pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 13 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 37 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 2 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (ยกเว้นเขตเลือกตั้งที่ 8 และ 13 จะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยเขตดุสิต, เขตบางซื่อ และเขตราชเทวี
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยเขตพระนคร, เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย, เขตปทุมวัน, เขตบางรัก และเขตสัมพันธวงศ์
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยเขตพญาไท, เขตจตุจักร และเขตลาดพร้าว
เขตเลือกตั้งที่ 4.
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยเขตพระโขนง, เขตประเวศ และเขตสวนหลวง
เขตเลือกตั้งที่ 5.
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยเขตห้วยขวาง, เขตคลองเตย (ยกเว้นแขวงคลองเตย) และเขตดินแดง
เขตเลือกตั้งที่ 6.
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยเขตยานนาวา, เขตสาธร, เขตบางคอแหลม และเขตคลองเตย (เฉพาะแขวงคลองเตย)
เขตเลือกตั้งที่ 7.
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยเขตบางกะปิ และเขตบึงกุ่ม
เขตเลือกตั้งที่ 8.
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยเขตธนบุรี และเขตคลองสาน
เขตเลือกตั้งที่ 9.
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยเขตบางขุนเทียน, เขตราษฎร์บูรณะ และเขตจอมทอง
เขตเลือกตั้งที่ 10.
เขตการเลือกตั้งที่ 10 ประกอบด้วยเขตบางกอกน้อย, เขตตลิ่งชัน และเขตบางพลัด
เขตเลือกตั้งที่ 11.
เขตการเลือกตั้งที่ 11 ประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ, เขตบางกอกใหญ่ และเขตหนองแขม
เขตเลือกตั้งที่ 12.
เขตการเลือกตั้งที่ 12 ประกอบด้วยเขตบางเขน และเขตดอนเมือง
เขตเลือกตั้งที่ 13.
เขตการเลือกตั้งที่ 13 ประกอบด้วยเขตมีนบุรี, เขตหนองจอก และเขตลาดกระบัง
โพแทสเซียมไดไซยาโนออเรต

Austin Minnesota
การผลิต.
ในการขุดทองคำจากแหล่งที่มีสิ่งเจือปน ทองคำจะถูกคัดเลือกสกัดด้วยการละลายในสารละลายไซยาไนด์ในน้ำ ซึ่งได้จากการละลายโซเดียมไซยาไนด์ โพแทสเซียมไซยาไนด์ และ/หรือแคลเซียมไซยาไนด์ ปฏิกิริยาการละลายทองคำซึ่งเรียกว่า "สมการเอลส์เนอร์ (Elsner equation)" คือ:
4 Au + 8 KCN + O2 + 2 H2O → 4 K[Au(CN)2] + 4 KOH
ในกระบวนการนี้ ออกซิเจนจะเป็นตัวออกซิไดซ์
ออกซิเจนสามารถผลิตได้จากปฏิกิริยาของเกลือโกลด์(I) กับโพแทสเซียมไซยาไนด์ที่มากเกินพอ
AuCl + 2 KCN → K[Au(CN)2] + KCl
โครงสร้าง.
โพแทสเซียมไดไซยาโนออเรตเป็นเกลือ แอนไอออนไดไซยาโนออเรตมีโครงสร้างเป็นเชิงเส้นตามการศึกษาโครงสร้างผลึกด้วยรังสีเอกซ์ โดยการใช้เทคนิคอินฟราเรดสเปกโตรสโคปี พบว่าแอนไอออนไดไซยาโนออเรตมีโครงสร้างที่คล้ายกันมากกับโซเดียมไดไซยาโนออเรต (NaAu(CN)2)
การใช้งาน.
ไดไซยาโนออเรตเป็นสารที่สามารถละลายได้ซึ่งถูกใช้เป็นหลักในการสกัดทองคำโดยการเติมไซยาไนด์ (gold cyanidation) ซึ่งเป็นกระบวนทางโลหวิทยาการละลายในการสกัดทองคำจากแร่ที่มีสิ่งเจือปน ในกระบวนการเชิงพาณิชย์ โซเดียมไซยาไนด์ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายมากกว่าเกลือโพแทสเซียม
นอกเหนือจากการใช้งานหลักเป็นสารมัธยันต์ในการสกัดทองคำแล้ว โพแทสเซียมไดไซยาโนออเรตยังมักใช้ในการชุบทองอีกด้วย
สารประกอบที่เกี่ยวข้อง.
สารประกอบที่มีโกลด์(III) ไซยาไนด์ ที่เป็นที่รู้จักอีกชนิดหนึ่งคือ โพแทสเซียมเตตระไซยาโนออเรต(III), K[Au(CN)4] การใช้สารประกอบนี้ไม่ค่อยพบเห็นบ่อยนัก
ไอออนโพแทสเซียมสามารถถูกแทนที่ด้วยแคตไอออนควอเตอร์นารีแอมโมเนียมได้เช่น ในเตตระบิวทิลแอมโมเนียมไดไซยาโนออเรต
ความปลอดภัย.
การรับประทานโพแทสเซียมไดไซยาโนออเรต หรือเกลือทอง ปริมาณ 2 กรัม อาจทำให้เสียชีวิตเฉียบพลัน โดยเป็นพิษจากทองที่ขัดขวางเอนไซม์โรดาเนส (rhodanese) ซึ่งร่างกายใช้ขจัดพิษจากไซยาไนด์
ศุภปกรณ์ กิตยาธิคุณ

ศุภปกรณ์ กิตยาธิคุณ (เกิด 5 มิถุนายน พ.ศ. 2524) ชื่อเล่น ไก่ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก สังกัดพรรคประชาชน
ประวัติ.
ศุภปกรณ์ เป็นบุตรชายของ ประสงค์ สระคู อดีตรองนายก อบจ.พิษณุโลก และประธานสภา อบจ.พิษณุโลก จบการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนอนุบาลพิษณุโลก มัธยมศึกษา โรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม ปริญญาตรีสาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม ปริญญาตรีสาขานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
การทำงาน.
ในการเลือกตั้งทั่วไปของจังหวัดพิษณุโลกในปี พ.ศ. 2566 ศุภปกรณ์ลงสมัครเขตเลือกตั้งที่ 5 ในนามพรรคก้าวไกล และได้รับการเลือกตั้ง ต่อมาเมื่อพรรคก้าวไกลถูกยุบเขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคประชาชน
จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปทุมธานี พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดปทุมธานีทั้งจังหวัด
จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปทุมธานี กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดปทุมธานีทั้งจังหวัด
สถานีกลาง

สถานีกลาง (, #เปลี่ยนทาง) เริ่มมีขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยสถานีรถไฟที่เดิมสร้างขึ้นบริเวณขอบของใจกลางเมือง ได้ถูกโอบล้อมด้วยการขยายตัวของเมืองและกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของใจกลางเมืองไปโดยปริยาย ด้วยเหตุนี้ "สถานีกลาง" จึงมักเป็นส่วนหนึ่งของชื่อที่ถูกต้องของสถานีรถไฟที่เป็นศูนย์กลางหรือศูนย์กลางรถไฟหลักของเมือง แต่ก็ไม่ใช่เสมอไป
สำหรับในประเทศไทยนั้น มีสถานีกลางคือสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ [ก่อนหน้านี้สถานีกลางคือสถานีกรุงเทพ (หัวลำโพง)]
การพัฒนา.
การเกิดขึ้นและการเจริญเติบโต.
สถานีกลางเกิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในช่วงที่เรียกกันว่า "ยุครถไฟ" ในช่วงแรก สถานีรถไฟถูกสร้างขึ้นที่บริเวณขอบของใจกลางเมือง แต่ในเวลาต่อมา เมื่อเมืองขยายตัว สถานีรถไฟก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของใจกลางเมืองไปโดยปริยาย
ตัวอย่างเช่น สถานีรถไฟกลางแห่งแรกในเยอรมนีคือ สถานีกลางฮันโนเฟอร์ซึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2422 อันเป็นแบบอย่างให้กับนครใหญ่อื่น ๆ ในเยอรมนี แฟรงก์เฟิร์ตสร้างสถานีกลางตามมาใน พ.ศ. 2431 และโคโลญก็สร้างสถานีกลางในช่วง พ.ศ. 2433 สถาปัตยกรรมสถานีรถไฟกลางแบบคลาสสิกของเยอรมนี "บรรลุถึงจุดสูงสุด" ด้วยการสร้างสถานีกลางฮัมบวร์คอันเป็นที่เสร็จสิ้นใน พ.ศ. 2449 และสถานีกลางไลพ์ซิชอันเป็นที่เสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2458
ในยุโรป ที่หน่วยงานต่าง ๆ มักจะมีอำนาจควบคุมการพัฒนาระบบรางรถไฟมากกว่าในอังกฤษ นี่ทำให้การวางผังเมืองมักจะพุ่งความสนใจไปที่สถานีกลาง "อันที่จริง ในนครใหญ่ ๆ ในยุโรปภาคพื้นทวีปโดยส่วนใหญ่ มีการจงใจออกแบบให้สถานีเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสเพื่อให้ด้านหน้าดูโดดเด่น" ในคริสต์ทศวรรษ 1880 "ความเป็นผู้นำระดับโลกในการออกแบบสถานีขนาดใหญ่ตกไปอยู่ในมือของเยอรมนี ซึ่งเงินทุนของรัฐช่วยให้สามารถสร้างสถานีกลางได้อย่างโอ่โถง" ในทางกลับกัน ความที่อังกฤษเน้นไปที่ผู้ประกอบการ ทำให้สิทธิ์กระจัดกระจายออกไป ทำให้การก่อสร้างสถานีใหญ่ ๆ เป็นไปอย่างทุลักทุเล
เมื่อเวลาผ่านไป การขยายตัวของเมืองทำให้สถานีต่าง ๆ เหล่านี้ก็อยู่ในใจกลางเมืองไปด้วย ทำให้สถานีเหล่านี้ล้อมจากตัวเมือง ทำให้สถานีเหล่านี้มักอยู่ห่างไกลจากสนามบินหรือศูนย์กลางการขนส่งอื่น ๆ เช่น สถานีรถประจำทาง ส่งผลให้ขาดความสอดคล้องและการเชื่อมต่อระหว่างรูปแบบการขนส่งต่าง ๆ
จังหวัดปทุมธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปทุมธานี มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดปทุมธานีทั้งจังหวัด
สถานีรถไฟลาซียอตา

สถานีรถไฟลา ซิโอตา (Gare de La Ciotat) เป็นสถานีรถไฟที่ให้บริการเมืองลาซิโอตา (La Ciotat) ในจังหวัดบุช-ดูว์-โรน (Bouches-du-Rhône) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนเส้นทางรถไฟสายมาร์แซย์-เวนติมิเลีย (Marseille–Ventimiglia railway) และให้บริการโดยรถไฟที่เดินทางระหว่างมาร์แซย์, ตูลอน และแยร์ สถานีนี้เป็นที่รู้จักจากภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1895 เรื่อง "การมาถึงของรถไฟที่ลาซิโอตา" ที่กำกับและผลิตโดยโอกุสต์และหลุยส์ ลูมิแยร์ (Auguste and Louis Lumière)
ปรัชญาบริติช

ปรัชญาบริติช  หมายถึงวิธีทางปรัชญาของชาวบริติช "ปรัชญาบริติชมีลักษณะเฉพาะดังนี้: สามัญสำนึก ไม่ชอบความซับซ้อน ให้ความสนใจกับสิ่งที่เป็นรูปธรรมมากกว่าสิ่งที่เป็นนามธรรม และมีความซื่อตรงต่อวิธีวิทยาที่มีสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ประกอบกับมีบทกวีแทรกอยู่บ้างเป็นครั้งคราว"
อาเมสตริส

อาเมสตริส ("Amēstris", อาจเป็นรูปเดียวกันกับ Άμαστρις, "Amāstris" จากภาษาเปอร์เซียเก่า "Amāstrī-", "สตรีแกร่ง") เป็นราชินีอะคีเมนิดผู้เป็นพระมเหสีในจักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1 และพระราชมารดาในจักรพรรดิอาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1
นักประวัติศาสตร์กรีกโบราณมองพระนางในแง่ลบ
พระราชประวัติ.
อาเมสตริสเป็นพระธิดาในโอตาเนส หนึ่งในขุนนางทั้ง 7 ที่มีชื่อเสียงจากการสังหารมากุสผู้กุมขังจักรพรรดิบาร์ดิยาเมื่อ 522 ปีก่อน ค.ศ. หลังจากนั้น จักรพรรดิดาไรอัสที่ 1 มหาราชแห่งเปอร์เซียขึ้นครองราชย์ เฮโรโดตุสรายงานว่า โอตาเนสได้รับเกียรติด้วยการอธิเษกสมรส โดยดาไรอัสที่ 1 อภิเษกสมรสกับ Phaedymia พระธิดาในโอตาเนส ส่วนเขาสมรสกับพระขนิษฐาของดาไรอัสที่ให้กำเนิดอาเมสตริส
เมื่อดาไรอัสสวรรคตตอน 486 ปีก่อน ค.ศ. อาเมสตริสสมรสกับมกุฎราชกุมารเซิร์กซีส เฮโรโดตุสกล่าวถึงพระนางว่ามีความโหดร้ายเด็ดขาด
ต้นตอของเรื่องนี้ยังไม่เป็นที่กระจ่าง เนื่องจากบันทึกและรายงานเท่าที่มีอยู่ระบุว่าศาสนาโซโรอัสเตอร์ไม่อนุญาตให้มีการบูชายัญมนุษย์ และเนื่องจากข้อมูลส่วนใหญ่ในเวลานั้นมาจากข้อมูลกรีก ด้วยความศัตรูกับเปอร์เซีย ทำให้เป็นไปได้ว่าข้อมูลทั้งหมดอาจไม่ถูกต้องเสมอไป
อาเมสตริสทรงมีชีวิตนานกว่าเซิร์กซีส และยังคงทำกิจการของราชวงศ์ในรัชสมัยอันยาวนานของจักรพรดริอาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1 พระราชโอรส พระนางสวรรคตเมื่อต้น 424 ปีก่อน ค.ศ. ด้วยพระชนมพรรษาเกือบ 90 พรรษา ส่วนอาร์ตาเซิร์กซีสค่อยสวรรคตตามไป
พระราชพงศาวลี.
<table style="border-spacing: 0px; margin: 0 auto; ">
</table>
ถัง ยฺเวียนถิง

ถัง ยฺเวียนถิง (เกิดวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1994) เป็นนักแบดมินตันชาวจีนที่เชี่ยวชาญในประเภทคู่ เธปเป็นผู้ชนะเลิศในประเภทหญิงคู่ในการแข่งขันชิงแชมป์เอเชียและได้เหรียญทองในกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก ถังอยู่ในทีมชาติจีนที่ชนะซูดีร์มันคัพ อูเบอร์คัพ การแข่งขันชิงแชมป์ทีมเอเชีย และกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก เธอเข้าแข่งขันในโอลิมปิกที่ริโอ 2016 ประเภทหญิงคู่กับอฺวี๋ หยาง แต่แพ้ต่อคู่เกาหลีในการแข่งขันชิงเหรียญทองแดง เธอเกษียณตนเองจากการแข่งขันระดับนานาชาติตอนอายุ 22 แีในเดือนกันยายน ค.ศ. 2016
หลังจากนั้นถัง ยฺเวียนถิงย้ายไปออสเตรเลียเพื่อศึกษาต่อปริญญาโทด้านการศึกษาที่มหาวิทยาลัยซิดนีย์ และจากนั้นจึงเข้าร่วมการแข่งขันแบดมินตันระดับประเทศ
ไชนาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 642

ไชนาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 642 เป็นเที่ยวบินที่ประสบอุบัติเหตุตกที่ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1999 เที่ยวบินนี้มีเส้นทางบินจากกรุงเทพฯ (ท่าอากาศยานกรุงเทพ หรือท่าอากาศยานดอนเมือง) มุ่งหน้าไปยังกรุงไทเป โดยมีการแวะพักที่ฮ่องกง
เครื่องบินลำนี้คือเครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส เอ็มดี-11 เลขทะเบียน B–150 ขณะลงจอดในสภาพอากาศเลวร้ายจากพายุไต้ฝุ่น เครื่องบินลงจอดกระแทกพื้นอย่างแรง จนทำให้เครื่องพลิกคว่ำและเกิดเพลิงไหม้ จากผู้โดยสารและลูกเรือบนเครื่องทั้งหมด 315 คน มีผู้รอดชีวิตถึง 312 คนและมีผู้เสียชีวิต 3 คน เป็นอุบัติเหตุเครื่องบินตกครั้งแรกที่เกิดขึ้นที่ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงแห่งใหม่ หลังจากเปิดให้บริการเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1998
เที่ยวบินที่ 642 เป็นหนึ่งในสองลำของ เอ็มดี-11 ที่ประสบอุบัติเหตุตก ส่วนอีกลำคือสวิสแอร์ เที่ยวบินที่ 111 ซึ่งเกิดอุบัติเหตุในปี 1998 โดยมีผู้เสียชีวิต 229 ราย
ยูอาร์ คริสเตียโน

ยูอาร์ คริสเตียโน เป็นช่องยูทูบอย่างเป็นทางการของคริสเตียโน โรนัลโด นักฟุตบอลชื่อดัง
ประวัติและสถิติ.
ช่องนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2024 อย่างไรก็ตาม ช่องนี้ถูกเก็บเป็นความลับมาโดยตลอด จนกระทั่งคริสเตียโนประกาศเปิดตัวอย่างเป็นทางการผ่านโซเชียลมีเดียเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2024 ก่อนที่จะมีการประกาศเปิดตัวช่องยูทูบ คริสเตียโนได้เผยแพร่คลิปวิดีโอ 10 คลิป ซึ่งรวมถึงคลิปที่เขาได้แสดงปฏิกิริยาต่อหุ่นขี้ผึ้งเหมือนจริงของตัวเอง ที่มาดามทุสโซ, แข่งยิงลูกฟรีคิกกับลูกชายของเขา และเคล็ดลับในการเอาชนะอุปสรรค
ช่องยูทูบของคริสเตียโนมีผู้ติดตามถึง 1 ล้านคน ภายในเวลาเพียง 90 นาทีหลังจากเผยแพร่คลิปวิดีโอแรก ผู้ติดตาม 5 ล้านคนภายในเวลา 4 ชั่วโมง ภายในเวลาเพียง 12 ชั่วโมงมียอดผู้ติดตามทะลุ 10 ล้านคน ทำลายสถิติเป็นช่องยูทูบที่มีผู้ติดตามเร็วที่สุด
ช่องนี้ยังกลายเป็นช่องที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในประเทศโปรตุเกสแซงหน้าช่องนิคจูเนียร์ของโปรตุเกสไปได้ และเป็นช่องที่มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นมากที่สุดภายใน 1 ชั่วโมง
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 12 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 35 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (ยกเว้นเขตเลือกตั้งที่ 8 จะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยเขตดุสิต, เขตบางซื่อ และเขตราชเทวี
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยเขตพระนคร, เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย, เขตปทุมวัน, เขตบางรัก และเขตสัมพันธวงศ์
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยเขตพญาไท, เขตจตุจักร และเขตดอนเมือง (เฉพาะแขวงทุ่งสองห้อง)
เขตเลือกตั้งที่ 4.
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยเขตพระโขนง, เขตลาดกระบัง และเขตประเวศ
เขตเลือกตั้งที่ 5.
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยเขตห้วยขวาง และเขตคลองเตย
เขตเลือกตั้งที่ 6.
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยเขตยานนาวา, เขตสาธร และเขตบางคอแหลม
เขตเลือกตั้งที่ 7.
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยเขตบางกะปิ, เขตบึงกุ่ม และเขตลาดพร้าว
เขตเลือกตั้งที่ 8.
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยเขตธนบุรี และเขตคลองสาน
เขตเลือกตั้งที่ 9.
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยเขตบางขุนเทียน, เขตราษฎร์บูรณะ และเขตจอมทอง
เขตเลือกตั้งที่ 10.
เขตการเลือกตั้งที่ 10 ประกอบด้วยเขตบางกอกน้อย, เขตตลิ่งชัน และเขตบางพลัด
เขตเลือกตั้งที่ 11.
เขตการเลือกตั้งที่ 11 ประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ, เขตบางกอกใหญ่ และเขตหนองแขม
เขตเลือกตั้งที่ 12.
เขตการเลือกตั้งที่ 12 ประกอบด้วยเขตบางเขน, เขตมีนบุรี, เขตหนองจอก และเขตดอนเมือง (ยกเว้นแขวงทุ่งสองห้อง)
ไบโอสโคป

ไบโอสโคป (Bioscop) เป็นโปรเจคเตอร์ภาพยนตร์ที่พัฒนาในปี ค.ศ. 1895 โดยนักประดิษฐ์และผู้สร้างภาพยนตร์ชาวเยอรมัน แม็กซ์ สกลาดานอฟสกี (Max Skladanowsky) และน้องชายของเขา เอมิล สกลาดานอฟสกี (Emil Skladanowsky) (1866–1945)
ประวัติศาสตร์.
ไบโอสโคปใช้ฟิล์มสองม้วนขนาด 54 มม. ที่ไม่มีรูเจาะด้านข้าง สิ่งนี้ทำให้การควบคุมการลำเลียงฟิล์มผ่านโปรเจคเตอร์ทำได้ไม่ดีนัก และอาจมีส่วนช่วยให้การพัฒนาภาพยตร์ประสบความสำเร็จมากขึ้นของกล้อง ซิเนมาโตกราฟ (Cinématographe) โดยพี่น้องชาวฝรั่งเศส ลูมิแยร์
การแสดงสาธารณะครั้งแรกของภาพยนตร์โดยใช้ไบโอสโคปจัดขึ้นในร้านอาหารเฟลด์ชลอสเชิน ในกรุงเบอร์ลิน-ปันโคว เบอร์ลิเนอร์ ชตราเซอ 27 สามฉากจากการแสดงนั้นกลายเป็นฉากที่เป็นสัญลักษณ์สำหรับภาพยนตร์ยุคแรก: "Boxing Kangaroo", "The Wrestler" และ "The Serpentine Dancer" ซึ่งถูกถ่ายทำก่อนหน้านี้ในสวนของร้านอาหารเดียวกัน
ห้องบอลรูมของร้านอาหารเฟลด์ชลอสเชินได้รับการปรับปรุงเป็นโรงภาพยนตร์ถาวรแห่งแรกในเยอรมนีและให้บริการผู้ชมในชื่อ Tivoli จนกระทั่งปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1994 และถูกทุบทิ้งเพื่อสร้างเป็นซูเปอร์มาร์เก็ต
พี่น้องสกลาดานอฟสกีใช้ไบโอสโคปในการแสดงภาพยนตร์ให้กับผู้ชมจำนวนมากในโรงละคร Variete "Wintergarten" ในกรุงเบอร์ลิน สิ่งนี้ถือได้ว่าเป็นโปรแกรมภาพยนตร์แรกที่มีการเรียกเก็บเงินค่าชม ในปี ค.ศ. 1896 พวกเขาเดินทางไปยังเนเธอร์แลนด์และสแกนดิเนเวีย เพื่อนำเสนอนวัตกรรมของพวกเขาต่อผู้ชมในระดับนานาชาติ
ในเนเธอร์แลนด์และแถบบอลข่าน คำว่า "bioscop"/"bioscoop" หมายถึงโรงภาพยนตร์ คำว่า "Bioscope" เคยถูกใช้โดย จูลส์ ดูบอสก์ (Jules Duboscq) สำหรับ เครื่องfantascope ซึ่งเป็นอุปกรณ์สเตอริโอถ่ายภาพ (ผลิตราวปี 1852/1853) แต่เครื่องมือนั้นไม่ได้รับความสนใจมากเท่าระบบภาพยนตร์ของสกลาดานอฟสกี
พระครูโสภณถิรคุณ (สุนทร จนฺทเถโร)

พระครูโสภณถิรคุณ หรือ หลวงพ่อสุนทร ฉายา จนฺทเถโร เป็นพระเกจิอาจารย์ เจ้าอาวาสวัดหนองสะเดา อ.หนองแค
ท่านเป็นพระที่รักสันโดษ พูดน้อย ไม่สะสมทรัพย์สมบัติ ปัจจัยที่ได้รับท่านจะนำไปทำนุบำรุงพระศาสนาและการอนุเคราะห์การศึกษาของพระภิกษุในวัดของท่านและวัดละแวกใกล้เคียง ตลอดจนค่าใช้จ่ายภายในวัดและต่างวัด
ประวัติ.
พระครูโสภณถิรคุณ มีนามเดิมว่า สุนทร วัฒนาสาคร เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2476 เป็นบุตรคนที่สามของนายคง วัฒนาสาคร และนางริม คงควร ได้ศึกษาจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 
เมื่ออายุ 13 ปีได้บรรพชาเป็นสามเณร ณ วัดหนองหัวนอก จ.นครนายก จากนั้นได้จาริกไปศึกษาวิปัสสนาธุระและไสยศาสตร์ที่ประเทศกัมพูชา จากนั้นจึงกลับมาศึกษาปริยัติธรรมที่วัดหนองหัวนอกจนจบนักธรรมชั้นเอก แล้วจึงย้ายมาจำพรรษาที่วัดหนองสะเดา จ.สระบุรี ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2508 ขณะอายุ 31 ปี โดยมีพระครูสรกิจพิจารณ์ (ผัน) เป็นพระอุปัชฌาย์ มีฉายาว่า จนฺทเถโร
ต่อมาพระครูสุวรรณ เขมโก เจ้าอาวาสวัดหนองสะเดา ลาสิกขา ท่านจึงดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 ท่านได้สร้างเสนาสนะและอุโบสถ ซื้อที่ดินให้โรงเรียน
สโมสรฟุตบอลคองอันฮานอย

สโมสรฟุตบอลคองอัน ฮานอย (เวียดนาม: Câu lạc bộ bóng đá Công an Hà Nội) หรือเรียกสั้นๆ ว่า คองอัน ฮานอย เอฟซี เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพของเวียดนามที่มีฐานอยู่ในฮานอย ทีมนี้แข่งขันใน วี.ลีก ดิวิชัน 1 ซึ่งเป็นดิวิชั่นสูงสุดของฟุตบอลเวียดนาม สโมสรก่อนหน้าคือ คองเอ็น เนนเดน (เวียดนาม: Câu lạc bộ bóng đá Công An Nhân Dân) ซึ่งเปลี่ยนชื่อหลังจากเลื่อนชั้นเป็น วี.ลีก ดิวิชัน 1 ตั้งแต่ฤดูกาล 2023""
ก่อนที่ อาเลชังดรี ปอลกิง จะเข้ามาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของสโมสร ผู้ที่ดำรงตำแหน่งนี้ก็คือ เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง
 #เปลี่ยนทาง ชนะเลิศ (1): 2024–25
จังหวัดสมุทรปราการในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน มีจำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วย อำเภอพระประแดง, อำเภอพระสมุทรเจดีย์ และอำเภอเมืองสมุทรปราการ (เฉพาะตำบลบางโปรง ตำบลบางด้วน ตำบลบางเมืองใหม่ ตำบลปากน้ำ และตำบลท้ายบ้าน)
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วย อำเภอบางบ่อ, อำเภอบางพลี, อำเภอเมืองสมุทรปราการ (เฉพาะตำบลบางปู ตำบลบางปูใหม่ ตำบลแพรกษา ตำบลบางเมือง ตำบลเทพารักษ์ และตำบลสำโรงเหนือ) และกิ่งอำเภอบางเสาธง
ฟาน วัน ดึ๊ก

ฟาน วัน ดึ๊ก (เกิดเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2539) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเวียดนามที่เล่นในตำแหน่งปีกหรือกองหน้าให้กับกงอานฮานอย ในวี.ลีก ดิวิชัน 1 และทีมชาติเวียดนาม
เลิศรบ สีตบุตร

พลเอก เลิศรบ สีตบุตร (29 เมษายน พ.ศ. 2461 – 12 มิถุนายน พ.ศ. 2548) เป็นนายทหารชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ เช่น ผู้อำนวยการวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร, สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตราชองครักษ์พิเศษ เป็นบิดาของ พลเอก อุดมเดช สีตบุตร อดีตผู้บัญชาการทหารบก
ประวัติ.
ชีวิตส่วนตัว.
พลเอก เลิศรบ สีตบุตร เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2461 ใน ตำบลถนนรองเมือง อำเภอปทุมวัน จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของขุนสวัสดิ์รักษา (ขาว สีตบุตร) และหรีด แคร่น้อย
พลเอก เลิศรบ สีตบุตร สมรสกับ ประณีต วิชิตเนติศาสตร์ เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2489 เมื่อบุตรทั้งหมด 6 คือ
การศึกษา.
พลเอก เลิศรบ สีตบุตร เรียนจบมัธยมปีที่ 8 สายวิทยาศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2477 จากโรงเรียนปทุมคงคา และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และต่อมาศึกษาที่โรงเรียนเทคนิคทหารบก รุ่นที่ 3 จบในปี พ.ศ. 2483 และได้ศึกษาต่อ ดังนี้ 
การทำงาน.
ออกมารับราชการเป็นทหารปืนใหญ่ ในตำแหน่งผู้บังคับหมวดกองพันทหารปืนใหญ่ที่ 13 สวนตูล จังหวัดสงขลา และยังดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ เช่น 
ถึงแก่อนิจกรรม.
พลเอก เลิศรบ สีตบุตร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2548 เวลา 01.45 น. ที่โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช เนื่องจากโรคมะเร็งต่อมลูกหมาก สิริอายุได้ 
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
พลเอก เลิศรบ สีตบุตร ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทย สากล และต่างประเทศ ดังนี้
หวู วัน ทัญ

หวู วัน ทัญ (เกิดเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2539) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเวียดนามที่เล่นในตำแหน่งแบ็กขวาให้แก่คองอันฮานอยในวี.ลีก ดิวิชัน 1 และทีมชาติเวียดนาม
อาชีพในสโมสร.
ในปี 2558 หวู วัน ทัญ ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นทีมชุดแรกของสโมสรฟุตบอลฮหว่างอัญซาลายและได้เป็นตัวจริงในสโมสรอย่างรวดเร็ว ใน วี.ลีก ดิวิชัน 1 ปี 2559 วัน ทัญ ได้รับรางวัลผู้เล่นดาวรุ่งแห่งปี เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทีม วี.ลีก ดิวิชัน 1 แห่งฤดูกาลสำหรับฤดูกาล 2560 และ 2561
ในเดือนมกราคม 2566 วัน ทัญ เซ็นสัญญากับสโมสรฟุตบอลตำรวจฮานอยซึ่งเป็นทีมที่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมาจากลีก วี.ลีก ดิวิชัน 1 เมื่อสิ้นสุดฤดูกาล สโมสรได้คว้าแชมป์วี.ลีก ดิวิชัน 1 โดยวัน ทัญ เป็นผู้เล่นคนสำคัญที่ช่วยให้สโมสรประสบความสำเร็จในฤดูกาลนี้ เขาจึงได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทีมแห่งฤดูกาลของลีกเป็นครั้งที่สามในอาชีพของเขา
อาชีพนักเตะทีมชาติ.
หวู วัน ทัญ เล่นฟุตบอลเยาวชนทีมชาติเวียดนามในรุ่นอายุต่ำกว่า 19 ปี 22 ปี และ 23 ปี เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่สามารถเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุต่ำกว่า 23 ปี 2018 ได้สำเร็จ หลังจากเอาชนะกาตาร์ในรอบรองชนะเลิศ อย่างไรก็ตาม พวกเขาจบการแข่งขันด้วยการเป็นรองชนะเลิศให้กับอุซเบกิสถาน
เมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2559 วัน ทัญ ลงเล่นให้กับทีมชาติชุดใหญ่เป็นครั้งแรกในเกมพบกับจีนไทเป เขายิงประตูแรกในทีมชาติได้เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2559 ในเกมที่เอาชนะเกาหลีเหนือไปได้ด้วยคะแนน 5–2
ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี

ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี  หรือ ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามชุดโอลิมปิก เป็นตัวแทนของเวียดนามในการแข่งขันฟุตบอลนานาชาติในระดับอายุต่ำกว่า 22 ปีและอายุต่ำกว่า 23 ปี มันถูกควบคุมโดยสหพันธ์ฟุตบอลเวียดนาม
จนถึงขณะนี้ เวียดนามรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี เป็นทีมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพียงทีมเดียวที่คว้าเหรียญเงินในการแข่งขัน เอเชียนคัพ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
ผลงานและโปรแกรมการแข่งขันล่าสุด.
      ชนะ       เสมอ       สูญเสีย
ผู้เล่น.
ทีมปัจจุบัน.
"สถิติการแข่งขันและประตู ณ วันที่ 27 เมษายน 2567 หลังเกมกับ อิรัก"
! colspan=9 style="background:#DB2017" align="left" |
 
! colspan=9 style="background:#DB2017" align="left" |
 
 
! colspan=9 style="background:#DB2017" align="left" |
 
เกียรติยศ.
การแข่งขันกระชับมิตร.
VFF เวียดนามอินเตอร์เนชั่นแนลคัพ.
แชมป์ (3): 2005, 2009, 2018
เมอร์เดก้าคัพ.
แชมป์ (1): 2008
นาดียา เมอลาตี

นาดียา เมอลาตี (เกิดวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักแบดมินตันชาวอินโดนีเซียที่เชี่ยวชาญประเภทคู่ เธอได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศร่วมกับฟีตา มาริซซา ในอินโดนีเซียโอเพน 2011 หลังแพ้หวัง เสียวหลี่ กับยฺหวี หยาง
คล้อด วอน รีแกน

คล้อด วอน รีแกน (อักษรโรมัน: Claude von Riegan) เป็นตัวละครใน" ซึ่งเป็นวิดีโอเกม ค.ศ. 2019 เขาคือผู้นำของกลุ่มกวางทองแห่งมหาวิหารแกร์เรกมัค ร่วมกับเอเดลการ์ด วอน เฮรสเวลก์ แห่งกลุ่มอินทรีดำ และดิมิทรี อเล็กซานเดอร์ เบลดดิด แห่งกลุ่มสิงโตน้ำเงิน บ้านของเขาคือหนึ่งในบ้านที่ตัวเอกอย่างบายเลธสามารถทำหน้าที่เป็นศาสตราจารย์ได้ และมีนักเรียนคนอื่น ๆ ร่วมทางมาด้วยหลายคน รวมถึงฮิลดา วาเลนไทน์ โกเนริล และแมริแอน วอน เอ็ดมันด์
การปรากฏตัว.
คล้อด วอน รีแกน เป็นตัวละครที่เล่นได้ในวิดีโอเกม" เขาและตัวละครอื่น ๆ ในเกมมีเครสต์ ซึ่งถือเป็นสิ่งประดิษฐ์ในตัวที่ทำให้เขามีพลังที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป เขาเป็นทายาทของตระกูลรีแกน ซึ่งเป็นตระกูลชั้นนำของเลสเตอร์อัลไลแอนซ์ อันเป็นดินแดนในโฟดเลน ชื่อเกิดของเขาคือคาลิด และเขาเป็นบุตรของกษัตริย์แห่งแอลไมราและดยุกรีแกน ซึ่งต้องเผชิญกับการเลือกปฏิบัติเนื่องมาจากเขามีเชื้อสายผสมทั้งในแอลไมราและในเลสเตอร์อัลไลแอนซ์ สิ่งนี้ทำให้เขาเริ่มลงมือเพื่อยุติการแยกออกของโฟดเลน เขายังเปลี่ยนชื่อของเขาเป็นคล้อดเพื่อซ่อนสายเลือดของเขาเช่นกัน ต่อมาเมื่ออายุ 17 ปี เขาได้เข้าเรียนที่ออฟฟิซเซอส์อะแคเดมีในมหาวิหารแกร์เรกมัค ซึ่งดำเนินการโดยโบสถ์แห่งเซรอสและอาร์ชบิชอปเรอา โดยทำหน้าที่เป็นหัวหน้าบ้านกวางทอง เขาสามารถสนทนากับตัวละครบางตัวได้ทั้งในและนอกกลุ่มกวางทอง รวมถึงตัวเอกอย่างบายเลธ ซึ่งเขาสามารถมีความสัมพันธ์โรแมนติกด้วยได้หากตัวละครนั้นเป็นผู้หญิงและทำหน้าที่เป็นศาสตราจารย์ของสังกัดกวางทอง เขามีเอเดลการ์ด วอน เฮรสเวลก์ หัวหน้ากลุ่มอินทรีดำ และดิมิทรี อเล็กซานเดอร์ เบลดดิด หัวหน้ากลุ่มสิงโตน้ำเงิน ซึ่งมาจากจักรวรรดิอาเดรสเตียน และราชอาณาจักรแฟร์กัส ร่วมเดินทางด้วย หากบายเลธสอนกลุ่มกวางทอง คล้อดก็เกิดความสนใจในตัวบายเลธเนื่องจากเรอาเองก็มีความสนใจในตัวบายเลธเช่นกัน นอกจากนี้ บายเลธยังใช้เครสต์แห่งไฟและดาบแห่งผู้สร้าง โดยหลังจากเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับบายเลธแล้ว คล้อดก็สัญญาว่าจะช่วยให้บายเลธเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับต้นกำเนิดและโบสถ์ของพวกเขา แล้วในที่สุด เอเดลการ์ดก็ประกาศสงครามกับโบสถ์แห่งเซรอส หากบายเลธเข้าร่วมกับกลุ่มกวางทอง บายเลธก็จะกลายเป็นพันธมิตรของคล้อดในสงครามครั้งนี้ รวมทั้งคล้อดจะเป็นพันธมิตรกับดิมิทรีในทุกเส้นทาง แต่หากบายเลธเลือกที่จะเป็นพันธมิตรกับเอเดลการ์ด พวกเขาจะต้องต่อสู้กับคล้อด
บายเลธถูกวางไว้ในสภาวะหยุดนิ่งหลังจากที่เอเดลการ์ดประกาศสงคราม ทำให้คล้อด, ดิมิทรี และเอเดลการ์ด ต้องทำสงคราม โดยแต่ละคนต่างก็ถือสิทธิควบคุมดินแดนของพวกเขา เมื่อบายเลธฟื้นคืนชีพอีกครั้งในห้าปีต่อมา บายเลธก็ได้พบกับคล้อดอีกครั้ง ซึ่งได้รักษาพันธมิตรของคล้อดไว้ด้วยการย้ำคำสัญญาของเขาที่จะช่วยให้บายเลธเรียนรู้ความจริง ทั้งคู่ร่วมมือกันเพื่อรวมกลุ่มเลสเตอร์อัลไลแอนซ์ และเอาชนะเอเดลการ์ดได้สำเร็จ โดยบายเลธเป็นคนสังหารเธอ สงครามนี้ได้หันกลับมาหากลุ่มผู้ที่หลบซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิด ซึ่งเป็นกลุ่มที่สนับสนุนสงครามของเอเดลการ์ด โดยทำการต่อสู้กับเนเมซิส ที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาโดยกลุ่มผู้ที่หลบซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดเพื่อทำสงครามกับโฟดเลน ครั้นหลังจากสังหารเนเมซิสแล้ว บายเลธและคล้อดก็สาบานว่าจะทำให้เกิดความสงบสุข โดยคล้อดได้กลับไปยังแอลไมราเพื่อสร้างความสัมพันธ์ระหว่างแอลไมราและโฟดเลน
นอกจากนี้ คล้อดได้รับการนำเสนอในฐานะส่วนหนึ่งของกลุ่มผลิตภัณฑ์ของเล่นยัดนุ่น รวมทั้งบายเลธ, เอเดลการ์ด, ดิมิทรี และรอย
อุบัติการณ์ซากูราดามง (ค.ศ. 1860)

อุบัติการณ์การณ์ซากูราดามง  เป็นเหตุการณ์สังหารอิอิ นาโอซูเกะ ไทโร (ผู้บัญชาการสูงสุด) แห่งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 โดยกลุ่มซามูไรโรนิงจากแคว้นศักดินามิโตะและแคว้นศักดินาซัตสึมะ ภายนอกประตูซากูราดะของปราสาทเอโดะ
บริบท.
อิอิ นาโอซูเกะ เป็นบุคคลสำคัญในยุคบากูมัตสึ และเป็นผู้สนับสนุนการเปิดประเทศญี่ปุ่น หลังจากปิดประเทศมานานกว่า 200 ปี แต่เขาก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางจากการลงนามในสนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์ (สหรัฐ–ญี่ปุ่น) ปี 1858 กับสหรัฐอเมริกา (ซึ่งเจรจาโดยทาวน์เซนด์ แฮร์ริส กงสุลสหรัฐฯ ประจำญี่ปุ่น) และต่อมาไม่นานก็มีการลงนามในสนธิสัญญาที่คล้ายคลึงกันกับประเทศตะวันตกอื่น ๆ สนธิสัญญาแฮร์ริสลงนามโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ซึ่งขัดต่อพระราชดำริของจักรพรรดิโคเมที่ทรงห้ามไม่ให้ลงนามในสนธิสัญญาดังกล่าว ทำให้รัฐบาลโชกุนถูกมองว่าทรยศต่อองค์จักรพรรดิ และนัยยะหมายถึงการทรยศต่อประเทศชาติ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1859 ท่าเรือสำคัญ 3 แห่งของญี่ปุ่นได้แก่นางาซากิ ฮาโกดาเตะ และโยโกฮามะ ถูกเปิดให้นักค้าต่างชาติเข้ามาค้าขาย ตามข้อตกลงในสนธิสัญญา
นอกจากนี้ อิอิยังถูกวิจารณ์ว่ามีส่วนเสริมอำนาจให้กับรัฐบาลในการกดขี่ไดเมียวในภูมิภาคผ่านการกวาดล้างปีอันเซ เขาสร้างศัตรูจำนวนมากจากความขัดแย้งเรื่องการสืบทอดตำแหน่งตำแหน่งโชกุนต่อจากโทกูงาวะ อิเอซาดะ และการบังคับให้คู่แข่งของเขาเกษียณอายุก่อนกำหนด โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาซามูไรจากแคว้นมิโตะ ฮิเซน โอวาริ โทซะ ซัตสึมะ และอูวาจิมะ
นโยบายเหล่านี้ทำให้เกิดความไม่พอใจอย่างมากต่อรัฐบาลโชกุน โดยเฉพาะกลุ่มผู้สนับสนุนสำนักมิโตะ
การลอบสังหาร.
เหตุการณ์ลอบสังหารเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 ตรงกับวันเทศกาลฮินะมัตสึริ ซึ่งเป็นวันที่เหล่าไดเมียวที่ประจำการที่เอโดะ (โตเกียวในปัจจุบัน) ต่างมีกำหนดเข้าประชุมในปราสาทเอโดะ มือสังหารบุกโจมตีขบวนของอิอิ บริเวณนอกปราสาท ใกล้ประตูซากูราดะ ขณะที่อิอิกำลังเดินทางเข้าสู่บริเวณดังกล่าว อิอิได้รับคำเตือนเรื่องความปลอดภัยของเขา และหลายคนสนับสนุนให้เขาลาออกจากตำแหน่ง แต่เขาปฏิเสธ โดยตอบว่า "ความปลอดภัยของข้าพเจ้าไม่มีประโยชน์เลย เมื่อข้าพเจ้าเห็นอันตรายที่คุกคามอนาคตของประเทศ"
เหงียน ฮหว่าง ดึ๊ก

เหงียน ฮหว่าง ดึ๊ก (เกิดเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2541) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเวียดนามที่เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกให้แก่สโมสรฟุตบอลวิเอตเตลในวี.ลีก ดิวิชัน 1 และทีมชาติเวียดนาม
อาชีพสโมสร.
ในปี 2561 ฮหว่าง ดึ๊ก ลงเล่นเป็นตัวจริงใน 17 เกม จาก 18 เกมในตำแหน่งต่าง ๆ ยิงได้ 9 ประตูและจ่ายบอลให้เพื่อนทำประตูได้ 3 ครั้ง ช่วยให้วิเอตเตลคว้าแชมป์วี.ลีก ดิวิชัน 2 ปี 2018 และเลื่อนชั้นสู่วี.ลีก ดิวิชัน 1 ในปี 2019 นอกจากนี้ เขายังได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำฤดูกาลอีกด้วย
ในปี 2563 ฮหว่าง ดึ๊ก เป็นส่วนหนึ่งของทีมวิเอตเตลที่คว้าแชมป์วี.ลีก ดิวิชัน 1 ปี 2020 โดยเป็นตัวจริงคนสำคัญ ต่อมา เขาและวิเอตเตลไม่สามารถคว้าแชมป์เนชันแนลซูเปอร์คัพปี 2020 ได้ หลังจากแพ้สโมสรฮานอยด้วยผลคะแนน 0-1 ในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2021 เขาลงเล่นครบทั้ง 6 เกม และยิงได้ 1 ประตู ทำให้วิเอตเตลไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบต่อไปได้
ในฤดูกาล 2566 ของวี.ลีก ดิวิชัน 1 ฮหว่าง ดึ๊ก ซึ่งเป็นผู้เล่นหลักของวิเอตเตล ยิงได้ 5 ประตูและจ่ายบอลได้ 5 ครั้ง ช่วยให้วิเอตเตลจบอันดับที่ 3 ของลีก ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำฤดูกาลของลีก
อาชีพระดับนานาชาติ.
ในปี 2560 ฮหว่าง ดึ๊ก มีชื่อติดทีมชาติเวียดนามรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลกรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2017 เขาพลาดโอกาสทำประตูในเกมเปิดสนามกับนิวซีแลนด์ซึ่งจบลงด้วยการเสมอกันแบบไร้สกอร์ ต่อมาเวียดนามแพ้ในนัดที่เหลือและตกรอบแบ่งกลุ่ม
เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2562 เขาลงเล่นให้กับทีมชาติเวียดนามเป็นครั้งแรกในฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือกกับสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โดยลงมาเป็นตัวสำรองในนาทีที่ 81 ต่อมาเมื่อเวียดนามผ่านเข้ารอบสามของรอบคัดเลือก เขาก็พิสูจน์ตัวเองในฐานะตัวจริงคนสำคัญของทีมด้วยความสามารถที่น่าประทับใจทั้งในการป้องกันและการรุก
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม 2564 ฮหว่าง ดึ๊ก ทำประตูแรกให้กับเวียดนามในการเอาชนะมาเลเซีย 3-0 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2020
ในปี 2565 ฮหว่าง ดึ๊ก ได้รับรางวัลลูกบอลทองคำของเวียดนามเป็นครั้งแรก
ในปี 2567 เขาได้รับเลือกให้ติดทีมชาติเวียดนาม 26 คนสำหรับการแข่งขันเอเชียนคัพ 2023 แต่ต่อมาก็ถูกถอดออกจากทีมเพื่อฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้า
ณัฐกิตติ์ บุตรสิงห์

ณัฐกิตติ์ บุตรสิงห์ ชื่อเล่น ตะวัน (2 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 –) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ซึ่งปัจจุบันทำหน้าที่ในตำแหน่งกองหน้าหรือปีก
อาชีพสโมสร.
ชีวิตช่วงต้น.
ณัฐกิตติ์เริ่มเล่นฟุตบอลตั้งแต่ชั้นอนุบาล ก่อนจะย้ายมาที่จังหวัดสมุทรปราการเมื่อยังเป็นเด็ก เขาได้เซ็นสัญญากับสโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรปราการ ก่อนที่จะได้รับการเสนอสัญญากับสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด เมื่ออายุได้ 14 ปี เขาใช้เวลาอยู่ที่ศูนย์ฝึกยามาโอกะ ฮานาซากะ อะคาเดมี่ ของสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด ซึ่งเขาถูกแมวมองของทีมชาติไทยชุดเยาวชนจับตามอง
สโมสรฟุตบอลอุทัยธานี กับประสบการณ์ต่างแดน.
เมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2563–64 ณัฐกิตติ์ได้เซ็นสัญญากับสโมสรฟุตบอลอุทัยธานี ส่วนในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 เขาเดินทางไปประเทศเยอรมนีเพื่อเข้าร่วมโครงการไบเอิร์นเวิลด์สควอดในฐานะผู้เล่น และได้ใช้เวลาเล่นเกมกระชับมิตรให้แก่พวกเขาในประเทศเม็กซิโก ซึ่งเขายิงได้สามประตูจากสามเกม
ครั้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 เขาได้เซ็นสัญญาฉบับใหม่กับสโมสรฟุตบอลอุทัยธานี ก่อนที่จะทดสอบฝีเท้ากับสโมสรฟุตบอลเฆตาเฟ ซึ่งเป็นสโมสรในลาลิกาของประเทศสเปน
กระทั่งในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ณัฐกิตติ์ได้ร่วมทีมอาเด อูนิออนอาดาร์เบในประเทศสเปน โดยเริ่มต้นจัดให้อยู่ในทีมรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี และแม้จะย้ายทีม แต่ณัฐกิตติ์ยังคงลงเล่นให้แก่ไบเอิร์นมิวนิกในเกมกระชับมิตรระดับเยาวชน โดยได้รับการเรียกตัวไปแข่งในประเทศบราซิลเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2565
อาชีพระดับนานาชาติ.
นอกจากนี้ ณัฐกิตติ์เคยเป็นตัวแทนของประเทศไทยในการแข่งระดับเยาวชนนานาชาติมาแล้วหลายครั้ง
โยสต์ สเคาเต็น

โยสต์ สเคาเต็น (ป.1600–1644) เป็นบุคคลสำคัญของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ มีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะผู้บริหาร เจ้าหน้าที่การทูต ข้าราชสำนัก และนักเจรจาที่ฉลาดเฉลียว สำหรับการบริหารอาณานิคมและการค้าของชาวดัตช์ในหมู่เกาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซีย สเคาเต็นถูกกล่าวหาว่ามีสัมพันธ์แบบรักร่วมเพศกับบุรุษหลายคนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1644 เขาถูกประหารชีวิตด้วยการเผาทั้งเป็นในเนเธอร์แลนด์ เนื่องจากถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานล่วงละเมิดทางเพศ
บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์.
ตลอดระยะเวลา 20 ปี สเคาเต็นได้สร้างชื่อเสียงโด่งดังในด้านการค้าและการทูตในอาณานิคม ในปี ค.ศ. 1624 เขาได้เข้ามามีส่วนร่วมในการผลิตและการค้าภายในโรงงานของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในกรุงศรีอยุธยา ซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญในสมัยนั้น และไม่นานหลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1625 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นเลขาส่วนตัวของวิลเลม ยานเซน ในการเดินทางไปสำรวจเส้นทางการค้าและสอดแนมที่ประเทศญี่ปุ่น
ในปี ค.ศ. 1633 สเคาเต็นได้เดินทางกลับมายัง กรุงศรีอยุธยา ในฐานะหัวหน้าสถานีการค้าของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ และประสบความสำเร็จในการเจรจาขอขยายกิจการค้าขายของชาวดัตช์ในกรุงศรีอยุธยา โดยแลกกับการให้ความช่วยเหลือทางการทูตแก่สมเด็จพระเจ้าปราสาททองพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยาในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1635 สเคาเต็นได้บันทึกกิจกรรมของเขาในญี่ปุ่นและสยาม (อยุธยา) ซึ่งถือเป็นหนึ่งในบันทึกที่น่าเชื่อถือที่สุดเล่มหนึ่งเกี่ยวกับภูมิภาคนี้ในยุคนั้น ได้รับความสนใจและถูกตีพิมพ์ในหลายภาษาในช่วงปลายศตวรรษที่ 17
การสังหารหมู่ที่บิ่ญอาน/เต็ยวิญ

การสังหารหมู่ที่บิ่ญอาน/เต็ยวิญ  เป็นการก่ออาชญากรรมสงครามโดยกองกำลังกองหนุนของกองทัพเกาหลีใต้ระหว่างวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 ถึงวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1966 ในตำบลบิ่ญอาน (ปัจจุบันคือตำบลเต็ยวิญ ตำบลเต็ยบิ่ญ และตำบลเต็ยอาน) อำเภอเต็ยเซินของจังหวัดบิ่ญดิ่ญในประเทศเวียดนามใต้ กระทำการต่อพลเรือนชาวเวียดนามที่ไม่มีอาวุธจำนวน 1,200 คน
มีรายงานว่าการสังหารหมู่ครั้งนี้เกิดขึ้นในช่วงสามสัปดาห์ โดยมีผู้เสียชีวิตไปทั้งหมด 1,004–1,200 คน ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง เด็ก ผู้สูงอายุ และทารก การสังหารหมู่ครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการแมงโฮ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการแมชเซอร์ และถูกรายงานว่าเป็นศัตรูของ enemy KIA
เอกสารและคำให้การเกี่ยวกับการสังหารหมู่ได้รับการสอบสวนภายในแต่ไม่ได้เปิดเผยสู่สาธารณะ จนกระทั่งข่าวการสังหารหมู่และผลลัพธ์การสืบสวนได้ถูกเปิดเผยโดยนักศึกษาชาวเกาหลี คู ซู-จ็อง และมีการรายงานในสื่อของเกาหลีว่า คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งเอเชียได้รายงานเกี่ยวกับการสังหารหมู่ดังกล่าว และได้ส่งจดหมายถึงประธานาธิบดีเกาหลีใต้ คิม แด-จุง เพื่อขอความยุติธรรมในเรื่องนี้ โดยประธานาธิบดีคิม แด-จุง ได้แสดงความเสียใจต่อความโหดร้ายในช่วงเวลาสงครามโดยเป็นการขอโทษในช่วงการมาเยือนประเทศเวียดนามอย่างเป็นทางการ
จิ้นชู

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
จิ้นชู  เป็นตำราประวัติศาสตร์จีนอย่างเป็นทางการซึ่งครอบคลุมประวัติศาสตร์ของราชวงศ์จิ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 266 ถึง ค.ศ. 420 รวบรวมในปี ค.ศ. 648 โดยข้าราชการจำนวนหนึ่งที่ได้รับมอบหมายจากราชสำนักของราชวงศ์ถัง โดยมีอัครมหาเสนาบดีฝาง เสฺวียนหลิงเป็นหัวหน้าบรรณาธิการ ข้อมูลส่วนใหญ่นำมาจากเอกสารราชการที่หลงเหลือจากหอจดหมายเหตุในยุคก่อน ๆ บางบทในเล่มที่ 1, 3, 54 และ 80 ทรงพระอักษรด้วยพระองค์เองโดยจักรพรรดิถังไท่จง อย่างไรก็ตาม เนื้อหาของ"จิ้นชู"ไม่ได้มีเพียงเฉพาะประวัติศาสตร์ของราชวงศ์จิ้นเท่านั้น แต่ยังมีประวัติศาสตร์ของยุคสิบหกรัฐซึ่งเป็นยุคร่วมสมัยกับราชวงศ์จิ้นตะวันออกด้วย
การวบรวม.
ตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์จิ้นมากกว่า 20 ชุดถูกเขียนขึ้นในยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้ โดยมี 18 ชุดที่ยังคงอยู่ในอยู่ช่วงต้นยุคราชวงศ์ถัง แต่จักรพรรดิถังไท่จงยังทรงเห็นว่าตำราเหล่านี้ทั้งหมดยังมีเนื้อหาไม่เพียงพอ จึงมีรับสั่งให้รวบรวมตำราประวัติศาสตร์มาตรฐานชุดใหม่ของยุคราชวงศ์จิ้น โดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการประวัติศาสตร์ 6 ชุดที่ครอบคลุมมาขึ้นเพื่อเติมเต็มช่องว่างระหว่าง"จดหมายเหตุสามก๊ก" ("ซานกั๋วจื้อ") , "ซ่งชู", "ฉีชู", "เว่ย์ชู" และยุคสมัยของจักรพรรดิถังไท่จงเอง ตำราประวัติศาสตร์นี้ไม่เพียงครอบคลุมยุคราชวงศ์จิ้นเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมถึงยุคสามก๊กที่อยู่ก่อนหน้านี้ด้วย เป็นการเติมเต็มส่วนที่ขาดหายใน"จดหมายเหตุสามก๊ก"
ตำราประวัติศาสตร์นี้ได้รับการรวบรวมอย่างเร่งด่วนในช่วงระหว่าง ค.ศ. 646 ถึง ค.ศ. 648 โดยคณะทำงาน 21 คนนำโดยฝาง เสฺวียนหลิงเป็นหัวหน้าบรรณาธิการ บางบททรงพระอักษรโดยจักรพรรดิถังไท่จง บางครั้งผลงานนี้จึงขึ้นชื่อว่า "ทรงพระราชนิพนธ์โดยจักรพรรดิ"
"จิ้นชู"เป็นตำราประวัติศาสตร์จีนอย่างเป็นทางการที่เขียนห่างจากยุคสมัยที่เป็นเนื้อหามากที่สุด คือ 229 ปีหลังการสิ้นสุดของราชวงศ์จิ้น
ตำราประวัติศาสตร์จีนยี่สิบสี่ชุด

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ตำราประวัติศาสตร์จีนยี่สิบสี่ชุด หรือ เอ้อร์ฉือซื่อฉื่อ  เรียกได้อีกชื่อว่า เจิ้งฉื่อ  หรือตำราประวัติศาสตร์จีนดั้งเดิม เป็นตำราประวัติศาสตร์สมัยราชวงศ์อย่างเป็นทางการของจีน ครอบคลุมตั้งแต่ราชวงศ์แรกสุดเมื่อ 3,000 ปีก่อนคริสตกาลถึงยุคราชวงศ์หมิงในศตวรรษที่ 17
ซือหม่า เชียนขุนนางในยุคราชวงศ์ฮั่นได้ริเริ่มแบบแผนหลายอย่างของตำราประวัติศาสตร์กลุ่มนี้ แต่แบบแผนยังไม่ได้กำหนดตายตัวจนกระทั่งในยุคหลัง ๆ นับตั้งแต่ราชวงศ์ถังเป็นต้นมา แต่ละราชวงศ์จัดตั้งสำนักงานทางการเพื่อเขียนประวัติศาสตร์ของยุคก่อนหน้าโดยใช้บันทึกราชสำนักที่เป็นทางการ ส่วนหนึ่งเพื่อเชื่อมโยงยุคสมัยของตนเข้ากับยุคก่อนหน้า ในตำราประวัติศาสตร์ที่ปรับปรุงแก้ไขในยุคราชวงศ์ชิง ทั้งชุดประกอบด้วยหนังสือ 3,213 เล่มและตัวอักษรประมาณ 40 ล้านตัว ถือเป็นหนึ่งในแหล่งข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมจีน
ชื่อ "เอ้อร์ฉือซื่อฉื่อ" ("ตำราประวัติศาสตร์จีนยี่สิบสี่ชุด") มีการใช้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1775 ซึ่งเป็นปีที่ 40 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเฉียนหลง เป็นช่วงที่"หมิงฉื่อ"ที่เป็นตำราประวัติศาสตร์ชุดสุดท้ายได้การแก้ไขจนเสร็จจนออกมาเป็นตำราประวัติศาสตร์ครบชุด
ประเทศนิการากัวในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศนิการากัว มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ซึ่งจะเป็นการแข่งขันครั้งที่ 15 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน โดยเคยลงแข่งขันทุกครั้งตั้งแต่โอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ยกเว้นโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ในกรุงโซล เนื่องจากสนับสนุนการคว่ำบาตรเกาหลีเหนือ
นักกีฬา.
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
โต้คลื่น.
ผลการแข่งขันดังนี้
ประเทศศรีลังกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024

ประเทศศรีลังกา มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ซึ่งจะเป็นการแข่งขันครั้งที่ 19 ของประเทศในโอลิมปิกฤดูร้อน ยกเว้น โอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่มอนทรีออล การปรากฏตัวในนาม "ซีลอน" ในโอลิมปิกครั้งก่อนหน้า 7 ครั้งของประเทศ
นักกีฬา.
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
แบดมินตัน.
ผลการแข่งขันดังนี้
ญาติกา

ญาติกา เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่า โรแมนติก ปี 2539 ภาคต่อของละครเรื่องสายโลหิต จากการกำกับของจรูญ ธรรมศิลป์ นำแสดงโดยยุทธพิชัย ชาญเลขา, กัญญารัตน์ จิรรัชชกิจ, กมลชนก โกมลฐิติ, นุติ เขมะโยธิน, สวิช เพชรวิเศษศิริ และกุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา ออกอากาศทุกวันศุกร์–อาทิตย์ เวลา 20.30 – 22.15 น. ระหว่างวันที่ 26 มกราคม ถึง 23 มีนาคม พ.ศ. 2539
เซปักตะกร้อเวิลด์คัพ 2024

การแข่งขันเซปักตะกร้อเวิลด์คัพ 2024  จะเป็นครั้งที่สี่ของการแข่งขันเซปักตะกร้อเวิลด์คัพ ซึ่งจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 18 ถึง 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 ที่สนามกีฬาติติวังสา กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย คาดว่าจะมี 21 ประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน
พารากอน ฮอลล์

พารากอน ฮอลล์ (ชื่อเดิม: รอยัล พารากอน ฮอลล์ (Royal Paragon Hall)) เป็นศูนย์แสดงสินค้า การประชุม และโถงคอนเสิร์ตในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ชั้น 5 ศูนย์การค้าสยามพารากอน ถนนพระรามที่ 1 แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร แบ่งเป็นโถงประชุมหลัก 3 ห้อง และห้องประชุมย่อยอีก 6 ห้อง เนื่องจากทำเลที่ตั้งอยู่ในศูนย์การค้าสยามพารากอน ศูนย์การค้าหลักของย่านสยาม ย่านการค้าสำคัญใจกลางกรุงเทพมหานคร พารากอน ฮอลล์ จึงมักถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานสำคัญต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก เช่น การประกวด/แข่งขัน, งานแสดงสินค้า และคอนเสิร์ต เป็นต้น
ประวัติ.
พารากอน ฮอลล์ มีชื่อเดิมว่า รอยัล พารากอน ฮอลล์ (Royal Paragon Hall) เป็นศูนย์ประชุมและโถงคอนเสิร์ตในร่มหลักของศูนย์การค้าสยามพารากอน โดยตัวพื้นที่เป็นกรรมสิทธิ์ของ บริษัท รอยัล พารากอน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด ปัจจุบันดำเนินการโดย บริษัท สยามอัลไลแอนซ์ แมเนจเม้นท์ จำกัด (ผู้บริหารเดียวกับทรู ไอคอน ฮอลล์ ในศูนย์การค้าไอคอนสยาม) ซึ่งทั้ง 2 บริษัทอยู่ในเครือสยามพิวรรธน์ โดยใช้งบประมาณในการก่อสร้างเฉพาะส่วนนี้ทั้งหมด 800 ล้านบาท เปิดดำเนินการครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2566 สยามพิวรรธน์ได้ประกาศปรับปรุงรอยัล พารากอน ฮอลล์ เพื่อรองรับการจัดงานให้หลากหลายรูปแบบมากขึ้น โดยวางแผนให้เป็น "ศูนย์กลางสถานที่จัดอีเวนต์และความบันเทิง" (Extraordinary Eventainment) โดยปิดปรับปรุงส่วนโถงมาตั้งแต่เดือนธันวาคม ก่อนจะกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้งในชื่อ พารากอน ฮอลล์ (Paragon Hall) ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน โดยงานแรกที่จัดที่พารากอน ฮอลล์ โฉมใหม่นี้ คือ งานออกร้านคณะภริยาทูต ครั้งที่ 57 ของสภากาชาดไทย
องค์ประกอบ.
พารากอน ฮอลล์ มีพื้นที่รวม 12,000 ตารางเมตร ออกแบบและการตกแต่งภายในอย่างพิถีพิถัน และจัดสรรพื้นที่อย่างลงตัว เพื่อให้เหมาะสมกับการจัดกิจกรรมทุกรูปแบบ เช่น คอนเสิร์ต การแสดงสินค้า นิทรรศการ การประชุม การเลี้ยงโต๊ะ และกิจกรรมพิเศษ เป็นต้น ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญ ได้แก่
การใช้งาน.
พารากอน ฮอลล์ เคยเป็นสถานที่ในการจัดกิจกรรมบันเทิงต่าง ๆ หลากหลายรูปแบบ เช่น งานประกาศผลรางวัล การประกวด งานแสดงสินค้า การแสดงสด คอนเสิร์ต และละครเวที ดังนี้
เสภาพระราชพงศาวดาร

เสภาพระราชพงศาวดาร เป็นพงศาวดารที่ประพันธ์ในลักษณะเสภา ประพันธ์โดยพระสุนทรโวหาร (ภู่) (สุนทรภู่) โดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการดำรัสฯ สั่งให้พระสุนทรโวหาร (ภู่) แต่งขึ้นสำหรับขับถวายทรงฟังในเวลาทรงเครื่องใหญ่ ตามแบบอย่างครั้งรัชกาลที่ 2 ต่อมาโปรดฯ ให้ใช้เป็นบทสำหรับนางในขับส่งมโหรีหลวงด้วย น่าจะเป็นผลงานสุดท้ายที่สุนทรภู่แต่ง เข้าใจว่าแต่งเมื่อราวปีขาล พ.ศ. 2397
เสภาเรื่องนี้หายไปในสมัยรัชกาลที่ 5 มีการค้นหากันนานแต่ไม่พบ จึงเข้าใจว่าสูญหายแล้ว แต่ด้วยมีผู้ท่องจำไว้ได้คนละเล็กละน้อย มา จนเมื่อ พ.ศ. 2463 หอพระสมุดวชิรญาณสำหรับพระนครหาฉบับหนังสือเสภาเรื่องพระราชพงศาวดารได้ จึงปรากฎว่ายังอยู่บริบูรณ์ ต่อมา สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ โปรดให้พิมพ์ในงานฉลองพระชัณษาครบ 60 ปี เมื่อปีจอ พ.ศ. 2465 พิมพ์ที่โรงพิมพ์โสภณพิพรรฒธนากร
เนื้อหา.
เนื้อหาแบ่งเป็น 2 ตอน โดยตอนที่ 1 เรื่องตีเมืองขอม เริ่มต้นเมื่อแรกสถาปนากรุงศรีอยุธยา พระเจ้าอู่ทองทรงพระนามพระรามาธิบดีขึ้นครองราชย์ ต่อจากนั้นกล่าวถึงพระราเมศวร ยกกองทัพไปรบกับกัมพูชา พระบรมราชาไปช่วยจนรบชนะ ส่วนตอนที่ 2 เรื่องศึกหงสาวดี ในรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ คราวที่พระเจ้าหงสาวดีขอช้างเผือก เหตุที่เนื้อหา 2 ตอนขาดจากกันเพราะเสภาคงไม่น่าฟัง จึงโปรดฯ ให้ข้ามไปแต่งตอนศึกพระเจ้าหงสาวดีในรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ หลังจากนั้นสุนทรภู่ถึงแก่กรรม เสภาพระราชพงศาวดารจึงจบเพียงเท่านั้น
เนื้อหาพงศาวดาร สันนิษฐานว่าสุนทรภู่น่าจะนำโครงเรื่องมาจากพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยากลุ่มฉบับความพิสดารที่ชำระกันในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ น่าจะได้แก่ฉบับที่เรียกว่า พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน
พระยาสายบุรี (หนิดะ)

พระยาสายบุรี (หนิดะ หรือ นิอาดัส) (มลายู : Nik Dah หรือ Nik Adas) เป็นเจ้าเมืองสายบุรีคนแรก ในสมัยปัตตานีถูกแบ่งออกเป็น 7 หัวเมืองประเทศราชของสยาม
ประวัติ.
ในอดีตนั้น “เมืองยี่งอ” เป็นส่วนหนึ่งของเมืองสาย (อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานีในปัจจุบัน) ถูกสร้างขึ้นโดย “หนิดะ” เป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์ “ปาฆาร์ รูยง มินัง กาเบาว์” (Pagar Ruyong Minung Kabao) ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย (จากการบันทึกของอดุลย์ ณ สายบุรี ทายาทรุ่นที่ 5 ของหนิดะ) และเป็นเชื้อสายเจ้าเดิมที่ปกครองเมืองสายมายาวนาน “หนิดะ” ได้รวบรวมชนชาวพื้นเมืองเดิมสร้างเมืองยี่งอขึ้น ต่อมาเมื่อปัตตานีเสียเมืองให้แก่สยามจนกระทั้งมีการแบ่งเมืองปัตตานีออกเป็น 7 หัวเมือง ได้แก่ ปัตตานี ยะหริ่ง สายบุรี รามัน ระแงะ หนองจิก และ ยะลา โดยพระยาอภัยสงคราม และ พระยาสงขลา (เถี้ยนจ๋อง) แปรเขตแดนเมืองสายบุรีเสร็จ จึงให้ “หนิดะ” เป็นผู้รักษาราชการเมืองสายบุรี ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ 2) ได้โปรดเกล้าฯ ให้ “หนิดะ” เป็นพระยาสายบุรี ได้ตั้งวังอยู่ที่ ต.บ้านยี่งอ ริมแดนต่อพรมแดนเมืองระแงะ ทางประมาณ 400 ผันเศษ ครั้นถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 3) พระยาสายบุรี (หนิดะ) ได้ถึงแก่พิราลัย ศพถูกฝัง ณ สุสานลางา ซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าสนามกีฬาเทศบาลตำบลยี่งอ อำเภอยี่งอ จังหวัดนราธิวาสในปัจจุบัน และโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ “หนิละไม หรือ ตนกูยาลาลุดดิน” บุตรของพระยาสายบุรี (หนิดะ) เป็นพระยาสายบุรีแทน
สำหรับเมืองสายบุรีนั้นมีประวัติความเป็นมาที่ยาวนานเฉกเช่นเดียวกับเมืองปัตตานี ในฮิกายัตปาตานี กล่าวว่า พญาอินทิรา ผู้เป็นกษัตริย์ปัตตานีพระองค์แรกที่ทรงเข้ารับศาสนาอิสลาม ในราชวงศ์ศรีวังสา หลังจากที่พระองค์ทรงเข้ารับศาสนาอิสลามแล้วได้เปลี่ยนพระนามเป็น สุลต่านอิสมาแอลชาห์ พระองค์มีพระโอรส 2 พระองค์ และพระธิดา 1 พระองค์ พระธิดามีพระนามว่า เจ้าหญิงซีตีอาแอซะห์ ต่อมาได้อภิเษกสมรสกับเจ้าเมืองสายบุรีที่พระนามว่า รายาญะลาลุดดิน เป็นหลักฐานแสดงว่าเมืองสายบุรีนั้นมีประวัติศาสตร์ความเป็นมาที่ยาวนานไม่แพ้เมืองปัตตานี
เบบีควีน

"เบบีควีน"  เป็นเพลงของวงกอริลลาซ ซึ่งเป็นวงดนตรีแนว virtual ของสหราชอาณาจักร เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 เป็นซิงเกิลลำดับที่สามของอัลบั้ม "แคร็กเกอร์ไอแลนด์" และเปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2022 ในฐานะเพลงในวิดีโอเกมฟีฟ่า 23
เบี้องหลัง.
เพลงนี้เกิดจากแรงบันดาลในของเดมอน อัลบาร์น ซึ่งเคยจัดการแสดงคอนเสิร์ต "เบลอร์"  เมื่อ ค.ศ. 1997 ที่กรุงเทพมหานคร ในคอนเสิร์ตครั้งนั้นมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิริภาจุฑาภรณ์ เจ้านายฝ่ายในจากประเทศไทย ขณะนั้นมีพระชันษา 14 ปี ร่วมทอดพระเนตรการแสดงด้วย ระหว่างที่เขากำลังเล่นเพลง "ซอง 2"  พระองค์เจ้าสิริภาจุฑาภรณ์ทรงลุกยืนบนพระเก้าอี้ซึ่งอยู่ข้างมิกซ์บอร์ด และทรงกระโดดลงไปหาราชองครักษ์  แล้วทรงร่วมเต้นกับผู้ชมคนอื่น ซึ่งอัลบาร์นรู้สึกประทับใจมาก อัลบาร์นให้สัมภาษณ์ใน "ลอสแอนเจลิสไทมส์" ว่าบทเพลงนี้เป็นความฝันเกี่ยวกับคอนเสิร์ตครั้งดังกล่าว หลังกลับไปดูคอนเสิร์ตนั้นอีกครั้งในรูปแบบสองมิติ เนื้อเพลงเป็นความฝันของผู้แต่งว่าเจ้าหญิงพระองค์นั้นคงเติบใหญ่เป็นพระราชินีที่ต้องเผชิญกับความท้าทายและกฎระเบียบของสำนักพระราชวัง ซึ่งผู้แต่งได้ใช้เวลาร่วมกันกับเจ้าหญิงเพียงแค่ในฝันของเขาเท่านั้น
ทั้งนี้ในเนื้อเพลงไม่มีการระบุพระนามของเจ้าหญิงไทยพระองค์นั้นโดยตรง แต่คาดว่าคือพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิริภาจุฑาภรณ์ พระธิดาในสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี เพราะพระองค์ชื่นชอบศิลปินดังจำนวนมาก และทรงสวมเสื้อยืดของศิลปินแนวเฮฟวีเมทัลอยู่บ่อยครั้ง เช่น มาริลีน แมนสัน อะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ เดฟโทนส์ เมกาเดท ซิสเตมออฟอะดาวน์ และมาสโตดอน
แลนเซอล็อต-เกรล

ปกรณัมแลนเซอล็อต-เกรล (ชื่อสมัยใหม่โดย แฟร์ดีน็อง ล็อต) ปกรณัมวัลเกต (ชื่อสมัยใหม่โดย เอช. ออสการ์ ซอมเมอร์ มาจากภาษาละติน "editio vulgata" หมายถึง "ฉบับประชาชน") หรือ ปกรณัมแม็ปเทียม (ตามชื่อวอลเตอร์ แม็ป ผู้แต่งเทียม) เป็นปกรณัมชุดเกี่ยวกับพระเจ้าอาร์เทอร์ของฝรั่งเศสสมัยต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ไม่ทราบชื่อผู้แต่ง ประกอบด้วยร้อยแก้วตอนผจญภัยและความรักของอัศวินที่เดิมแต่งด้วยภาษาฝรั่งเศสเก่า ปกรณัมนี้นำเสนอในรูปแบบบันทึกเหตุการณ์จริง เนื้อหาบอกเล่าตำนานอาร์เทอร์ โดยเน้นเรื่องรักระหว่างอัศวินแลนเซอล็อตกับราชินีกวินิเวียร์ การตามหาจอกศักดิ์สิทธิ์ และชีวิตของเมอร์ลิน ปกรณัมแลนเซอล็อต-เกรลขยายความจาก Little Grail Cycle ของรอแบร์ เดอ โบรง และงานของเครเตียง เดอ ทรัว ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เกี่ยวข้องกัน โดยเพิ่มรายละเอียดและเรื่องราวเสริมจนกลายเป็นเรื่องเดียวกัน ปกรณัมแลนเซอล็อต-เกรลรู้จักในหลายชื่อ รวมถึง "Le Livre du Graal" (หนังสือแห่งเกรล) โดยฟีลิป วอลเตอร์ (ค.ศ. 2001–2009)
เรื่องราวในปกรณัมเกิดขึ้นในสถานที่หลายแห่ง แต่ส่วนใหญ่เกิดในอาณาจักรโลเกรสของพระเจ้าอาร์เทอร์ ตัวละครอื่น ๆ รวมถึงอัศวินโต๊ะกลมนำโดยแลนเซอล็อต ผู้มีความสัมพันธ์ต้องห้ามกับกวินีเวียร์ ราชินีของพระเจ้าอาร์เทอร์ ปกรณัมยังเล่าถึงการผจญภัยทางจิตวิญญาณของอัศวินโต๊ะกลมในการตามหาจอกศักดิ์สิทธิ์ ภาชนะที่ใช้รองรับพระโลหิตของพระเยซู ซึ่งสุดท้ายกาลาฮัดเป็นผู้ค้นพบ นอกจากนี้ยังมีเรื่องราวของเมอร์ลิน และความรุ่งโรจน์และสูญเสียอำนาจของพระเจ้าอาร์เทอร์
ปกรณัมแลนเซอล็อต-เกรลแต่งเสร็จประมาณ ค.ศ. 1230–1235 หลังจากนั้นได้รับการปรับปรุงจนกลายเป็นปกรณัมหลังวัลเกต (ประมาณ ค.ศ. 1230–1240) เรื่องราวและตัวละครในปกรณัมทั้งสองชุดนี้เป็นรากสำคัญของตำนานอาร์เทอร์ฉบับที่แพร่หลายที่สุดในช่วงปลายสมัยกลาง โดยมีการแปลเป็นภาษายุโรปต่าง ๆ หลายภาษา ปกรณัมเหล่านี้ยังส่งอิทธิพลต่อนิยายวีรคติอาร์เทอร์ยุคหลัง จวบจนคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทอมัส มาโลรีรวบรวมผลงานเหล่านี้เป็นบทร้อยแก้วชื่อ "Le Morte d'Arthur" ซึ่งเป็นหนึ่งในต้นแบบตำนานอาร์เทอร์ในปัจจุบัน
ปีนเทะคองติน

สิริสุเกสาเทวี หรือเป็นที่รู้จักในพระราชทินนาม ปีนเทะคองติน  เป็นพระราชธิดาชั้นพระเทวีของพระเจ้ามินดง ประสูติแต่ซะบเวเดาง์มิบะยา และเป็นหนึ่งในสามพระราชธิดาของพระเจ้ามินดงที่ยังทรงพรหมจรรย์
พระประวัติ.
ปีนเทะคองติน เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สองจากทั้งหมดสี่พระองค์ของพระเจ้ามินดง ที่ประสูติแต่ซะบเวเดาง์มิบะยา ทั้งนี้พระเชษฐภคินี และพระอนุชาพระองค์น้อยดับสูญพระชนม์ไปตั้งแต่ทรงพระเยาว์ เหลือเพียงเจ้าหญิงเมืองมีด พระขนิษฐาพระองค์เดียวที่ยังทรงพระชนม์จนกระทั่งเจริญพระชันษา
ครั้นในพระราชพิธีเมื่อ ค.ศ. 1854 พระเจ้ามินดงได้พระราชทานพระนามว่า "สิริสุเกสาวดี" และต่อมาได้เฉลิมพระนามขึ้นใหม่ว่า "สิริสุเกสาเทวี" และโปรดเกล้าฯ พระราชทานให้พระราชธิดาพระองค์นี้กินเมืองโมไลง์ หลังซะบเวเดาง์มิบะยาสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1857 พระเจ้ามินดงก็โปรดเกล้าฯ ให้กินเมืองปีน จนเป็นที่รู้จักในราชทินนามว่า "ปีนเทะคองติน" ซึ่งทั้งเจ้าหญิงเมืองปีนและเจ้าหญิงเมืองมีดทรงได้รับการอุปถัมภ์จากพระนางจักราเทวี พระอัครมเหสีในพระเจ้ามินดง ทรงชุบเลี้ยงเป็นพระราชธิดาบุญธรรม หลังการสิ้นพระชนม์ของซะบเวเดาง์มิบะยา
ปีนเทะคองตินเสกสมรสกับมองมโย่ตู  ซึ่งกินเมืองแมะคะยา มีราชทินนามว่า "แมะคะยามี่นต้า"  ซึ่งเป็นพระเชษฐาต่างพระชนนี พระราชพิธีถูกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1863 แต่การเสกสมรสนี้ยังไม่สมบูรณ์ เพราะทั้งสองพระองค์ยังไม่เสพสังวาสกันหลังสิ้นพระราชพิธี เจ้าหญิงมิทรงพอพระทัยนักที่พระภัสดามีบาทบริจาริกาอยู่แล้วถึงหกคน จึงนำไปสู่การหย่าร้างกันในที่สุด
ปีนเทะคองตินสิ้นพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 1882