ทอมัส แอนดรูส์

ทอมัส แอนดรูส์ จูเนียร์ (7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1873 – 15 เมษายน ค.ศ. 1912) เป็นนักธุรกิจและช่างต่อเรือชาวบริติช ผู้ซึ่งเป็นกรรมการผู้จัดการและหัวหน้าแผนกออกแบบของบริษัทต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในเบลฟาสต์ ประเทศไอร์แลนด์ เขาเป็นนาวาสถาปนิกผู้รับผิดชอบแผนการสร้างเรือเดินสมุทรอาร์เอ็มเอส ไททานิกและเสียชีวิตพร้อมกับผู้คนกว่า 1,500 คนเมื่อเรืออับปางในการเดินทางครั้งแรกของเธอ
ชีวิตช่วงต้น.
ทอมัส แอนดรูส์ จูเนียร์ เกิดเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1873 ที่บ้านอาร์เดรา เมืองคอมเบอร์ เทศมณฑลดาวน์ ประเทศไอร์แลนด์ เป็นบุตรชายของ ฯพณฯ ทอมัส แอนดรูส์ สมาชิกสภาองคมนตรีแห่งไอร์แลนด์ และเอลิซา พีร์รี แอนดรูส์นับถือศาสนาเพรสไบทีเรียน มีเชื้อสายสกอตและถือว่าตนเองเป็นชาวบริติช พี่น้องของเขา ได้แก่ เจ. เอ็ม. แอนดรูส์ ผู้ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีไอร์แลนด์เหนือ และเซอร์ เจมส์ แอนดรูส์ ผู้ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งประธานศาลสูงสุดไอร์แลนด์เหนือ ทอมัส แอนดรูส์อาศัยอยู่กับครอบครัวของเขาที่อาร์ดารา เมืองคอมเบอร์ ใน ค.ศ. 1884 เขาเริ่มเข้าเรียนที่สถาบันรอยัลเบลฟาสต์อะคาเดมิคอลจนกระทั่ง ค.ศ. 1889 เมื่ออายุ 16 ปี เขาเริ่มฝึกงานแบบมีค่าตอบแทนที่บริษัทฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ที่ซึ่งลุงของเขา ไวเคานต์พีร์รี เป็นเจ้าของร่วมคนหนึ่ง ไหวพริบที่เฉียบแหลมและความชอบการทำงานหนักของแอนดรูส์ทำให้เขาโดดเด่นในบริษัทของลุง
ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ.
ที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ แอนดรูส์เริ่มต้นด้วยการฝึกงานสามเดือนในแผนกช่างไม้ ตามด้วยหนึ่งเดือนในแผนกช่างทำตู้ และอีกสองเดือนในการทำงานบนเรือ ช่วงสิบแปดเดือนสุดท้ายของการฝึกงานห้าปีของเขาใช้เวลาในห้องเขียนแบบ แอนดรูส์ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในระหว่างวันและศึกษาต่อในช่วงเย็น ใน ค.ศ. 1901 ขณะพักอยู่ที่ 11 เวลลิงตันเพลส หลังจากทำงานในแผนกต่าง ๆ ของบริษัทมามากมาย เขามีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งในการสร้างเรือเดินสมุทรของไวต์สตาร์และดำรงตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการอู่ต่อเรือและต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้จัดการฝ่ายก่อสร้าง ในปีเดียวกันนั้น เขาได้เป็นสมาชิกของสถาบันนาวาสถาปนิก ใน ค.ศ. 1907 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้จัดการของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟและเริ่มดูแลแผนการสำหรับเรือเดินสมุทรใหม่สามลำสำหรับไวต์สตาร์ไลน์ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก อาร์เอ็มเอส ไททานิก และอาร์เอ็มเอส (ภายหลังคือเอชเอ็มเอชเอส) บริแทนนิก ทั้งสามลำได้รับการออกแบบโดยแอนดรูส์, วิลเลียม พีร์รี และอเล็กซานเดอร์ คาร์ไลล์ ผู้จัดการใหญ่ให้เป็นเรือที่ใหญ่ที่สุด ปลอดภัยที่สุด และหรูหราที่สุดในทะเล เขาเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับการออกแบบโอลิมปิกและไททานิก ณ จุดนั้น แอนดรูส์ได้รับชื่อเสียงในฐานะอัจฉริยะในสาขาการออกแบบเรือ แอนดรูส์มักอ้างถึงตำแหน่งของเขาในฐานะ "ช่างต่อเรือ" หรือ "กรรมการ" ของบริษัทต่อเรือที่เขาทำงานอยู่ แทนที่จะอ้างตำแหน่งอย่างเป็นทางการมากกว่าอย่าง "นาวาสถาปนิก" ตลอดหลายปีของการฝึกงาน การศึกษา และการทำงาน แอนดรูส์ได้รับความรักใคร่จากบริษัทและในหมู่พนักงาน แอนดรูส์เป็นคนทำงานที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขามักปรากฏตัวที่อู่ต่อเรือในเวลาใดก็ได้ เขาพร้อมเสมอที่จะลงมือช่วยเหลืองานที่ต้องใช้แรงกายอย่างหนักเมื่อมีความจำเป็น เขาเป็นที่รู้จักกันดีว่าแบ่งปันอาหารกลางวันกับเพื่อนร่วมงานเมื่อมีความต้องการ แม้กระนั้น แอนดรูส์ก็ไม่กลัวที่จะแก้ไขพนักงานเมื่อเห็นพวกเขาทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องหรือละเมิดกฎของอู่ต่อเรือ มีคนกล่าวว่าขณะที่เขาจะไม่ไล่พนักงานออกเมื่อพบว่าพวกเขากำลังทำเรื่องไร้สาระแบบนั้น "เขาจะตำหนิพนักงานอย่างรุนแรงและเตือนด้วยความหวังดี" เขายังชอบเมื่อพนักงานทำมากกว่าแค่ทำงานของตนไปเรื่อย ๆ โดยไม่คิดอะไร เขาสนับสนุนให้พวกเขาใช้ความคิดของตน แหล่งข้อมูลที่ได้รับการบันทึกไว้อย่างดีดูเหมือนจะอธิบายว่าเขาเป็นคนร่าเริง มองโลกในแง่ดี และใจกว้าง หัวหน้างานคนหนึ่งจำได้ว่า "ดูเหมือนว่าความสุขของเขาคือการทำให้คนรอบข้างมีความสุข เขามีคำทักทายที่เป็นมิตร การจับมือที่อบอุ่น และอารมณ์ที่ใจดีเสมอ" และเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งอธิบายว่าเขา "ขยันขันแข็งถึงขนาดเหน็ดเหนื่อย"
ครอบครัว.
วันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1908 แอนดรูส์แต่งงานกับเฮเลน ไรลีย์ บาร์เบอร์ บุตรีของจอห์น โดเฮอร์ตี บาร์เบอร์ นักอุตสาหกรรมสิ่งทอและเป็นน้องสาวของเซอร์ จอห์น มิลน์ บาร์เบอร์ นักการเมืองผู้ซึ่งรู้จักในชื่อ "มิลน์" ทั้งคู่ไปฮันนีมูนที่สวิตเซอร์แลนด์และอาศัยอยู่ที่ดันอัลลัน เลขที่ 12 ถนนวินด์เซอร์อเวนิว เบลฟาสต์ ปัจจุบันคือเลขที่ 20 และเข้าร่วมพิธีทางศาสนาที่โบสถ์เฟิสต์เพรสไบทีเรียนบนถนนโรสแมรี เอลิซาเบธ ลอว์-บาร์เบอร์ แอนดรูส์ (รู้จักในชื่อย่อ "เอลบา") บุตรีของพวกเขา เกิดเมื่อ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1910 เป็นที่ทราบกันว่าแอนดรูส์พาเฮเลนไปชมเรือไททานิกในคืนหนึ่ง ก่อนเอลิซาเบธจะเกิดไม่นาน เลิซาเบธเสียชีวิตใน ค.ศ. 1973 ด้วยวัย 62 ปีจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขามักเต็มใจจะยอมรับการทำงานหนักของผู้อื่น และภรรยาของเขาเล่าว่าเขามี "ความคิดถ่อมตนที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จัก" เกี่ยวกับตัวเอง ระหว่างการเดินทางครั้งแรกของอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก แอนดรูส์และอิสเมย์จดบันทึกเกี่ยวกับสิ่งที่สามารถปรับปรุงในไททานิกได้ แอนดรูส์มีอาการเส้นเลือดขอดที่ขา ตามคำกล่าวของบริกรหญิงไวโอเล็ต เจสซอป ระหว่างการเดินทางของอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ลูกเรือบางคนมอบไม้เท้าที่สวยงามมากให้แก่เขา ลูกเรือรู้สึกขอบคุณความพยายามอย่างต่อเนื่องของเขาในการทำให้ที่พักของพวกเขาสบายขึ้น เธอยังรู้สึกว่าในบางแง่มุม แอนดรูส์สามารถถ่ายทอดบุคลิกภาพเชิงบวกของเขาลงในเรือที่เขาออกแบบและช่วยสร้างได้
อาร์เอ็มเอส ไททานิก.
แอนดรูส์ยังเป็นหัวหน้ากลุ่มพนักงานของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟที่เรียกว่า "กลุ่มผู้รับประกัน" ซึ่งจะร่วมเดินทางไปกับเรือลำแรกที่บริษัทสร้างขึ้นเพื่อสังเกตการณ์การทำงานของเรือและหาจุดที่ต้องปรับปรุง ไททานิกก็ไม่มีข้อยกเว้น ดังนั้นแอนดรูส์และพนักงานคนอื่น ๆ ในกลุ่มฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟจึงเดินทางจากเบลฟาสต์มายังไททานิกเพื่อทดลองเดินทะเลในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1912 เขาได้รับมอบหมายให้เป็นหัวหน้าคณะผู้แทนจากบริษัทผู้ต่อเรือในระหว่างการทดลองเดินทัเล เขาเดินทางมาพร้อมกับเอ็ดเวิร์ด ไวล์ดิงและพนักงานคนอื่น ๆ ของอู่ต่อเรือ เขาจองตั๋วชั้นหนึ่งและพักอยู่ในห้อง A-36 ขณะเรือออกเดินทางจากเบลฟาสต์นั้น บิดาของแอนดรูส์ป่วย และเฮเลน ภรรยาของเขาก็ไม่สบายเช่นกัน แอนดรูส์เขียนข้อความสั้น ๆ ถึงภรรยาของว่า "แค่เขียนมาแจ้งให้ทราบว่าเช้านี้เราออกเดินทางอย่างสวยงามและได้มีการทดลองเดินทะเลที่น่าพึงพอใจมาก เรากำลังทำให้เรือเข้าที่เข้าทางมากขึ้นทุกชั่วโมง แต่ก็ยังมีอีกมากที่ต้องทำ" จากคำบอกเล่าของเอ็ดเวิร์ด ไวล์ดิง เมื่อเรือเดินทางมาถึงเซาแทมป์ตัน แอนดรูส์ "ทำงานอย่างไม่หยุดหย่อนโดยการเดินสำรวจไปรอบ ๆ กับตัวแทนเจ้าของเรือและบริษัท เพื่อจดบันทึกและจัดเตรียมรายงานเกี่ยวกับงานที่ยังต้องทำ" แอนดรูส์ยังพอมีเวลาทานอาหาร โดยเฟรเดริก เรย์ พนักงานบริกรห้องอาหาร ซึ่งเคยให้บริการเขามาก่อนหน้านี้บนอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ได้รับมอบหมายให้ดูแลโต๊ะของแอนดรูส์ระหว่างการเดินทางมายังเซาแทมป์ตัน ที่เซาแทมป์ตัน แอนดรูส์ตื่นแต่เช้าในวันที่ 4 เมษายน ออกจากโรงแรมเซาท์เวสเทิร์นที่เขาพักอยู่ และใช้เวลาทั้งวัน "อยู่กับผู้จัดการและหัวหน้างานเพื่อดำเนินการงานที่ยังค้างอยู่" แอนดรูส์และคนอื่น ๆ ประสานงานกันเพื่อช่วยให้การตกแต่งเรือเสร็จสิ้นภายในคืนวันอังคาร ในเย็นวันพฤหัสบดี เขาเขียนถึงภรรยาว่า "ผมส่งโทรเลขถึงคุณเมื่อเช้านี้ถึงการมาถึงอย่างปลอดภัยของเราหลังจากการเดินทางที่น่าพึงพอใจมาก สภาพอากาศดีและทุกคนน่ารักมาก ผมคิดว่าเรือจะพร้อมออกเดินทางในวันพุธนี้" แอนดรูส์ยังกล่าวถึงว่าแพทย์ของลอร์ดพีร์รีไม่อนุญาตให้เขาร่วมเดินทางในเที่ยวแรกของเรือ จากนั้นเป็นต้นไป แอนดรูส์ก็ยุ่งอยู่ตลอดเวลา ทอมป์สัน แฮมิลตัน เลขาของแอนดรูส์ เขียนถึงกิจกรรมของแอนดรูส์ที่เซาแทมป์ตันว่าเขา "ไม่เคยว่างแม้แต่วินาทีเดียว เขามักออกจากโรงแรมประมาณ 8:30 น. ไปยังสำนักงาน เพื่อจัดการกับจดหมาย จากนั้นก็อยู่บนเรือจนถึง 18:30 น. และกลับมาที่สำนักงานเพื่อเซ็นจดหมาย ในระหว่างวันผมจะนำเอกสารด่วนใด ๆ ขึ้นไปบนเรือและเขาก็จัดการกับมันเสมอไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน เขายังจัดการจัดวางสิ่งของต่าง ๆ เช่น ชั้นวาง โต๊ะ เก้าอี้ บันไดเตียง พัดลมไฟฟ้าด้วยตัวเอง โดยบอกว่าถ้าเขาไม่เห็นทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็จะไม่พอใจ" วันที่ 9 เมษายน แอนดรูส์เขียนถึงภรรยาว่า "ไททานิกใกล้จะสมบูรณ์แล้วและผมคิดว่าจะสร้างชื่อเสียงให้กับบริษัทเก่าแก่ของเราในวันพรุ่งนี้ที่เราจะออกเดินทาง"
วันที่ 10 เมษายน แอนดรูส์ขึ้นเรือไททานิกหลังออกจากห้องพักที่โรงแรมเซาท์เวสเทิร์น ทันทีที่ขึ้นเรือ เขาก็เริ่มตรวจสอบอย่างละเอียด ว่ากันว่าเขาพอใจกับสิ่งที่เห็น ไททานิกเริ่มการเดินทางครั้งแรกจากเซาแทมป์ตัน ก่อนออกเดินทาง แอนดรูส์กล่าวลาทอมัส แฮมิลตัน และคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้ร่วมเดินทางไปกับเรือ เขามีขวัญกำลังใจดีและกล่าวว่า "จำไว้นะ และคอยแจ้งข่าวสารเกี่ยวกับเรือให้คุณนายแอนดรูส์ทราบด้วย" เมื่อเรือเกือบชนกับเรือโดยสาร เอสเอส ซีตีออฟนิวยอร์ก (SS "City of New York") แอนดรูส์คิดว่าสถานการณ์นี้ "ไม่น่าพอใจอย่างยิ่ง" ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ไททานิกแวะจอดที่ท่าเรือแชร์บูร์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส และแอนดรูส์เขียนจดหมายถึงภรรยาของเขาว่า "เรามาถึงที่นี่ตรงเวลาพอดีและมีผู้โดยสารขึ้นเรือจำนวนมาก...อากาศดีมาก และทุกอย่างดูจะเป็นการเดินทางที่ดี" หลังจากออกจากควีนส์ทาวน์ (ปัจจุบันคือโคฟ) ในไอร์แลนด์ แอนดรูส์กล่าวที่โต๊ะอาหารว่า ในบางแง่มุม เรือยังไม่พร้อมออกเดินทาง แต่พวกเขาจำเป็นต้องไปเพราะวันออกเดินทางที่กำหนดไว้ล่วงหน้าคือวันที่ 10 เมษายนได้มาถึงแล้วและเรือจะต้องออกเดินทางให้ตรงเวลา วันที่ 11 เมษายน จอห์น อี. ฮาร์ต บริกรชั้นสาม เล่าว่าในช่วงหนึ่งของวัน มีการตรวจสอบผนังกันน้ำทั่วไป เขาเห็นแอนดรูส์และเฮนรี ทิงเกิล ไวลด์ หัวหน้าเจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบเพื่อให้แน่ใจว่าลูกเรือจะปิดประตูกันน้ำด้วยมือ เฮนรี เอ็ตเชส พนักงานดูแลห้องนอนของแอนดรูส์ สังเกตเห็นว่าแอนดรูส์ "ทำงานตลอดเวลา" โดยจดบันทึกการปรับปรุงต่าง ๆ ที่เขารู้สึกว่าจำเป็น ส่วนใหญ่เป็นการเปลี่ยนแปลงด้านความสวยงามของสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เจสซอปกล่าวว่าแอนดรูส์ "ไม่เคยพลาดที่จะหยุดเพื่อพูดคุยอย่างร่าเริง เขามีเพียงความเสียใจเดียวคือเรา 'กำลังห่างจากบ้านมากขึ้นเรื่อย ๆ'" คืนวันที่ 12 เมษายน แมรี สโลน บริกรหญิงสนทนากับแอนดรูส์ที่บันไดใหญ่และ ดร. วิลเลียม แฟรนซิส นอร์แมน โอ'ล็อกลิน สังเกตเห็นว่าแอนดรูส์ดู "ไม่เต็มใจจะจากไป เขายังอยากคุยเรื่องบ้าน เขาบอกฉันว่าพ่อป่วยและคุณนายแอนดรูส์ก็ไม่ค่อยสบาย...เขาบอกว่า...เขาไม่ชอบ (ที่เรือ) กำลังพาเราออกห่างจากบ้านมากขึ้นเรื่อย ๆ...สีหน้าของเขาดูเศร้ามาก" อย่างไรก็ตาม ในคืนวันที่ 14 เมษายน สโลนรู้สึกว่าแอนดรูส์อยู่ใน "อารมณ์ดี" เอลิเนอร์ แคสเซเบียร์สวมชุดที่สวยงามและมาถึงโต๊ะของเจ้าหน้าที่การเงิน ซึ่งเธอนั่งร่วมกับดร. โอ'ล็อกลิน และแอนดรูส์ แอนดรูส์ผู้ร่าเริงส่งเสียงเชียร์เล็ก ๆ อย่างเป็นกันเองสำหรับชุดของเธอ จากนั้นเขาก็โน้มตัวไปหาเธอและกล่าวว่า "นั่นแหละคือสิ่งที่สุภาพสตรีควรดู!" อัลเบิร์ต ดิกและเวรา ภรรยาของเขาสนิทสนมกับแอนดรูส์และสังเกตเห็นว่า "ทุกครั้ง โดยเฉพาะในมื้อค่ำวันอาทิตย์ เขาพูดเกือบตลอดเวลาเกี่ยวกับภรรยา ลูกสาวตัวน้อย แม่ และครอบครัว รวมถึงบ้านของเขาด้วย" หลังมื้อค่ำ แอนดรูส์เดินไปทางท้ายเรือ "เพื่อขอบคุณคนทำขนมปังสำหรับขนมปังพิเศษที่เขาทำมาให้" และกลับไปที่ห้องของเขาเพื่อทำการคำนวณและวาดแบบเพื่อใช้ในอนาคต มีรายงานว่าแอนดรูส์เคยกล่าวกับเพื่อนคนหนึ่งว่าไททานิก "สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่สมองของมนุษย์จะสร้างได้"
เวลา 23:40 น. ไททานิกชนกับภูเขาน้ำแข็งทางกราบขวาของเรือ เอลิเนอร์ แคสเซเบียร์อาจเป็นพยานคนแรกที่เห็นแอนดรูส์หลังการชนและเธอกล่าวว่าเขา "รับรองกับทุกคนว่าเราปลอดภัยอย่างแน่นอน และไททานิกจะไม่มีวันจม เขาบอกว่าเรือสามารถแยกออกเป็นสามส่วนที่ชัดเจนและแต่ละส่วนจะลอยอยู่ได้อย่างไม่มีกำหนด" เป็นไปได้ว่าแอนดรูส์อาจจะรู้สึกถึงการชนและรีบออกไปสำรวจด้วยตัวเองทันที โดยเดินไปข้างหน้าตามดาดฟ้า A เขาอาจเห็นภูเขาน้ำแข็งที่ค่อย ๆ จางหายไปในระยะไกลทางท้ายเรือ อัลเบิร์ตและเวรา ดิกเห็นแอนดรูส์ซึ่งกล่าวว่า "เขากำลังจะลงไปตรวจสอบ...เขารู้จักเรือดีกว่าใครและเขาอาจสามารถคลายความกลัวของผู้โดยสารได้" เจมส์ จอห์นสโตน บริกรห้องอาหาร เห็นแอนดรูส์รีบลงไปที่ดาดฟ้า E ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปยังห้องเครื่อง เพื่อช่วยตรวจสอบความเสียหาย เขารับรองกับสุภาพสตรีชั้นหนึ่งบางคน จอห์นสโตนเห็นแอนดรูส์กลับขึ้นมาที่ดาดฟ้า D และมุ่งหน้าไปยังห้องจดหมาย แอนนี โรบินสัน บริกรหญิง เห็นเขาที่ดาดฟ้า E กำลังมุ่งหน้าไปยังห้องจดหมายพร้อมกับฮิวจ์ แมกเอลรอย เสมียนไปรษณีย์และหัวหน้าเจ้าหน้าที่การเงิน เธอเห็นแอนดรูส์กลับมาพร้อมกับกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิธและได้ยินแอนดรูส์กล่าวว่า "ดีเลยครับ ไปสามช่องแล้วกัปตัน" สมิธและแอนดรูส์แยกจากกัน โดยสมิธมุ่งหน้าขึ้นสะพานเดินเรือ ขณะที่แอนดรูส์ยังคงอยู่ด้านล่างเพื่อตรวจสอบต่อไป แอนดรูส์ตัดสินใจว่าช่องกันน้ำห้าช่องแรกจากทั้งหมดสิบหกช่องของเรือกำลังมีน้ำท่วมอย่างรวดเร็ว เกินกว่าสี่ช่องที่เรือควรจะทนทานได้ เขาถูกพบโดยแอนนา วอร์เรน ผู้โดยสารชั้นหนึ่งกำลังรีบขึ้นบันไดใหญ่บนดาดฟ้า D โดยก้าวขึ้นบันไดทีละสามขั้น ด้วย "สีหน้าหวาดกลัว" ผู้โดยสารวิลเลียม สโลเปอร์เห็นแอนดรูส์กำลังรีบขึ้นบันไดบนดาดฟ้า A มุ่งหน้าไปยังสะพานเดินเรืออย่างเร่งรีบ "กังวลใจ" อัลเบิร์ตและเวรา ดิกได้รับการบอกเล่าจากแอนดรูส์ว่า "ไม่ต้องมีเหตุผลให้ตื่นเต้นอะไรเลย พวกคุณทุกคนไปเอาเสื้อผ้าเท่าที่จะหาได้และขึ้นมาบนดาดฟ้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เรือเสียหายยับเยินข้างใต้ แต่จะไม่จมถ้ากำแพงกันน้ำด้านท้ายเรือยังคงอยู่" แอนดรูส์อาจแจ้งข้อมูลให้กัปตันสมิธบนสะพานเดินเรือ โดยเสริมว่าในความเห็นของเขา เรือมีเวลาเหลือประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งก่อนจะจมลง เขาและสมิธต้องตระหนักถึงการขาดแคลนเรือชูชีพอย่างรุนแรงบนเรือ
เมื่อการอพยพเริ่มขึ้น แอนดรูส์ดูเหมือนจะลงไปที่ดาดฟ้าด้านล่างเพื่อช่วยเตรียมความพร้อมผู้โดยสารสำหรับการอพยพ เขาอาจบอกจอร์จ ไรมส์และโจเซฟ ลอริง พี่เขยของเขาให้สวมเสื้อชูชีพ และเขาก็เดินลงไปที่ดาดฟ้า A ที่ซึ่งเขาช่วยเหลือลูกเรือที่พยายามปลุกผู้โดยสาร แต่งตัวและพาขึ้นไปบนดาดฟ้าพร้อมกับเสื้อชูชีพ เขาเจอแอนนี โรบินสัน บริกรหญิงและบอกเธอว่า "สวมเสื้อชูชีพของคุณแล้วเดินไปมาให้ผู้โดยสารเห็น" เมื่อเธอโต้แย้งว่า "มันดูจะหมายความว่าแย่จังเลยนะคะ" แอนดรูส์ตอบอย่างหนักแน่นว่า "ไม่ สวมมันซะ" และเสริมว่า "เอาล่ะ ถ้าคุณเห็นแก่ชีวิตของตัวเอง ก็สวมเสื้อชูชีพซะ" แมรี สโลนกล่าวว่าเขา "อยู่ทุกที่ทุกทาง ดูแลทุกคน บอกผู้หญิงให้สวมเสื้อชูชีพ บอกบริกรหญิงให้รีบพาผู้หญิงไปที่เรือ ทุกที่ทุกทาง คิดถึงทุกคนยกเว้นตัวเอง" เอ็ตเชสบังเอิญเจอแอนดรูส์ที่ถามว่าเขาปลุกผู้โดยสารทุกคนหรือยัง แอนดรูส์บอกเอ็ตเชสให้ตามเขาลงไปที่บันไดห้องครัวไปยังดาดฟ้า C และเริ่มสั่งเอ็ตเชสให้ "แน่ใจว่าได้ให้ผู้โดยสารเปิดประตู และบอกพวกเขาว่าเสื้อชูชีพอยู่บนตู้เสื้อผ้าและบนชั้นวาง" รวมถึงช่วยเหลือพวกเขาในทุกวิถีทางที่บริกรสามารถทำได้ ซึ่งเอ็ตเชสก็พยายามปฏิบัติตาม ก่อนจะแยกจากกัน แอนดรูส์กล่าวว่าเอตเชสควรตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีเสื้อชูชีพเหลืออยู่ในห้องโดยสาร เอ็ตเชสกลับไปหาแอนดรูส์ที่ดาดฟ้า C และเดินต่อไปยังทางเข้าชั้นหนึ่งและบันไดใหญ่ส่วนหน้า เมื่อหัวหน้าบริกรแมกเอลรอยบอกพวกเขาว่าเขาต้องการให้ผู้โดยสารสวมเสื้อชูชีพ แอนดรูส์กล่าวว่า "นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามทำให้พวกเขาทำเลยครับ" เขาออกไปลงบันไดไปยัง ดาดฟ้า D
แอนดรูส์และอิสเมย์อยู่ร่วมในการปล่อยเรือชูชีพลำที่ 7 จากนั้นพวกเขาก็ย้ายไปช่วยที่เรือชูชีพลำที่ 5 โดยตระหนักดีถึงเวลาที่เรือจะเหลืออยู่ไม่มากและการขาดแคลนพื้นที่บนเรือชูชีพสำหรับผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด เขาเร่งเร้าให้ผู้คนลงไปในเรือชูชีพด้วยความหวังจะบรรจุคนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาผายมือให้เอลิเนอร์ แคสเซเบียร์ลงเรือชูชีพลำที่ 5 เมื่อถูกถามว่าทำไมเขาไม่ลงไปด้วย เขาตอบว่า "ไม่ครับ สตรีและเด็กต้องมาก่อน" จอห์นและจอห์น "แจ็ก" บอร์แลนด์ เทเยอร์ที่ 3 วิ่งไปพบแอนดรูส์ ผู้เป็นบิดาถามแอนดรูส์ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร แอนดรูส์ตอบอย่างเงียบ ๆ ว่าเขาคิดว่าเรือจะเหลือเวลา "ไม่เกินชั่วโมงที่จะจม" ไททานิกจมลงในเวลา 02:20 น. ของวันที่ 15 เมษายน แอนดรูส์เสียชีวิตพร้อมกับคนอื่น ๆ อีกกว่า 1,500 คน ร่างของเขาไม่เคยถูกกู้ขึ้นมาได้"
เสียชีวิต.
มีรายงานว่าแอนดรูส์ถูกพบเห็นครั้งสุดท้ายโดยผู้ช่วยบริกร บางแหล่งระบุชื่อว่าจอห์น สจร์วต หลังเวลาประมาณ 02:05 น. โดยแอนดรูส์ยืนอยู่คนเดียวในห้องสูบบุหรี่ชั้นหนึ่ง กอดอกและมีเสื้อชูชีพวางอยู่บนโต๊ะใกล้ ๆ บริกรแอนดรูส์ว่า "คุณจะไม่ลองพยายามดูหน่อยหรือครับ คุณแอนดรูส์?" แอนดรูส์ไม่ตอบหรือขยับตัว "เพียงแค่ยืนนิ่งเหมือนคนตะลึง" ในหนังสือ "A Night to Remember" ปี 1955 ของวอลเตอร์ ลอร์ดรายงานว่าแอนดรูส์กำลังจ้องมองภาพวาด Plymouth Harbour ของนอร์แมน วิลคินสันที่แขวนอยู่เหนือเตาผิง ซึ่งเป็นภาพทางเข้าสู่พลิมัทซาวนด์ที่คาดว่าไททานิกจะแวะในเที่ยวกลับ การพบเห็นแอนดรูส์ในห้องสูบบุหรี่กลายเป็นหนึ่งในเรื่องราวโด่งดังที่สุดของภัยพิบัติไททานิก ซึ่งตีพิมพ์ในหนังสือ "Thomas Andrews: Shipbuilder" โดยแชน บูลล็อกเมื่อ ค.ศ. 1912 และทำให้เกิดความเชื่อแพร่หลายว่าแอนดรูส์อาจไม่ได้พยายามหลบหนีและรอความตายในห้องสูบบุหรี่ แม้ในหนังสือเองบูลล็อกได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าแอนดรูส์ทำงาน "จนถึงที่สุด" เพื่อช่วยเหลือทั้งผู้โดยสารและลูกเรือ
มีหลักฐานแวดล้อมบ่งชี้ว่าสจวร์ตได้ลงจากเรือในเรือชูชีพลำที่ 15 ในเวลาประมาณ 01:40 น. เวลา 40 นาทีก่อนเรือจะจม ในหนังสือ "Thomas Andrews: Shipbuilder" บูลล็อกสรุปว่าแอนดรูส์น่าจะอยู่ในห้องสูบบุหรี่พักหนึ่งเพื่อรวบรวมความคิด จากนั้นจึงช่วยเหลือการอพยพต่อไป และกล่าวถึงการพบเห็นแอนดรูส์ในภายหลังอีกหลายครั้ง รวมถึงการพบในห้องเครื่อง ที่ซึ่งถูกกล่าวหาว่าเขาอยู่กับหัวหน้าวิศวกรโจเซฟ เบลและอาร์ชี ฟรอสต์ สมาชิกกลุ่มผู้ประกัน และอีกครั้งบนดาดฟ้าเรือ สิ่งนี้ได้รับการยืนยันเพิ่มเติมจากจดหมายส่วนตัวที่เดวิด แกลโลเวย์ เพื่อนของแอนดรูส์ เขียนถึงลอร์ดพีร์รี โดยแกลโลเวย์ได้สัมภาษณ์ลูกเรือเพื่อดูว่าพวกเขามีข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับชะตากรรมของแอนดรูส์หรือไม่ เจ้าหน้าที่ที่ไม่ปรากฏชื่อรายงานว่าเห็นแอนดรูส์ "กำลังโยนเก้าอี้ดาดฟ้าลงไปให้ผู้โชคร้ายที่กำลังต่อสู้ดิ้นรนอยู่ในน้ำเบื้องล่าง" เพื่อใช้เป็นอุปกรณ์ลอยน้ำ แมรี สโลน บริกรบนเรือ กล่าวว่าแอนดรูส์โน้มน้าวให้เธอลงเรือชูชีพ โดยพูดว่า "คุณสุภาพสตรี คุณต้องลงไปเดี๋ยวนี้! ไม่มีเวลาแม้แต่จะเสียไปแม้แต่นาทีเดียว! คุณเลือกเรือไม่ได้แล้ว! อย่าลังเล ลงไป!" บูลล็อกระบุว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อเวลา 02:05 น. ยังมีรายงานว่าเห็นแอนดรูส์ถือเสื้อชูชีพ อาจเป็นเสื้อชูชีพจากห้องสูบบุหรี่ และกำลังมุ่งหน้าไปยังสะพานเดินเรือ บางทีอาจตามหากัปตันสมิธ เซซิล ฟิตซ์แพทริก บริกรห้องอาหาร อ้างว่าเห็นแอนดรูส์และกัปตันสมิธอยู่ด้วยกันบนสะพานเดินเรือเพียงไม่กี่นาทีก่อนเรือจะเริ่มจมลงสู่ก้นทะเล และทั้งสองคนสวมเสื้อชูชีพ สมิธบอกแอนดรูส์ว่า "เราอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว เรือกำลังจะไปแล้ว!" ฟิตซ์แพทริกเห็นแอนดรูส์และสมิธกระโดดลงจากเรือพร้อมกันขณะที่น้ำถึงสะพานเดินเรือพอดี
สิ่งสืบทอด.
ไวโอเล็ต เจสซอปกล่าวว่าขณะอยู่บนเรือคาร์เพเทีย ("Carpathia") เธอได้ตามหาแอนดรูส์แต่พบว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้สูญหายเมื่อมีการขานชื่อ วันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1912 บิดาของเขาได้รับโทรเลขจากญาติของมารดา ซึ่งได้พูดคุยกับผู้รอดชีวิตในนิวยอร์กว่า "จากการสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่เรือไททานิก ทุกคนเห็นพ้องกันว่าแอนดรูส์เสียชีวิตอย่างหาญกล้า โดยคิดถึงแต่ความปลอดภัยของผู้อื่น ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อทุกคน"
รายงานข่าวภัยพิบัติครั้งนั้นยกย่องให้แอนดรูส์เป็นวีรบุรุษ ต่อมาแมรี สโลนเขียนจดหมายระบุว่า "คุณแอนดรูส์เผชิญชะตากรรมของเขาอย่างวีรบุรุษที่แท้จริง โดยตระหนักถึงอันตรายใหญ่หลวง และสละชีวิตของเขาเพื่อช่วยผู้หญิงและเด็กบนเรือไททานิก พวกเขาจะพบว่าเป็นการยากที่จะหาใครมาแทนเขาได้" ชีวประวัติสั้นชื่อ "Thomas Andrews: Shipbuilder"  ถูกเขียนขึ้นภายในปีเดียวกันโดยแชน บูลล็อกตามคำขอของเซอร์ ฮอเรซ พลันเค็ตต์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ผู้ซึ่งรู้สึกว่าชีวิตของแอนดรูส์ควรค่าแก่การจดจำ
ในเมืองคอมเบอร์ บ้านเกิดของเขา มีการสร้างอนุสรณ์แห่งแรก ๆ และใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งเพื่อรำลึกถึงผู้เสียชีวิตเพียงคนเดียวจากโศกนาฏกรรมไททานิก นั่นคือ หออนุสรณ์ทอมัส แอนดรูส์ จูเนียร์ ซึ่งเปิดทำการในเดือนมกราคม ค.ศ. 1914 สถาปนิกผู้ออกแบบคือยังและแมกเคนซี โดยมีผลงานประติมากรรมโดยศิลปินโซเฟีย โรซามอนด์ เพรเกอร์ ปัจจุบันหอแห่งนี้ได้รับการดูแลโดยคณะกรรมการการศึกษาภาคตะวันออกเฉียงใต้และถูกใช้ประโยชน์โดยโรงเรียนประถมอนุสรณ์แอนดรูส์ นอกจากนี้ยังมีป้ายสีน้ำเงินของสมาคมประวัติศาสตร์อัลสเตอร์ติดอยู่ที่บ้านของเขาในถนนวินด์เซอร์อเวนิว เบลฟาสต์
เอสเอส โนแมดิก (SS "Nomadic") ยังคงเป็นเรือลำเดียวที่รอดชีวิตซึ่งออกแบบโดยแอนดรูส์
ดาวเคราะห์น้อย ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาใน ค.ศ. 2004