pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
แมลคัม เอ็กซ์

แมลคัม เอ็กซ์ (ออกเสียง /ˈmælkəm ˈɛks/) หรือชื่อเกิดว่า แมลคัม ลิตเติล (19 พฤษภาคม ค.ศ. 1925 - 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965) หรือ เอล-ฮัจญ์ มาลิก เอล-ชาบาซ  เป็นศาสนาจารย์และนักกิจกรรมสิทธิมนุษยชนมุสลิมเชื้อชาติแอฟริกัน-อเมริกัน เป็นบุคคลที่ได้รับความนิยมระหว่างสมัยขบวนการสิทธิพลเมือง และเป็นโฆษกฝีปากกล้าของกลุ่มศาสนาชาติอิสลาม
เขาเกิดที่โอมาฮา รัฐเนแบรสกา บิดาของเขาถูกฆ่าตาย และมารดาถูกส่งเข้าโรงพยาบาลเพื่อรักษาอาการทางประสาท จึงใช้ชีวิตวัยเด็กในบ้านเลี้ยงดูเด็กกำพร้าไม่ก็ญาติคนอื่น ๆ เขาประกอบกิจกรรมผิดกฎหมายหลายอย่าง จนสุดท้ายถูกพิพากษาจำคุก 10 ปีในปี 1946 ฐานลักทรัพย์และลักทรัพย์ในเคหสถานเวลากลางคืน ระหว่างถูกจำคุก เขาเข้าร่วมกลุ่มชาติอิสลาม และเริ่มใช้ชื่อ "แมลคัม เอ็กซ์" (เพื่อสื่อว่าเขาไม่ทราบนามสกุลบรรพชนแอฟริกันของตน) และไม่นานก็กลายเป็นผู้นำที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของกลุ่ม เขาเป็นโฆษกสาธารณะขององค์การอยู่ 12 ปี โดยเขาสนับสนุนการเพิ่มอำนาจของคนผิวดำ ความเป็นใหญ่ของคนผิวดำ (Black supremacy) การแบ่งแยกระหว่างอเมริกันผิวขาวและผิวดำ และวิจารณ์ขบวนการสิทธิพลเมืองกระแสหลักอย่างเปิดเผยเพราะเน้นคติไม่นิยมความรุนแรงและบูรณาการทางเชื้อชาติ แมลคัม เอ็กซ์ยังแสดงความภาคภูมิใจในความสำเร็จด้านสวัสดิการสังคมของชาติอิสลาม โดยเฉพาะโครงการบำบัดยาเสพติดฟรี หลังจากคริสต์ทศวรรษ 1950 เขาเริ่มถูกสำนักงานสอบสวนกลางสอดแนมจนกระทั่งสิ้นชีวิต
ในคริสต์ทศวรรษ 1960 แมลคัม เอ็กซ์เริ่มเสื่อมศรัทธากับกลุ่มชาติอิสลาม ตลอดจนผู้นำ อีไลจาห์ มูฮัมมัด จากนั้นเขาเข้ารีตศาสนาอิสลามนิกายซุนนี และขบวนการสิทธิพลเมืองหลังเดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ ณ เมกกะ และใช้ชื่อว่า เอล-ฮัจญ์ มาลิก เอล-ชาบาซ หลังท่องทวีปแอฟริกาช่วงสั้น ๆ เขาบอกเลิกกลุ่มชาติอิสลามต่อสาธารณะ และก่อตั้งองค์กรชื่อ "Muslim Mosque, Inc." และ "Organization of Afro-American Unity" ทำให้เกิดความขัดแย้งกับองค์กรเดิม ตลอดปี 1964 ความขัดแย้งระหว่างเขากับกลุ่มชาติอิสลามทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น และเขาถูกขู่ฆ่าอยู่บ่อยครั้ง เขาถูกสังหารเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 ขณะกำลังปราศรัยในหอประชุมแห่งหนึ่งในแมนฮัตตัน โดยชายฉกรรจ์สมาชิกชาติอิสลามสามคน แต่องค์กรดังกล่าวได้ปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับการลอบสังหาร นอกจากนี้ ยังมีการตั้งข้อสังเกตว่าอาจมีหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายของรัฐเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่ แม้ผ่านไปหลายทศวรรษ
ที. เรกซ์ (วงดนตรี)

ที. เรกซ์  คือวงร็อกจากอังกฤษ มีหัวหน้าวงคือ มาร์ก โบแลน ทำหน้าที่มือกีตาร์ นักร้อง นักแต่งเพลง ก่อตั้งวงในชื่อ ไทแรนโนซอรัสเร็กซ์ ในคริสต์ทศวรรษ 1960 ในลอนดอน อัลบั้มเปิดตัวในแนวโฟล์กร็อกชื่อว่า "My People Were Fair and Had Sky in Their Hair... But Now They're Content to Wear Stars on Their Brows" ติดอันดับ 15 ในสหราชอาณาจักร ในคริสต์ทศวรรษ 1970 พวกเขาประสบความสำเร็จในกระแสหลัก ในฐานะวงแกลมร็อก กับเพลงดังที่ขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร 4 ซิงเกิลคือ "Hot Love," "Get It On," "Telegram Sam" และ "Metal Guru" ที. เรกซ์ถึงคราวยุติลงไปในปี 1977 หลังจากที่โบแลนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์
อารามวัลท์ซัสเซิน

อารามวัลท์ซัสเซิน  เป็นอารามนักพรตหญิงของคณะซิสเตอร์เชียน เดิมเป็นแอบบีย์ของนักพรตชาย ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำวอนเดร็บที่วัลท์ซัสเซินในรัฐบาวาเรียไม่ไกลจากพรมแดนเยอรมนีที่ติดกับเช็กเกีย
การก่อตั้งครั้งแรก.
อารามวัลท์ซัสเซินเป็นแอบบีย์แห่งแรกของคณะซิสเตอร์เชียนในบาวาเรียที่ก่อตั้งขึ้นโดยเยอร์วิคแห่งโวลมุนดชไตน์ผู้เป็นนักพรตคณะเบเนดิกตินแห่งอารามซิเกอแบร์ก โดยได้รับการอนุมัติจากคอนราดอธิการเดิมของเยอร์วิค ผู้ต่อมาเป็นบิชอปแห่งเรเกนสบูร์ก ตัวโบสถ์เดิมก่อสร้างระหว่าง ค.ศ. 1128 ถึง ค.ศ. 1132 สมาชิกของอารามเดิมถูกส่งมาจากแอบบีโฟลเคนโรดาในทูริงเกีย จากสายแอบบีโมริมอนด์ เจ้าอาวาสองค์แรกได้รับการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1133
ต่อมาแอบบีย์ก็ขยายตัวและมีความสำคัญเพิ่มมากขึ้น เมื่อจำนวนนักพรตมากขึ้นวอลด์ซาสเซนก็ขยายตัวออกไปก่อตั้งแอบบีย์ในที่อื่น ๆ ที่รวมทั้งเซดลิทซ์, ออสเซกก์ในโบฮีเมีย, วอลเดอร์บาค และอีกหลายแห่ง ในปี ค.ศ. 1147 พระเจ้าคอนราดที่ 3 แห่งเยอรมนีก็พระราชทานให้แอบบีย์ได้รับ "อิมพีเรียลอิมมีเดียซี" (Reichsunmittelbar) ซึ่งทำให้วัลท์ซัสเซินมีฐานะเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ (Imperial abbey) 
ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมาวอลด์ซาสเซนก็ประสบกับความรุ่งเรืองและความเสื่อมโทรมสลับกันมา สงคราม ความอดอยาก การเก็บภาษีอันเกินเลย และการถูกทำร้ายทำลายโดยฮุสไซท์ทำความเสียหายให้แก่แอบบีย์อย่างหนัก ระหว่างสงครามบาวาเรียในปี ค.ศ. 1504 อาราม โบสถ์ และสิ่งก่อสร้างสำหรับการเกษตรกรรมก็ถูกเผา แต่ก็ได้รับการสร้างใหม่ทันทีหลังจากนั้น และได้รับการสถาปนาเป็นวัดในปี ค.ศ. 1517
ในปี ค.ศ. 1525 ตัวสิ่งก่อสร้างบางส่วนก็ถูกทำลายอีกครั้งหนึ่งระหว่างสงครามชาวนา แต่ก็มาได้รับการปฏิสังขรณ์โดยจอร์จที่ 3 ระหว่าง ค.ศ. 1531 ถึง ค.ศ. 1537 
ระหว่าง ค.ศ. 1531 ถึง ค.ศ. 1537 ระหว่างการปฏิรูปศาสนาทางแอบบีย์ก็ได้รับการบริหารโดยเจ้าหน้าที่ที่แต่งตั้งมาจากภายนอก เช่นเมื่อฟรีดริชที่ 3 ผู้คัดเลือกแห่งพาลาทิเนตแต่งตั้งให้น้องชายมาดำรงตำแหน่ง นักพรตถูกกดดันให้สึกหรือหนี หรือไม่ก็ถูกสังหาร สถานะการณ์ดำเนินอยู่เช่นนั้นราวร้อยปี และในระหว่างนั้นตัวสิ่งก่อสร้างก็ถูกเผาราบระหว่างสงครามสามสิบปี
หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลียแล้ว คริสตจักรโรมันคาทอลิกก็ได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้งในบาวาเรีย ในปี ค.ศ. 1669 วัลท์ซัสเซินก็กลับคืนมาเป็นของคณะซิสเตอร์เชียนและในปี ค.ศ. 1690 อัลเบรชท์ก็ได้รับเลือกให้เป็นอธิการคนแรกของอธิการรุ่นที่สอง หลังจากนั้นตัวโบสถ์ก็ได้รับการก่อสร้างใหม่ขึ้นอย่างงดงาม แอบบีย์มีชื่อในเรื่องการให้ความช่วยเหลือแก่คนทั่วไปโดยเฉพาะระหว่างความอดอยากที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1703 และในปี ค.ศ. 1772 ถึงปี ค.ศ. 1773 และระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ภายใต้การนำของอทานาเซียส (ค.ศ. 1793–ค.ศ. 1803) แอบบีย์ก็กลายเป็นศูนย์กลางของการศึกษา
เมื่อแอบบีย์มาถูกยุบเลิกระหว่างการปฏิรูปดินแดนในปี ค.ศ. 1803 นักพรตที่มีอยู่ด้วยกันกว่าแปดสิบองค์ก็ถูกบังคับให้สึก
การฟื้นตัว.
ในปี ค.ศ. 1863 ส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่ของแอบบีย์ก็ถูกซื้อโดยนักพรตหญิงคณะซิสเตอร์เชียน และก่อตั้งเป็นอารามนักพรตหญิงและเปิดโรงเรียนสำหรับสตรี ในระยะแรกแอบบีย์ยังมีฐานะเป็นไพรออรี (priory) แต่ต่อมาก็ได้รับการยกฐานะให้เป็นแอบบีย์ในปี ค.ศ. 1925
ในปี ค.ศ. 1969 แอบบีย์ก็ได้รับการเลื่อนฐานะอีกครั้งขึ้นเป็นบาซิลิกาไมเนอร์ 
สถาปัตยกรรม.
ตัวสิ่งก่อสร้างและการตกแต่งภายในเป็นสถาปัตยกรรมแบบบาโรก แต่สิ่งที่มีชื่อเสียงคือห้องสมุด ที่เป็นพิพิธภัณฑ์เซรามิก
เกรโบ

เกรโบ  หรือ เกรโบร็อก (grebo rock) เป็นแนวเพลงย่อยของออลเทอร์นาทิฟร็อก ที่รวมอิทธิพลจาก พังก์ร็อก ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ ฮิปฮอปและไซเคเดลิก ดนตรีเกรโบมีอยู่ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 ก่อนที่กรันจ์และบริตป็อปจะเป็นที่นิยิมไปทั่วโลก
ประวัติ.
คำว่า "grebo" แต่เดิมถูกใช้เป็นศัพท์สแลงที่อธิบายถึงคนขับมอเตอร์ไซค์และแฟนเพลงร็อกที่มีผมยาว "grebo" ได้ถูกนำมาใช้อีกครั้งโดยวง พอปวิลอีตอิตเซลฟ์ (Pop Will Eat Itself) เป็นตัวแทนของวัฒนธรรมย่อยสหราชอาณาจักรในช่วงปลายทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 ส่วนใหญ่มักจะมีฐานความนิยมในอิงลิชมิดแลนด์ รวมถึงศูนย์กลางที่เมืองเบอร์มิงแฮม
วงเกรโบยุคแรกได้แก่ พอปวิลอีตอิตเซลฟ์ (ที่มีเพลงชื่อ "Oh Grebo I Think I Love You" และ "Grebo Guru") เดอะวันเดอร์สตัฟ (The Wonder Stuff) เน็ดส์อะตอมิกดัสต์บิน (Ned's Atomic Dustbin) คาเตอร์ยูเอสเอ็ม (Carter USM) เครซีเฮด (Crazyhead) เดอะบอมปาร์ตี (The Bomb Party) เดอะฮันเตอร์คลับ (The Hunters Club) สคัมพัปส์ (Scum Pups) และเกย์ไบเกอส์ออนแอซิด (Gaye Bykers On Acid) คำว่าเกรโบเป็นคำที่ใช้อธิบายถึงวง จีซัส โจนส์ (Jesus Jones) ที่ประสบความสำเร็จทั้งในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร
คาร์มาโคมา

"คาร์มาโคมา"  เป็นเพลงของวงทริปฮอป แมสซีฟแอตแทก ซิงเกิลที่สามและสุดท้ายจากอัลบั้ม "Protection" ที่วางจำหน่าย วันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1995 เพลงนี้ที่ประกอบด้วยเสียงร้องแร็ปจากสมาชิกในวง ทรีดี และทรีกกี ทรีกกียังทำ "Karmacoma" เวอร์ชันของตัวเองในชื่อ "Overcome" ในอัลบั้มเปิดตัวของเขา "Maxinquaye"
แมสซีฟแอตแทก ทำเวอร์ชันที่สอง (โดยไม่มี ทรีกกี) เปลี่ยนชื่อเป็น "Fake the Aroma" ในอัลบั้ม "The Help Album" อัลบั้มรวบรวมเพื่อการกุศล War Child
แซมเพิล.
เพลงนี้ได้นำจังหวะบางส่วนของเพลง Sajan Aaja ของ Alka Yagnik ท่อนคอรัส (ที่ 0:54) นำมาจากโอเพลงเปรา "Prince Igor" ของ Alexander Borodin เสียงเบสไลน์ ในเวอร์ชัน Portishead remix นำมาจากเพลง "Melody" ของ Serge Gainsbourg จากอัลบั้ม "Histoire de Melody Nelson" ปี 1971
ไรต์เฮียร์ไรต์นาว (เพลงจีซัสโจนส์)

"ไลต์เฮียร์ไลต์นาว" (Right Here, Right Now) เป็นซิงเกิลที่เขียนโดย ไมค์ เอ็ดเวิดส์ และบันทึกเสียงโดย จีซัสโจนส์ อยู่ในอัลบั้มชุดเดาต์ ออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2533 แล้วก็ได้ขึ้นชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรอยู่ในอันดับที่ 31 เมื่อปี พ.ศ. 2533 แล้วยังขึ้นชาร์ตอันดับ 2 บนบิลบอร์ดฮอต 100ในปี พ.ศ. 2534 และ ขึ้นโมเดิร์นร็อกชาร์ตอยู่ในอันดับสูงสุดคืออันดับที่ 1
เนื้อหา.
เพลงได้แรงบันดาลใจจากเหตุการณ์ในยุโรปตะวันออกในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 และ 1990 เช่นการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน
โอกันดั้ม

GN-000 โอกันดั้ม(ญี่ปุ่น: 0ガンダム ;อังกฤษ:0 Gundam) เป็นโมบิลสูทที่มีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มดับเบิลโอ และเป็นหุ่นยนต์เครื่องเดียวในภาคนี้ที่ได้รับการออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ รูปร่างของโอกันดั้มนั้นดัดแปลงมาจากกันดั้มจากโมบิลสูทกันดั้ม
เนื้อเรื่อง.
โอกันดั้มเป็นกันดั้มรุ่นแรกของเซเลสเชี่ยลบีอิ้ง มีลักษณะเป็นโมบิลสูทแบบทั่วไปซึ่งใช้อาวุธเป็นบีมเซเบอร์ บีมกัน และโล่ ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานของกันดั้มซึ่งใช้GNไดรฟ์เป็นเตาพลังงานในรุ่นต่อๆมา โอกันดั้มยังมีลักษณะพิเศษซึ่งเรียกว่า "GN เฟเธอร์" นั่นคือGNไดรฟ์จะแผ่อนุภาคออกมาเป็นแบบปีกเทวทูตเพื่อรบกวนการทำงานของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกในระยะใกล้เคียงและยังเป็นผลทางจิตวิทยาให้ศัตรูหวาดกลัว แต่เนื่องจากGNคอนเดนเซอร์ที่ใช้ในขณะนั้นเก็บประจุได้น้อยจึงไม่มีการพัฒนาต่อ
ในสงครามกลางเมืองที่สาธารณรัฐเคอร์ดิช รีบอนส์ อัลมาร์คได้ใช้โอกันดั้มเพื่อทำการทดสอบประสิทธิภาพของกันดั้มรุ่นแรกในการขัดขวางปฏิบัติการ ทางทหาร โดยตอนแรกรีบอนส์นั้นจะฆ่าทหารทุกคนในการสู้รบ แต่ก็ได้ปล่อยทหารเด็ก โซรัน อิบราฮิมไปเมื่อเห็นสายตาที่เขามองโอกันดั้มด้วยความเทิดทูนเพราะคิดว่าช่วยตนไว้
ในช่วงที่กันดั้มรุ่นที่สามออกปฏิบัติการนั้น ส่วนGNไดรฟ์ของโอกันดั้มถูกถอดออกเพื่อให้ทีมสนับสนุนของเซเลสเชี่ยลบีอิ้ง เฟเรชเตใช้กับกันดั้มรุ่นที่สอง หลังจากที่เฟเรชเตได้ยุบหน่วยและรวมกลับเข้าไปกับองค์กรหลักจึงได้นำGNไดรฟ์ของโอกันดั้มมาใช้สร้างทวินไดรฟ์ซิสเต็มของ "GN-0000 ดับเบิลโอกันดั้ม"
โอกันดั้มนั้นในที่สุดก็ได้ทาสีใหม่เป็นสีน้ำเงิน แดงและเหลืองบนพื้นขาวแทนสีเทาบนพื้นขาวแบบเดิม และได้เตรียมการเพื่อให้เป็นกำลังเสริมของกันดั้มไมสเตอร์ในการต่อสู้กับอินโนเวเตอร์ แต่เนื่องจากไม่มีGNไดรฟ์จึงใช้วิธีติดตั้งถังประจุอนุภาคGNแทนGNไดรฟ์ทำให้ต่อสู้ได้เป็นเวลาจำกัด ซึ่งรูปแบบนี้ของโอกันดั้มเรียกว่าแบบ A.C.D
ลาซเซ ไอออนได้ใช้โอกันดั้มเพื่อช่วยเหลือคนอื่นๆในการป้องกันยานปโตเลมิออสในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับอินโนเวเตอร์ แต่ก็ต้องสละเครื่องเมื่อพลังงานหมดในที่สุด ซึ่งรีบอนส์ได้เอาGNไดรฟ์ที่ชิงมาจากดับเบิ้ลโอกันดั้มติดเข้าไปแทนเพื่อใช้ต่อสู้กับเซ็ตสึนะ เอฟ เซย์เอย์ต่อหลังจากที่ "รีบอนส์กันดั้ม" ได้รับความเสียหายอย่างหนัก และโอกันดั้มก็ถูกทำลายในการต่อสู้กับกันดั้มเอกเซียของเซ็ตสึนะ
รูปแบบอื่นๆ.
GN-000FA ฟุลอาเมอร์โอกันดั้ม.
ปรากฏตัวในเรื่องสั้นชุด "กันดั้ม 00V"
เกราะฟุลอาเมอร์นี้ออกแบบโดยวิศวกรเชอริลีน ไฮด์ สำหรับเพิ่มพลังในการต่อสู้ของโอกันดั้มเพื่อให้สามารถสู้กับโมบิลสูทรุ่นใหม่ๆได้ เกราะฟุลอาเมอร์ของโอกันดั้มนี้ดัดแปลงมาจากเกราะของกันดั้มเวอร์เชียและสามารถสร้างบาเรียร์GNฟิลด์ได้เหมือนกัน เกราะนี้ติดอาวุธไว้เป็นบีมกันสองลำกล้องที่แขนขวา บีมบาซูก้าที่ไหล่ซ้าย และปืนวัลแคนแบบถอดได้ติดหัว แม้จะหนักมากแต่ด้วยคุณสมบัติของอนุภาคGNความคล่องแคล่วของโอกันดั้มจึงไม่ลดลงมามากนัก แต่เนื่องจากไม่มีGNไดรฟ์แล้ว เกราะฟุลอาเมอร์ที่ใช้อนุภาคGNมากจึงไม่เหมาะกับการต่อสู้และไม่มีการใช้งาน
ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์

อำนาจอธิปไตยซึ่งประมุขขึ้นโดยตรงต่อจักรพรรดิ  หรือทับศัพท์ว่าไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์  เป็นสถานะเอกสิทธิ์ทางการเมืองตามระบบเจ้าขุนมูลนายที่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มอบให้แก่จักรพรรดินครอิสระ รัฐคริสตจักร หรือราชรัฐ รัฐที่ได้รับ "ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์" เช่น แอบบีดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และสภานิติบัญญัติ (Reichstag) โดยไม่ตัองมีเจ้าผู้ครองอื่นเป็นตัวกลาง ในภาษาสมัยปัจจุบันก็หมายถึงรูปแบบของรัฐที่ปกครองตนเอง
ผลได้ผลเสีย.
ผลได้ของการมีไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์ คือสิทธิในการเรียกเก็บภาษีและค่าธรรมเนียม มีตลาด พิมพ์เหรียญกษาปณ์ มีกองทัพ และมีระบบยุติธรรมของตนเองได้ สิทธิหลังสุดอาจจะรวม “ศาลเลือด” (Blutgericht) หรือศาลอาญาที่มีสิทธิลงโทษผู้ทำผิดถึงประหารชีวิตได้ สิทธิเหล่านี้ขึ้นอยู่การการมอบให้ในพระราชประกาศสิทธิโดยพระจักรพรรดิ
ผลเสียของมีไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์อาจจะรวมทั้งการเข้ายุ่งเกี่ยวโดยตรงโดยตรงของจักรวรรดิ เช่นที่เกิดขึ้นหลายครั้งในเมืองทางตะวันตกเฉียงใต้หลังจากสงครามชมาคาลดิค (Schmalkaldic War) และการจำกัดหรือการสูญเสียสิทธิที่ได้รับมอบทั้งหมดถ้าพระจักรพรรดิหรือสภานิติบัญญัติไม่สามารถปกป้องสิทธิดังกล่าวได้จากการต่อต้านหรือรุกรานจากภายนอก เช่นที่เกิดขึ้นระหว่างสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่งของสงครามการปฏิวัติฝรั่งเศส (French Revolutionary Wars) หรือระหว่างสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่สองในสงครามนโปเลียน สนธิสัญญาลูเนวิลล์ ที่ลงนามกันเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1801 ระหว่างสาธารณรัฐฝรั่งเศสและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ระบุให้พระจักรพรรดิสละพระราชสิทธิทุกอย่างที่มีต่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในการประชุมครั้งสุดท้ายของชสภานิติบัญญัติแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  ในปี ค.ศ. 1802 ถึงปี ค.ศ. 1803 หรือที่เรียกว่า “การปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี” จักรพรรดินครอิสระและอิมพีเรียลแอบบีเกือบทั้งหมดต่างก็สูญเสีย “ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์” และถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐราชวงศ์ต่างๆ
ปัญหาในความเข้าใจจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์.
การที่จะทำความเข้าใจถึงการมอบหรือการใช้ “ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์” ทำให้ประวัติของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นระบบที่ยากต่อการเข้าใจ โดยเฉพาะในบรรดานักประวัติศาสตร์ แม้แต่โดยนักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยเช่นโยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธอ และ โยฮันน์ กอทท์ลีบ ฟิคท์ (Johann Gottlieb Fichte) ผู้เรียกจักรวรรดิว่า “มหายักษ์” ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักประวัติศาสตร์ผู้เขียนเกี่ยวกับจักรวรรดิว่าไม่เป็นทั้ง “โรมัน” และ ไม่ทั้ง “ศักดิ์สิทธิ์” หรือ ไม่แม้แต่เป็น “จักรวรรดิ” เมื่อเทียบกับ “จักรวรรดิบริติช” มีความเห็นว่าจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นความล้มเหลวอันใหญ่หลวงที่รุ่งเรืองถึงจุดสูงสุดเมื่อต้นยุคกลาง และเสื่อมโทรมลงตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา หลังจากการตีพิมพ์งานของเจมส์ ไบรซ์ชิ้นใหญ่เกี่ยวกับจักรวรรดิที่มีชื่ออันเหมาะสมว่า “จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์” เป็นเวลาเกือบหนึ่งร้อยปี ทัศนคตินี้ก็เป็นทัศนคติของนักประวัติศาสตร์ของสมัยใหม่ตอนต้นเกือบทุกคนเรื่อยมา ซึ่งมีส่วนในการวางรากฐานของปรัชญาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เยอรมันที่เป็นที่โต้แย้งกันที่เรียกว่า “วิถีพิเศษ” (Sonderweg)
อิมพีเรียลแอบบีย์

อิมพีเรียลแอบบี  สังฆารามหลวง คือบ้านพักของนักบวชคาทอลิกในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งได้รับ “อิมพีเรียลอิมมีเดียซี”  เป็น “ดินแดนอธิปไตย” ที่ขึ้นตรงต่อสมเด็จพระจักรพรรดิ (ไม่ว่าจะมีขนาดเล็กเท่าใดก็ตาม) สิทธิที่ได้รับทำให้ได้รับผลประโยชน์ต่างๆ เช่นสิทธิในการเก็บภาษีต่าง ๆ และสิทธิในการมีศาลยุติธรรม
ประมุขของอิมพีเรียลแอบบีมีตำแหน่งเป็น “อิมพีเรียลอธิการอาราม” (Imperial abbot) ถ้าเป็นระดับไพรออรีหรือโพรโวสต์ (Reichspropstei) ก็จะมีตำแหน่งเป็น “อิมพีเรียลไฟรเออร์” (Reichspropst) ถ้าอารามมีฐานะเป็นราชรัฐชั้นพรินซิพาลิตี (ecclesiastical principality) ก็จะปกครองโดย “เจ้าชายอธิการอาราม” (Fürstabt หรือ Fürstpropst) ที่เทียบเท่ากับตำแหน่ง “มุขนายกผู้ครองนคร” (Fürstbischof) แต่โดยทั่วไปแล้วบ้านพักนักบวชเหล่านี้จะมีขนาดเล็กมากที่เรียกว่า “อิมพีเรียลพรีเลต” (Imperial prelates หรือ Reichsprelaten) ที่รวมกันแล้วมีเพียงเสียงเดียวในการออกเสียงในสภานิติบัญญัติของจักรวรรดิ (Reichstag) ต่อมาในปี ค.ศ. 1575 “อิมพีเรียลพรีเลต” ก็แบ่งออกเป็น 2 คณะ คือ “คณะอิมพีเรียลพรีเลตแห่งชวาเบีย” (Swabian College of Imperial Prelates) และ “คณะอิมพีเรียลพรีเลตแห่งไรน์” (Rhenish College of Imperial Prelates)
สิ่งที่เกิดขึ้นได้คือประมุขของบ้านนักบวชอื่น ๆ อาจจะมีตำแหน่งที่คล้ายคลึงกับที่กล่าวแม้ว่าจะไม่ได้รับ “อิมพีเรียลอิมมีเดียซี” เช่น เจ้าชายบิชอปแห่งเซนต์กอลล์ที่มีตำแหน่งเป็น “มุขนายกผู้ครองนคร” มาจนเมื่อแอบบีไม่ได้ขึ้นกับคณะนักบวชอีกในปี ค.ศ. 1710
อิมพีเรียลแอบบีบางแห่งก็ถูกยุบระหว่างการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ บ้างก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนอื่น แต่ส่วนใหญ่แล้วมาเปลี่ยนมือไปเป็นของฆราวาสระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส สงครามนโปเลียน และหลังสงครามโดยเฉพาะระหว่าง การปฏิรูปดินแดน (Reichsdeputationshauptschluss) ของเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1803 บ้านนักบวชใดที่ยังหลงเหลืออยู่ก็สูญเสียอิมพีเรียลอิมมีเดียซีเมื่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1806
รัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

รัฐของจักรวรรดิ (โรมันอันศักดิ์สิทธิ์)  คือ “หน่วย” ที่เป็น “รัฐ” ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่มีสิทธิในการออกเสียงในสภานิติบัญญัติแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ รัฐหลายรัฐไม่มีที่นั่งในจักรวรรดิ หรือเป็นรัฐที่มีที่นั่งแต่ไม่มีสิทธิออกเสียง หรือมีสิทธิในการเป็นปกครองตนเองภายใต้การกำกับของจักรพรรดิ รัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แต่ละรัฐไม่ขึ้นต่อประมุขของรัฐของจักรวรรดิอื่น ๆ แต่ขึ้นตรงต่อสมเด็จพระจักรพรรดิ นอกจากนั้นประมุขของรัฐในจักรวรรดิก็ยังมีสิทธิและอภิสิทธิ์หลายอย่างที่รวมทั้งสิทธิในการปกครองดินแดนของตนเองบ้าง
องค์ประกอบ.
รัฐในจักรวรรดิอาจจะเป็นได้ทั้งรัฐฆราวาส (ซึ่งเรียกว่าราชรัฐ) หรือรัฐคริสตจักร รัฐคริสตจักรของจักรวรรดิส่วนใหญ่มีประมุขเป็นเจ้าชายบิชอป อาร์ชบิชอป บิชอป และอธิการอาราม (Abbot) ส่วนรัฐฆราวาสปกครองโดย เจ้าชาย แกรนด์ดยุก ดยุก เคานท์แพลาทิน มากราฟ และเคานท์ หรือแลนด์กราฟ ประมุขเหล่านี้มีส่วนร่วมในการออกเสียงเลือกตั้งพระมหากษัตริ์เยอรมันเป็นเจ้าชายผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง ประมุขทั้งหมดมีตำแหน่งรองจากพระมหากษัตริย์ยกเว้นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย นอกจากกลุ่มนี้แล้วก็ยังมีจักรวรรดินครอิสระที่มีสิทธิออกเสียง แต่เสียงที่ออกเป็นเพียงเสียงเสนอเท่านั้น
การมอบฐานะให้เป็นรัฐของจักรวรรดิมักจะเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นดินแดนในจักรวรรดิ ซึ่งเดิมสมเด็จพระจักรพรรดิเท่านั้นที่ทรงมีสิทธิในการมอบฐานะเช่นที่ว่า แต่ในปี ค.ศ. 1653 ก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อจำกัดสิทธิของสมเด็จพระจักรพรรดิลงบ้าง การก่อตั้งรัฐใหม่ต้องได้รับการอนุมัติจากสภาผู้เลือกตั้ง ประมุขผู้ได้รับเลือกต้องยอมรับการเสียภาษีให้แก่หลวง และการส่งกองทหารเมื่อได้รับการเรียกร้องจากจักรวรรดิ นอกจากนั้นก็ยังต้องสมัครเข้าเป็นสมาชิกในหนึ่งในเครือราชรัฐ
โรมิโอ + จูเลียต

โรเมโอ + จูเลียต  เป็นภาพยนตร์แนวโรแมนติกอาชญากรรมที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2539 กำกับและเขียนบทโดย บาซ เลอห์มานน์ ดัดแปลงจากละครโศกนาฏกรรม โรเมโอและจูเลียต ผลงานประพันธ์ในปี พ.ศ. 2138 (ค.ศ. 1595) ของวิลเลียม เชกสเปียร์ นำแสดงโดย ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ ในบท โรเมโอ มอนตะคิว (ได้รับรางวัล Blockbuster Entertainment Awards สาขานักแสดงชายโรแมนซ์ขวัญใจคนดู) และแคลร์ เดนส์ ในบท จูเลียต คาปุเล็ต
ภาพยนตร์ดัดแปลงเนื้อหาจากบทละครดั้งเดิม ที่เหตุการณ์ในท้องเรื่องเกิดขึ้นที่เมืองเวโรนา ตอนเหนือของอิตาลี ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นเหตุการณ์ในยุคปัจจุบัน ที่เมืองชายทะเลแห่งหนึ่งในเม็กซิโก มีชายหาดสมมุติชื่อ หาดเวโรนา บทสนทนาในเรื่อง ใช้สำนวนภาษาดั้งเดิมของเชกสเปียร์ แต่เปลี่ยนแปลงอุปกรณ์ประกอบฉากเป็นสิ่งของในยุคปัจจุบัน เช่นฉากดวลดาบในบทละครต้นฉบับ ก็เปลี่ยนเป็นฉากดวลปืนพกในปั๊มน้ำมัน, ฉากวิ่งไล่ล่า ก็เปลี่ยนเป็นฉากแข่งรถยนต์ ความแค้นระหว่างตระกูลมอนตะคิว กับตระกูลคาปุเล็ต ก็เปลี่ยนเป็นการแข่งขันทางการค้าระหว่างบริษัทของทั้งสองตระกูล
ดนตรีประกอบภาพยนตร์ แต่งโดยเครก อาร์มสตรอง, Nellee Hooper และ Marius De Vries ประกอบกับเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อกและป็อปตามสมัยนิยม ของเรดิโอเฮด, เดอะ คาร์ดิแกนส์, การ์เบจ และศิลปินอื่น ๆ เช่น Butthole Surfers, Gavin Friday, Everclear
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จทั่วโลก มียอดจำหน่ายบัตรถึง 147 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากงบประมาณสร้าง 14.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และได้รับคำชื่นชมในเชิงบวกจากผู้ชมเว็บไซต์ Rotten Tomatoes แต่โรเจอร์ อีเบิร์ต จากหนังสือพิมพ์ชิคาโกซันไทม์ส ไม่ชอบภาพยนตร์เรื่องนี้ และให้เพียง 2 ดาว จาก 4 ดาว 
ภาพยนตร์ได้ออกฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหมีทอง สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาการออกแบบศิลป์ยอดเยี่ยม 
ภาพยนตร์ฉบับที่ฉายในประเทศไทย ใช้บทพากย์ที่ดัดแปลงจากพระราชนิพนธ์แปล ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ดัดแปลงสำนวนโดยหม่อมเจ้าทิพยฉัตร ฉัตรชัย
นิพนธ์ เที่ยงธรรม

นิพนธ์ เที่ยงธรรม เป็นนักเขียนชาวไทย โดยใช้นามปากกา "จุฬามณี" "เฟื่องนคร" และ "ชอนตะวัน" โดยผลงานที่มีชื่อเสียงที่ถูกนำไปดัดแปลงเป็บบทโทรทัศน์ ทั้งชิงชัง ทางททบ.5 และนวนิยายชุด สุดแค้นแสนรัก กรงกรรม ทุ่งเสน่หา วาสนารัก และบุษบาตาคลี ที่สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 นำนวนิยายมาดัดแปลงเป็นบทละครโทรทัศน์จนสร้างชื่อเสียงให้กับนวนิยายและจังหวัดนครสวรรค์ ที่เป็นสถานที่ดำเนินเรื่องกลับมามีชื่อเสียง และได้การรถไฟแห่งประเทศไทยเพื่อมาช่วย
ประวัติ.
นิพนธ์ เที่ยงธรรม เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 เป็นบุตรของนายปรีชา เที่ยงธรรม และนางคิมหัน เที่ยงธรรม (สกุลเดิม กล้าเขตวิทย์) มีภูมิลำเนาอยู่ที่อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะมนุษยศาสตร์ สาขาสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง โดยเริ่มงานเขียนและได้เข้าร่วมงานกับนิตยสาร "ขายหัวเราะ" "ขวัญเรือน" หนังสือพิมพ์"สยามรัฐ" "นิตยสารหญิงไทย" โดยหลังจากนำนวนิยายเรื่อง "ชิงชัง" ส่งเข้าประกวดรางวัลทมยันตีอะวอร์ดครั้งที่ 1 ในปี พ.ศ. 2549 ได้เข้ารอบและและได้นำไปดัดแปลงเป็นบทละครโดย บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด ออกฉายทางททบ.5 ในขณะที่นวนิยายเรื่อง กรงกรรม ได้สร้างชื่อเสียงให้กับอำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์จากการถูกไปดัดแปลงเป็นบทละครโทรทัศน์ทางไทยทีวีสีช่อง3
รางวัลเกียรติยศ.
1. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ มอบปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชานิเทศศาสตร์ ปีการศึกษา 2561
2. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน มอบรางวัลชมเชย ในการประกวดหนังสือดีเด่น ประจำปีพุทธศักราช 2561 ประเภทหนังสือนวนิยาย กรงกรรม
3. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี มอบโล่เชิดชูเกียรติ แด่คุณนิพนธ์ เที่ยงธรรม รางวัล ธนบุรีศรีนพมาศ ประจำปี 2562 สาขามนุษย์และสังคมศาสตร์ ด้านภาษาและวรรณกรรม ในโอกาสวันคล้ายวันสถาปนามหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
4. นายอำเภอชุมแสง นายกำพล ศิริรัตตนนท์ นายศรชัย อธิปฏิเวชช นายกเทศมนตรีเมืองชุมแสง พตอ.นิทัศน์ จิตตวิทยานุกูล ผกก.สภ.ชุมแสง และชาวชุมแสง มอบโล่เชิดชูเกียรติ แก่คุณนิพนธ์ เที่ยงธรรม (จุฬามณี ผู้ประพันธ์นิยาย กรงกรรม) ในฐานะที่เป็นผู้ทำให้ชุมแสงสาดแสงขึ้นมาอีกครั้ง (ปี 2562) 
5. ชมรมสมาพันธ์สื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (ก่อตั้งปี พ.ศ. 2530) ร่วมกับ มูลนิธิสร้างสรรค์สังคมไทย มอบรางวัล ต้นแบบคุณค่าของสังคมแห่งปี งานเพรส อวอร์ด ประจำปี 2562 มอบรางวัล เณศไอยรา ให้คุณนิพนธ์ เที่ยงธรรม ผู้เขียนบทประพันธ์เรื่อง กรงกรรม ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 รางวัลบทประพันธ์ยอดเยี่ยม
6. กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ มอบรางวัลประชาบดี 2562 ประเภทสื่อสร้างสรรค์ สื่อสิ่งพิมพ์ หนังสือเล่ม กรงกรรม และ สุดแค้นแสนรัก 
7. สำนักงานศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ มอบรางวัล “ศิลปินแห่งลุ่มน้ำเจ้าพระยา” สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี 2563
8. มหาวิทยาลัยนเรศวร มอบโล่รางวัล "รัตนมณีศรีนเรศวร" เพื่อยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นผู้มีผลงานดีเด่นด้านศิลปะและวัฒนธรรม ด้านวรรณศิลป์ ดนตรีและศิลปะการแสดง ประจำปี 2564
9. สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ มอบรางวัล "ศิลปินถิ่นสวรรค์" สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี 2566
10.ศูนย์การเรียนรู้ภูทองวิทยาลัยในวัง จังหวัดนครสวรรค์ มอบโล่เกียรติคุณ ให้ เพื่อแสดงว่า "เป็นบุคคลผู้ที่ช่วยเหลือกิจกรรมพัฒนาอาชีพช่างสิบหมู่เพื่อการมีงานทำ" เมษายน พ.ศ.2566
11.เข้ารับรางวัลเชิดชูเกียรติศิลปินท้องถิ่น "ศรีสุวรรณภิงคาร" ประจำปี ๒๕๖๖ สาขาวรรณศิลป์ ในโครงการเชิดชูเกียรติศิลปินท้องถิ่น เครือข่ายมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมท้องถิ่น ๙ จังหวัดภาคเหนือตอนล่าง โดยคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
อิมูสอินเดอะมอร์นิง

อิมูสอินเดอะมอร์นิง  เป็นรายการทอล์กโชว์ทางวิทยุ ดำเนินรายการโดย ดอน อิมูส ออกอากาศทางสถานีวิทยุ WABC เอเอ็ม 77 กิโลเฮิร์ตซ์ ในนิวยอร์กซิตี และมีการถ่ายทอดสดไปยังสถานีวิทยุทั่วประเทศ สำหรับฉบับโทรทัศน์ออกอากาศทางฟ็อกซ์บิสซิเนสโดยเริ่มวันที่ 5 ตุลาคม 2552 
ประวัติ.
รายการออกอากาศครั้งแรกทางสถานีวิทยุ WNBC เอเอ็ม 66 กิโลเฮิร์ตซ์ ในปี 1971 เมื่อสถานียุติการออกอากาศ และเปลี่ยนเป็น WFAN รายการก็ยังออกอากาศจนถึงปี 2550 รายการได้ย้ายการออกอากาศไปยังสถานี WABC เอเอ็ม 77 กิโลเฮิร์ตซ์ และออกอากาศจนถึงปัจจุบัน
ฉบับโทรทัศน์.
สำหรับฉบับโทรทัศน์ของรายการนี้ ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 3 กันยายน 2539 ทางสถานีโทรทัศน์ MSNBC จนถึงวันที่ 12 เมษายน 2550 รายการได้ยุติลง ตามคำสั่งของสถานี และย้ายการออกอากาศไปยังสถานี RFD-TV โดยเริ่มวันที่ 3 ธันวาคม 2550 และวันที่ 22 สิงหาคม 2552 รายการก็ยุติไปอีกครั้ง ตามคำสั่งของสถานี และในเดือนตุลาคม 2552 รายการจะย้ายการออกอากาศไปที่ช่อง ฟ็อกซ์บิสซิเนส โดยเริ่มออกอากาศในวันที่ 5 ตุลาคม 2552
เครือราชรัฐชวาเบีย

เครือราชรัฐชวาเบีย  เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1500 
เครือราชรัฐชวาเบียประกอบด้วยดินแดนส่วนใหญ่ที่เป็นรัฐเล็ก ๆ ยกเว้นก็แต่สองสามรัฐที่มีขนาดพอสมควร ได้แก่ ดัชชีเวือร์ทเทิมแบร์ค รัฐมาเกรฟบาเดิน และราชรัฐมุขนายกเอาก์สบูร์ก
ในปี ค.ศ. 1792 เครือราชรัฐชวาเบียประกอบด้วยรัฐต่าง ๆ ทั้งสิ้น 88 รัฐ เมื่อมีการการปฏิรูปดินแดนจำนวนรัฐก็ลดลงเหลือเพียง 41 รัฐ และเมื่อมาถึงการจัดเป็นสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์จำนวนรัฐก็ลดลงเหลือเพียง 7 รัฐที่รวมทั้งบาวาเรีย ประมุขของเครือราชรัฐชวาเบียคือบิชอปแห่งคอนสตันซ์ ต่อมาหลังจากการปฏิรูปดินแดนมาแทนด้วยมาเกรฟแห่งบาเดิน และดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค การประชุมของเครือราชรัฐมักจะทำกันที่อุล์ม
1 E+5 m²

1 E+5 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 0.1 ตารางกิโลเมตร (10 เฮกตาร์) ถึง 1 ตารางกิโลเมตร (100 เฮกตาร์)
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 0.1 ตารางกิโลเมตร
ตัวอย่าง.
พื้นที่ขนาดมากกว่า 1 ตารางกิโลเมตร
1 E+4 m²

1 E+4 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 10,000 ตารางเมตร (1 เฮกตาร์) ถึง 0.1 ตารางกิโลเมตร (10 เฮกตาร์)
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 1 เฮกตาร์
ตัวอย่าง.
พื้นที่ขนาดมากกว่า 10 เฮกตาร์
เครือราชรัฐโอเบอร์ไรน์

เครือราชรัฐโอเบอร์ไรน์  เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1500
เครือราชรัฐโอเบอร์ไรน์ประกอบด้วยดินแดนที่เป็นรัฐเล็กๆ ที่รวมทั้งดัชชีซาวอย และนครรัฐฟรังค์ฟวร์ทอัมไมน์ ดินแดนส่วนใหญ่ของโอเบอร์ไรน์ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17
1 E+3 m²

1 E+3 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 10,000 ตารางเมตร (1 เฮกตาร์) ถึง 0.1 ตารางกิโลเมตร (10 เฮกตาร์)
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 1,000 ตารางเมตร
ตัวอย่าง.
พื้นที่ขนาดมากกว่า 10,000 ตารางเมตร
เครือราชรัฐนีเดอร์ไรน์-เว็สท์ฟาเลิน

เครือราชรัฐนีเดอร์ไรน์-เว็สท์ฟาเลิน  เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1500
เครือราชรัฐนีเดอร์ไรน์-เว็สท์ฟาเลินประกอบด้วยดินแดนส่วนใหญ่ที่เป็นรัฐเล็กๆ หลายรัฐที่รวมทั้งดัชชีแบร์ก และราชนครรัฐอาเคิน
เครือราชรัฐนีเดอร์ซัคเซิน

เครือราชรัฐนีเดอร์ซัคเซิน  เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1500 ที่อยู่ในบริเวณที่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของซัคเซินเดิม เดิมมีชื่อว่า "เครือราชรัฐซัคเซิน"  แต่ต่อมาเพิ่มคำว่านีเดอร์เพื่อให้แตกต่างจากเครือราชรัฐโอเบอร์ซัคเซิน 
สิ่งที่แตกต่างจากเครือราชรัฐอื่นๆ ของเครือราชรัฐซัคเซินใต้คือเป็นบริเวณที่ในบางครั้งในบางราชรัฐก็ครอบครองโดยกษัตริย์จากดินแดนต่างๆ เช่นเดนมาร์ก, บริเตนใหญ่ และ สวีเดน
เตียวเหลียง

เตียวเหลียง หรือ จาง เหลียง อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เนสเตอร์ คาร์โบเนลล์

เนสเตอร์ คาร์โบเนลล์  เกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1967 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในบท ริชาร์ด อัลเพิร์ต ในซีรีส์ทางช่องเอบีซี แนวดราม่าเรื่อง "Lost"
ทาเนีย เรย์โมนด์

ทาเนีย เรย์โมนด์  เกิดวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1988 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เธอมีบทสำคัญเด่นครั้งแรกในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "Malcolm in the Middle" ที่เธอรับบทเป็นซินเทีย แซนเดอร์ส ระหว่างปี 2000-2003 จากนั้นเธอแสดงในซีรีส์เรื่อง "อสุรกายดงดิบ"
เจ๊วิล คุณนายเกรซ เพื่อนกันไม่มีวันจบ

เจ๊วิล คุณนายเกรซ เพื่อนกันไม่มีวันจบ หรือ วิลแอนด์เกรซ  เป็นรายการซีรีส์ทางโทรทัศน์อเมริกัน ออกฉายครั้งแรกทางสถานีเอ็นบีซี ตั้งแต่ปี 1998 ถึง 2006 มีเนื้อเรื่องเกิดขึ้นในนครนิวยอร์ก มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับวิล ทรูแมน ทนายหนุ่มผู้เป็นเกย์ กับเพื่อนซี้สาว เกรซ แอดเลอร์ สาวแท้เชื้อสายยิว ที่ทำธุรกิจส่วนตัวด้านการตกแต่งภายใน และยังมีเพื่อนอีกหลายคนอย่าง แคเรน วอล์กเกอร์ นักสังคมผู้ร่ำรวย แจ็ก แม็กฟาร์แลนด์ นักแสดง/นักร้อง/นักเต้น ผู้เป็นเกย์ ที่ทำอาชีพมาหลากหลายอาชีพ และโรซาริโอ ซาลาซาร์ แม่บ้านของแคเรน ที่มีความสัมพันธ์ที่ทั้งรักทั้งเกลียดเธอ
ในการออกอากาศเป็นเวลา 8 ปี "วิลแอนด์เกรซ" ได้รับรางวัลเอมมี 16 ครั้ง จากการเสนอชื่อเข้าชิง 83 ครั้ง
ชั้น (อาคาร)

ชั้น ของอาคาร คือระดับของชั้นอาคารทั้งบนอาคารหรือชั้นใต้ดิน 
อาคารส่วนใหญ่จะมีการระบุจำนวนชั้นของอาคาร ทั้งอาคารเตี้ย อาคารระดับกลาง และอาคารสูง สำหรับตึกสูงระฟ้าอาจมีจำนวนชั้นสูงถึง 100 ชั้น สำหรับอาคารที่มีความสูงหลายชั้นจะมีมาตรการด้านความปลอดภัยเข้ามาเช่น อุปกรณ์ป้องกันเพลิงไหม้ บันไดหนีไฟ ที่ถือมีความจำเป็นด้านกฎหมาย
ความสูงของแต่ละชั้นของอาคารวัดได้จาก ส่วนพื้นของชั้นนั้นถึงเพดาน โดยปกติจะมีความสูงราว 10 ฟุตหรือประมาณ 3 เมตร แต่ก็ยืดหยุ่นกันไป ชั้นอาคารในตึกมักจะมีความสูงเท่า ๆ กัน ซึ่งโดยมากชั้นโถงอาคาร (ล็อบบี้) จะค่อนข้างกว้างขวางกว่า ส่วนชั้นสูงถัด ๆ ไปจะเล็กลงไป
ในบางบ้านจะมีชั้นพิเศษเพิ่มเข้ามาอย่างเช่น ชั้นใต้หลังคา ชั้นใต้ดิน หรือทั้งคู่ หรืออาจจะมีชั้นลอย
คลาร์ก เกเบิล

วิลเลียม คลาร์ก เกเบิล  (1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1901 - 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1960) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีฉายาว่า "ราชาแห่งฮอลลีวูด" ในช่วงที่เขาประสบความสำเร็จที่สุด ในปี 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน ให้เกเบิลติดอันดับ 7 ของดาราฝ่ายชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
บทโด่งดังที่สุดของเกเบิลคือบท เรตต์ บัตเลอร์ในภาพยนตร์ปี 1939 เรื่อง "Gone with the Wind" ที่เขาแสดงร่วมกับวิเวียน ลีห์ ผลงานการแสดงนี้ของเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงชายยอดเยี่ยม เขาได้รับรางวัลจากเรื่อง "It Happened One Night" (1934) และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงจาก "Mutiny on the Bounty" (1935) และผลงานการแสดงอันน่าจดจำของเขาอย่างเรื่อง "Run Silent, Run Deep" และผลงานเรื่องสุดท้ายของเขา "The Misfits" (1961) ที่แสดงร่วมกับมาริลีน มอนโร ในเรื่องสุดท้ายของเธอเช่นกัน
พัลป์

พัลป์  เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งวงในเชฟฟีลด์ ในประเทศอังกฤษ ตั้งแต่ปี 1978 ประกอบด้วยสมาชิกด้วย จาร์วิส ค็อกเกอร์(ร้องนำ กีตาร์) มาร์ก เวปเบอร์ (กีตาร์) สตีฟ แม็กคีย์ (เบส) แคนดิดา ดอยล์ (คีย์บอร์ด) และ นิก แบงส์ (กลอง)
คอมมอนพีเพิล

"คอมมอนพีเพิล"  เป็นซิงเกิลที่เขียนโดย นิก แบงส์ ,จาร์วิส ค็อกเกอร์ ,แคนดิดา ดอยล์, สตีฟ แม็กคีย์ และรัสเซลล์ ซีเนียร์ และบันทึกเสียงโดย วงพัลป์ อยู่ในอัลบั้มชุด Different Class ออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2538 ได้ขึ้นชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรอยู่ในอันดับที่ 2
กรมส่งเสริมการเกษตร

กรมส่งเสริมการเกษตร  เป็นส่วนราชการระดับกรม สังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ มีหน้าที่จัดการส่งเสริมการทำการเกษตรให้แก่เกษตรกรของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2504
ประวัติ.
วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2504 กระทรวงเกษตรได้เสนอโครงการจัดตั้งกรมส่งเสริมการเกษตร ไปยังคณะรัฐมนตรีแยกเป็น 2 แผน แผนที่หนึ่ง ขอจัดตั้งสำนักงานส่งเสริมการเกษตร ซึ่งถือว่าเป็นแผนขั้นเตรียมการก่อนจัดตั้งกรม คือเตรียมทั้งการวางแผนงาน วางอัตรากำลังคน ปรับปรุงวิชาการ เปลี่ยนทัศนคติเจ้าหน้าที่ ตลอดจนรูปบริหาร และการแก้ไขพระราชบัญญัติปรับปรุง กระทรวงทบวงกรม เพื่อจัดตั้งกรมในแผนขั้นที่ สอง ซึ่งคณะรัฐมนตรีก็ได้มีมติเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2504 เห็นชอบในหลักการตามที่กระทรวงเกษตรเสนอ
ต่อมาก็ได้มีคำสั่งกระทรวงเกษตรตั้งสำนักงาน ส่งเสริมการเกษตรขึ้นเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2505 เพื่อเตรียมการต่างๆ ดังได้กล่าวมาแล้ว และก็ได้ปฏิบัติการ ในรูปงานส่งเสริมการเกษตรตามแนวใหม่ไปพลางพร้อมกันนั้น ก็ได้รายงานผลก้าวหน้าต่อคณะรัฐมนตรีเป็นครั้งคราว จนถึงวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี ได้พิจารณา รายงานของสำนักงานส่งเสริมการเกษตรแล้วมีคำสั่งว่า น่าจะตั้ง เป็นกรมได้ และได้เสนอให้คณะรัฐมนตรีได้ทราบ ระยะนี้อธิบดีทุกกรม ก็ต้องรับภาระหนักในการประชุมปรึกษา เพื่อให้ได้สถาบันที่เหมาะสมและ ทันสมัย และพร้อมที่จะต้องชี้แจงเจ้าหน้าที่วิเคราะห์จากหน่วยงานต่าง ๆ สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน สำนักงบประมาณ กระทรวง การคลัง สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจแห่งชาติ และคณะที่ปรึกษา ระเบียบบริหารทั้งระดับอนุกรรมการและกรรมการใหญ่ การแก้ไข ปรับปรุง ชี้แจง โต้ตอบได้ ดำเนินการอย่างค่อยเป็นค่อยไป ผลที่สุดก็ผ่านการพิจารณา ของคณะที่ปรึกษาระเบียบบริหาร เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 แต่ให้เรียก ชื่อ กรมแพร่ขยายการเกษตร โดยโอนงานส่งเสริมการเกษตรจากทุกกรมใน สังกัดกระทรวงเกษตรมาร่วมอยู่ในกรมนี้ ส่วนเจ้าหน้าที่ให้เรียกพนักงานแพร่ ขยายจังหวัดและอำเภอ เมื่อผ่านการพิจารณาของคณะที่ปรึกษาระเบียบบริหาร แล้ว ประธานคณะที่ปรึกษาระเบียบบริหารก็ได้นำเสนอต่อ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี แต่ข้อความในหนังสือชื่อกรมได้เปลี่ยนไปจาก กรมแพร่ขยายการเกษตร เป็นกรมบริการเกษตร ส่วนเจ้าหน้าที่ในส่วนภูมิภาคให้ยุบกสิกรรมจังหวัด - อำเภอ เป็น เกษตรจังหวัด เกษตรอำเภอ ซึ่งคณะรัฐมนตรีได้มีมติเห็นชอบด้วยในหลักการ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 และต่อมา กระทรวงเกษตรได้เสนอร่างพระราชบัญญัติ ปรับปรุงกระทรวงทบวงกรม เพื่อขออนุมัติและขอให้คณะที่ปรึกษากฎหมายช่วย พิจารณาก่อนส่งสภาร่างรัฐธรรมนูญในฐานะรัฐสภา พร้อมกันนั้นก็ได้ขอเปลี่ยนชื่อ กรมบริการเกษตร เป็น กรมส่งเสริมการเกษตร ซึ่งคณะรัฐมนตรีก็ได้รับหลักการ ร่างพระราชบัญญัติและอนุมัติให้แก้ไขชื่อได้ตามที่กระทรวงเกษตรเสนอ เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2510
พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวงทบวงกรม (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2510 เพื่อขอตั้ง กรมส่งเสริมการเกษตรนี้ ได้เข้าสู่ระเบียบวาระการประชุมสภาร่างรัฐธรรมนูญ เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2510 ที่ประชุมลงมติรับหลักการและได้ประกาศใช้เป็นกฎหมายให้ ตั้งกรมส่งเสริมการเกษตรได้เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2510
หน่วยงานในสังกัด.
โครงสร้างและหน่วยงานในสังกัดกรมส่งเสริมการเกษตร แบ่งส่วนราชการตาม พระราชกฤษฎีกา
แบ่งส่วนราชการกรมส่งเสริมการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ดังนี้
ส่วนกลาง.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
รัฐผู้คัดเลือกฟัลทซ์

แคว้นฟัลทซ์กราฟริมไรน์  เป็นแคว้นในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของฟัลทซ์กราฟริมแม่น้ำไรน์ ต่อมาได้ยกฐานะในปีค.ศ. 1356 ขึ้นเป็น ราชรัฐผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์ 
ฟัลทซ์กราฟแห่งไรน์ได้รับอำนาจเต็มในการปกครองและบริหารราชการแคว้นในพระปรมาธิไธยของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ตามบทบัญญัติในกฎหมายแซลิก ทำให้ฟัลทซ์กราฟเป็นหนึ่งในขุนนางฆราวาสที่มีความโดดเด่นที่สุดในจักรวรรดิ จุดเปลี่ยนสำคัญของแคว้นอยู่ในช่วงภายใต้การปกครองของผู้คัดเลือกฟรีดริชที่ 5 ยอมรับการเชิญขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งโบฮีเมียในปีค.ศ. 1619 ซึ่งได้จุดชนวนให้เกิดสงครามสามสิบปี ซึ่งเป็นสงครามที่ทำให้ทวีปยุโรปเข้าสู่กลียุค โดยเฉพาะในบริเวณแว่นแคว้นเยอรมันทั้งหลาย
โคลชิซีน

โคลชิซีน (Colchicine) เป็นสารกลุ่มอัลคาลอยด์ พบมากในดองดึง ในทางการแพทย์นำมาใช้รักษาโรคเกาต์ ไขข้ออักเสบ ส่วนในทางด้านพันธุศาสตร์และการปรับปรุงพันธุ์พืช นำมาใช้ในการเพิ่มชุดโครโมโซมของพืชเพราะมีฤทธิ์ยับยั้งการสร้างเส้นใยสปินเดิลระหว่างการแบ่งนิวเคลียส ทำให้โครโมโซมไม่แยกตัว
การสังเคราะห์.
การสังเคราะห์โคลชิซีนเกี่ยวข้องกับกรดอะมิโนฟีนิลอะลานีนและไทโรซีน การให้ tyrosine-2-C14 ที่ติดฉลากด้วยสารกัมมันตภาพรังสี แก่ "Colchicum autumnale" จะพบสารกัมมันตภาพรังสีในโครงสร้างที่เป็นวงของโคลชิซีน การให้ฟีนิลอะลานีนที่ติดฉลากด้วยสารกัมมันตภาพรังสีแก่ "Colchicum byzantinum" จะพบสารกัมมันตภาพรังสีในโคลชิซีนเช่นกัน อย่างไรก็ตาม วงโทรโปโลนของโคลชิซีนมาจากการแผ่ขยายของวงไทโรซีน 
การศึกษาทางด้านกัมมันตภาพรังสีต่อมาในต้น "Colchicum autumnale" แสดงให้เห็นว่า โคลชิซีนสร้างมาจาก "(S)"-Autumnalineวิถีการสังเคราะห์เกิดขึ้นด้วยปฏิกิริยา para-para phenolic coupling reaction ที่มีเมตาบอไลท์เป็น isoandrocymbine ซึ่งจะเปลี่ยนต่อไปด้วย "O"-methylation ได้เป็นS-Adenosylmethionine (SAM) ขั้นตอนออกซิเดชันสองขั้นตอนตามมาด้วยการแยกวง cyclopropane ทำให้ได้วงโทรโปโลน จากนั้นเกิด oxidative demethylation ทำให้ได้ deacetylcolchicine โมเลกุลของ colchicine เกิดขึ้นหลังจากการเติม acetyl-Coenzyme A ได้เป็น deacetylcolchicine
การใช้งานทางเภสัชวิทยา.
กลไกการออกฤทธิ์.
โคลชิซีนยับยั้งการเกิดโพลีเมอร์ของไมโครทูบูล โดยเข้าไปจับกับทูบูลิน ทำให้ไม่เกิดไมโครทูบูล ทำให้สารนี้เป็นพิษต่อกระบวนการแบ่งเซลล์ โดยยับยั้งการทำงานของเส้นใยสปินเดิล ทำให้นำมาใช้งานทางด้านการศึกษาพันธุศาสตร์ของเซลล์ เช่น การศึกษาคาริโอไทป์
การใช้เป็นยา.
โคลชิซีนสามารถยับยั้งการเคลื่อนที่และการทำงานของนิวโตรฟิล จึงยับยั้งการอักเสบได้ จึงใช้เป็นยาแก้อักเสบสำหรับการรักษา Behçet's disease ในระยะยาว ใช้รักษา constipation-predominant irritable bowel syndrome ในผู้หญิง และใช้รักษา persistent aphthous stomatitis (canker sores)
ความเป็นพิษ.
ความเป็นพิษของโคลชิซีนเทียบได้กับความเป็นพิษของสารหนู อาการเกิดขึ้นภายใน 2–5 ชั่วโมงหลังจากที่ยาในปริมาณที่เป็นพิษถูกย่อย มีรอยไหม้ที่ปากและคอหอย อาเจียน ระคายเคือง เป็นไข้ อาการปวดและไตวาย การทำงานที่ผิดปกติของอวัยวะหลายระบบ เกิดขึ้นภายใน 24–72 ชั่วโมง จนทำให้ถึงแก่ชีวิตได้ ยังไม่มียาต้านฤทธิ์โคลชิซีนโดยตรง แต่มีการรักษาหลายวิธีที่ได้ผล
โคลชิซีนมีความเป็นพิษสูง โดยระดับความเป็นพิษสามารถเทียบได้กับสารหนู อาการของพิษมักเริ่มภายใน 2–5 ชั่วโมงหลังรับประทานยาในขนาดที่เป็นพิษ โดยผู้ป่วยอาจมีอาการแสบร้อนที่ปากและคอหอย คลื่นไส้ อาเจียน ระคายเคือง เยื่อบุทางเดินอาหารอักเสบ ไข้ ปวดท้อง และอาจเกิดไตวายเฉียบพลัน ในกรณีรุนแรงอาจเกิดภาวะล้มเหลวของอวัยวะหลายระบบภายใน 24–72 ชั่วโมง และอาจนำไปสู่การเสียชีวิตได้ แม้ปัจจุบันยังไม่มียาต้านพิษโคลชิซีนโดยเฉพาะ แต่สามารถให้การรักษาประคับประคองและการรักษาเฉพาะทางบางวิธีที่อาจช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิตได้ [1] 
การใช้งานทางพฤกษศาสตร์.
การเคลื่อนที่ของโครโมโซมระหว่างการแบ่งเซลล์ถูกควบคุมด้วยไมโครทูบูล ดังนั้น โคลชิซีนจึงเป็นสารที่ใช้เพิ่มชุดโครโมโซมในพืช การให้โคลชิซีนในพืช ทำได้ทั้งนำสารในรูปครีมป้ายที่ยอดพืช หรือแช่เมล็ด
ว่านนางคำ

ว่านนางคำ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Curcuma aromatica") เป็นพืชในวงศ์ขิง มีเหง้าขนาดใหญ่ หัวทรงกระบอก มีสีเหลืองทั้งข้างนอกและข้างในใบรูปใบหอก ผิวใบด้านล่างมีขนละเอียดปกคลุม ช่อดอกอยู่แยกจากต้น แทงช่อดอกออกจากเหง้าก่อนแตกใบ ดอกช่อแบบช่อเชิงลด ดอกสั้นกว่าริ้วประดับ ริ้วประดับสีเขียวอ่อน ส่วนปลายสีชมพู กลีบดอกสีขาวแกมชมพู เกสรตัวผู้ฝ่อ สีเหลืองเข้ม กลีบปากรูปกลม กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดียจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีปลูกในอินเดียแถบเชิงเขาหิมาลัย ศรีลังกา มีพบในอินโดจีน ญี่ปุ่น 
ว่านนางคำใช้ผลิตแป้ง สีย้อม เครื่องสำอางและยา ดอกมีกลิ่นหอม เหง้าสดและหัวมีกลิ่นหอม ใช้รักษาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ใช้เป็นไม้ประดับ มีน้ำมันหอมระเหยหลายชนิด มีสารกลุ่ม curcuminoids ซึ่งมีคุณสมบัติเป็นสารต้านอนุมูลอิสระ เป็นยาสมุนไพร เพื่อลดกรด ขับลม ตำรายาจีนใช้เป็นยาฆ่าเชื้อ นอกจากนั้น ยังมีผู้ใช้ว่านนางคำในรูปผงแห้งเป็นยาบำรุงผิวเพื่อเสริมความงาม และยากันยุงด้วย ขยายพันธุ์โดยการแยกหัวไปปลูก ในจีนเรียกพืชชนิดนี้ว่า"ยวี่จิน" (ภาษาจีนกลาง) หรือ"อิกกิม" (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) รากเป็นยากระตุ้นการหมุนเวียนของเลือด ระงับปวด
จีน เคลลี

ยูจีน เคอร์แรน "จีน" เคลลี  (23 สิงหาคม ค.ศ. 1912 – 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996) เป็นนักเต้น นักแสดง นักร้อง ผู้กำกับภาพยนตร์ โปรดิวเซอร์ ผู้ออกแบบท่าเต้น ชาวอเมริกัน
ถือเป็นบุคคลสำคัญในภาพยนตร์เต้นรำของศตวรรษที่ 20 เคลลีเป็นที่รู้จักเรื่องท่าเต้นอันทรงพลังและปราดเปรียว กับความหน้าตาดีและมีบุคลิกเหมือนตัวละครที่เขาแสดง ถึงแม้ว่าทุกวันนี้ เราต่างรู้จักเขาในผลงานแสดงเรื่อง "Singin' in the Rain" แต่เขาก็โดดเด่นในภาพยนตร์เพลงของฮอลลีวูดตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1940 จนสิ้นสุดผลงานในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ผลงานของเขาต่างเป็นการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ให้กับวงการภาพยนตร์เพลงฮอลลีวูด ซึ่งเขาเป็นผู้คิดสร้างสรรค์เองแต่เพียงผู้เดียว เช่นในการนำบัลเล่ต์มาใช้ให้เป็นการยอมรับของผู้ชมภาพยนตร์ 
เคลลีได้รับรางวัลเกียรติยศจากเวทีรางวัลออสการ์ในปี 1950 สำหรับความประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน เขายังได้รับรางวัลความสำเร็จสูงสุดจากเคนเนดีเซนเตอร์ออเนอร์ส และจากสมาคมนักแสดงรวมถึงสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน โดยในปี 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดอันดับอยู่ที่อันดับ 15 ของเหล่าดาราชายที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
จีน แฮกแมน

ยูจีน อัลเลน "จีน" แฮกแมน (30 มกราคม ค.ศ. 1930 – 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025) เป็นนักแสดงชายและนักเขียนนวนิยายชาวอเมริกา ที่เคยได้รับรางวัลออสการ์ 2 ครั้ง รางวัลแบฟตา 2 ครั้งและรางวัลลูกโลกทองคำ 4 ครั้ง
แฮกแมนมีผลงานภาพยนตร์กว่า 80 เรื่อง เขามีชื่อเสียงจากผลงานในปี 1967 ในบทบาท บัค บาร์โรว์ใน "Bonnie and Clyde" ซึ่งทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ครั้งแรก และบทตำรวจใน "The French Connection" ปี 1972 ที่ได้รับรางวัลออสการ์ และบท เล็กซ์ ลูเธอร์ ในภาพยนตร์ชุดซูเปอร์แมน ถึง 3 ภาค ตั้งแต่ปี 1978 ถึง 1987
ในปี ค.ศ. 2004 แฮกแมนให้สัมภาษณ์ในรายการของแลร์รี คิง ว่าเขาจะยุติอาชีพนักแสดง และหันไปเขียนหนังสือ ผลงานแสดงเรื่องสุดท้ายของเขาคือเรื่อง "Welcome to Mooseport" รับบทเป็นอดีตประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
เควนติน แทแรนติโน

เควนติน เจอโรม แทแรนติโน  เกิดวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1963 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท ผู้อำนวยการสร้าง ผู้กำกับภาพและนักแสดงชาวอเมริกัน ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เขาเป็นผู้สร้างภาพยนตร์อิสระ ใช้เส้นเรื่องแบบไม่เป็นเส้นตรง สุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรง ผลงานที่เป็นที่รู้จักเช่น "My Best Friend's Birthday" (1987), "Reservoir Dogs" (1992), " Pulp Fiction" (1994), "Jackie Brown" (1997), "Kill Bill" (Vol. 1, 2003; Vol. 2, 2004), " Death Proof" (2007) และ "Inglourious Basterds" (2009) ผลงานของเขาทำให้ได้รับรางวัลออสการ์ รางวัลลูกโลกทองคำ รางวัลบาฟต้า และรางวัลปาล์มดอร์ และเขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมีและรางวัลแกรมมี ในปี 2007 นิตยสารโททอลฟิล์ม ให้เขาเป็นอันดับ 12 ของผู้กำกับที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
ผลตอบรับ.
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 10 เรื่องของ เควนติน แทแรนติโน
 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 60–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ<br> 
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก<br> 
$ ดอลลาร์สหรัฐ
รางวัล.
จำนวนรางวัลที่เข้าชิงและได้รับจากภาพยนตร์ของ เควนติน แทแรนติโน
กี่เพ้า

กี่เพ้า (ฉีผาว, ฉองซำ,) เป็นเครื่องแต่งกายสำหรับสตรีชาวจีน มีลักษณะเหมือนเสื้อ มีชายเสื้อยาวปกคลุมท่อนขา ขนาดพอดีตัว ด้านข้างมีตะเข็บผ่าเพื่อให้ก้าวขาได้สะดวก รูปแบบของฉีผาวในปัจจุบัน ได้รับการปรับปรุงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 ในเมืองเซี่ยงไฮ้ ให้มีรูปทรงแนบกับสรีระ เพื่อเน้นทรวดทรงของผู้สวมใส่ เป็นแฟชั่นที่นิยมในสังคมคนชั้นสูงของจีนในช่วงปลายราชวงศ์ชิง จนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการดัดแปลงให้ชายฉีผาวสั้นลง ปรับปรุงแบบคอปก และเนื้อผ้าแบบต่าง ๆ
ฉีผาว เป็นเครื่องแต่งกายของหญิงแมนจูในยุคราชวงศ์ชิงในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มาจากคำว่า "ฉี" (ธง) และ "ผาว" (เสื้อ) ในภาษาแต้จิ๋ว ในปี ค.ศ. 1636 ผู้ปกครองจีนในขณะนั้นได้ออกกฎหมายบังคับให้ทุกคน รวมทั้งชาวฮั่นให้แต่งกายและตัดผมแบบแมนจู 
ในภาษาอังกฤษเรียกเครื่องแต่งกายแบบนี้ว่า "Cheongsam" มาจากเสียงอ่าน "chèuhngsàam" จากภาษากวางตุ้ง ของศัพท์เซี่ยงไฮ้คำว่า "zǎnze" ('long shirt/dress') และเรียกเครื่องแต่งกายในลักษณะเดียวกัน สำหรับเพศชายว่า "Changshan" (Chángshān)
หม่อง ทองดี

หม่อง ทองดี เกิดวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 เป็นบุตรของนายยุ้น และนางม้อย ทองดี ชาวไทใหญ่ จากรัฐฉาน ประเทศพม่า ในปี พ.ศ. 2552 เขาเป็นเด็กชายคนหนึ่งผู้มีความใฝ่ฝันที่จะได้ไปแข่งขันร่อนเครื่องบินกระดาษพับที่ประเทศญี่ปุ่น โดยประสบกับปัญหาด้านเงื่อนไขสัญชาติ แต่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลไทย จนได้ไปแข่งขันและได้รับชัยชนะกลับมา
ประวัติ.
เมื่อหม่อง ทองดี เป็นนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านห้วยทราย ตำบลสุเทพ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ เขาได้เป็นตัวแทนในการเข้าร่วมการแข่งขันร่อนเครื่องบินกระดาษพับจนได้รับรางวัลอันดับสาม ประเภทบุคคลชายอายุไม่เกิน 12 ปี ที่จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ภายหลังจากการแข่งขันเสร็จสิ้น ก็ได้มีการต้อนรับจากคุณหญิงกัลยา โสภณพนิช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, นางเตือนใจ ดีเทศน์ อดีตสว.จังหวัดเชียงราย พร้อมด้วยครูวินัสรินทร์ มีทรัพย์ ครูประจำโรงเรียนบ้านห้วยทราย รวมทั้งนายยุ้นและนางม้อย ทองดีที่ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ 
ทั้งนี้ คุณหญิงกัลยา โสภณพนิช กล่าวว่าทางกระทรวงวิทยาศาสตร์จะแต่งตั้งให้เป็นยุวทูตประจำกระทรวงตลอดจนมีแผนมอบทุนการศึกษาต่อจนถึงระดับปริญญาเอกจากการสร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศไทย
หม่องจบการศึกษาระดับปริญญาตรีที่สาขาภาพยนตร์ คณะนิเทศศาสตร์ สาขาภาพยนตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2561 หม่อง ทองดี ได้เดินทางไปที่ว่าการอำเภอเมืองเชียงใหม่ เพื่อเดินทางเข้าถ่ายรูปทำบัตรประชาชน หลังจากที่ได้รับสัญชาติไทยอย่างเป็นทางการ
เรื่องราวของหม่องได้รับนำมาสร้างเป็นภาพยนตรืเรื่อง "A Time To Fly...บินล่าฝัน" ออกฉายเดือนกันยายน พ.ศ. 2566
รัฐผู้คัดเลือกเทรียร์

รัฐผู้คัดเลือกเทรียร์  เดิมเป็นอัครมุขมณฑลโรมันคาทอลิกที่มีมาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 ต่อมาเป็นราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และประมุขได้เป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก จนถึงต้นปี ค.ศ. 1801 ราชรัฐจึงถูกยุบและตัวอัครมุขมณฑลก็ถูกลดสถานะลงเป็นมุขมณฑลเทรียร์มาจนปัจจุบัน
คาร์ล เทโอดอร์ ฟ็อน ดาลแบร์ค

คาร์ล เทโอดอร์ อันโทน มารีอา ฟ็อน ดาลแบร์ค (8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1744 – 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1817) มีตำแหน่งเป็นอาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์, อัครเสนาบดีแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, เจ้าผู้ครองราชรัฐเรเกินส์บวร์ค, อัครราชมุขนายกแห่งสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์และแกรนด์ดยุกแห่งแฟรงก์เฟิร์ต
ประวัติ.
คาร์ลเกิดที่แฮนส์ไฮม์ เป็นบุตรของฟรันทซ์ ไฮน์ริช เจ้าหน้าที่บริหารแห่งวอมส์, หัวหน้าคณะที่ปรึกษาของเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งไมนทซ์ คาร์ลอุทิศตนเองให้แก่การศึกษากฎหมายศาสนจักรและเข้ารับศีลบวช หลังจากได้รับแต่งตั้งใน ค.ศ. 1772 ให้เป็นข้าหลวงแห่งแอร์ฟวร์ท คาร์ลก็ได้รับความก้าวหน้าเพิ่มขึ้นในรบการบริหาร ใน ค.ศ. 1787 ก็ได้รับเป็นโคแอดจูเตอร์บิชอปแห่งไมนทซ์และวอมส์ พอถึง ค.ศ. 1788 ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งค็อนชตันทซ์ และใน ค.ศ. 1802 ได้เป็นอาร์ชบิชอปผู้คัดเลือกแห่งไมนทซ์และอัครเสนาบดีแห่งจักรวรรดิ
ในฐานะรัฐบุรุษ คาร์ลเป็นนักการเมืองผู้มีความดีเด่นที่มาจากทัศนคติของความอุทิศตนเองไม่ว่าจะเป็นทางด้านศาสนาหรือความพยายามในการจัดระบบอันแตกแยกของจักรวรรดิให้เป็นระบบบริหารที่มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของรัฐบาลเยอรมัน เมื่อไม่สำเร็จคาร์ลก็หันไปหานโปเลียนผู้ที่กำลังรุ่งเรืองขึ้นมา โดยมีความเชื่อว่าได้พบรัฐบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ผู้มีความปรีชาสามารถ ผู้มีความสามารถที่จะเป็นผู้นำผู้เดียวที่ผู้มีพลังพอที่จะช่วยให้เยอรมันรอดจากความหายนะ
ตามสนธิสัญญาาลูว์เนวีลซึ่งลงนามกันใน ค.ศ. 1801 ที่ระบุให้ดินแดนบนฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ทั้งหมดตกไปเป็นของฝรั่งเศส คาร์ลต้องสูญเสียวอมส์ ค็อนชตันทซ์ และไมนทซ์ แต่ยังคงปกครองอชัฟเฟินบวร์ค และใน ค.ศ. 1803 ก็ได้รับนครรัฐอิสระเว็ทซ์ลาร์และเรเกินส์บวร์ค และดินแดนที่เป็นของบิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค เมื่อไมนทซ์ถูกผนวกโดยฝรั่งเศสเขตอัครมุขมณฑลจึงถูกย้ายไปยังเรเกินส์บวร์ค ดินแดนทางตะวันตกของคาร์ลเรียกกันว่าราชรัฐเรเกินส์บวร์ค
ใน ค.ศ. 1806 หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คาร์ลและเจ้าผู้ครองนครองค์อื่น ๆ ก็รวมตัวกันเป็นสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ คาร์ลลาออกจากการเป็นอัครเสนาบดีของจักรวรรดิในจดหมายถึงจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 และได้รับแต่งตั้งโดยจักรพรรดินโปเลียนให้เป็นอัครราชมุขนายกแห่งสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ (ผู้สำเร็จราชการ)
ใน ค.ศ. 1806 รัฐสภาแห่งแฟรงก์เฟิร์ต ก็ได้รับการรวมเข้ามาเป็นดินแดนในการปกครองของคาร์ลหลังจากสนธิสัญญาเชินบรุน (Treaty of Schönbrunn) จากนั้นคาร์ลก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นแกรนด์ดยุกแห่งแฟรงก์เฟิร์ต หลังจากนั้นคาร์ลก็ขยายดินแดนออกไปมากขึ้นแม้ว่าจะต้องเสียบางส่วนของเรเกินส์บวร์คให้แก่ราชอาณาจักรบาวาเรีย
ใน ค.ศ. 1813 คาร์ลก็ลาออกจากตำแหน่งนอกจากตำแหน่งอาร์ชบิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค ให้แก่พระราชโอรสบุญธรรมของนโปเลียนเออแฌน เดอ โบอาร์แน ผู้เป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงมาตั้งแต่ ค.ศ. 1810
คาร์ลสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1817 ในฐานะอาร์ชบิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค
การที่คาร์ลจะยอมทำตามนโยบายของนโปเลียนตลอดมา ทำให้เป็นไม่เป็นนิยมกันมาหลายชั่วคน แต่อันที่จริงแล้วคาร์ลก็เป็นนักการศึกษาและนักประพันธ์ เป็นผู้อุปถัมภ์วรรณกรรม และเป็นเพื่อนกับกวีและนักปรัชญา เช่น เกอเทอ, ฟรีดริช ชิลเลอร์ และคริสท็อฟ มาร์ทีน วีลันท์ (Christoph Martin Wieland)
อ่าวอิเซะ

อ่าวอิเซะ (; โรมาจิ: "Ise-wan") เป็นอ่าวที่อยู่ที่ปากแม่น้ำคิโซะ ระหว่างจังหวัดมิเอะกับจังหวัดไอจิในญี่ปุ่น มีความลึกเฉลี่ย 19.5 เมตร จุดที่ลึกที่สุดลึก 30 เมตรที่กลางอ่าว ปากอ่าวกว้าง 9 กิโลเมตร และเชื่อมต่อกับอ่าวมิกาวะที่เล็กกว่าทางช่องแคบสองช่อง คือ ช่องแคบนากายามะ และช่องแคบโมโรซากิ อ่าวมิกาวะเชื่อมต่อกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางช่องแคบอิราโกะซึ่งลึกตั้งแต่ 50-100 เมตร
ประวัติศาสตร์และสภาพแวดล้อม.
อ่าวอิเซะได้ชื่อมาจากภูมิภาครอบๆศาลเจ้าใหญ่อิเซะและเมืองอิเซะที่ศาลเจ้าตั้งอยู่ มีที่ราบชายฝั่งยาวตั้งแต่เมืองคูวานะทางตอนเหนือของจังหวัดมิเอะจนถึงเมืองอิเซะ เรียกว่า ที่ราบอิเซะ อยู่ที่ชายทะเลด้านตะวันตกของอ่าว ในยุคเมจิ พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดมิเอะในปัจจุบันเป็นพื้นที่ของจังหวัดอิเซะ
ภูมิภาครอบอ่าวอิเซะมีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์และมีภูมิประเทศที่สะดวกต่อการคมนาคมขนส่งมาตั้งแต่สมัยโบราณ จึงมีชุมชนมากมายเกิดขึ้นรอบอ่าว รวมทั้งยังมีแหล่งประมง (ตัวอย่างสัตว์น้ำที่จับได้ เช่น "Panulirus")ไข่มุก นาข้าว และอุตสาหกรรมต่าง ๆ ท่าเรือนาโงยะที่ชายทะเลด้านเหนือของอ่าวเป็นท่าเรือขนส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ในอ่าวมีท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ตั้งอยู่บนเกาะที่ถมขึ้น เปิดใช้บริการเมื่อ พ.ศ. 2548
เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ภูมิภาคอ่าวอิเซะมีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูเศรษฐกิจของญี่ปุ่นอย่างรวดเร็วโดยการขยายของอุตสาหกรรมใหญ่ ซึ่งก่อมลพิษต่อคุณภาพของน้ำและดิน รวมทั้งการลดลงของที่ดินชายทะเล Seaweed beds และถิ่นอาศัยของพืชและสัตว์ในท้องถิ่น มีเขื่อนกั้นน้ำทะเลมากมายถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันแหล่งชุมชน โดยเฉพาะหลังจากไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะพัดถล่มเมื่อ พ.ศ. 2502 ซึ่งเขื่อนเหล่านี้ทำให้หลายพื้นที่ถูกตัดขาดจากทะเลมากขึ้น
อ่าวอิเซะมีรอยเลื่อนแผ่นดินไหวที่มีพลังอยู่สามรอย คือ รอยเลื่อนอ่าวอิเซะ, รอยเลื่อนซูซูกะ-โอกิ และรอยเลื่อนชิโรโกะ-โนมะ 
ไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะ.
เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2502 ไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะ (ไต้ฝุ่นวีรา) ได้เข้าทำลายล้างบริเวณอ่าวอิเซะ ระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นและแรงคลื่นทำให้ริมฝั่งทะเลพังทลายและน้ำเข้าท่วมพื้นที่ต่ำตามชายฝั่ง มีผู้เสียชีวิตและสูญหาย 5,041 คน บาดเจ็บ 38,921 คน บ้านเรือน 149,187 หลังเสียหาย ประเมินว่ามูลค่าความเสียหายอยู่ที่ 5-6 แสนล้านเยน ความสูญเสียต่อชีวิตจากไต้ฝุ่นอ่าวอิเซะจัดเป็นครั้งที่รุนแรงที่สุดในบรรดาไต้ฝุ่นในญี่ปุ่น
ฮาเวิร์ด ฮอว์กส

ฮาเวิร์ด วินเชสเตอร์ ฮอว์กส  (30 พฤษภาคม ค.ศ. 1896 - 26 ธันวาคม ค.ศ. 1977) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกันผู้ทรงอิทธิพล และเป็นนักเขียนบท ในวงการฮอลลีวูดยุคคลาสสิก เขาโด่งดังจากผลงานภาพยนตร์หลากหลายประเภท อย่างเช่น "Scarface" (1932), "Bringing Up Baby" (1938), "Only Angels Have Wings" (1939), "His Girl Friday" (1940), "Sergeant York" (1941), "The Big Sleep" (1946), "Red River" (1948), "Gentlemen Prefer Blondes" (1953) และ "Rio Bravo" (1959)
ตำบลสัมฤทธิ์

สัมฤทธิ์ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลสัมฤทธิ์ ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอพิมาย ระยะทาง 4 กิโลเมตร
หมู่บ้าน.
ตำบลสัมฤทธิ์ มีทั้งหมด 15 หมู่บ้าน ดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
 การศึกษา
 การศาสนา
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย

พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 แห่งโบฮีเมีย (27 กันยายน ค.ศ. 1271 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1305) เป็นพระมหากษัตริย์โบฮีเมีย (ค.ศ. 1278–1305) ดยุคแห่งกรากุฟ (ค.ศ. 1291–1305) และพระมหากษัตริย์โปแลนด์ (ค.ศ. 1296–1305)
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 2 เป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวของพระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 กับคูนิกุนดาแห่งสลาโวเนีย พระมเหสีองค์ที่สอง
พระเจ้าเอากุสท์ที่ 2 แห่งโปแลนด์

พระเจ้าเอากุสท์ที่ 2 แห่งโปแลนด์ (;) (12 พฤษภาคม ค.ศ. 1670 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1733) ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น:
พระเจ้าเอากุสท์ทรงเป็นผู้มีพระพลานามัยแข็งแรงที่ทำให้ทรงได้รับพระราชสมัญญาว่า "ผู้แข็งแกร่ง" ("the Strong") "แซ็กซอนเฮอร์คิวลีส" หรือ "มือเหล็ก" และโปรดที่จะแสดงพระองค์ว่าทรงมีคุณสมบัติตามพระราชสมัญญาโดยทรงหักเกือกม้าด้วยพระหัตถ์เปล่า
พระเจ้าเอากุสท์เป็นที่รู้จักดีที่สุดในฐานะทรงเป็นกษัตริย์พระองค์หนึ่งที่สนับสนุนงานศิลปะและสถาปัตยกรรม โดยโปรดให้สร้างวังในเมืองเดรสเดินและจัดตั้งพิพิธภัณฑ์สาธารณะแห่งแรก เช่น Green Vault ในปี 1723 ทรงรวบรวมภาพวาดอย่างเป็นระบบซึ่งปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในหอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดิน และทรงสะสมงานศิลปะจากทั่วโลก ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ "ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชา"