pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สิ่งมีชีวิต (คัมภีร์ไบเบิล)

สิ่งมีชีวิต  หรือ ไฮโยธ ("ḥayyōṯ") เป็นลำดับชั้นของสิ่งมีชีวิตสวรรค์ในเรื่องปรัมปราของศาสนายูดาห์ สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ได้รับการบรรยายในนิมิตของผู้เผยพระวจนะเอเสเคียลเกี่ยวกับรถม้าสวรรค์ในบทแรกและบทที่ 10 ของหนังสือเอเสเคียล การอ้างถึงสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เกิดขึ้นซ้ำในตำราของศาสนายูดาห์ยุคพระวิหารที่สอง, ในวรรณกรรมรับบีเกี่ยวกับ"เมอร์คาบาห์" ("รถม้า"), ในหนังสือวิวรณ์ของพันธสัญญาใหม่ในศาสนาคริสต์ และในโซฮาห์
ตามประเพณีนิยมของศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีอยู่ 4 ตน แม้รายละเอียดจะมีความแตกต่างออกไปตามแหล่งที่มา การพรรณาเชิงสัญลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตทั้งสี่ในงานศิลปะทางศาสนาโดยเฉพาะศิลปะคริสเตียนเรียกว่าเตตรามอร์ฟ (tetramorph)
สิ่งมีชีวิต 4 ตนในนิมิตของเอเสเคียล.
นิมิตของเอสเคียลเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิต 4 ตนในเอเสเคียล 1 ได้รับการระบุว่าเป็นเครูบในเอเสเคียล 10 เป็นผู้แบกพระที่นั่งของพระเจ้า เครูบเป็นผู้พิทักษ์ ของพระวิหารหรือพระราชวัง เป็นที่รู้จักตลอดทั้งตะวันออกโบราณ เครูบในนิมิตของเอเสคียลแต่ละตนมีหน้า 4 หน้า ได้แก่ หน้ามนุษย์ หน้าสิงโต หน้าวัว และหน้านกอินทรี อย่างไรก็ตาม ข้อเท็จจริงที่ว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ปรากฏในร่างมนุษย์ทำให้มีความแตกต่างจากเครูบที่มีรูปร่างคล้ายกริฟฟอน และลามัสซูของบาบิโลเนียและอัสซีเรีย ในเรื่องความสามารถในการเคลื่อนที่ เครูบในนิมิตของเอเสเคียลไม่จำเป็นต้องหันหน้า เพราะสามารถมองได้ทุกทิศทางในเวลาเดียวกัน คำบรรยายเกี่ยวกับการเคลื่อนที่นี้แตกต่างจากเสราฟิมในนิมิตของอิสยาห์ (อิสยาห์ 6:2) ซึ่งมีปีกหลายคู่ทำให้มีความสามารถในการบิน
เอเสเคียล 2

เอเสเคียล 2  เป็นบทที่ 2 ของหนังสือเอเสเคียลในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หนังสือเอเสเคียลประกอบด้วยคำเผยพระวจนะที่ถือว่าเป็นของผู้เผยพระวจนะ/ปุโรหิตเอเสเคียล เป็นหนึ่งในหนังสือหมวดผู้เผยพระวจนะ บทที่ 2 ของหนังสือเอเสเคียล เป็นส่วนหนึ่งของเนื้อหาที่ครอบครุมตั้งแต่ เอเสคียล 1:28b ถึงเอเสเคียล 3:15 "เอเสเคียลได้รับมอบหมาย [จากพระเจ้า] ให้ไปยัง 'ประชาชาติที่มักกบฏ' คืออิสราเอล" และประกาศพระวจนะของพระเจ้า
ต้นฉบับ.
บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู บทแบ่งออกเป็น 10 วรรค เมื่อนับตามจำนวนวรรคแล้ว บทนี้คือเป็นบทที่สั้นที่สุดในหนังสือเอเสเคียล
พยานต้นฉบับ.
บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับไคโร (Codex Cairensis; ค.ศ. 895) หนังสือผู้เผยพระวจนะฉบับปีเตอส์เบิร์ก (Petersburg Codex of the Prophets; ค.ศ. 916) ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B; <math> \mathfrak{G}</math>B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A; <math> \mathfrak{G}</math>A; ศตวรรษที่ 5) และฉบับมาร์ชาล (Codex Marchalianus; Q; <math> \mathfrak{G}</math>Q; ศตวรรษที่ 6)
 "ในขณะที่พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้านั้น พระวิญญาณทรงเข้ามาในข้าพเจ้า"
 "และทรงตั้งข้าพเจ้าให้ยืนขึ้น"
 "ข้าพเจ้าได้ยินพระองค์ผู้ตรัสกับข้าพเจ้า"
"และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า "บุตรมนุษย์เอ๋ย เราส่งเจ้าไปยังคนอิสราเอล ไปยังประชาชาติที่มักกบฏ ผู้ซึ่งได้กบฏต่อเรา ทั้งตัวเขาและบรรพบุรุษของเขาได้ละเมิดต่อเราจนถึงทุกวันนี้""
วรรค 3.
เดวิดสันตั้งข้อสังเกตว่าในตอนแรก ผู้คนที่เอเสเคียลถูกส่งไปหาเรียกว่า "คนอิสราเอล" แต่จากนั้นก็ถูกเรียกว่า "ประชาชาติ" ("goyim", รูปพหูพจน์: "พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย"เรียกว่า "ชนชาติที่ชอบกบฏ") อาจหมายถึงสองราชวงศ์ของอิสราเอลคือราชอาณาจักรเหนือและใต้ หรืออาจหมายถึง "ประชาชน [ของอิสราเอล] โดยรวมซึ่งถือว่าประกอบด้วยกลุ่มคนที่ใหญ่กว่า"
 "แล้วพระองค์ทรงคลี่หนังสือนั้นออกต่อหน้าข้าพเจ้า"
 "มีตัวหนังสือเขียนอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง"
 "มีบทคร่ำครวญ คำไว้ทุกข์ และคำวิบัติเขียนอยู่บนนั้น"
ศิลาจารึกคีลามูวา

ศิลาจารึกคีลามูวา เป็นศิลาจารึกของพระเจ้าคีลามูวาจากอาณาจักร Bit-Gabbari เมื่อศตวรรษที่ 9 ก่อน ค.ศ. พระองค์อ้างว่าตนประสบความสำเร็จในสิ่งที่บรรพบุรุษล้มเหลว นั่นคือการสถาปนาอาณาจักรของตน จารึกนี้ยังมีอีกชื่อว่า KAI 24
ศิลาจารึกคีลามูวาถูกค้นพบที่Sam'al ในช่วงการสำรวจของสมาคมบูรพคดีศึกษาเยอรมันในค.ศ. 1888–1902 ที่นำโดย Felix von Luschan และ Robert Koldewey ตอนที่ค้นพบถือเป็นข้อความภาษาฟินิเชียอันเดียวที่พบใน Sam'al (ที่มีการค้นพบข้อความภาษาแอราเมอิกจำนวนมาก) และทางเหนือสุดที่พบในประเทศซีเรีย
ปัจจุบันจัดแสดงที่ Vorderasiatisches Museum Berlin
รายละเอียด.
ศิลาจารึกนี้มีข้อความในภาษาฟินิเชีย 16 แถว และเขียนด้วยชุดตัวอักษรฟินิเชียรูปแอราเมอิกเก่า
วิลเลียม เอฟ. ออลไบรต์กล่าวว่า อักษรนี้มีรูปร่างคล้ายคลึงกับศิลาจารึกเมชาที่เป็นสิ่งสำคัญมากในโบราณคดีพระคัมภีร์
พระเจ้าคีลามูวาทรงยืนอยู่ด้านบนซ้ายและตรัสถึงเทพเจ้าเมโสโปเตเมีย 4 องค์ด้วยพระกรและนิ้วพระหัตถ์ข้างขวา ทำท่าทางเจ้าเมโสโปเตเมียที่มีชื่อว่า "Ubanu tarrashu" สื่อถึง "เจ้าคือพระเจ้าของข้า" พระหัตถ์ซ้ายพาดไว้ที่ด้านซ้าน ถือดอกบัวร่วง สื่อถึงการสวรรคตของกษัตริย์ พระองค์ทรงสวมเครื่องราชอิสริยาภรณ์พร้อมหมวก และพระวรกายของพระองค์ทรงยืนอยู่ที่จุดเริ่มต้นข้อความเก้าบรรทัดแรก
ถอดความ.
ข้อความด้านล่างถอดเสียงด้วยอักษรแบบเหลี่ยม:
אנך. כלמו. בר. חי[א‏]<br>
מלך. גבר. על. יאדי. ובל. פ[על]<br>
כן בנה . ובל. פעל. וכן. אב. חיא. ובל. פעל. וכן. אח<br>
שאל. ובל. פעל. ואנ[ך]. כלמו. בר. תמל. מאש. פעלת<br>
בל. פעל. הלפניהם. כן. בת אבי. במתכת. מלכם. אד<br>
רם. וכל. שלח. יד לל[ח]ם. וכת. ביד. מלכם כם אש. אכלת<br>
זקן. ו[כם.] אש. אכלת. יד. ואדר עלי חלך. ד[נ]נים. ושכר<br>
אנך. עלי. מלך אשר. ועלמת. יתן. בש. וגבר. בסות.<br><br>
אנך. כלמו. בר חיא. ישבת. על. כסא. אבי. לפן. הם<br>
לכם. הלפנים. יתלנן. משכבם. כם. כלבם. ואנך. למי. כת. אב. ולמי. כת. אם<br>
ולמי. כת. אח. ומי. בל חז. פן. ש. שתי. בעל. עדר. ומי. בל חז. פן. אלף. שתי. בעל<br>
בקר. ובעל. כסף. ובעל. חרץ. ומי. בל. חז. כתן. למנערי. ובימי. כסי. ב<br>
ץ. ואנך. תמכת. משכבם. ליד. והמת. שת. נבש. כם. נבש יתם. באם. ומי. בבנ<br>
י אש. ישב. תחתן. ויזק. בספר ז. משכבם. אל יכבד. לבעררם. ובערר<br>
ם. אל יכבד. למשכבם ומי. ישחת. הספר ז. ישחת. ראש. בעל. צמד. אש. לגבר<br>
וישחת. ראש. בעל חמן. אש. לבמה. ורכבאל. בעל בת.<br>
เอเสเคียล 3

เอเสเคียล 3  เป็นบทที่ 3 ของหนังสือเอเสเคียลในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หนังสือเอเสเคียลประกอบด้วยคำเผยพระวจนะที่ถือว่าเป็นของผู้เผยพระวจนะ/ปุโรหิตเอเสเคียล เป็นหนึ่งในหนังสือหมวดผู้เผยพระวจนะ บทที่ 3 ของหนังสือเอเสเคียลประกอบด้วยเรื่องการทรงเรียกเอเสเคียลให้กล่าวกับคนอิสราเอลและทำหน้าที่เป็นยามของพงศ์พันธุ์อิสราเอล
ต้นฉบับ.
บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู บทแบ่งออกเป็น 27 วรรค
พยานต้นฉบับ.
บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับไคโร (Codex Cairensis; ค.ศ. 895) หนังสือผู้เผยพระวจนะฉบับปีเตอส์เบิร์ก (Petersburg Codex of the Prophets; ค.ศ. 916) ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B; <math> \mathfrak{G}</math>B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A; <math> \mathfrak{G}</math>A; ศตวรรษที่ 5) และฉบับมาร์ชาล (Codex Marchalianus; Q; <math> \mathfrak{G}</math>Q; ศตวรรษที่ 6)
"และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า "บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกินสิ่งที่เจ้าได้พบ จงกินหนังสือม้วนนี้ แล้วจงไปพูดกับพงศ์พันธุ์อิสราเอล""
ความรับผิดชอบของผู้เผยพระวจนะ (3:1–15).
วรรค 1.
"บุตรมนุษย์" บางครั้งแปลว่า "บุตรแห่งมนุษย์" เช่นใน"พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1971" เอเสเคียลถูกเรียกว่า 'บุตรมนุษย์' ในที่นี้และตลอดหนังสือที่เหลือ คำว่า 'บุตรมนุษย์' ไม่ใช่ชื่อตำแหน่งที่ตั้งเพื่อเป็นเกียรติ แต่เป็นคำที่สื่อถึงระยะห่างระหว่าง 'ผู้เป็นเพียงมนุษย์' กับคู่สนทนาที่เป็นพระเจ้า ผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์บันทึกว่าตน "พบ" และ "กิน" พระวจนะของพระเจ้า ในทำนองเดียวกันกับที่เอเสเคียลกินหนังสือม้วน
 "และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า"
 "บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกินหนังสือม้วนนี้ซึ่งเราให้แก่เจ้า และบรรจุให้เต็มท้องของเจ้า"
 "แล้วข้าพเจ้าก็รับประทาน"
 "และเมื่อหนังสือม้วนนั้นอยู่ในปากข้าพเจ้ามันก็หวานเหมือนน้ำผึ้ง"
 "ข้าพเจ้าจึงมาถึงพวกเชลยที่เทลอาบิบ ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ริมแม่น้ำเคบาร์"
 "และในที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่นั้นข้าพเจ้าก็นั่งด้วยความตะลึงงันอยู่ท่ามกลางพวกเขาเจ็ดวัน"
"พอสิ้นวันที่เจ็ด พระวจนะของพระยาห์เวห์ก็มาถึงข้าพเจ้าว่า"
 "ดังนั้นข้าพเจ้าจึงลุกขึ้นออกไปยังที่ราบ และนี่แน่ะ พระสิริของพระยาห์เวห์ก็อยู่ที่นั่นเหมือนกับพระสิริซึ่งข้าพเจ้าได้เห็นที่ริมแม่น้ำเคบาร์ แล้วข้าพเจ้าก็ซบหน้าลงถึงดิน"
 "แต่เมื่อเราพูดกับเจ้า เราจะเปิดปากเจ้า"
 "แล้วเจ้าจะพูดกับเขาทั้งหลายว่า"
 "พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า"
 "ผู้ที่จะฟังก็ให้เขาฟัง"
 "และผู้ที่จะปฏิเสธก็ให้เขาปฏิเสธ"
 "เพราะเขาทั้งหลายเป็นพงศ์พันธุ์มักกบฏ"
เอเสเคียลในฐานะยามของพงศ์พันธุ์อิสราเอล (3:16–27).
วรรค 27.
ประเด็นเรื่องการเป็นใบ้และการเปิดปากให้พูดเป็นระยะ ๆ เน้นย้ำว่าคำที่เอเสเคียลพูดมาจากพระเจ้า ไม่ใช่จากตัวผู้เผยพระวจนะเอง
เรือหลวงนราธิวาส

เรือหลวง"นราธิวาส" (OPV-512)  เป็นเรือลำที่สองในเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งชุด"เรือหลวงปัตตานี" สังกัดกองเรือตรวจอ่าว กองเรือยุทธการ กองทัพเรือไทย
ประวัติ.
กองทัพเรือไทยได้เสนอโครงการจัดหาเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งจำนวน 2 ลำต่อกระทรวงกลาโหม ซึ่งได้รับอนุมัติเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2542 โดยจัดหาเรือจากประเทศจีนด้วยการว่าจ้าง บริษัทไซน่าชิป บิวดิ้ง เทรดดิ้ง จำกัด ในลักษณะระหว่างรัฐบาลต่อรัฐบาลจีน งบประมาณผูกพันข้ามปีระหว่างปี พ.ศ. 2545 - 2549 วงเงิน 3,200 ล้านบาท เพื่อตอบสนองภารกิจในการปกป้องอธิปไตย และป้องกันการกระทำผิดทางทะเล ซึ่งก่อนหน้านี้ประสบปัญหาขาดเรือสำหรับปฏิบัติการไกลจากชายฝั่งซึ่งต้องเป็นเรือขนาดใหญ่และทนทะเลสูง ขณะที่เรือที่มีศักยภาพดังกล่าวคือเรือฟริเกตก็เป็นเรือที่ออกแบบมาสำหรับการรบเป็นหลัก ทำให้มีการใช้กำลังพลและอัตราอาวุธขนาดหนัก ส่งผลให้สิ้นเปลืองการส่งกำลังบำรุงในการปฏิบัติการ กองทัพเรือจึงได้จัดหารเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งเข้ามาปฏิบัติการจำนวน 2 ลำ และมีขนาดใกล้เคียงกับเรือฟริเกต โดยเรือที่จัดหามานี้ได้รับพระราชทานชื่อจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว คือ เรือหลวง"ปัตตานี" (OPV-511) และเรือหลวง"นราธิวาส" (OPV-512)
เรือหลวง"นราธิวาส" ต่อขึ้นในลักษณะต่อตัวเรือทั้งหมดที่ประเทศจีน พร้อมทั้งติดตั้งระบบอิเล็คทรอนิกส์ต่าง ๆ บนเรือเป็นระบบของประเทศตะวันตก จากนั้นได้นำเรือเปล่าแล่นกลับมาที่ประเทศไทยเพื่อติดระบบอาวุธและระบบอำนวยการรบ
เรือหลวง"นราธิวาส" ขึ้นระวางประจำการเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2549 และมีพิธีต้อนรับเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ณ ท่าเทียบเรือแหลมเทียน ฐานทัพเรือสัตหีบ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี โดยมี พลเรือเอก วิชัย ยุวนางกูร รองผู้บัญชาการทหารเรือเป็นประธานในพิธีต้อนรับเรือ
ในปี พ.ศ. 2567 กองทัพเรือได้มีแผนที่จะเพิ่มประสิทธิภาพเรือหลวง"นราธิวาส" วงเงินงบประมาณ 2,750 ล้านบาท ประกอบไปด้วย เรดาร์ตรวจการณ์ 3 มิติ แบบ ซ้าบ Sea Giraffe 1X ระบบอำนวยการรบแบบ Catiz ระบบควบคุมการยิงแบบ STIR 1.2 EO Mk.2 และระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ Vigile 100S Mk.2
การออกแบบ.
เรือหลวง"นราธิวาส" มีหมายเลขตัวเรือคือ 512 ต่อโดย หูตง-จงหัว ชิปบิลดิง เซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน มีคุณลักษณะตัวเรือ ความยาวตลอดลำเรือ 94.50 เมตร ความกว้างเรือ 11.80 เมตร เรือกินน้ำลึก 3.30 เมตร ทำความเร็วสูงสุด 25 นอต มีระวางขับน้ำสูงสุด 1,635 ตัน เรือมีระยะปฏิบัติการไกลสุด 3,500 ไมล์ มีความคงทนทะเล ได้ถึงสภาวะทะเลระดับ 5 สามารถปฏิบัติการต่อเนื่องได้ไม่น้อยกว่า 20 วัน มีกำลังพลประจำเรือ 84 นาย เรือมีดาดฟ้าบินรับเฮลิคอปเตอร์น้ำหนักได้ 7 ตัน พร้อมด้วยอากาศยานประจำเรือ แบบ Super Lynx 300
จังหวัดอุทัยธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุทัยธานี พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดอุทัยธานีทั้งจังหวัด
ซาบีดา ไทยเศรษฐ์

ซาบีดา ไทยเศรษฐ์ (เกิด 11 ตุลาคม พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น ดีดา เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองชาวไทย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร บุตรสาวชาดา ไทยเศรษฐ์ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
ประวัติ.
ซาบีดาเกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2527 เป็นบุตรสาวคนที่สองของชาดา ไทยเศรษฐ์ กับเตือนจิตรา แสงไกร มีพี่สาวและน้องสาวร่วมบิดามารดาจำนวนสองคน คือ ปานัดฌา ไทยเศรษฐ์ และอัลฑริกา ไทยเศรษฐ์
ซาบีดาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และระดับปริญญาโทในคณะเดียวกันจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในลอนดอน สหราชอาณาจักร
ชีวิตส่วนตัว ซาบีดาสมรสกับอนันต์ ปาทาน (ชื่อเล่น: ชาเดฟ) โดยจัดงานฉลองมงคลสมรสเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2565 ณ โรงแรมบันยันทรี เกาะสมุย โดยมี ชวน หลีกภัย ประธานสภาผู้แทนราษฎรในขณะนั้น เป็นประธานในพิธี และมีบุคคลทางการเมืองเข้าร่วมงานเป็นจำนวนมาก
การดำรงตำแหน่ง.
ธุรกิจ.
ซาบีดาเคยเป็นหุ้นส่วนร่วมกับอัลฑริกาผู้เป็นน้องสาว ในห้างหุ้นส่วนจำกัด ชฎาอุทัยธานีทัวร์ ประกอบธุรกิจขนส่งผู้โดยสารด้วยรถโดยสารประจำทาง นอกจากนี้ ซาบีดายังเป็นผู้ถือหุ้นในบริษัทอีก 4 แห่ง ในจำนวนนี้เป็นกรรมการด้วย 2 แห่ง คือ บริษัท ท่าทรายหนองมะโมง ชาชีพ จำกัด (ถือหุ้น 48%) ประกอบธุรกิจร้านขายปลีกวัสดุก่อสร้าง และ บริษัท พาวเวอร์.ธันเดอร์ จำกัด (ถือหุ้น 60%) ประกอบธุรกิจผลิตเครื่องจ่ายไฟฟ้า (เสร็จการชำระบัญชีแล้ว) ส่วนอีก 2 ธุรกิจที่ซาบีดาร่วมเป็นเจ้าของ ได้แก่ ร่วมเป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนจำกัด เสืออุทัย (ร่วมลงหุ้น 33.33%) ประกอบธุรกิจก่อสร้างถนน สะพาน และอุโมงค์ (เสร็จการชำระบัญชีแล้ว) และเป็นผู้ถือหุ้นของ บริษัท ใจบุญ พร๊อพเพอร์ตี้ จำกัด (ถือหุ้น 5%) ประกอบธุรกิจซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ประเภทพักอยู่อาศัย ทั้งนี้ เธอได้ลาออกและโอนหุ้นออกจาก บจก.ท่าทรายหนองมะโมง ชาชีพ ก่อนเข้ารับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
มูลนิธิ.
บุตรสาวของชาดาทั้ง 3 คนยังดำรงตำแหน่งในมูลนิธิอีก 2 แห่ง ได้แก่ มูลนิธิไทยเศรษฐ์ และ มูลนิธิอุทัยธานีเพื่อการพัฒนา ซึ่งจัดตั้งขึ้นเพื่อช่วยเหลือปัญหาต่าง ๆ ในจังหวัดอุทัยธานีเป็นหลัก โดยซาบีดาเป็นรองประธานกรรมการและเลขานุการทั้ง 2 มูลนิธิ
งานการเมือง.
ในส่วนของการทำงานการเมืองนั้น ซาบีดาเคยเป็นหนึ่งในคณะทำงานประจำรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในสมัยที่ชาดาผู้เป็นบิดาดำรงตำแหน่ง และเป็นตัวแทนของบิดาในการทำงานและดูแลประชาชนในพื้นที่จังหวัดอุทัยธานี เขต 1 ที่ชาดาได้รับเลือกตั้ง ต่อมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2567 ชาดาได้ประกาศถอนตัวออกจากรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร เนื่องจากกังวลต่อคุณสมบัติของตน และให้ซาบีดาไปดำรงตำแหน่งเดิมของตน โดยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเธอในตำแหน่งดังกล่าวในวันรุ่งขึ้น (4 กันยายน) นับเป็นรัฐมนตรีสตรีมุสลิมคนแรกในกระทรวงมหาดไทย และเป็นบุคคลสกุลไทยเศรษฐ์คนที่สามที่ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี ต่อจากชาดาและมนัญญา ไทยเศรษฐ์ ผู้เป็นอา
ทีโอ เอวาน

อีแวนเจลอส ทีโอโดรู  หรือชื่อในวงการ ทีโอ เอวาน เป็นนักร้องและผู้ประพันธ์เพลงชาวไซปรัส ซึ่งจะเป็นตัวแทนของไซปรัสในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025 ด้วยเพลง "ชู่"
ชีวิตและการทำงาน.
อีวานเกิดในนิโคเซีย ในครอบครัวชาวไซปรัส-กรีกที่ร่ำรวย เขาใช้ชีวิตช่วงเยาว์วัยด้วยการเรียนเต้นรำและร้องเพลงในคณะนักร้องประสานเสียงของโรงเรียน เขาเป็นนักร้องและนักเต้นมาตั้งแต่อายุ 7 ขวบ และเริ่มแต่งเพลงตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น นอกจากนี้ อีวานยังทำการแสดงในละครเวทีและการแสดงความสามารถต่างๆ มากมายทั่วไซปรัส และมักได้รับรางวัลและเกียรติยศจากความพยายามของเขา
หลังจากสำเร็จการศึกษาจากดิอิงลิชสคูลในนิโคเซีย อีวานได้ย้ายไปสหรัฐเพื่อศึกษาเกี่ยวกับดนตรีและการแสดงที่วิทยาลัยดนตรีเบิร์กลีในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เขาออกซิงเกิลแรก "เดอะวอลล์" ในปี 2021 นอกจากนี้ เขายังปรากฏตัวเป็นนักแสดงประกอบในซีรีส์ทางโทรทัศน์ของอเมริกาเรื่อง ยูโฟเรีย
ในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2024 ได้มีประกาศว่าอีวานจะเป็นตัวแทนของไซปรัสในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2025
การเป็นศิลปิน.
ผลงานศิลปะของเอวานได้รับการกล่าวขานว่า "ได้รับแรงบันดาลใจจากทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่สโตรเม ไปจนถึงไมเคิล แจ็กสันและเรเกตอน"
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 12 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 36 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยเขตดุสิต (ยกเว้นแขวงสี่แยกมหานาคและแขวงสวนจิตรลดา)
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยเขตพระนคร, เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย, เขตปทุมวัน, เขตบางรัก และเขตสัมพันธวงศ์
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยเขตพญาไท และเขตดุสิต (เฉพาะแขวงสี่แยกมหานาคและแขวงสวนจิตรลดา)
เขตเลือกตั้งที่ 4.
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยเขตพระโขนง (ยกเว้นแขวงคลองตันและแขวงสวนหลวง) และเขตลาดกระบัง
เขตเลือกตั้งที่ 5.
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยเขตห้วยขวาง และเขตพระโขนง (เฉพาะแขวงคลองตันและแขวงคลองเตย)
เขตเลือกตั้งที่ 6.
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยเขตยานนาวา
เขตเลือกตั้งที่ 7.
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยเขตบางเขน
เขตเลือกตั้งที่ 8.
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยเขตบางกะปิ, เขตหนองจอก และเขตมีนบุรี
เขตเลือกตั้งที่ 9.
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยเขตธนบุรี และเขตคลองสาน
เขตเลือกตั้งที่ 10.
เขตการเลือกตั้งที่ 10 ประกอบด้วยเขตบางขุนเทียน และเขตราษฎร์บูรณะ
เขตเลือกตั้งที่ 11.
เขตการเลือกตั้งที่ 11 ประกอบด้วยเขตบางกอกน้อย และเขตตลิ่งชัน
เขตเลือกตั้งที่ 12.
เขตการเลือกตั้งที่ 12 ประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ, เขตบางกอกใหญ่ และเขตหนองแขม
พระราชวังเขียว

พระราชวังเขียว (มองโกล: ᠨᠣᠭᠣᠭᠠᠨ ᠣᠷᠳᠣᠨ "Nogoon Ordon", Green Palace) เป็นพระราชวังฤดูหนาวของบ็อกด์ ข่าน ผู้นำมองโกเลีย ตั้งอยู่ในกรุงอูลานบาตาร์ ปัจจุบันภายในเปิดเป็น พิพิธภัณฑ์วังบ็อกด์ ข่าน (Bogd Khan Palace Museum) ในส่วนของอาคารพระราชวังฤดูหนาว ภายในถือเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีของสะสมมากที่สุดแห่งหนึ่งในมองโกเลีย และอาคารนี้เป็นอาคารเดียวจากวังสี่หลังของบกด์ ข่าน ที่ยังหลงเหลือถึงปัจจุบัน
ในอดีต ราชธานีของมองโกเลีย อีฮ์ฮุรี เป็นที่ตั้งของวังและที่พำนักของขุนนางมากมาย กระจุกอยู่ในบริเวณที่เรียกว่า อนด์กีนซุร์กีนนูทัก ("Öndgiin sürgiin nutag") โดยบ็อกด์ ข่าน มีวังหลวงสี่แห่งหลักด้วยกัน ประกอบด้วยวังเหลือง (ᠰᠢᠷ᠎ᠠ ᠣᠷᠳᠣᠨ "Shar ordon") เป็นที่พำนักหลัก, วังฤดูร้อนชื่อเอร์ดมีนดาไลบูยันช็อลกันซุม ("Erdmiin dalai buyan chuulgan süm") หรือ บ็อกด์ ฮานี เซรุนอ็อร์ด ("Bogd khaanii serüün ord") อีกสองวังคือ วังขาว ("Tsagaan süm", or "Gьngaa dejidlin") และวังพระนโรฑากิณี ("Naro Kha Chod süm") โดยบางวังสร้างไว้สำหรับใช้งานทางศาสนา
พระราชวังเขียวเป็นหนึ่งในไม่กี่โบราณสถานที่รอดพ้นจากการทำลายโดยกองทัพโซเวียตและมองโกลสมัยคอมมิวนิสต์ กระนั้นก็ตาม สิ่งปลูกสร้างอีกหลายหลังในส่วนตะวันออกและตะวันตกของวังถูกทำลาย เหลือเพียงแต่สิ่งปลูกสร้างในส่วนตรงกลางเท่านั้น
ปัจจุบัน สิ่งปลูกสร้างที่ยังเหลือในวังประกอบด้วยพระราชวังฤดูหนาว, ประตูสันติสุข, ศาลาพักร้อน และวิหารหกหลัง ภายในจัดแสดงงานพุทธศิลป์ จารึก และทังกา รวมแล้วมีสิ่งปลูกสร้าง 20 หลังในวังในปัจจุบัน ในส่วนพิพิธภัณฑ์มีของจัดแสดง 8,600 ชิ้น และมีผู้เข้าชมปีละ 40,000 คน ในบรรดาของที่จัดแสดงเป็นข้าวของอขงบ็อกด์ ข่าน เช่น บัลลังก์และเตียงบรรทม งานศิลปะ สัตว์สตัฟฟ์ และเกอร์ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษสำหรับการเฉลิมฉลอง ทั้งหมดเป็นของสะสมส่วนตัวของบ็อกด์ ข่าน, เครื่องเพชรประดับช้างสัตว์เลี้ยงของข่าน และรองเท้าบู๊ตคู่หนึ่งที่ข่านได้รับพระราชทานมาจากซาร์ นิโกลัสที่สอง แห่งรัสเซีย
วัดถึด่าม

วัดถึด่าม  เป็นวัดพุทธตั้งอยู่บนถนนถึดั่ม เขตเจื่องอัน เว้ ประเทศเวียดนาม สร้างขึ้นโดยพระพุทธาจารย์เถี่ยน ทิก มิญ เหื่อง ผู้เป็นลัมเท้เซ็น (Lâm Tế Zen) ลำดับที่ 34 วัดสร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 17 ในรัชสมัยของขักรพรรดิเลอ ฮี ทง ในเวลานั้น วัดนี้ยังมีชื่อว่า วัดอั๊นตน (Ấn Tôn Temple) ในปี 1841 จักรพรรดิเถี่ยว จิ มีรับสั่งมห้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ วัดนี้เป็นหนึ่งในสามวัดหลวงของราชวงศ์เหงียนในเมืองเว้
ในปี 1951 มีการจัดงานพบปะระหว่างพระสงฆ์ 51 รูปสำคัญจากทั่วประเทศเวียดนาม และจากหกกลุ่ม เพื่อตั้งองค์การพุทธศาสนาขึ้นสำหรับเวียดนาม โดยได้เลือกทิก ทิญ เคี๊ยต เป็นผู้นำพุทธศาสนาในเวียดนามรูปแรก ในการพบปะนี้ยังเป็นครั้งแรกที่ธงฉัพพรรณรังสีถูกชักขึ้นในพื้นที่วัด
ในปี 1968 วัดได้รับความเสียหายอย่างหนักระหว่างการรุกวันเท็ตในสงครามเวียดนาม ความเสียหายบางส่วนในวัดยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน และในปี 1966 ได้มีการจัดสร้างพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ขึ้นประดิษฐานในวัดแทนที่องค์ซึ่งถูกทำลายไปในสมัยรัฐบาลโง ดิ่ญ เสี่ยม ซึ่งเกิดวิกฤตการณ์ชาวพุทธ ปัจจุบันวัดถึดั่มยังคงเปิดใช้งานเป็นวัดที่ประกอบศาสนากิจโดยมีพระสงฆ์จำพรรษาและยังคงเป็นที่ตั้งของสำนักงานพุทธศาสนาประจำจังหวัด
ทามกวาน

ทามกวาน (จื๋อฮ้าน: <templatestyles src="vi-nom/fonts.css" />三關) หรือ ทามมน (จื๋อฮ้าน: <templatestyles src="vi-nom/fonts.css" />三門) เป็นซุ้มทางเข้าออกที่เป็นเอกลักษณ์ของศาสนาพุทธแบบเวียดนาม ประกอบด้วยช่องทางเข้าออกสามช่อง โดยที่ช่องกลางใหญ่กว่าอีกสองช่องที่ขนาบข้างซึ่งมีขนาดเท่ากัน และนิยมสร้างรวมถึงในศาสนสถานของลัทธิขงจื๊อ, เต๋า, ศาสนาพื้นบ้าน และ คริสต์ ไปจนถึงเป็นซุ้มทางเข้าออกของสถานศึกษา อาคารบ้านเรือน และหมู่บ้านเป็นต้น
ทามกวานมีที่มาจากคติ "โลกทัศน์ทั้งสาม" ในศาสนาพุทธ อันประกอบด้วย ฮัวกวาน "hữu quan (有觀)", คงกวาน "không quan (空觀)" และ จุงกวาน "trung quan (中觀)" ซึ่งเป็นตัวแทนของทัศนะที่เป็นรูป (ของไม่จริง), ความว่างเปล่า (อนิตยะ) และ ตรงกลางระหว่างทั้งสอง บ้างอธิบายว่าทามกวานนี่แทนดวงมณีทั้งสามตามคติพระรัตนตรัย
ทามกวานมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่ส่งต่อมาจากจีน ซึ่งได้รับมาจากอินเดียผ่านเส้นทางสายไหม
สถาปัตยกรรมแอนดีสใหม่

แอนดีสใหม่ หรือ นีโอแอนเดียน  เป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่มีศูนย์กลางอยู่ในเอลอัลโต ประเทศโบลิเวีย ดังที่ปรากฏสร้างในแมนชั่นขนาดย่อมหรือโชเล็ต ("cholets") และโถงเต้นรำมากมายในเอลอัลโต สถาปนิกชาวโบลิเวีย เฟร็ดดี มามานี ถือว่าเป็นสถาปนิกแอนดีสใหม่คนที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด เขาเป็นวิศวกรโยธาที่เริ่มต้นด้วยการเป็นคนใช้แรงงานเมื่อสองทศวรรษก่อน และสร้างอาคารทรงแอนดีสใหม่มากกว่า 60 แห่งในเอลอัลโตนับตั้งแต่ปี 2005
นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม ปาโอลา โฟลเร็ซ (Paola Flores) ชี้ให้เห็นว่า "สิ่งปลูกสร้างแอนดีสใหม่ส่วนม่กก่อสร้างขึ้นนับตั้งแต่ประธานาธิบดี เอโว โมราเล็ซ ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งในปี 2006 โมราเล็ซเป็นชาวอัยมารา และเป็นผู้นำชาวชาติพันธุ์พื้นเมืองคนแรกของประเทศ การเฟื่องฟูขึ้นของสถาปัตยกรรมแอนดีสใหม่ประจวบเหมาะกับการเติบโตทางเศรษฐกิจพอสมควรควบคู่กับความเติบโตในความภาคภูมิใจในรากเหง้าความเป็นชาวอัยมารา" คำว่านีโอแอนเดียนเริ่มปรากฏใช้ครั้งแรกในวารสารสถาปัตยกรรมศาสตร์เพื่อใช้เรียกรูปแบบสถาปัตยกรรมของอาคารสถานทูตสหรัฐในลิมา ประเทศเปรู ผลงานออกแบบโดยอาร์กีเตโตนีกาในปี 1996 ซี่ง "ได้แรงบันดาลใจแทบจะโดยตรงจากประวัติศาสตร์เปรู และดัดแปลงมาจากสิ่งปลูกสร้างในโบราณสถานเช่นนครโบราณกุซโกและมาชูปิกชู" สำหรับผู้คนที่ไม่ได้มีพื้นหลังจากวัฒนธรรมแอนดีส เคยบรรยายถึงรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบแอนดีสใหม่ไว้ว่ามีสีสันสดใส, มีความ "ล้ำสมัย" และ "ฟังก์" (funky)
เฟร็ดดี มามานี (สถาปนิก)

เฟร็ดดี มามานี ซิลเว็ซเตร (อักษรโรมัน: Freddy Mamani Silvestre, เกิด 1 พฤศจิกายน 1971) เป็นสถาปนิกชาวโบลิเวียที่เรียนรู้สถาปัตยกรรมด้วยตนเอง เขาเป็นที่รู้จักจากการพัฒนารูปแบบสถาปัตยกรรมแอนดีสใหม่ ผลงานส่วนใหญ่ของเขาอยู่ในเอ็ลอัลโต
มามานีเกิดในกาตาวี และจบการศึกษาจาก Universidad Mayor de San Andres กับ Universidad Boliviana de Informática
รูปแบบสถาปัตยกรรมของเขาได้รับการบรรยายว่า "มีองค์ประกอบบางส่วนที่ถอดแบบมาจากศิลปกรรมแอนดีส มามานีเลือกใช้กากบาทแบบแอนดีสมาใช้ในการออกแบบของเขา"
เทวฆร

เทวฆร (อักษรเทวนาครี: देवघर, อักษรโรมัน: Deoghar หรือ Devaghar) เป็นเมืองสำคัญทางศาสนาฮินดูในรัฐฌารขัณฑ์ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากไพทยนาถมนเทียร หนึ่งใน 12 ชโยติรลิงค์ และเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอเทวฆร เทศมณฑลสันถัลปรรคนัส โดยมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับห้าของรัฐฌารชัณฑ์และเป็นจุดหมายปลายทางสำคัญสำหรับศาสนิกชนฮินดูโยเฉพาะผู้นับถือพระศิวะ
เอ็กโซติค ฟู้ด

บริษัท เอ็กโซติค ฟู้ด จำกัด (มหาชน) เป็นบริษัทที่ประกอบธุรกิจผลิตและจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ซอสปรุงรสและน้ำจิ้ม เครื่องแกง เครื่องประกอบอาหารไทย ผลิตภัณฑ์อาหารปรุงสำเร็จ เช่น แกงเขียวหวาน ต้มยำ ผัดไทย อาหารสำเร็จรูป และกึ่งสำเร็จรูป เช่น สินค้าในน้ำมันและน้ำเกลือ, ผักและผลไม้กระป๋อง, ผลิตภัณฑ์จากข้าว, ของแห้งและของดองต่างๆ มีสินค้าส่งออกกว่า 700 รายการ ซึ่งรวมถึงซอสศรีราชามากกว่า 40 รสชาติ โดยผลิตภัณฑ์ของบริษัทจำหน่ายภายใต้ตราสินค้า เช่น Exotic Food, Thai Pride และ Flying Goose เป็นต้น สินค้าที่ได้รับความนิยม ได้แก่ Sriracha Original, Sriracha Mayo, Sweet Chili Sauce และแบรนด์น้ำมะพร้าว Coco Loto
บริษัทฯ เริ่มจัดตั้งบริษัทชื่อ "บริษัท เอ็กโซติค ฟู้ด จำกัด" เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2542 ด้วยทุนจดทะเบียน 1 ล้านบาท เพื่อดําเนินธุรกิจผลิตและจําหน่ายผลิตภัณฑ์ประเภทซอส น้ำจิ้ม และเครื่องแกง ต่อมาเดือนตุลาคม พ.ศ. 2543 เริ่มลงทุนก่อสร้างโรงงานที่นิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี
เดือนธันวาคม พ.ศ. 2556 แปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "บริษัท เอ็กโซติค ฟู้ด จำกัด (มหาชน)"
หมู่ทะเลสาบโคกโย

หมู่ทะเลสาบโคกโย (Gokyo Lakes) เป็นหมู่ทะเลสาบไร้สารอาหารในอุทยานแห่งชาติสาครมาตา ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล ตั้งชื่อตามยอดเขาโคกโยรี ประกอบด้วยทะเลสาบหลักหกทะเลสาบโดยถือเป็นระบบทะเลสาบน้ำจืดที่อยู่สูงที่สุดในโลก ในหกทะเลสาบมีทะเลสาบโฐนักที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ในเดือนกันยายน 2007 โคกโยทั้งทะเลสาบและพื้นที่ชุ่มน้ำขนาดรวม ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่แรมซาร์
หมู่ทะเลสาบโคกโยตั้งอยู่ในเขตคณะกรรมการพัมนาหมู่บ้านขุมชุง อำเภอโสลุมขุมพุ เชตสาครมาตา บนชายฝั่งตะวันออกเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านโคกโย ระบบทะเลสาบโคกโยมีทะเลสาบอยู่ในระบบรวม 19 ทะเลสาบ รวมพื้นที่ และมีความสูงระหว่าง จากระดับน้ำทะเล พื้นที่ชุมน้ำมีอาณาเขตตั้งแต่ทุธโกสีซึ่งลงมาจากโชโอยู
เสือของทีพู

เสือของทีพู  หรือ เสือของฏิปปุ  เป็นออโตเมตอนจากศตวรรษที่ 18 ที่สร้างขึ้นให้กับทีพู สุลต่าน ผู้ปกครองราชอาณาจักรไมสูรุ (ปัจจุบันคือรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย) เสือของทีพูแสดงตุ๊กตาเสือขณะขย้ำชายชาวยุโรป โดยกลไกภายในทำให้แขนของชายชาวยุโรปขยับข้างหนึ่งและปล่อยเสียงร้องครวญออกมาจากปาก และเสียงคำรามจากปากเสือ นอกจากนี้ข้างตัวเสือยังมีแผ่นปิดที่เมื่อพับลงมาจะเปิดเผยให้เห็นคีย์บอร์ดไปป์ออร์แกนขนาดจิ๋วที่มีตัวโน๊ตดนตรี 18 ตัว
ออโรเมตอนนี้นำเอาสัญลักษณ์ประจำตัวของสุลต่านซึ่งคือเสือ เนื่องจากทีพู สุลต่าน เลือกใช้เสือเป็นตราประจำตัวมาอย่างเป็นระบบ ทั้งที่ปรากฏตามอาวุธส่วนตัว บนเครื่องแบบทหารส่วนตัว ไปจนถึงใช้ประดับภายในวังของตนเอง การนำเสือนี้มาขย้ำเหยื่อในชุดอย่างยุโรปแสดงให้เห็นถึงความรังเกียจต่อศัตรูของเขา ซึ่งคือชาวอังกฤษจากบริษัทอินเดียตะวันออก เสือของทีพูนี้ได้มาจากวังฤดูร้อนของเขาเมื่อครั้งกองทัพของบริษัทอินเดียตะวันออกเข้ายึดครองราชธานีของไมสูรุในปี 1799 กัฟเวิร์นเนอร์เจเนรอล ลอร์ดมอร์นิงทัน ส่งเสือของทีพูกลับไปยังอังกฤษโดยตั้งใจจะให้ไปจัดแสดงในหอคอยลอนดอน เสือของทีพูนำมาจัดแสดงสู่สาธารณชนเป็นครั้งแรกในปี 1808 ที่อีสต์อินเดียเฮาส์ และต่อมาได้ส่งมอบให้เป็นของสะสมของพิพิธภัณฑ์วิคทอเรียแอนด์อัลเบิร์ตในปี 1880 ปัจจุบัน เสือของทีพูจัดแสดงในนิทรรศการถาวรว่าด้วยจักรวรรดิอังกฤษในอินเดีย
เสือของทีพูเป็นหนึ่งในชิ้นงานเชิงเสียดสีของสุลต่านที่สร้างขึ้นเพื่อแสดงภาพชาวยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวอังกฤษ ถูกโจมตีโดยเสือหรือช้าง หรือถูกประหารชีวิต ทรมาน หรือทำให้อับอาย มีอีกหลายภาพที่สุลต่านรับสั่งให้วาดขึ้นเพื่อประดับผนังภายนอกของบ้านเรือนในถนนสายหลักของศรีรังคปัฏฏณะ ราชธานีของสุลต่าน ในเวลานั้น สุลต่านมีความ "ใกล้ชิด" กับฝรั่งเศสซึ่งในเวลานั้นกำลังทำสงครามกับอังกฤษเช่นกัน ช่างศิลป์ชาวฝรั่งเศสบางคนที่เดินทางมายังราชสำนักของสุลต่านเป็นไปได้ว่ามีส่วนช่วยในการออกแบบสร้างกลไกภายในเสือของทีพูนี้
เชื่อกันว่าการออกแบบเสือของทีพูนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากการเสียชีวิตในปี 1792 ของบุตรชายของนายพลเซอร์เฮกเตอร์ มุนโร ผู้นำกองพันหนึ่งในการยุทธ์ที่พอร์โทโนโว (หรือปารังคิเปฏไฏ) ในปี 1781 ที่ซึ่งอังกฤษมีชัยชนะเหนือไฮเตอร์ อะลี บิดาของทีพู สุลต่าน เฮกเคอร์ ซัทเทอร์แลนด์ มุนโร (Hector Sutherland Munro) เป็นนักเรียนนายร้อยของบริษัทอินเดียตะวันออกวัย 17 ปี บุตรชายของเซอร์เฮกเตอร์ มุนโร ขณะเขากำลังเดินทางไปมัทราส ได้ถูกเสือโจมตีจนเสียชีวิตในวันที่ 22 ธันวาคม 1792 ขณะออกล่าสัตว์บนเกาะสาครในอ่าวเบงกอล
หมู่ประติมากรรมโดยกอนสตันติน บรึงกุช ที่ตือร์กูฌิว

หมู่ประติมากรรมโดยกอนสตันติน บรึงกุช ที่ตือร์กูฌิว (Sculptural Ensemble of Constantin Brâncuși at Târgu Jiu) เป็นประติมากรรมสามชิ้นในเมืองตือร์กูฌิว เทศมณฑลกอร์ฌ ประเทศโรมาเนีย ที่สร้างขึ้นโดยประติมากรชาวโรมาเนีย กอนสตันติน บรึงกุช เพื่อระลึกถึงวีรชนชาวโรมาเนียที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ประติมากรรมสามชิ้นนี้ได้แก่ โต๊ะเงียบสงัด (มาซา เตอเชรีย์; "Masa tăcerii"), ประตูจูบ (โปอาร์ตา เซอรูตูลุย; "Poarta sărutului") และ เสานิรันดร์ (โกโลอานา อินฟีนีตูลุย; "Coloana Infinitului") ซึ่งตั้งเรียงกันบนเส้นตัดความยาส 1.3 กิโลเมตร เรียงลำดับจากตะวันตกไปตะวันออก หมู่ประติมากรรมนี้ถือเป็นหนึ่งในประติมากรรมกลางแจ้งที่สำคัญของศตวรรษที่ 20 และได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 2024.
อนุสรณ์สถานแห่งนี้สันนิบาตสตรีกอร์ฌแห่งชาติ ("National League of Gorj Women") เป็นผู้ว่าจ้างศิลปิน บรึงกุช ออกแบบ เพื่อระลึกถึงทหารที่เสียชีวิตขณะต่อสู้เพื่อรักษาตือร์กูฌิวในปี 1916 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บรึงกุช ซึ่งในเวลานั้นอาศัยอยู่ในปารีสตกลงรับออกแบบอนุสรณ์สถานนี้ในปี 1935 โดยปฏิเสธไม่ขอรับค่าจ้างออกแบบ
"เสานิรันดร์".
"เสานิรันดร์" (โกโลอานา อินฟีนีตูลุย; "Coloana Infinitului") เป็นประติมากรรมชิ้นสำคัญในสามชิ้นนี้ โดยสร้างขึ้นเป็นภาพแทนความเสียสละอันไม่สิ้นสุดของทหารโรมาเนีย ประกอบด้วยชิ้นรูปสี่เหลี่ยมรอมบอยด์ 15 ชิ้นต่อเรียงกัน โดยชิ้นบนสุดเป็นชิ้นที่ 16 มีขนาดแค่ครึ่งเดียวของชิ้นอื่น สื่อถึงความไม่สิ้นสุดเป็นนิรันดร์ บรึงกุชได้ทดลองกับงานศิลปะรูปแบบนี้มาตั้งแต่ปี 1918 โดยมีชิ้นวานคล้ายกันทำจากไม้โอ๊กเป็นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนิวยอร์กซิตี ชิ้นงานที่จัดแสดงที่ตือร์กูฌิวนี้สร้างขึ้นที่เวิร์กช็อปกลางในเปโตรชาน ("Atelierele Centrale Petroșani") และประกอบกันโดยวิศวกร ชเตฟาน เจออร์เจสกู-จอร์ฌัน (Ștefan Georgescu-Gorjan, 1905–1985) มิตรสหายของบรึงกุช แล้วเสร็จในวันที่ 27 ตุลาคม 1938 มีความสูงรวม 29.3 เมตร 
ในทศวรรษ 1950s รัฐบาลคอมมิวนิสต์โรมาเนียมีแผนจะทำลายประติมากรรมชิ้นนี้ทิ้ง และนำเอาเหล็กที่ได้ไปใช้งานใหม่ กระนั้นแผนการนี้ไม่ได้ปฏิบัติจริง หลังการปฏิวัติโรมาเนียในปี 1989 ซึ่งโค่นล้มรัฐบาลคอมมิวนิสต์ ประติมากรรมที่ตือร์กูฌิวกลับมาได้รับความสนใจใหม่อีกครั้ง โดยเฉพาะเสานิรันดร์ซึ่งในเวลานั้นหลังถูกละเลยมาหลายปีเริ่มบิดงอ มีการสึกหรอจากสนิม ในปี 1966 เสานี้ถูกขึ้นทะเบียนเวิลด์มอนิวเมนต์วอชต์โดยเวิลด์มอนิวเมนต์ฟันด์ การบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในระหว่างปี 1998 ถึง 2000 ด้วยความร่วมมือระหว่างรัฐบาลโรมาเนีย เวิลด์มอนิวเมนต์ฟันด์ ธนาคารโลก และหน่วยงานอื่น ๆ ทั้งในและนอกโรมาเนีย
กอนสตันติน บรึงกุช

กอนสตันติน บรึงกุช (19 กุมภาพันธ์ 1876 – 16 มีนาคม 1957) เป็นประติมากร, จิตรกร และช่างภาพชาวโรมาเนีย ผู้มาประสบความสำเร็จทางศิลปะในฝรั่งเศส เขาได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในประติมากรที่ทรงอิทธิพลที่สุดของคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มศิลปะนวยุคนิยม รวมถึงได้รับการเรียกขานให้เป็นผู้อุปถัมภ์แห่งประติมากรรมสมัยใหม่ เขาจบการศึกษาจากบูคาเรสต์, มิวนิก และท้ายที่สุดจากเอกอลเดโบซาร์ในปี ค.ศ. 1907 งานศิลปะของเขามุ่งเน้นที่การใช้เส้นเรขาคณิตที่เรียบง่ายและสมดุลผ่านวัสดุ ประกอบกับแนวคิดสัญลักษณ์นิยม และศิลปะแสดงลักษณ์ บรึงกุชได้รับแรงบันดาลใจมาจากวัฒนธรรมนอกยุโรป ทั้งจากลัทธิเอ็กซอติก, คตินิยมแบบดั้งเดิม เช่นเดียวกับปอล โกแก็ง, ปาโบล ปิกาโซ, อ็องเดร เดอแร็ง นอกจากนี้เขายังได้รับอิทธิพลจากศิลปกรรมพื้นบ้านของโรมาเนีย ซึ่งมีที่มาย้อนไปได้ถึงธรรมเนียมไบแซนไทน์ และไดอะไนเซียน
ตือร์กูฌิว

ตือร์กูฌิว (ฮังการี: Zsilvásárhely) เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของเทศมณฑลกอร์ฌ ในภูมิภาคออลเตเนีย ประเทศโรมาเนีย ตั้งอยู่ทางใต้ของเขาคาร์เพเทีย บนชายฝั่งแม่น้ำฌิว ประกอบด้วยแปดเขตการปกครอง คือ เบอร์เซช (Bârsești), ดรือโกอีย์น (Drăgoieni), เยซูเรน (Iezureni), โปลาตา (Polata), เปรอัฌบามาเร (Preajba Mare), รอมาเนชต์ (Romanești), สลอบอเซีย (Slobozia) และ อูร์ซัช (Ursați)
ตือร์กูฌิวเป็นที่ตั้งของหมู่ประติมากรรมสำคัญผลงานของกอนสตันติน บรึงกุช ซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2024
ชื่อของเมืองได้มาจากแม่น้ำฌิวซึ่งไหลผ่านเมือง ในอดีตเมืองนี้เริ่มต้นเป็นหมู่บ้านชาวดาเกีย หลังชาวโรมันพิชิตดินแดนออลเตเนียได้ในปี 101-102 ได้มีการสร้างถนนเชื่อมต่อกับดินแดนอื่นของโรมมายังที่นี่ ในทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองในปัจจุบันมีการขุดค้นทางโบราณคดีพบโมเสก เหรียญ เซรามิก อิฐจากสมะยโรมัน ไปจนถึงทางรอวีนารี ทั้งหมดนี้สนับสนุนข้อเสนอที่ว่าตือร์กูฌิวเป็นเมืองค้าขาย ("วีกุส") ในสมัยจักรวรรดิโรมัน เชื่อมต่อแถบแม่น้ำดานูบและทรานซิลวาเนียเข้าด้วยกัน
เมืองลับแล (ละครโทรทัศน์)

เมืองลับแล  เป็นละครโทรทัศน์ไทยปี 2567 จากการกำกับของชาติชาย เกษนัส ผู้กำกับละครเรื่องจากเจ้าพระยาสู่อิรวดี นำแสดงโดยปิยธิดา มิตรธีรโรจน์, เพียงฟ้า ยากานิกิ, ภัทรวรินทร์ ทิมกุล, มะลิมาริสา ฮิวส์, นภัสกร มิตรธีรโรจน์, ภัทร์ไพบูลย์ โอภาสสุวรรณ, ศดานนท์ ดุรงคเวโรจน์, พิจิกา จิตตะปุตตะ, นรินทร ณ บางช้าง และขวัญเรือน โลหากาศ ออกอากาศทางช่องเวิร์คพอยท์ ทุกวันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น. (เวลามาตรฐานไทย) ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2567 และยังสตรีมบนเน็ตฟลิกซ์แบบย้อนหลังในเวลา 22.00 น. ของวันเดียวกัน
เนื้อเรื่อง.
"เมืองลับแล" บอกเล่าเรื่องราวของ ซอมพอ (เพียงฟ้า ยากานิกิ) ลูกสาวของ แม่เมืองบัว (ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์) เจ้าเมืองลับแล ที่ออกเดินทางพร้อมกับเพื่อนรักอย่าง กาหลา (มะลิมาริสา ฮิวส์) ลูกสาวของ แม่คุ้มอังกาบ (ภัทรวรินทร์ ทิมกุล) แม่ทัพใหญ่ของเมืองลับแล หลังจากได้รับการคัดเลือกเพื่อทำพิธีล่าผู้มาร (ผู้ชาย) คือการตั้งครรภ์กับผู้ชายแล้วกลับมาคลอดลูกสาวเพื่อเป็นประชากรรุ่นถัดไปของเมืองลับแล แต่ความลับของกาหลาที่ซอมพอยังไม่รู้นั่นก็คือกาหลาแอบรักซอมพอเกินคำว่าเพื่อนมานานแล้ว
ที่โลกภายนอกซอมพอได้พบกับ แชน (ภัทร์ไพบูลย์ โอภาสสุวรรณ) หนุ่มนักสำรวจเส้นทางรถไฟลูกชายของ หลวงมิตรไพรี (นภัสกร มิตรธีรโรจน์) แม่ทัพสยามที่กำลังยกทัพปราบปรามพวกกบฏเงี้ยวซึ่งเขามีความหลังบางอย่างกับเมืองลับแล ในระหว่างที่แชนเดินทางมาพร้อมกับคณะสำรวจเส้นทางเพื่อสร้างทางรถไฟ ทางด้านการหลาได้พบกับ มิน (ศดานนท์ ดุรงคเวโรจน์) หนุ่มเงี้ยวที่ทำหน้าที่เป็นสายคอยส่งข่าวของกองทัพสยามให้กับพวกเงี้ยว ทั้งสองคนทำพิธีสำเร็จแต่ก็ทำให้ซอมพอหลงรักแชนอย่างจริงจัง สร้างความไม่พอใจให้กับกาหลา ขณะที่มินเมื่อรู้ว่ากาหลามาจากเมืองลับแลก็หวังจะตามเธอเข้าไปเพื่อขโมยขมิ้นทองคำ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเมืองลับแลเพื่อนำไปขายซื้ออาวุธให้พวกกบฏสู้กับพวกสยาม
ภายในเมืองลับแล แม่คุ้มอังกาบก็ได้ล่วงรู้ความลับของแม่เมืองบัว ว่า ความดี ศีลธรรม ทั้งหลายที่ใช้ปกครองเมือง ล้วนเป็นเครื่องมือในการดำรง และสืบทอดอำนาจของตัวเอง จึงเริ่มคิดก่อกบฏ !
งานสร้าง.
ในวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ละครเรื่อง เมืองลับแล ได้จัดพิธีบวงสรวงเอาฤกษ์เอาชัยพร้อมกับละครอีก 3 เรื่อง 3 แนวคือเรื่องเถ้ากระดังงา ที่เตรียมออกอากาศต่อจากเมืองลับแล, เพลงลำคำเขื่อนแก้ว และแซดพาวเวอร์ ที่เวิร์คพอยท์สตูดิโอ
อู๋ รุ่ย

อู๋ รุ่ย (เสียชีวิต 202 ปีก่อนคริสตกาล) หรือหงอหยวย ผู้เป็น ฉางชาเหวินหวาง (長沙文王) เป็นขุนพลชาวจีนโบราณและผู้นำกบฏผู้ช่วยเหลือหลิว ปังในการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น อู๋ รุ่ยเป็นชาวไป่เยฺว่ เดิมเป็นนายอำเภอของอำเภอผัว ภายใต้ราชวงศ์ฉิน ภายหลังขึ้นมาเป็นอ๋องแห่งเหิงชานในช่วงการล่วงสลายของราชวงศ์ฉิน และได้รับการตั้งขึ้นเป็นอ๋องแห่งฉางชาในช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่น
ประวัติ.
อู๋ รุ่ยเป็นชาวไป่เยฺว่ เป็นบุตรชายของอู๋ เชิน #เปลี่ยนทาง "Wú Shēn") อดีตเสนาบดีกลาโหลม #เปลี่ยนทาง "ต้าซือหม่า" "dà sīmǎ", ตำแหน่งสูงสุดทางการทหาร) ของรัฐฉู่ ในยุคราชวงศ์จิ๋น อู๋ รุ่ยดำรงตำแหน่งนายอำเภอของอำเภอผัว (番) ซึ่งยังไม่เกิดน้ำท่วม อู๋ รุ่นมีชื่อเสียงในหมู่ชาวไป่เยฺว่ท้องถิ่น และเป็นที่รู้จักในนาม "เจ้านายแห่งผัว" #เปลี่ยนทาง หลังเฉิน เชิ่ง (陳勝) และอู๋ กว่าง (吳廣) เริ่มก่อการกำเริบต้าเจ๋อเซียงต่อต้านราชวงศ์ฉิน อู๋ รุ่ยจัดตั้งทัพชาวไป่เยว่และเข้าร่วมการก่อกบฏ ผู้ติดตามของอู๋ รุ่ยได้แก่เหมย์ เซฺวียน #เปลี่ยนทาง "Méi Xuān") และอิง ปู้ (英布) ผู้เป็นบุตรเขย ทั้งสองช่วยเหลือหลิว ปังและมีบทบาทสำคัญในการเอาชนะราชวงศ์ฉินและเซี่ยง ยฺหวี่
เมื่อ 206 ปีก่อนคริสตกาล อู๋ รุ่ยได้รับการตั้งขึ้นเป็นอ๋องแห่งเหิงชาน #เปลี่ยนทาง "เหิงชานหวาง" "Héngshān wáng") โดยเซี่ยง ยฺหวี่ ในฐานะหนึ่งในสิบแปดอ๋องภายใต้ "ซีฉู่ป้าหวาง" (ไซฌ้อปาอ๋อง คือเซี่ยง ยฺหวี่) เมื่อ 202 ปีก่อนคริสตกาล หลังชัยชนะของหลิว ปังในยุทธการที่ไกเซี่ย อู๋ รุ่ยพร้อมด้วยอ๋องคนอื่น ๆ ที่ภักดีต่อหลิว ปังเสนอกับหลิว ปังให้ขึ้นรับตำแหน่งจักรพรรดิ หลังการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น อู๋ รุ่ยได้รับการตั้งขึ้นเป็นอ๋องแห่งฉางชา (長沙王 "ฉางชาหวาง") อู๋ รุ่ยถึงแก่กรรมไม่นานหลังไปถึงหลินเซียง (臨湘; ปัจจุบันคือนครฉางชา) นครหลวงของราชรัฐฉางชา
สิ่งสืบเนื่อง.
ศพของอู๋ รุ่ยได้รับการฝังใกล้กับฉางชา หลังการถึงแก่กรรม ราชรัฐก็สืบทอดมายังบุตรชายคืออู๋ เฉิน #เปลี่ยนทาง "Wú Chén") ผู้สืบเชื้อสายของอู๋ รุ่ยให้เกียรติแก่อู๋ รุ่ยด้วยสมัญญานามว่าเหวินหวาง (文王) เชื้อสายของอู๋ รุ่ยเป็นเชื้อสายเดียวในหมู่อ๋องที่ไม่ใช่ตระกูลหลัวที่อยู่รอดมาได้หลังจากรัชสมัยของหลิว ปัง
ในช่วงต้นยุคสามก๊ก สุสานของอู๋ รุ่ยถูกขุดเพื่อนำวัสดุมาใช้สร้างศาลของซุนเกี๋ยน ศพของอู๋ รุ่ยยังคงมีสภาพดี จนภายหลังมีผู้เข้าร่วมขุดสุสานคนหนึ่งบอกกับงอก๋ง #เปลี่ยนทาง "อู๋ กาง" "Wú Gāng") ซึ่งเวลานั้นเป็น "นายกองพันลำมัน" #เปลี่ยนทาง "หนานหมานเซี่ยวเว่ย์" "Nánmán xiàowèi") และเป็นผู้สืบเชื้อสายของอู๋ รุ่ย ว่าตัวงอก๋งมีหน้าตาคล้ายกับบรรพบุรุษเป็นอย่างมาก
จวนกี๋

จวนกี๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 258) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉฺวียน จี้  เป็นขุนนางของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ.
จวนกี๋เป็นชาวอำเภอเจียนต๋อง (錢唐縣 "เฉียนถางเซี่ยน") เมืองง่อกุ๋น (吳郡 "อู๋จฺวิ้น") ซึ่งปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง เป็นบุตรชายของจวนเสียงขุนนางของรัฐง่อก๊กตำแหน่งเสนาบดีพิธีการ (太常 "ไท่ฉาง") มารดาของจวนกี๋เป็นพี่สาวของซุนจุ๋นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งง่อก๊ก และเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิมผู้สืบทอดอำนาจจากซุนจุ๋น จวนกี๋มีพี่สาวหรือน้องสาวคือเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (全惠解) เป็นจักรพรรดินีแห่งง่อก๊กและเป็นพระมเหสีของซุนเหลียงจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งง่อก๊ก จวนกี๋จึงเป็นพระเทวัน (พี่เขยหรือน้องเขย) ของซุนเหลียง จวนกี๋รับราชการในราชสำนักง่อก๊กในตำแหน่งเจ้าพนักงานสำนักประตูเหลือง (黃門侍郎 "หฺวางเหมินชื่อหลาง")
ในปี ค.ศ. 258 จักรพรรดิซุนเหลียงทรงวางแผนร่วมกับจวนกี๋, กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน) พระเชษฐภคินี และขุนพลเล่าเสง (劉丞 "หลิว เฉิง") คิดการจะโค่นอำนาจของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซุนหลิม ซุนหลิมตรัสกับจวนกี๋ว่า "ซุนหลิมผูกขาดอำนาจและดูถูกตัวเรา ก่อนหน้านี้เราสั่งให้มันเร่งขึ้นบกไปสนับสนุนต๋องจูและคนอื่น ๆ แต่มันกลับอยู่ในทะเลสาบและไม่ยอมขึ้นบก แล้วยังใส่ร้ายจูอี้ ฆ่าขุนนางผู้มีความชอบโดยพลการและไม่ถวายฎีกาเสียก่อน มันสร้างเรือนอยู่ด้านใต้ของสะพานไม่ยอมมาเข้าเฝ้า กระทำตามอำเภอใจอย่างไร้ยางอาย เราไม่อาจทนได้ บัดนี้เราตัดสินใจจะกำจัดมัน บิดาของท่านเป็นแม่ทัพคุมทัพกลาง ท่านจงบอกเขาให้ลอบจัดทัพ ตัวเราจะขึ้นไปยังปลายสะพาน นำทหารม้ารักษาการณ์ โอบล้อมซ้ายขวาล้อมเรือนของซุนหลิม จากนั้นจึงออกพระราชโองการให้ยุบกองกำลังใต้บังคับบัญชาของซุนหลิมทั้งหมด ทหารเหล่านั้นจะต้องถูกรวมเข้าเป็นของเรา ท่านจะต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ประกาศพระราชโองการให้บิดาของท่าน แต่อย่าให้มารดาของท่านรู้ สตรีไม่ควรล่วงรู้การใหญ่ และมารดาท่านยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิมด้วย หากเรื่องนี้รั่วไหล จะเป็นภัยต่อเราไม่น้อยเลย"
จวนกี๋รับราชโองการและแจ้งเรื่องนี้กับจวนเสียงผู้บิดา แต่จวนเสียงไม่รอบคอบและบอกเรื่องนี้กับภรรยาของตนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิม ภรรยาของจวนเสียงแอบส่งคนไปแจ้งซุนหลิมทำให้แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงสั่งให้จับกุมจวนเสียงและนำทหารของตนเข้าล้อมพระราชวัง ซุนเหลียงทรงตำหนิมเหสีเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (บุตรสาวของจวนเสียง) ว่า "พ่อของเจ้าโง่เขลา ทำการใหญ่เราเสียหมด!" จากนั้นมีรับสั่งเรียกตัวจวนกี๋มาเข้าเฝ้า จวนกี๋ทูลว่า "บิดาของกระหม่อมรับพระราชโองแต่ไม่รอบคอบ กระหม่อมทำให้ฝ่าบาทล้มเหลว ไม่มีหน้ามาเข้าเฝ้าฝ่าบาทอีกต่อไป!" จากนั้นจวนกี๋ก็ฆ่าตัวตาย
อัครา พรหมเผ่า

อัครา พรหมเผ่า (เกิด 9 เมษายน พ.ศ. 2515) เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร และอดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา เป็นน้องชาย ธรรมนัส พรหมเผ่า อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ประวัติ.
อัครา เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2515 ที่ บ้านท่ากลอง หมู่ที่ 1 อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา มีพี่ชาย 1 คน คือร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ 
สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี จากคณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง และคณะบริหารธุรกิจ TAFE Sydney Institute ในซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย และสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโท ในหลักสูตรศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์การเมือง จากคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
การทำงาน.
อัคราเคยทำงานในองค์การภาคเอกชนหลายแห่ง โดยเคยเป็นประธานกรรมการ บริษัท เดอร์ เมซ (ไทยแลนด์) จำกัด, หุ้นส่วนผู้จัดการ ห้างหุ้นส่วนจำกัด สุวรรณเภรี, ที่ปรึกษาบริษัทในเครือธรรมนัส กรุ๊ป, ผู้จัดการทั่วไป บริษัท สบายใจมาร์เก็ต จำกัด เป็นต้น
งานการเมือง.
ส่วนท้องถิ่น.
อัคราเคยดำรงตำแหน่งสำคัญในองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา โดยเป็นรองนายก อบจ. ถึง 2 สมัย ก่อนจะได้รับเลือกตั้งเป็นนายก อบจ. ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 ที่ลงสมัครในนามกลุ่มฮักพะเยา โดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคพลังประชารัฐในขณะนั้น ก่อนจะลาออกเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2567 เพื่อขึ้นไปทำงานการเมืองในระดับประเทศ ถึงแม้พรรคเพื่อไทยจะวางตัวอัคราให้เป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งนายก อบจ.พะเยา ต่ออีก 1 สมัย ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา พ.ศ. 2567 แต่อัคราก็หันไปสนับสนุนผู้สมัครอีกคน คือ ธวัช สุทธวงค์ ให้ดำรงตำแหน่งแทน
ระดับประเทศ.
อัคราเคยดำรงตำแหน่งกรรมการยุทธศาสตร์ภาคเหนือของพรรคพลังประชารัฐ รวมถึงเป็นหนึ่งในคณะทำงานร่างนโยบายและยุทธศาสตร์ทางการเมือง และเป็นที่ปรึกษาให้กับร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า ผู้เป็นพี่ชาย ขณะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ต่อมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2567 อัคราได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 12 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 36 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 4 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยเขตดุสิต (ยกเว้นแขวงสี่แยกมหานาคและแขวงสวนจิตรลดา)
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยเขตดุลิต (เฉพาะแขวงสี่แยกมหานาคและแขวงสวนจิตรลดา), เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และเขตปทุมวัน
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยเขตพญาไท (เฉพาะแขวงสามเสนใน แขวงถนนเพชรบุรี และแขวงทุ่งพญาไท)
เขตเลือกตั้งที่ 4.
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยเขตพระโขนง (ยกเว้นแขวงคลองตันและแขวงสวนหลวง)
เขตเลือกตั้งที่ 5.
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยเขตห้วยขวาง, เขตพระโขนง (เฉพาะแขวงคลองตันและแขวงสวนหลวง) และเขตพญาไท (ยกเว้นแขวงสามเสนใน แขวงถนนเพชรบุรี และแขวงทุ่งพญาไท)
เขตเลือกตั้งที่ 6.
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยเขตยานนาวา
เขตเลือกตั้งที่ 7.
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยเขตบางเขน
เขตเลือกตั้งที่ 8.
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยเขตบางกะปิ, เขตมีนบุรี, เขตหนองจอก และเขตลาดกระบัง
เขตเลือกตั้งที่ 9.
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยเขตพระนคร, เขตสัมพันธวงศ์, เขตบางรัก และเขตคลองสาน
เขตเลือกตั้งที่ 10.
เขตการเลือกตั้งที่ 10 ประกอบด้วยเขตธนบุรี, เขตบางกอกใหญ่ และเขตราษฎร์บูรณะ
เขตเลือกตั้งที่ 11.
เขตการเลือกตั้งที่ 11 ประกอบด้วยเขตบางกอกน้อย และเขตตลิ่งชัน
เขตเลือกตั้งที่ 12.
เขตการเลือกตั้งที่ 12 ประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ, เขตหนองแขม และเขตบางขุนเทียน
แจ๋วเจอผี

แจ๋วเจอผี เป็นพ็อกเกตบุ๊กรวมเรื่องสั้นประเภทเรื่องผีจากประสบการณ์จริงของ แจ๋ว วรจักร อันเป็นนามปากกาของครูแจ๋ว-สง่า อารัมภีร ครูเพลงชื่อดังและศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (เพลงไทยสากล) ประจำปี พ.ศ. 2531 และบุคคลใกล้ชิด ตีพิมพ์ครั้งล่าสุดเป็นครั้งที่ 7 เมื่อปี พ.ศ. 2559 โดยสำนักพิมพ์บ้านบูรพาของ บูรพา อารัมภีร บุตรชายของครูแจ๋ว ส่วนภาพหน้าปกเป็นฝีมือการวาดของช่วง มูลพินิจ ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พ.ศ. 2556 นอกจากนี้ในเล่มยังได้มีการกล่าวถึงที่มาของเพลง น้ำตาแสงไต้ ที่ใช้ประกอบละครเวทีเรื่อง พันท้ายนรสิงห์
จวนเสียง

จวนเสียง (เสียชีวิต ค.ศ. 258) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉฺวียน ช่าง  ชื่อรอง จื่อเจิน  เป็นขุนนางและขุนพลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน บุตรสาวของจวนเสียงคือเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยเป็นจักรพรรดินีแห่งง่อก๊กและเป็นพระมเหสีของซุนเหลียงจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งง่อก๊ก
ประวัติ.
จวนเสียงเป็นชาวอำเภอเจียนต๋อง (錢唐縣 "เฉียนถางเซี่ยน") เมืองง่อกุ๋น (吳郡 "อู๋จฺวิ้น") ซึ่งปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง เกิดในตระกูลเดียวกันกับจวนจ๋อง
ในช่วงปลายรัชสมัยของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก พระองค์โปรดสนมพัวฮูหยินและซุนเหลียงพระโอรสองค์สุดท้อง กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน) พระธิดาของซุนกวนต้องการเอาใจซุนกวนรวมถึงแม่-ลูกพัวฮูหยินและซุนเหลียง จึงทูลแนะนำพระบิดาหลายครั้งให้จัดงานแต่งงานระหว่างซุนเหลียงและเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (全惠解) บุตรสาวของจวนเสียง ในปี ค.ศ. 250 ซุนกวนทรงปลดซุนโฮจากตำแหน่งรัชทายาท และตั้งซุนเหลียงขึ้นเป็นรัชทายาทแทน เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยจึงได้ขึ้นเป็นพระชายา
หลังจากที่ซุนเหลียงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 252 เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยได้ขึ้นเป็นจักรพรรดินี จวนเสียงได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองพันประตูเมือง (城門校尉 "เฉิงเหมินเซี่ยวเว่ย์") และได้รับการตั้งให้มีบรรดาศักดิ์ตูถิงโหว (都亭侯) ต่อมาได้รับการแต่งตั้งแทนที่เตงอิ๋นในตำแหน่งเสนาบดีพิธีการ (太常 "ไท่ฉาง") และขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 "เว่ย์เจียงจฺวิน") ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นหย่งผิงโหว (永平侯) และได้รับการตั้งให้เป็นผู้จัดการราชการของสำนักราชเลขาธิการ (錄尚書事 "ลู่ช่างชูชื่อ") มีหน้าที่ดูแลราชการโดยรวม คนในตระกูลจวน (全 "เฉฺวียน") ที่ได้รับบรรดาศักดิ์โหว (侯) มี 5 คน ล้วนเป็นผู้มีความโดดเด่นที่สุดในหมู่พระประยูรญาติฝ่ายมเหสีตั้งแต่เริ่มก่อตั้งรัฐง่อก๊กมา
ในปี ค.ศ. 258 จักรพรรดิซุนเหลียงทรงไม่พอพระทัยที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซุนหลิมผูกขาดอำนาจ จึงทรงวางแผนร่วมกับกิมก๋งจู๋พระเชษฐภคินีและขุนพลเล่าเสง (劉丞 "หลิว เฉิง") คิดการจะโค่นอำนาจของซุนหลิม พระองค์ยังทรงมีรับสั่งให้จวนกี๋บุตรชายของจวนเสียงให้ไปแจ้งกับจวนเสียงให้เข้าร่วมก่อการ แต่จวนเสียงเผลอเปิดเผยแผนการให้ภรรยา ภรรยาของจวนเสียงเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิม จึงส่งคนไปแจ้งซุนหลิมทำให้แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงนำทหารของตนเข้าจู่โจมและจับกุมจวนเสียงในเวลากลางคืน และส่งซุน เอิน (孫恩) น้องชายไปสังหารเล่าเสงนอกประตูชางหลง (蒼龍門 "ชางหลงเหมิน") จากนั้นจึงนำทหารเข้าล้อมพระราชวัง ปลดซุนเหลียงจากตำแหน่งจักรพรรดิลงเป็นอ๋องแห่งห้อยเข (會稽王 "ไคว่จีหวาง") และตั้งซุนฮิวผู้เป็นอ๋องแห่งลองเอี๋ย (琅邪王 "หลางหยาหวาง") ขึ้นครองราชย์ จวนเสียงถูกเนรเทศไปยังเมืองเลงเหลง (零陵郡 "หลิงหลิงจฺวิ้น") และถูกคนที่ซุนหลิมส่งมาลอบสังหารระหว่างทาง
ไมดลัง

ไมดลัง (อาหม: 𑜉𑜩𑜓𑜝𑜪) หรือ ไมดาม หรือ มอยด้ำ (อักษรโรมัน: Moidam หรือ maidam, เบงกอล: মৈদাম) เป็นเนินฝังศพแบบธรรมเนียมในศาสนาอาหม ไมดลังหลวงแห่งจาไรเทวได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2024 ไมดลังมักได้รับการเปรียบเปรยกับปีรามิดอียิปต์หรือสุสานหลวงของราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงในจีน ปัจจุบัน มีอยู่สี่เผ่าของอาหมที่ยังคงยึดถือปฏิบัติธรรมเนียมการสร้างไมดลัง ได้แก่ โมะหุง (Mo-Hung), โมะจาม (Mo-Cham), เจาดาง (Chaodang) และ โมะปลง (Mo-Plong)
พิธีศพของชาวไตส่วนใหญ่เช่นชาวอาหมตามธรรมเนียมดั้งเดิมนิยมใช้การฝังศพ ซึ่งต่างกันกับพิธีศพแบบธรรมเนียมฮินดูที่นิยมใช้การเผาศพ ดังนั้น นับตั้งแต่กษัตริย์แห่งอาหมรับศาสนาฮินดูมาปฏิบัติ ก็เปลี่ยนมาเป็นการฝังอัฐิของตนภายใต้ไมดลังแทน ชุมชนชาวอาหมในรัฐอัสสัมของประเทศอินเดียในปัจจุบันยังคงยึดถือการฝังศพเป็นส่วนสำคัญของธรรมเนียมปฏิบัติของตน ไมดลังมีความสัมพันธ์อย่างมากกับคติบูชาบรรพชนของอาหม และเทศกาลเมด้ำเมผี
โครงสร้างของไมดลังประกอบด้วยห้องใต้ดินหนึ่งห้องเป็นอย่างน้อย และมีโครงสร้างใหญ่รูปกรวยครอบทับ ปกคลุมด้วยเนินดินทรงครึ่งทรงกลม บนยอดเป็นศาลาแบบเปิดที่เรียกว่า โจวจาฬี ("chow chali") ส่วนที่ฐานมีกำแพงเตี้ยรูปแปดเหลี่ยมล้อมรอบ ความสูงของไมดลังขึ้นอยู่กับอำนาจอขงกษัตริย์ผู้สร้างไมดลังนั้น ๆ และส่วนมากไม่มีการระบุชื่อของกษัตริย์ที่สร้างหรือฝังร่างไว้ ยกเว้นแต่เพียงบางแห่ง เช่น ของคฑาธร สิงห์ และ รุทร สิงห์ ไมดลังขนาดใหญ่โตส่วนใหญ่มาจากศตวรรษที่ 17-18 ตามธรรมเนียมแล้ว ผู้จะกระทำการฝังร่างของกษัตริย์หรือราชินีอาหมได้จะต้องมาจากเผ่าตระกูล ฆรฟลิยะ (Gharphaliya) หรือ ลขูรขาน (Lakhurakhan) เท่านั้น สำหรับการก่อสร้างนั้นจะต้องใช้เจ้าหน้าที่พิเศษในตำแหน่ง จางรุง ฟูกาน (Chang-Rung Phukan) ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ของสถาปนิกในอาณาจักรอาหม เท่านั้น
คำว่าไมดลังเป็นรูปย่อยของคำภาษาไต-อาหม ว่า ฟราง ไม ดลัง (Phrang-Mai-Dam; หรือ ผรัง ไม ด้ำ) โดยคำว่า ฟราง ไม (Phrang-Mai; หรือ ผรัง ไม) แปลว่าการ “ฝังไว้” และ ดลัง (Dam; หรือ ด้ำ) แปลว่าคนเสียชีวิตหรือวิญญาณบรรพชน
ในระหว่างปี 2000-2002 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย สาขาคุวาหาฏี ได้ทำการขุดค้นไมดลังหมายเลขสองแห่งจาไรเทว ในศิวสาคร รัฐอัสสัม ซึ่งยังคงโครงสร้างของไมทลังอย่างดั้งเดิมอยู่ จากการขุดค้นนี้พบว่าห้องใต้ดินของไมดลังสร้างมาจากอิฐ และยังมีการพบรูบนเพดานซึ่งบ่งบอกว่าไมดลังนี้น่าจะโดนปล้นมาก่อนหน้าแล้ว กระนั้นภายในยังคงมีโบราณวัตถุมากมาย รวมถึงพบโครงกระดูกห้าร่าง ชิ้นส่วนงาช้างสำหรับเป็นเครื่องประดีบ ชิ้นส่วนไม้ โศไรที่ออกแบบเป็นรูปเสา แผ่นแสดงตราของราชวงศ์อาหมทำจากงาช้าง ประติมากรรมรูปช้าง นกยูง และดอกไม้ เป็นต้น ทั้งนี้กรมโบราณคดีไม่สามารถระบุอายุที่แน่ชัดของไมดลังนี้ได้ แต่คาดว่าเก่าแก่กว่าศตวรรษที่ 18 และเชื่อว่าเป็นไมดลังของกษัติรย์แห่งอาหม ปรมัตต์ สิงห์ หรือ ราเชศวร สิงห์
วอลเลย์บอล ซี วี.ลีก แชลเลนจ์

วอลเลย์บอล ซี วี.ลีก แชลเลนจ์  หรือที่รู้จักในชื่อ ซี วี.ลีก แชลเลนจ์  เป็นการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยทีมแชมป์จะได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันวอลเลย์บอล ซี วี.ลีก ปีถัดไป และทีมที่ได้อันดับสุดท้ายใน วอลเลย์บอล ซี วี.ลีก จะตกชั้นมาเล่นในวอลเลย์บอล ซี วี.ลีก แชลเลนจ์ ในปีถัดไป
ประวัติ.
ซี วี.ลีก ซึ่งเดิมเรียกว่า อาเซียนกรังด์ปรีซ์ จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2019 และมี 4 ชาติเข้าร่วม ได้แก่อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ไทยและเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2023 ประเทศอื่นๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นอกเหนือจากประเทศที่กล่าวถึงข้างต้นแสดงความสนใจที่จะเข้าร่วมการแข่งขันนี้
การจัดตั้ง ซี วี.ลีก แชลเลนจ์ ได้รับการประกาศในช่วงต้นปี ค.ศ. 2024 ซึ่งรวมถึงทีมชาติอื่น ๆ อีกสี่ทีมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (กัมพูชา ลาว มาเลเซีย และสิงคโปร์) การแข่งขันประเภทชายจะจัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2024 ในขณะที่การแข่งขันประเภทหญิงยังไม่ได้กำหนดไว้ ผู้ชนะของวอลเลย์บอล ซี วี.ลีก แชลเลนจ์ จะได้รับสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันซี วี.ลีก ครั้งต่อไป แทนที่ทีมที่ได้อันดับสุดท้ายในการแข่งขันซี วี.ลีก ครั้งล่าสุด
การเรียกร้องให้หยุดยิงในช่วงสงครามอิสราเอล-ฮะมาส

ในช่วงสงครามอิสราเอล–ฮะมาสปี ค.ศ. 2023 การเรียกร้องให้มีการหยุดยิงเป็นส่วนสำคัญในปฏิกิริยาระหว่างประเทศต่อความขัดแย้งนี้ หลายฝ่ายระหว่างประเทศเห็นความจำเป็นเร่งด่วนในการหยุดยิงเนื่องจากวิกฤตด้านมนุษยธรรมในฉนวนกาซาและจำนวนผู้เสียชีวิตที่เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการปิดล้อมและการรุกรานฉนวนกาซาของอิสราเอล ซึ่งผู้นำของบางประเทศในยุโรปที่โดยทั่วไปสนับสนุนอิสราเอลในความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์ เช่น ฝรั่งเศส, สเปน, โปรตุเกส และไอร์แลนด์ รวมถึงตุรกี, รัสเซีย, อียิปต์, กาตาร์ และซาอุดีอาระเบีย ต่างก็ได้เรียกร้องให้มีการหยุดยิง
การอภิปรายเกี่ยวกับผลกระทบและเวลาในการหยุดยิงกลายเป็นประเด็นสำคัญในกระแสการเมืองภายในของหลายประเทศ รวมถึงสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร ซึ่งรัฐบาลของทั้งสองประเทศได้เรียกร้องให้มี "หยุดยิงชั่วคราวเพื่อมนุษยธรรม" แทนการหยุดยิง ณ วันที่ 11 พฤศจิกายน นายกรัฐมนตรีอิสราเอล เบนจามิน เนทันยาฮู ยังคงปฏิเสธการเรียกร้องให้มีการหยุดยิง ขณะที่เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน โฆษกของกองกำลัง กองกำลังอัลกัสซัม ของฮะมาสได้เสนอที่จะวิกฤตการณ์ตัวประกันสงครามอิสราเอล-ฮะมาสปล่อยตัวตัวประกันชาวอิสราเอล 70 คน เพื่อแลกกับการสงบศึกและหยุดยิงเป็นเวลา 5 วัน
การตอบสนองในอิสราเอลและกาซา.
ในวันที่ 11 พฤศจิกายน นายกรัฐมนตรีอิสราเอล เบนจามิน เนทันยาฮู ยังคงปฏิเสธข้อเรียกร้องให้หยุดยิง ขณะที่ในวันที่ 13 พฤศจิกายน โฆษกของกลุ่มกองพลอัล-กัสซามของฮะมาสได้เสนอให้ปล่อยตัวตัวประกันชาวอิสราเอล 70 คนแลกกับการหยุดยิงและสงบศึกเป็นเวลา 5 วัน
เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2024 ฮะมาสยอมรับเงื่อนไขการหยุดยิงที่อียิปต์และกาตาร์เป็นคนกลางเจรจา
บุคคลสาธารณะที่เรียกร้องให้หยุดยิง.
นอกจากรัฐบาลแล้ว ยังมีบุคคลสาธารณะจำนวนมาก รวมถึงนักบันเทิงและนักการเมือง ที่เรียกร้องให้มีการหยุดยิงด้วย
นักแสดง.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
นักแสดงตลก.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ผู้กำกับภาพยนตร์.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
นักดนตรี.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
นักการเมือง.
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>