pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
กกสามเหลี่ยมใหญ่

กกสามเหลี่ยมใหญ่ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Actinoscirpus grossus",) เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอยู่ในวงศ์กก มีอายุยืนหลายฤดู ลำต้นมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยม เจริญเติบโตเป็นกอ มีลำต้นใต้ดินแตกไหลได้ พุ่มสูงตั้งแต่ 1-2 เมตร ใบของกกสามเหลี่ยมใหญ่ค่อนข้างแข็ง แผ่นใบแคบ มีลักษณะเรียวยาวเป็นรูปใบหอก ยาวประมาณ 50-100 เซนติเมตร ขอบใบเรียบ ดอกออกเป็นช่อชนิดโคริมบ์ ประกอบด้วยช่อดอกย่อยจำนวนมาก ดอกย่อยไม่มีก้านดอก เกิดลักษณะเวียนรอบก้านดอกอย่างหนาแน่น เมื่อยังเป็นดอกอ่อนจะมีสีเหลืองอ่อนอมเขียว แต่เมื่อแก่จะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล ดอกออกช่วงเดือนเมษายนถึงกรกฎาคม แต่อาจถึงเดือนตุลาคมได้ ขยายพันธุ์โดยใช้ไหลหรือเมล็ด
กกสามเหลี่ยมใหญ่พบในบริเวณที่มีน้ำขัง อ่างเก็บน้ำ บ่อเลี้ยงปลา และตามคลองส่งน้ำ พบได้ตั้งแต่ประเทศตุรกี อินเดีย บังคลาเทศ เนปาล ปากีสถาน ศรีลังกา ภูฏาน จีน (มณฑลกวางตุ้งและเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง) ญี่ปุ่น กกสามเหลี่ยมใหญ่เป็นพืชท้องถิ่นของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ มาเลเซีย พม่า ลาว กัมพูชา เวียดนาม ฟิลิปปินส์ ไปจนถึงออสเตรเลีย (นอร์เทิร์นเทร์ริทอรีและรัฐควีนส์แลนด์) รวมทั้งประเทศไทยซึ่งพบได้ทุกภาค
กกสามเหลี่ยมใหญ่สามารถนำมาทอเสื่อ จักสานเป็นฝาบ้าน ฝ้าเพดานหรือหลังคาบ้าน นอกจากนี้ยังสามารถทำเป็นตะกร้าและกระเป๋าได้
ชื่อพ้องและชื่อท้องถิ่น.
กกสามเหลี่ยมใหญ่มีชื่อพ้องหลายชื่อ รวมถึงในประเทศไทยมีการเรียกชื่อแตกต่างกันในแต่ละที่ ดังนี้
หมายเหตุ "กกคมบาง" เป็นชื่อท้องถิ่นของกกสามเหลี่ยมใหญ่ในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ แต่ชื่อ กกคมบาง ยังเป็นชื่อสามัญของพืชชนิด "Scleria sumatrensis" อีกด้วย
อากิเอะ อาเบะ

อากิเอะ อาเบะ (สกุลเดิม มัตสึซากิ; เกิด 10 มิถุนายน พ.ศ. 2505) หรือที่รู้จักในนาม ดีเจอักกี  เป็นภรรยาของชินโซ อาเบะนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น 
ประวัติ.
อากิเอะ อาเบะ เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2505 เธอเกิดในครอบครัวที่มีฐานะ มีชื่อเดิมว่า อากิเอะ มัตสึซากิ  เป็นบุตรสาวของอากิโอะ มัตสึซากิ กับเอมิโกะ มัตสึซากิ บิดาของเธอเคยเป็นอดีตผู้บริหารบริษัทโมรินางะ หนึ่งในบริษัทผลิตขนมหวานที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น เธอสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนพระหฤทัยโตเกียว ("Seishin Joshi Gakuin") ซึ่งเป็นโรงเรียนในคริสต์ศาสนา และสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยการอาชีพพระหฤทัย ("Seishin Joshi Gakuin Senmon Gakkō")
หลังจากสำเร็จการศึกษา เธอได้เริ่มงานกับบริษัทเด็งสึ ซึ่งเป็นบริษัทโฆษณาขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของโลก ภายหลังเธอจึงได้สมรสกับชินโซ อาเบะ ในปี พ.ศ. 2530 แต่ไม่มีบุตร-ธิดาด้วยกัน
หน้าที่การงาน.
ต่อมาหลังจากการสมรสกับสามี เธอได้ทำงานเป็นนักจัดรายการวิทยุในช่วงปี พ.ศ. 2533 โดยจัดรายการที่บ้านเกิดของสามีที่ชิโมะโนะเซกิ จนมีชื่อเสียงในนามของดีเจอักกี (Akky) นอกจากนี้เธอยังเป็นแฟนคลับของละครเกาหลีใต้ และชื่นชอบศิลปินเกาหลีใต้อย่าง แพ ยง-จุน และพัก ยง-ฮา
ทั้งนี้เธอนับว่าเป็นภริยาของนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นที่มีอายุน้อย หากเปรียบเทียบกับภริยาของอดีตนายกรัฐมนตรีท่านอื่น ๆ เป็นสตรียุตใหม่ที่มีความคิดอ่าน กล้าแสดงออกด้านความคิดเห็นมากกว่าภริยานายกในอดีต อาทิ ในปี พ.ศ. 2556 เธอแสดงตัวว่าเป็นนักต่อต้านการใช้พลังงานนิวเคลียร์ และในปี พ.ศ. 2557 เธอได้ร่วมงานเดินขบวนของกลุ่มเพศที่สามที่รณรงค์เกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนภายในประเทศ
อากิเอะเป็นภริยานายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่นคนแรกที่ใช้เครือข่ายสื่อสังคมออนไลน์ โดยเฉพาะเฟซบุ๊กและอินสตาแกรม แต่ภายหลังเธอได้ลดกิจกรรมด้านนี้ลงและปรับเปลี่ยมลักษณะการโพสต์ หลังเกิดกรณีทุจริตการซื้อขายที่ดินโรงเรียนโมริโตโมะกากูเอ็ง  อันอื้อฉาวซึ่งทั้งนายกรัฐมนตรีและคู่สมรสต่างมีส่วนรู้เห็น
เจอร์เมน เดโฟ

เจอร์เมน โคลิน เดโฟ โอบีอี (เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1982) เป็นโค้ชฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ ล่าสุดเขาทำหน้าที่เป็นโค้ชทีมอายุต่ำกว่า 18 ปี ของทีมทอตนัมฮอตสเปอร์
เจอร์เมน เดโฟ เริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นนักฟุตบอลระดับเยาวชนให้กับสโมสรชาร์ลตันแอทเลติก เมื่ออายุได้ 14 ปี ก่อนที่จะย้ายมาอยู่กับเวสต์แฮมยูไนเต็ด เมื่ออายุ 16 ปี โดยลงเล่นในระดับอาชีพให้กับเวสต์แฮม ยูไนเต็ดเป็นนัดแรกในปี ค.ศ. 2000 ก่อนจะถูกส่งไปหาประสบการณ์กับสโมสรบอร์นมัทด้วยสัญญายืมตัวตลอดฤดูกาล 2000–01 และกลับมาสู่เวสต์แฮมยูไนเต็ด 
หลังจากที่เวสต์แฮม ยูไนเต็ด ตกชั้นจากพรีเมียร์ลีกในปี 2003 เดโฟได้ย้ายมาร่วมทีมทอตนัมฮอตสเปอร์ในเดือนมกราคม ปี 2004 และลงเล่นให้กับสเปอร์นานถึง 4 ฤดูกาล ก่อนจะถูกขายให้กับสโมสรพอร์ตสมัท ในเดือนมกราคม ปี 2008 โดยเขาลงเล่นให้กับพอร์ตสมัทเพียงแค่ฤดูกาลเดียว หลังจากนั้นได้ย้ายกลับมายังทอตนัมฮอตสเปอร์ในเดือนมกราคม ปี 2009 
ในปี 2014 เดโฟย้ายไปเล่นฟุตบอลนอกสหราชอาณาจักรเป็นครั้งแรก โดยเขาย้ายไปเล่นให้กับโทรอนโต เอฟซี ในเมเจอร์ลีก ซอกเกอร์ สหรัฐอเมริกา แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงได้ย้ายกลับมาเล่นในพรีเมียร์ลีกอีกครั้งในปีถัดมา กับสโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์ 
เดโฟ เป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่สามารถทำประตูในพรีเมียร์ลีกได้มากเกินกว่า 150 ประตู โดยยิงประตูในพรีเมียร์ลีกมากที่สุดเป็นอันดับที่ 7 (162 ประตู) รวมทั้งเป็นผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาลลำดับที่ 5 ของสโมสรทอตนัม ฮอตสเปอร์ โดยเป็นผู้ยิงประตูในการแข่งขันฟุตบอลถ้วยยุโรปให้สโมสรมากที่สุดเป็นอันดับ 1 
ในการลงเล่นระดับชาติ เจอร์เมน เดโฟ ติดทีมชาติอังกฤษเป็นครั้งแรกในปี 2004 โดยลงเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษทั้งหมด 57 นัด ยิงได้ 20 ประตู รวมถึงการลงเล่นและยิงประตูในฟุตบอลโลก 2010 ที่ประเทศแอฟริกาใต้
ประวัติ.
เจอร์เมน เดโฟ เกิดที่เขตเบ็คตอน เมืองนิวแฮม ในมณฑลเกรเทอร์ลอนดอน, สหราชอาณาจักร มีพื้นฐานครอบครัวมาจากประเทศในแถบทะเลแคริบเบียน โดยแม่ของเขาเป็นชาวเซนต์ลูเชียและพ่อเป็นชาวโดมินิกัน เดโฟเริ่มเข้ารับการศึกษาในระดับชั้นประถมที่โรงเรียนประถมเซนต์ โจอาคิม และศึกษาต่อในระดับมัธยมที่โรงเรียนเซนต์ โบนาเวนเชอร์ส คาทอลิก ภายในเมืองนิวแฮม
เดโฟ ได้มีโอกาสเล่นฟุตบอลระดับสมัครเล่นกับ "สโมสรฟุตบอลเซนรับ" ที่ลงแข่งขันในซันเดย์ ลีก โดยสโมสรแห่งนี้มีชื่อเสียงในระดับท้องถิ่นและเคยผลิตนักฟุตบอลชื่อดังอย่าง ลี โบว์เยอร์ , จอห์น เทอร์รี, แอชลีย์ โคล และเล็ดลีย์ คิง หลังจากนั้นเขาได้การคัดเลือกให้เข้าสู่ศูนย์ฝึกฟุตบอลระดับสูงของสมาคมฟุตบอลอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1997 ในขณะอายุได้เพียง 14 ปี โดยขณะอยู่ที่ศูนย์ฝึกของสมาคมฟุตบอล เดโฟ เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนอิดซอลล์
ที่ศูนย์ฝึกฟุตบอลของสมาคมฟุตบอลอังกฤษ เดโฟ ได้รับความสนใจจากสโมสรฟุตบอลชาร์ลตัน แอธเลติก ที่ดึงตัวเขาเข้าร่วมศูนย์ฝึกเยาวชนของสโมสร ก่อนที่เขาจะเซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพกับสโมสรฟุตบอลเวสต์แฮม ยูไนเต็ด
 "ณ วันที่ 10 มิถุนายน 2017"
 "ณ วันที่ 10 มิถุนายน 2017"
เกียรติประวัติ.
ทอตนัมฮอตสเปอร์
รางวัลส่วนตัว
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
รัฐอันธพาล

รัฐอันธพาล  เป็นคำที่ก่อให้เกิดการโต้แย้งที่ใช้โดยนักทฤษฎีระหว่างประเทศบางคน โดยหมายถึงรัฐที่พวกเขาพิจารณาว่าคุกคามต่อสันติภาพของโลก ซึ่งหมายความว่ารัฐเหล่านี้มีพฤติการณ์ตามเกณฑ์บางประการโดยเฉพาะ อย่างเช่น ปกครองโดยรัฐบาลอำนาจนิยมที่จำกัดสิทธิมนุษยชนอย่างรุนแรง ให้การสนับสนุนการก่อการร้าย และแสวงหาการเผยแพร่อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง คำดังกล่าวถูกใช้บ่อยครั้งที่สุดโดยสหรัฐอเมริกา ถึงแม้ว่าบางครั้งอาจพบถูกใช้ในประเทศอื่นก็ตาม
รัฐอันธพาลแตกต่างจาก "รัฐที่ไม่เป็นที่ยอมรับของสังคมนานาชาติ" อย่างเช่น พม่าและซิมบับเว ซึ่งถูกกล่าวหาว่าละเมิดสิทธิมนุษยชนต่อประชากรของตัวเอง ในขณะที่ยังไม่ถูกพิจารณาว่าเป็นภัยคุกคามที่เห็นได้ชัดนอกเหนือจากพรมแดนของตน ถึงแม้ว่าคำดังกล่าวจะสามารถใช้เปลี่ยนกันได้
ฟุตบอลทีมชาติเบลเยียม

ฟุตบอลทีมชาติเบลเยียม  เป็นทีมฟุตบอลประจำประเทศเบลเยียม ภายใต้การดูแลของราชสมาคมฟุตบอลเบลเยียม ในฟุตบอลโลก เคยได้ที่ 3 ในฟุตบอลโลก 2018 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป เคยได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ ในปี ค.ศ. 1980
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 ได้รับการจัดอันดับให้เป็นทีมฟุตบอลอันดับ 1 ของโลก จากการจัดอันดับของสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ หรือฟีฟ่า นับเป็นทีมที่ได้อันดับ 1 โดยที่ไม่เคยได้แชมป์ในรายการใหญ่ ๆ ทั้งฟุตบอลโลกหรือฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปมาก่อน
รายชื่อผู้เล่น.
รายชื่อผู้เล่น 26 คนที่ถูกเรียกตัวในการแข่งขัน ฟุตบอลโลก 2022 
"ข้อมูลการลงเล่นและการทำประตูนับถึงวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 หลังจากการพบกับ  อียิปต์"
ปีเตอร์ เคราช์

ปีเตอร์ เจมส์ เคราช์ (เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม 1981) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ ในตำแหน่งกองหน้า เคยเล่นให้กับลิเวอร์พูลและเบิร์นลีย์ในพรีเมียร์ลีก และเคยลงเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษโดยผ่านการแข่งขันฟุตบอลโลก 2 สมัย เขาเลิกเล่นฟุตบอลอาชีพใน ค.ศ. 2019
เคราช์เริ่มอาชีพของตนเอง ด้วยการฝึกหัดกับทอตแนมฮ็อตสเปอร์ โดยได้ออกจากสโมสรไปใน ค.ศ. 2000 แต่หลังจากได้ก็ได้เล่นกับสโมสรอื่นในพรีเมียร์ลีก 4 สโมสร คือ พอร์ทสมัธ, แอสตันวิลลา, เซาแทมป์ตัน และลิเวอร์พูล ก่อนที่จะมาลงเล่นในทีมชุดใหญ่ครั้งแรกให้กับทอตแนมฮ็อตสเปอร์ ในปี ค.ศ. 2009 เคราช์เป็นผู้ทำประตูสูงสุดอันดับ 2 ในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2006-07 ตามหลังกาก้า จากเอซีมิลาน ในเซเรียอา
เคราช์เป็นนักฟุตบอลที่มีรูปร่างสูงโย่ง ด้วยส่วนสูงถึง 201 เซนติเมตร จึงถนัดในการเล่นลูกกลางอากาศ และได้รับการบันทึกไว้ในกินเนสส์บุ๊คว่าเป็นผู้เล่นที่โหม่งทำประตูได้มากที่สุดในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีก
หลู่ ซฺวิ่น

หลู่ ซฺวิ่น เป็นนามปากกาของ โจว จางโช่ว นักเขียนชาวจีนที่สำคัญคนหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยมากจะเป็นผู้เขียนวรรณคดีจีนสมัยใหม่ รวมทั้งวรรณคดีคลาสสิกจีน
ประวัติ.
โจว จางโช่ว เริ่มเข้าเรียนที่โรงเรียนเจียงหนาน เขาได้สัมผัสกับวรรณกรรมตะวันตกเป็นครั้งแรกที่สถานศึกษาแห่งนี้ และได้รู้จักกับวิชาวิทยาศาสตร์ด้วย ทั้งยังได้เรียนภาษาอังกฤษและเยอรมันจากหนังสือแปลจำนวนหนึ่ง
ปี พ.ศ. 2441 โจว จางโช่ว ได้เข้ารับการศึกษาด้านวิศวกรรมและวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ที่หนานจิง และต่อมาก็ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเหมืองแร่และการรถไฟ โดยได้รับทุนการศึกษาไปเรียนต่างประเทศถึง 4 ปี ด้วยทุนการศึกษาของรัฐบาล เขาจึงได้เดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2445 เขาได้เริ่มเขียนบทความ แต่เป็นรูปแบบการเขียนแบบยุคเก่า ปีต่อมาเขาเดินทางกลับมายังบ้านเกิดเพื่อแต่งงานกับหญิงสาวที่แม่จัดหาไว้ให้ ชื่อว่า "จู อาน"
โจว จางโช่ว กลับไปเข้าเรียนที่สถาบันการแพทย์เซ็นไดในปีถัดมา โดยมีอาจารย์ที่ปรึกษาคือ ฟุจิโนะ เก็งกุโร และเป็นที่มาของการเขียนบันทึกความทรงจำถึงอาจารย์ท่านนี้ไว้ในผลงานเรื่องหนึ่งของตน
แนวคิดเกี่ยวกับถิ่นกำเนิดของชนชาติไท

แนวคิดเกี่ยวกับถิ่นกำเนิดของชนชาติไท ประกอบด้วยแนวคิดทั้งหลายซึ่งอธิบายถึงถิ่นกำเนิดของชนชาติไทที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยปัจจุบัน โดยมีอยู่หลากหลายแนวคิด เช่น
แถบตอนใต้ของจีน.
เป็นแนวคิดซึ่งเสนอว่าเดิมคนไทยเคยอาศัยอยู่บนเกาะไหหลำ เขตปกครองตนเองกว่างซี มณฑลกุ้ยโจว และมณฑลยูนนาน ซึ่งเป็นบริเวณที่มีคำพ้องกับภาษาไทยจำนวนมาก นักภาษาศาสตร์จึงเสนอว่าเดิมชาวไทยเคยอยู่อาศัยในแถบตะวันออกเฉียงใต้ของจีน จากนั้นอพยพไปยังยูนนาน ก่อนที่จะอพยพลงมายังคาบสมุทรอินโดจีน แต่การศึกษาในระยะต่อมา แนวคิดดังกล่าวจึงเปลี่ยนเป็นว่าชนชาติไทยเคยอาศัยอยู่แถบเขตปกครองตนเองกว่างซี หรือเวียดนามแถวเดียนเบียนฟู
ต่อมา รายงาน "The Archaeological Excavation in Thailand" (การขุดค้นโบราณคดีในประเทศไทย) ของ ดร.เบีย ซอเรสเสน นักโบราณคดีชาวเดนมาร์ก ได้เสนอว่า ชนชาติไทยถือกำเนิดบริเวณตอนใต้ของจีน อพยพขึ้นเหนือ แล้วอพยพกลับลงมาอีก จากหลักฐานซึ่งปรากฏว่ามีคนไทยหมู่หนึ่งเคยพูดภาษาไทยมานานถึง 3,777 ปีมาแล้ว
แถบตอนกลางของจีน.
เป็นแนวคิดซึ่งเริ่มมาจาก ดร.วิลเลียม คลิฟตัน ดอดด์ ในหนังสือเรื่อง "The Thai Race: Elder Brother of the Chinese" (ชนชาติไทย: พี่ชายของชนชาติจีน) โดยเสนอว่าชนชาติไทเคยอยู่แถบลุ่มแม่น้ำหวงเหอ ต่อมา ชนชาติไทถูกชนชาติจีนมาปะทะจึงต้องถอยร่นไปในหลายทิศทาง ซึ่งส่วนมากได้ถอยไปยังแม่น้ำแยงซีและมณฑลยูนนานและตั้งอาณาจักรน่านเจ้า
แถบเทือกเขาอัลไต.
แนวคิดดังกล่าวมาจากงานเขียนเรื่อง "หลักไทย" ของขุนวิจิตรมาตรา กล่าวว่าเดิมชนชาติไทยเคยอาศัยอยู่แถบเทือกเขาอัลไตเมื่อประมาณ 6000 ปีที่แล้ว ต่อมา ได้อพยพลงมายังแม่น้ำหวงเหอ เรียกว่า "อาณาจักรไทยมุง" หรือ "อาณาจักรไทยเมือง" และได้อพยพลงมาอีกจนถึงลุ่มแม่น้ำแยงซี แต่ต่อมาได้เสียเมืองให้กับจีน จึงต้องอพยพลงมาทางใต้ต่อไป แนวคิดดังกล่าวไม่ค่อยได้รับการยอมรับจากนักประวัติศาสตร์ โดยได้มีผู้แสดงเหตุผลโต้แย้งหลายคน อย่างเช่น
แถบหมู่เกาะ.
จากการศึกษาความหนาแน่นของหมู่เลือดพิเศษซึ่งมักพบในคนไทย มีความหนาแน่นมาทางตอนใต้แล้วค่อยลดลงเมื่อขึ้นมาทางเหนือ ในปี พ.ศ. 2506 นายแพทย์สมศักดิ์ สุวรรณสมบูรณ์ จึงเสนอว่าชนชาติไทยอาจอพยพขึ้นไปทางเหนือ
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับที่ 9 ของมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ประวัติ.
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการศูนย์แพทยศาสตร์ (ศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพ) มหาวิทยาลัยขอนแก่น เพื่อปรับปรุงและขยายการผลิตบุคลากรสาธารณสุขให้เป็นไปตามนโยบายและแนวทางการพัฒนาสาธารณสุขของรัฐ ที่กำลังเร่งให้บริการสาธารณสุขให้ถึงประชาชนทั่วไป และพัฒนาบุคลากรดูแลสาธารณสุขมูลฐานและคุณภาพชีวิตของประชาชนชาวชนบทในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
คณะสาธารณสุขได้เริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกในปี พ.ศ. 2523 จำนวน 30 คน ในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (สาธารณสุขศาสตร์) โดยรับนักศึกษาที่ผ่านการสอบคัดเลือกมาจาก 3 กลุ่ม คือ นักเรียนเรียนดีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นักเรียนที่ทบวงมหาวิทยาลัยสอบคัดเลือก และเจ้าหน้าที่สาธารณสุขจากกระทรวงสาธารณสุข
สัญลักษณ์.
สัญลักษณ์ประจำคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น คือ คทาคาดูซัซ
ดอกกาสะลองสีชมพู
คณบดี.
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
บุคคลที่มีชื่อเสียง.
ดูเพิ่ม รายนามบุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
หมายเหตุ รายนามดังกล่าว จัดเรียงชื่อและนามสกุลตามตัวอักษร
วีรา ลินน์

เดม วีรา ลินน์, ดีบีอี (20 มีนาคม ค.ศ. 1917 – 18 มิถุนายน ค.ศ. 2020; เดิมชื่อว่า วีรา มาร์กาเรต เวลช์) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวอังกฤษ ที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างยิ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตลอดช่วงสงครามเธอได้ตระเวนไปตามค่ายทหารต่างๆ เพื่อขับร้องเพลงกล่อมขวัญทหารฝ่ายสัมพันธมิตร ทั้งที่อียิปต์ อินเดีย และพม่า จนได้รับฉายาว่า "หวานใจของกองทัพ" (The Forces' Sweetheart) ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงของเธอ ได้แก่เพลง "We'll Meet Again" บันทึกเสียงในปี ค.ศ. 1939 เป็นเพลงปลอบขวัญทหารที่กำลังจะออกรบและคาดว่าจะไม่ได้กลับมาพบกับบุคลที่เป็นที่รัก และ "(There'll Be Bluebirds Over) The White Cliffs of Dover" บันทึกเสียงในปี ค.ศ. 1942 เป็นเพลงปลุกใจสำหรับนักบินเครื่องบินรบอังกฤษ ที่จะออกไปต่อสู้กับนักบินเยอรมนี
หลังสิ้นสุดสงคราม เธอยังมีผลงานขับร้องเพลงตลอดมา โดยในปี ค.ศ. 2009 เธอได้ออกผลงานพิเศษเนื่องในโอกาสครบรอบ 70 ปีที่อังกฤษประกาศสงครามกับเยอรมนี อัลบั้ม "We'll Meet Again: The Very Best of Vera Lynn" นี้ติดอันดับหนึ่งในประเทศอังกฤษ ทำให้เธอเป็นศิลปินที่อายุมากที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่ ที่มีผลงานติดอันดับหนึ่งในชาร์ต ด้วยวัย 92 ปี 
ผลงานเพลง We'll Meet Again ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น ในภาพยนตร์เรื่อง "Dr. Strangelove" ของสแตนลีย์ คูบริกในฉากสงครามนิวเคลียร์ตอนท้ายเรื่อง และในผลงานเพลงโดยโรเจอร์ วอเทอร์ส ในอัลบั้ม "The Wall" ปี 1979 ของพิงก์ ฟลอยด์ กล่าวถึงเธอในเพลงชื่อ "Vera"
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 สายคลองแงะ–จุดผ่านแดนถาวรสุไหงโก-ลก (เขตแดนไทย/มาเลเซีย) หรือที่เรียกกันในช่วงจังหวัดปัตตานีถึงนราธิวาสว่า ถนนเพชรเกษมสายปัตตานี–นราธิวาส หรือ ถนนเกาหลี หรือ บาตะฮ์กอลี ในภาษามลายูปัตตานี เป็นทางหลวงแผ่นดินที่เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดสงขลา จังหวัดปัตตานี และจังหวัดนราธิวาส มีระยะทางตลอดทั้งสาย 263.779 กิโลเมตร
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 มีจุดเริ่มต้นบนถนนกาญจนวณิชย์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4) ที่บ้านคลองแงะ ตำบลพังลา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา เส้นทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ในช่วงแรกเป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ผ่านอำเภอนาทวี อำเภอเทพา เข้าเขตจังหวัดปัตตานีที่อำเภอโคกโพธิ์ แล้วมุ่งขึ้นเหนือไปยังอำเภอหนองจิก ซึ่งหลังจากนี้ เส้นทางได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร และเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 18 แล้วมุ่งไปทางตะวันออกเข้าอำเภอเมืองปัตตานี อำเภอยะหริ่ง ต่อจากนั้นก็มุ่งไปทางทิศใต้เข้าเขตอำเภอปะนาเระ อำเภอสายบุรี แล้วเข้าสู่จังหวัดนราธิวาสที่อำเภอบาเจาะ ผ่านอำเภอยี่งอ อำเภอเมืองนราธิวาส อำเภอตากใบ และอำเภอสุไหงโก-ลก แล้วสิ้นสุดที่จุดผ่านแดนถาวรสุไหงโก-ลก บริเวณชายแดนมาเลเซีย-ไทย ที่ตำบลสุไหงโก-ลก เชื่อมต่อกับทางหลวงสหพันธ์มาเลเซียหมายเลข 3 ที่เมืองรันเตาปันจัง รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย
ประวัติ.
ก่อนที่จะมีการกำหนดหมายเลขทางหลวง ถนนในช่วงปัตตานี-นราธิวาสมีชื่อว่า ทางหลวงแผ่นดินสายปัตตานี–นราธิวาส ต่อมาได้รับการขนานนามว่า ถนนรามโกมุท เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเป็นเกียรติแก่หลวงปริญญาโยควิบูลย์ (ชม-อุบล รามโกมุท) นายช่างควบคุมการสร้าง
ในสมัยก่อนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 ในช่วงบ้านคลองแงะ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ถึงบ้านดอนยาง อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี เป็นเส้นทางสายหลักในการเดินทางระหว่างจังหวัดสงขลาสู่จังหวัดปัตตานี แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43 ขึ้น ทำให้รถที่สัญจรไปมาได้หันไปใช้เส้นทางนี้แทน เนื่องจากช่วยย่นเวลาและระยะทางได้ดีกว่า และยังเป็นทางหลวงขนาด 4 ช่องจราจร ขณะที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 ช่วงคลองแงะ–ดอนยาง เป็นทางหลวงขนาด 2 ช่องจราจร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 เคยมีจุดสิ้นสุดอยู่ที่ตัวเมืองนราธิวาส มีระยะทางในตอนนั้นประมาณ 198 กิโลเมตร ต่อมาได้มีการรวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4084 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4057 เข้าเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายนี้ด้วย เพื่อเชื่อมต่อกับจุดผ่านแดนที่สุไหงโก-ลก
กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช

กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช เป็นหน่วยงานระดับกรม ในสังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ก่อตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545
ประวัติ.
ในอดีตภารกิจด้านป่าไม้ ได้แก่ งานปลูกบำรุงป่า งานวนวัฒนวิจัย งานอุทยานแห่งชาติ งานด้านสัตว์ป่า งานต้นน้ำ และงานด้านป้องกันปราบปรามและไฟป่า ขึ้นตรงกับกรมป่าไม้ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (เดิมสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์) ต่อมาได้มีการเสนอให้แยกงานที่เกี่ยวกับป่าเศรษฐกิจและงานด้านอนุรักษ์และการคุ้มครองป่าไม้ออกจากกัน โดยให้งานทางด้านป่าเศรษฐกิจอยู่กับกรมป่าไม้ ส่วนงานด้านอนุรักษ์และการคุ้มครอง ให้ไปตั้งเป็นกรมขึ้นมาใหม่ และให้สังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นกระทรวงใหม่
ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกา เล่มที่ 119 ตอนที่ 99ก. ลงวันที่ 2 ตุลาคม 2545 ให้จัดตั้งกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ในสังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
อำนาจและหน้าที่.
กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ดำเนินกิจภารกิจเกี่ยวกับการอนุรักษ์ ส่งเสริมและฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืชในเขตพื้นที่ป่าเพื่อการอนุรักษ์ โดยการควบคุม ป้องกันพื้นที่ป่าอนุรักษ์เดิมที่มีอยู่ และพื้นที่ป่าเสื่อมโทรมให้กลับสมบูรณ์ด้วยกลยุทธ์การส่งเสริม กระตุ้น และปลุก
จิตสำนึกให้ชุมชนมีความหวงแหนและการมีส่วนร่วมในการดูแลทรัพยากรท้องถิ่น เพื่อเป็นการรักษาสมดุลของระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อม ตลอดจนความหลากหลายทางชีวภาพ สำหรับเป็นแหล่งต้นน้ำลำธาร แหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่า แหล่งอาหาร แหล่งนันทนาการและการท่องเที่ยวทางธรรมชาติของประชาชน
ประยูร ยมเยี่ยม

ประยูร ยมเยี่ยม เป็นศิลปินเพลงพื้นบ้านที่มีความเชี่ยวชาญเพลงลำตัด ในนาม "ลำตัดแม่ประยูร" และศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (เพลงพื้นบ้าน-ลำตัด) ประจำปี พ.ศ. 2537
ประวัติ.
ประยูร ยมเยี่ยม เกิดเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2476 ที่จังหวัดนนทบุรี จบการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนวัดสาลวัน จังหวัดนครปฐม 
เข้าสู่อาชีพแสดงลำตัดเมื่ออายุได้ 13 ปี เพราะคุณตาของประยูรมองเห็นแววจึงสนับสนุน และเริ่มออกแสดงลำตัดเป็นครั้งแรกขณะมีอายุ 15 ปี จากนั้นได้เข้าร่วมกับคณะแม่จำรูญ ซึ่งเป็นคณะลำตัดที่มีชื่อเสียงมากในสมัยนั้น จนได้พบกับ “หวังเต๊ะ” จึงได้ร่วมประชันลำตัดกันบ่อย ๆ และกลายเป็นคู่ประชันลำตัดยอดนิยมมายาวนาน จนได้แต่งงานและมีบุตร แล้วหย่าขาดจากกัน แต่ก็ยังคงแสดงร่วมกันตลอดมา นอกจากนี้ แม่ประยูรยังสามารถแสดงเพลงพื้นบ้านได้อีกหลายประเภท เช่น เพลงเกี่ยวข้าว เพลงฉ่อย เพลงอีแซว เพลงเรือ เพลงขอทาน เป็นต้น 
แม่ประยูรเป็นผู้ริเริ่มนำการแสดงลำตัดมาจัดทำเป็นเทปคาสเซ็ท และวิดีโอเทป ออกจำหน่าย เคยออกเทปเพลงแปลงร่วมกับ บุญธรรม พระประโทน เป็นแขกรับเชิญให้กับ ธงไชย แมคอินไตย์ ในคอนเสิร์ต "แบบ เบิร์ด เบิร์ด" ตอน แบบเบิร์ด เบิร์ด อีกแบบ ในปี พ.ศ. 2530 และตอน ความสุข ความทรงจำ ไม่มีที่สิ้นสุด ในปี พ.ศ. 2534 สามารถนำการแสดงลำตัดไปเผยแพร่ในต่างประเทศ และเป็นสื่อประชาสัมพันธ์ในการช่วยเหลือสังคมและประเทศชาติ เพื่อสื่อความหมายให้ผู้ฟังได้รับข้อมูลข่าวสารที่ทันต่อเหตุการณ์ด้วยรูปแบบความบันเทิงอย่างสนุกสนานและแยบคาย โดยมีความมุ่งมั่นที่จะเผยแพร่และรักษาเพลงพื้นบ้านของไทยเอาไว้ เพื่อถ่ายทอดศาสตร์และศิลป์ให้แก่รุ่นหลานรวมทั้งนิสิตนักศึกษา จึงได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (เพลงพื้นบ้าน-ลำตัด) ประจำปี พ.ศ. 2537
แม่ประยูร ยมเยี่ยม ถึงแก่กรรมด้วยโรคหัวใจกำเริบ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ มีอายุได้ 77 ปี
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43 สายหาดใหญ่–บ้านดี เป็นทางหลวงแผ่นดินสายประธานที่สำคัญสายหนึ่งในภาคใต้ตอนล่าง และเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 18 โดยทางหลวงสายนี้เป็นทางหลวงเส้นใหม่ที่ตัดขึ้นเพื่อย่นระยะทางจากจังหวัดสงขลาไปยังจังหวัดปัตตานีและจังหวัดนราธิวาส แทนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 โดยเป็นทางหลวงขนาด 4 ช่องจราจรตลอดสาย รวมระยะทาง 109 กิโลเมตร เป็นเส้นทางในความรับผิดของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 1, แขวงทางหลวงสงขลาที่ 2 (นาหม่อม) และ แขวงทางหลวงปัตตานี
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมจังหวัดสงขลากับจังหวัดปัตตานี โดยมีจุดเริ่มต้นที่บ้านคลองหวะ ในเขตเทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เส้นทางมี 4 ช่องจราจร มุ่งหน้าไปทางตะวันออก ผ่านอำเภอนาหม่อม อำเภอจะนะ อำเภอเทพา เข้าสู่จังหวัดปัตตานีที่อำเภอหนองจิก แล้วตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42ที่แยกดอนยาง มุ่งต่อไปตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 418ที่วงเวียนมะพร้าวต้นเดียว ข้ามแม่น้ำปัตตานี ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 410 และสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 ที่แยกบ้านดี อำเภอยะหริ่ง โดยอยู่ในเขตจังหวัดสงขลา 74.397 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดปัตตานี 34.755 กิโลเมตร
แต่เดิมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43 เคยมีจุดเริ่มต้นที่สี่แยกคูหา อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา โดยถนนเพชรเกษมย้ายแนวไปทับซ้อนกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 406 และแยกซ้ายไปอำเภอหาดใหญ่ที่สามแยกท่าชะมวง ปัจจุบันสายทางนี้ถูกกำหนดให้เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4287 ส่วนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ย้ายมาใช้แนวทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 43 ช่วงสี่แยกคูหาถึงสี่แยกคลองหวะ อำเภอหาดใหญ่แทน ทำให้ทางหลวงหมายเลข 43 ในปัจจุบันเริ่มต้นที่สี่แยกคลองหวะและสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 ที่อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี
มีแชล ปลาตีนี

มีแชล ฟร็องซัว ปลาตีนี (เกิดวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1955) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสเชื้อสายอิตาลี เคยลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลน็องซี, อาแอ็ส แซ็งเตเตียน, สโมสรฟุตบอลยูเวนตุส และทีมชาติฝรั่งเศส เคยดำรงตำแหน่งประธานสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) ระหว่างวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2007 ถึง 21 ธันวาคม ค.ศ. 2015
โน อึนซิล

โน อึนซิล  เกิดวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักกีฬาเทควันโดหญิงชาวเกาหลีใต้ ซึ่งได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเทควันโดในเอเชียนเกมส์ 2010 และได้รับรางวัลเหรียญทองในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 62 กิโลกรัม ปัจจุบันเธอเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยคยุงฮี
แจง เซวุค

แจง เซวุค  เกิดวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 เป็นนักกีฬาเทควันโดชายชาวเกาหลีใต้ ซึ่งได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเทควันโดในเอเชียนเกมส์ 2010 และได้รับรางวัลเหรียญเงินในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 68 กิโลกรัม ปัจจุบันเขาเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยยองอิน
อี แด-ฮุน

ลี แด-ฮุน (อักษรโรมัน: Lee Dae-Hoon; 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 –) เป็นนักกีฬาเทควันโดชายชาวเกาหลีใต้ ซึ่งได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเทควันโดในเอเชียนเกมส์ 2010 และได้ชนะนาชา ปั้นทอง จากประเทศไทย โดยที่ อี แดฮุน ได้รับรางวัลเหรียญทองในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 63 กิโลกรัม ปัจจุบัน อี แดฮุน กำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายฮันซอง
เขาเป็นผู้ชนะ เป็นเอก การะเกตุ ในการแข่งขันเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 58 กก. ในช่วงซัดเดนเดธที่ 7-8 คะแนน
รอสส์ เพโรต์

เฮนรี รอสส์ เพโรต์ (เกิด 27 มิถุนายน พ.ศ. 2473-9 กรกฎาคม พ.ศ. 2562) เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกันจากรัฐเท็กซัส มีชื่อเสียงจากการสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา 2 สมัยในปี ค.ศ. 1992 และ 1996 
เพโรต์เป็นผู้ก่อตั้งบริษัท Electronic Data Systems (EDS) ในปี ค.ศ. 1962 เป็นบริษัทผู้ให้บริการด้านคอมพิวเตอร์ เขาได้ขายบริษัทนี้ต่อให้กับเจเนอรัลมอเตอร์ในปี ค.ศ. 1984 ซึ่งได้ขายต่อให้กับฮิวเลตต์-แพคการ์ดในปี 2008 ปัจจุบันบริษัทใช้ชื่อว่า "EDS, an HP company" หลังจากขาย EDS ให้กับเจเนอรัลมอเตอร์ไป เพโรต์ได้ตั้งบริษัทใหม่ชื่อว่า Perot Systems ในปี ค.ศ. 1988 ซึ่งก็ได้ขายกิจการให้กับเดลล์ไปในปี 2009 ในราคา 3.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ 
เพโรต์ลงสมัครรับเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1992 ในฐานะผู้สมัครอิสระ ส่วนในการเลือกตั้งครั้งถัดมา เขาได้ก่อตั้งพรรคการเมืองชื่อ พรรคปฏิรูป (Reform Party) เป็นพรรคทางเลือกนอกเหนือจากพรรคเดโมแครตและพรรครีพับลิกัน ในการเลือกตั้งปี 1992 เขาได้รับคะแนนเสียงป็อปปูลาร์โหวต 19,741,065 คะแนน คิดเป็น 18.9% คิดเป็นผู้สมัครนอกเหนือจากสองพรรคใหญ่ที่ได้รับคะแนนสูงสุด นับตั้งแต่ธีโอดอร์ รูสเวลต์ ที่ลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคก้าวหน้า (Progressive Party) ในปี ค.ศ. 1912
กกคมบางกลม

กกคมบางกลม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Fuirena ciliaris") หรือ "หญ้าก้ามกุ้ง" เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอยู่ในวงศ์กก มีอายุขัยหลายปี ลักษณะลำต้นเป็นกอ ตั้งตรง สูง 15-50 เซนติเมตร ปลายลำมีขนคายมือ กาบใบโอบปิดลำรูปทรงกระบอกยาว 3-7 เซนติเมตร มีเหลี่ยมและสันชัดเจน ใบรูปหอกหรือรูปแถบ กว้าง 3-8 มิลลิเมตร ยาว 10-100 เซนติเมตร เนื้อหยาบ ผิวใบและขอบใบมีขนคายมือ ดอกของกกคมบางกลมออกเป็นช่อกระจุก มีช่อดอกย่อย 1-5 ช่อ กระจุกดอกย่อยรูปไข่หรือรูปรี กว้างประมาณ 3 มิลลิเมตร ยาว 5-12 มิลลิเมตร มีสีเขียวเข้ม กาบช่อย่อยแผ่นเนื้อหยาบ รูปรี เรียงสลับบนแกนช่อย่อย ปลายเป็นหนามแหลมยาวประมาณ 3 มิลลิเมตร มีเกสรเพศผู้ 6 อัน ส่วนผล มีลักษณะเป็นรูปไข่กลับหรือรูปรี มีผิวเกลี้ยงเป็นคลื่น ขยายพันธุ์โดยใช้เมล็ด
กกคมบางกลมพบได้ในที่โล่งน้ำขังตื้นๆ ริมบึง หรือตามชายฝั่ง รวมถึงพบได้ในทุ่งนา พืชชนิดนี้กระจายพันธุ์ทั่วไปตั้งแต่เขตร้อนในทวีปแอฟริกา เอเชียใต้ เช่น ประเทศอินเดีย ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตอนใต้ของประเทศจีนและญี่ปุ่น ไปจนถึงประเทศออสเตรเลีย
ชื่อพ้อง.
ชื่อพ้องของกกคมบางกลม มีดังนี้
แอนติไฮโดรเจน

แอนติไฮโดรเจน หรือ แอนไทไฮโดรเจน  เป็นปฏิสสารของไฮโดรเจน ในขณะที่อะตอมไฮโดรเจนประกอบด้วยอิเล็กตรอนและโปรตอนอย่างละหนึ่งอนุภาค อะตอมแอนติไฮโดรเจนจะประกอบด้วยโพสิตรอนและแอนติโปรตอน แอนติไฮโดรเจนเริ่มที่จะได้รับการผลิตโดยมนุษย์ในการทดลองเครื่องเร่งอนุภาคใน พ.ศ. 2538 แต่อะตอมผลิตภัณฑ์นั้นกลับมีอัตราเร็วมากเสียจนชนกับสสารและถูกทำลายไปก่อนที่จะได้รับการตรวจสอบในรายละเอียด ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เป็นครั้งแรกที่แอนติไฮโดรเจนเย็นสามารถถูกผลิตขึ้นและจำกัดให้อยู่นิ่งด้วยแรงดึงดูดเป็นเวลาราวหนึ่งส่วนหกวินาที โดยทีมเครื่องมือฟิสิกส์เลเซอร์แอนติไฮโดรเจน (อัลฟ่า) ที่เซิร์น
สัญลักษณ์มาตรฐานของแอนติไฮโดรเจน คือ H
 อ่านว่า "เอช-บาร์"
คุณลักษณะ.
ตามหลักการของทฤษฎีฟิสิกส์อนุภาคนั้น อะตอมของแอนติไฮโดรเจนควรมีลักษณะหลายประการเหมือนกับลักษณะอะตอมของไฮโดรเจน เช่น ควรมีมวล มีโมเมนต์แม่เหล็ก และมีการถ่ายเทความถี่ระหว่างอะตอมที่อยู่ห่างกันในสภาวะของควอนตัมได้ ตัวอย่างเช่นการที่อะตอมของแอนติไฮโดรเจนสามารถเรืองแสงได้เช่นเดียวกันกับอะตอมของไฮโดรเจน หรือการที่ปฏิอะตอมของไฮโดรเจนควรมีแรงดึงดูดกับสสารหรือปฏิสสารอื่นเช่นเดียวกับที่อะตอมของไฮโดรเจนทำได้ โดยเหตุการณ์ที่ว่านี้อาจไม่เป็นจริงเพราะยังไม่ได้รับการพิสูจน์ว่าปฏิสสารมีมวลเป็นลบหรือไม่ และหากเป็นลบอาจมีค่าลบไม่มากนักซึ่งจะทำให้มีแรงดึงดูดเกิดขึ้นได้
เมื่ออะตอมของแอนติไฮโดรเจนถูกดึงดูดเข้ามาชนกับอะตอมของสสาร แอนติไฮโดรเจนจะถูกทำลายอย่างรวดเร็ว โดยเกิดทำลายล้างกันได้จากการที่โพซิตรอนซื่งเป็นอนุภาคหลักกับอิเล็กตรอนของสสารพุ่งชนและทำลายล้างกันและกัน ก่อให้เกิดพลังงานแปรผันตามมวลของโพซิตรอนและส่วนประกอบของสสารที่ชนกัน ในรูปของรังสีแกมมา ในอีกด้านหนึ่งปฏิโปรตรอนจะก่อให้เกิดอนุภาคตรงข้ามของควาร์ก (แอนติควาร์ก) ซึ่งจะรวมกับอนุภาคควาร์ก ในนิวตรอนหรือโปรตรอนในสสารปรกติ และผลจากการชนกันของควาร์กและแอนติ้ควาร์กนี้ก่อให้เกิดพลังงานมหาศาลที่เรียกว่าไพออน (pion) จำนวนหนึ่ง ไพออนเหล่านี้จะสลายเป็นอนุภาคอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว ได้แก่ มิวออน (muon) นิวตริโน (neutrino) โพสิตรอน และอิเล็กตรอน โดยอนุภาคที่แตกตัวออกมานี้จะกระจายออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่ถ้าสามารถจำกัดพื้นที่ของแอนติไฮโดรเจนนี้ไว้ในสุญญากาศสมบูรณ์ในอุดมคติได้ อนุภาคเหล่านั้นจะยังคงอยู่ต่อได้เรื่อยไป
รูดอล์ฟ นูเรเยฟ

รูดอล์ฟ คาเมโทวิช นูเรเยฟ (,) นักเต้นบัลเลต์ชาวรัสเซียเชื้อสายตาตาร์ เป็นนักเต้นชายที่มีชื่อเสียงของคณะคิรอฟบัลเล่ต์ของสหภาพโซเวียต เป็นผู้ริเริ่มการนำเสนอบทบาทเด่นให้กับนักเต้นบัลเลต์ชาย จากแบบแผนเดิมที่เป็นเพียงนักเต้นสนับสนุนนักเต้นหญิง
นูเรเยฟมีชื่อเสียงจากการหลบหนีจากสหภาพโซเวียตเข้าสู่โลกตะวันตกผ่านทางท่าอากาศยานนานาชาติปารีส ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1961 ทำให้เขาถูกตำรวจลับเคจีบีโดยนิกิตา ครุสชอฟ สั่งการลอบสังหาร จากนั้นเขาได้เข้าร่วมคณะรอยัลบัลเลต์ของอังกฤษ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1962 ถึง 1970 โดยมีชื่อเสียงในฐานะนักเต้นอันดับหนึ่งของโลก คู่กับ มาร์โก ฟอนเทย์น (Margot Fonteyn) 
นูเรเยฟในวัย 23 ปี จับคู่เต้นบัลเลต์กับฟอนเทย์นในวัย 43 ปี ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงปลายของชีวิตการแสดง โดยเริ่มจากเรื่อง "จีเซลล์" ที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง ทั้งคู่แสดงบัลเลต์ร่วมกันอีกหลายเรื่อง ท่ามกลางข่าวลือมาตลอดว่าทั้งสองเป็นชู้รักกัน ทั้งที่ฟอนเทย์นสมรสแล้วกับ โรแบร์โต แอเรียส์ นักการทูตชาวปานามา
นูเรเยฟเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1992 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส หลังจากล้มป่วยด้วยโรคเอชไอวี มาหลายปี
สวนนาคราภิรมย์

สวนนาคราภิรมย์ เป็นสวนสาธารณะในการกำกับดูแลของกรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2553
เป็นสวนสาธารณะขนาดเล็ก มีพื้นที่รวม 3 ไร่ 3 งาน 65.90 ตารางวา ตั้งอยู่บริเวณ ทิศเหนือติดกับสโมสรข้าราชบริพาร ทิศใต้ติดกับถนนท้ายวัง ทิศตะวันออกติดถนนมหาราช ทิศตะวันตกติดแม่น้ำเจ้าพระยา แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 
โดยสร้างบนที่ดินของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์และกรมธนารักษ์ โดยแบ่งเป็นของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ 2 ไร่ 0 งาน 25.90 ตารางวา และของกรมธนารักษ์ 1 ไร่ 3 งาน 44 ตารางวา โดยได้พัฒนาพื้นที่ตรงนี้เป็นสวนสาธารณะในแนวราบพร้อมห้องน้ำสาธารณะ ไม่มีสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่เพราะเป็นสถานที่ ๆ ที่มีทำเลสวยงาม อยู่ในเกาะรัตนโกสินทร์ซึ่งแวดล้อมไปด้วยศิลปวัฒนธรรมแห่งยุครัตนโกสินทร์เช่นเดียวกับ สวนสันติชัยปราการ โดยสามารถมองเห็นสถาปัตยกรรมที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายแห่งของทั้งพื้นที่ฝั่งธนบุรีและฝั่งพระนครได้ชัดเจน อาทิ พระปรางค์วัดอรุณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เป็นต้น การออกแบบสวนแห่งนี้ มีพื้นที่กลางสวนปูด้วยสนามหญ้าสีเขียวผืนใหญ่ มีทางเดินเล่นระดับแบ่งสัดส่วน พื้นที่ โดยเฉพาะลานขนาดใหญ่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตลอดความยาวของพื้นที่ติดกับผืนน้ำเพื่อเปิดรับลมเย็นพัดเข้าสู่ฝั่ง ประดับด้วยแนวกั้นด้วยเสาต้นเตี้ยผูกโยงด้วยโซ่เส้นเดียวจากเสาสู่เสาเป็นจังหวะที่สวยงาม พร้อมม้านั่งสำหรับชมวิวที่จัดวางอยู่เป็นระยะ ๆ จากริมน้ำขึ้นทางเดินเล่นระดับขึ้นเป็นลานกว้าง มีบ่อสระบัวรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวขนานทั้งสองด้าน ส่วนไม้ประดับเน้นกลุ่มของไม้พุ่มเตี้ยที่ออกแบบจัดวางได้อย่างลงตัว ส่วนที่สูงโปร่งมีเพียงต้นลีลาวดีเพียงไม่กี่ต้นเท่านั้น เพื่อไม่ให้บดบังความงามของสถาปัตยกรรมที่อยู่เบื้องหลัง และเป็นพื้นที่ที่มิให้มีการค้าขายหาบเร่แผงลอย
โดยได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "สวนนาคราภิรมย์" มีความหมายถึง " สวนเป็นที่น่ารื่นรมย์ยิ่งของชาวพระนคร"
สวนนาคราภิรมย์ มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2553
ในกลางปี พ.ศ. 2559 สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ในฐานะเจ้าของพื้นที่ ได้มีโครงการจัดทำอาคารจอดรถใต้ดินจำนวน 3 ชั้นครึ่ง บนพื้นที่ 7 ไร่ ภายในสวนนาคราภิรมย์ โดยเริ่มต้นก่อสร้างขึ้นในเดือนตุลาคม ปีเดียวกัน คาดว่าแล้วเสร็จสมบูรณ์ภายใน 2 ปี โดยสามารถรองรับรถได้ทั้งหมด 700 คัน
สกุลเตตราโอดอน

สกุลเตตราโอดอน เป็นสกุลของปลากระดูกแข็งในอันดับปลาปักเป้า จัดอยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Tetraodon" (/เต-ตรา-โอ-ดอน/)
มีรูปร่างโดยรวม ป้อมสั้น อ้วนกลม ครีบทั้งหมดสั้น ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 12-14 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 10-12 ก้าน เยื่อจมูกยื่นออกมาเป็นหลอด ปลายแยกเป็นสองแฉก ใต้ผิวหนังมีเกล็ดที่พัฒนาเป็นหนามเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ ผิวหนังมักมีจุดสีดำแตกต่างกันไปตามแต่ชนิด เมื่อตกใจหรือต้องการป้องกันตัว สามารถพองลมให้ใหญ่ขึ้นมาได้ ในปากมีฟันที่แหลมคมใช้สำหรับขบกัดเปลือกของสัตว์น้ำมีกระดอง ต่าง ๆ ได้ รวมถึงหอย ซึ่งเป็นอาหารหลัก 
มีอุปนิสัยดุร้าย มักจะชอบกัดกินเกล็ดหรือครีบหางของปลาชนิดต่าง ๆ ที่ติดอวนของชาวประมงอยู่เสมอ ๆ นอกจากนี้แล้วยังสามารถซ่อนตัวใต้พื้นทรายเพื่ออำพรางตัวหาอาหารได้ในบางชนิด ในบางชนิดก็สามารถเปลี่ยนสีลำตัวได้ และยังสามารถเป่าน้ำจากปากเพื่อคุ้ยหาอาหารในพื้นทรายได้ด้วย ภายในตัวและอวัยวะภายในมีสารพิษที่เรียกว่า เตโตรโดท็อกซิน (Tetrodotoxin) อยู่ เมื่อรับประทานเข้าไปแล้วจะทำให้เกิดอาการแพ้อย่างรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้ 
โดยรวมแล้ว ปลาในสกุลนี้จะว่ายน้ำได้ช้ากว่าปลาปักเป้าในสกุลอื่น เช่น "Takifugu" หรือ "Auriglobus" เนื่องจากมีครีบที่สั้นและรูปร่างที่อ้วนกลมกว่า 
พบได้ทั้งทะเล, น้ำกร่อย และน้ำจืด โดยกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปแอฟริกาจนถึงเอเชีย มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและใช้บริโภคในบางท้องถิ่น
ชนิด.
ในปัจจุบัน ได้มีการศึกษาลงไปในระดับจีโนมจึงทำให้มีการจำแนกปลาปักเป้าในสกุลนี้ออกไปเป็นสกุลอื่น ทำให้สมาชิกที่อยู่ในสกุลนี้มีทั้งสิ้น 14 ชนิด
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404 สายตรัง–ฉลุง เป็นทางหลวงที่อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงตรัง สำนักงานทางหลวงที่ 16 นครศรีธรรมราช และแขวงทางหลวงสตูล สำนักงานทางหลวงที่ 18 สงขลา เป็นเส้นทางหลักในจังหวัดตรังที่เชื่อมอำเภอต่าง ๆ ทางใต้ของจังหวัดเข้ากับอำเภอเมืองตรัง มีระยะทางเริ่มต้นจากในตัวเมืองตรัง แล้ววิ่งลงใต้ไปสิ้นสุดที่สามแยกฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงตรัง 30.0 กิโลเมตร และอยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสตูล 103.663 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งหมด 133.663 กิโลเมตร อยู่ในเขตจังหวัดตรังและจังหวัดสตูล
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมอำเภอปะเหลียน เข้ากับอำเภอเมืองตรัง โดยเส้นทางเริ่มแรกเป็นถนน 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางกั้นระหว่างกลางถนน จากนั้นวิ่งไปทางใต้ผ่านอำเภอย่านตาขาว จากนั้นเลี้ยวซ้ายที่แยกปะเหลียน แล้วเส้นทางได้ลดเหลือ 2 ช่องจราจรเมื่อพ้นตัวเขตเทศบาลตำบลทุ่งยาว เข้าสู่จังหวัดสตูล ขยายเป็น 4 ช่องจราจร บริเวณหน้าโรงเรียนทุ่งหว้าวรวิทย์ แล้วลดเหลือ 2 ช่องจราจรอีกครั้งเมื่อเข้าเขตเทศบาลตำบลทุ่งหว้า ผ่านอำเภอทุ่งหว้า แล้วขยายเป็น 4 ช่องจราจรอีกครั้งเมื่อเข้าสู่อำเภอละงู จากนั้นผ่านอำเภอท่าแพ และสิ้นสุดที่สามแยกฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล
แต่เดิม ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 404 เมื่อถึงแยกปะเหลียน ทางหลวงจะมุ่งลงไปทางใต้ ไปสิ้นสุดที่บ้านหยงสตาร์ ตำบลท่าข้าม อำเภอปะเหลียน เมื่อมีการรวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 416 แล้ว ทางหลวงช่วงนี้จึงได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4371
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 สายคลองหวะ–สงขลา หรือ ถนนกาญจนวณิชย์ เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดสงขลา เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมเมืองหาดใหญ่เข้ากับเมืองสงขลา มีจุดเริ่มต้นจากทางแยกคลองหวะในเขตเทศบาลเมืองคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ แล้ววิ่งขึ้นเหนือไปยังอำเภอเมืองสงขลา ไปสิ้นสุดที่ทางแยกสำโรง อำเภอเมืองสงขลา รวมระยะทางทั้งหมด 28.3 กิโลเมตร อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 18 (สงขลา)
ประวัติ.
ในอดีต ทางหลวงแผ่นดินสายนี้เป็นเส้นทางหลักสำหรับรถทุกคันจากถนนเพชรเกษมที่จะเข้าตัวเมืองสงขลา แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 (ถนนลพบุรีราเมศวร์) ขึ้น รถจำนวนมากได้หันไปใช้เส้นทางนี้แทน เนื่องจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 จะวิ่งผ่านเข้าไปในตัวเมืองหาดใหญ่ ขณะที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 414 จะวิ่งเลี่ยงตัวเมืองหาดใหญ่
รัฐบาลสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ได้ตั้งชื่อทางหลวงสายสงขลา–สะเดาว่า "ถนนกาญจนวณิชย์" เพื่อเป็นเกียรติแก่พระยาประกิตย์กลศาสตร์ (ประกิต รณชิต กาญจนวณิชย์) อดีตนายช่างด้านสงขลา ในช่วงแรกถนนกาญจนวณิชย์ตลอดสายถือเป็นทางหลวงคนละสายกับถนนเพชรเกษม (ซึ่งในขณะนั้นเป็นทางหลวงสายกรุงเทพมหานคร–หาดใหญ่) ต่อมาเมื่อมีการตั้งชื่อทางหลวงโดยใช้ระบบหมายเลข ถนนกาญจนวณิชย์ช่วงหาดใหญ่ถึงสะเดาได้ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ส่วนช่วงสงขลาถึงหาดใหญ่ ได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 และภายหลังได้เพิ่มระยะทางไปจนถึงแยกคลองหวะ
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมอำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เข้ากับอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางหรือคูน้ำกั้นตลอดสาย โดยช่วงหาดใหญ่–ห้าแยกน้ำกระจายได้ทำการก่อสร้างเกาะกลางเป็นจุดสุดท้ายในปี พ.ศ. 2556
ในปี พ.ศ. 2557 เริ่มการก่อสร้างทางแยกต่างระดับบนห้าแยกน้ำกระจาย โดยได้รับอนุมัติงบประมาณก่อสร้าง 1,200 ล้านบาท (งบประมาณปี 2557 จำนวน 360 ล้านบาท ปี 2558 จำนวน 420 ล้านบาท และปี 2559 อีก 220 ล้านบาท) ซึ่งคาดว่าตลอดระยะเวลาก่อสร้างจะส่งผลกระทบด้านการจราจรในเมืองสงขลามากยิ่งขึ้น เนื่องจากต้องลดพื้นผิวจราจรในพื้นที่ก่อสร้างทางแยกต่างระดับ บริเวณห้าแยกน้ำกระจาย จึงต้องเร่งหาเส้นทางเลี่ยงอื่น ๆ และประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนทราบ เพื่อจะได้ลดผลกระทบด้านการจราจร โดยรูปแบบโครงการแยกต่างระดับ คือ ถนนกาญจนวนิชจากอำเภอหาดใหญ่ ยกสะพานเข้าไปถนนเกาะยอ อำเภอเมืองสงขลา และจากเกาะยอผ่านสะพานข้ามแยกตรงไปสายบ้านเกาะแต้ว–จะนะ รถที่มาจากอำเภอหาดใหญ่เข้าอำเภอเมืองสงขลาต้องวิ่งลอดใต้สะพาน เพื่อแก้ปัญหาสภาพการจราจร ซึ่งวันหนึ่งมีรถวิ่งผ่านประมาณ 40,000 คัน และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ทำให้สภาพการจราจรแออัดตลอดวัน และเพื่ออำนวยความสะดวกด้านการจราจรบริเวณห้าแยกน้ำกระจายด้วย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 สายนครศรีธรรมราช - ด่านประกอบ เป็นทางหลวงที่อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงนครศรีธรรมราชที่ 1 สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 16 นครศรีธรรมราช, แขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 และแขวงทางหลวงสงขลาที่ 2 (นาหม่อม) สังกัดสำนักงานทางหลวงที่ 18 สงขลา เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมจังหวัดนครศรีธรรมราชเข้ากับจังหวัดสงขลา โดยไม่ต้องผ่านจังหวัดพัทลุง มีระยะทางเริ่มต้นจากตัวเมืองนครศรีธรรมราช แล้ววิ่งลงใต้ไปสิ้นสุดที่ด่านศุลกากรบ้านประกอบ ตำบลประกอบ อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงนครศรีธรรมราชที่ 1 70.607 กิโลเมตร อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 1 111.370 กิโลเมตร และอยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสงขลาที่ 2 (นาหม่อม) 63.276 กิโลเมตร รวมระยะทางทั้งหมด 245.253 กิโลเมตร
รายละเอียดของเส้นทาง.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 มีจุดเริ่มต้นที่สี่แยกหัวถนน ในตัวเมืองนครศรีธรรมราช แล้ววิ่งลงใต้ผ่านอำเภอเฉลิมพระเกียรติ อำเภอเชียรใหญ่ อำเภอหัวไทร เมื่อเข้าเขตจังหวัดสงขลาที่อำเภอระโนด จากนั้นผ่านอำเภอสทิงพระ วิ่งลงใต้ต่อไปยังอำเภอสิงหนคร ข้ามสะพานติณสูลานนท์เข้าสู่อำเภอเมืองสงขลา ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 407 ที่ทางแยกต่างระดับน้ำกระจาย แล้ววิ่งต่อไปทางตะวันออกถึงอำเภอจะนะ และไปสิ้นสุดที่ด่านศุลกากรบ้านประกอบ ตำบลประกอบ อำเภอนาทวี เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรตลอดทั้งสาย ยกเว้นช่วงทางเข้าอำเภอจะนะ ระยะทางประมาณ 3.4 กิโลเมตร เชิงสะพานการะเกด อำเภอเชียรใหญ่ และทางแยกเข้าบ้านประกอบถึงด่านศุลกากรบ้านประกอบ มีขนาด 2 ช่องจราจร โดยสองบริเวณหลังมีปัญหาในเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดิน ทำให้การก่อสร้างทางช่วงนี้ไม่สมบูรณ์
จุฬาตรีคูณ

จุฬาตรีคูณ อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
วิทยา วสุไกรไพศาล

วิทยา วสุไกรไพศาล (เกิด 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2520) ชื่อเล่น อั๋น เป็นนักแสดงชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ
ประวัติ.
เกิดที่โรงพยาบาลหัวเฉียว เป็นบุตรของนายสุรชัย วสุไกรไพศาล และนางทิพวัลย์ วสุไกรไพศาลจบการศึกษามัธยมจากโรงเรียนวัดนวลนรดิศ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโทสาขาคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด สหรัฐ
วิทยาเริ่มเข้าวงการจากการถ่ายโฆษณา เช่น ชาขาวเพียวริคุ, เชฟโรเลตซาฟิร่า, บัตรเครดิตธนาคารกรุงศรีจีอี, กระดาษดับเบิ้ลเอ และแสดงมิวสิกวิดีโอ เช่นเพลง "เกิดมาเพื่อช้ำ" ของดัง พันกร, "ผู้ชายเฮงซวย" ของอัมรินทร์ นิติพน อีกทั้งยังได้ครองตำแหน่งหนุ่มโสดในฝัน ปี 2548 ของนิตยสาร "คลีโอ" อีกด้วย วิทยาแสดงภาพยนตร์เรื่อง "แฝด" ต่อมาได้มีผลงานทางละครทางช่อง 3 อย่างต่อเนื่อง อย่างเรื่อง "นิมิตมาร", "เจ้าพ่อจำเป็น" และ "สาบภูษา" วิทยาได้เซ็นสัญญากับทีวีธันเดอร์ ต่อมากับช่อง 3 จนมีผลงานละครที่เป็นที่รู้จักเรื่อง "ดอกส้มสีทอง" ในบทคุณใหญ่ ในปี 2556 แสดงในละครแนวจินตนิมิตเรื่อง "มณีสวาท" โดยรับบทเป็นพญานาคนาม ภุชเคนทร์ ในโลกอดีต ซึ่งต่อมาคือมนุษย์ที่ชื่อ ภุชคินทร์ ในปี 2563 ยังมีผลงานละครแนวจินตนิมิตอีกเรื่องคือ "สิงหะ นาคะ"
วริษฐ์ ทิพโกมุท

วริษฐ์ ทิพโกมุท (เกิด 15 สิงหาคม พ.ศ. 2525) ชื่อเล่น ต๊ะ เป็นนักแสดงชาวไทย และเป็นหนึ่งในกลุ่มพาวเวอร์ทรีสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ เป็นที่รู้จักกันในบทบาท “มาร์ค“ จากละครเรื่อง อุ้มรัก
ประวัติ.
จบการศึกษาปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม เขามีชื่อเสียงจากละครเรื่อง "อุ้มรัก" จากบท “มาร์ค“ ต่อมาเขาได้รับบทนำในละครเรื่อง "ยิ่งเกลียดเธอยิ่งเจอรัก" แสดงร่วมกับศิรพันธ์ วัฒนจินดา นอกจากนี้เขายังเคยเข้าประกวดดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ปี พ.ศ. 2546 แล้วได้รับรางวัลชนะเลิศ
ชีวิตส่วนตัว.
ต๊ะ วริษฐ์ ได้สมรสกับ แอน วริษฐา หล่อโลหการ ซึ่งเป็น พิธีกร และผู้ประกาศข่าวบันเทิง โดยงานหมั้นจัดวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ที่จังหวัดภูเก็ต จากนั้นในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2562 เขาได้เข้าพิธีมงคลสมรสอย่างเป็นทางการ
มีบุตรชายด้วยกัน 1 คนชื่อ อภิษฐ์ ทิพโกมุท ชื่อเล่น กังหัน เกิดเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2564 ที่โรงพยาบาลวิภาวดี
ย็อนพย็อง

ย็อนพย็อง  เป็นกลุ่มเกาะของเกาหลีใต้ในทะเลเหลือง ตั้งอยู่ห่างจากเมืองอินช็อนไปทางตะวันตก 80 กิโลเมตร และห่างจากชายฝั่งจังหวัดฮวังแฮใต้ของเกาหลีเหนือไปทางใต้เป็นระยะทาง 12 กิโลเมตร เกาะหลักของย็อนพย็อง ได้แก่ เกาะแทย็อนพย็อง หรือเรียกง่าย ๆ ว่า เกาะย็อนพย็อง โดยมีพื้นที่ 7.01 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 1,176 คน (พ.ศ. 2542) เกาะอื่นที่มีคนอยู่อาศัย ได้แก่ เกาะโซย็อนพย็อง โดยมีประชากรจำนวนหนึ่งและมีพื้นที่ 0.24 ตารางกิโลเมตร
กลุ่มเกาะดังกล่าวประกอบกันขึ้นเป็นเขตปกครองท้องถิ่นย็อนพย็อง หนึ่งในเขตการปกครองของอำเภอองจิน เมืองอินช็อน เกาหลีใต้
กรณีพิพาท.
ย็อนพย็องตั้งแต่ใกล้กับแนวจำกัดตอนเหนือและอยู่ห่างจากชายฝั่งเกาหลีเหนือเพียง 12 กิโลเมตร เนื่องจากที่ตั้งของกลุ่มเกาะอยู่ใกล้กับบริเวณประมงที่อุดมสมบูรณ์ มันจึงได้กลายเป็นพื้นที่ที่เกิดความตึงเครียดระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ เกาหลีใต้คงทหารไว้ 1,000 นายบนเกาะ ในอดีต บริเวณดังกล่าวเคยมีการปะทะกันทางทะเลสองครั้งในปี พ.ศ. 2542 และ พ.ศ. 2545
เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ปืนใหญ่เกาหลีเหนือระดมยิงย็อนพย็อง โดยระดมยิงปืนใหญ่มากกว่า 200 นัดบริเวณเกาะ ทำให้พลเรือนได้รับบาดเจ็บ 3 คน และทำลายบ้านเรือนอีกหลายหลังคาเรือน นาวิกโยธินเกาหลีใต้เสียชีวิต 2 นาย ในขณะที่อีก 16 นายได้รับบาดเจ็บ
เวลามาตรฐานเกาหลี

เวลามาตรฐานเกาหลี (KST, #เปลี่ยนทาง) เป็นเขตเวลามาตรฐานในเกาหลีใต้ โดยเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัดไป 9 ชั่วโมง (UTC+09) ในเกาหลีไม่มีการใช้เวลาออมแสงในปัจจุบัน แต่เคยใช้ในอดีต เวลามาตรฐานเกาหลีตรงกับเวลามาตรฐานญี่ปุ่น เวลามาตรฐานอินโดนีเซียตะวันออก และเวลายาคุตสค์
ทั้งนี้ ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ประเทศเกาหลีเหนือจะเปลี่ยนเขตเวลามาตรฐานให้ช้าลง 30 นาที โดยเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัดไป 8 ชั่วโมง 30 นาที
ตั้งแต่วันที่ 5 พฤษภาคม 2018 เวลา 00:00 น. ตามเวลาเกาหลีได้เปลี่ยนเวลาเนื่องจากคิม จอง อึน ผู้นำเกาหลีเหนือได้ประชุมร่วมกับนายมูน แจ อิน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ที่ปันมุนจอมเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2018 นายคิมกล่าวว่า เขาจะปรับเวลามาตรฐานของเกาหลีเหนือให้กลับมาเท่ากับเวลาที่มีการกำหนดใช้ในอดีต
แนวจำกัดตอนเหนือ

แนวจำกัดตอนเหนือ (NLL) เป็นเส้นแบ่งเขตที่ยังเป็นกรณีพิพาทในทะเลเหลืองระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ มีบทบาทเป็นพรมแดนทางทะเลโดยพฤตินัยระหว่างทั้งสองประเทศ
ประวัติศาสตร์.
แนวดังกล่าวได้รับการกำหนดขึ้นฝ่ายเดียวโดยกองกำลังสหประชาชาติ นำโดยสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2496 หลังจากกองบัญชาการสหประชาชาติและเกาหลีเหนือล้มเหลวที่จะบรรลุข้อตกลงร่วมกัน แนวดังกล่าวไม่ได้รับรองอย่างเป็นทางการโดยเกาหลีเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แนวดังกล่าวมิได้รวมอยู่ในข้อตกลงหยุดยิงในปี พ.ศ. 2496 ระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ แนวดังกล่าวเดิมถูกร่างขึ้นเพื่อป้องกันการรุกล้ำเข้าไปในเกาหลีเหนือของเกาหลีใต้ แต่ในภายหลัง บทบาทของมันกลับเปลี่ยนเป็นการป้องกันมิให้เรือเกาหลีเหนือรุกล้ำมาทางใต้แทน
แนวดังกล่าวตัดระหว่างส่วนแผ่นดินใหญ่ของจังหวัดคย็องกีโดที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของฮวังแฮมาก่อน พ.ศ. 2488 และเกาะนอกชายฝั่งที่อยู่ใกล้กัน ผลที่เกิดขึ้น คือ ส่วนแผ่นดินใหญ่กลับคืนไปสู่การควบคุมของเกาหลีเหนือ ในขณะที่เกาะต่าง ๆ ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีใต้ แนวดังกล่าวลากผ่านต่อไปจนถึงทะเลจากเส้นแบ่งเขตทางทหาร ในปี พ.ศ. 2520 เกาหลีเหนือพยายามสร้างพื้นที่พรมแดนทหารยาว 50 ไมล์โดยรอบเกาะที่อ้างสิทธิ์โดยเกาหลีใต้ตามแนวจำกัดตอนเหนือ อย่างไรก็ตาม การอ้างสิทธิ์ดังกล่าวถูกบอกปัด นับตั้งแต่ พ.ศ. 2542 เกาหลีเหนือได้อ้างสิทธิ์ไปทางใต้ "เส้นแบ่งเขตทางทหารทะเล" ซึ่งจะทำให้เกาะเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของเกาหลีเหนือด้วย 
กองทัพเรือเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ได้ลาดตระเวนเป็นประจำในพื้นที่โดยรอบแนวจำกัดตอนเหนือ เมื่อเกาหลีเหนือไม่ยอมรับแนวดังกล่าว เรือประมงเกาหลีเหนือที่ประกอบอาชีพใกล้กับแนวหรือล้ำแนวดังกล่าวจึงได้รับการคุ้มครองโดยเรือเกาหลีเหนือ สำนักข่าวทางการเกาหลีเหนือ เคซีเอ็นเอ ได้อธิบายแนวดังกล่าวว่า "แนวสุดท้ายสำหรับการหยุดผู้แปรพักตร์ไปทางเหนือ" ซึ่งถูกร่างขึ้นเพื่อให้เป็นไปตาม "ผลประโยชน์อันชอบธรรมเฉพาะของวอชิงตัน"
วันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 หลังจากการทดลองนิวเคลียร์เกาหลีเหนือ ทางการได้เตือนว่าความพยายามที่จะบังคับใช้แนวจำกัดตอนเหนือจะถูกตอบโต้โดยกำลังทหารในทันที วันที่ 21 ธันวาคม ปีเดียวกัน เกาหลีเหนือได้สร้าง "เขตยิงเวลาสันติ" ขึ้นตามแนวดังกล่าวโดยคุกคามที่จะยิงปืนใหญ่ใส่น่านน้ำของเกาหลีใต้
นาชา ปั้นทอง

นาชา ปั้นทอง ชื่อเล่น แม็กซ์ เป็นนักกีฬาเทควันโดชายทีมชาติไทย จบการศึกษาจากโรงเรียนทวีธาภิเศก ได้เข้าร่วมการแข่งขันเทควันโดในเอเชียนเกมส์ 2010 และสามารถเอาชนะจาวัด ลัคซาอี ซึ่งเป็นนักกีฬาเทควันโดจากอัฟกานิสถาน ด้วยคะแนน 7–3 ก่อนเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ ในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 63 กก. โดยได้พบกับลี แดฮุน จากเกาหลีใต้ ก่อนที่นาชาจะเป็นฝ่ายแพ้ไปด้วยคะแนน 9–10 ซึ่งนาชาได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันในครั้งนั้น
ประวัติ.
นาชา ปั้นทอง มีชเว ยองซอก ผู้ฝึกสอนชาวเกาหลีใต้เป็นผู้ให้การดูแล วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เขาเข้าแข่งขันเทควันโดชิงแชมป์โลกรายการ "ดับเบิลยูทีเอฟเวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิพ 2011" ที่คยองจู ประเทศเกาหลีใต้ เขาได้พบกับลี แดฮุน โดยที่นาชามีอาการบาดเจ็บในช่วงก่อนหน้า และในการแข่งขัน นาชาเป็นฝ่ายเสียหลักล้มลงจนไม่สามารถแข่งขันต่อได้ โดยเขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งขันดังกล่าว ทั้งนี้ นาชา ปั้นทอง ยังเป็นหนึ่งในสามนักกีฬาเทควันโดทีมชาติไทย ที่ได้รับการคาดหมายอย่างสูงในการเข้าสู่การแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 อย่างไรก็ตาม เขาก็ประสบความล้มเหลวในการคัดเลือกให้กับอามิสตี คิม ซึ่งเป็นชาวเกาหลีใต้ที่โอนสัญชาติมาเล่นในฐานะตัวแทนของอุซเบกิสถาน ด้วยคะแนน 13–11 
วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2555 นาชา ปั้นทอง เข้าแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 40 ที่จังหวัดขอนแก่น ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะณัฐพงษ์ เทวะเวชพงษ์ และได้รับรางวัลเหรียญทอง
ชา ยู-รัม

ชา ยู-รัม (เกิด 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักกีฬาพูลชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเธอได้ชนะการแข่งขันไนน์-บอล ซิงเกิล ในมหกรรมกีฬาเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2009 ทั้งนี้เธอได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพูลในมหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 ที่เมืองกว่างโจว ประเทศจีน ด้วยเช่นกัน
ชา ยู-รัมเคยเล่นเทนนิสตั้งแต่อายุ 8 ปี แต่ต่อมาเธอได้ให้ความสนใจต่อกีฬาพูลแทน นอกจากนี้ เธอยังเคยรับงานถ่ายแบบ อย่างไรก็ตามเธอได้กล่าวว่าการถ่ายแบบมิใช่งานหลักของเธอ เนื่องจากเธอมีความรักในกีฬาพูลมากกว่า
ลา บายาแดร์

ลา บายาแดร์ (, แปลว่า นางระบำ) เป็นบัลเลต์ความยาว 3 องก์ ที่ออกแบบท่าเต้นและแต่งบทโดยมาริอุส เปติปา ชาวฝรั่งเศส ประกอบดนตรีของลุดวิจ มินคุส คีตกวีชาวออสเตรีย เปิดแสดงครั้งแรกที่โรงอุปรากรบอลชอย คาเมนนึย  กรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1877 โดยคณะอิมพีเรียลบัลเล่ต์ เป็นบัลเลต์ที่มีกลิ่นอายของวัฒนธรรมอินเดีย โดยมีเครื่องประกอบฉากและเครื่องแต่งกายอย่างอลังการ โดยเฉพาะฉากหนึ่งที่มีชื่อว่า "อาณาจักรแห่งเงามืด" (The Kingdom of the Shades) ที่บางครั้งอาจถูกตัดออกมาจัดแสดงเฉพาะฉากนี้ฉากเดียว
เนื้อเรื่องเกิดขึ้นในราชสำนักอินเดีย นักรบหนุ่มชื่อ โซลอร์ มีความรักอยู่กับนางรำประจำวิหารพราหมณ์ (ภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า) ชื่อ นิกิยา ผู้ซึ่งมีความงดงามเป็นที่ต้องตาพระครู พราหมิน หัวหน้านักบวช ในขณะเดียวกันมหาราชา ดักมานตา ก็ชื่นชมความกล้าหาญของโซลอร์ และหมายมั่นจะให้โซลอร์อภิเษกกับเจ้าหญิง กัมซัตติ พระราชธิดา
โซลอร์เคยสาบานกับนิกิยาว่าจะรักกันตลอดไป แต่เขากลับผิดคำสาบานและไปอภิเษกกับเจ้าหญิง นิกิยาถูกวางตัวเป็นนางระบำในพิธีอภิเษก เมื่อนิกิยาทราบว่าเป็นเจ้าหญิงขณะที่จะเข้าพิธีอภิเษกกับโซลอร์ เธอจึงบรรดาลโทสะจนเกือบจะทำร้ายเจ้าหญิง 
ในงานพิธีอภิเษก นิกิยาเต้นระบำด้วยความปวดร้าวที่ถูกโซลอร์หักหลัง แต่เมื่อได้รับกระเช้าดอกไม้ที่มหาราชากับเจ้าหญิงจัดส่งมาให้ เธอเข้าใจผิดว่าเป็นดอกไม้ที่โซลอร์ส่งมา ด้วยความตื้นตันใจเธอให้อภัยโซลอร์ในที่สุด นิกิยาถูกงูพิษที่ซ่อนมาในกระเช้าฉกกัดที่คอและมีอาการสาหัสจนถึงชีวิต พราหมินเสนอจะมอบยาถอนพิษให้ แลกกับความรักจากนิกิยา แต่นิกิยาปฏิเสธและยืนยันที่จะยอมตายด้วยรักที่มั่นคง 
ด้วยความสำนึกผิด โซลอร์รู้สึกเศร้าโศกและสูบฝิ่นจนเกิดอาการประสาทหลอน เห็นภาพนิมิตของนิกิยาสถิตย์อยู่ใน "อาณาจักรแห่งเงามืด" บนยอดเขาหิมาลัย เขาสวดมนต์อ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า และถูกลงโทษโดยถูกฟ้าผ่าที่หน้าวิหาร ตายตามนิกิยาไป
หลุยส์ ดูว์ครุแอ

หลุยส์ รอแบร์ ปอล ดูว์ครุแอ (เกิด 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535) พระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าหญิงสเตฟานีแห่งโมนาโก กับนายดาเนียล ดูว์ครุแอ อดีตราชองครักษ์ส่วนพระองค์
ประวัติ.
นายหลุยส์ ดูว์ครุแอ เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 ณ โรงพยาบาลกลางเจ้าหญิงเกรซ เขตมอนเตการ์โล พระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าหญิงสเตฟานีแห่งโมนาโก กับนายดาเนียล ดูว์ครุแอ อดีตราชองครักษ์ส่วนพระองค์ของเจ้าหญิง เจ้าหญิงสเตฟานีทรงมีความสัมพันธ์กับองค์รักษ์ส่วนพระองค์ ทำให้เจ้าชายแรนีเยที่ 3 แห่งโมนาโก พระราชทานให้ทั้งสองเสกสมรสกัน เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 หลังจากการเกิดของดูว์ครุแอมาแล้วสองปี ดูว์ครุแอมีน้องสาวร่วมบิดา-มารดาคือ โปลีน ดูว์ครุแอ (เกิด พ.ศ. 2537) ต่อมาบิดาและพระมารดาของดูว์ครุแอได้หย่ากันในปี พ.ศ. 2539
นอกจากนี้ดูว์ครุแอยังมีพี่ชายต่างมารดาคือ นายมีกาแอล มาลบูวีเย และน้องสาวต่างบิดาคือ กามีย์ ก็อตลีบ ที่เกิดกับพระราชองครักษ์คนหนึ่งของเจ้าหญิงสเตฟานี ดูว์ครุแอสามารถใช้ภาษาฝรั่งเศสและภาษาอังกฤษ รวมไปถึงภาษาพื้นถิ่นของโมนาโก และยังใช้ภาษาเยอรมัน และอิตาลี ได้เล็กน้อย นอกจากนี้ดูว์ครุแอยังเป็นแฟนคลับและให้การอุปถัมภ์สโมสรโมนาโกเอฟซีซึ่งเขาให้ความสนใจเป็นอย่างมาก
สิทธิในการสืบราชบัลลังก์.
หลังจากการเปลี่ยนแปลงกฎมนเทียรบาลตามพระราชประสงค์ของเจ้าชายแรนีเยที่ 3 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโกในปี ค.ศ. 2002 มีผลปรากฏว่าพระโอรสและโดยถูกต้องตามกฎหมายสามารถขึ้นครองราชย์ได้ ดังนั้นหลุยส์ ดูว์ครุแอ พระโอรสองค์ใหญ่ของเจ้าหญิงสเตฟานี จึงมีสิทธิในการครองราชย์แม้ว่าจะเกิดก่อนการสมรสรวมไปถึงการหย่าขาดจากกันภายหลังของบิดาและพระมารดา ปัจจุบันดูว์ครุแออยู่ในลำดับที่ 7 ในการสืบราชบัลลังก์ ส่วนโปลีน ดูว์ครุแอ น้องสาวของเขาก็อยู่ในลำดับที่ 8 ของลำดับการสืบราชบัลลังก์
เจสซี ไอเซนเบิร์ก

เจสซี แอดัม ไอเซนเบิร์ก  เกิดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1983 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานแสดงในภาพยนตร์หลายเรื่อง อาทิ เช่น "The Squid and the Whale" (2005), "Adventureland" (2009), "Zombieland" (2009), "The Social Network" (2010) and "Now You See Me" (2013)
ในปี ค.ศ. 2014 ไอเซนเบิร์กได้รับเลือกให้แสดงเป็น "เล็กซ์ ลูเธอร์" ศัตรูคู่อาฆาตของ "ซูเปอร์แมน" ในภาพยนตร์ "แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม"
ศิณะ อุ่นทรพันธุ์

ศิณะ อุ่นทรพันธุ์ หรือ ต๊อด เกิดเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2527 ใน ประเทศไทย เป็นนักแสดง ชาวไทย แจ้งเกิดจากผลงานละคร น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ เป็นบุตรชายคนโต ของนายศิริพงษ์ และนางเนตรนภิส อุ่นทรพันธุ์ ประธานกรรมการบริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บมจ.แอ็ดวานซ์ อินฟอร์เมชั่น เทคโนโลยี ธุรกิจเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ และ Hardware, Software, Network มีน้องสาว 2 คน ชื่อ ตาล & เอ้ย จบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนเซนต์ดอมินิก และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจาก Hutt International College Wellington ประเทศนิวซีแลนด์ ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
อดีตเคยเป็นหวานใจของนักแสดงสาว อั้ม พัชราภา ไชยเชื้อ แต่เลิกรากันไปภายหลัง ปัจจุบันคบหาดูใจกับ พีค ภัทรศยา เครือสุวรรณศิริ