การสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในทวีปยุโรป

สงครามโลกครั้งที่สองในทวีปยุโรปสิ้นสุดลงในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 หลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์กระทำอัตวินิบาตกรรมเมื่อวันที่ 30 เมษายน ความเป็นผู้นำของนาซีเยอรมนีตกอยู่ภายใต้การควบคุมของจอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์และรัฐบาลเฟล็นส์บวร์ค กองทัพโซเวียตยึดกรุงเบอร์ลินได้ในวันที่ 2 พฤษภาคม และมีกองทหารเยอรมันจำนวนหนึ่งได้ยอมจำนนในอีกไม่กี่วันต่อมา ในวันที่ 8 พฤษภาคม จอมพลวิลเฮ็ล์ม ไคเทิลได้ลงนามในตราสารยอมจำนนของเยอรมนีซึ่งเป็นการยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขต่อฝ่ายสัมพันธมิตรที่คาร์ลชอร์สต์ กรุงเบอร์ลิน ซึ่งถือเป็นวันชัยในทวีปยุโรป ส่วนในรัสเซียนั้น วันที่ 9 พฤษภาคมถือเป็นวันชัย การสู้รบบางส่วนยังคงดำเนินต่อไปหลังจากที่กองทัพเยอรมันยอมจำนน การสู้รบบางส่วนยังคงดำเนินต่อไปบนแนวรบด้านตะวันออก เช่น การยอมจำนนที่คูร์ลันด์ในลัตเวียตะวันตกในวันที่ 10 พฤษภาคม และการรุกปรากในเชโกสโลวาเกียที่สิ้นสุดในวันที่ 11 พฤษภาคม ในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ยุทธการที่ออดซาคสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของพลพรรคยูโกสลาเวีย สงครามในภาคพื้นแปซิฟิกยังคงดำเนินต่อไปหลังสงครามในภาคพื้นยุโรปสิ้นสุดลง
เหตุการณ์สุดท้ายก่อนสงครามในทวีปยุโรปจะสิ้นสุด.
ฝ่ายสัมพันธมิตรเริ่มจับเชลยศึกฝ่ายอักษะเป็นจำนวนมาก: จำนวนนักโทษทั้งหมดที่ถูกจับกุมที่แนวรบด้านตะวันตกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 โดยฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกคือ 1,500,000 คน นอกจากนี้ ในเดือนเมษายนยังได้เห็นฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกจับกุมทหารเยอรมันได้อย่างน้อย 120,000 นายในการรบครั้งสุดท้ายของสงครามในอิตาลี ในช่วงสามถึงสี่เดือนจนถึงสิ้นเดือนเมษายน ทหารเยอรมันมากกว่า 800,000 นายยอมจำนนในแนวรบด้านตะวันออก ในช่วงต้นเดือนเมษายน ค่ายไรน์วีเซนลาเกอร์ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฝ่ายสัมพันธมิตรแห่งแรกได้ก่อตั้งขึ้นในเยอรมนีตะวันตกเพื่อคุมขังกำลังพลฝ่ายอักษะที่ถูกจับหรือยอมจำนนจำนวนหลายแสนนาย กองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศฝ่ายสัมพันธมิตร (SHAEF) ได้จัดประเภทนักโทษทั้งหมดใหม่เป็นกองกำลังศัตรูที่ปลดอาวุธ มิใช่เชลยศึก กฎหมายฉบับใหม่ได้หลีกเลี่ยงบทบัญญัติภายใต้อนุสัญญาเจนีวา ค.ศ. 1929 ว่าด้วยการปฏิบัติต่ออดีตทหาร ในเดือนตุลาคม มีผู้เสียชีวิตในค่ายนับพันจากความอดอยาก การถูกปล่อยทิ้งร้าง และโรคภัย
การปลดปล่อยค่ายกักกันนาซีและผู้ลี้ภัย: กองทัพสัมพันธมิตรเริ่มค้นพบขอบเขตของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ซึ่งยืนยันการค้นพบในรายงานของปิเลคกีใน ค.ศ. 1943 การรุกคืบเข้าไปในเยอรมนีได้เปิดเผยค่ายกักกันนาซีและสถานที่บังคับใช้แรงงานจำนวนมาก มีนักโทษมากถึง 60,000 คนอยู่ในค่ายกักกันแบร์เกิน-เบ็ลเซินเมื่อได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1945 โดยกองพลยานเกราะที่ 11 ของอังกฤษ สี่วันต่อมา กองทหารจากกองทหารราบที่ 42 ของอเมริกาพบค่ายกักกันดัคเคา กองทหารสัมพันธมิตรบังคับให้ทหารยามเอ็สเอ็สที่เหลือรวบรวมศพและฝังในหลุมศพหมู่ เนื่องจากสภาพร่างกายของนักโทษไม่ดี จึงมีผู้เสียชีวิตอย่างต่อเนื่องหลังจากได้รับการปลดปล่อย ต่อมาเจ้าหน้าที่เอสเอสที่ถูกจับได้ถูกนำตัวขึ้นศาลในศาลอาชญากรรมสงครามของฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งหลายคนถูกตัดสินประหารชีวิต บุคลากรและเจ้าหน้าที่นาซีบางคนถูกสังหารทันทีเมื่อพบว่าพวกเขาทำผิด อย่างไรก็ตาม ในที่สุดอาชญากรสงครามนาซีกว่า 10,000 คนก็หลบหนีออกจากยุโรปโดยใช้สายหนู
กองทัพเยอรมันถอนทัพออกจากฟินแลนด์: วันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1945 กองทหารเยอรมันชุดสุดท้ายถอนทัพออกจากแลปแลนด์ของฟินแลนด์และบุกเข้าไปในนอร์เวย์ที่ถูกยึดครอง ในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1945 ภาพถ่าย "การปักธงบนหลักหินสามประเทศ" ได้ถูกถ่ายขึ้น
มุสโสลินีถูกประหารชีวิต: วันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1945 กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรได้ปลดปล่อยมิลานและตูริน ในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1945 ขณะที่กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังเข้าใกล้มิลาน เบนิโต มุสโสลินี ผู้นำเผด็จการอิตาลีถูกกองกำลังพลพรรคอิตาลีจับกุมตัว มีการถกเถียงกันว่าเขาพยายามหลบหนีจากอิตาลีไปยังสวิตเซอร์แลนด์ (ผ่านช่องเขาสปลือเกน) และกำลังเดินทางกับกองพันต่อต้านอากาศยานของเยอรมันหรือไม่ ในวันที่ 28 เมษายน มุสโสลินีถูกประหารชีวิตในจูลิโน (ตำบลพลเรือนของเมซเซกรา) นักฟาสซิสต์คนอื่น ๆ ที่ถูกจับไปพร้อมกับเขาถูกนำตัวไปที่ดองโกและประหารชีวิตที่นั่น จากนั้นศพถูกนำตัวไปที่มิลานและแขวนประจานที่ปิอัซซาเลโลเรโตในเมือง ในวันที่ 29 เมษายน โรดอลโฟ กราซีอานียอมมอบกองกำลังติดอาวุธฟาสซิสต์ของอิตาลีทั้งหมดที่กาแซร์ตา ซึ่งรวมถึงกองทัพกลุ่มลิกูเรียด้วย กราซีอานีเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของสาธารณรัฐสังคมอิตาลีของมุสโสลินี
ฮิตเลอร์กระทำอัตวินิบาตกรรม: วันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 ขณะที่ยุทธการที่เนือร์นแบร์คและยุทธการที่ฮัมบวร์คสิ้นสุดลงด้วยการยึดครองของอเมริกาและอังกฤษ ยุทธการในเบอร์ลินยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด ในขณะที่โซเวียตโอบล้อมกรุงเบอร์ลินและเส้นทางหลบหนีของเขาถูกตัดขาดโดยอเมริกัน อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำเผด็จการเยอรมันซึ่งตระหนักได้ว่าทุกอย่างสูญสิ้นแล้วและไม่ต้องการที่จะเผชิญชะตากรรมเดียวกับมุสโสลินี จึงกระทำอัตวินิบาตกรรมในฟือเรอร์บุงเคอร์ของเขาพร้อมกับเอฟา เบราน์ คู่ครองระยะยาวของเขา ซึ่งเขาเพิ่งแต่งงานด้วยไม่ถึง 40 ชั่วโมงก่อนหน้านั้น ในพินัยกรรม ฮิตเลอร์ปลดจอมพลไรช์แฮร์มัน เกอริง รองหัวหน้า และไฮน์ริช ฮิมเลอร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย หลังจากทั้งสองคนพยายามแยกกันเพื่อยึดครองซากปรักหักพังของนาซีเยอรมนี ฮิตเลอร์แต่งตั้งผู้สืบทอดตำแหน่งดังต่อไปนี้ จอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์ ถูกแต่งตั้งเป็นประธานาธิบดีเยอรมนีคนใหม่ และโยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ ถูกแต่งตั้งแป็นนายกรัฐมนตรีเยอรมนีคนใหม่ อย่างไรก็ตาม เกิบเบิลส์กระทำอัตวินิบาตกรรมในวันถัดมา ทำให้เดอนิทซ์กลายเป็นผู้นำเยอรมนีเพียงคนเดียว
กองทัพเยอรมันในอิตาลียอมจำนน: วันที่ 29 เมษายน หนึ่งวันก่อนที่ฮิตเลอร์จะถึงแก่อสัญกรรม พันโทชไวนิตซ์และนายกองตรีเวนเนอร์ ผู้แทนของนายพลไฮน์ริช ฟ็อน เวียติงฮอฟฟ์และนายกลุ่มเอกเอ็สเอ็ส คาร์ล โวล์ฟฟ์ ลงนามในเอกสารยอมจำนนที่กาเซอร์ตา หลังจากการเจรจาลับที่ไม่ได้รับอนุญาตเป็นเวลานานกับฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก ซึ่งสหภาพโซเวียตมองด้วยความสงสัยอย่างยิ่งว่าฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังพยายามบรรลุสันติภาพแยกต่างหาก ในเอกสารดังกล่าว ฝ่ายเยอรมันตกลงที่จะหยุดยิงและยอมจำนนกองกำลังทั้งหมดภายใต้การบังคับบัญชาของเวียติงฮอฟฟ์ในวันที่ 2 พฤษภาคม เวลา 14.00 น. ภายหลังการโต้เถียงอันดุเดือดระหว่างโวล์ฟฟ์และอัลแบร์ท เค็สเซิลริงในช่วงเช้าของวันที่ 2 พฤษภาคม ทหารเกือบ 1 ล้านนายในอิตาลีและออสเตรียจึงยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขต่อจอมพลเซอร์ฮาโรลด์ อเล็กซานเดอร์แห่งอังกฤษ เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม เวลา 14.00 น.
กองทัพเยอรมันในกรุงเบอร์ลินยอมจำนน: ยุทธการที่เบอร์ลินสิ้นสุดลงในวันที่ 2 พฤษภาคม ในวันนั้น นายพลเฮ็ลมูท ไวท์ลิง ผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันเบอร์ลิน ยอมส่งมอบเมืองนี้ให้กับนายพลวาซีลี ชุยคอฟแห่งกองทัพแดงโดยไม่มีเงื่อนไข ในวันเดียวกันนั้น นายทหารที่ทำหน้าที่บัญชาการกองทัพทั้งสองของกลุ่มกองทัพวิสตูลาทางเหนือของเบอร์ลิน (นายพลเคิร์ต ฟอน ทิปเปลสเคียร์ช ผู้บัญชาการกองทัพเยอรมันที่ 21 และนายพลฮัสโซ ฟอน มันทอยเฟิล ผู้บัญชาการกองทัพยานเกราะที่สาม) ยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก เชื่อกันว่าวันที่ 2 พฤษภาคมเป็นวันที่มาร์ทีน บอร์มัน รองฟือเรอร์ของฮิตเลอร์เสียชีวิต จากคำบอกเล่าของอาร์เธอร์ อักมันน์ ผู้เห็นศพของบอร์มันน์ในเบอร์ลินใกล้กับสถานีรถไฟเลอเทอร์บาห์นฮอฟ หลังจากเผชิญหน้ากับหน่วยลาดตระเวนของกองทัพแดง เลอเทอร์บาห์นฮอฟตั้งอยู่ใกล้กับที่ขุดพบร่างของบอร์มันน์เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1972 ซึ่งได้รับการยืนยันจากการทดสอบดีเอ็นเอใน ค.ศ. 1998
กองทัพเยอรมันในตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมนี เดนมาร์ก และเนเธอร์แลนด์ยอมจำนน: วันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 จอมพลเบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรีแห่งอังกฤษได้ยอมรับการยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขที่เมืองลือเนอบวร์คจากพลเรือเอกฮันส์-เกออร์ค ฟ็อน ฟรีเดอบวร์ค และพลเอกเอเบอร์ฮาร์ด คินเซล ต่อกองกำลังเยอรมันทั้งหมด "ในเนเธอร์แลนด์ ตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมนี รวมถึงหมู่เกาะฟรีเซียนและเฮ็ลโกลันท์ และเกาะอื่น ๆ ทั้งหมด ในชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และในเดนมาร์ก... รวมถึงเรือรบทั้งหมดในพื้นที่เหล่านี้" ที่ไทเมโลแบร์กบนลือเนอบวร์คฮีธ ซึ่งเป็นพื้นที่ระหว่างเมืองฮัมบวร์ค ฮันโนเฟอร์ และเบรเมิน จำนวนกองกำลังทางบก ทางทะเล และทางอากาศของเยอรมันที่เข้าร่วมการยอมจำนนครั้งนี้มีจำนวน 1 ล้านนาย ในวันที่ 5 พฤษภาคม จอมพลเรือเดอนิทซ์ได้สั่งให้เรืออูทั้งหมดหยุดปฏิบัติการรุกและกลับไปยังฐานทัพของตน เวลา 16.00 น. ของวันที่ 5 พฤษภาคม พลเอกโยฮันเนส บลาสโควิทซ์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองพันโอเบอร์เบเฟิลชาเบอร์นีเดอร์ของเยอรมนี ยอมจำนนต่อพลโทชาร์ลส์ โฟล์คส์ ผู้บัญชาการกองพลแคนาดาที่ 1 ณ เมืองวากเนิงเงนของเนเธอร์แลนด์ โดยมีเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งเนเธอร์แลนด์ (ซึ่งทำหน้าที่ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังภายในของเนเธอร์แลนด์) ทรงเข้าร่วม
กองทัพเยอรมันในไบเอิร์นยอมจำนน: เวลา 14.30 น. ของวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 นายพลแฮร์มันน์ โฟเอร์ตชได้มอบกองกำลังทั้งหมดระหว่างเทือกเขาโบฮีเมียนและแม่น้ำอัปเปอร์อินน์ให้กับนายพลจาค็อบ แอล. เดเวอร์ส ผู้บัญชาการกองทัพกลุ่มที่ 6 ของอเมริกา
ยุโรปกลาง: วันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ฝ่ายต่อต้านเช็กได้เริ่มก่อการจลาจลที่ปราก วันรุ่งขึ้น โซเวียตได้เปิดฉากการรุกปราก ในเดรสเดิน เกาไลเทอร์มาร์ติน มุตช์มันน์ แจ้งให้ทราบว่าเยอรมนีเตรียมเปิดฉากรุกครั้งใหญ่ที่แนวรบด้านตะวันออก ภายในสองวัน มุตช์มันน์ได้ละทิ้งเมืองนี้ แต่ถูกกองทัพโซเวียตจับกุมตัวขณะพยายามหลบหนี
การยอมจำนนของแฮร์มัน เกอริง: วันที่ 6 พฤษภาคม แฮร์มัน เกอริง จอมพลไรช์และผู้บัญชาการลำดับที่สองของฮิตเลอร์ ยอมจำนนต่อนายพลคาร์ล สปาตซ์ ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพอากาศสหรัฐที่ปฏิบัติการในยุโรป พร้อมด้วยภรรยาและลูกสาวของเขาที่ชายแดนเยอรมนี-ออสเตรีย
กองทัพเยอรมันในเบร็สเลายอมจำนน: เวลา 18.00 น. ของวันที่ 6 พฤษภาคม นายพลแฮร์มันน์ นีฮอฟฟ์ ผู้บัญชาการ "เมืองปราการ" เบร็สเลาที่ถูกล้อมและปิดล้อมเป็นเวลาหลายเดือน ยอมจำนนต่อโซเวียต
โยเดิลและไคเทลและกองทัพเยอรมันทั้งหมดยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข: สามสิบนาทีหลังจากการพ่ายแพ้ของ "เมืองปราการเบร็สเลา" นายพลอัลเฟรท โยเดิลมาถึงแร็งส์และทำตามคำแนะนำของเดอนิทซ์ เสนอที่จะให้กองกำลังทั้งหมดที่ต่อสู้กับฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกยอมจำนน สิ่งนี้คือจุดยืนในการเจรจาที่เหมือนกันกับที่ฟ็อน ฟรีเดอบวร์คเคยทำกับมอนต์โกเมอรีในตอนแรก และเช่นเดียวกับมอนต์โกเมอรี พลเอกดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตร ขู่ว่าจะยุติการเจรจาทั้งหมด เว้นแต่เยอรมันจะยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งหมดอย่างไม่มีเงื่อนไขในทุกแนวรบ ไอเซนฮาวร์บอกโยเดิลอย่างชัดเจนว่าเขาจะสั่งปิดแนวรบด้านตะวันตกสำหรับทหารเยอรมัน ซึ่งจะทำให้ทหารเยอรมันต้องยอมจำนนต่อโซเวียต โยเดิลส่งสัญญาณไปยังเดอนิทซ์ซึ่งอยู่ในเฟล็นส์บวร์ค เพื่อแจ้งให้ทราบถึงคำประกาศของไอเซนฮาวร์ ไม่นานหลังเที่ยงคืน เดอนิทซ์ยอมรับสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และส่งสัญญาณไปยังโยเดิลเพื่ออนุมัติการยอมจำนนอย่างสมบูรณ์ของกองทัพเยอรมันทั้งหมด
ชาวเกาะแชเนิลได้รับแจ้งเกี่ยวกับการยอมจำนนของเยอรมนีหลังจากนั้น: เวลา 10.00 น. ของวันที่ 8 พฤษภาคม ชาวเกาะแชเนิลได้รับแจ้งจากทางการเยอรมนีว่าสงครามสิ้นสุดลงแล้ว นายกรัฐมนตรีวินสตัน เชอร์ชิลของอังกฤษได้ออกอากาศทางวิทยุเมื่อเวลา 15.00 น. โดยประกาศว่า: "การสู้รบจะยุติอย่างเป็นทางการภายในหนึ่งนาทีหลังเที่ยงคืนของวันนี้ แต่เพื่อประโยชน์ในการช่วยชีวิตผู้คน 'การหยุดยิง' จึงเริ่มเมื่อวานนี้และประกาศให้ดังไปตลอดแนวรบ และหมู่เกาะแชเนิลอันเป็นที่รักของเราก็จะได้รับอิสรภาพในวันนี้เช่นกัน"
เวลา 02:41 น. ของเช้าวันที่ 7 พฤษภาคม ที่ศูนย์บัญชาการกองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศฝ่ายสัมพันธมิตรในเมืองแร็งส์ ประเทศฝรั่งเศส พลเอกอัลเฟรท โยเดิล เสนาธิการทหารระดับสูงของกองบัญชาการทหารเยอรมันได้ลงนามในเอกสารยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขสำหรับกองทัพเยอรมันทั้งหมดต่อฝ่ายสัมพันธมิตร พลเอกฟรานซ์ เบิห์ม ประกาศการยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขของกองทัพเยอรมันในนอร์เวย์ในวันที่ 7 พฤษภาคม โดยมีวลีว่า "กองทัพทั้งหมดที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเยอรมันจะหยุดปฏิบัติการในเวลา 23:01 น. ตามเวลายุโรปกลางของวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945" ในวันรุ่งขึ้น จอมพลวิลเฮ็ล์ม ไคเทิลและตัวแทนเสนาธิการทหารระดับสูงของกองบัญชาการทหารเยอรมันคนอื่น ๆ เดินทางไปยังกรุงเบอร์ลิน และก่อนเที่ยงคืนไม่นาน ก็ได้ลงนามในเอกสารการยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขอีกฉบับ โดยเป็นการยอมจำนนต่อกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งหมดอีกครั้ง ในการลงนามครั้งนี้มีจอมพลเกออร์กี จูคอฟและตัวแทนจากกองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศเข้าร่วมด้วย พิธีลงนามจัดขึ้นที่อาคารอดีตวิทยาลัยวิศวกรรมของกองทัพเยอรมันในเขตคาร์ลชอร์สต์ของเบอร์ลิน ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เบอร์ลิน-คาร์ลชอร์สต์
ผลที่ตามมาของสงคราม.
วันชัยในทวีปยุโรป: หลังจากข่าวการยอมจำนนของเยอรมนี การเฉลิมฉลองอย่างไม่เป็นทางการก็เกิดขึ้นทั่วโลกในวันที่ 7 พฤษภาคม รวมถึงในยุโรปตะวันตกและสหรัฐอเมริกา เนื่องจากเยอรมนีได้กำหนดให้วันที่ 8 พฤษภาคมเป็นวันสิ้นสุดปฏิบัติการอย่างเป็นทางการในเวลา 23.01 น. ตามเวลายุโรปกลาง วันนั้นจึงได้รับการเฉลิมฉลองทั่วทั้งยุโรปในฐานะวันชัย อดีตสหภาพโซเวียตส่วนใหญ่จะเฉลิมฉลองวันชัยในวันที่ 9 พฤษภาคม เนื่องจากปฏิบัติการจะสิ้นสุดหลังเที่ยงคืนตามเวลามอสโก
หน่วยทหารเยอรมันหยุดยิง: แม้ว่าผู้บัญชาการทหารของกองกำลังเยอรมันส่วนใหญ่จะปฏิบัติตามคำสั่งให้ยอมจำนนที่ออกโดยกองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ (OKW) หรือกองบัญชาการทหารสูงสุดของเยอรมัน แต่ก็ไม่ใช่ผู้บัญชาการทั้งหมดจะทำตาม กองกำลังที่ใหญ่ที่สุดคือกลุ่มกองทัพกลางภายใต้การบังคับบัญชาของจอมพลแฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์ ซึ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพบกเมื่อวันที่ 30 เมษายนตามพินัยกรรมและคำสั่งเสียสุดท้ายของฮิตเลอร์ ในวันที่ 8 พฤษภาคม เชอร์เนอร์ได้ละทิ้งการบังคับบัญชาและบินไปยังออสเตรีย กองทัพโซเวียตได้ส่งกองทัพจำนวนมากเข้าโจมตีกลุ่มกองทัพกลางในการรุกปราก ทำให้หน่วยทหารเยอรมันจำนวนมากในกรุงปรากต้องยอมจำนนภายในวันที่ 11 พฤษภาคม หน่วยทหารอื่น ๆ ของกองทหารกลุ่มที่ไม่ยอมจำนนในวันที่ 8 พฤษภาคม ถูกบังคับให้ยอมจำนน
ดินแดนที่ถูกยึดครองอย่างสมบูรณ์: ในเวลานั้น ฝ่ายสัมพันธมิตรสันนิษฐานว่าเยอรมนีมีสถานะถูกยึดครองอย่างสมบูรณ์ (debellatio) (การสิ้นสุดของสงครามที่เกิดจากการทำลายล้างรัฐที่เป็นปรปักษ์โดยสิ้นเชิง) และการกระทำของพวกเขาในช่วงหลังสงครามที่เกิดขึ้นทันทีนั้นขึ้นอยู่กับหลักฐานทางกฎหมายนั้น (อย่างไรก็ตาม สถานะทางกฎหมายของรัฐบาลเยอรมันในระหว่างและหลังการรวมประเทศเยอรมนีก็คือ รัฐยังคงมีอยู่แม้ว่าจะสิ้นสุดไปในช่วงหลังสงครามทันทีก็ตาม) 
ไอเซนฮาวร์สั่งให้ยุบรัฐบาลของเดอนิทซ์: คาร์ล เดอนิทซ์ยังคงทำตัวราวกับว่าเป็นประมุขแห่งรัฐเยอรมนี แต่รัฐบาลเฟล็นส์บวร์คของเขา (เรียกเช่นนี้เพราะว่าที่ทำการรัฐบาลอยู่ที่เฟล็นส์บวร์คทางตอนเหนือของเยอรมนีและควบคุมเพียงพื้นที่เล็ก ๆ รอบเมือง) ไม่ได้รับการยอมรับจากฝ่ายสัมพันธมิตร ในวันที่ 12 พฤษภาคม ทีมประสานงานของฝ่ายสัมพันธมิตรมาถึงเฟล็นส์บวร์คและพักอยู่บนเรือโดยสารปาเตรีย เจ้าหน้าที่ประสานงานและกองบัญชาการสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรตระหนักในไม่ช้าว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องดำเนินการผ่านรัฐบาลรัฐบาลเฟล็นส์บวร์ค และสมาชิกของรัฐบาลควรถูกจับกุม ในวันที่ 23 พฤษภาคม พลตรีรุกส์แห่งสหรัฐอเมริกาได้ดำเนินการตามคำสั่งของกองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศและได้รับการอนุมัติจากโซเวียต จึงเรียกเดอนิทซ์ขึ้นเรือปาเตรียและแจ้งให้เขาทราบว่าเขาและสมาชิกในรัฐบาลทั้งหมดถูกจับกุม และรัฐบาลของพวกเขาถูกยุบแล้ว ฝ่ายสัมพันธมิตรประสบปัญหาเนื่องจากพวกเขาตระหนักว่าแม้ว่ากองทัพเยอรมันจะยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่กองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศไม่ได้ใช้เอกสารที่สร้างขึ้นโดย "คณะกรรมาธิการที่ปรึกษายุโรป" (EAC) ดังนั้นจึงไม่มีการยอมจำนนอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลเยอรมันฝ่ายพลเรือน นี่ถือเป็นประเด็นที่สำคัญมาก เนื่องจากฮิตเลอร์ใช้การยอมจำนนของพลเรือน แต่ไม่ใช่ทหารใน ค.ศ. 1918 เพื่อสร้างข้อโต้แย้งแบบ "แทงข้างหลัง" ฝ่ายสัมพันธมิตรไม่ต้องการให้ระบอบการปกครองเยอรมันที่เป็นศัตรูในอนาคตมีข้อโต้แย้งทางกฎหมายเพื่อรื้อฟื้นความขัดแย้งเก่า ๆ ขึ้นมาอีก
วันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1945 สภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตรได้ผ่านกฎหมายสภาควบคุมฉบับที่ 1 – การยกเลิกกฎหมายนาซี ซึ่งยกเลิกกฎหมายหลายฉบับที่ประกาศใช้โดยระบอบชาติสังคมนิยม ส่งผลให้รัฐบาลนาซีเยอรมนีต้องยุติการปกครองโดยชอบด้วยกฎหมาย ในทางทฤษฎี กฎหมายนี้ควรจะสร้างรัฐธรรมนูญไวมาร์ขึ้นมาใหม่ อย่างไรก็ตาม รัฐธรรมนูญฉบับนี้ไม่เกี่ยวข้องเนื่องจากอำนาจของสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตรที่ทำหน้าที่เป็นกองกำลังยึดครอง ในวันที่ 10 ตุลาคม 1945 กฎหมายสภาควบคุมฉบับที่ 2 ก็ได้รับการผ่านเช่นกัน โดยยกเลิกองค์กรชาติสังคมนิยมทั้งหมดอย่างเป็นทางการ
ปฏิญญาว่าด้วยความปราชัยของเยอรมนีและการขึ้นสู่อำนาจสูงสุดโดยฝ่ายสัมพันธมิตรลงนามโดยฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งสี่เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน รวมถึงสิ่งต่อไปนี้:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />รัฐบาลสหรัฐอเมริกา สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต สหราชอาณาจักร และรัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส ขอถือเอาอำนาจสูงสุดในเยอรมนี ซึ่งรวมถึงอำนาจทั้งหมดที่รัฐบาลเยอรมัน กองบัญชาการสูงสุด และรัฐบาลหรือหน่วยงานระดับรัฐ เทศบาล หรือท้องถิ่นมีอยู่ การถือเอาอำนาจและอำนาจดังกล่าวเพื่อวัตถุประสงค์ที่กล่าวข้างต้นจะไม่ส่งผลต่อ การผนวกเยอรมนี [กล่าวคือ เอกสารไม่ได้ให้สิทธิฝ่ายสัมพันธมิตรในการผนวกเยอรมนี]
ข้อตกลงพ็อทซ์ดัมลงนามในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ผู้นำสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และสหภาพโซเวียตได้วางแผนจัดตั้งรัฐบาลชุดใหม่เยอรมันหลังสงคราม ตั้งถิ่นฐานใหม่ในขอบเขตดินแดนสงคราม ผนวกดินแดนเยอรมนีก่อนสงครามหนึ่งในสี่ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแนวโอเดอร์–ไนเซอโดยพฤตินัย และสั่งการและจัดการขับไล่ชาวเยอรมันนับล้านคนที่ยังอยู่ในดินแดนที่ผนวกและที่อื่ นๆ ทางตะวันออกออกไป ข้อตกลงยังสั่งให้เยอรมนีปลดอาวุธ ขจัดนาซี ปลดอาวุธอุตสาหกรรม และตั้งถิ่นฐานเพื่อปฏิกรรมสงคราม แต่เนื่องจากฝรั่งเศส (ตามคำยืนกรานของอเมริกา) ไม่ได้รับเชิญไปร่วมการประชุมพ็อทซ์ดัม ตัวแทนฝรั่งเศสในสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตรจึงปฏิเสธที่จะยอมรับภาระผูกพันใด ๆ ในการปฏิบัติตามข้อตกลงพ็อทซ์ดัมในเวลาต่อมา ส่งผลให้นโยบายส่วนใหญ่ที่วางแผนไว้ในพ็อทซ์ดัมเพื่อจัดตั้งรัฐบาลและรัฐเยอรมันที่เหมาะสมสำหรับการยอมรับข้อตกลงสันติภาพยังคงไร้ผล
ปฏิบัติการคีลฮอล เป็นจุดเริ่มต้นของการส่งตัวผู้พลัดถิ่น ครอบครัว ผู้ต่อต้านคอมมิวนิสต์ ชาวรัสเซียขาว อดีตเชลยศึกของกองทัพโซเวียต คนงานทาสต่างชาติ ทหารอาสาสมัคร และคอสแซค และผู้สมรู้ร่วมคิดของนาซีกลับสหภาพโซเวียตโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ระหว่างวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1946 ถึง 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 มีผู้คนมากถึงห้าล้านคนถูกส่งตัวกลับโซเวียตโดยฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อเดินทางกลับ ผู้ถูกเนรเทศส่วนใหญ่ต้องเผชิญกับการจำคุกหรือประหารชีวิต ในบางครั้ง เอนคาเวเดเริ่มสังหารผู้คนก่อนที่กองกำลังสัมพันธมิตรจะออกจากจุดนัดพบ
สภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตรก่อตั้งขึ้นเพื่อบังคับใช้อำนาจสูงสุดที่ฝ่ายสัมพันธมิตรถือครองเหนือเยอรมนี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อบังคับใช้อำนาจร่วมที่ฝ่ายสัมพันธมิตรถือครองเหนือเยอรมนี เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม สภาควบคุมได้จัดตั้งขึ้นและออกประกาศฉบับแรก ซึ่งแจ้งให้ชาวเยอรมันทราบถึงการมีอยู่ของสภา และยืนยันว่าคำสั่งที่ออกโดยผู้บัญชาการทหารสูงสุดในเขตของตนไม่ได้รับผลกระทบจากการจัดตั้งสภา
การยุติความเป็นศัตรูอย่างเป็นทางการและสนธิสัญญาสันติภาพ.
ความเป็นศัตรูระหว่างสหรัฐอเมริกาและเยอรมนียุติลงในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1946 โดยประธานาธิบดีทรูแมนแห่งสหรัฐอเมริกา
การประชุมสันติภาพปารีสสิ้นสุดลงในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947 ด้วยการลงนามสนธิสัญญาสันติภาพโดยฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามกับอดีตฝ่ายอักษะของยุโรป (อิตาลี โรมาเนีย ฮังการี และบัลแกเรีย) และฟินแลนด์ ซึ่งเป็นพันธมิตรผู้ร่วมทำสงคราม
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 (เมื่อมีการประกาศใช้กฎหมายพื้นฐาน) ได้จัดตั้งรัฐบาลชุดแรกเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1949 ในขณะที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนีก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม
ฝ่านสัมพันธมิตรตะวันตกหลายประเทศประกาศยุติสงครามกับเยอรมนี ตั้งแต่ ค.ศ. 1950 ในข้อตกลงปีเตอร์สเบิร์กเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 ระบุว่ารัฐบาลเยอรมนีตะวันตกต้องการยุติสงคราม แต่คำขอไม่สามารถทำได้ สหรัฐอเมริกายังคงรักษาสถานะสงครามกับเยอรมนีไว้ด้วยเหตุผลทางกฎหมาย และแม้ว่าจะผ่อนปรนลงบ้าง แต่ก็ไม่ได้ระงับเนื่องจาก "สหรัฐต้องการรักษาฐานทางกฎหมายเพื่อคงกองกำลังสหรัฐไว้ในเยอรมนีตะวันตก" ในการประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศของฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร และสหรัฐในนิวยอร์กระหว่างวันที่ 12 กันยายนถึง 19 ธันวาคม ค.ศ. 1950 ระบุว่าในบรรดามาตรการอื่น ๆ เพื่อเสริมสร้างตำแหน่งของเยอรมนีตะวันตกในสงครามเย็น พันธมิตรตะวันตกจะ "ยุติสงครามกับเยอรมนีโดยการออกกฎหมาย" ใน ค.ศ. 1951 อดีตพันธมิตรตะวันตกหลายประเทศยุติสงครามกับเยอรมนี ได้แก่ ออสเตรเลีย (9 กรกฎาคม) แคนาดา อิตาลี นิวซีแลนด์ เนเธอร์แลนด์ (26 กรกฎาคม) แอฟริกาใต้ สหราชอาณาจักร (9 กรกฎาคม) และสหรัฐอเมริกา (19 ตุลาคม) สถานะสงครามระหว่างเยอรมนีและสหภาพโซเวียตสิ้นสุดลงในช่วงต้น ค.ศ. 1955
อำนาจอธิปไตยเต็มของรัฐที่มีอำนาจอธิปไตย ได้ถูกมอบให้กับสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 ตามเงื่อนไขของอนุสัญญาบอนน์–ปารีส สนธิสัญญายุติการยึดครองทางทหารในดินแดนของเยอรมนีตะวันตก แต่มหาอำนาจทั้งสามที่ยึดครองยังคงรักษาสิทธิพิเศษบางประการไว้ เช่น ต่อเบอร์ลินตะวันตก
สนธิสัญญาว่าด้วยการตกลงขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับดินแดนเยอรมนีได้ลงนามหลังจากการรวมประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 1990 โดยที่มหาอำนาจทั้งสี่ได้สละสิทธิทั้งหมดที่เคยถือครองในประเทศเดียวใหม่นี้ รวมทั้งกรุงเบอร์ลินด้วย สนธิสัญญามีผลใช้บังคับในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1991 ภายใต้เงื่อนไขของสนธิสัญญา ฝ่านสัมพันธมิตรได้รับอนุญาตให้คงกำลังทหารไว้ในเบอร์ลินจนถึงสิ้น ค.ศ. 1994 (มาตรา 4 และ 5) ตามสนธิสัญญา กองกำลังยึดครองจะถูกถอนออกภายในกำหนดเวลาดังกล่าว