วิชิต ปานนท์

วิชิต หรือ เจ๊ก ปานนท์ (พ.ศ. 2495 - 26 สิงหาคม พ.ศ 2520) เป็นฆาตกร และผู้ข่มขืนเด็กชาวไทย ซึ่งถูกประหารชีวิตตามคำสั่งนายกรัฐมนตรีโดยอาศัยอำนาจมาตรา 21 ในข้อหาร่วมกันรุมโทรม และฆาตกรรม เด็กหญิงแข หรือวิภา ทับธานี อายุ 12 ปี ที่อำเภอบรรพตพิสัย เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2520
การก่อคดี.
วันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2520 วิชิตได้ไปสูบกัญชากับสุพงษ์ นิพนธ์ อายุ 16 ปี ลูกพี่ลูกน้องของเขา และสมพงษ์ บัวทอง อายุ 22 ปี หัวหน้าแก๊งค์เสพกัญชา ที่กระต็อบร้างในตำบลตาขีด อำเภอบรรพตพิสัย ซึ่งอยู่ในที่นาของไกร พวงทอง ปู่ของวิภาทับธานี หลังจากทั้งสามสูบกัญชาเสร็จ วิชิตกับสมพงษ์จึงไปจับปลากัดตามรอยตีนควายมากัดกัน ระหว่างนั้นสมพงษ์เห็นวิภา ทับธานี อายุ 12 ปีเดินจูงควายจากทุ่งนาผ่านมาหลังกระต็อบ เขาจึงชักชวนให้ฉุดเธอไปข่มขืน วิชิตเห็นด้วยกับสมพงษ์ สมพงษ์จึงใช้ปืนลูกซองขนาดพกพาจี้ให้วิภาเข้าไปในสวนกล้วยริมโพธิ์กระดึง จากนั้นทั้งสามได้จับมือและเท้าของวิภาแล้วขู่ไม่ให้ส่งเสียงร้อง แล้วผลัดกันข่มขืนกระทำชำเรา โดยสมพงษ์เป็นคนข่มขืนคนแรก แล้วตามด้วยสุชาติ และวิชิตข่มขืนเป็นคนสุดท้าย จนวิภาสลบ ทั้งสามกลัวว่าถ้าวิภาฟื้นขึ้นมาจะนำเรื่องไปบอกบิดามารดา สุชาติและสมพงษ์จึงใช้เชือกรัดคอวิภา โดยดึงปลายเชือกคนละข้าง ส่วนวิชิตเป็นคนกดขาไว้ เมื่อทั้งสามพบว่าวิภาเสียชีวิตแล้ว ทั้งสามจึงหลบหนีไป
การพบศพและการจับกุมวิชิตกับสุชาติ.
ในช่วงบ่าย จำรัส ทัพมณี บิดาของวิภา ยังไม่เห็นวิภากลับมาที่บ้านตั้งแต่เขาให้เธอนำควายออกไปเลี้ยงเวลาเมื่อเวลาประมาณ 10.00 น. เขาจึงออกจากบ้านไปตามหาวิภา ต่อมาเขาพบศพของวิภาอยู่ในดงกล้วยใกล้ทุ่งเลี้ยงควาย โดยสภาพศพของเธอนอนคว่ำหน้า และเปลือยท่อนล่าง มีเชือกล่ามควายมัดตามลำตัว และมัดอยู่รอบคอสองรอบ ในเวลา 14.30 น.จำรัสได้ไปแจ้งความกับร.ต.อ. วีระ รัตนประภา สวป. สถานีตำรวจภูธรอำเภอบรรพตพิสัย ร.ต.อ. วีระจึงรายงาน พ.ต.ท. บุญส่ง สมบุญศิริ รองผู้กำกับการ และพ.ต.ท.มนัส มรุตัณฑ์ สารวัตรใหญ่ พร้อมกับนำเจ้าหน้าที่ตำรวจรีบเดินทางไปยังที่เกิดเหตุ จากการตรวจสอบศพ พบร่องรอยการถูกข่มขืน พบคราบอสุจิ และช่องคลอดฉีกขาด
จากการสอบสวนชาวบ้าน ชาวบ้านให้การว่าพบเห็นพวกแก๊งค์กัญชามาสูบในบริเวณที่เกิดเหตุ ชาวบ้านอีกคนให้การว่าได้ยินเสียงกรีดร้องของวิภา และเห็นคนร้ายทั้งสาม โดยเขาสามารถจดจำใบหน้าทั้งสามได้ ระหว่างที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังชันสูตรศพ ชาวบ้านคนดังกล่าวเห็นวิชิต และสุชาติมามุงดูศพปะปนกับชาวบ้านคนอื่นๆ เขาจึงกระซิบบอกเจ้าหน้าที่ตำรวจให้จับกุมทั้งสอง เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงจับกุมทั้งสอง แล้วควบคุมตัวไปสอบสวน จากการสอบสวนสุชาติ และวิชิต ทั้งสองยอมรับว่าได้มาสูบกัญชาจริง แต่ปฎิเสธว่าไม่ได้ข่มขืน และฆาตกรรม โดยซัดทอดว่าสมพงษ์เป็นผู้ก่อเหตุ
การสอบสวน.
ในเวลาประมาณ 22.00 น. ของวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ร.ต.อ.วีระนำศพของวิภามาชันสูตรอีกครั้งที่แผนกนิติเวชของโรงพยาบาลตำรวจ เพื่อเป็นหลักฐานประกอบคดีเพิ่มเติม
วันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ร.ต.อ.วีระ,ดำรง ศิริวิมล กำนันตำบลตาขีด และเจ้าหน้าที่ตำรวจออกติดตามตัวไปจับกุมสมพงษ์ที่บ้านในหมู่ที่ 5 ตำบลตาขีด แต่สมพงษ์หลบหนีออกจากบ้านไปยังอีกตำบล ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะเดินทางมาถึงบ้านพักไม่นาน และเขาได้หลบหนีต่อไปยังจังหวัดกำแพงเพชรในเวลาต่อมา
สุชาติ และวิชิตถูกสอบสวนต่อหน้า พล.ต.ต. แม้น เพ็ญยโชติ ผู้บังคับการตำรวจภูธร เขต 9,พ.ต.อ. เติมศักดิ์ ชาวันดี รองผู้บังคับการ และ พ.ต.ท.บุญส่ง สมบัติศิริ รอง ผกก. นครสวรรค์ วิชิตให้การรับสารภาพว่า ในวันเกิดเหตุ เขาไปพบสมพงษ์ที่โรงสีของนายทวี ในหมู่ที่ 5 ตำบลตาขีด สมพงษ์ขี่จักรยานสองล้อแล้วถามว่าไม่ไปเสพกัญชากันหรอ วิชิตตอบว่าไม่มีกัญชา สมพงษ์จึงนัดให้ไปที่ห้าง (กระต็อปร้างในที่นาของไกร พวงทอง ปู่ของวิภา) ที่สมพงษ์และเพื่อนมักจะไปแอบสูบกัญชาเป็นประจำ หลังจากนั้นวิชิตกับสุชาติได้ไปที่กระต็อบ และพบกับสมพงษ์ที่ซื้อกัญชามา หลังจากสูบเสร็จ เขากับสมพงษ์ได้จับปลามากัดกัน ส่วนสุชาตินั่งรออยู่บนกระต็อบเพียงลำพัง ในเวลาประมาณ 12.00 น. หลังจากวิชิตเอาปลาไปเก็บที่กระต็อบ แล้วกลับออกมา สมพงษ์ชักชวนให้เขาฉุดวิภาที่กำลังจูงควายออกจากทุ่งนา
วิชิตอ้างว่าสมพงษ์ใช้ปืนลูกซองพกพาจี้ให้วิภาเข้าไปในดงกล้วยข้างๆ กระต็อบ โดยวิชิตกับสุชาติเดินตามหลังสมพงษ์เข้าไป สมพงษ์บังคับให้วิภาแก้ผ้า แต่วิภาไม่ยอม ระหว่างนั้นสมพงษ์ให้วิชิตนำควายของวิภาไปผูก เพราะถ้าไม่ผูกควายจะเดินกลับบ้าน เมื่อวิชิตเอาควายไปผูกเสร็จพบว่าสมพงษ์ใช้เชือกล่ามควายรัดคอวิภาจนเสียชีวิตไปแล้ว เพราะวิภาไม่หายใจแล้ว หลังจากนั้นสมพงษ์ได้ข่มขืนศพวิภา 2 ครั้ง แล้วตามด้วยสุชาติข่มขืนอีก 1 ครั้งและวิชิตข่มขืนศพเป็นคนสุดท้าย หลังจากข่มขืนเสร็จสมพงษ์บอกวิชิตกับสุชาติว่าเห็นว่าคงจะต้องหนีแล้ว เพราะวิภาเสียชีวิตแล้ว และให้ทั้งสองกลับบ้านแล้วทำตัวเป็นปกติ เพราะไม่มีใครรู้หรอก แต่หลังจากวิชิตกลับบ้านแล้วอาบน้ำเสร็จ เขาได้ยินว่ามีคนพบศพวิภาในดงกล้วย เขาอดใจรอจะดูศพไม่ได้ ประกอบกับต้องการทำตัวให้ดูเป็นปกติ เขากับสุชาติจึงออกไปดูศพวิภา แต่มีชาวบ้านที่จำหน้าวิชิต และสุชาติระหว่างเดินออกจากดงกล้วย หลังจากได้ยินเสียงร้องของวิภา ได้บอกตำรวจให้มาจับทั้งสอง ส่วนสุชาติยังให้การปฎิเสธ แม้วิชิตให้การรับสารภาพ และให้การซัดทอดถึงสุชาติ เจ้าหน้าที่ตำรวจนำขนบริเวณอวัยวะเพศ และเส้นผมของวิชิตและสุชาติไปตรวจพิสูจน์ว่าตรวจกับที่เก็บได้จากศพหรือไม่
หลังจากเจ้าหน้าที่สอบปากคำสุชาติถึงช่วงบ่าย เขายอมรับสารภาพว่าได้ข่มขืนวิภาจริง โดยสมพงษ์ข่มขืนก่อน แล้วตามด้วยเขา และวิชิตข่มขืนเป็นคนสุดท้าย ทั้งสามเห็นว่าวิภาบอบช้ำมาก สุชาติกับสมพงษ์จึงใช้เชือกรัดคอ ส่วนวิชิตเป็นคนกดขา เมื่อเห็นว่าวิภาเสียชีวิตแล้วทั้งสามจึงหลบหนีไป ต่อมาวิชิตได้ย้อนกลับมาดูศพอีกครั้งว่าตายจริงหรือไม่
ในเรื่องการเสนอใช้อำนาจมาตรา 21 กับทั้งสอง พล.ต.ต. แม้น ให้สัมภาษณ์ว่าต้องดูสำนวนการสอบสวนสมพงษ์หลังจับกุมตัวมาได้ว่าควรใช้หรือไม่ ต่อมาตำรวจได้ฝากขังทั้งสองที่เรือนจำกลางนครสวรรค์ และเสนอสำนวนการสอบสวนให้คณะปฎิวัติพิจารณาโทษแม้จะจับกุมตัวสมพงษ์ไม่ได้
การประหารชีวิต.
วันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2520 ธานินทร์ กรัยวิเชียร นายกรัฐมนตรี ใช้อำนาจตามมาตรา 21 แห่งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2519 โดยผ่านมติเห็นชอบจากสภาที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรี มีคำสั่งประหารชีวิตวิชิต และจำคุกสุชาติเป็นเวลา 25 ปีนับตั้งแต่วันที่จับกุม เนื่องจากสุชาติเป็นผู้เยาวน์ โดยพิจารณาถึงพฤติการณ์อย่างละเอียดถึงพฤติการณ์ และการกระทำที่โหดเหี้ยม โดยมีลักษณะเป็นการโทรมหญิง นับว่าเป็นการก่อกวนและคุกคามความสงบเรียบร้อย และศีลธรรมอันดีของประชาชน โดยกำหนดสถานที่ประหารชีวิตของวิชิตเป็นเรือนจำกลางนครสวรรค์ นอกจากนี้ในวันเดียวกันได้มีการใช้อำนาจมาตรา 21 มีคำสั่งให้ประหารชีวิตสมพร สีม่วง อายุ 19 ปีที่เรือนจำจังหวัดหนองคาย และอุดร อำรินทร์ อายุ 23 ปี ที่เรือนจำจังหวัดระยอง โดยทั้งสองก่อคดีฆ่าข่มขืนเมื่อมิถุนายน
วันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2520 เวลาประมาณ 17.15 น. เจ้าหน้าที่เรือนจำเบิกตัววิชิตออกมาจากแดนที่คุมขังในเรือนจำกลางนครสวรรค์ไปยังศาลาที่ทำการแผนกควบคุม แล้วตรวจสอบประวัติ กับพิมพ์ลายนิ้วมือ จากนั้นในเวลา 17.30 น. เจ้าหน้าที่เรือนจำอ่านประกาศคำสั่งประหารชีวิตตามอำนาจมาตรา 21 ให้วิชิตฟัง เมื่อฟังจบวิชิตหน้าซีด แล้วเข่าอ่อนทรุดลงนั่งคุกเข่ากับพื้น เจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงที่มาจากเรือนจำกลางบางขวางจึงเข้าไปประคองปีกให้วิชิตลุกขึ้น หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่เรือนจำนำกระดาษและดินสอมาให้วิชิตเขียนจดหมาย และเขียนพินัยกรรม แต่วิชิตปฎิเสธโดยกล่าวว่า "ผมไม่มีอะไรจะเขียนหรอกครับ และไม่มีอะไรจะยกให้ใครทั้งนั้น" เจ้าหน้าที่เรือนจำจึงนำอาหารมื้อสุดท้ายซึ่งประกอบด้วยแกงเขียวหวานเนื้อ ผัดผักกาดขาว และต้มจืดผักกาดดองมาให้วิชิตรับประทาน แต่วิชิตกินได้เพียงแค่ 2-3 คำ และเขาสูบบุหรี่ไป 1 มวน
ในเวลา 17.40 น. เจ้าหน้าที่เรือนจำนำตัววิชิตไปฟังเทศนาธรรมจากพระมหาประกิต ปรมาตาจากวัดพรหมจริยาวาส ในเรื่องบาปบุญคุณโทษ โดยระหว่างฟังเทศน์วิชิตได้ร้องไห้ออกมา เมื่อเทศน์จบ วิชิตนำดอกไม้สดถวายให้พระมหาประกิต แล้วกล่าวว่า "พระคุณเจ้าครับ ผมปลงตกแล้วครับ ผมต้องชดใช้กรรมที่ผมทำไว้"
ต่อมาในเวลา 18.00 น. เจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงจำนวน 2 นายใช้ผ้าดิบผูกตาวิชิตแล้วประคองไปยังหลักประหารชีวิต จากนั้นเจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงใช้ด้ายดิบผูกมัดวิชิตกับหลักประหารโดยให้วิชิตอยู่ในท่าพนมมือ แล้วเอาดอกไม้ธูปเทียนใส่ในมือ
เนื่องจากชุดประหารชีวิตจากเรือนจำกลางบางขวางที่เดินทางมาประหารชีวิตวิชิตไม่ได้นำแท่นปืนมา ทำให้ต้องใช้กระสอบข้าวเป็นแท่นปืนแทน เชาวเรศน์ จารุบุณย์ เจ้าหน้าที่ตั้งศูนย์ปืน บรรจุกระสุนปืนแบล็คมันจำนวน 15 นัด แล้ววางปืนที่กระสอบข้าวสาร และในเวลา 18.16 น. จ.ท. ธิญโญ จันทร์โอทาน เพชฌฆาต ดำเนินการประหารชีวิตวิชิตด้วยการยิงชุดแรก โดยใช้กระสุนจำนวน 15 นัด แต่วิชิตยังไม่เสียชีวิตเนื่องจากไม่ได้นำแท่นปืนไปทำให้เพชฌฆาตต้องเล็งปืนเอง กระสุนชุดแรกจึงถูกต่ำกว่าหัวใจ ธิญโญจึงทิ้งช่วงแล้วยิงชุดที่สองอีก 15 นัด วิชิตจึงเสียชีวิต
ในวันรุ่งขึ้นเจ้าหน้าที่เรือนจำกลางนครสวรรค์นำศพของวิชิตไปเก็บที่วัดนครสวรรค์ ในเวลา 11.00 น. นางเฉลียว นิพนธ์ อาของวิชิต และเป็นแม่ของสุชาติ กับนายยุง พวงทอง น้าของวิชิตได้ไปเยี่ยมวิชิตที่เรือนจำจังหวัดนครสวรรค์ เมื่อไปถึงเรือนจำ เฉลียวทราบว่าวิชิตถูกประหารชีวิตไปแล้ว เธอร้องไห้ออกมา และไม่ยอมพูดอะไรอีก