มาร์กาเรต บราวน์

มาร์กาเรต บราวน์ (สกุลเดิม โทบิน; 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1867 – 26 ตุลาคม ค.ศ. 1932) รู้จักกันหลังเสียชีวิตเป็น "มอลลี บราวน์ ผู้ไม่มีวันจม" เป็นคนดังในสังคมและนักการกุศลชาวอเมริกัน เธอเป็นผู้รอดชีวิตจากการอับปางของอาร์เอ็มเอส "ไททานิก" ใน ค.ศ. 1912 และเธอเป็นผู้เร่งเร้าให้ลูกเรือในเรือช่วยชีวิต หมายเลข 6 ให้กลับไปยังพื้นที่เศษซากเพื่อค้นหาผู้รอดชีวิต แต่ไม่สำเร็จ 
ในช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่ เพื่อนของเธอจะเรียกเธอว่า "แมกกี" แต่หลังจากที่เธอเสียชีวิต ข่าวมรณกรรมเรียกเธอเป็น "นางบราวน์ผู้ไม่มีวันจม" จีน ฟาวเลอร์เรียกเธอในหนังสือ "Timberline" ที่เขียนใน ค.ศ. 1933 เป็น "มอลลี บราวน์" ปีถัดมา เธอได้รับการเรียกขานในหนังสือพิมพ์เป็น "นางบราวน์ผู้ไม่มีวันจม" และ "มอลลี บราวน์"
ชีวิตช่วงต้น.
มาร์กาเรต โทบินเกิดในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1867 ที่เดนเกลอส์แอลลีย์ (Denkler's Alley) ใกล้แม่น้ำมิสซิสซิปปีที่แฮนนิบัล รัฐมิสซูรี กระท่อมสามห้องที่เธอเกิดปัจจุบันกลายเป็นสถานที่เกิดและพิพิธภัณฑ์มอลลี บราวน์ (Molly Brown Birthplace and Museum) ตั้งอยู่ที่ถนน 600 Butler Street ในแฮนนิบัล พ่อแม่คือจอห์น โทบินกับโจฮันนา (คอลลินส์) โทบิน ผู้อพยพชาวไอริชที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก พี่น้องของเธอได้แก่แดเนียล โทบิน, ไมเคิล โทบิน, วิลเลียม โทบิน และเฮเลน โทบิน พ่อแม่ของมาร์กาเรตเคยแต่งงานกับคู่สมรสคนอื่นที่เสียชีวิตไปแล้ว บราวน์มีพี่/น้องสาวต่างมารดาสองคน คือ แคเทอรีน บริดเจต โทบินจากการแต่งงานครั้งแรกของพ่อ และแมรี แอนน์ คอลลินส์จากการแต่งงานครั้งแรกของแม่
ตอนอายุ 18 ปี มาร์กาเรตย้ายไปที่ลีดวิลล์ รัฐโคโลราโดร่วมกับแดเนียล โทบิน, แมรี แอนน์ คอลลินส์ แลนดริแกน และจอห์น แลนดริแกน สามีของแมรี แอนน์ มาร์กาเร็ตและแดเนียลอาศัยอยู่ในบ้านไม้ซุงสองห้องร่วมกัน และเธอได้งานเย็บพรมและผ้าม่านที่ร้านขายสิ่งทอ แดเนียลที่มีอาชีพนักประมงและช่างเหล็ก ทำอาชีพเป็นคนงานเหมือง
แต่งงานและลูก.
มาร์กาเรตกับเจ.เจ. แต่งงานที่โบสต์แม่พระรับสารลีดวิลล์เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1886. โดยให้กำเนิดลูกสองคน คือ: ลอว์เรนซ์ พาลเมอร์ บราวน์ (1887–1949) รู้จักกันในชื่อ แลร์รี และแคเทอรีน เอลเลน บราวน์ (1889–1969) รู้จักกันในชื่อ เฮเลน#เปลี่ยนทาง ทั้งคู่ยังเลี้ยงดูหลานสาวสามคน คือ: เกรซ, ฟลอเรนซ์ และเฮเลน โทบิน#เปลี่ยนทาง 
ช่วงหลังและเสียชีวิต.
เมื่อ ค.ศ. 1914 เธอช่วยเหลือคนงานเหมืองและครอบครัวหลังการสังหารหมู่ลัดโลว์ ค.ศ. 1914 และยังช่วยจัดการประชุมสิทธิสตรีสากลในปีนั้นซึ่งจัดขึ้นที่นิวพอร์ต รัฐโรดไอแลนด์
ตั้งแต่ระหว่างถึงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เธอทำงานให้กับหน่วยกาชาดในฝรั่งเศสและ American Committee for Devastated France ในภายหลัง เพื่อช่วยเหลือทหารฝรั่งเศสและอเมริกัน และสร้างพื้นที่หลังแนวหน้าใหม่ สำหรับผลงานของเธอในการจัดระบบพนักงานขับรถพยาบาล พยาบาล และผู้แจกจ่ายอาหาร ทำให้บราวน์ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์เมื่อ ค.ศ. 1932
เจ.เจ. บราวน์เสียชีวิตในวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1922#เปลี่ยนทาง มาร์กาเรตกล่าวในหนังสือพิมพ์ว่า แม้ว่าเธอพบกับพระบรมวงศานุวงศ์และผู้ยิ่งใหญ่รอบโลก "ฉันไม่เคยพบใครที่เก่งกว่า ใหญ่โตกว่า และมีคุณค่ามากกว่า เจ.เจ. บราวน์"#เปลี่ยนทาง เจ.เจ. บราวน์ทิ้งอสังหาริมทรัพย์ กิจการเหมืองแร่ และหุ้นจำนวนมากที่มีความซับซ้อนไว้มากมาย ครอบครัวบราวน์และทนายความของพวกเขาไม่ทราบว่ามีทรัพย์สินเหลืออยู่เท่าใด ก่อนที่เจ.เจ. จะเสียชีวิต เขาได้โอนเงินจำนวนมากให้กับลูก ๆ ของเขา โดยที่ลูก ๆ ก็ไม่รู้เช่นกันว่ามาร์กาเรตมีเงินอยู่มากเพียงใด แต่ไม่พอใจที่เธอใช้เงินจำนวนมากไปกับการกุศล มาร์การ็ต บราวน์และลูก ๆ ของเธอต่อสู้ในศาลเพื่อแบ่งมรดกเป็นเวลาหกปี#เปลี่ยนทาง 
ในคริสต์ทศวรรษ 1920 มาร์กาเรต บราวน์ใช้พลังงานของเธอมุ่งเน้นที่ความหลงใหลส่วนตัว โดยเฉพาะการละคร เธอเสียชีวิตขณะนอนหลับเมื่อเวลา 22:55 น. ของวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1932 ด้วยอายุ 65 ปี ที่โรงแรมบาร์บิซันในนครนิวยอร์ก การชันสูตรพลิกศพในเวลาต่อมาพบว่าเธอเป็นเนื้องอกในสมอง เธอได้รับการฝังถัดจากเจ.เจ. ที่สุสานเซนต์บริจิด ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อสุสานโฮลีรูดที่เวสต์บิวรี รัฐนิวยอร์ก หลังจัดพิธีขนาดเล็กที่เพื่อนใกล้ชิดและครอบครัวเข้าร่วมในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1932 มีการร้องเพลง แต่ไม่มีบทยกย่อง
สิ่งสืบทอด.
ชื่อเสียงของบราวน์ในฐานะผู้รอดชีวิตจากเรือ "ไททานิก" ช่วยสนับสนุนเธอในประเด็นด้านการกุศลและการเคลื่อนไหวที่เธอรู้สึกอย่างแรงกล้า เธอมีความกังวลเกี่ยวกับสิทธิคนงานและสตรี การศึกษาและการรู้หนังสือสำหรับเด็ก การอนุรักษ์ประวัติศาสตร์ และการรำลึกถึงความกล้าหาญและการให้เกียรติที่แสดงโดยผู้คนบนเรือ "ไททานิก"
ใน ค.ศ. 1985 บราวน์ได้รับการแต่งตั้งเข้าในหอเกียรติยศแห่งสตรีโคโลราโด (Colorado Women's Hall of Fame)