ปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ

ปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ (青木まりこ現象, Aoki Mariko genshō) เป็นคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่หมายถึงความรู้สึกอยากขับถ่ายอย่างฉับพลันเมื่อเข้าสู่ร้านหนังสือ ปรากฏการณ์นี้ตั้งชื่อตาม มาริโกะ อาโอกิ หญิงสาวผู้บรรยายถึงผลกระทบนี้ในบทความนิตยสารที่ตีพิมพ์ในปี 1985 ตามที่นักจิตวิทยาสังคมชาวญี่ปุ่น โชโซะ ชิบุยะ ระบุ สาเหตุเฉพาะที่กระตุ้นความรู้สึกอยากขับถ่ายในร้านหนังสือยังไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน นอกจากนี้ ยังมีบางคนที่สงสัยว่า ปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดเช่นนี้มีอยู่จริงหรือไม่ และบางครั้งก็ถูกพูดถึงว่าเป็นหนึ่งในตำนานเมือง
กระบวนการที่นำไปสู่การตระหนักถึงความรู้สึกอยากขับถ่ายในร้านหนังสือ เป็นสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้จากมุมมองทางการแพทย์ในฐานะแนวคิดทางพยาธิวิทยาแบบเฉพาะเจาะจงในปัจจุบัน จากการถกเถียงในหัวข้อนี้ แม้ว่าจะสามารถค้นพบหลักฐานที่ยืนยันว่าปรากฏการณ์นี้มีอยู่จริง แต่ก็นับว่าเป็นแนวคิดที่ยากจะถูกจัดให้เป็นเอนทิตีทางพยาธิวิทยาเฉพาะ (เช่น "โรคมาริโกะ อาโอกิ" เป็นต้น)
ที่มา.
คำนี้ได้รับการตั้งชื่อตาม มาริโกะ อาโอกิ หญิงชาวญี่ปุ่นที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก ซึ่งได้เขียนเรียงความลงในนิตยสาร Hon no Zasshi ("Book Magazine") ในปี 1985:55 ในเรียงความดังกล่าว เธอเล่าว่าเธอสังเกตเห็นว่าเป็นเวลาหลายปีที่การเดินอยู่ในร้านหนังสือมักทำให้เธออยากเข้าห้องน้ำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ บรรณาธิการของนิตยสารได้รับรายงานจากผู้อ่านคนอื่น ๆ ที่มีประสบการณ์คล้ายคลึงกัน และได้ตั้งชื่อให้ปรากฏการณ์นี้ว่า "ปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ":2-15
สมมติฐาน.
ทฤษฎีที่อาจอธิบายปรากฏการณ์นี้ ได้แก่ กลิ่นของกระดาษหรือหมึกที่อาจมีผลช่วยระบาย การเชื่อมโยงกับการอ่านในห้องน้ำที่บ้าน และท่าทางของการเลือกดูหนังสือที่อาจส่งผลให้การเคลื่อนไหวของลำไส้ง่ายขึ้น อย่างไรก็ตาม หลักฐานที่สนับสนุนคำอธิบายเหล่านี้ยังคงไม่ชัดเจน
นอกจากนี้ยังมีสมมติฐานทางจิตวิทยาที่กล่าวว่า ผลกระทบดังกล่าวอาจเกิดจากความรู้สึกตึงเครียดเมื่อต้องเผชิญกับข้อมูลจำนวนมากบนชั้นหนังสือ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากนักวรรณกรรมบางคน ในทางตรงกันข้าม นักอ่านหนังสือบางคน เช่น โรเจอร์ มิลเลอร์ เสนอว่าการถูกล้อมรอบด้วยหนังสือที่งดงามนับพันเล่มทำให้พวกเขาผ่อนคลายจนถึงระดับที่ลำไส้ก็ผ่อนคลายไปด้วย
การวิจัยเกี่ยวกับปรากฏการณ์นี้ยังไม่มีข้อสรุปที่แน่ชัด โดยยังไม่มีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ที่ชัดเจนว่าทำไมบางคนจึงประสบกับความรู้สึกนี้อย่างเฉียบพลัน
ประวัติในญี่ปุ่น.
ก่อน "มาริโกะ อาโอกิ".
การกล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่างร้านหนังสือกับความรู้สึกอยากถ่ายในญี่ปุ่นมีหลักฐานย้อนกลับไปหลายทศวรรษ เช่น ในหนังสือ Amidst the Hustle and Bustle (1957) ของ จุนโนะสุเกะ โยชิยูกิ นอกจากนี้ยังพบการกล่าวถึงคล้ายกันในงานของ โจ โตโยดะ (The Emperor and the Lieutenant, 1972) และ เนะจิเมะ โชอิจิ (Words, Too, Can Sweat—Literally, 1981) อย่างไรก็ตาม ไม่ทราบแน่ชัดว่าปรากฏการณ์นี้เริ่มต้นเป็นหัวข้อสนทนาในช่วงเวลาใด
มีการกล่าวถึงในสื่อมาตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1980 เช่น ใน Common Man Weekly ฉบับวันที่ 31 สิงหาคม 1984 ที่ผู้ประกาศข่าวโทรทัศน์ เท็ตสึโอะ ซุดะ ได้พูดถึงประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกัน นอกจากนี้ รายการวิทยุ Young Paradise (ออกอากาศทาง Nippon Broadcasting System ระหว่างปี 1983–1990) ก็เคยมีช่วงที่ให้ผู้ฟังเล่าเรื่องเกี่ยวกับการถ่าย โดยครั้งหนึ่งได้พูดถึงความรู้สึกอยากถ่ายในร้านหนังสือโดยใช้คำว่า "กลุ่มอาการโยชิโกะ ยามาดะ"
ใน Vol. 39 ของ Book Magazine (ธันวาคม 1984) ชายคนหนึ่งจากเมืองอิโคมะ จังหวัดนารา ได้เล่าถึงประสบการณ์ที่คล้ายกัน แม้ว่าประสบการณ์ของชายคนนี้ไม่ได้รับความสนใจในขณะนั้น ผู้จัดพิมพ์นิตยสาร โคจิ เมกุโระ สันนิษฐานว่า ปรากฏการณ์นี้อาจมีอยู่ "โดยไม่มีการพูดถึง" มาก่อนหน้า "มาริโกะ อาโอกิ"
บทความพิเศษใน Book Magazine และการตั้งชื่อปรากฏการณ์.
ชื่อ "ปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ" เริ่มต้นจากจดหมายของผู้อ่านที่ส่งเข้ามาในคอลัมน์นิตยสาร Book Magazine (จัดพิมพ์โดย Book Magazine Company) ในปี 1985 จดหมายดังกล่าวซึ่งตีพิมพ์ในเล่มที่ 40 (กุมภาพันธ์ 1985) เขียนโดยหญิงอายุ 29 ปีจากเมือง ซุงินามิ โตเกียว โดยระบุว่า "ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร แต่ตั้งแต่ราวสองถึงสามปีก่อน เมื่อไหร่ก็ตามที่ไปร้านหนังสือ ฉันจะรู้สึกอยากถ่ายทันที"
ปฏิกิริยาหลังการตั้งชื่อ.
หลังจากบทความพิเศษถูกตีพิมพ์ในปี 1985 "ปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ" ได้รับความสนใจอย่างมาก โดยนิตยสารชั้นนำของญี่ปุ่นอย่าง Weekly Bunshun (จัดพิมพ์โดย Bungeishunju Ltd.) ได้นำเสนอหัวข้อนี้ในฉบับวันที่ 2 พฤษภาคม 1985 ด้วย
ในยุค 1990 (รายการโทรทัศน์ที่พยายามพิสูจน์ปรากฏการณ์).
ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 การเชื่อมโยงระหว่างร้านหนังสือกับความรู้สึกอยากถ่ายเริ่มเป็นที่ยอมรับว่าเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจริง เนื่องจากผลกระทบจากรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศในเวลานั้น
ในยุค 2000 (ยุคอินเทอร์เน็ต).
ตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมา เมื่ออินเทอร์เน็ตเติบโตขึ้น "ปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ" ก็เป็นที่รู้จักกว้างขวางยิ่งขึ้น
ในปี 2002 การค้นหาทางอินเทอร์เน็ตด้วยคำว่า "ร้านหนังสือ ความรู้สึกอยากถ่าย" (เป็นภาษาญี่ปุ่น) ให้ผลลัพธ์เป็นลิงก์ไปยังเว็บไซต์หลายสิบแห่งที่ถกเถียงเกี่ยวกับปรากฏการณ์นี้ ปัจจัยอีกประการหนึ่งที่เพิ่มการรับรู้คือในปี 2003 นิตยสารรายสัปดาห์ Aera (ฉบับวันที่ 17 พฤศจิกายน 2003; บริษัท The Asahi Shimbun Co.) ได้จัดทำรายงานที่ครอบคลุมเกี่ยวกับปรากฏการณ์นี้ ตามคำกล่าวของบุคคลในอุตสาหกรรมร้านหนังสือในเวลานั้น นักศึกษามหาวิทยาลัยมักจะเข้าไปสัมภาษณ์พนักงานร้านหนังสือเพื่อทำการวิจัยเกี่ยวกับปรากฏการณ์นี้
ในปี 2012 รายการโทรทัศน์ The Quiz God (ออกอากาศทาง TBS; ตอนวันที่ 29 มิถุนายน 2012) ได้ตั้งคำถามกับผู้เข้าแข่งขันว่า "ชื่อของปรากฏการณ์ที่มาจากจดหมายที่ผู้หญิงคนหนึ่งส่งมายังนิตยสารในปี 1985 เกี่ยวกับความรู้สึกอยากถ่ายที่เกิดขึ้นเมื่ออยู่ในร้านหนังสือเป็นเวลานานคืออะไร?" จากผู้เข้าแข่งขัน 20 คน มี 10 คนตอบถูก นักวิชาการและผู้ออกแบบคำถามอย่าง ฮิโรชิ นิชิโนะ ได้สังเกตว่า แม้ว่าคำศัพท์ เช่น "ปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ" หรือ "ผลดีแลน" (คำญี่ปุ่นที่หมายถึง การที่เพลงหรือท่อนเพลงติดอยู่ในหัวซ้ำ ๆ) อาจไม่ได้รับการยอมรับในเชิงวิชาการ แต่เมื่อคำเหล่านี้ฟังดูน่าสนใจ มันก็มักถูกนำไปใช้เป็นคำถามในรายการตอบปัญหา
จากคำกล่าวของ ฮามาโมโตะ ชิเกรุ ผู้จัดพิมพ์ Book Magazine นิตยสารยังคงได้รับคำถามจากรายการโทรทัศน์หรือนิตยสารอื่น ๆ เกี่ยวกับปรากฏการณ์นี้เป็นครั้งคราว แม้ในปี 2012 ฮามาโมโตะกล่าวว่า ปรากฏการณ์นี้ไม่ใช่หัวข้อที่ถูกพูดถึงเพียงครั้งเดียว และน่าจะเป็นสิ่งที่ยังคงถูกพูดถึงต่อไปในอนาคต
แม้ว่าวลี "ปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ" จะไม่ใช่คำที่ใช้กันทั่วไปในวงการแพทย์หรือชีววิทยา แต่ด้วยประวัติที่เป็นหัวข้อที่น่าสนใจตามตัวอย่างข้างต้น คำนี้จึงบางครั้งถูกแนะนำว่าเป็นชื่อที่ยอมรับกันทั่วไป นอกจากนี้ยังถูกแนะนำในหมวดเดียวกับคำศัพท์ด้านจิตวิทยาและสังคมศาสตร์ เช่น "กลุ่มอาการปีเตอร์แพน" และ "กลุ่มอาการรังว่าง"
ระบาดวิทยาในประเทศญี่ปุ่น.
บุคคลที่มีประวัติประสบกับปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ ถูกอธิบายว่ามีแนวโน้มของ "ลำไส้แปรปรวน" (書便派, sho'ben-ha) ใน Book Magazine ฉบับที่ 41 อย่างไรก็ตาม จนถึงปี 2012 ยังไม่มีงานวิจัยระบาดวิทยาเกี่ยวกับบุคคลที่มีแนวโน้มลำไส้หนังสือ และไม่มีสถิติที่เกี่ยวข้อง เช่น อัตราการเกิดโรคอย่างละเอียด
จากการศึกษาวิจัยในระดับเล็กมากครั้งหนึ่ง พบว่าแม้ว่าข้อเท็จจริงที่ว่าผู้คนที่มีแนวโน้มชอบอ่านหนังสือมีอยู่ทั่วทั้งประเทศญี่ปุ่นนั้นบ่งชี้ว่าไม่มีความแตกต่างกันตามภูมิภาค อย่างไรก็ตาม พบว่ามีความเอนเอียงทางเพศ โดยมีอัตราส่วนชายต่อหญิงอยู่ระหว่าง 1:4 ถึง 1:2 นอกจากนี้ ยังมีข้อสันนิษฐานว่าแนวโน้มนี้พบได้น้อยในกลุ่มผู้ชายที่มีลักษณะ "ชอบเล่นกีฬา"
รายงานฉบับหนึ่งประมาณว่าความชุกของปรากฏการณ์นี้อยู่ระหว่าง 1 ใน 10 ถึง 1 ใน 20 คน และมีการประมาณการว่ามีคนในญี่ปุ่นที่เคยประสบปรากฏการณ์นี้อย่างน้อยสองถึงสามล้านคน ในการสำรวจออนไลน์ที่มุ่งเป้าหมายไปยังผู้หญิงวัยทำงานอายุระหว่าง 22 ถึง 33 ปี มีผู้ตอบแบบสอบถาม 40 คนจาก 150 คน (26.7%) ตอบว่า "เคย" รู้สึกอยากขับถ่ายเมื่ออยู่ในร้านหนังสือ
ไม่มีอายุที่ชัดเจนที่ปรากฏการณ์นี้เริ่มต้น แต่กรณีที่เกิดขึ้นในวัยผู้ใหญ่มักพบได้ทั่วไป โดยกลุ่มอายุ 20 และ 30 ปีมีความโดดเด่น อย่างไรก็ตาม ยังมีรายงานว่าพบกรณีที่เกิดขึ้นในเด็กเช่นกัน
กล่าวได้ว่าปรากฏการณ์นี้เป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็สามารถประสบได้ เนื่องจากไม่มีความแตกต่างในอัตราการเกิดขึ้นตามประวัติครอบครัว อย่างไรก็ตาม มารดาของมาริโกะ อาโอกิ ได้กล่าวว่าเธอรู้สึกว่าอาจมีปัจจัยทางพันธุกรรมเกี่ยวข้อง เนื่องจากน้องชายของเธอ (ลุงของมาริโกะ) มีอาการคล้ายคลึงกัน นอกจากนี้ ปรากฏการณ์นี้ยังมีแนวโน้มที่จะแพร่ต่อจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่งได้
มีการพบว่ามีบุคคลที่ได้รับผลกระทบจำนวนมากในกลุ่มคน เช่น นักเขียน และผู้ที่เกี่ยวข้องในอุตสาหกรรมการพิมพ์ ในทางกลับกัน ปรากฏการณ์นี้ดูเหมือนจะไม่เกิดขึ้นง่ายในกลุ่ม เช่น พนักงานร้านหนังสือหรือครอบครัวของผู้จัดการร้านหนังสือ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีกรณีในกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับร้านหนังสือเลย ศัลยแพทย์ตกแต่ง คิโยชิ มัตสึโอะ ได้กล่าวว่า "ปรากฏการณ์นี้สามารถเกิดขึ้นกับใครก็ได้"
ภาพทางคลินิก.
แนวคิด.
จากกรณีที่รายงานมา ปรากฏการณ์นี้สามารถแสดงอาการที่หลากหลายเกินกว่ารูปแบบที่พบได้ทั่วไป ภาพทางคลินิกแบบดั้งเดิมสามารถกำหนดได้จากจดหมายต้นฉบับของอาโอกิ ดังนี้:
1. หลังจากอยู่ในร้านหนังสือเป็นเวลานาน ("ปัจจัยที่ส่งเสริม")
2. จู่ ๆ ("เวลาเกิดอาการ")
3. เกิดความรู้สึกอยากขับถ่าย ("อาการ")
ความหลากหลายของปรากฏการณ์นี้ล้วนแสดงออกมาในรูปแบบของ "ความรู้สึกอยากขับถ่ายที่ไม่อาจอธิบายได้ซึ่งเกี่ยวข้องกับร้านหนังสือ" ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้ถูกระบุว่าเป็นโรคหรือความผิดปกติที่เรียกว่า "ปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิ" โดยจิตแพทย์ มาโซะ นากาซาวะ (1985) และคาซูโอะ ซาคาอิ (2003) สรุปว่า "ยังไม่ชัดเจนว่าอะไรคือสาเหตุเฉพาะ แต่ประสบการณ์ 'ความอยากขับถ่ายในร้านหนังสือ' อย่างน้อยไม่ได้ถือเป็นโรค" อย่างไรก็ตาม จดหมายของอาโอกิ (ซึ่งถือเป็นวรรณกรรมต้นทางในเรื่องนี้) มีข้อความว่า "ฉันลงเอยด้วยโรคเดียวกัน (ไม่นานหลังจากที่เพื่อนของฉันบ่นถึงอาการของเธอ) " และในบริบทที่เป็นอารมณ์ขัน ปรากฏการณ์นี้มักถูกเปรียบเทียบกับโรคภัย
บรรณาธิการของ Book Magazine เคยใช้นิยามเช่น "อาการป่วยบางอย่าง" (1958) และ "โรคแปลกประหลาดที่แพร่ระบาดไปทั่วโลก" (1994) 
ในหนังสือ What is Illness? (1970, Chikuma Shobo) โยชิโอะ คาวาคิตะ เสนอว่า "โรคไม่ใช่แนวคิดทางวิทยาศาสตร์ แต่เป็นแนวคิดเชิงปฏิบัติที่อยู่บนพื้นฐานความเข้าใจร่วมกันระหว่างผู้ป่วยและแพทย์" ความเห็นนี้ถูกยืมมาโดยนักจิตวิทยาคลินิก โทชิโอะ คาซาฮาระ (2010) ซึ่งกล่าวว่า เนื่องจากผู้ที่ประสบปรากฏการณ์มาริโกะ อาโอกิส่วนใหญ่ไม่ได้ขอคำปรึกษาทางการแพทย์ในโรงพยาบาลหรือคลินิก เขาจึงไม่ถือว่ามันเป็นโรค
ในขณะเดียวกัน จิตแพทย์ ทาคาชิ สุมิโอกะ (1997) ได้กล่าวถึงความเป็นไปได้ที่อาการ "อยากเข้าห้องน้ำ" อาจเกี่ยวข้องกับโรค เช่น ลำไส้แปรปรวน หรือความผิดปกติทางความวิตกกังวล
ปัจจัยที่เกี่ยวข้อง.
อาโอกิเล่าว่า "การอยู่ในร้านหนังสือเป็นเวลานาน" หรือ "การดมกลิ่นหนังสือใหม่เป็นเวลานาน" อาจกระตุ้นให้เกิดอาการเหล่านี้ขึ้นได้ โดยอาการสามารถเกิดขึ้นได้ในทุกประเภทของหนังสือ ไม่ว่าจะเป็น "การถือหนังสือวรรณกรรมที่จริงจัง" หรือ "การยืนอ่านการ์ตูนมังงะ" อาโอกิยังกล่าวด้วยว่า ปรากฏการณ์นี้จะเกิดขึ้นง่ายขึ้นเมื่อ "มีอาการท้องผูกเล็กน้อย" หรือ "เช้าวันถัดมาหลังจากดื่มแอลกอฮอล์ก่อนนอน"
สำหรับสถานที่ที่ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้น มีรายงานว่า "อาการจะรุนแรงเป็นพิเศษเมื่ออยู่ในร้านหนังสือขนาดใหญ่" "สามารถเกิดขึ้นได้ในร้านหนังสือภาษาอังกฤษ" และ "สามารถเกิดขึ้นได้ทั้งในร้านหนังสือมือหนึ่ง ร้านหนังสือมือสอง หรือห้องสมุด" แต่บางครั้งก็เกิดขึ้นเฉพาะในห้องสมุดเท่านั้น หรือเมื่อสมาชิกทีมงานของนิตยสาร "อยู่ในห้องเก็บเอกสารของบริษัท" นอกจากนี้ ยังมีกรณีที่เมื่อออกจากร้านหนังสือเพราะรู้สึกปวดท้อง อาการกลับหายไปทันที และบางกรณีก็ไม่ได้เกิดขึ้นในร้านหนังสือ ร้านหนังสือมือสอง หรือห้องสมุด แต่เกิดในร้านซีดี ร้านเช่าวิดีโอ และร้านเกม
จากการสำรวจออนไลน์ในกลุ่มผู้หญิงวัยทำงานอายุ 22-34 ปีเกี่ยวกับสถานการณ์ที่มักเผชิญ "ความรู้สึกอยากถ่ายกระทันหัน" พบว่าคำตอบที่โดดเด่นคือ "เมื่ออยู่ในร้านหนังสือ" แม้ว่าจะมีคำตอบอื่นๆ เช่น "เมื่อยืนอยู่บนรถไฟขณะเดินทางไปทำงาน" หรือ "เมื่อรู้สึกประหม่าเวลาก่อนการประชุม"
สถานการณ์ที่กระตุ้นความรู้สึกอยากถ่ายรวมถึง "เมื่ออ่านสันหนังสือ" "เมื่อดูชั้นหนังสือในร้านหนังสือ" "เมื่อยืนอ่านหนังสือในร้านหนังสือ" และ "เมื่อมองสันหนังสือที่เรียงรายอยู่บนชั้น" รวมถึง "ทันทีที่เข้าร้านหนังสือและล้อมรอบไปด้วยชั้นหนังสือ" และ "เมื่อเลือกหนังสือจากห้องสมุด"
มีความเห็นหนึ่งว่า "มักเกิดขึ้นเมื่ออ่านหนังสือจริงจัง เช่น วรรณกรรม" นักเขียนนวนิยาย Jirō Asada กล่าวว่าความรุนแรงของอาการสัมพันธ์กับขนาดของร้านหนังสือและความยากของหนังสือที่เขามองหา
บางคนที่เคยรู้สึกอยากถ่ายเมื่อไปร้านหนังสือพบว่าอาการหายไปทันทีเมื่อเริ่มทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านหนังสือ
ในการให้สัมภาษณ์ครั้งต่อๆ มา อาโอกิได้เสริมรายละเอียดเกี่ยวกับปรากฏการณ์ดังนี้:
การเริ่มต้นและอาการ.
ผู้ที่เคยประสบกับปรากฏการณ์นี้ล้วนให้การตรงกันว่า "เกิดความรู้สึกอยากถ่ายอย่างกะทันหันและรุนแรง" ทีมงาน Book Magazine ได้รวบรวมลักษณะของอาการนี้ไว้ว่า มีความเร่งด่วนในช่องท้องส่วนล่าง รู้สึกหนาวสั่นทั่วร่างกาย ใบหน้าซีด เหงื่อเย็น (เหงื่อเหนียว) และการเดินขาโก่ง อาการ Borborygmus หรือเสียงท้องร้องก็ได้รับการอ้างถึงว่าเป็นอาการเชิงประจักษ์ โดยถูกบรรยายว่า "เสียงท้องร้องกร๊อบแกร๊บ" และ "กรู๊บๆ กรู๊บ" นักคิดทัตสึรุ อุจิดะ ได้เรียกลักษณะอาการนี้ว่าเป็น "ปัญหาการค้นหาห้องน้ำ" อีกทั้งผู้ที่กำลังเดินหาห้องน้ำมักถูกบรรยายว่า "มีสายตาที่เหม่อลอย"
มีกรณีที่ไม่ได้มีแค่อาการอยากถ่ายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอาการปวดท้อง หรือท้องเสีย และในบางกรณีอาจเกิดความรู้สึกอยากปัสสาวะแทน หรือปัสสาวะบ่อย ผลการสำรวจ 30 คนพบว่า ในจำนวน 18 คนที่ตอบว่า "เคยมีประสบการณ์ไปห้องน้ำขณะอยู่ในร้านหนังสือ" มี 7 คนที่ตอบว่า "เกิดอาการอยากถ่ายเท่านั้น" อีก 7 คนที่ตอบว่า "เกิดอาการอยากปัสสาวะเท่านั้น" และ 4 คนที่ตอบว่า "เกิดอาการทั้งอยากถ่ายและปัสสาวะ"
ความรู้สึกอยากถ่ายที่เกิดขึ้นนี้มีลักษณะเฉพาะ เช่น "ความรู้สึกเหมือนมีการเคลื่อนไหวในทางเดินทวารหนัก" "ความปวดเกร็งที่ท้อง" "ความรู้สึกแน่นในช่องท้องส่วนล่าง" และ "การมุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่บริเวณทวารหนัก" ความรุนแรงของอาการถูกบรรยายในหลากหลายรูปแบบ เช่น "รุนแรงจนกลัวที่จะเข้าร้านหนังสืออีกครั้ง" "เหมือนตกนรก" และ "ระดับอาร์มาเกดดอน" แม้ในกรณีที่สามารถกลั้นได้ก็ตาม ยังถูกบรรยายว่า "เป็นสถานการณ์ที่น่าหงุดหงิด ครึ่งหนึ่งอยากเข้าห้องน้ำ อีกครึ่งรู้สึกว่าสามารถอดทนได้"
ปรากฏการณ์นี้ไม่มีอาการ prodromal ล่วงหน้า และกล่าวกันว่า "เกิดขึ้นได้โดยไม่เกี่ยวกับสุขภาพร่างกาย" สภาพจิตใจก่อนและหลังการเกิดอาการมักถูกบ่นว่าเป็นความรู้สึก "สิ้นหวังอย่างยิ่ง" บางคนถึงกับเกิดความกังวลล่วงหน้าว่า "จะเกิดขึ้นอีกในครั้งหน้า" ขณะเดียวกันก็มีผู้เล่าว่ามีประสบการณ์ที่แปลกประหลาด เช่น "ความรู้สึกตื่นเต้นทางจิตใจที่ลึกซึ้งและเกี่ยวข้องกับวรรณกรรม"
เมื่ออาการรุนแรงขึ้น ปรากฏการณ์นี้อาจส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิต เช่น บางคนกล่าวว่า "ไม่สามารถใช้เวลาเลือกหนังสือได้เพราะจะอยากเข้าห้องน้ำทันที" "ให้คนอื่นซื้อหนังสือแทน" "ออกจากร้านหนังสือทันทีที่ซื้อหนังสือที่ต้องการ" "ไม่กล้าใส่กางเกงสีขาวไปร้านหนังสือ (เพราะเสี่ยงต่อการกลั้นไม่อยู่)" หรือ "แค่ฝันว่าจะเข้าร้านหนังสือก็ทำให้เกิดความอยากเข้าห้องน้ำแล้ว" ในกรณีที่รุนแรงที่สุด ผู้บริหารบริษัทคนหนึ่งถึงกับกล่าวว่า "ผมพยายามไม่เข้าใกล้ร้านหนังสือเลย" เกี่ยวกับความเสี่ยงของการกลั้นไม่อยู่ นักคิดอุจิดะได้แสดงความเห็นว่า "ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด อาจเป็นเหตุการณ์ที่ก่อให้เกิดความอับอายอย่างยากที่จะกู้คืนเกียรติยศในฐานะผู้ใหญ่ในสังคมได้"
สภาวะทางพยาธิวิทยาและการสังเกต.
แม้ว่าจะมีการศึกษากลไกของปรากฏการณ์นี้โดยผู้เชี่ยวชาญและนักคิดหลายคน แต่ก็ยังไม่มีการบรรลุฉันทามติในความเห็น นักเขียน จุนอิจิโระ อุเอมาเอะ (Junichiro Uemae) ได้แสดงความคิดเห็นว่า เมื่อมองในครั้งแรก ปรากฏการณ์นี้ดูเหมือนไม่มีความเชื่อมโยงที่ชัดเจนใด ๆ คล้ายกับแนวคิดสมมุติที่ว่า "การกระพือปีกของผีเสื้อในบราซิลสามารถก่อให้เกิดพายุทอร์นาโดในเท็กซัส"
จนถึงปัจจุบัน มีความพยายามเพียงเล็กน้อยในการพิสูจน์ปรากฏการณ์นี้ทางวิทยาศาสตร์ ทำให้การสังเกตยังคงอยู่ในระดับที่ผู้เชี่ยวชาญและนักคิดเพียงแสดงความคิดเห็นและตั้งทฤษฎีของตนเอง ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการตัดสินใจเชิงอัตวิสัย