เสน่ห์ อ่อนแก้ว

เสน่ห์ อ่อนแก้ว (พ.ศ. 2493 – 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515) เป็นผู้ข่มขืนต่อเนื่อง และฆาตกรฆ่าข่มขืนเด็กชาวไทย ที่ถูกคณะปฎิวัติซึ่งนำโดยจอมพลถนอม กิตติขจร ใช้อำนาจหัวหน้าคณะปฎิวัติ สั่งให้ประหารชีวิตในข้อหาฆ่าข่มขืนเด็กหญิงวารี ทรงสุข อายุ 12 ปี ที่จังหวัดสมุทรปราการ เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2514
เสน่ห์ได้ร่วมกับพรรคพวกรวม 9 คน ก่อเหตุฉุดเด็กหญิงวารี ทรงสุขไปรุมโทรมในสวนมะพร้าวในอำเภอพระประแดง แล้วฆ่าเธอ
ในวันที่เขาถูกประหารชีวิต เขามีอาการไม่สะทกสะท้าน และไม่ยอมฟังเทศน์พร้อมกับด่าเจ้าหน้าที่ด้วยคำหยาบคาย โดยเขานับเป็นบุคคลที่ 3 ถูกประหารชีวิตโดยอำนาจของหัวหน้าคณะปฎิวัติ หลังจากการรัฐประหารตนเองของจอมพล ถนอม กิตติขจร เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 และนับเป็นอาชญากรทางเพศรายแรกที่ถูกประหารชีวิตตามคำสั่งนายกรัฐมนตรี
ประวัติ.
เสน่ห์ อ่อนแก้ว เกิดเมื่อ พ.ศ. 2493 เป็นบุตรชายของนายสมพงษ์ อ่อนแก้วซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 4 ตำบลบางจาก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เขามีนิสัยเกเร และมีพฤติกรรมลวนลามและข่มขืนผู้หญิงในหมู่บ้านหลายคน แต่เหยื่อไม่กล้าแจ้งความเนื่องจากเพราะกลัวว่าจะเกิดความอับอาย และเกรงกลัวอิทธิพลของนายเสน่ห์ กับสมพงษ์ พ่อของเสน่ห์ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้าน
การก่อคดีฆาตกรรม.
ในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2514 เวลาประมาณ 19.00 น. นายอี้ด (ไม่ทราบนามสกุล) ได้ชวนนายสมชาย หรือจุก แสนสุข อายุ 16 ปี ไปเดินเล่นที่หมู่บ้านจัดสรร ในซอยกลับเจริญ 1 เมื่อทั้งสองเดินไปถึงปากทางเข้าบริษัทไทยเกียง ทั้งสองได้พบกับนายนรัตน์ อ่อนแก้ว อายุ 15 ปี ลูกพี่ลูกน้องของเสน่ห์, นายปุ้ม และนายัย (หรือแดง) ประดิษฐ์สุวรรณ อายุ 15 ปี นั่งอยู่ในร้านกาแฟ อี้ดกับสมชายจึงเข้าไปมั่วสุมร่วมกับวัยรุ่นทั้งสามภายในร้านกาแฟ
ในเวลา 20.00 น. เด็กหญิงวารี ทรงสุข ได้อุ้มเด็กชายสมศักดิ์ซึ่งเป็นหลานชายของพี่เขยของเธอไปส่งที่บ้าน วัยรุ่นทั้ง 5 คนได้สังเกตุเห็นวารี ปุ้มได้พูดว่าเด็กหญิงวารีเคยด่าตน วัยรุ่นทั้ง 5 คน จึงวางแผนฉุดวารีไปข่มขืน หลังจากวารีส่งสมศักดิ์แล้ว เธอได้เดินออกมาเพื่อจะไปช่วยนางป่วน ทรงสุข มารดาของเธอขายส้มตำ วัยรุ่นทั้ง 5 จึงสะกดรอยตามเธอห่าง ๆ เมื่อนรัตน์, ปุ้ม และเชิดชัย ใกล้ถึงตัวเธอ วัยรุ่นทั้งสามได้อุดปากเธอและอุ้มไปยังสวนมะพร้าว โดยระหว่างการเดินได้รวมเข้ากับพรรคพวกอีก 2 คน ที่ปากซอยโรงน้ำมันทิพย์ เมื่อกลุ่มวัยรุ่นทั้งเจ็ดเดินมาถึงห้องแถวสร้างใหม่ได้พบกับเสน่ห์และเพื่อนอีกคน คนร้ายทั้ง 9 จึงพาเธอเข้าไปยังสวนมะพร้าวของนายลพ อ้นจู แล้วกลุ่มคนร้ายได้ผลัดกันข่มขืนบริเวณโคนต้นมะพร้าว โดยอี้ดเป็นคนแรกที่ก่อเหตุข่มขืน โดยมีเชิดชัยกับนายปุ้มเป็นคนจับแขนและขาขณะที่คนร้ายคนอื่นข่มขืน หลังจากอี้ดข่มขืนเสร็จ สมชายได้มาข่มขืนเป็นคนที่สอง แล้วตามด้วยนรัตน์ เมื่อสมชายข่มขืนเสร็จ เชิดชัยได้เดินตามสมชายไปโดยยังไม่ได้ข่มขืน หลังจากที่เชิดชัยกับสมชายกลับบ้านไป ได้มีคนในกลุ่มในกลุ่มคนร้ายใช้ดินเหนียวอุดปากวารีเพื่อไม่ให้ร้องขอความข่วยเหลือ และบีบคอเธอจนเสียชีวิต หลังจากวารีเสียชีวิตแล้วกลุ่มคนร้ายได้แยกย้ายกันหลบหนีไป 
ในช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น (20 ธันวาคม) เพื่อนบ้านซึ่งมีอาชีพปีนต้นมะพร้าวได้พบศพของเธอในสวนมะพร้าว จากการชันสูตรศพพบว่าสาเหตุการเสียชีวิตมาจากการขาดอากาศหายใจจากการถูกอุดปากและบีบคอ
ในวันที่ 22 ธันวาคม เวลา 11.30 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจได้จับกุมสมชายที่ร้านกาแฟ เยื้องปากตรอกโรงงานทอผ้าไทยเกียง ในอีก 1 ชั่วโมงต่อมาเจ้าหน้าที่ตำรวจได้จับกุมเชิดชัยขณะช่วยแม่ขายข้าวแกงในโรงงานไทยเกียง สมชาย และเชิดชัยได้ให้การรับสารภาพถึงการก่อคดี โดยแดงปฎิเสธว่าได้ร่วมข่มขืน แต่เป็นคนจับขา สมชายยอมรับว่าตนเองเป็นคนข่มขืน ทั้งสองยืนยันว่าไม่ได้เป็นคนเอาดินอุดปากวารีและฆ่าเธอ สมชายได้ให้การว่าเสน่ห์ได้ร่วมก่อเหตุ โดยในขณะที่เกิดเหตุเสน่ห์ได้ยืนคอยกับคนร้ายอีกคนในสวนมะพร้าวและเป็นคนข่มขืนคนท้าย ๆ แต่เขาไม่ได้อยู่ดูว่าเสน่ห์ข่มขืนหรือไม่เพราะเขากลับไปกับเชิดชัยก่อน ต่อมาในเวลา 16.00 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจได้จับกุมเสน่ห์ ขณะทำงานเป็นกรรมกรอยู่ที่แผนกช่างไฟฟ้าของโรงงานไทยเกียง จากการสอบสวนเสน่ห์ เขาให้การปฎิเสธ เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจสอบร่างกายเขา พบรอยเล็บที่โคนนิ้วก้อยด้านซ้าย กับแผลที่หลังมือทั้งสองข้าง เขาอ้างว่าแผลดังกล่าวเกิดจากการหกล้มระหว่างซ้อมฟุตบอล และยอมรับว่ารู้จักจุกกับแดง แต่ไม่เคยคบค้าสมาคมกัน ในเวลา 23 นาฬิกาเศษของวันเดียวกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอพระประแดงโดยมีนายจุ่น อ่อนแก้ว พ่อของนรัตน์ ซึ่งอาสาพาเจ้าหน้าที่ตำรวจไปติดตามตัวของนรัตน์ ได้เดินทางไปถึงอำเภอไชยบาดาล แล้วเดินทางไปยังบ้านพักของจ่าสิบตำรวจตรี สวง จิตรพันธ์ เมื่อเข้าไปในบ้านของสวงในตำบลมะนาวหวาน พบว่าทุกคนในบ้านกำลังนอนหลับอยู่ เจ้าหน้าที่จึงจับกุมนรัตน์ขณะนอนหลับภายในมุ้ง เขาได้ให้การปฎิเสธ โดยบอกว่าไม่รู้ไม่เห็นและไม่มีส่วนร่วมกับการก่อคดี ถัดจากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำตัวนรัตน์กลับไปยังอำเภอพระประแดงเมื่อช่วงเช้าของวันที่ 23 ธันวาคม เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวของสมชายและเชิดชายมายืนยันว่านรัตน์ก่อเหตุข่มขืน เขาจึงยอมรับสารภาพว่าเป็นคนข่มขืนคนที่ 3 ส่วนเสน่ห์ก็ยังไม่ยอมรับสารภาพ และยังพูดว่า “"ถึงจะเอาผมไปยิงเป้าก็ยอม แต่ผมไม่ยอมรับว่าไปกระทำจริง"” ต่อมาในเวลา 16.30 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจได้เร่งทำสำนวนการสอบสวนจนเสร็จสิ้น เพื่อนำเสนอผู้บัญชาการตำรวจนครบาล ให้นำเสนอคณะปฎิวัติพิจารณาต่อไป
ในวันที่ 24 ธันวาคม พล.ต.ท. จำรัส มังคลารัตน์ ผู้บัญชาการตำรวจภูธร ได้เดินทางมาดูสำนวนการสอบสวน และกล่าวกับผู้สื่อข่าวว่า”ผมจะประมวลสำนวนการสอบสวนทั้งหมดเสนอหัวหน้าคณะปฎิวัติพิจารณาโดยด่วน เพราะพฤติการณ์ของเหล่าฆาตกรเหี้ยมโหด และไม่เกรงกลัวต่อกฏหมาย เพื่อจะให้หัวหน้าคณะปฎิวัติสั่งการอย่างเฉียบขาดเพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างอีกต่อไป.” 
ในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ตำรวจได้ปิดสำนวนคดี และส่งมอบสำนวนคดีให้คณะปฎิวัติพิจารณาโทษผู้ต้องหาทั้งหมดในสถานหนัก เพราะมีพฤติการณ์ทารุณโหดร้ายเย้ยหยันอำนาจคณะปฎิวัติ โดยมีรายงานว่าว่าขณะนี้ที่ปรึกษากฎหมายของหัวหน้าคณะปฎิวัติกำลังตรวจสอบสำนวน และฆาตกรอย่างเสน่ห์จะต้องถูกคำสั่งยิงเป้าแน่นอน
การประหารชีวิต.
ในช่วงบ่ายของวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 จอมพลถนอม กิตติขจร ลงนามในคำสั่งให้ประหารชีวิตนายเสน่ห์ อ่อนแก้ว จำคุกสมชายไว้ตลอดชีวิต จำคุกนรัตน์ 25 ปี และจำคุกเชิดชัยไว้ 15 ปี โดยเห็นว่าการกระทำของผู้ต้องหาเป็นการโทรมเด็กหญิงวารีด้วยความโหดร้ายทารุณ และเจตนาฆ่าเพื่อปิดปาก เพราะเธออยู่หมู่บ้านเดียวกับผู้ต้องหา โดยเฉพาะเสน่ห์ เป็นลูกของผู้ใหญ่บ้านที่วารีและผู้ต้องหาคนอื่นอาศัยอยู่ นอกจากผู้ต้องหาได้กระทำผิดร้ายแรงโดยไม่เกรงกลัวอาญาแผ่นดิน ยังพบว่าเสน่ห์มีนิสัยชอบข่มเหงและฉุดผู้หญิงไปข่มขืนหลายราย นอกจากนี้เสน่ห์ยังบรรลุนิติภาวะและเคยบวชเรียน แต่ไม่สำนึกผิดในการกระทำของตนและไม่สารภาพผิด
ในวันรุ่งขึ้น เวลา 04.30 น. เจ้าหน้าที่ตำรวจได้เดินทางไปยังเรือนจำจังหวัดสมุทรปราการเพื่อขอรับตัวสมชาย, เสน่ห์ และนรัตน์ไปยังเรือนจำกลางบางขวาง ส่วนเชิดชัยถูกนำตัวไปควบคุมที่สถานพินิจเยาวชนบางนา เจ้าหน้าที่เรือนจำปลุกทั้ง 3 คนให้ตื่นและแจ้งว่าจะย้ายไปควบคุมตัวที่อื่น เมื่อทั้งสามเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากทั้งสามหน้าซีดและไม่พูดอะไร ต่อมาเวลา 05.00 น. ตำรวจได้นำทั้งสามขึ้นรถจี๊บตราโล่ออกจากเรือนจำ และเดินทางไปถึงเรือนจำกลางบางขวางเมื่อเวลา 06.00 น.
<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
ผมไม่กลัว..ผมรู้สึกเฉย ๆ..จะทำกันยังไงก็เป็นเรื่องของเขา
เสน่ห์ อ่อนแก้ว ให้สัมภาษณ์กับนักข่าวของพิมพ์ไทยก่อนการประหารชีวิต, 
เมื่อรถเข้าสู่เรือนจำ เจ้าหน้าที่เรือนจำได้แยกสมชายกับนรัตน์ไปขังตามแดนของเรือนจำ ส่วนเสน่ห์ให้นั่งรอที่ฝ่ายควบคุมของเรือนจำ คณะกรรมการควบคุมการประหารชีวิตได้พิมพ์ลายนิ้วมือเขา แล้วพัศดีเรือนจำได้อ่านคำสั่งของหัวหน้าคณะปฎิวัติแล้วให้เซ็นทราบในคำสั่ง โดยเสน่ห์รับฟังคำสั่งอย่างปกติ เมื่อฟังคำสั่งไปได้สักพักหนึ่ง เขาเกิดอาการหงุดหงิด และตะโกนว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรม โดยต้องใช้เวลาพอสมควรถึงเขาจะยอมเซ็นรับทราบในคำสั่ง ถัดจากนั้นเจ้าหน้าที่ได้ถามเขาว่าจะทำพินัยกรรมหรือไม่ เขาได้ปฎิเสธที่จะทำ แต่ขอเขียนจดหมายถึงพ่อและฝากเงินกับเจ้าหน้าที่จำนวน 105 บาท <templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />พี่ครับ...ขอทำใจให้สบาย มีเกิดแก่เจ็บตายเป็นของธรรมดา ขอร้องอย่าเอาศพผมเผา ให้เก็บไว้สัก 3 ปี ผมขอลาทุกคน...
—  เสน่ห์ได้เขียนฝากให้พ่อดูแลลูกกับเมีย ส่วนศพของเขาห้ามนำไปฝังเด็ดขาด ให้เก็บศพเขาไว้ 3 ปี และให้พ่อมาเยี่ยมนพรัตน์ลูกพี่ลูกน้องของเขา
หลังจากเขียนจดหมายแล้วเจ้าหน้าที่ได้นำตัวเขาไปยังหอรักษาการ 7 ชั้น เพื่อฟังพระธรรมเทศนาจากพระมหาสาย ฐานมงคโล เจ้าอาวาสวัดบางแพรกใต้ แต่เขาขัดขืนไม่ยอมฟังเทศน์ เขาไม่ยอมนั่งกับพื้นและฮึดฮัดตลอดเวลา เขายังกล่าวว่า
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />กูไม่ฟังเทศน์ กูบวชเรียนมาแล้ว ไม่ต้องฟังเทศน์ก็ได้ เอากูไปยิงเลย..!
เมื่อเจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงยกอาหารมื้อสุดท้าย เขาปฎิเสธที่จะรับประทาน ในเวลา 06.55 น. เจ้าหน้าที่เรือนจำได้นำตัวเขาไปยังสถานที่หมดทุกข์โดยให้ขึ้นรถเข็น แต่เขาไม่ยอมขึ้นและขอเดินไปเอง แต่เขาเดินได้ไม่กี่ก้าวก็เข่าอ่อน ทำให้เจ้าหน้าที่ต้องประคองเดินไป ระหว่างที่เจ้าหน้าที่นำตัวเขาไปยังสถานที่หมดทุกข์ เขาได้ตะโกนฝากนรัตน์กับผู้คุม
เมื่อไปถึงศาลาเย็นใจ นายแพทย์สุจริตได้ขอร้องให้สละดวงตาให้กับสภากาชาดไทยเพื่อช่วยผู้พิการ แต่เขาไม่ยอมให้โดยกล่าวว่า “ของ ๆ กู กูไม่ให้ กูไม่ให้ใครทั้งนั้น” ก่อนเข้าสู่ห้องประหารชีวิต เขาขอบุหรี่ แล้วสูบบุหรี่อัดควันอย่างแรง และเดินเร็วอย่างไม่สะทกสะท้านไปยังห้องประหารชีวิต เมื่อเดินได้กลางทางเจ้าหน้าที่บอกให้เขาทิ้งบุหรี่ เขาจึงหยุดสุบบุหรี่จนหมดมวน เมื่อเจ้าหน้าที่ผูกตาเสน่ห์แล้วพาเข้าสู่ห้องประหาร เขาได้โยนดอกไม้ธูปเทียนทิ้งและไม่ยอมถือดอกไม้ธูปเทียน เจ้าหน้าที่ได้นำเสน่ห์มัดกับหลักประหาร แล้วนำดอกไม้ธูปเทียนยัดใส่มือหลังจากมัดให้พนมมือ เขาได้สาบแช่งและด่าผู้มีส่วนเกี่ยวข้องตลอดเวลา ในเวลา 07.11 น. มุ่ย จุ้ยเจริญ เพชฌฆาตได้เหนี่ยวไกปืนจำนวน 6 นัด เขายังไม่ตายและส่งเสียงครอก ๆ กับเรอ 3 ครั้ง โดยใช้เวลา 6 นาทีถึงเขาจะเสียชีวิต
หลังจากการประหารชีวิต.
หลังจากการประหารชีวิตนางสอาด เพ็งแจ่มศรี อายุ 19 ปี ภรรยาของเสน่ห์ได้ติดต่อขอรับศพจากเรือนจำ เจ้าหน้าที่ได้มอบจดหมายที่เสน่ห์เขียนไว้ กับเงินจำนวน 105 บาท แต่เธอรับแค่จดหมาย ส่วนเงินได้มอบให้เรือนจำ ถัดจากนั้นเธอได้ไปติดต่อเทศบาลนครนนทบุรี เพื่อขอใบมรณบัตรและขนย้ายศพเสน่ห์ ในเวลา 13.00 น. เธอพร้อมกับญาติได้นำศพขึ้นรถยนต์ไปยังวัดครุใน เธอกล่าวว่าพ่อแม่ของเสน่ห์ไม่มารับศพเพราะเกิดอาการช็อกหลังทราบข่าวการประหารชีวิต
นายมุ่ย จุ้ยเจริญ เพชฌฆาต ได้กล่าวถึงการประหารเสน่ห์ว่า “ในระยะ 7 ปี เคยประหารนักโทษมานับร้อยราย แต่ยังไม่เคยพบคนใจดำอำมหิตและเหี้ยมอย่างนี้มาก่อนเลย ไม่ว่าจะเป็นมหาโจรปล้นฆ่านับสิบศพ พอพบพระก็ไหว้พระฟังเทศน์ บางคนถึงกับเข่าอ่อนเมื่อได้ฟังคำสั่งประหารต้องเอานั่งรถเข็นเข้าสู่หลักประหาร แต่รายนี้เหี้ยมน่าดู”