายการที่การเข้าใจการสื่อสารได้ไม่สำคัญ
เพราะปรากฏการณ์เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ จึงใช้เป็นวิธีตรวจจับการแกล้งทำเป็นสูญเสียการได้ยินได้
การวิจัยกับนก
และลิง
พบว่าปรากฏการณ์นี้ก็เกิดกับการส่งเสียงร้องของสัตว์ด้วย
เอเตียน ลอมบาร์ด แพทย์หูคอจมูกชาวฝรั่งเศส ค้นพบปรากฏการณ์นี้ในปี#เปลี่ยนทาง 1909
การพูดแบบลอมบาร์ด.
ผู้ฟังสามารถได้ยินคำพูดที่บันทึกในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงรบกวนได้ดีกว่าที่บันทึกในที่เงียบแล้วเพิ่มเสียงรบกวนลงในบันทึกทีหลัง
เพราะมีความต่างกันระหว่างการพูดปกติกับการพูดแบบลอมบาร์ด ซึ่งมีองค์ประกอบรวมถึง
การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ควบคุมไม่ได้โดยการสั่งให้พูดเหมือนกับเมื่อเงียบ แต่สามารถควบคุมได้เมื่อฝึกโดยมีการให้ข้อมูลป้อนกลับ
ปรากฏการณ์ยังเกิดขึ้นแม้หลังการผ่าตัดกล่องเสียง เมื่อคนไข้ที่เข้าบำบัดการพูดพูดโดยอาศัยการสั่นหลอดอาหาร (esophageal speech) แทนการสั่นสายเสียง
กลไก.
ความชัดเจนของเสียงพูดอาจปรับด้วยรีเฟล็กซ์การได้ยินและการออกเสียง
อาศัยการได้ยินของตนเอง (private loop) หรืออาศัยการได้ยินของคนอื่น (public loop)
ปรากฏการณ์ลอมบาร์ดมีผลต่อกระบวนการทั้งสอง
อาศัยการได้ยินของตนเอง.
ผู้พูดสามารถควบคุมการออกเสียงของตนเอง โดยเฉพาะความดังเมื่อเทียบกับเสียงรบกวนรอบข้าง อาศัยการได้ยินป้อนกลับโดยเกิดเป็นรีเฟล็กซ์ 
เสียงป้อนกลับรู้กันว่ามีผลต่อการออกเสียง เพราะความหูหนวกมีลผลต่อการออกเสียงทั้งในมนุษย์และนก
การป้อนกลับทางการได้ยินนี้มีบทบาทสำคัญในการรักษาระดับการเปล่งเสียง เพราะการเสียการได้ยินมีผลต่อลักษณะเสียงพูดของมนุษย์
และเสียงร้องของนกร้องเพลง
การเปลี่ยนเสียงป้อนกลับในมนุษย์
และในนกร้องเพลง
ยังมีผลต่อการออกเสียงอีกด้วย
พบแล้วว่ามีวงจรประสาทในก้านสมองที่ทำให้เกิดรีเฟล็กซ์ดังกล่าว
อาศัยการได้ยินของคนอื่น.
ผู้พูดสามารถควบคุมเสียงของตนเองอาศัยการรู้คิดที่เกิดในสมองระดับสูงกว่า โดยสังเกตผลของการพูดต่อการได้ยินของผู้ฟัง
กระบวนการตรวจตราตนเองนี้จะปรับการออกเสียงโดยอาศัยการเรียนรู้ว่า ลักษณะการออกเสียงเช่นไร เมื่อทำในที่มีเสียงรบกวน จะทำให้สามารถสื่อสารได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด
ปรากฏการณ์ลอมบาร์ดพบว่ามีผลมากที่สุดต่อคำสำคัญที่ผู้ฟังต้องเข้าใจจากผู้พูด ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการปรับเสียงในระดับการรู้คิดมีความสำคัญ
พัฒนาการ.
เด็กจะปรับเสียงอาศัยทั้งการได้ยินของตนเองและของผู้อื่น
แต่ก็มีการเปลี่ยนแปลงทางพัฒนาการ จากการปรับเสียงที่อาศัยการได้ยินของตนเองในเด็กเล็ก ไปสู่การปรับการออกเสียงเพื่อช่วยให้ผู้อื่นเข้าใจได้ดีขึ้นในผู้ใหญ่
ประสาทวิทยา.
ปรากฏการณ์ลอมบาร์ดอาศัยเซลล์ประสาทการได้ยินและการออกเสียงในบริเวณ periolivary ของ superior olivary complex และ pontine reticular formation ที่อยู่ติดกันในก้านสมอง
แต่ก็มีการเสนอด้วยว่า ยังอาจเกี่ยวข้องกับส่วนต่าง#เปลี่ยนทาง ๆ ในคอร์เทกซ์ในระดับสูงกว่านี้
ซึ่งควบคุมบริเวณก้านสมองในระดับต่ำกว่าเหล่านี้ด้วย
การร้องเพลงประสานเสียง.
นักร้องเพลงประสานเสียง (เช่น คายกคณะ) ได้ยินเสียงตัวเองลดลงเมื่อร้องเพลงเพราะเสียงของนักร้องร่วมกันอื่น#เปลี่ยนทาง ๆ
จึงทำให้มักร้องเพลงดังยิ่งขึ้นหากวาทยากรไม่คอยควบคุม
นักร้องที่ผ่านการฝึกสามารถบรรเทาปรากฏการณ์นี้ได้
แต่ก็มีการชี้ว่า หลังจากคอนเสิร์ตพวกเขาอาจพูดเสียงดังขึ้นในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงรบกวน เช่น งานเลี้ยงหลังคอนเสิร์ต
ปรากฏการณ์นี้ก็เกิดด้วยกับผู้เล่นเครื่องดนตรี เช่น กีตาร์
การร้องของสัตว์.
พบว่าเสียงรบกวนส่งผลต่อการออกเสียงของสัตว์ที่ส่งเสียงท่ามกลางมลภาวะทางเสียงที่เกิดเพราะมนุษย์ จากการทดลองพบว่าปรากฏการณ์ลอมบาร์ดเกิดขึ้นกับสัตว์ดังต่อไปนี้<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />