pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ทีนเอจดรีม (อัลบั้มเคที เพร์รี)

ทีนเอจดรีม  เป็นสตูดิโออั้ลบั้มชุดที่สามของนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี ออกจำหน่ายวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2010 ภายใต้สังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ ในด้านดนตรี อัลบั้มมีเพลงแนวป็อปและร็อกที่มีอิทธิพลของแนวเพลงดิสโก้ อิเล็กทรอนิกส์ ฟังก์ เฮาส์ โกธิกร็อก ไฮ-เอ็นอาร์จี และฮิปฮอป ด้านเนื้อร้อง เพลงในอัลบั้มมีเนื้อหาวนเวียนอยู่กับความรักในวัยรุ่น การสังสรรค์ การให้อำนาจตนเอง และความเติบโตของแต่ละคน เพร์รีมีส่วนเขียนเพลงทุกเพลงในอัลบั้ม และทำงานด้านโปรดิวเซอร์ร่วมกับโปรดิวเซอร์และนักเขียนเพลงมากมาย ได้แก่ ดร.ลู้ก, แมกซ์ มาร์ติน, เบนนี บลังโก, ทริกกี สตูอาร์ต, สตาร์เกต, เกร็ก เคิร์สติน และเอสเตอร์ ดีน
หลังจากออกจำหน่าย อัลบั้ม"ทีนเอจดรีม"ได้รับคำวิจารณ์โดยทั่วไปคละกันจากนักวิจารณ์เพลง ซึ่งยกย่องการผลิตเพลงและธีมของอัลบั้ม แต่ตำหนิเรื่องเนื้อหา อัลบั้มเปิดตัวอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ของสหรัฐฯ ขายได้ 192,000 หน่วยในสัปดาห์แรก ต่อมาได้รับการรับรองสองครั้งโดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา ขายได้มากกว่า 2.7 ล้านหน่วยในสหรัฐอเมริกา และติดอันดับ 40 อันดับแรกบนชาร์ตประจำปีของบิลบอร์ด 200 เป็นเวลา 3 ปีติดต่อกัน อัลบั้มขายได้ทั้งหมดประมาณ 6 ล้านหน่วยทั่วโลก อัลบั้มและซิงเกิลมากมายทำให้เพร์รีได้เข้าชิงรางวัลแกรมมี 7 สาขา ได้แก่ Album of the Year, Best Pop Vocal Album, Record of the Year และชนะรางวัลจูโนอะวอดส์ 2011 สาขา International Album of the Year
แรกเริ่ม อัลบั้มออกซิงเกิลอันดับที่หนึ่ง "แคลิฟอร์เนียเกิลส์" และ "ทีนเอจดรีม" และหลังจากนั้นสร้างเพลงอันดับหนึ่งอีกหลายเพลง ได้แก่ "ไฟร์เวิร์ก" "อี.ที." และ "ลาสต์ฟรายเดย์ไนต์ (ที.จี.ไอ.เอฟ.)" ซิงเกิลที่หก "เดอะวันแด้ตก็อตอะเวย์" ขึ้นสูงสุดที่อันดับที่สามบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 อัลบั้ม "ทีนเอจดรีม" เป็นอัลบั้มที่สองในประวัติศาสตร์ที่มีซิงเกิลอันดับหนึ่งถึง 5 เพลง (ตามหลังอัลบั้ม "แบด" ปี ค.ศ. 1987 ของไมเคิล แจ็กสัน) เป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำได้ดังกล่าว และเป็นอัลบั้มที่สามในประวัติศาสตร์ที่มีเพลงติด 5 อันดับแรกถึง 8 เพลง ซิงเกิล 6 เพลงที่ออกมาก่อนหน้า รวมกับอีก 2 เพลงจากการออกจำหน่ายซ้ำ แต่ละเพลงขายได้มากกว่า 2 ล้านดาวน์โหลดในสหรัฐฯ ทำสถิติอัลบั้มเดียวที่มีซิงเกิลที่ได้รับการรับรองระดับแพลตินัมหลายครั้งในยุคดิจิทัล ทำลายสถิติเก่าอย่างอัลบั้ม "เดอะดัตเชส" (ค.ศ. 2006) ของเฟอร์กี้ ที่มีเพลงที่ได้รับการรับรองระดับแพลตินัมหลายครั้งเพียง 5 เพลง
เทศบาลตำบลสระยายโสม

เทศบาลตำบลสระยายโสม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในตำบลสระยายโสม อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี มีพื้นที่ทั้งหมด 1.96 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยพื้นที่บางส่วน ของ 3 หมู่บ้าน คือ หมู่ที่ 1,3 และ 4 ของตำบลสระยายโสม ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภออู่ทอง 
ประวัติ.
เทศบาลตำบลสระยายโสม แรกเริ่มก่อตั้งตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 28 ธันวาคม 2499 โดยจัดตั้งท้องถิ่นบางส่วนของตำบลสระยายโสม อำเภออู่ทอง ขึ้นเป็น สุขาภิบาลสระยายโสม อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 26 มกราคม ปีถัดมา โดยครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสระยายโสม
ชุมชนบริเวณสุขาภิบาลสระยายโสมนั้น มีความเจริญอย่างรวดเร็วเป็นอย่างมาก กระทรวงมหาดไทยจึงให้ใช้พระราชกฤษฎีกา ให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 บังคับในเขตสุขาภิบาลสระยายโสม เนื่องจากมีการขยายตัวทั้งในด้านการก่อสร้างอาคารและการผังเมือง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2559 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 3 ตุลาคม ปีเดียวกัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลทั่วประเทศเป็นเทศบาลตำบล ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 มีผลใช้บังคับ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 สุขาภิบาลสระยายโสม จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลสระยายโสม นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ซึ่งตามหลักการและเหตุผลการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็เพื่อให้สอดคล้องกับบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 และเป็นการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
ข้อมูลทั่วไป.
เทศบาลตำบลสระยายโสม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองของเทศบาลตำบลขุนพัดเพ็งทุกทิศ
การปกครอง.
เทศบาลตำบลสระยายโสม ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสระยายโสม ได้แก่
ประชากร.
เทศบาลตำบลสระยายโสม มีจำนวนประชากร ทั้งหมด 2,875 คน โดยแยกได้ดังนี้
ไอวันนาโก

ไอวันนาโก  คือซิงเกิลที่ 3 ของ บริตนีย์ สเปียส์ ในสัปดาห์แรกเพลงนี้อยู่ในอันดับที่ 73 ใน บิลบอร์ดฮอต 100 แต่ติดอันดับ 1 ใน เกาหลีใต้ ซึ่งเพลงนี้ได้ เชลล์แบ็ก, แมกซ์ มาร์ติน เป็นโปรดิวเซอร์ให้ และยังได้ ซาวาน โคเทชา มาร่วมแต่งเพลงนี้อีกด้วย และเพลงนี้ได้ คริส มาร์ พิเลียโร มากำกับมิวสิกวิดีโอเพลงนี้
รายชื่อเพลง.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
การเปลี่ยนสีของใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วง

การเปลี่ยนสีของใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วง เป็นปรากฏการณ์ผลกระทบที่เกิดกับใบไม้ของต้นไม้หรือไม้พุ่มผลัดใบที่โดยปกติแล้วมีสีเขียว เปลี่ยนสีกลายเป็นสีเหลืองถึงแดงโดยใช้เวลาไม่กี่สัปดาห์ในฤดูใบไม้ร่วง ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า fall colors และ autumn colors
คลอโรฟีลล์และสีเขียว.
ใบไม้มีสีเขียวเพราะการมีอยู่ของเม็ดสีที่เรียกว่าคลอโรฟิลล์ เมื่อมีคลอโรฟิลล์จำนวนมากในเซลล์ของใบไม้ เช่น ช่วงฤดูที่พืชพันธุ์เจริญงอกงาม สีเขียวของคลอโรฟิลล์จะมีอำนาจเหนือและปกคลุมเม็ดสีอื่นๆที่อาจมีอยู่ในใบไม้ ดังนั้นใบไม้ในฤดูร้อนจึงมีสีเขียว
คลอโรฟิลล์มีหน้าที่สำคัญคือจับรังสีแสงอาทิตย์และนำพลังงานที่ได้ไปใช้สร้างอาหารสำหรับพืช สร้างน้ำตาลจากน้ำและคาร์บอนไดออกไซด์ น้ำตาลจะเป็นสิ่งตั้งต้นของอาหารพืช ก็คือคาร์โบไฮเดรตซึ่งเป็นสิ่งที่พืชต้องการเพื่อใช้ในการเจริญเติบโต ในกระบวนการผลิตอาหาร คลอโรฟิลล์จะทำลายตัวเองอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งหมดไป ระหว่างฤดูที่พืชพันธุ์เจริญงอกงาม พืชจะสร้างคลอโรฟิลล์เพิ่มเติมทำให้มีปริมาณคลอโรฟิลล์อยู่มาก ใบไม้จึงยังคงมีสีเขียว
ในปลายฤดูร้อน กลางวันสั้นลงและอุณหภูมิลดต่ำลง เส้นใบซึ่งเป็นทางผ่านของเหลวเข้าและออกจากใบจะค่อยๆปิดทีละน้อยๆ ตามชั้นของแบบเซลล์คอร์กแคมเบียมพิเศษที่ฐานใบ การพัฒนาชั้นคอร์กแคมเบียมจะช้าลงในขั้นแรกและจะเร็วขึ้นตามลำดับ ทำให้น้ำและแร่ธาตุเข้าสู่ใบไม้น้อยลง ในช่วงนี้คลอโรฟิลล์ในใบไม้จะลดลง
มีบ่อยครั้งที่เส้นใบยังคงมีสีเขียวในขณะที่ส่วนอื่นๆ เปลี่ยนสีไปอย่างสมบูรณ์
คลอโรฟิลล์จำนวนมากในระบบแสง II (หน่วยเก็บเกี่ยวแสง II หรือ LHC II) ซึ่งเป็นเยื่อโปรตีนจำนวนมาก LHC II จะเป็นสถานที่จับยึดแสงในกระบวนการสังเคราะห์แสง
ซีบีเอสคอร์เพอเรชัน

ซีบีเอสคอร์เพอเรชัน (NYSE: CBS
) เป็นกลุ่มสื่อที่มุ่งเน้นในเชิงพาณิชย์กระจายเสียง , การประกาศ ,การโฆษณา และ กิจการวิทยุโทรทัศน์ ที่มีมากที่สุดของการดำเนินงานของบริษัทในประเทศสหรัฐอเมริกา บริษัท เริ่มซื้อขายใน ตลาดหุ้นนิวยอร์ก เมื่อ 3 มกราคม พ.ศ. 2549 ซีบีเอสมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในใน Midtown , แมนฮัตตัน , นิวยอร์กซิตี้ สหรัฐอเมริกา
อันดับเหยี่ยวปีกแหลม

อันดับเหยี่ยวปีกแหลม  เป็นกลุ่มของนกมีประมาณ 290 สปีชีส์ ประกอบด้วย นกล่าเหยื่อในเวลากลางวัน การระบุนกล่าเหยื่อเป็นเรื่องยากและการถืออันดับมีหลายรูปแบบ
ระบบ.
นกในอันดับนี้มี 260 ชนิดทั่วโลก บางครั้งทุกวงศ์ยกเว้น Falconidae ถูกแยกออกเป็น Accipitriformes หรือ Cathartidae ถูกจัดเป็นอันดับ Cathartiformes แยกออกไปต่างหาก
หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ

หอพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ  ตั้งอยู่ในนครหลวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติซึ่งก่อตั้งโดยเน้นจัดแสดงเหตุการณ์การปฏิวัติในคริสต์ทศวรรษ 1970 ตั้งอยู่ในอาคารยุคอาณานิคมของฝรั่งเศส โดยใน ค.ศ. 2007 สหรัฐได้บริจาคเงินทุนเพื่อช่วยในการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ 
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1925 ในบริเวณที่พำนักของผู้ว่าราชการฝรั่งเศส พิพิธภัณฑ์นี้นำเสนอประวัติศาสตร์ของประเทศลาว โดยมุ่งเน้นถึงการต่อสู้เพื่อเอกราชของชาวลาวจากนักล่าอาณานิคมต่างชาติรวมถึงกองกำลังจักรวรรดินิยม เดิมพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่บนถนนสามแสนไท ใกล้กับโรงแรมลาวพลาซ่า ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์ได้ย้ายไปยังอาคารแห่งใหม่ตั้งอยู่บนถนนหน่อแก้วกุมมาน ใกล้กับพิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน
วงศ์เหยี่ยวและอินทรี

วงศ์เหยี่ยวและอินทรี (วงศ์: Accipitridae) เป็นหนึ่งในสองวงศ์หลักของอันดับ Accipitriformes (นกล่าเหยื่อในเวลากลางวัน) นกในวงศ์มีขนาดเล็กถึงใหญ่ มีปากเป็นตะขอแข็งแรง มีสัณฐานต่างกันไปตามอาหารการกิน เหยื่อเป็นตั้งแต่แมลงถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดกลาง บางชนิดกินซากสัตว์ และสองสามชนิดกินผลไม้เป็นอาหาร วงศ์เหยี่ยวและอินทรีสามารถพบได้ทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา บางชนิดพบได้บนหมู่เกาะ และบางชนิดเป็นนกอพยพ
นกในวงศ์นี้ ประกอบไปด้วย เหยี่ยวนกเขา, อินทรี, เหยี่ยวรุ้ง, เหยี่ยวไคต์ และ แร้งโลกเก่า, เหยี่ยวออสเปรนั้นโดยปกติแล้วจะถูกวางไว้ในอีกวงศ์ (Pandionidae) รวมถึง นกเลขานุการ (Sagittariidae), และ แร้งโลกใหม่ที่ปัจจุบันได้รับการพิจารณาเป็นวงศ์และอันดับที่แยกออกไป ข้อมูลแคริโอไทป์แสดงว่า การวิเคราะห์เหยี่ยวและนกอินทรีจนบัดนี้เป็นกลุ่มจากชาติพันธุ์เดียวที่แยกกันอย่างเด่นชัด แต่ถึงกระนั้นกลุ่มนี้ควรพิจารณาวงศ์ของอันดับเหยี่ยวปีกแหลมหรือหลายอันดับแยกออกมาเป็นของตัวเอง
สกุลทาร์เซียร์

สกุลทาร์เซียร์ คือสกุลของทาร์เซียร์ที่เป็นไพรเมตขนาดเล็ก มีถิ่นกำเนิดที่หมู่เกาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงปี พ.ศ.2553 โดยทั่วไปสายพันธุ์ทาร์เซียร์ทั้งหมดจะถูกกำหนดให้อยู่ในสกุลนี้ แต่การปรับปรุงวงศ์ Tarsiidae ได้แบ่งสกุลเพิ่มคือ Cephalopachus และสกุล Carlito
การจำแนก.
สกุลทาร์เซียร์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว 
สกุลทาร์เซียร์มีทั้งหมด 14 ชนิด รวมที่สูญพันธุ์ไปแล้ว แต่ไม่นับทาร์เซียร์ฟิลิปปิน เนื่องจากถูกแยกออกไปในปี พ.ศ.2553 ย้ายไปสกุล "Carlito" และ ทาร์เซียร์ตะวันตก เนื่องจากถูกแยกออกไปในปี พ.ศ.2553 ย้ายไปสกุล "Cephalopachus"
Tarsiidae

ถิ่นที่พบ.
ทาร์เซียร์จัดเป็นไพรเมตที่มีจมูกแห้ง เป็นสัตว์เฉพาะถิ่น ที่ปัจจุบันเหลืออยู่จำนวนน้อยพบกระจายอยู่เฉพาะที่เกาะบอร์เนียว, สุมาตรา, ซูลาเวซี ในประเทศอินโดนีเซีย และหมู่เกาะฟิลิปปิน 
ลักษณะ.
ทาร์เซียร์มีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากไพรเมตจำพวกอื่นคือมีขนาดเล็กมากโดยมีน้ำหนักตัวเพียง 80-150 กรัม ขนาดความยาวลำตัวไม่นับหางราว 5 นิ้วเท่านั้น นับเป็นสัตว์ในอันดับไพรเมตที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลกจำพวกหนึ่ง แต่มีหางที่เรียวยาวเป็น 2 เท่าของความยาวลำตัว มีเบ้าตาขนาดใหญ่มาก มีกระดูกข้อเท้าหลังที่ยาวใช้ในการกระโดดและกระโดดได้ไกลและว่องไวเหมือนกบ มีนิ้วมือเรียวยาวมาก และมีเล็บแบน เว้นแต่นิ้วที่ 2-3 จะมีกรงเล็บ และสามารถหมุนคอได้ 180 องศา คล้ายกับนกเค้าแมว อันเป็นการวิวัฒนาการแบบเข้าหากัน มีพฤติกรรมอาศัยโดยเกาะอยู่ตามต้นไม้ กินแมลงเป็นอาหาร และหากินในเวลากลางคืน
ทาร์เซียร์หากินในเวลากลางคืน ในเวลากลางวันจะเซื่องซึม จะอาศัยหลับนอนตามโพรงหรือรอยแตกแยกของต้นไม้ใหญ่ เช่น [[Ficus|กร่าง]] ที่ขึ้นเป็น[[กาฝาก]]ของต้นไม้ใหญ่ ทาร์เซียร์จะปล่อยกลิ่นที่ฉุนเพื่อประกาศอาณาเขตตามโคนต้นไม้ที่อาศัยอยู่ ซึ่งชาวพื้นเมืองของเกาะซูลาเวซีที่รับประทานทาร์เซียร์เป็นอาหาร เนื่องจากอาหารที่หายากบนเกาะ จะตามรอยทาร์เซียร์ได้จากการดมกลิ่นนี้ตามต้นไม้ ทาร์เซียร์เมื่อแรกเกิดมีขนาดใหญ่กว่าสัตว์ในอันดับไพรเมตทั่วไป เทียบเท่ากับมนุษย์คลอดลูกที่มีความสูงถึง 80 เซนติเมตร แม้ลูกทาร์เซียร์จะเกาะหลังแม่เหมือนไพรเมตทั่วไป แต่ลูกทาร์เซียร์จะอาศัยพึ่งพิงแม่ในระยะเวลาเพียง 1 เดือนเท่านั้น 
ความคล้ายคลึง.
ทาร์เซียร์แม้ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกจะคล้ายกับ[[ลีเมอร์]]และ[[กาลาโก]]หรือลิงลมมากกว่าลิงทั่วไป แต่จากการศึกษาทาง[[สัณฐานวิทยา (ชีววิทยา)|สัณฐานวิทยา]]พบว่า ทาร์เซียร์มีความใกล้เคียงกับลิงและ[[เอป]]มากกว่า เนื่องจากกระดูกเบ้าตาของทาร์เซียร์เหมือนกับลิงและเอปมากกว่า เพราะเป็นกระดูกเบ้าตาทั้งหมด ไม่เหมือนกับของลีเมอร์และกาลาโก รวมทั้งมีฟันที่เหมือนกับลิงและเอป มีฟันที่แหลมคม โดยเฉพาะฟันหน้า ซึ่งสามารถเขียนเป็นสูตรได้ว่า 
ตา.
ตาของทาร์เซียร์มีขนาดใหญ่ อันเป็นการวิวัฒนาการเพื่อสำหรับการหากินในเวลากลางคืน แต่ทาร์เซียร์สูญเสีย[[tapetum lucidum|ทาพีตัม ลูซิเดี่ยม]]ในดวงตาที่สำหรับใช้เก็บแสงได้เป็นอย่างดี ซึ่งจำเป็นในการหากินในเวลากลางคืน อันเป็นข้อสันนิษฐานว่าทาร์เซียร์ดั้งเดิมเคยเป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางวัน และเมื่อทาร์เซียร์ต้องปรับตัวมาหากินในเวลากลางคืน เลยชดเชยด้วยการวิวัฒนการดวงตาให้มีขนาดใหญ่ แต่ทาร์เซียร์ไม่สามารถกลอกลูกตาไปมาได้ ซึ่งขนาดตาของทาร์เซียร์นั้นใหญ่กว่าสมองเสียอีก มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เซนติเมตร และนับว่าเป็นตาของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก เทียบเท่ากับมนุษย์มีตาขนาดเท่าลูก[[มะพร้าว]] 
หู.
ใบหูของทาร์เซียร์มีขนาดใหญ่ ใช้สำหรับการฟังเสียง เนื่องจากทาร์เซียร์ติดต่อสื่อสารกันด้วยเสียงร้องที่มีความถี่ 70 [[เฮิรตซ์]] และสามารถรับฟังเสียงที่มีความถี่สูง 90 เฮิร์ตซ์ ซึ่งทาร์เซียร์แต่ละชนิดจะส่งเสียงร้องที่แตกต่างกัน และเสียงร้องของทาร์เซียร์แต่ละชนิดที่แตกต่างกัน จะไม่ได้รับการตอบสนองจากทาร์เซียร์ต่างชนิดกัน
อาหาร.
ทาร์เซียร์กินแมลงเป็นอาหารหลัก สามารถกระโดดได้ไกลถึง 290 เซนติเมตร ในแนวราบ เทียบกับมนุษย์ที่มีความสูง 175 เซนติเมตร กระโดดได้ไกลถึง 19 เมตร ในวัน ๆ หนึ่งทาร์เซียร์จะกินอาหารได้มากถึงร้อยละ 10 ของน้ำหนักตัว เมื่อจะหากินทาร์เซียร์จะขยับใบหูไปมาเพื่อรับฟังเสียง ก่อนที่สายตาจะมองหา และกระโดดเข้าไปจับกินด้วยการกัดก่อนอย่างรวดเร็ว
ชาวพื้นเมืองของเกาะซูลาเวซีเรียกทาร์เซียร์ว่า "แฮม" หมายถึง "วิญญาณบรรพบุรุษ" หรือ "ผี"
อันดับเหยี่ยว

อันดับเหยี่ยว (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Accipitriformes") เป็นอันดับของนกที่ประกอบด้วยนกล่าเหยื่อเวลากลางวันส่วนมาก เช่น เหยี่ยว, อินทรี และแร้ง
ในอดีตจะรวมเหยี่ยวในอันดับ Falconiformes แต่ผู้แต่งบางคนแยกมาไว้ในอันดับ Accipitriformes การศึกษาดีเอ็นเอที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2008 แสดงว่า เหยี่ยวปีกแหลม]ไม่ได้เป็นญาติใกล้ชิดกับนกในอันดับ Accipitriformes แต่ใกล้ชิดกับนกแก้วและนกเกาะคอน ตั้งแต่การแบ่งแยก (แต่ก็ไม่ได้วางเหยี่ยวถัดจากนกแก้วหรือนกเกาะคอน) ได้รับการยอมรับโดยคณะกรรมการการการจัดแบ่งประเภทอเมริกาใต้แห่งสมาคมนักปักษีวิทยาแห่งอเมริกา (American Ornithologists' Union) (SACC), คณะกรรมการการจัดแบ่งประเภทอเมริกาเหนือ (NACC), และ การประชุมปักษีนานาชาติ (IOC) สหภาพปักษีวิทยาบริติชให้การยอมรับอันดับ Accipitriformes และจัดการย้าย Falconiformes บนพื้นฐานของดีเอ็นเอและการจัดประเภทของ NACC และ IOC ได้จัดแร้งโลกใหม่ใน Accipitriformes ในขณะที่ SACC จัดให้แร้งโลกใหม่อยู่ในอันดับที่มีชื่อว่า Cathartiformes
อนุกรมวิธาน.
ปัจจุบัน Accipitriformes มี 262 ชนิดและ 75 สกุลใน 4 วงศ์ขยาย และอาจมีวงศ์ที่สูญพันธุ์ 1 วงศ์ ถือเป็นอันดับแรปเตอร์ที่หากินตอนกลางวันที่มีจำนวนมากที่สุด การวิเคราะห์ลำดับดีเอ็นเอเสนอแนะว่า อันดับ Accipitriformes เริ่มแบ่งอยกประมาณช่วงระหว่างสมัยอีโอซีน/โอลิโกซีน (ประมาณ 34 ล้านปีก่อน) การแยกกลุ่มก่อให้เกิดสกุล "Elanus" และ "Gampsonyx" จากสกุล Accipitriformes อื่น ๆ
ตารางวิวัฒนาการชาติพันธุ์อิงจาก Nagy, J. & Tökölyi, J. (2014).
วงศ์เหยี่ยวปีกแหลม

วงศ์เหยี่ยวปีกแหลม (Falconidae) ประกอบไปด้วยเหยี่ยวและคาราคาราซึ่งเป็นนกล่าเหยื่อในเวลากลางวัน มีประมาณ 60 ชนิด วงศ์นี้แบ่งออกได้เป็น 3 วงศ์ย่อย คือ Herpetotherinae Polyborinae ประกอบด้วย คาราคารา และเหยี่ยวป่า และ Falconinae ประกอบด้วย เหยี่ยว, เหยี่ยวเคสเตรล และ เหยี่ยวแมลงปอ
มหาวิทยาลัยแอเคริน

มหาวิทยาลัยแอเคริน  เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐ ที่มีชื่อเสียงทางด้านการวิจัยพอลิเมอร์ในระดับแถวหน้าของโลก ตั้งอยู่ในเมืองแอเคริน รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา อันได้ชื่อว่าเป็นเมืองหลวงแห่งการผลิตยาง และเป็นสมาชิกของกลุ่มระบบสถาบันอุดมศึกษาแห่งรัฐโอไฮโอ (the University System of Ohio) ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2413 โดยเป็น วิทยาลัยขนาดเล็กที่มีความร่วมมือกับ จากนั้นในปี พ.ศ. 2456 ได้โอนกรรมสิทธิ์ให้แก่เมืองแอเคริน และในปี พ.ศ. 2510 วิทยาลัยแห่งนี้จึงถูกยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยแห่งรัฐ (state institution) มหาวิทยาลัยแห่งนี้มุ่งเน้นงานวิจัยไปที่ , พอลิเมอร์, วัสดุศาสตร์ขั้นสูง และวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งในช่วงสิบปีหลังได้มีผลงานวิจัยและได้รับการยอมรับมากขึ้นตามลำดับ
ปลาเข็มงวง

ปลาเข็มงวง หรือ ปลาเข็มช้าง  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Hemirhamphodon pogonognathus" อยู่ในวงศ์ปลาเข็ม (Hemiramphidae)
มีรูปร่างโดยรวมคล้ายกับปลาทั่วไปในวงศ์เดียวกัน แต่มีปากล่างงอม้วนลงคล้ายงวงช้าง จึงเป็นที่มาชื่อเรียก ครีบหลังมีฐานยาวเป็นสองเท่าของฐานครีบก้น มีฟันที่ปากล่างตลอดทั้งปาก ลำตัวสีเหลืองอ่อนปนน้ำตาลอมชมพู ครีบหางสีแดงมีขอบสีขาว ครีบหลังสีแดงมีขอบสีดำ ครีบท้องกับครีบก้นสีแดง ครีบอกมีสีแดงจาง ๆ
มีขนาดความยาวลำตัวที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในประเทศไทยเฉพาะที่ป่าพรุโต๊ะแดง ในจังหวัดนราธิวาสเท่านั้น และพบได้ในป่าพรุจนถึงแหลมมลายู
มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินบริเวณผิวน้ำ โดยกินแมลงที่ตกลงในน้ำเป็นอาหารหลัก นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม ที่ไม่ค่อยจะได้พบบ่อยนักในตลาดปลาสวยงาม
องค์การบริหารส่วนตำบลปากนคร

องค์การบริหารส่วนตำบลปากนคร ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ห่างจากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชประมาณ 10 กิโลเมตร เป็นพื้นที่รองรับการขยายตัวของเมืองนครศรีธรรมราชทางด้านทิศตะวันออก มีพื้นที่ในเขตปกครองประมาณ 56.32 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 35,200 ไร่
ประวัติ.
ตำบลปากนคร เมื่อสมัยก่อนการเดินทางเข้าสู่ตัวตัวเมือง ซึ่งชาวบ้านทั่วไปเรียกว่า "นคร" ต้องใช้เรือเข้าทางปากคลองสู่ตัวเมือง ชาวบ้านจึงเรียกท่าเรือหรือปากคลองว่า "ปากนคร" ซึ่งหมายถึงปากทางเข้าสู่เมือง ตำบลปากนครมีจำนวนหมู่บ้านทั้งหมด 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านปากนํ้า หมู่ที่ 2 บ้านปากนครบน หมู่ที่ 3 บ้านนางพระยา หมู่ที่ 4 บ้านโคกข่อย หมู่ที่ 5 บ้านคันธง หมู่ที่ 6 บ้านคลองขุด
สภาพทั่วไป.
เป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึง โดยมีแม่น้ำปากนครไหลผ่านทางทิศใต้ ทางทิศตะวันออกเป็นพื้นที่ที่ได้รับอิทธิพลของน้ำขึ้น-น้ำลงทำให้กลายเป็นที่ราบที่มีป่าชายเลนอย่างหนาแน่น อาชีพหลักของตำบลปากนครได้แก่ การประมง ทำนา เลี้ยงสัตว์ ส่วนอาชีพเสริม ได้แก่ ก่อสร้าง รับจ้างทั่วไป 
อาณาเขตติดต่อ.
องค์การบริหารส่วนตำบลปากนคร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
หมู่บ้าน.
จำนวนหมู่บ้านในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลปากนคร มีทั้งหมด 6 หมู่บ้าน คือ 
วัด.
จำนวนวัดในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลปากนคร มีทั้งหมด 5 วัด คือ
ตำบลนาทราย (อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช)

นาทราย เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชไปทางทิศตะวันตกประมาณ 12 กิโลเมตร ตำบลนาทรายมีพื้นที่ประมาณ 35.42 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 22,138 ไร่ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ องค์การบริหารส่วนตำบลนาทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาทรายทั้งตำบล
ประวัติ.
ในสมัยเมื่อสร้างวัดมหาธาตุ บริเวณที่ตั้งของตำบลเดิมเป็นหาดทรายชายทะเล เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองจึงได้มีการแบ่งเขตการปกครองตั้งเป็นหมู่บ้านและตำบลขึ้น และตั้งชื่อบริเวณนี้ว่า "ตำบลนาทราย" ตำบลนาทรายแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 1 บ้านปลายท่า หมู่ 2 บ้านห้วยน้ำเย็น หมู่ 3 บ้านหน้าโพธิ์ หมู่ 4 บ้านโพธิ์หิน หมู่ 5 บ้านยางเตี้ย หมู่ 6 บ้านนาทราย
ภูมิศาสตร์.
ตำบลนาทรายตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนครศรีธรรมราช มีลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นพื้นที่ราบถึงราบลุ่ม น้ำท่วมถึง และมีสันทรายชายหาดโบราณตามแนวทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4103
อาณาเขตติดต่อ.
ตำบลนาทรายมีอาณาเขตติดต่อดังนี้ (ติดกับตำบลในอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชทุกทิศทาง)
หมู่บ้าน.
ตำบลนาทรายแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่
เศรษฐกิจ.
เศรษฐกิจในตำบล ได้แก่ การทำนาและทำสวนผลไม้ พร้อมทั้งมีการเลี้ยงสัตว์ต่าง ๆ เช่น โคพื้นเมือง สุกร เป็ด และไก่พื้นเมือง ประชากรมีสิทธิถือครองในที่ดินทำกินโดยส่วนใหญ่ การขนส่งผลผลิตออกไปจำหน่ายยังตลาดใช้เส้นทางคมนาคมทางบกเป็นสำคัญ โดยใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4103 ถนนนครศรี-ปากพูน-ท่าศาลา และถนนกระโรม ซึ่งผ่านตอนกลางของตำบล
ศูนย์วิจัยสังคมศาสตร์เบอร์ลิน

ศูนย์วิจัยสังคมศาสตร์เบอร์ลิน  เป็นสถาบันวิจัยที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ ในด้านสังคมศาสตร์ แต่สถาบันประเภทนี้ที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป
ศูนย์วิจัยก่อตั้งใน ค.ศ. 1969 โดยการริเริ่มของรัฐบาลสหพันธรัฐ 
นักสังคมวิทยา รัฐศาสตร์ นักเศรษฐศาสตร์ ประวัติศาสตร์ สถิติ วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ และกฎหมาย ประมาณ 140 คน ทำงานใน WZB ดำเนินโครงการวิจัยพื้นฐาน ในประเด็นทางสังคมและการเมืองที่เฉพาะเจาะจง โดยเน้นที่สังคมอุตสาหกรรมอย่างญี่ปุ่นและตะวันตก รวมถึงการเปลี่ยนโครงสร้างสังคมในยุโรปกลาง ยุโรปตะวันออก และจีน
โดยมีคำถามเรื่องโลกาภิวัตน์เป็นประเด็นสำคัญ
WZB แบ่งองค์กรออกเป็น 4 สาขาวิจัย:
ศูนย์นี้ตั้งขึ้นเป็นบริษัทจำกัดไม่แสวงหากำไร
โดยมีรัฐบาลต่าง ๆ ของสหพันธรัฐเยอรมันถือหุ้น 75% ส่วนอีก 25% ถือหุ้นโดยนครรัฐเบอร์ลิน
WZB ยังเป็นสมาชิกของชุมชนวิทยาศาสตร์ Gottfried Wilhelm Leibniz Scientific Community
แม้มันจะไม่ใช่มหาวิทยาลัย แต่ศูนย์ฯก็ทำงานร่วมกับ มหาวิทยาลัยเสรีแห่งเบอร์ลิน, Hertie School of Governance, มหาวิทยาลัยฮุมโบลด์ทแห่งเบอร์ลิน, มหาวิทยาลัยเทคนิกแห่งเบอร์ลิน รวมถึงสถาบันวิจัยต่างประเทศ นักวิทยาศาสตร์ใน WZB จำนวนมากก็เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยหรือสอนในมหาวิทยาลัย
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ

พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ เป็นงานเฉลิมพระเกียรติที่รัฐบาลจัดขึ้นเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 7 รอบ (84 พรรษา) ของพระมหากษัตริย์และพระอัครมเหสีของไทย อาจหมายถึง (พระนามต่อท้ายในที่นี้หมายถึงพระนามในขณะจัดงานพระราชพิธีนั้น ๆ ขึ้น)
นอกจากนี้ ยังมีการใช้คำว่า พระราชพิธีฉลองพระชนมายุ 7 รอบ เพื่อใช้เรียกงานเฉลิมพระเกียรติลักษณะเดียวกันของพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่น ๆ ดังนี้
ดูเพิ่ม.
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เดลตาเวิกส์

เดลตาเวิกส์  เป็นโครงการก่อสร้างชุดใหญ่ที่บริเวณปากแม่น้ำไรน์-เมิส-เชลดา ประเทศเนเธอร์แลนด์ เพื่อกั้นการท่วมของน้ำทะเล โครงการประกอบไปด้วยการสร้างเขื่อน ประตูปิดเปิดน้ำ ที่กั้นเขื่อน การก่อสร้างเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ.1950- 1975
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๔ ศึกนันทบุเรง

ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๔ ศึกนันทบุเรง เป็นภาพยนตร์ภาคที่สี่ในภาพยนตร์ชุด "ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช" กำหนดฉายในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2554
เนื้อเรื่อง.
ภาพยนตร์ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๔ ศึกนันทบุเรง ถ่ายทอดเรื่องราวอันเป็นผลจากการปราชัยของหงสาวดีในคราวศึกพระยาพะสิมและพระเจ้าเชียงใหม่ ซึ่งทำให้พระเจ้านันทบุเรงทรงตระหนักในพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระนเรศวร และในความเข้มแข็งของกองทัพอยุธยา จึงทรงยกทัพใหญ่เป็นทัพกษัตริย์มาย่ำยีราชธานีสยาม กองทัพกษัตริย์ของพระเจ้าหงสาวดีนันทบุเรงมีความสมบูรณ์ยิ่งใหญ่น่าเกรงขามกว่าทุกศึก ประกอบด้วยช้าง 3,200 ทัพ ม้า 12,000 และไพร่ราบซึ่งมีจำนวนถึง 252,000 คน โดยมีนายทัพผู้ปรีชาสามารถมาร่วมรบ ทั้งพระมหาอุปราชา, มางจาชโร เจ้าเมืองจาปะโร และลักไวทำมูทหารกล้า โดยพระเจ้านันทบุเรงตั้งทัพหลวงทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่ขนอนปากคู ทัพมังมอดราชบุตร์กับพระยาพระรามตั้งที่ทุ่งมะขามหย่อง ทัพพระยานครตั้งที่ปากน้ำพุทธเลา ทัพนันทสูตั้งที่ขนอนบางลาง ทัพพระเจ้าตองอูตั้งทุ่งชายเคือง ทัพพระมหาอุปราชาตั้งที่ขนอนบางตะนาว
กิตติศัพท์ความยิ่งใหญ่น่าเกรงขามของพระเจ้าหงสาที่ยกทัพเข้ามานี้ เมื่อไทยเห็นว่าเป็นศึกใหญ่เหลือกำลังจะต่อสู้เอาไชยชนะได้กลางแปลง จึงเอาพระนครเป็นที่มั่นให้ต้อนคนเข้าพระนคร จัดทัพเป็นกองโจรคอยเที่ยวตัดลำเลียงเสบียงอาหารข้าศึกอยู่ทุกหนทุกแห่ง การป้องกันพระนครคราวนี้ให้ขุดลำแม่น้ำเป็นคูพระนครทางตะวันออกสำเร็จ ก่อกำแพงด้านตะวันออก ขยายลงไปจนริมน้ำเหมือนกับด้านอื่น ๆ ตั้งปืนใหญ่ประจำป้อมแลกำแพงแข็งแรงเหมือนกันหมดทุกด้านมีปืนใหญ่น้อยกระสุน ดินดำและเครื่องศัตราวุธเสบียงอาหารบริบูรณ์ เสบียงอาหารที่จะขนเข้าพระนครไม่ได้ก็ให้ทำลายเสีย มิให้เป็นกำลังแก่ข้าศึก
ในช่วงต้นเดือนยี่ข้าวในนายังเกี่ยวไม่เสร็จ สมเด็จพระนเรศวรจึงรับสั่งให้เจ้าพระยากำแพงเพชรยกทัพออกไปป้องกันชาวนาที่กำลังเกี่ยวข้าว พอทัพพม่าของพระมหาอุปราชยกทัพมาถึงก็ให้ทัพม้าเข้าตีจนทัพเจ้าพระยากำแพงเพชรแตกพ่ายหนีเข้าเมือง สมเด็จพระนเรศวรทรงพิโรธอย่างมาก เพราะไทยไม่เคยแตกพ่ายแพ้ต่อข้าศึกอาจทำให้ทหารขวัญเสีย พระองค์จึงมีรับสั่งประหารชีวิตเจ้าพระยากำแพงเพชร แต่โชคดีที่มณีจันทร์ได้ขอชีวิตเอาไว้ การศึกครั้งนี้พม่าหมายมั่นจะตีกรุงศรีอยุธยาให้ได้ แต่ด้วยความแข็งแกร่งของทหารไทยจึงรักษาที่มั่นเอาไว้ได้เสมอ เสด็จออกปล้นค่ายพม่าซึ่งเป็นทัพหน้าของหงสาวดี ข้าศึกแตกพ่ายถอยหนี พระองค์จึงไล่ตีมาจนถึงค่ายของมังจาปะโร เสด็จลงจากม้าคาบพระแสงดาบแล้วนำทหารปีนบันไดขึ้นกำแพงข้าศึก แต่ทรงถูกมังจาปะโรใช้หอกแทงตกลงมาข้างล่าง สมเด็จพระเอกาทศรถจึงสั่งให้เลิกกองทัพกลับพระนครทันที
พระเจ้าหงสาวดีทรงทราบการกระทำอันห้าวหาญของสมเด็จพระนเรศวรจึงตรัสว่า ถ้าพระนเรศวรออกมาอีกจะต้องจับพระองค์ ให้ได้ถึงแม้ว่าจะใช้ทหารมากมายเพียงใด จึงมีรับสั่งให้ลักไวทำมูนำทหารไปจัดการพระนเรศวรทันที สมเด็จพระนเรศวรทรงออกไปตีค่ายหลวงพม่าอีก พม่าจึงใช้ทหารล่อให้พระองค์ไล่ตี เข้ามาจนถึงบริเวณที่ลักไวทำมูซุ่มรออยู่ ลักไวทำมูจะเข้ามาจับพระองค์ สมเด็จพระนเรศวรจึงใช้พระแสงทวนแทงลักไวทำมูตายทันที สุดท้ายกองทัพพม่าจึงถอยทัพกลับไป ขณะเดียวกันพระราชมนูยอดทหารเอกกรุงศรีก็ถูกจับตัวไปเป็นเชลย
การออกฉาย.
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๔ ศึกนันทบุเรง ออกฉายรอบสื่อมวลชน เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ณ โรงภาพยนตร์ เอสเอฟ เวิลด์ ซีนีมา ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์
สมคิด บาลไธสง

สมคิด บาลไธสง (เกิด
8 กันยายน พ.ศ. 2495) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย 2 สมัย
ประวัติ.
นายสมคิด บาลไธสง เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2495 เป็นบุตรของ นายสิงห์ และนางพี บาลไธสง สำเร็จการศึกษา ครุศาสตรบัณฑิต สาขาสังคมศึกษา วิทยาลัยครูอุดรธานี และ MINI MBA สาขาการบริหารการสหกรณ์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับนางทองมา บาลไธสง มีบุตร 2 คน 
การทำงาน.
นายสมคิด เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคายหลายสมัย เคยสังกัดหลายพรรคการเมือง อาทิ พรรคความหวังใหม่ พรรคพลังธรรม พรรคไทยรักไทย พรรคชาติไทย พรรคพลังประชาชน และพรรคเพื่อไทย มีบทบาทในการอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีในประเทศไทย พ.ศ. 2552
ในปี พ.ศ. 2552 มีส่วนในเหตุทะเลาะวิวาทในรัฐสภาและในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 นายสมคิด บาลไธสง เป็นจำเลยฐานหมิ่นประมาทพ.ท.เกรียงศักดิ์ นันทโพธิ์เดช ผู้บังคับกองพันทหารราบที่ 2 กรมทหารราบที่ 12 รักษาพระองค์ ร่วมกับ นางอรุณี ชำนาญยา กรณีกล่าวหาว่าเป็นคนทำร้ายร่างกายผู้หญิงที่ใส่ชุดสีแดงในวีดิทัศน์ในสภาผู้แทนราษฎรในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2552
ในปี พ.ศ. 2553 เมื่อวันที่ 10 เมษายน นายสมคิดมีบทบาทในการปราศัยบนเวทีสะพานผ่านฟ้าร่วมกับแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ
ต่อมาในการเลือกตั้ง 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 นายสมคิดลงสมัครหนองคาย เขต2 ในสังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับการเลือกตั้ง แต่คณะกรรมการการเลือกตั้งได้พิจารณาให้ใบเหลืองแก่นายสมคิด ในข้อหาแจกเงินขนคนไปฟังการปราศรัย และกำหนดให้มีการเลือกตั้งใหม่วันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ผลการเลือกตั้งใหม่ในครั้งนี้ทำให้นายสมคิด บาลไธสง ได้กลับมาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกครั้งตามความคาดหมาย
กระทั่ง พ.ศ. 2561 นายสมคิดมีข่าวว่าได้เตรียมย้ายมาร่วมงานกับ พรรคพลังประชารัฐ แต่จากนั้นไม่นานนายสมคิดได้ตัดสินใจย้ายมาร่วมงานกับ พรรคชาติไทยพัฒนา พร้อมกับนาย ภักดีหาญส์ หิมะทองคำ และได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.หนองคาย เขต 1 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
มังมหานรธา

มหานรธา  ในพงศาวดารไทยเรียก มังมหานรธา (မင်းမဟာနော်ရထာ) โปแมง หรือ โปมัง (ဗိုလ်မင်း) เป็นหนึ่งในขุนพลเอกของพระเจ้ามังระที่พระองค์ทรงไว้ใจเป็นอย่างมาก มังมหานรธามักจะเป็นตัวเลือกแรกๆที่พระเจ้ามังระทรงเลือกใช้งานโดยไม่คำนึงถึงอายุที่มากของเขาไม่ว่าผู้ใดจะทัดทาน 
สงครามพระเจ้าอลองพญา.
มังมหานรธาได้เข้าร่วมรบในสงครามพระเจ้าอลองพญา โดยมีตำแหน่งเป็นมังละสิริ (မင်းလှသီရိ) เป็นเพียงแม่ทัพระดับรอง โดยปรากฏบทบาทว่าได้เป็นแม่ทัพกองกลางรบกับอยุทธยาที่แม่น้ำตาลาน มีมังฆ้องนรธาเป็นปีกซ้าย มังละนรธาเป็นปีกขวา สิริธรรมราชา (พระเจ้ามังระ) เป็นทัพหนุน บุกเข้าโจมตีทัพกองทัพของพระยากลาโหม พระยารัตนาธิเบศ พระยาราชวังสัน รบตะลุมบอนกับทัพของพระยากลาโหมกลางคลองตาลานอย่างดุเดือด นอกจากนี้ยังมีทัพหลวงของพระเจ้าอลองพญามาเสริมด้วย ทัพของอยุธยาที่ค่ายบ้านตาลานถูกตีแตกยับเยิน พม่ายึดช้างของแม่ทัพอยุธยาได้หลายช้าง รวมถึงจับตัวแม่ทัพได้หลายคน
ตีเมืองเชียงใหม่.
พ.ศ. 2306 พระเจ้ามังลอกโปรดให้โป่อภัยคามินีกับมังละสิริยกทัพไปตีเมืองเชียงใหม่ได้สำเร็จ นำตัวองค์จันทร์และครอบครัวมาถวาย พระเจ้ามังระที่ครองราชน์ต่อจึงทรงตั้งให้โป่อภัยคามินีเป็นเจ้าเมืองเชียงใหม่ ส่วนมังละสิริได้เลื่อนขึ้นเป็นมังมหานรธาที่เสนาบดีกลาโหม และให้ว่าการกรมม้า
บุกกรุงศรีอยุธยา.
ในปี พ.ศ. 2308 พระเจ้ามังระได้ประกาศสงครามกับอยุธยา ซึ่งก็เป็นอีกครั้งที่พระองค์ทรงเลือกใช้มังมหานรธา ถึงขนาดปรารภในที่ประชุมขุนนางว่า "การทำสงครามกับอยุธยาจะสำเร็จได้ต้องอาศัยมังมหานรธาเป็นผู้นำทัพอีกทางหนึ่ง" พระองค์แต่งตั้งเขาเป็นผู้คุมกองทัพฝ่ายใต้ 30,000 นายในการทำสงครามคราวนี้ ซึ่งมังมหานรธาก็สามารถสนองพระบรมราชโองการของพระเจ้ามังระได้เป็นอย่างดี แม้จะเดินทางช้าแต่กองทัพของเขานั้นกลับมีประสิทธิภาพมาก แม้กองทัพจากอยุธยาจะยกขึ้นมาต้านทานเขาก็ยังสงบนิ่งสามารถหาทางรับ และรุกตอบโต้ได้อย่างมีวินัย ทำให้ตลอดเส้นทางแทบไม่พ่ายแพ้แก่ผู้ใดเลย จนสามารถล้อมกรุงศรีอยุธยาเอาไว้ได้ใน พ.ศ. 2309 ก่อนเนเมียวสีหบดีจะยกมาสมทบในปีเดียวกัน กองทัพของทั้งคู่สามารถปิดล้อมเพื่อโดดเดียวอยุธยาจากการช่วยเหลือทั้งทางเหนือและใต้ได้อย่างสมบูรณ์ร่วม 14 เดือน แต่เขาต้องมาเสียชีวิตเพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อนที่กองทัพพม่าจะประสบความสำเร็จในการพิชิตกรุงศรีอยุธยา
ปิดฉากกรุงศรีอยุธยา.
โดยในขณะที่กำลังป่วยมังมหานรธารู้แล้วว่า ไม่มีเวลาสำหรับการล้อมกรุงอีกต่อไปแล้ว เพราะศึกกับจีนก็ชี้ชะตากรุงอังวะเช่นกัน ก่อนจะสิ้นใจไม่นานเขาได้บอกแผนสุดท้ายให้แก่เนเมียวสีหบดี วิธีที่จะปิดฉากกรุงศรีอยุธยาโดยใช้ระยะเวลาสั้นที่สุด นั้นคือการขุดรากกำแพงเมืองแล้วสุมด้วยไฟ ท่านก็จะสามารถพิชิตกรุงศรีอยุธยาได้ในครานี้
มังมหานรธาเสียชีวิตในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2310 ที่ค่ายสีกุก โดยพระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา บันทึกว่า นายทัพนายกองทุก ๆ ค่าย ช่วยกันปลงศพมังมหานรธาเสร็จแล้วให้ก่อพระเจดีย์บรรจุอัฐิไว้ในค่ายนี้ เมื่อ พระเจ้ามังระ ทรงทราบถึงการเสียชีวิตของมังมหานรธา ก็ได้มีพระราชโองการให้จัดฝังร่างเขาอย่างสมเกียรติเป็นพิเศษ
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
มีนักแสดงผู้รับบท มังมหานรธา ได้แก่
เฮนเรียตตา แล็กส์

เฮนเรียตตา แล็กส์  หรือชื่อเมื่อเกิด ลอเรตตา พลีแซนทส์  (1 สิงหาคม 1920 - 4 ตุลาคม 1951) เป็นสตรีชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ผู้ซึ่งเซลล์มะเร็งของเธอเป็นต้นกำเนิดของสายเซลล์เฮลา เซลล์มนุษย์ที่เป็นอมตะสายแรก และเป็นสายเซลล์ที่สำคัญมากที่สุดสายหนึ่งที่ใช้ในงานวิจัยทางการแพทย์มาจนถึงปัจจุบัน เซลล์เฮลาสามารถขยายตัวได้ไม่สิ้นสุดภายใต้สภาวะเฉพาะ งานวิจัยและความรู้ทางการแพทย์ที่ได้จากการศึกษาในเซลล์เฮลาจนถึงปัจจุบันนับว่าล้ำค่า “จนประเมินค่าไม่ได้”
การนำเซลล์ของเธอมาเพาะขยายจำนวนจนถึงปัจจุบันนั้นเป็นไปโดยที่เธอไม่ทราบ (unwittingly) โดยเซลล์ทั้งหมดมีที่มาจากเซลล์ของเธอที่ถูกตัดออกมาเพื่อวินิจฉัยระหว่างการรักษามะเร็งปากมดลูกที่โรงพยาบาลจอห์น ฮอพคินส์ในเมืองบัลทิมอร์ รัฐแมรีแลนด์ ในปี 1951 เซลล์เหล่านี้ต่อมาถูกนำไปเพาะเลี้ยงโดย จอร์จ ออทโท เกย์ ซึ่งเป็นผู้ริเริ่มผลิตสายเซลล์เฮลาขึ้น และยังคงใช้อย่างแพร่หลายในงานวิจัยทางการแพทย์จนถึงปัจจุบัน แล็กส์ไม่เคยรับรู้หรือแสดงการยินยอมอย่างเป็นทางการต่อการนำเซลล์จากร่างกายของเธอไปเพาะเลี้ยง ซึ่งเป็นไปตามหลักปฏิบัติในขณะนั้นแต่ถือว่าขัดกับหลักปฏิบัติในจริยธรรมปัจจุบัน และจนถึงปัจจุบัน ทั้งเธอและผู้สืบทอดของเธอล้วนไม่มีใครไก้รับสินไหมจากการนำสายเซลล์นี้ไปใช้ประโยชน์ กรณีนี้ยังคงเป็นที่กังวลและถกเถียงในวงการจริยธรรมแพทย์และจริยศาสตร์ชีวภาพว่าด้วยการวิจัยและสิทธิผู้ป่วยจนถึงปัจจุบัน
เกรทมาชินก้า

เกรทมาชินก้า (ญี่ปุ่น グレートマジンガー Gurēto Majingā) (อังกฤษ Great Mazinger) เป็นหนังสือการ์ตูนและรายการโทรทัศน์ซีรีส์แอนิเมชั่นญี่ปุ่น เกี่ยวกับหุ่นยนต์ต่อสู้ขนาดยักษ์ สร้างโดยบริษัทโกนาไก โดยต่อเนื่องมาจากการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จเรื่องแรกคือ มาชินก้าแซด ซีรีส์ การ์ตูนเรื่องนี้ออกอากาศในญี่ปุ่นในปี 2517 โดยที่เกรทมาชินก้าเป็นตอนต่อของ มาชินก้า และออกอากาศทั้งสิ้นจำนวน 56 ตอน
เนื้อเรื่อง.
เรื่องมุ่งเน้นไปที่ตัวละครที่ชื่อ เทดซูยะ ซูรูกิ (ญี่ปุ่น 剣 鉄也 Tsurugi Tetsuya) และเด็กกำพร้าที่ชื่อ เคนโซ คาบูโตะ (ญี่ปุ่น 兜 剣造 Kabuto Kenzō) ด้วยความคิดถึงคุณพ่อโคจิ คาบูโตะ ที่ตายใน มาชินก้าแซด เคนโซ จึงสร้างและแก้ไขปรับปรุง มาชินก้า จากวัสดุที่คุณพ่อเป็นคนคิดค้นขึ้นมาคือ โชโกกินแซด (ซุปเปอร์อัลลอยแซด) ให้มีความแข็งแรงขึ้น เพื่อต่อกรกับผู้เป็นภัยต่อมวลมนุษยชาติ คือ อาณาจักรมายซิเน นำทัพโดย เกรทเจนเนอรัลออฟดาคเนส และแม่ทัพ วอริเออร์บิชส์ เคนโซ ให้ เทดซูยะเป็นผู้ขับ เกรทมาชินก้า ซึ่งมีผู้ช่วยอีกคนหนึ่งเป็นเด็กผู้หญิงชื่อ จุนโฮโน (ลูกครึ่ง แอฟิริกันอเมริกัน) โดยใช้หุ่นยนต์อีกตัวหนึ่งคือ วีนัสเอ
โชคชัย บูลกุล

โชคชัย บูลกุล นักธุรกิจชาวไทยที่มีชื่อเสียงด้านการปศุสัตว์และพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ โชคชัยเป็นบุตรชายของ นายมา และนางบุญครอง บูลกุล เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2480 จบการศึกษาด้านการปศุสัตว์จากมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ สหรัฐอเมริกา เป็นผู้ก่อตั้ง ฟาร์มโชคชัย
ประวัติ.
โชคชัยเป็นบุตรคนที่ 7 จากทั้งหมด 8 คนของนายมา และนางบุญครอง บูลกุล เขาศึกษาต่อที่ฮ่องกงเมื่ออายุ 9 ขวบ เรียนต่อที่สหรัฐอเมริกา เลือกเรียนด้านสัตวบาลที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ สหรัฐอเมริกา
เริ่มต้นการทำงานในปี พ.ศ. 2500 โดยทำธุรกิจด้านรับเหมาก่อสร้าง มีผลงานต่าง ๆ อาทิ สนามบินตาคลี ที่จังหวัดนครสวรรค์ และอีกหลายสนามบินในหลายจังหวัด พร้อมกับทำการบุกเบิกที่ดินบริเวณเชิงเขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นป่าดิบทึบ ซึ่งยังถูกเรียกว่าดงพญาไฟ และเต็มไปด้วยป่าไม้ สัตว์ป่า และโจรผู้ร้ายชุกชุม
โดยกิจการที่บุกเบิกนั้นคือ ฟาร์มโชคชัย ซึ่งเป็นฟาร์มโคนมที่มีชื่อเสียงในปัจจุบัน ในปี พ.ศ. 2511 ได้จดทะเบียนบริษัท โชคชัยแรนช์ จำกัด ขึ้น จากนั้นได้ขยายเป็นกิจการภัตตาคาร โชคชัยสเต็กเฮ้าส์ ที่จำหน่ายสเต็กเป็นหลัก และผลิตนมสดพาสเจอไรซ์ ในยี่ห้อ "ฟาร์มโชคชัย" เช่นในปัจจุบัน 
โชคชัย บูลกุล ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2565 สิริอายุได้ 85 ปี
ชีวิตส่วนตัว.
โชคชัยชื่นชอบวิถีชีวิตแบบคาวบอยมาตั้งแต่อายุ 16 ปี จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เรียนต่อด้านการปศุสัตว์ ชอบแต่งตัวในรูปแบบคาวบอย มีของสะสมส่วนตัวที่เป็นของมีค่าหายาก มีราคาสูงจำนวนมากจนสามารถเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ได้ อาทิ ปืนไรเฟิลจำนวนกว่า 400 กระบอก, เครื่องแก้วสวารอฟสกี้, รถเบนซ์หลายรุ่น รวมถึงรถประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของจอมพล ป. พิบูลสงคราม ที่ใช้หลบหนีการรัฐประหารเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2500 โดย จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์, กล้องถ่ายรูป รวมถึงสัตว์เผือกชนิดต่าง ๆ ที่มีโครงการจะเปิดเป็นสวนสัตว์เผือกในอนาคตอีกด้วย เป็นต้น
ชีวิตครอบครัว สมรสกับนางสุจริต บูลกุล มีบุตรชายสองคน คือ โชค บูลกุล ประธานกรรมการในคณะกรรมการบริหารศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร และชัย บูลกุล และบุตรสาวซึ่งเป็นคนกลางคือ อร บูลกุล ซึ่งปัจจุบันได้ผ่อนถ่ายกิจการให้บุตรชายทั้งสองเป็นผู้ดูแลต่อ
อริสโตเติล โอนาซิส

อริสโตเติล โสกราตีส โอนาซิส (15 มกราคม ค.ศ. 1906 — 15 มีนาคม ค.ศ. 1975) หรือเรียกว่า อริสโตเติล โอนาซิส เป็นผู้มีอิทธิพลการจัดส่งสินค้าที่โดดเด่นกรีก บางแหล่งอ้างว่าเขาเกิดในปี 1900 แต่ว่าเขาภายหลังเปลี่ยนวันเดือนปีเกิดของเขาเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเนรเทศออกจากตุรกี ต่อมาสมรสกับแจ็กเกอลีน เคนเนดี ภรรยาหม้ายของจอห์น เอฟ. เคนเนดี 
อริสโตเติลเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวม
อนุสรณ์ ปั้นทอง

อนุสรณ์ ปั้นทอง (เกิด 24 เมษายน พ.ศ. 2506) ชื่อเล่น ไก่ เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร อดีตสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เขตบางเขน และอดีตประธานคณะกรรมาธิการคุ้มครองผู้บริโภค ของสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 ปัจจุบันสังกัดพรรคเพื่อไทย
ประวัติ.
อนุสรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2506 เป็นบุตรนายสงวน ปั้นทอง และนางอำนวย สุนทราสา (อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนวัดลาดปลาเค้า) ด้านครอบครัวสมรสกับนางธัญนันท์ ปั้นทอง มีบุตร 1 คน
สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี จากสถาบันราชภัฏพระนคร สาขาการพัฒนาชุมชน และปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยศรีปทุม รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต คณะบัณฑิตวิทยาลัย สาขาวิชานโยบายสาธารณะและการบริหารงานบุคคล
โกรเวอร์ คลีฟแลนด์

สตีเฟน โกรเวอร์ คลีฟแลนด์  เป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 22 และ 24 ดำรงตำแหน่งระหว่างปี 1885 ถึง 1889 และระหว่างปี 1893 ถึง 1897 เขาเป็นตัวแทนพรรคเดโมแครตคนแรกที่ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีหลังสงครามกลางเมืองและเป็นหนึ่งในประธานาธิบดีเพียงสองคนที่ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแบบไม่ติดต่อกัน โดยเขาเป็นคนเดียวที่ดำรงตำแหน่งในรูปแบบนี้จนกระทั่งปี 2024 ที่ดอนัลด์ ทรัมป์ ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแบบไม่ติดต่อกันเป็นคนที่สอง
คลีฟแลนด์ได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรีเมืองบัฟฟาโลในปี 1881 และเป็นผู้ว่าการรัฐนิวยอร์กในปี 1882 ในขณะที่เป็นผู้ว่าการรัฐ เขาได้ร่วมมือกับทีโอดอร์ โรเซอเวลต์ (ต่อมาได้เป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 26) ผู้นำกลุ่มเสียงข้างน้อยในรัฐสภาแห่งรัฐ เพื่อผ่านมาตรการปฏิรูป และได้รับความสนใจจากทั่วประเทศ
เขตปลอดทหารเวียดนาม

เขตปลอดทหารเวียดนาม เป็นเขตปลอดทหารบริเวณเส้นขนานที่ 17 ในจังหวัดกว๋างจิ ซึ่งเป็นเส้นแบ่งระหว่างเวียดนามเหนือกับเวียดนามใต้ ตั้งแต่วันที่ 22 กรกฎาคม 1954 ถึง 2 กรกฎาคม 1976 เมื่อเวียดนามถูกแบ่งอย่างเป็นทางการออกเป็นสองพื้นที่อันเป็นผลสืบเนื่องจากสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง
สงครามเวียดนาม (1955–1975) มีความสำคัญเนื่องจากการแบ่งเขตสมรภูมิรบระหว่างเวียดนามเหนือของคอมมิวนิสต์และเวียดนามใต้ที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ เขตนี้โดยนิตินัยสิ้นสุดลงพร้อมกับการรวมประเทศเวียดนามในปี 1976
ภูมิศาสตร์.
เขตปลอดทหารเวียดนามอยู่ในแนวตะวันตก-ตะวันออก ใกล้กับใจกลางประเทศเวียดนามในปัจจุบัน ลากยาวกว่าหนึ่งร้อยกิโลเมตร และกว้างหลายกิโลเมตร เขตดังกล่าววางตัวตามแนวเดียวกับแม่น้ำเบนไห่ตลอดความยาวส่วนใหญ่ และเกาะที่อยู่ใกล้เคียงถูกยึดครองโดยกองทัพเวียดนามเหนือระหว่างสงครามเวียดนาม ถึงแม้ว่าในนามจะเรียกเขตดังกล่าวว่าอยู่ที่ "เส้นขนานที่ 17" แต่พื้นที่เกือบทั้งหมดของเขตปลอดทหารอยู่ใต้เส้นขนาน และมีพื้นที่ส่วนน้อยใกล้กับชายฝั่งตะวันออกเท่านั้นที่อยู่ตรงเส้นขนาน เขตปลอดทหารเวียดนามอยู่ห่างจากเมืองเว้ไปทางเหนือราวหนึ่งร้อยกิโลเมตร
การจัดตั้ง.
สถานภาพหลังยุคอาณานิคมของเวียดนามถูกจัดตั้งขึ้นที่การประชุมเจนีวาในปี 1954 มีการบรรลุความตกลงเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 1954
ความตกลงเจนีวาสะท้อนถึงผลทางทหารในเวลานั้น ส่วนเหนือของเวียดนาม ซึ่งเกือบทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของเวียดมินห์ ได้กลายมาเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ภายใต้ผู้นำคอมมิวนิสต์ โฮจิมินห์ ส่วนใต้ของเวียดนาม ที่ซึ่งเวียดมินห์ควบคุมพื้นที่ค่อนข้างเล็กและห่างไกล กลายมาเป็นรัฐเวียดนามอิสระภายใต้สมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย เชื้อพระวงศ์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เวียดนามอันเก่าแก่ รัฐเวียดนามในภายหลังได้เปลี่ยนไปเป็นสาธารณรัฐเวียดนาม
พรมแดนระหว่างพื้นที่ทั้งสองนี้ถูกจัดตั้งที่แม่น้ำเบ๊นหาย  ซึ่งไหลลงสู่ทะเลจีนใต้ที่ 17 องศา 0 ลิปดา 54 พิลิปดาเหนือ พรมแดนดังกล่าวลากไปตามแม่น้ำเบ๊นหายจนถึงต้นน้ำ ที่อยู่ห่างออกไป 55 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงใต้ตะวันตก ไปจนจรดพรมแดนลาว
พื้นที่ภายใน 5 กิโลเมตรบนทั้งสองฝั่งของพรมแดนถูกประกาศให้เป็นเขตปลอดทหาร กองทัพของทั้งสองประเทศถูกห้ามมิให้เข้ามาในพื้นที่แห่งนี้
ภาษากุรุข

<ns>10</ns>
 <id>27914</id>
 <redirect title="แม่แบบ:กล่องข้อมูล ภาษา" />
 <revision>
 <id>115907</id>
 <timestamp>2006-02-24T08:29:34Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Manop</username>
 <id>513</id>
 </contributor>
 <minor />
 <origin>115907</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ภาษากุรุข (Kurukh; อักษรเทวนาครี: कुड़ुख़) เป็นภาษาในตระกูลภาษาดราวิเดียนที่พูดโดยเผ่าโอโรนหรือเผ่ากุรุข ที่อยู่ในรัฐพิหาร ฌารขัณฑ์ โอริศา มัธยประเทศ ฉัตตีสครห์ และเบงกอลตะวันตก ในประเทศอินเดีย และบังกลาเทศภาคเหนือ มีความใกล้เคียงกับภาษาบราฮุอี และภาษามัลโตหรือภาษาปาหาเรีย บางครั้งเรียกภาษาโอโรน 
การจัดจำแนก.
ภาษากุรุขอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียน จัดอยู่ในกลุ่มภาษาดราวิเดียนเหนือ ใกล้เคียงกับภาษาปาหาเรีย เขียนด้วยอักษรเทวนาครี
ผู้พูด.
ผู้พูดภาษานี้ที่เป็นเผ่าโอโรนและไกสานรวมกันประมาณ 2,053,000 คน อัตราการรู้หนังสือพบในเผ่าโอโรน 23% เผ่าไกสาน 17% ภาษานี้มีโอกาสที่จะเป็นภาษาตาย รัฐบาลของรัฐฌารขัณฑ์และฉัตติสครีย์ได้สนับสนุนให้สอนภาษากุรุขในโรงเรียนที่มีชนเผ่าทั้งสองเป็นจำนวนมาก 
วรรณกรรม.
มีการแปลไบเบิลเป็นภาษากุรุขเมื่อ พ.ศ. 2543 มีการสอนภาษาในวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยเช่น มหาวิทยาลัยรันชีและมหาวิทยาลัยสิโธ กาโญ วารสารเช่น Nam Kurkhat, Singi Dai และ Jharkhand Dhara ตีพิมพ์บทความที่เขียนด้วยภาษากุรุข มีการตีพิมพ์หนังสือด้วยภาษากุรุขในรัฐฌารขัณฑ์ โอริศา ฉัตติสครีย์ มัธยประเทศและเบงกอลตะวันตก
พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา

พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา เป็นงานเฉลิมพระเกียรติที่รัฐบาลจัดขึ้นเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 80 พรรษา (80 พรรษา) ของพระมหากษัตริย์และพระอัครมเหสีของไทย อาจหมายถึง (พระนามต่อท้ายในที่นี้หมายถึงพระนามในขณะจัดงานพระราชพิธีนั้น ๆ ขึ้น)
นอกจากนี้ ยังมีการใช้คำว่า พระราชพิธีฉลองพระชนมายุ 80 พรรษา เพื่อใช้เรียกงานเฉลิมพระเกียรติลักษณะเดียวกันของพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่น ๆ ดังนี้
ดูเพิ่ม.
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
ดูร์เริส

ดูร์เริส  เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของประเทศแอลเบเนีย เป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่และมีความสำคัญที่สุดของแอลเบเนีย ตั้งอยู่บนฝั่งทะเลเอเดรียติก ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิม อยู่ห่างจากเมืองหลวงติรานาไปทางตะวันตก 33 กิโลเมตร มีประชากรราว 202,000 คน (ค.ศ. 2009) เป็นเมืองท่าที่สำคัญในการขนส่งน้ำมันมะกอก ยาสูบ ผลิตภัณฑ์ยาง เครื่องหนัง เดิมชื่อ เอพิแดมนัส สร้างขึ้นเมื่อประมาณ 625 ปีก่อนคริสต์ศักราชและได้เปลี่ยนผู้ปกครองหลายทอดจนกระทั่งชาวเซิร์บเข้าปกครองระหว่าง ค.ศ. 1912–1913 จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรแอลเบเนีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ถูกยึดครองโดยอิตาลีและออสเตรีย
คาร์พาทอส

คาร์พาทอส  เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ในหมู่เกาะโดเดคะนีส ในประเทศกรีซ ตั้งอยู่ระหว่างด้านตะวันออกของเกาะครีตกับเกาะโรดส์ ในทะเลอีเจียน เกาะนี้อยู่ใต้การปกครองของชาวเวนิสระหว่าง ค.ศ. 1306-1540 ก่อนที่พวกเติร์กจะเข้าครอบครอง และตกเป็นของอิตาลีเมื่อ ค.ศ. 1912 และกลับคืนมาเป็นของกรีซหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
เลสบอส

เลสบอส หรือ เลสวอส  เป็นเกาะในประเทศกรีซ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลอีเจียน นอกฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศตุรกี มีพื้นที่ ชายฝั่งยาว 320 กม. (เกือบ 200 ไมล์) มีประชากรราว 90,000 คน ซึ่ง 1 ใน 3 อาศัยอยู่ที่เมืองหลวงคือเมืองมีตีลีนี ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ มีการส่งมะกอกเป็นสินค้าออก ผลิตสบู่ และหนังสัตว์
เกาะนี้เป็นรู้จักจากการเป็นบ้านเกิดของซัปโฟ นักกวีชาวกรีกโบราณ และชื่อเกาะที่ภายหลังก่อให้เกิดศัพท์ "เลสเบียน" ในสมัยใหม่ บางครั้งมีการเรียกเกาะนี้เป็น "เกาะแห่งบรรดากวี"
ศัพทมูล.
ชื่อเกาะมาจากภาษากรีกโบราณว่า ('เต็มไปด้วยป่า') น่าจะยืมมาจากภาษาฮิตไทต์ เนื่องจากชื่อเดิมของเกาะในภาษานี้คือ ส่วนชื่อเกาะที่เก่ากว่าในภาษากรีกเอโอลิกคือ 
รูปภาษาอังกฤษของ "Lesbos" (ออกเสียง หรือ) มาจากภาษากรีกโบราณ ส่วนภาษากรีกสมัยใหม่ อักษร #เปลี่ยนทาง ออกเสียงเป็น และทับศัพท์เป็น #เปลี่ยนทาง ทำให้เกิดรูปเขียนอีกแบบว่า "Lesvos" ในประเทศกรีกมักเรียกเกาะนี้ว่า มิทิลินี  ตามเมืองหลักของเกาะ
เกาะใต้

เกาะใต้ หรือ เซาท์ไอแลนด์  เป็นเกาะในประเทศนิวซีแลนด์ เป็นหนึ่งใน 2 เกาะใหญ่ของประเทศ เป็นเกาะใหญ่ที่สุดในประเทศ แบ่งกับเกาะเหนือโดยช่องแคบคุก มีพื้นที่ 151,215 ตร.กม. (58,384 ตร.ไมล์) มีประชากรอาศัยอยู่ 4.4 ล้านคน คิดเป็น 24% ของประเทศ เมืองสำคัญ ได้แก่ ไครสต์เชิร์ชและดะนีดิน
เกาะเหนือ

เกาะเหนือ หรือ นอร์ทไอแลนด์  เป็นหนึ่งใน 2 เกาะสำคัญของประเทศนิวซีแลนด์ แบ่งกับเกาะใต้ด้วยช่องแคบคุก เกาะมีพื้นที่ 113,729 ตร.กม. (43,911 ตร.ไมล์) เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 14 ของโลก มีประชากร 3,328,700 คน (เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010) คิดเป็น 76% ของประชากรทั้งประเทศ อาศัยอยู่บนเกาะเหนือ
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี สแมคดาวน์ วีเอส. รอว์ 2011

ดับเบิลยูดับเบิลยูอี สแมคดาวน์ vs. รอว์ 2011 เป็นวิดีโอเกมที่ผลิตโดย Yuke's โดยนำตัวละครของนักมวยปล้ำ WWE มาต่อสู้กัน โดยภาคที่ได้วางจำหน่ายในรูปแบบ เพลย์สเตชัน 3 ,เพลย์สเตชัน 2 , เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล , วี และ เอกซ์บอกซ์ 360 โดยจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2010
รูปแบบการเล่น.
หนึ่งของการเปลี่ยนแปลงหลักในเกมคือการรวมตัวกันของระบบฟิสิกส์ใหม่ที่ช่วยให้วัตถุที่จะใช้มากขึ้นแนบเนียนเช่นวัตถุที่เกี่ยวข้องในตาราง, ขั้นและการแข่งขันเก้าอี้ ตารางตอนนี้แบ่งต่างกันขึ้นอยู่กับผลกระทบอยู่กับพวกเขา ทั้งภายในและภายนอกแหวน, บันไดขณะนี้คุณสามารถพักผ่อนบนเชือกแหวนและจะเสียในช่วงครึ่งปี เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เทียบเกม ดับเบิลยูดับเบิลยูอี สแมคดาวน์ vs. รอว์, เก้าอี้สามารถโยนที่ฝ่ายตรงข้ามของผู้เล่น
ในแมทช์ Hell in a Cell ที่ถูกปรับปรุงใหม่ที่มีผนังเซลล์ขยายอาวุธภายใต้แหวน, ขั้นตอนเหล็กใกล้กับบริเวณขั้วและการกำจัดของประตูเซลล์ นอกจากนี้วิธีการใหม่ที่จะออกจากเซลล์ที่ถูกนำมาใช้เช่น สามารถพัง ผ่านผนังกรง
การพัฒนา.
ในเกมภาคนี่ได้มีตัวละครดาวน์โหลดสำหรับ Xbox 360 และ PlayStation 3 ซึ่งอยู่ในชุดของ "Online Axxess" ในชุดแรกได้เปิดตัวให้ดาวน์โหลดตัวละคร ได้แก่ Chris Masters ต่อมา ชุดที่สองถูกเปิดตัวออกมาให้ดาวน์โหลดในอเมริกาเหนือและสหราชอาณาจักรเมื่อ 21 ธันวาคม 2010 ตัวละคร ได้แก่ British Bulldog, Lex Luger, Layla and Nexus members Wade Barrett, David Otunga, และ Justin Gabriel และยังมีฉาย NXT อีกด้วย ต่อมา ชุดที่สามถูกเปิดตัวออกมาให้ดาวน์โหลดในรูปแบบของ "Fan Axxess" ซึ่งประกอบด้วย ได้แก่ John Cena, The Undertaker, Sheamus และ CM Punk และยังมีฉาย WCW อีกด้วย 
เมื่อวันที่ 25 มกราคม, 2011, Bret Hart ได้ทำให้มีเป็นตัวละครดาวน์โหลดสำหรับ Xbox 360 และ PlayStation 3 เวอร์ชัน เขาได้รับการยกเว้นจากก่อนหน้านี้ "Fan Axxess" THQ แพ็กเกจ
ชันลืออูร์ฟา

ชันลืออูร์ฟา  หรือมีอีกชื่อว่า อูร์ฟา (Urfa) เมืองนี้ในสมัยโบราณเรียก อิเดสซา (Edessa) เป็นเมืองในประเทศตุรกีส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชีย มีประชากร 482,323 คน (ค.ศ. 2009) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดชันลืออูร์ฟา เป็นเมืองการค้า ในสมัยโบราณเป็นศูนย์กลางในระยะแรกของชาวคริสต์ที่พูดภาษาซีเรีย จนกระทั่งชาวอาหรับเข้ายึดครองประมาณ ค.ศ. 639 ช่วงสงครามครูเสดครั้งที่ 1 บอล์ดวินที่ 1 แห่งบูโลญยึดเมืองนี้จากพวกเซลจูกเติร์กและตั้งอิเดสซาเคาน์ตีซึ่งนับถือศาสนาคริสต์ขึ้นใน ค.ศ. 1098 ชาวมุสลิมเข้าครอบครองอีกครั้งใน ค.ศ. 1144 ต่อมาตกอยู่ใต้การปกครองของพวกเติร์กใน ค.ศ. 1637
ภูมิอากาศ ฤดูร้อนมีอากาศร้อนและแห้งจัด ส่วนฤดูหนาวมีอากาศเย็นและชื้น
สถานีรถไฟชินจูกุ

สถานีรถไฟชินจูกุ  เป็นสถานีรถไฟ ตั้งอยู่ที่ชินจูกุและชิบูยะ ซึ่งเป็นเขตการปกครองพิเศษในกรุงโตเกียว
สถานีรถไฟชินจูกุเป็นศูนย์กลางการเชื่อมต่อสำหรับการจราจรทางรถไฟ ระหว่างใจกลางเมืองโตเกียวกับชานเมืองตะวันตก สถานีชินจูกุมีผู้ใช้เฉลี่ย 3.59 ล้านคนต่อวันในปี 2018 ทำให้สถานีแห่งนี้ได้รับการบันทึกเป็นสถานีรถไฟที่มีจำนวนผู้โดยสารมากที่สุดในโลก
เส้นทาง.
สถานีชินจูกุจะเชื่อมต่อกับระบบเส้นทางรถไฟต่อไปนี้
เกาะเตเนริเฟ

เตเนริเฟ  เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุด ใน 7 เกาะของแคว้นกานาเรียส ของสเปน มีเนื้อที่ 2,034.38 ตารางกิโลเมตร (785.47 ตารางไมล์) และมีประชากร 906,854 คน คิดเป็นร้อยละ 43 ของประชากรในแคว้นกานาเรียส และยังเป็นเกาะที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศสเปน มีนักท่องเที่ยวเดินทางมายังเกาะนี้ราว 5 ล้านคนต่อปี มากกว่าเกาะใดในแคว้นกานาเรียส มีการจัดเทศกาลซานตากรุซเดเตเนริเฟ มีสนามบิน 2 แห่ง เป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวและเศรษฐกิจของหมู่เกาะ เมืองหลักของเกาะชื่อ ซานตากรุซเดเตเนริเฟ
มีมหาวิทยาลัยลาลากูนา ที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1792 และเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในแคว้นกานาเรียส เมืองซานกริสโตบัลเดลาลากูนาได้รับขึ้นชื่อเป็นมรดกโลกเป็นแห่งที่ 2 ของเกาะ และเป็นแห่งที่ 3 ของแคว้นกานาเรียส เมืองลาลากูนาเป็นเมืองหลวงของแคว้นกานาเรียสจนกระทั่งซานตากรุซเป็นเมืองหลวงใน ค.ศ. 1833 เตเรนีเฟยังมีจุดสูงสุดของสเปน เป็นมรดกโลกที่เป็นภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 3 ของโลก ที่ชื่อ เอลเตย์เด
โครงการสารานุกรมอินเทอร์เน็ต

โครงการสารานุกรมอินเทอร์เน็ต เป็นฐานข้อมูลขนาดใหญ่ซึ่งประกอบด้วยข้อมูลที่เป็นประโยชน์ สามารถเข้าถึงได้ผ่านเวิลด์ไวด์เว็บ แนวคิดที่จะสร้างสารานุกรมเสรีโดยการใช้อินเทอร์เน็ตมีตั้งแต่ข้อเสนออินเตอร์พีเดียในปี พ.ศ. 2536 อันเป็นโครงการสารานุกรมบนอินเทอร์เน็ตที่ทุกคนสามารถให้การสนับสนุนเนื้อหาได้ แต่โครงการนั้นไม่เคยพ้นขั้นตอนวางแผนและถูกไล่ตามทันโดยการปะทุของเวิลด์ไวด์เว็บ การถือกำเนิดของเสิร์ชเอนจินคุณภาพสูง และการเปลี่ยนแปลงเนื้อหาที่มีอยู่เดิม
การแปลงเนื้อหาเก่าเป็นดิจิทัล 
โครงการสารานุกรมอินเทอร์เน็ตเป็นการแบ่งสาขาที่สำคัญของสารานุกรมตีพิมพ์แบบเก่า ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2538 โครงการกูเทนแบร์กเริ่มตีพิมพ์ข้อความแอสกีของสารานุกรมบริตานิกาฉบับพิมพ์ครั้งที่สิบเอ็ด (พ.ศ. 2454) แต่ความไม่ลงรอยเกี่ยวกับวิธีการทำให้งานดังกล่าวหยุดชะงักไปหลังจากฉบับตีพิมพ์ครั้งแรก ด้วยเหตุผลด้านเครื่องหมายการค้า ทำให้โครงการใช้ชื่อว่า สารานุกรมกูเทนแบร์ก ในปี พ.ศ. 2545 ข้อความแอสกีและดนตรี 48 เสียงได้รับการเผยแพร่บน http://1911encyclopedia.org โครงการกูเทนแบร์กเริ่มงานการแปลงเนื้อหาเป็นดิจิทัลใหม่และพิสูจน์อักษรสารานุกรมนี้ จนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2548 ก็ยังไม่ได้มีการเผยแพร่ ในขณะเดียวกัน สารานุกรมบริตานิกาซึ่งเผชิญกับการแข่งขันจากคู่แข่งอย่างเช่น เอ็นคาร์ตา ทำให้บริตานิกาเองต้องแปลงเนื้อหาเป็นดิจิทัลโดยผู้ผลิตเช่นกัน และมีการวางขายเป็นนเจ้าแรก และบริการออนไลน์ในเวลาต่อมา เป็นไปได้ว่าโครงการแปลงเนื้อหาสารานุกรมเป็นดิจิทัลที่สำคัญที่สุดและประสบความสำเร็จที่สุดคือ โครงการบาร์เทิลบี ซึ่งเป็นรุ่นออนไลน์ของตีพิมพ์ครั้งที่สิบ ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2543 และมีการอัปเดตเป็นครั้งคราว
การสร้างเนื้อหาใหม่.
กิจกรรมอีกสาขาหนึ่งที่เกี่ยวข้องคือการสร้างเนื้อหาเสรีใหม่บนพื้นฐานของอาสาสมัคร ในปี พ.ศ. 2534 ผู้เข้าร่วมกลุ่มข่าวยูสเน็ต alt.fan.douglas-adams เริ่มต้นโครงการเพื่อผลิตเวอร์ชันจริงของ "Hitchhiker's Guide to the Galaxy" สารานุกรมนวนิยายที่ใช้ในผลงานของดักลาส อดัมส์ ต่อมาโครงการดังกล่าวรู้จักกันในชื่อ Project Galactic Guide ถึงแม้ว่าเดิมมันจะมีเป้าหมายจะรวบรวมเฉพาะบทความที่มีอยู่จริงและเป็นไปตามข้อเท็จจริงเท่านั้น แต่ต่อมาได้มีการเปลี่ยนนโยบายให้อนุญาตและสนับสนุนบทความที่เป็นจริงกึ่งหนึ่งและไม่จริงเช่นเดียวกัน Project Galactic Guide มีบทความมากกว่า 1,700 บทความ แต่ไม่มีบทความใหม่เพิ่มขึ้นนับตั้งแต่ พ.ศ. 2543 ซึ่งบางส่วนอาจเป็นเพราะการก่อตั้ง h2g2 ซึ่งเป็นโครงการที่เป็นทางการกว่า
สุวัฒน์ วรรณศิริกุล

สุวัฒน์ วรรณศิริกุล (1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2555) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร และอดีตรองหัวหน้าพลังประชาชน
ประวัติ.
สุวัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 ที่บ้านริมแม่น้ำเจ้าพระยา ใกล้ปากคลองบางปะแก้ว จังหวัดธนบุรี (ปัจจุบันเป็น แขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร) เป็นบุตรนายสมหวัง นางทองอยู่ วรรณศิริกุล มีพี่น้อง 8 คน 
สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษา จากอิสลามวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ (ภาคพิเศษ) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และประกาศนียบัตรชั้นสูง สาขาการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตย สถาบันพระปกเกล้า
ด้านครอบครัวสมรสกับนางมะลิ วรรณศิริกุล (สกุลเดิม:จ่างตระกูล) (ถึงแก่กรรม 3 มกราคม พ.ศ. 2538) อดีตสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (พ.ศ. 2528-2532) กลุ่มพัฒนาราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ มีบุตร-ธิดา 7 คน คือ
งานการเมือง.
สุวัฒน์ อดีตดำรงตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน หมู่ที่ 7 ตำบลบางปะกอก อำเภอราษฎร์บูรณะ จังหวัดธนบุรี ต่อมาเป็นแขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร โดยดำรงตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านเป็นเวลา 27 ปี เป็นที่รู้จักทั่วไปอย่างกว้างขวางในนามของผู้ใหญ่เล็ก ได้รับรางวัลผู้ใหญ่บ้านดีเด่นแหนบทองคำ กระทรวงมหาดไทย และต่อมาได้เป็นกำนันแขวงบางปะกอกในระยะสั้น จึงเลื่อนขึ้นมาลงเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 
สุวัฒน์ เริ่มต้นสมัครรับเลือกตั้งในสังกัดพรรคประชากรไทย ในปี พ.ศ. 2529 ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย และในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2550 ได้รับเลือกตั้งในสังกัดพรรคพลังประชาชน และดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคพลังประชาชน ประธาน สส. ภาคกรุงเทพมหานคร และประธาน สส. พรรคพลังประชาชน กระทั่งถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี ในยุบพรรคพลังประชาชน พร้อมกับบ้านเลขที่ 109
อนึ่ง สุวัฒน์เคยดำรงตำแหน่ง ที่ปรึกษา และผู้ช่วยเลขารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รองประธานคณะกรรมาธิการการคมนาคม (พ.ศ. 2529, 2531) ประธานคณะกรรมาธิการการสิ่งแวดล้อม (พ.ศ. 2538) ประธานคณะกรรมาธิการการสาธารณสุข (พ.ศ. 2544) และประธานคณะกรรมาธิการการพัฒนาการเมือง (พ.ศ. 2550)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
สุวัฒน์ วรรณศิริกุล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 6 สมัย คือ
ถึงแก่อนิจกรรม.
สุวัฒน์ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2555
พศ อดิเรกสาร

พศ อดิเรกสาร (ชื่อเดิม ยงยศ) เป็นอดีตปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (รองนายกรัฐมนตรี นายปลอดประสพ สุรัสวดี และ นายกิตติรัตน์ ณ ระนอง) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระบุรี อดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย และเป็นรองประธานมูลนิธิ 111 ไทยรักไทย
เข้าสู่วงการการเมือง.
ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสองสมัยในปี พ.ศ. 2544 และ 2548 ทำหน้าที่เป็นรองประธานคณะกรรมาธิการการคุ้มครองผู้บริโภค และที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (ปองพล อดิเรกสาร) เป็นรองประธานกรรมการมูลนิธิ บ้านเลขที่ 111 เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2553 นายพศ อดิเรกสารได้เข้าร่วมชุมุนมกับแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติเพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลยุบสภา
ไซดอน

ไซดอน  หรือ ศ็อยดา  เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศเลบานอน ในเขตผู้ว่าเลบานอนใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ บนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ห่างจากเมืองไทร์ไปทางเหนือราว 40 กิโลเมตร และห่างจากเมืองเบรุต เมืองหลวงของประเทศทางทิศใต้ราว 40 กิโลเมตร เป็นเมืองท่าทางทะเล ท่าเรือประมง ศูนย์กลางการค้าในเขตเกษตรกรรม และเป็นสถานีปลายทางของท่อขนส่งน้ำมันจากบ่อน้ำมันในประเทศซาอุดีอาระเบีย เมืองมีประชากรราว 200,000 คน
เมืองนี้เป็นเมืองโบราณที่ตั้งขึ้นราว 3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ตกอยู่ใต้การปกครองของกลุ่มชนต่าง ๆ ที่มีอำนาจในสมัยโบราณ ได้แก่ ชาวอัสซีเรีย ชาวบาบิโลเนีย และชาวเปอร์เซีย ต่อมาราว 330 ปี ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าอะเล็กซานเดอร์มหาราชได้เข้ายึดครองเมือง ตกอยู่ใต้การปกครองของชาวโรมันเมื่อราว 100 ปี ก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงสงครามครูเสดเปลี่ยนผู้ยึดครองหลายครั้ง จนชาวมุสลิมเข้ายึดครองประมาณ ค.ศ. 1241 เมืองนี้เจริญรุ่งเรืองภายใต้การยึดครองของชาวเติร์กหลัง ค.ศ. 1517 แต่ลดความสำคัญลงเมื่อมีการขับไล่พ่อค้าชาวฝรั่งเศสออกจากเมืองใน ค.ศ. 1791
ชื่อ.
"Ṣīdūn"  ชื่อเมืองในภาษาฟินิเชียอาจหมายถึง "ประมง" หรือ "เมืองประมง" ในพาไพรัสอานัสตาซีที่ 1 ระบุชื่อเมืองนี้เป็น Djedouna ในภาษาฮีบรูไบเบิลมีชื่อเรียกว่า "Ṣīḏōn"  และในภาษาซีรีแอกมีชื่อว่า "Ṣidon"  ต่อมาชื่อเมืองถูกแผลงเป็นกรีกเป็น "Sidṓn" (กรีก:) ซึ่งภายหลังถูกแผลงเป็นโรมันเป็น "" ในภาษาอาหรับคลาสสิกปรากฏชื่อเมืองเป็น "ศ็อยดูน"  และในภาษาอาหรับสมัยใหม่เป็น "ศ็อยดา"