pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ชาวนียัซ

นียัซ (อักษรโรมัน: Nias) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ออสโตรนีเซียที่มีถิ่นกำเนิดบนเกาะนียัซนอกชายฝั่งตะวันตกของสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย ชื่อพื้นถิ่นของนียัซีกชื่อคือ โอโนนีฮา (Ono Niha; ลูกหลานของเหล่ามนุษย์)
ชาวนียัซยึดถือวัตรปฏิบัติตามธรรมเนียม จารีต และคติชนของวัฒนธรรมพื้นถิ่นเดิม กฎคติชนของนียัซมักเรียกรวม ๆ ว่า "ฟนดราเกอ" (fondrakö) ซึ่งกำหนดทุกมิติของวิถีชีวิตจากเกิดถึงตาย หลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่พบสิ่งปลูกสร้างและประติมากรรมหินใหญ่ (เมกาลิทิก; megalithic) บนเกาะนียัซเป็นหลักฐานว่าชาวนียัซมีวัฒนธรรมหินใหญ่ (megalith culture) ในสังคมของนียัซมีระบบชนชั้น ซึ่งมีวรรณะต่าง ๆ อยู่ 12 ลำดับ ในระบบที่เรียกว่า "บาลูกู" (Balugu)
มีการค้นคว้าทางโบราณคดีบนเกาะนียัซอย่างเป็นระบบครั้งแรกในปี 1999 การศึกษาโดยจากการสังเกตุพบว่ามีการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์บนเกาะนียัซตั้งแต่ประมาณ 12,000 ปีก่อน ผ่านการอพยพจากเอเซียในสมัยยุคหินเก่า และมีหลักฐานการอพยพย้ายถิ่นย้อนกลับไปถึง 30,000 ปีก่อน ในยุคสมัยนั้นพบว่าอารยธรรมในแถบที่ปัจจุบันคือฮหว่าบิ่ญ ประเทศเวียดนาม มีความคล้ายคลึงกันกับวัฒนธรรมของเกาะนียัซ ฉนั้นจึงเป็นที่ตั้งข้อสมมติฐานว่าชาวนียัซมีที่มาจากเอเชียแผ่นดินใหญ่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือประเทศเวียดนาม การศึกษาชิ้นใหม่โดยใช้การค้นคว้าทางพันธุกรรมพบว่าชาวนียัซมีที่มาจากชาวออสโตรนีเซีย บรรพชนของชาวนียัซยังเชื่อว่ามาจากไต้หวันผ่านทางฟิลิปปินส์ ประมาณ 4,000 ถึง 5,000 ปีมาแล้ว
แม่น้ำโซน

แม่น้ำโซน (,;) เป็นแม่น้ำสายหนึ่งทางทิศตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส (แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต) เป็นลำน้ำสาขาทางฝั่งขวาของแม่น้ำโรน ต้นกำเนิดแม่น้ำอยู่ที่เมืองวียอเมนิล (Vioménil) ในจังหวัดโวฌ และไปบรรจบกับแม่น้ำโรนที่เมืองลียง บริเวณปลายด้านใต้ของแม่น้ำปแร็สกิล (Presqu'île)
วีลเนิฟว์-ดัสก์

วีลเนิฟว์-ดัสก์  เป็นเทศบาลในจังหวัดนอร์ ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส ด้วยประชากรมากกว่า 60,000 คนและนักศึกษา 50,000 คน เมืองนี้จึงเป็นหนึ่งในเมืองหลักของเมทร็อปอลเออรอเปแอนเดอลีล (Métropole Européenne de Lille) และมีพื้นที่ใหญ่ที่สุด (27.46  ตารางกิโลเมตร) เป็นรองเมืองลีล นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในเมืองหลักของแคว้นโอดฟร็องส์อีกด้วย
ลอรีย็อง

ลอรีย็อง  เป็นเมือง ("เทศบาล") และท่าเรือในจังหวัดมอร์บีอ็องของเบรอตาญ ทางตะวันตกของประเทศฝรั่งเศส
เมืองตั้งอยู่บนชายฝั่งทางใต้ของเบรอตาญ ซึ่งเป็นจุดที่แม่น้ำสกอร์ฟและแม่น้ำบลาแวมาบรรจบกัน
ชตราลซุนท์

ชตราลซุนท์ (สวีเดน : "Strålsund") มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า นครฮันเซอชตราลซุนท์ (เยอรมัน: "Hansestadt Stralsund") เป็นนครใหญ่เป็นอันดับ 5 ในรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเยอรมนี เป็นรองจาก ร็อสท็อค ชเวรีน น็อยบรันเดินบวร์ค และไกรฟส์วัลท์ และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ในภูมิภาคพอเมอเรเนียของรัฐ
ไบรอัน วิลสัน

ไบรอัน ดักลาส วิลสัน (20 มิถุนายน ค.ศ. 1942 – 11 มิถุนายน ค.ศ. 2025) เป็นนักดนตรี นักแต่งเพลง นักร้อง และโปรดิวเซอร์เพลงสัญชาติอเมริกัน ผู้ร่วมก่อตั้งวงเดอะบีชบอยส์ เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะจากแนวทางการแต่งเพลงป็อปอันแปลกใหม่ของเขาและเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านเทคนิคการบันทึกเสียง และได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักแต่งเพลงที่มีความสร้างสรรค์และเป็นนักแต่งเพลงที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาโดดเด่นในเรื่องมูลค่าการผลิตที่สูง การประสานเสียงและเรียบเรียงดนตรีที่ซับซ้อน การเลเยอร์เสียงร้อง และรูปแบบเพลงที่ชวนให้ผู้ฟังหวนคิดถึงตนเองและฟังดูใสซื่อ ตลอดชีวิตเขายังเผชิญกับการต่อสู้ความผิดปกติทางจิตอีกด้วย
ผลงานเพลง.
วิลสันมีศิลปินผู้มีอิทธิพลที่หล่อหลอมตัวตนของเขา ซึ่งได้แก่ จอร์จ เกิร์ชวิน เดอะโฟร์เฟรชเมน ฟิล สเปกเตอร์ และเบิร์ต แบแคแร็ก ในปี ค.ศ. 1961 เขาได้เริ่มต้นอาชีพของเขาในฐานะสมาชิกของวงเดอะบีชบอยส์ โดยทำหน้าที่เป็นนักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ นักร้องนำร่วม นักเล่นเบส นักเล่นคีย์บอร์ด และผู้นำวงโดยพฤตินัย หลังจากที่เซ็นสัญญากับแคปิตอลเรเคิดส์ในปี ค.ศ. 1962 เขาก็ได้กลายเป็นนักดนตรีป็อปคนแรกที่ได้รับเครดิตในเรื่องการเขียน การเรียบเรียง การผลิต และแสดงผลงานเพลงของตนเอง เขายังผลิตผลงานให้กับวงอื่นๆ ด้วย เช่น เดอะฮันนีส์ และอเมริกันสปริง กลางคริสต์ทศวรรษ 1960 เขาได้มีส่วนร่วมในการเขียนเพลงที่ติดอันดับ 40 เพลงแรกในสหรัฐมากกว่า 20 เพลง รวมถึง "เซิร์ฟซิตี" (1963) "ไอเก็ตอะราวด์ (1964) "เฮลป์มี รอนดา" (1965) และ "กูดไวเบรชันส์" (1966) ซึ่ง 4 เพลงเหล่านั้นเป็นเพลงที่ติดอันดับแรก เขายังถือเป็นคนแรกๆ ในบรรดาโปรดิวเซอร์เพลงร็อกและทุกแนวเพลงที่นำสตูดิโอมาใช้เป็นเครื่องดนตรีอย่างหนึ่ง
อาการป่วย.
ในปี ค.ศ. 1964 วิลสันประสบกับอาการความผิดปกติทางจิตและได้ลาออกจากการทัวร์คอนเสิร์ตปกติเพื่อมุ่งเน้นไปที่การแต่งเพลงและการผลิตงานเพลง ซึ่งนำไปสู่ผลงานเพลงเช่น เพ็ตซาวส์ ของวงเดอะบีชบอยส์ และผลงานเดี่ยวชุดแรกของเขา "แคโรลีน โน" (ผลงานทั้งสองออกมาเมื่อปี 1966) รวมถึงอัลบั้ม "สไมล์" ที่ไม่สมบูรณ์ ปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ผลิตภาพและสุขภาพจิตของเขาเสื่อมถอยลงเป็นอย่างมาก ทำให้มีช่วงเวลาที่เขาใช้ชีวิตโดยปลีกตัวอยู่คนเดียว รับประทานอาหารมากเกิน และใช้สารเสพติด เขากลับมาในวงการอีกครั้งด้วยอัลบั้ม "เดอะบีชบอยส์เลิฟยู" (1977) ซึ่งเกือบจะเรียกได้ว่าเป็นผลงานเดี่ยวของเขา ในคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาได้เป็นหุ้นส่วนทางด้านการสร้างสรรค์และธุรกิจกับจิตแพทย์ของเขา ยูจีน แลนดี ซึ่งกลายเป็นประเด็นโต้เถียงในขณะนั้น และได้เริ่มต้นอาชีพศิลปินเดี่ยวของเขาอีกครั้งด้วยอัลบั้ม "ไบรอัน วิลสัน" (1988) ซึ่งนำชื่อตนเองมาตั้งเป็นชื่ออัลบั้ม วิลสันแยกตัวจากแลนดีใน ค.ศ. 1991 และจัดทัวร์คอนเสิร์ตเป็นประจำในฐานะศิลปินเดี่ยวตั้งแต่ ค.ศ. 1999 ถึง 2022 ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 2025 ซึ่งก็คือสามปีต่อมาหลังจากทัวร์คอนเสิร์ตครั้งสุดท้าย
แหล่งข้อมูลอื่น.
[[หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2485]]
[[หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2568]]
อาวุธปล่อยพิสัยยิงนอกระยะสายตา

อาวุธปล่อยพิสัยยิงนอกระยะสายตา (beyond-visual-range missile) หรือย่อเป็น BVR คืออาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ ซึ่งถูกออกแบบให้สามารถโจมตีเป้าหมายที่อยู่นอกขอบเขตการมองเห็นของนักบิน แต่ยังอยู่ในขอบเขตการตรวจจับของระบบเรดาร์ มิสไซล์ประเภทนี้มีพิสัยการยิงตั้งแต่ 40 กิโลเมตรขึ้นไป และอาจถึง 150 กิโลเมตรในบางรุ่น ถือเป็นเครื่องมือสำคัญในสงครามทางอากาศสมัยใหม่ที่เน้นการชิงโจมตี
หัวใจสำคัญของ BVR คือระบบนำวิถีที่มีความแม่นยำสูง ส่วนมากใช้เทคโนโลยีเรดาร์นำวิถีแบบกึ่งแอคทีฟ (semi-active radar homing) หรือเรดาร์นำวิถีแบบแอคทีฟ (active radar homing) ซึ่งทำให้มิสไซล์สามารถล็อกและติดตามเป้าหมายได้เองแม้ในระยะไกล บางรุ่นยังใช้ระบบนำวิถีอินฟราเรดควบคู่เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกรบกวนจากปฏิบัติการสงครามอิเล็กทรอนิกส์
การมี BVR ทำให้ฝ่ายที่มีเทคโนโลยีเหนือกว่าได้เปรียบในการรบทางอากาศอย่างมาก เพราะสามารถกำหนดผลลัพธ์ของการปะทะได้ตั้งแต่ก่อนที่ข้าศึกจะมองเห็นหรือยิงตอบโต้ เป็นการลดความเสี่ยงต่อนักบินและเครื่องบินรบ ด้วยการทำสงครามสมัยใหม่ที่เรียกว่า "launch-and-leave" (ยิงแล้วหนี) ยิ่งหาก BVR ถูกใช้งานควบคู่กับเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้าและควบคุมทางอากาศ (AEW&C) จะเพิ่มขีดความสามารถในการรบทางอากาศอย่างมหาศาล กล่าวคือ เครื่องบินรบฝ่ายตนไม่จำเป็นต้องเปิดระบบเรดาร์ จึงสามารถล่องหนในทางยุทธวิธี
ตระกูลวัธนเวคิน

ตระกูลวัธนเวคิน เป็นตระกุลนักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีน ที่มีต้นกำเนิดจากชาวฮากกา ครอบครัวนี้สืบเชื้อสายมาจากเกียรติ วัธนเวคิน หรือ คู เส้เกี้ยน  ซึ่งอพยพมาอยู่สยามเมื่อยังเป็นเด็กในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1910 พร้อมกับมารดาของเขา เกียรติก่อตั้งบริษัทในกลุ่มอุตสาหกรรมสุรา ก่อสร้าง น้ำตาล และธนาคาร โดยก่อตั้งบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์เกียรตินาคิน (ปัจจุบันคือธนาคารเกียรตินาคินภัทร) ในปี พ.ศ. 2514 รวมถึงบริษัท น้ำตาลและอ้อยตะวันออก จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่รายหนึ่งของครอบครัว นอกจากนี้ยังถือหุ้นในกลุ่มเอราวัณ ร่วมกับตระกูลว่องกุศลกิจอีกด้วย ปัจจุบัน ชาญสมร วัฒนเวคิน ภรรยาม่ายของเกียรติเป็นผู้นำตระกูล ในปี พ.ศ. 2566 "นิตยสารฟอบส์" จัดอันดับให้ตระกูลวัธนเวคินเป็นตระกูลที่รวยที่สุดอันดับ 48 ของประเทศไทย
ตระกูลว่องกุศลกิจ

ตระกูลว่องกุศลกิจ เป็นครอบครัวนักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีน ดำเนินธุรกิจในอุตสาหกรรมน้ำตาล ถ่านหิน และธุรกิจบริการ ผ่านบริษัทผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ได้แก่ มิตรผล บ้านปู และ กลุ่มเอราวัณ ปัจจุบัน อิสระ ว่องกุศลกิจ เป็นผู้นำของตระกูล
ในปี พ.ศ. 2564 ตระกูลว่องกุศลกิจได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารฟอบส์ ให้เป็นตระกูลร่ำรวยที่สุดเป็นอันดับ 24 ของประเทศไทย
โซลเมดซาวด์

โซลเมดซาวด์  เป็นค่ายเพลงไทยในเครือเทโร มิวสิคที่บริหารงานโดย เอก–สุดเขต จึงเจริญ ในตำแหน่ง Executive Director
โดยค่ายนี้เป็นค่ายเพลงที่เน้นทำเพลงประกอบละครให้กับทางช่อง 7 เป็นหลัก ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2567 จะเปิดตัวศิลปินใหม่ของค่ายคือ เรียวจิ–จิรสิน เรืองวัฒนกุล และ ชิตา ชนัญชิตา สละซั่ว 
นอกจากนี้ ยังมีนักแสดงในสังกัดช่อง 7 เอชดี ได้ออกซิงเกิลกับทางค่ายคือ โหน–ธนากร ศรีบรรจง ในเพลง รอบเดียวพอ และ ไมค์–ภัทรเดช สงวนความดี ในเพลง รางวัลที่ 1
พรรครวมไทย (พ.ศ. 2522)

พรรครวมไทย หรือ กลุ่มรวมไทย พรรคการเมืองที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2522 มี พลตำรวจตรี สง่า กิตติขจร เป็นหัวหน้าพรรค เนื่องจากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 ถูกกำหนดขึ้นหลังการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2521 แต่ยังไม่มีกฎหมายว่าด้วยพรรคการเมืองออกมาบังคับใช้ ดังนั้น บทเฉพาะกาลของรัฐธรรมนูญจึงยกเว้นข้อกำหนดเกี่ยวกับการสังกัดพรรคการเมืองของผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จึงเป็นการรวมตัวของนักการเมืองในรูปแบบของ "กลุ่มการเมือง"
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2522.
ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 พรรครวมไทยได้รับเลือกตั้งเพียงคนเดียว คือ พลตำรวจตรี สง่า กิตติขจร ก่อนที่จะมีนักการเมืองอิสระ เข้ามาร่วมสังกัดในพรรคเพิ่มอีก 4 คน คือ ร้อยโทสมศาสตร์ รัตนสัค, ณรงค์ วงศ์วรรณ, ดุสิต รังคสิริ และ พล วัชรปรีชา
การยุบพรรค.
เมื่อการยุบสภาเกิดขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2526 ประกอบกับทางพรรคหรือกลุ่มไม่ได้มีการจดทะเบียนพรรคการเมือง ทำให้พรรครวมไทยจึงสิ้นสุดไปโดยปริยายในปีเดียวกัน
ลาวาล (รัฐเกแบ็ก)

ลาวาล  เป็นนครในรัฐเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐ ทางตอนเหนือของเมืองมอนทรีออล เป็นเขตชานเมืองที่ใหญ่ที่สุดของมอนทรีออล เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในรัฐรองจากมอนทรีออลและนครเกแบ็ก และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 13 ของแคนาดา โดยมีประชากร 443,192 คน ใน ปี 2021
แม่น้ำออตตาวา

แม่น้ำออตตาวา  เป็นแม่น้ำในรัฐออนแทรีโอและเกแบ็กของประเทศแคนาดา ตั้งชื่อตามคำในภาษาอัลกอนควินที่แปลว่า "การค้า" เนื่องจากเป็นเส้นทางการค้าหลักของแคนาดาตะวันออกในขณะนั้น ตลอดความยาวส่วนใหญ่ของแม่น้ำนี้เป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างสองรัฐนี้ เป็นสาขาสำคัญของแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ และเป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในรัฐเกแบ็ก
อะกาดีร์

อะกาดีร์ (- -) เป็นนครขนาดใหญ่ในประเทศโมร็อกโก ตั้งอยู่บนฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ใกล้เชิงเขาแอตลาส ทางตอนเหนือของจุดที่แม่น้ำซูสไหลลงสู่มหาสมุทร และตั้งอยู่ห่าง ทางใต้ของกาซาบล็องกา 
อะกาดีร์เป็นหนึ่งในศูนย์กลางเมืองที่สำคัญที่สุดของโมร็อกโก เทศบาลอะกาดีร์มีประชากร 924,000 คน จากสำมะโนประชากรของโมร็อกโกปี 2014 ตามการสำรวจสำมะโนประชากรในปี 2004 มีประชากร 346,106 คน
แทนเจียร์

แทนเจียร์ ("-JEER" ; , ,) เป็นนครทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศโมร็อกโก อยู่บนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและมหาสมุทรแอตแลนติก 
แทนเจียร์มีประวัติศาสตร์ที่ได้รับอิทธิพลจากอารยธรรมและวัฒนธรรมหลากหลายแห่งมาตั้งแต่ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 10 โดยเริ่มต้นจากการเป็นเมืองการค้าและศูนย์กลางที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ของชาวฟินีเซียน แทนเจียร์ได้กลายเป็นจุดบรรจบของวัฒนธรรมมากมาย ในปี 1923 เมืองนี้กลายเป็นเขตสากลที่อยู่ภายใต้การบริหารของชาติล่าอาณานิคม และได้กลายเป็นจุดหมายปลายทางของนักการทูต สายลับ ศิลปิน นักเขียน และนักธุรกิจจากยุโรปและอเมริกา สถานะดังกล่าวได้สิ้นสุดลงเมื่อโมร็อกโกได้รับเอกราช ซึ่งเกิดขึ้นเป็นลำดับระหว่าง ค.ศ. 1956 ถึง 1960
อู๋ชู

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
อู๋ชู  เป็นตำราประวัติศาสตร์ของรัฐง่อก๊ก (ค.ศ. 229-280) ที่สูญหายไปแล้ว รวบรวมโดยนักประวัติศาสตร์หลวงของราชสำนักง่อก๊กตามรับสั่งของจักรพรรดิแห่งง่อก๊ก ข้อความบางส่วนของ"อู๋ชู"หลงเหลือในฐานะข้อความอ้างอิงใน"อรรถาธิบายสามก๊กจี่" (三國志注 "ซานกั๋วจื้อจู้") ของเผย์ซงจือ (裴松之)
จักรพรรดิซุนกวน (孫權 "ซุน เฉฺวียน"; ค. 229 – 252) น่าจะทรงมีรับสั่งให้จัดทำตำราขึ้นเมื่อประมาณ ค.ศ. 250 โดยติง ฝู (丁孚) และเซี่ยง จฺวิ้น (項峻) เป็นผู้รวบรวม คณะผู้จัดทำชุดใหม่ก่อตั้งขึ้นหลังจากนั้นหลายปีในช่วงต้นรัชสมัยของซุนเหลียง (孫亮 "ซุน เลี่ยง"; ค. 252 – 258) เพื่อแทนที่ติง ฝูและเซี่ยง จฺวิ้น ซึ่งอาจเป็นผลมาจากความขัดแย้งในราชสำนัก คณะผู้จัดทำชุดใหม่ประกอบด้วยเหวย์ เจา (韋昭), โจว เจา (周昭), เซฺว อิ๋ง (薛瑩), เหลียง กว่าง (梁廣) และหอกหยก (華覈 "หฺวา เหอ") คณะผู้จัดทำชุดที่สองประสบปัญหาเนื่องจากการเสียชีวิตของสมาชิกในคณะผู้จัดทำหลายคน โจว เจาและเหลียง กว่างเสียชีวิตภายใน 20 ปีหลังการก่อตั้งคณะผู้จัดทำ เหวย์ เจาและหอกหยกก็เสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน สมาชิกในคณะผู้จัดทำที่เหลือคนสุดท้ายคือเซฺว อิ๋ง มีชีวิตอยู่ถึงการล่มสลายของง่อก๊กและเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 282 ตำราอาจจัดทำไม่เสร็จสมบูรณ์และสูญหายไปในช่วงหลังยุคราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907)
อีกสองรัฐในยุคสามก๊กก็มีการรวบรวมตำราประวัติศาสตร์หลวงของตนเอง วุยก๊กมี"เว่ย์ชู" (魏書) ส่วนจ๊กก๊กมี"ฉู่ชู" (蜀書) ทั้งหมดเขียนตามรูปแบบของ"ตงกวานฮั่นจี้" (東觀漢記) ซึ่งรวบรวมโดยนักประวัติศาสตร์หลวงหลายชั่วรุ่นในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
การรวบรวม.
มีการมอบหมายให้จัดทำ"อู๋ชู"เป็นครั้งแรกโดยซุนกวน (孫權 "ซุน เฉฺวียน") น่าจะในช่วงประมาณ ค.ศ. 250 ในฎีกาที่เขียนโดยหอกหยก (華覈 "หฺวา เหอ") ถวายซุนโฮ (孫皓 "ซุน เฮ่า") จักรพรรดิองค์สุดท้ายของง่อก๊กเมื่อประมาณ ค.ศ. 273 ซึ่งถูกอ้างถึงในบทชีวประวัติเซฺว อิ๋ง (薛瑩) ใน"สามก๊กจี่" (三國志 "ซานกั๋วจื้อ") ระบุว่าในช่วงปลายรัชสมัยของซุนกวน พระองค์มีรับสั่งให้ติง ฝู (丁孚) ผู้เป็นนักประวัติศาสตร์หลวง (太史 "ไท่ฉื่อ") และเซี่ยง จฺวิ้น (項峻) ผู้เป็นเจ้าหน้าที่มหาดเล็กกลาง (郎中 "หลางจง") ให้รวบรวม"อู๋ชู"
คายาฟาส

โยเซฟ เบน คายาฟาส (ป. 14 ปีก่อน ค.ศ. – ป. ค.ศ. 46) เป็นมหาปุโรหิตแห่งอิสราเอลในคริสต์ศตวรรษที่หนึ่ง ในพันธสัญญาใหม่ ตรงพระวรสารนักบุญมัทธิว, ลูกา และยอห์นระบุว่าเขาเป็นผู้วางแผนการสังหารพระเยซู เขาถูกพรรณนาว่าเป็นประธานในการไต่สวนซันเฮดรินของพระเยซู ข้อมูลปฐมภูมิเกี่ยวกับคายาฟาสคือพันธสัญญาใหม่และงานเขียนของโยเซพุส โยเซพุสบันทึกว่าเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นมหาปุโรหิตโดยวาเลรีอุส กราตุส ตัวแทนโรม หลังชิมโอน เบน กามิธุสถูกถอดถอน
ศัพทมูลวิทยา.
ทัลมุดบาบิโลเนีย (Yevamot 15B) ระบุชื่อตระกูลเป็น Kuppai ส่วนทัลมุดเยรูซาเลม (Yevamot 1:6) กล่าวถึง "Nekifi", "มิชนาห์" Parah 3:5 กล่าวถึงชื่อตระกูลเป็น hakKof (อาจเป็น "ลิง" เป็นการเล่นคำจากชื่อของเขาสำหรับการคัดค้านฟาริสี)
หินฐานทวีป

หินฐานทวีป  คือบริเวณพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีหินอัคนีสภาพเป็นผลึกและหินแปรเกรดสูงจากยุคพรีแคมเบรียนที่โผล่ให้เห็นบนพื้นผิว ซึ่งบริเวณเหล่านี้มีความเสถียรทางการแปรสัณฐาน หรือไม่เกิดการเคลื่อนที่ของแผ่นธรณีภาคอย่างมีนัยสำคัญ หินเหล่านี้มีอายุมากกว่า 570 ล้านปี และบางครั้งอาจมีอายุย้อนกลับไปถึงประมาณ 2 ถึง 3.5 พันล้านปี ซึ่งเขตหินฐานทวีปได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ทางการแปรสัณฐานหลังจากสิ้นสุดยุคพรีแคมเบรียนน้อยมาก และมักเป็นภูมิภาคที่ค่อนข้างราบ โดยกระบวนการสร้างเทือกเขา การเกิดรอยเลื่อน และกระบวนการแปรสัณฐานอื่น ๆ มีอยู่น้อย เมื่อเทียบกับบริเวณแผ่นธรณีภาคแปรสัณฐานหรือบริเวณรอยต่อของแผ่นธรณีภาค และหินฐานทวีปเกิดอยู่ในทุกทวีป
เชิงอรรถและอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
การข่มการป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึก

การข่มการป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึก (Suppression of Enemy Air Defenses) หรือย่อว่า เซียแอด (SEAD) หมายถึงกิจกรรมทางทหารเพื่อตัดรอน ทำลาย หรือละระดับการป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึก ซึ่งได้แก่ระบบเรดาร์ของข้าศึก, อาวุธปล่อยผิวพื้นสู่อากาศ และปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยาน เป็นต้น เพื่อเปิดช่องทางให้อากาศยานฝ่ายตนเข้าปฏิบัติการในพื้นที่เป้าหมายได้อย่างปลอดภัย
อาวุธที่เกี่ยวข้องกับภารกิจนี้มากที่สุดคือมิสไซล์ต่อต้านเรดาร์ (ARM) ซึ่งทำงานโดยการติดตามแหล่งกำเนิดคลื่นวิทยุเช่นแผงเรดาร์ มิสไซล์ประเภทนี้มักติดตั้งหัวรบขนาดเล็ก ซึ่งแม้อาจไม่ก่อความเสียหายร้ายแรงต่อสิ่งรอบข้าง แต่ก็มากพอจะทำลายแผงเรดาร์ ส่งผลให้ระบบป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึกถูกตัดรอนประสิทธิภาพ แต่มิสไซล์ประเภทนี้อาจมุ่งผิดเข้าหาเสาวิทยุของพลเรือนได้เช่นเดียวกัน
กระทรวงกลาโหมสหรัฐจำแนกภารกิจ SEAD ออกเป็นสองประเภทแบ่งตามเป้าประสงค์ ประเภทที่หนึ่ง: การข่มเชิงทำลาย (destructive) มุ่งเน้นการทำลายระบบป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึกโดยตรง ประเภทที่สอง: การข่มเชิงก่อกวน (disruptive) ใช้ปฏิบัติการสงครามอิเล็กทรอนิกส์เพื่อตัดรอนประสิทธิภาพของระบบเรดาร์และการสื่อสารของข้าศึก 
หลักนิยมของกองทัพอากาศสหรัฐจำแนกภารกิจ SEAD ออกเป็นสามประเภทแบ่งตามความรับผิดชอบ ได้แก่ ประเภทที่หนึ่ง: การข่มในพื้นที่รับผิดชอบ (area of responsibility suppression) มุ่งเป้ายุทโธปกรณ์ป้องกันภัยทางอากาศที่สำคัญและราคาสูงของข้าศึก ประเภทที่สอง: การข่มเฉพาะพื้นที่ (localized suppression) สนับสนุนให้ฝ่ายตนสามารถครองอากาศเฉพาะพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ ประเภทที่สาม: การข่มเมื่อสบโอกาส (opportune suppression) เป็นภารกิจที่ไม่ได้วางแผนล่วงหน้า เช่น การโจมตีเป้าหมายที่พบโดยบังเอิญ
ภาษาลนจง

ภาษาโอรังเลาต์ หรือ ลนจง เป็นหนึ่งในกลุ่มภาษามาเลย์อิก โดยเป็นหนึ่งในภาษาแม่ของโอรังเลาต์ ('ชาวเล') ในหมู่เกาะบังกาและเบอลีตุงของประเทศอินโดนีเซีย และอาจเป็นสองภาษาเฉพาะ
Anderbeck ถือว่ามีการจัดกลุ่มภาษาเชิงพันธุกรรมของโอรังเลาต์ ซึ่งรวมถึงกลุ่มย่อยเกอดะฮ์ รีเยา และเซอกัก ภาษามาเลย์อิกดูวาโนมีความแตกต่าง และไม่จัดอยู่ในกลุ่มนี้
ชิมโอน เบน กามิธุส

ชิมโอน เบน กามิธุส  เป็นมหาปุโรหิตแห่งอิสราเอลในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ผู้ได้รับการแต่งงตั้งจากวาเลรีอุส กราตุส ผู้แทนโรมัน และครองตำแหน่งใน ค.ศ. 17 ถึง 18 ข้อมูลเกี่ยวกับเขามีน้อยมาก อย่างไรก็ตาม เขาได้รับการกล่าวถึงในทัลมุดเพียงสั้น ๆ เป็นหนึ่งในบุตรชายทั้งเจ็ดของ Kimchit ที่รับตำแหน่งมหาปุโรหิต และโยเซพุสรายงานว่าโยเซฟ คายาฟาสดำรงตำแหน่งมหาปุโรหิตต่อจากเขา
กิตติพร โรจน์วณิช

กิตติพร โรจน์วณิช (เกิด 18 เมษายน พ.ศ. 2531) หรือ แตงโม เป็นที่รู้จักในระดับสากลในชื่อ Mo Rodvanich เป็นนักแสดง นักพากย์ นักพูด และนักแสดงเดี่ยวไมโครโฟนชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ชนะการประกวด Young Man can Stand-up, การเป็นนักแสดงไทยที่ร่วมแสดงในซีรีส์ "" และผู้พากย์เสียงตัวละคร Waylay จากวิดีโอเกม "วาโลแรนต์"
ปัจจุบัน กิตติพร ยังเป็นที่รู้จักในฐานะ แตงโม ไกลบ้าน จากยูทูบช่อง "Farose" และเป็นยูทูบเบอร์บนช่องของตัวเองในชื่อ "Storage Stories" อีกด้วย
ประวัติ.
กิตติพร โรจน์วณิชเกิดและเติบโตที่กรุงเทพมหานคร ศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนดรุโณทยาน ระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสารวิทยา และะสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาศิลปะการแสดง
ในปี พ.ศ. 2558 กิตติพรตัดสินใจเดินทางไปเรียนต่อปริญญาโทด้านการแสดงที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนดีเอโก และทำงานแสดงอยู่ที่ลอสแองเจลิส สหรัฐอเมริกาตั้งแต่นั้น
ในช่วงวิกฤตการณ์โควิด เธอเดินทางกลับมาดูแลบิดาที่ป่วย และเข้าร่วมประกวด Stand-up Comedian ครั้งแรกในประเทศไทย บนเวที Young Man can Stand-up ของกลุ่ม "ยืนเดี่ยว" และได้รางวัลชนะเลิศทั้งบนออนไลน์และออฟไลน์ และเข้าสู่วงการคอมเมดียนอย่างเต็มตัว
ในปี พ.ศ. 2564 กิตติพรได้จัดการแสดง Stand-up Comedy ของตัวเองเป็นครั้งแรกในชื่อ "Tangmo Bless America" ก่อนเดินทางกลับสหรัฐอเมริกา และได้ร่วมงานแสดงบนซีรีส์ของสหรัฐอเมริกาอย่าง "" รวมถึงแสดง Stand-up Comedy ในเทศกาล Crazy Woke Asian Kung Pow Festival
ในปี พ.ศ. 2566 กิตติพรกลับมาจัดการแสดง Stand-up Comedy อีกครั้งกับกลุ่ม "ยืนเดี่ยว" ในชื่อการแสดง "Welcome to Thailand: Stand-Up Comedy Show"
ในปี พ.ศ. 2568 กิตติพรได้ร่วมเป็นนักพากย์เสียงตัวละคร Waylay ในวิดิโอเกมจากค่าย Riot Games อย่าง "Valorant" รวมถึงร่วมขึ้นพูดบนเวทีงานทอล์กจากช่อง Farose อย่าง "FaraTalk: What's in a Name ชื่อนั้นสำคัญไฉน?" ก่อนที่เธอจะจัดการแสดง Stand-up Comedy ของเธอเองอีกครั้งในประเทศไทย ในชื่อ "แตงโม ช่วย ตัว เอง เตร๊ง เตรง เตร่ง เตร๊งงงงงงงงงง"
ง่อเอี๋ยน

ง่อเอี๋ยน (เสียชีวิต 3 เมษายน ค.ศ. 280) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า อู่ เหยียน  เป็นขุนพลของรัฐง่อก๊กในช่วงปลายยุคสามก๊ก (ค.ศ. 220-280) ของจีน มีตำแหน่งเป็นแม่ทัพของอำเภอกังเหลง (江陵縣 "เจียงหลิงเซี่ยน")
ประวัติ.
เมื่อ ค.ศ. 279 ราชวงศ์จิ้นส่งทัพ 6 สายบุกรัฐง่อก๊ก ในปีถัดมาคือ ค.ศ. 280 เตาอี้ (杜預 "ตู้ ยฺวี่") ขุนพลของราชวงศ์จิ้นส่งผู้ใต้บังคับบัญชาคือโจว จื่อ (周旨), อู่ เฉา (伍巢) กว่าน ติ้ง (管定) และคนอื่น ๆ ให้นำทหาร 800 นายล่องเรือข้ามแม่น้ำแยงซีในเวลากลางคืนและเตรียมการโจมตีเล่อเซียง (樂鄉; ทางตะวันออกของนครซงจือ มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) เหล่าทหารปักธงจำนวนมากและจุดไฟขึ้นที่เขาปาสัน (巴山 "ปาชาน"; ทางตะวันตกเฉียงใต้ของนครซงจือ มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) และเข้าจู่โจมจุดยุทธศาสตร์สำคัญ ซุนหลิม (孫歆 "ซุน ซิน") แม่ทัพง่อก๊กผู้รักษาเล่อเซียงตกใจมาก และเขียนจดหมายถึงง่อเอี๋ยนซึ่งอยู่รักษาอำเภอกังเหลงว่า "พวกทหารที่ยกมาจากทางเหนืออย่างกับบินข้ามแม่น้ำมา"
เมื่อทัพราชวงศ์จิ้นยกไปถึงที่ใด ที่นั้นก็ถูกตีแตกอย่างรวดเร็วโดยไม่มีผู้ใดต้านทานได้ เมื่อเตาอี้ยกทัพเข้าประชิดอำเภอกังเหลง ง่อเอี๋ยนแสร้งทำเป็นยอมจำนน ขณะเดียวกันก็ลอบสั่งทหารของตนให้เตรียมพร้อมป้องกันอยู่บนกำแพงเมือง เตาอี้เข้าโจมตีอำเภอกังเหลงและยึดได้สำเร็จในวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 280 สังหารง่อเอี๋ยนได้ในที่รบ
บอสตันฟลีต

บอสตันฟลีต  เป็นทีมฮอกกี้น้ำแข็งระดับมืออาชีพซึ่งมีฐานอยู่ในเขตเกรเทอร์บอสตันที่เข้าแข่งในโพรเฟสชันเนิลวีเมนส์ฮอกกีลีก (PWHL) โดยเป็นหนึ่งในทีมที่ได้รับสิทธิอนุญาตทั้งหกของลีกดังกล่าว และทีมนี้แข่งเกมเหย้าที่ซองเกิสเซนเตอร์
ประวัติ.
ฤดูกาลก่อตั้งและเปิดตัว.
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2023 ได้มีการประกาศว่าหนึ่งในหกทีมแรกที่ได้รับสิทธิของโพรเฟสชันเนิลวีเมนส์ฮอกกีลีกจะตั้งอยู่ในเมืองบอสตัน สิ่งนี้ทำให้แน่ใจได้ว่าการแข่งฮอกกี้หญิงระดับอาชีพในพื้นที่ยังคงดำเนินต่อไป หลังจากที่ทีมบอสตันไพรด์และลีกพรีเมียร์ฮอกกีเฟเดอเรชันยุบไปก่อนหน้านี้ในช่วงฤดูร้อนปีนั้น โดยบอสตันไพรด์ถือเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของลีกดังกล่าว ซึ่งชนะเลิศการแข่งอิโซเบลคัพมาแล้วสามครั้ง ส่วนแดเนียล มาร์เมอร์ อดีตแมวมองและผู้ช่วยพัฒนาผู้เล่นของทีมบอสตันบรูอินส์ในแนชันแนลฮอกกีลีก ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการทั่วไปคนแรกของทีมพีดับเบิลยูเอชแอล บอสตัน และเมื่อวันที่ 15 กันยายน คอร์ตนีย์ เบอร์ชาร์ด-เคสเซล ผู้ช่วยหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมหญิงของมหาวิทยาลัยบอสตันได้รับการประกาศให้เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนแรกของทีม
นักฮอกกี้สามคนแรกที่ทีมเซ็นสัญญาคือนักฮอกกี้ทีมชาติสหรัฐ ได้แก่ ฮิลารี ไนต์, เอริน แฟรงเคิล และเมแกน เคลเลอร์ ซึ่งทั้งหมดเซ็นสัญญาสามปี ส่วนนักฮอกกี้คนแรกของทีมบอสตันฟลีตที่ได้รับเลือกในการคัดพลโพรเฟสชันเนิลวีเมนส์ฮอกกีลีก ค.ศ. 2023 ซึ่งจัดขึ้นเมื่อวันที่ 18 กันยายน คืออาลีนา มึลเลอร์ กองหน้าชาวสวิส ซึ่งได้รับเลือกเป็นอันดับสามของโอเวอร์ออล
ครั้นในเดือนพฤศจิกายน มีการเปิดเผยว่าสีของทีมนี้จะเป็นสีเขียว, เทา และขาว นอกจากนี้ ยังได้เผยอีกว่าทีมดังกล่าวจะเป็นเจ้าภาพจัดเกมเหย้าที่ซองเกิสเซนเตอร์ ในโลว์เอลล์
ก่อนที่จะเริ่มต้นฤดูกาล 2024 อดีตกัปตันทีมบอสตันบรูอินส์อย่างพาทริซ เบอร์เจอรอน ได้แนะนำไนต์ให้เป็นกัปตันทีมของบอสตันฟลีต ส่วนเคลเลอร์และเจมี ลี แรตเทรย์ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยกัปตัน ซึ่งทีมดังกล่าวได้เป็นเจ้าภาพเกมเปิดฤดูกาลกับมินนิโซตาฟรอสต์เมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 2024 และประตูแรกของทีมทำได้โดยเทเรซา ชัฟซัล ในนาทีที่ 7:59 ของพีเรียด 2 ทว่าสุดท้าย ทีมมินนิโซตาฟรอสต์เป็นฝ่ายชนะเกมนี้ด้วยคะแนน 3–2 ส่วนชัยชนะครั้งแรกของบอสตันฟลีตมาจากการตัดสินในช่วงต่อเวลา 3–2 เหนือทีมมอนทรีออลวิคทัวร์เมื่อวันที่ 13 มกราคม ซึ่งทีมบอสตันฟลีตได้จบอันดับสามของตารางลีก คว้าสิทธิ์เข้ารอบเพลย์ออฟในเกมสุดท้ายของฤดูกาลปกติ
และในรอบแรกของรอบเพลย์ออฟดังกล่าว ทีมบอสตันฟลีตเผชิญหน้ากับมอนทรีออลวิคทัวร์ จากนั้น บอสตันฟลีตก็เป็นฝ่ายชนะมอนทรีออลวิคทัวร์ได้สามเกมรวด โดยทั้งสามเกมนั้นชนะในช่วงต่อเวลาพิเศษ กระทั่งทีมบอสตันฟลีตผ่านเข้าสู่รอบชิงแชมป์ โดยพบกับมินนิโซตาฟรอสต์ โดยเอริน เฟรงเคิล ผู้รักษาประตู เป็นผู้นำในรอบเพลย์ออฟในการเซฟ อย่างไรก็ตาม ทีมบอสตันฟลีตเป็นฝ่ายแพ้ในซีรีส์ห้าเกมอย่างสูสี โดยที่มินนิโซตาฟรอสต์คว้าแชมป์วอลเตอร์คัพไปครองที่โลเวิลเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม
กระทรวงไปรษณีย์และโทรคมนาคม (กัมพูชา)

กระทรวงไปรษณีย์และโทรคมนาคม  เป็นกระทรวงของรัฐบาลกัมพูชาที่ควบคุมดูแลระบบไปรษณีย์และระบบโทรคมนาคมของประเทศกัมพูชา กระทรวงนี้มีสำนักงานอยู่ในกรุงพนมเปญ
โทรคมนาคมกัมพูชา และแคมเน็ตอินเทอร์เน็ตเซอร์วิส ซึ่งเป็นผู้ให้บริการโทรคมนาคมและผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตหลักของประเทศ ดำเนินการภายใต้เขตอำนาจของกระทรวง
ที่ว่าการกระทรวงตั้งอยู่บนพื้นที่เดิมของมหาวิหารโรมันคาธอลิกกรุงพนมเปญ ซึ่งถูกเขมรแดงทำลายในปี พ.ศ. 2518
หน่วยงานในสังกัด.
หน่วยงานบริหารภายในกระทรวง มีดังนี้:
ส่วนกลาง.
หน่วยงานในสังกัดที่อยู่ส่วนกลาง มีดังนี้
หน่วยงานอิสระ.
หน่วยงานอิสระในสังกัด มีดังนี้
ถนนพระมุนีวงศ์

ถนนพระมุนีวงศ์ หรือ พระมุนีวงศ์บูเลอวาร์ด  เป็นบูเลอวาร์ดและถนนสายหลักใจกลางกรุงพนมเปญ เมืองหลวงของประเทศกัมพูชา 
ถนนสายนี้ได้รับการตั้งชื่อตามพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์แห่งกัมพูชา ถนนส่วนใหญ่ในกรุงพนมเปญมีหมายเลขแทนชื่อ และถนนมณีวงศ์ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ ถนน 93 ถนนสายนี้ตัดผ่านถนนพระสีหนุใกล้ใจกลางเมือง 
เส้นทาง.
ถนนพระมุนีวงศ์ ทอดยาวข้ามเมืองจากเหนือจรดใต้
ถนนสายหลักสายเหนือ-ใต้สายอื่นที่อยู่ใจกลางเมืองคือถนนพระนโรดม ถนนพระมุนีวงศ์ทอดขนานไปกับถนนพระนโรดมเป็นระยะทาง 800 เมตร ตลอดความยาว อย่างไรก็ตาม ถนนสายหลักสองสายนี้มาบรรจบกันที่วงเวียนใกล้สะพานมุนีวงศ์ ที่ข้ามแม่น้ำบาสักในส่วนทางตอนใต้ของเมืองในที่สุด
โรงแรมพนมเปญและธนาคารพนมเปญพาณิชย์ตั้งอยู่บนถนนเส้นนี้เช่นเดียวกัน
Estola retrospinosa

Estola retrospinosa เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากเปรูและเวเนซุเอลา
Estola porcula

Estola porcula เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Bates ใน ค.ศ. 1866 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิลและเฟรนช์เกียนา
Estola parvula

Estola parvula เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
อาชีเรอาเล

อาชีเรอาเล (เรียกสั้น ๆ แบบท้องถิ่นว่า "Jaci" หรือ "Aci)" เป็นเมืองชายฝั่งทะเลและเทศบาลทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของมหานครกาตาเนียของซิซิลี ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี บริเวณเชิงเขาเอตนา บนชายฝั่งทะเลไอโอเนียน เป็นที่ตั้งของโบสถ์หลายแห่ง รวมถึงมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ซึ่งมีลักษณะสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก มหาวิหารเซนต์เซบัสเตียโนในแบบบารอกซิซิลี และมหาวิหารอาชีเรอาเล ในศตวรรษที่ 17 และยังมีเซมินารีสำหรับฝึกอบรมบาทหลวงอีกด้วย อาชีเรอาเลยังมีชื่อเสียงในด้านศิลปะและภาพวาด มีสถาบันการศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดในซิซิลีชื่อ อักกาเดมีอาดีแชนเซเลตเตเรเอเบลเลอาร์ติเดลยีเซลันติเอเดย์ดาฟนีชี (Accademia di scienze, lettere e belle arti degli Zelanti e dei Dafnici) ตั้งอยู่ที่นี่
ติฏวาน

ติฏวาน หรือ ตัฏวาน (หรือ) เป็นนครทางตอนเหนือของประเทศโมร็อกโก ตั้งอยู่บริเวณหุบเขามัรตีล และเป็นหนึ่งในสองท่าเรือหลักของประเทศโมร็อกโกในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ห่างจากช่องแคบยิบรอลตาร์ไปทางใต้ไม่กี่ไมล์ และมีระยะห่างประมาณ ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของแทนเจียร์ จากสำมะโนประชากรของโมร็อกโกปี 2014 เมืองนี้มีประชากร 380,787 คน
อูตาชิไน

อูตาชิไน  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของฮกไกโด (ภูมิภาคโดโอ) ประเทศญี่ปุ่น อยู่ภายใต้การปกครองของกิ่งจังหวัดโซราจิ เป็นนครที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์.
อูตาชิไนเคยเป็นเมืองเหมืองถ่านหินที่รุ่งเรืองในอดีต แต่โชคชะตาได้พลิกผันหลังจากการปิดเหมืองถ่านหิน จำนวนประชากรของเมืองเคยพุ่งสูงถึง 46,000 คนใน ค.ศ. 1948 และลดลงอย่างต่อเนื่องในทุกปีนับแต่นั้นเป็นต้นมา
ความพยายามในการเปลี่ยนภาพลักษณ์ของอูตาชิไนจากเมืองเหมืองถ่านหินสู่แหล่งท่องเที่ยวบนภูเขาให้ผลลัพธ์ที่หลากหลาย ทางเมืองได้เลือกธีมสวิตเซอร์แลนด์เป็นแนวทางในการส่งเสริมการท่องเที่ยว โดยมีการก่อสร้างอาคารใหม่หลายแห่งในสไตล์แชเลต์ของสวิส ลานสกีขนาดกลางชื่อคาโมอิดาเกะได้รับความนิยมจากคนในท้องถิ่นและมักใช้จัดการแข่งขันสกีบ่อยครั้ง ส่วนรีสอร์ตน้ำพุร้อนชื่อทีโรล ซึ่งตั้งชื่อตามรัฐทีโรลในประเทศออสเตรีย ก็มีชื่อเสียงทั่วฮกไกโดในเรื่องคุณภาพของน้ำ อย่างไรก็ตาม แม้จะมีโครงการพัฒนาใหม่เหล่านี้ เมืองอูตาชิไนก็ยังคงเผชิญปัญหาจำนวนประชากรลดลงและเศรษฐกิจซบเซา โรงเรียนมัธยมปลายประจำเมืองได้ปิดทำการใน ค.ศ. 2007 นักเรียนจึงต้องเดินทางไปเรียนในเมืองซูนางาวะ อากาบิระ หรือทากิกาวะแทน
ภูมิศาสตร์.
นครอูตาชิไนตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของกิ่งจังหวัดโซราจิ มีเทือกเขายูบาริทอดผ่าน และมีเขาคาโมอิ ซึ่งเป็นยอดเขาสัญลักษณ์ประจำเมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก มีแม่น้ำเพ็งเกอูตาชูไน  ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำอิชิการิ ไหลผ่านใจกลางเมือง ก่อให้เกิดหุบเขากว้าง พื้นที่ของเมืองส่วนใหญ่เป็นภูเขาและป่าไม้ โดยมีพรมแดนทางทิศตะวันออกติดกับนครอาชิเบ็ตสึ ทางทิศตะวันตกติดกับนครซูนางาวะ ทางทิศใต้ติดกับเมืองคามิซูนางาวะซึ่งอยู่ในอำเภอโซราจิ และทิศเหนือติดกับนครอากาบิระ
ที่มาของชื่อ.
ชื่อ "อูตาชิไน" มาจากภาษาไอนุ "ota-us-nay"  ซึ่งแปลว่า "แม่น้ำที่เชื่อมต่อกับหาดทราย"
สถิติประชากร.
เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2025 นครอูตาชิไนมีจำนวนประชากร 2,545 คน มีความหนาแน่นประชากร 45.5 คนต่อตารางกิโลเมตร ขนาดพื้นที่รวมของเมืองคือ 55.95 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากรของเมืองลดลงอย่างรวดเร็วต่อเนื่องมาตลอดกว่า 80 ปีที่ผ่านมา
วัฒนธรรม.
มาสคอต.
มาสคอตประจำเมืองอูตาชิไนชื่อว่า "โฮรุนคุง"  เปิดตัวใน ค.ศ. 1998 เป็นแกะที่ถือเครื่องดนตรีแอลป์ฮอร์น เดินทางมาจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์เพื่อมาอาศัยอยู่ในญี่ปุ่น
ถนนพระสีหนุ

ถนนพระสีหนุ หรือ พระสีหนุบูเลอวาร์ด  เป็นบูเลอวาร์ดและถนนสายหลักใจกลางกรุงพนมเปญ เมืองหลวงของประเทศกัมพูชา ถนนสายนี้ทอดยาวตัดผ่านตัวเมืองในทิศทางตะวันออก-ตะวันตก ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ผู้ล่วงลับ ซึ่งเป็นหนึ่งในพระมหากษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประเทศ 
เส้นทาง.
ถนนนั้นข้ามผ่านถนนพระนโรดมไปทางทิศตะวันออก–ตะวันตกที่วิมานเอกราชและใกล้กับวัดลังกา และถนนสมเด็จฮุนเซน 
วัดโมหะมอนเตรย์ตั้งอยู่บนถนนเส้นนี้ในพื้นที่ทางตะวันตกของเมือง ซูเปอร์มาร์เก็ตลัคกี้ตั้งอยู่ห่างจากถนนพระมุนีวงศ์ไปประมาณ โดยตัดกับถนนพระมุนีวงศ์ซึ่งทอดผ่านเมืองทั้งหมดในแนวทิศทางเหนือ-ใต้ใจกลางเมือง ถนนเส้นนี้ล้อมรอบวิมานเอกราช ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของสถานทูตเกาหลีเหนือ
ถนนเหมาเจ๋อตง

ถนนเหมาเจ๋อตง หรือ เมาเซตุง ("มหาวิถีเมาเสทุง") เรียกอีกอย่างว่า ถนน 245  หรือ ถนนอิสระ  เป็นบูเลอวาร์ดและถนนสายหลักใจกลางกรุงพนมเปญ เมืองหลวงของประเทศกัมพูชา 
เส้นทาง.
ถนนเหมาเจ๋อตง เชื่อมต่อถนนพระนโรดมที่สัญญาณไฟจราจรจ็อมการ์มนทางทิศตะวันออก และสิ้นสุดที่ทางยกระดับ 10 มกรา ถนนสหพันธรัฐรัสเซีย ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ เหมา เจ๋อตง อดีตประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน
น่านน้ำภายใน

ตามอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล น่านน้ำภายใน (internal waters) ของรัฐชายฝั่ง หมายถึงอาณาบริเวณที่อยู่ภายในเส้นฐานซึ่งใช้วัดทะเลอาณาเขต และอยู่ฝั่งที่หันเข้าสู่แผ่นดิน แต่ยกเว้นในกรณีของรัฐหมู่เกาะ นอกจากนี้ พื้นที่น่านน้ำภายในที่ว่านี้ครอบคลุมถึงเส้นทางน้ำ เช่น แม่น้ำลำคลอง ตลอดจนพื้นที่น้ำภายในอ่าวขนาดเล็ก
รัฐชายฝั่งมีอธิปไตยอย่างสมบูรณ์เหนือเขตน่านน้ำภายใน แบบเดียวกับที่มีเหนือแผ่นดิน รัฐชายฝั่งมีสิทธิในการออกกฎหมาย ควบคุมการใช้ประโยชน์ และใช้ทรัพยากรในเขตน้ำนั้นอย่างเสรี โดยทั่วไป หากไม่มีข้อตกลงระหว่างประเทศที่ระบุไว้เป็นอย่างอื่น เรือต่างชาติจะไม่มีสิทธิผ่านน่านน้ำภายใน และการที่ไม่มีสิทธิการผ่านโดยสุจริต (innocent passage) นี้เองถือเป็นความแตกต่างข้อใหญ่ระหว่างน่านน้ำภายในกับทะเลอาณาเขต
สำหรับรัฐหมู่เกาะ น่านน้ำภายในของรัฐหมู่เกาะจะเรียกว่า "น่านน้ำหมู่เกาะ" (archipelagic waters) หมายถึงอาณาบริเวณที่อยู่ภายในเส้นฐานหมู่เกาะ อย่างไรก็ตาม รัฐหมู่เกาะต้องให้สิทธิการผ่านโดยสุจริตต่อเรือทุกสัญชาติ และสามารถระงับสิทธิดังกล่าวชั่วคราวต่อเรือทุกสัญชาติ ในกรณีเพื่อคุ้มครองความมั่นคง
เมื่อเรือต่างชาติได้รับอนุญาตให้เข้าสู่น่านน้ำภายในของรัฐใดก็ตาม เรือดังกล่าวจะอยู่ในบังคับทางกฎหมายของรัฐชายฝั่งแห่งนั้น แต่ลูกเรือและผู้โดยสารบนเรือยังอยู่ในบังคับทางกฎหมายของรัฐเจ้าของธง (ซึ่งเป็นประเทศที่เรือได้ขึ้นทะเบียนเอาไว้) อำนาจบังคับของรัฐเจ้าของธงจะครอบคลุมในด้านกฎหมายแรงงาน รวมถึงอาชญากรรมที่เกิดขึ้นบนลำเรือ แม้ในขณะที่เรือเทียบท่าอยู่ในท่าเรือต่างชาติ แต่ความผิดที่เกิดขึ้นบนบกในบริเวณท่าเรือ รวมถึงความผิดที่ลูกเรือของเรือต่างชาติได้กระทำในพื้นที่ดังกล่าวจะอยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลของรัฐชายฝั่ง
การผ่านโดยสุจริต

การผ่านโดยสุจริต (innocent passage) เป็นแนวคิดในกฎหมายทะเลที่อนุญาตให้เรือเดินทะเลสามารถแล่นผ่านทะเลอาณาเขต (รวมถึงน่านน้ำภายในบางแห่งที่ได้รับสิทธิไว้ก่อนตามกฎหมายเดิม) ของรัฐอื่นโดยต้องอยู่ภายใต้ข้อจำกัดบางประการ ในข้อ 19 แห่งอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ระบุไว้ดังนี้
ถนนสหพันธรัฐรัสเซีย

ถนนสหพันธรัฐรัสเซีย หรือ สหพันธรัฐรัสเซียบูเลอวาร์ด  เรียกอีกอย่างว่า ถนน 110 เป็นบูเลอวาร์ดและถนนสายหลักใจกลางกรุงพนมเปญ เมืองหลวงของประเทศกัมพูชา 
เส้นทาง.
ถนนสหพันธรัฐรัสเซีย เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงหมายเลข 3 ข้ามเมืองจากตะวันออกไปตะวันตก เป็นชื่อของสหพันธรัฐรัสเซียในประวัติศาสตร์ของคริสต์ศตวรรษที่ 20
ถนนสหพันธรัฐรัสเซีย ยาวประมาณ มี 4 ช่องจราจร (2 ช่องจราจรต่อทิศทาง) ไปตามถนนสายหลักที่มีการจราจรแบบกึ่งกลางและอีกฝั่งของถนน มีจุดเริ่มต้นที่กลางเมือง จากทางแยกที่ถนนพระมุนีวงศ์ ไม่ไกลจากวัดพนม สามารถเข้าได้ทางอีกฝั่งของใจกลางเมืองที่ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ สิ้นสุดเส้นทางที่ทางหลวงหมายเลข 3 และมุ่งหน้าไปยังทางหลวงหมายเลข 4 ที่มุ่งหน้าไปยังพระสีหนุ
ทางยกระดับ 7 มกรา.
ทางยกระดับ 7 มกรา เป็นทางยกระดับที่ทอดข้ามถนนสหพันธรัฐรัสเซีย ข้ามถนนโยธาพลเขมรารักษ์ภูมินทร์ (ถนน 271) ที่พลุกพล่าน การก่อสร้างทางยกระดับความยาว 345 เมตร เริ่มต้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 และแล้วเสร็จในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 โดยมีค่าใช้จ่ายรวม 8.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทางยกระดับ 7 มกราเป็นทางยกระดับสายที่สองที่สร้างขึ้นในกรุงพนมเปญ
ทางหลวงแห่งชาติ.
ถนนสายสหพันธรัฐรัสเซียเชื่อมต่อทางหลวงหมายเลข 1 (ถนนพระมุนีวงศ์) และทางหลวงหมายเลข 4 โดยตรง
ซูซะฮ์

ซูซะฮ์ (-) เป็นนครในประเทศตูนิเซีย ซึ่งเป็นเมืองหลักของเขตผู้ว่าการซูซะฮ์ ตั้งอยู่ทางใต้ราว 140 กิโลเมตร (87 ไมล์) จากเมืองหลวงของประเทศ กรุงตูนิส เมืองนี้มีประชากร 271,428 คน เมืองซูซะฮ์ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันออกของประเทศ ริมอ่าวฮัมมาเมต ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เศรษฐกิจของเมืองขึ้นอยู่กับอุปกรณ์การขนส่ง อาหารแปรรูป น้ำมันมะกอก สิ่งทอ และการท่องเที่ยว เมืองยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยซูซะฮ์
ไฮมาร์ส

ไฮมาร์ส (HIMARS) หรือชื่อเต็มคือ ระบบจรวดปืนใหญ่คล่องตัวสูง M142 (M142 High Mobility Artillery Rocket System) เป็นเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องซึ่งพัฒนาขึ้นในปลายทศวรรษที่ 1990 เพื่อใช้งานในกองทัพบกสหรัฐ นอกจากเป็นเครื่องยิงจรวด ไฮมาร์สยังสามารถใช้งานในบทบาทปืนใหญ่อัตตาจรได้อีกด้วย
ไฮมาร์สถูกติดตั้งบนกลุ่มรถบรรทุกทางยุทธวิธีขนาดห้าตันตามมาตรฐานของสหรัฐ ทำให้สามารถมีความคล่องตัวสูงทั้งทางถนนและทางลูกรัง ไฮมาร์สยังสามารถถูกขนส่งได้ด้วยเครื่องบินลำเลียงทางทหาร เช่น C-130 Hercules, C-17 Globemaster III และ C-5 Galaxy ทำให้สามารถส่งกำลังเข้าพื้นที่ปฏิบัติการในเวลาอันสั้น และเคลื่อนย้ายได้ทันทีหลังการยิง ลดความเสี่ยงจากการถูกโจมตีตอบโต้ 
ไฮมาร์สมีแท่นยิงจรวดหนึ่งแท่น สามารถบรรจุจรวด GMLRS จำนวน 6 ลูก หรือจรวด ATACMS จำนวน 1 ลูกขึ้นอยู่กับภารกิจ โดยจรวด GMLRS มีระยะยิงประมาณ 70–85 กิโลเมตร ขณะที่จรวด ATACMS มีระยะยิงไกลถึง 300 กิโลเมตร (และรุ่นใหม่อาจถึง 500 กิโลเมตร) จรวดถูกนำวิถีด้วย GPS และ Inertial Navigation ทำให้ไฮมาร์สกลายเป็นอาวุธที่สามารถทำลายเป้าหมายสำคัญ
ไฮมาร์สเคยถูกใช้งานจริงในสงครามหลายครั้ง ได้แก่ สงครามอิรัก (2005–2011), สงครามในอัฟกานิสถาน (2007–2021), สงครามกลางเมืองซีเรีย (2016–2018) และสงครามรัสเซีย-ยูเครน (2022-ปัจจุบัน)
บะอ์ละบักก์

บะอ์ละบักก์  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแม่น้ำอัลลีฏอนี ในประเทศเลบานอน มีระยะทางประมาณ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงเบรุต ในปี 1998 เมืองนี้มีประชากร 82,608 คน ประชากรส่วนใหญ่ประกอบด้วยชาวมุสลิมชีอะฮ์ รองลงมาคือ ชาวมุสลิมนิกายซุนนีและคริสเตียน ในปี 2017 ยังมีผู้ลี้ภัยชาวซีเรียจำนวนมากด้วย
บูโลญ-บีย็องกูร์

บูโลญ-บีย็องกูร์ (มักเรียกกันทั่วไปว่า บูโลญ เป็นเทศบาลที่มีความมั่งคั่งและมีชื่อเสียงในเขตชานเมืองทางตะวันตกของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากกรุงปารีสไปทางทิศตะวันตก จากใจกลางเมืองปารีส อยู่ในพื้นที่จังหวัดโอดแซน 
บูโลญ-บีย็องกูร์เป็นหนึ่งในเขตที่ร่ำรวยที่สุดในเขตปารีสและในฝรั่งเศส เดิมเคยเป็นแหล่งอุตสาหกรรมสำคัญ ซึ่งได้รับการปรับปรุงใหม่ให้กลายเป็นแหล่งบริการทางธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ และปัจจุบันเป็นที่ตั้งของบริษัทสื่อสารรายใหญ่ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในย่านธุรกิจกลางที่ชื่อ วาลเดอแซน (Val de Seine)
รัฐชายฝั่งทะเล

รัฐชายฝั่งทะเล  เป็นคำศัพท์ที่พบในกฎหมายทะเล แม้ว่าคำนี้จะถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในเอกสารทางกฎหมาย รวมถึงอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล (UNCLOS) แต่ก็ยังไม่มีคำจำกัดความที่ชัดเจน “แนวคิดหลัก” ของรัฐชายฝั่งทะเลคือการมีชายฝั่งที่ติดกับทะเลเปิด และการประกาศอธิปไตยหรืออำนาจศาลในพื้นที่ทะเลที่ติดกับชายฝั่งดังกล่าว ตัวอย่างของรัฐชายฝั่งทะเล ได้แก่ นอร์เวย์, แคนาดา, และชิลี เชอร์ชิลล์ระบุว่ามีรัฐชายฝั่งทะเลทั้งหมด 150 แห่ง (โดยพิจารณานิยามจากVirginia Commentary ที่ว่า “รัฐซึ่งวัดความกว้างของทะเลอาณาเขตจากแนวชายฝั่งหรือเส้นฐาน” ซึ่งเขาเห็นว่าเป็นนิยามที่ “แคบเกินไป”)
ผลประโยชน์ของรัฐชายฝั่งทะเลอาจขัดแย้งกับรัฐชาติมหาสมุทร (รัฐที่พึ่งพาเส้นทางการค้าทางทะเลเป็นอย่างมาก) ตัวอย่างเช่น ในประเด็นมลพิษทางทะเล รัฐชายฝั่งทะเลมักต้องการปกป้องชายฝั่งและน่านน้ำของตน ขณะที่รัฐชาติมหาสมุทรกังวลว่ากฎระเบียบป้องกันเหล่านี้จะเป็นอุปสรรคต่อเสรีภาพในการเดินเรือ หลายประเทศมีทั้งผลประโยชน์ในฐานะรัฐชายฝั่งทะเลและชาติมหาสมุทร ดังนั้น กลุ่มรัฐชายฝั่งทะเลและกลุ่มชาติมหาสมุทรจึงมีความทับซ้อนกันอย่างมาก
รัฐชายฝั่งทะเลมีเขตอำนาจศาลเหนือพื้นที่ทะเลต่าง ๆ ได้แก่ น่านน้ำภายใน ทะเลอาณาเขตซึ่งรวมถึงช่องแคบนานาชาติ (จำกัดโดยหลักการการผ่านทางอย่างต่อเนื่อง), น่านน้ำหมู่เกาะ, เขตต่อเนื่อง, เขตเศรษฐกิจจำเพาะ และไหล่ทวีป อำนาจศาลของรัฐเหล่านี้ครอบคลุมตามแต่ละพื้นที่ ได้แก่ การเดินเรือ, การประมง, การขุดแร่จากพื้นทะเล, ภาษีและศุลกากร, การตรวจคนเข้าเมือง, การวิจัย (รวมถึงโบราณคดี) และการคุ้มครองสิ่งแวดล้อม นอกจากนี้ยังครอบคลุมถึงเรือและอากาศยานที่บินผ่าน รวมถึงผู้โดยสารบนพาหนะดังกล่าว โครงสร้างที่สร้างขึ้นในทะเล และผู้ที่อาศัยอยู่ในโครงสร้างเหล่านั้นด้วย
บอร์เรเซน แม้จะยอมรับว่า UNCLOS ใช้คำว่า "รัฐชายฝั่งทะเล" สำหรับรัฐใด ๆ ที่มีทะเลอาณาเขต แต่เขาเสนอให้จำกัดขอบเขตของคำนี้โดยไม่นับรวมรัฐที่มีกองทัพเรือที่มีขีดความสามารถระดับโลก หรือที่เรียกว่า "อำนาจทางทะเล"
ชาติทางทะเล

ชาติทางทะเล  คือรัฐใด ๆ ที่มีพรมแดนติดทะเลและพึ่งพาทะเลในการดำเนินกิจกรรมของรัฐเป็นส่วนใหญ่ เช่น การพาณิชย์และการขนส่ง, สงคราม, การกำหนดอาณาเขตทางทะเล หรือกิจกรรมทางทะเลใด ๆ ก็ตาม (หมายถึงกิจกรรมที่ใช้ทะเลในการส่งผ่านหรือสร้างผลลัพธ์บางประการ)
ในอดีต คำนี้เคยใช้เพื่ออ้างถึงรัฐทะเลาธิปไตย (thalassocracy) เช่น คาร์เธจ และฟินิเชีย แต่ในช่วงยุคกลาง คำนี้เริ่มถูกใช้กับสาธารณรัฐทางทะเลมากขึ้น ได้แก่ เวนิส, ปิซา, เจนัว, อามัลฟี, เกเอตา, อันโคนา และราคูซา
ผลประโยชน์ของชาติทางทะเลในยุคปัจจุบันอาจขัดแย้งกับรัฐชายฝั่งทะเลที่ไม่ได้พึ่งพาเส้นทางการค้าทางทะเลอย่างมีนัยสำคัญ ตัวอย่างเช่น ในประเด็นมลพิษทางทะเล รัฐชายฝั่งทะเลต้องการปกป้องชายฝั่งและน่านน้ำของตน ขณะที่ชาติมหาสมุทรกังวลว่ากฎระเบียบด้านการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมจะจำกัดเสรีภาพในการเดินเรือ ประเทศจำนวนมากมีผลประโยชน์ทั้งในฐานะรัฐชายฝั่งทะเลและชาติมหาสมุทร ดังนั้น กลุ่มของรัฐชายฝั่งทะเลและกลุ่มของชาติมหาสมุทรจึงทับซ้อนกันอย่างมาก
ถนนสมเด็จเดโชฮุนเซน

ถนนสมเด็จเดโชฮุนเซน หรือ สมเด็จเดโชฮุนเซนบูเลอวาร์ด  เรียกอีกอย่างว่า ถนน 271 เป็นบูเลอวาร์ดและถนนนอกเมืองสายหลักในกรุงพนมเปญ เมืองหลวงของประเทศกัมพูชา ตั้งชื่อตาม ฮุน เซน อดีตนายกรัฐมนตรี เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2560 
เส้นทาง.
ถนนสมเด็จเตโชฮุนเซนเริ่มต้นที่ชานเมืองทางใต้ของเมืองหลวงที่ทางแยกของ ถนน 271 และถนนพระมุนีวงศ์ ถนนสายนี้มีความสำคัญเนื่องจากทอดยาวไปทางใต้ผ่านพื้นที่ชุ่มน้ำของทะเลสาบ"บึงตุมปุน" " (') " และทะเลสาบ"บึงเจิงเอก" " (') " และทำหน้าที่เป็นทางเลี่ยงเมืองไปยังเทศบาลตาเขมา ถนนสายนี้จะสิ้นสุดที่ทางหลวงหมายเลข 2 (NH2) บนพรมแดนกับจังหวัดกันดาล รวมระทาง 
ถนนสมเด็จเตโชฮุนเซนมีความกว้างรวม ประกอบด้วยถนนขนาด 8 ช่องจราจร (ทิศทางละ 4 ช่องจราจร) พร้อมไหล่ทางความกว้าง สร้างโดย ฮุน เซน เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2554 และใช้เวลา 6 ปี ด้วยต้นทุน 76 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถนนสายนี้ถือเป็นถนนที่กว้างที่สุดที่เปิดใช้งานในพนมเปญ และสร้างขึ้นเพื่อบรรเทาการจราจรบนทางหลวงหมายเลข 2 (NH2) ที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งในช่วงแรกได้รวมเข้ากับโครงสร้างเมืองของมหานคร
ทางวิ่งฉุกเฉินเครื่องบิน.
ฮุน เซน ได้ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องไปศึกษาไว้ว่าถนนเส้นดังกล่าวมีศักยภาพในการเป็นทางวิ่งฉุกเฉินสำหรับอากาศยานของกองทัพ และเครื่องบินโดยสารหรือไม่ในวันประกอบพิธีเปิด เนื่องจากเส้นทางมีความกว้างมาก แต่ได้รับการโต้แย้งจากผู้เชี่ยวชาญว่าในทางปฏิบัติหากเปิดใช้งานเส้นทางนี้ บนถนนจะเต็มไปด้วยรถยนต์ซึ่งเป็นอุปสรรค์ต่อการลงจอด รวมถึงการเคลียร์ถนนสำหรับลงจอดอย่างสมบูรณ์อาจจะใช้เวลานานถึง 1-2 ชั่วโมง ซึ่งอากาศยานที่ต้องร่อนลงฉุกเฉินไม่มีเวลามากขนาดนั้น
เจเนอรัล อิเล็กทริก จีอีเอนเอ็กซ์

เจเนอรัล อิเล็กทริก จีอีเอนเอ็กซ์ (GEnx) หรือ (เจเนอรัล อิเล็กทริก เน็กซ์เจเนอเรชัน) เป็นเครื่องยนต์ไอพ่นเทอร์โบแฟนชนิดบายพาสสูง แบบแกนไหลตาม ที่มีโรเตอร์คู่ ซึ่งมีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ผลิตโดยบริษัท จีอี แอโรสเปซ สำหรับใช้กับเครื่องบิน โบอิง 747-8 และ โบอิง 787 เครื่องยนต์ GEnx เข้ามาแทนที่รุ่น CF6 ในสายผลิตภัณฑ์ของ เจเนอรัล อิเล็กทริก
การพัฒนา.
ในปี พ.ศ. 2547 เครื่องยนต์ GEnx และ Rolls-Royce Trent 1000 ได้รับการคัดเลือกโดยบริษัท โบอิง ภายหลังการเปรียบเทียบแข่งขันระหว่างผู้ผลิตเครื่องยนต์รายใหญ่ 3 ราย เครื่องยนต์ GEnx ได้นำเทคโนโลยีบางส่วนจากเครื่องยนต์ จีอี90 มาใช้ รวมถึงใบพัดพัดลมแบบคอมโพสิตที่ออกแบบให้โค้ง คอมเพรสเซอร์แรงดันสูง 10-สเตจ ที่เคยใช้ในรุ่นก่อนหน้า นอกจากนี้โครงครอบพัดลมของ GEnx ยังใช้วัสดุคอมโพสิต ซึ่งเป็นการต่อยอดเทคโนโลยีที่ทันสมัยในการลดน้ำหนักและเพิ่มความแข็งแรง
คาดว่าเครื่องยนต์จะมีแรงขับระหว่าง 53,000 ถึง 75,000 ปอนด์ หรือ 240 - 330 กิโลนิวตัน การทดสอบครั้งแรกเริ่มในปี พ.ศ. 2549 กำหนดเข้าสู่การใช้งานเดิมวางแผนไว้ปี พ.ศ. 2551 แต่ล่าช้าตามกำหนดการส่งมอบของโบอิง 787 โบอิงคาดการณ์ว่า GEnx จะประหยัดเชื้อเพลิงได้ถึง 20% และเงียบกว่าเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนที่มีใช้งานอยู่ในปัจจุบันอย่างมีนัยสำคัญ
การออกแบบ.
GEnx เป็นเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนรุ่นใหม่ที่ถูกพัฒนาต่อยอดจากรุ่น GE90 โดยเน้นประสิทธิภาพเชิงพลังงาน น้ำหนักเบา เสียงรบกวนต่ำ และต้นทุนการบำรุงรักษาที่ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ สำหรับโบอิง 787 ใช้พัดลมขนาด 111.1 นิ้ว (282 ซม.) ขณะที่ในโบอิง 747-8 จะใช้พัดลมขนาดเล็กลงคือ 104.7 นิ้ว (266 ซม.) ทั้งนี้เพื่อให้เหมาะสมกับขนาดและการติดตั้งในตัวเครื่องบินแต่ละแบบเพื่อช่วยลดน้ำหนัก เครื่องยนต์รุ่นนี้ใช้ใบพัดพัดลมคอมโพสิตจำนวน 18 ใบ โครงพัดลมผลิตจากวัสดุคอมโพสิต ใบกังหันแรงดันต่ำขั้นที่ 6 และ 7 ผลิตจากไทเทเนียมอลูมิไนด์ ซึ่งมีน้ำหนักเบาและทนความร้อนได้สูง
ด้านประสิทธิภาพเชื้อเพลิงดีกว่ารุ่น CF6 ถึง 15% ซึ่งมาจากปัจจัยสำคัญ คือ อัตราส่วนบายพาส (Bypass Ratio) สูงถึง 9.0:1 อัตราส่วนความดันรวม (Overall Pressure Ratio) สูงถึง 58.1:1 ใช้คอมเพรสเซอร์แรงดันสูงแบบ 10 สเตจ และใบพัดพัดลมที่ใหญ่ขึ้นและมีรูปทรงอากาศพลศาสตร์ดีขึ้น ทำให้เสียงรบกวนลดลง
เครื่องยนต์ได้รับการออกแบบให้มีอายุใช้งานเมื่อติดตั้งอยู่บนปีกได้นานขึ้น 20% (on-wing life) โดยใช้ชิ้นส่วนน้อยลงกว่าเครื่องยนต์รุ่นเดิมถึง 30% ส่งผลให้ค่าบำรุงรักษาลดลงใช้การออกแบบแบบ contra-rotating architecture (เพลาหมุนสวนทางกัน) ช่วยลดแรงเฉื่อยและเพิ่มประสิทธิภาพการถ่ายเทพลังงาน
เครื่องยนต์นี้ใช้ Lean TAPS combustor ซึ่งช่วยลดการปล่อยก๊าซมลพิษ NOx พร้อมทั้งควบคุมแรงดันตกคร่อมและแรงย้อนกลับได้ดีเยี่ยม นอกจากนี้ยังมีนวัตกรรมเพิ่มเติม เช่น ขอบนำของใบพัดทำจากโลหะผสมเหล็ก เพื่อเพิ่มความแข็งแรงโครงพัดลมแบบคอมโพสิตช่วยลดการขยายตัวจากความร้อน และคอมเพรสเซอร์แรงดันสูงที่มีอัตราส่วนแรงอัด 23:1 ดัดแปลงจาก GE90-94B
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ถนนเปรียะฮ์ตรอซ็อกผแอม

ถนนเปรียะฮ์ตรอซ็อกผแอม ("วิถีพฺระตฺรสกแผฺอม") เรียกอีกอย่างว่า ถนน 63 เป็นถนนเขตเมืองในกรุงพนมเปญ เมืองหลวงของประเทศกัมพูชา ตั้งชื่อตาม พระเจ้าแตงหวาน (พระบาทตรอซ็อกผแอม) 
ประวัติ.
ถนนเปรียะฮ์ตรอซ็อกผแอม เคยได้รับการซ่อมแซมในปี พ.ศ. 2556 ด้วยการวางระบบระบายน้ำให้กับถนนโดยได้รับเงินสนับสนุนจากองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (ไจกา) หลังจากนั้นได้เกิดปัญหาการซ่อมแซมเนื่องจากไม่มีหน่วยงานรับผิดชอบในการซ่อมแซมคืนผิวจราจร
เส้นทาง.
ถนนเปรียะฮ์ตรอซ็อกผแอม เป็นถนนเดินรถทางเดียวเริ่มต้นจากทิศทิศใต้ จากถนน 466 ขึ้นมาทางทิศเหนือ ผ่านถนนเหมาเจ๋อตง, ถนนพระสีหนุ ถนนสมเด็จปาน และสิ้นสุดบริเวณตลาดกลาง รวมระยะทางประมาณ
รายชื่อรางวัลและเกียรติยศของเลโอนิด เบรจเนฟ

รายการต่อไปนี้คือรายชื่อรางวัลและเครื่องอิสริยาภรณ์ทั้งหมดของเลโอนิด เบรจเนฟ นักการเมืองและรัฐบุรุษชาวโซเวียต โดยแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภท ได้แก่ ในประเทศและต่างประเทศ
ในประเทศ.
การที่เบรจเนฟได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชัยนั้นก่อให้เกิดข้อถกเถียง เครื่องอิสริยาภรณ์นี้จำกัดเฉพาะผู้บัญชาการที่มียศสูงเท่านั้นที่สามารถเปลี่ยนแปลงแนวทางของสงครามได้สำเร็จเพื่อประโยชน์ของกองทัพแดงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เบรจเนฟเป็นเจ้าหน้าที่การเมืองหนุ่มในช่วงสงครามที่สามารถเลื่อนยศเป็นพลโทได้ แต่ไม่ได้มีความรับผิดชอบใกล้เคียงกับผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์คนอื่น ๆ เขาได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์นี้หลังจากดำรงตำแหน่งผู้นำเท่านั้น จึงสามารถมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ให้กับตัวเองได้ในที่สุด ข้อถกเถียงดังกล่าวทำให้เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชัยถูกเรียกคืนในปี 1989
พลเมืองกิตติมศักดิ์.
สภาเมืองเคียฟได้เพิกถอนตำแหน่ง (ที่ได้รับในปี 1982) "พลเมืองกิตติมศักดิ์แห่งเคียฟ" จากเบรจเนฟเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2023 สภาเมืองดนีปรอ (ดนีปรอแปตร็อวสก์เปลี่ยนชื่อเป็นดนีปรอในปัจจุบันในปี 2016) ได้เพิกถอนตำแหน่ง (ที่ได้รับในปี 1979) "พลเมืองกิตติมศักดิ์แห่งดนีปรอแปตร็อวสก์/ดนีปรอ" จากเบรจเนฟเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2023 ทั้งคู่ระบุว่าพวกเขาทำเช่นนั้นตามกฎหมายขจัดคอมมิวนิสต์ของยูเครน
การป้องกันภัยอาวุธปล่อย

การป้องกันภัยอาวุธปล่อย  คือระบบอาวุธหรือเทคโนโลยีที่ใช้ตรวจจับ ติดตาม สกัดกั้น และทำลายมิสไซล์ที่กำลังเข้ามาโจมตี ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงสงครามเย็นเพื่อป้องกันภัยขีปนาวุธข้ามทวีปติดหัวรบนิวเคลียร์ แต่ปัจจุบันมีการนำไปใช้ป้องกันภัยอาวุธปล่อยที่ไม่ติดหัวรบนิวเคลียร์
ในปัจจุบัน ประเทศที่พัฒนาระบบป้องกันทางอากาศดังกล่าว ได้แก่ จีน, ฝรั่งเศส, อินเดีย, อิหร่าน, อิสราเอล, อิตาลี, รัสเซีย, ไต้หวัน, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ
ประเภท/ระยะของมิสไซล์ที่จะถูกสกัดกั้น.
ประเภทหรือระยะของมิสไซล์ที่จะถูกสกัดกั้นแบ่งออกเป็น 3 ระดับได้แก่ ยุทธศาสตร์ (Strategic), ยุทธบริเวณ (Theater) และยุทธวิธี (Tactical) โดยแต่ละประเภทมีข้อกำหนดเฉพาะสำหรับการสกัด ระบบป้องกันภัยที่สามารถสกัดกั้นมิสไซล์ประเภทหนึ่งได้ มักไม่สามารถสกัดกั้นมิสไซล์อีกประเภทได้เสมอไป อย่างไรก็ตาม บางระบบอาจมีความสามารถซ้อนทับกันระหว่างบางประเภท
ชุบรออัลค็อยมะฮ์

ชุบรออัลค็อยมะฮ์ (,) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศอียิปต์ รองจากไคโร กีซา และอะเล็กซานเดรีย ตั้งอยู่ในเขตผู้ว่าการอัลก็อลยูบียะฮ์ บริเวณแนวชายแดนด้านเหนือของเขตผู้ว่าการไคโร เป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครไคโร
ในช่วงศตวรรษที่ 20 พื้นที่ดังกล่าวเป็นที่อยู่อาศัยของคนงานและครอบครัวเป็นหลัก เนื่องจากเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญ
อัลลาษิกียะฮ์

อัลลาษิกียะฮ์ (- ,) เป็นเมืองท่าหลักของประเทศซีเรีย และเมืองหลักของเขตผู้ว่าการอัลลาษิกียะฮ์ ที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน นอกจากจะเป็นท่าเรือแล้ว เมืองแห่งนี้ยังเป็นศูนย์กลางการผลิตที่สำคัญของเมืองเกษตรและหมู่บ้านโดยรอบอีกด้วย จากการประมาณการในปี 2023 ประชากรของเมืองนี้คือ 709,000 คน ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างมากเนื่องจาก สงครามกลางเมืองซีเรียที่กำลังดำเนินอยู่ ซึ่งส่งผลให้ ผู้คนที่ต้องพลัดถิ่นภายในประเทศจากพื้นที่ที่กลุ่มกบฏยึดครองต้องหลั่งไหลเข้ามา ถือเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศซีเรีย รองจากอะเลปโป ดามัสกัส ฮอมส์ และฮะมาฮ์
กระทรวงกิจการนารี

กระทรวงกิจการนารี  เป็นกระทรวงของรัฐบาลที่รับผิดชอบกิจการสตรีในประเทศกัมพูชา ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2536 ในชื่อ กระทรวงกิจการนารีและทหารผ่านศึก  โดยมี ดร. อิง คันธะ ภาวี ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการสรีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547
หน่วยงานในสังกัด.
กระทรวงกิจการนารี ประกอบด้วยหน่วยงานในสังกัด ดังนี้
กระทรวงสาธารณะการและคมนาคม

กระทรวงสาธารณะการและคมนาคม  เป็นกระทรวงของรัฐบาลที่รับผิดชอบการโยธาสาธารณะและการขนส่งในประเทศกัมพูชา กระทรวงนี้มีหน้าที่ "สร้าง บำรุงรักษา และจัดการโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งทั้งหมด เช่น ถนน, สะพาน, ท่าเรือ, ทางรถไฟ, ทางน้ำ และอาคาร" ในประเทศ สำนักงานกระทรวงตั้งอยู่ในพนมเปญ
หน่วยงานในสังกัด.
กระทรวงสาธารณะการและคมนาคม ประกอบด้วยหน่วยงานภายใน ดังนี้
ฟิลิปปา แลงลีย์

ฟิลิปปา เจย์น แลงลีย์ #เปลี่ยนทาง (เกิด 29 มิถุนายน ค.ศ. 1962) เป็นนักเขียนชาวบริติช ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ และนักปฏิเสธพระเกียรติศักดิ์อันเสื่อมทรามหลังสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ที่เป็นที่รู้จักจากบทบาทของเธอในการค้นพบและการขุดหลุมฝังพระศพของพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ใน ค.ศ. 2012 ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการ "ลุกกิงฟอร์ริชาร์ด" ซึ่งทำให้เธอได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ MBE แลงลีย์เขียนหนังสือและปรากฏตัวในสารคดีความยาวเท่าภาพยนตร์เกี่ยวกับการค้นหาพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 บทบาทการค้นหาของเธอยังปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง "กษัตริย์ที่สาบสูญ" ใน ค.ศ. 2022 อีกด้วย
ชีวิตช่วงต้น.
แลงลีย์เกิดที่บริติชเคนยาและตอนสองขวบเธอย้ายไปกับพ่อแม่ที่แบล็กเวลล์ ในดาร์ลิงตัน ประเทศอังกฤษ ที่ดาร์ลิงตัน เธอเข้าเรียนใน Hummersknott School และ Queen Elizabeth Sixth Form College และเริ่มต้นอาชีพในด้านการตลาด และในที่สุดก็มาตั้งรกรากที่เอดินบะระ
ชีวิตส่วนตัว.
ก่อนการค้นพบพระศพฯ แพทย์ได้วินิจฉัยแลงลีย์ว่ามีอาการล้าเรื้อรัง ซึ่งหมายความว่าเธอต้องใช้เวลาหลายวันในการสะสมการนอน ก่อนที่จะเดินทางไปเมืองเลสเตอร์เพื่อสืบหาสถานที่เก็บพระศพของริชาร์ดที่ 3 
เธอสมรสกับจอห์น แลงลีย์ แต่ภายหลังแยกทางกัน ทั้งคู่มีลูกชายสองคน ใน ค.ศ. 2022 สตีฟ คูแกน ผู้รับบทเป็นจอห์น แลงลีย์ใน "กษัตริย์ที่สาบสูญ" กล่าวว่า "... ทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่น่าสนใจมากเพราะทั้งสองไม่ได้แต่งงานกันแล้ว แต่ทั้งสองยังคงรักกันและยังคงอยู่ในชีวิตของกันและกัน" และ "ผมไม่เคยเห็นความสัมพันธ์เช่นนั้นปรากฏบนหน้าจอมาก่อนเลย ... และผมต้องการแสดงให้เห็นแบบนั้น"
กระทรวงการจัดการที่ดิน การผังเมือง และการก่อสร้าง

กระทรวงการจัดการที่ดิน การผังเมือง และการก่อสร้าง  เป็นกระทรวงของรัฐบาลกัมพูชา กระทรวงนี้มีหน้าที่รับผิดชอบในการควบคุมการใช้ที่ดิน, การผังเมือง, โครงการก่อสร้าง และการแก้ไขข้อขัดแย้งในการใช้ที่ดิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการจัดการที่ดิน การผังเมือง และการก่อสร้างคนปัจจุบันคือ เซย์ ซัม อัล และสำนักงานของกระทรวงตั้งอยู่ในกรุงพนมเปญ ในปี พ.ศ. 2555 กระทรวงได้ออกใบอนุญาตให้กับโครงการก่อสร้าง 1,694 โครงการ ซึ่งลดลงร้อยละ 20 จาก 2,125 โครงการในปีก่อนหน้า แต่มีมูลค่าที่สูงกว่า 
การแย่งชิงที่ดิน การให้สัมปทานที่ผิดกฎหมาย และการทุจริต.
ในปี พ.ศ. 2550-2551 รัฐบาลกัมพูชาเป็นผู้รับผิดชอบในการขายพื้นที่ดินทั้งหมดร้อยละ 45 ในกัมพูชาให้กับนักลงทุนต่างชาติเป็นหลัก ส่วนหนึ่งของสัมปทานเหล่านี้คือการคุ้มครองสัตว์ป่าหรือแม้แต่อุทยานแห่งชาติ (เช่น อุทยานแห่งชาติโบตุมซาโกร์) และสัมปทานที่ดินเพื่อเศรษฐกิจ (ELC) ส่วนใหญ่ได้รับการออกโดยละเมิดกฎหมายที่ดินปี พ.ศ. 2544 ของกัมพูชาและพระราชกฤษฎีกาย่อยว่าด้วย ELC ผู้สังเกตการณ์มองว่าการขายที่ดินเป็นผลจากการแย่งชิงที่ดินและการทุจริตภายในระบบตุลาการ กระทรวง และระบบราชการของกัมพูชา การขายที่ดินอาจคุกคามชาวกัมพูชาโดยตรงมากกว่า 150,000 คนด้วยการขับไล่ และส่งผลกระทบต่อผู้คนมากกว่า 400,000 คน ประชาชนหลายพันคนตกเป็นเหยื่อของการขับไล่โดยบังคับ ทำให้เกิดความไม่สงบร้ายแรงทั่วประเทศ
หน่วยงานในสังกัด.
กระทรวงการจัดการที่ดิน การผังเมือง และการก่อสร้าง ประกอบด้วยหน่วยงานในสังกัด ดังนี้
Ornithurae

Ornithurae (หมายถึง "หางนก" ในภาษากรีกโบราณ) เป็นเคลดที่รวมนกสมัยใหม่และญาติใกล้ชิดสุดอย่าง ichthyornithines และ hesperornithines เคลดนี้ได้รับการนิยามใน "PhyloCode" โดย Juan Benito และคณะฯ ใน ค.ศ. 2022 เป็น "เคลดที่เล็กที่สุดที่มี "Ichthyornis dispar", "Hesperornis regalis" และ "Vultur gryphus""
การจัดอันดับ.
Ernst Haeckel บัญญัติชื่อนี้ใน ค.ศ. 1866 และรวมในกลุ่ม "นกแท้" ทั้งหมดที่มี "ลักษณะหางตามสัณฐานวิทยาของนกที่มีอยู่ทั้งหมด" (แปลโดย Jacques Gauthier) สิ่งนี้แยกกลุ่มนี้จาก "Archaeopteryx" ที่ Haeckel จัดให้อยู่ในกลุ่มใหม่ชื่อ Sauriurae กล่าวสั้น ๆ คือ นกสมัยใหม่มีหางสั้นแบบ pygostyle ที่เชื่อมติดกัน ส่วน "Archaeopteryx" ยังคงลักษณะหางยาวของไดโนเสาร์เทอโรพอดที่ไม่ใช่นก
ในตอนแรก Gadow เสนอ Neornithes เป็นคำแทนที่สำหรับ Ornithurae ใน ค.ศ. 1892 ถึง 1893 ดังนั้น ทั้ง Gauthier และ de Queiroz จัดให้ Neornithes เป็นชื่อพ้องรอง (junior synonym) ของ Ornithurae แม้ว่านักวิทยาศาสตร์คนอื่น ๆ จำนวนมากจะใช้คำว่า Neornithes เพื่ออ้างถึงกลุ่มมงกุฎ (crown group) ที่จำกัดมากกว่ามาก ซึ่งประกอบเพียงเฉพาะนกสมัยใหม่ (ซึ่ง Gauthier ใช้ชื่อว่า Aves) ในทางกลับกัน นักวิจัยบางคนใช้คำว่า Ornithurae เพื่ออ้างถึงเคลดอิงโหนด (node-based clade) ที่จำกัดมากกว่า ซึ่งยึดโยงกับ "Hesperornis" และนกสมัยใหม่
ความสัมพันธ์.
แผนภาพวิวัฒนาการชาติพันธุ์ด้านล่างเป็นผลจากการวิเคราะห์ใน ค.ศ. 2017 โดย McLachlan และคณะฯ