pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
งอก๋ง

งอก๋ง (มีบทบาทในช่วงปี ค.ศ. 226-257) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า อู๋ กาง  เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าเสมียน (長史 "จ๋างฉื่อ") ของจูกัดเอี๋ยนขุนพลของรัฐวุยก๊ก เป็นผู้สืบเชื้อสายรุ่นที่ 16 ของอู๋ รุ่ย (吳芮) ขุนพลในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก
ประวัติ.
"ชื่อชัวซิน-ยฺหวี่" (世說新語) บันทึกว่าในปี ค.ศ. 226 มีชาวง่อก๊กกลุ่มหนึ่งขุดสุสานของอู๋ รุ่ย (吳芮) ผู้เป็นอ๋องแห่งเตียงสา (長沙王 "ฉางชาหวาง") เพื่อจะนำอิฐและกระเบื้องไปใช้สร้างศาลให้ซุนเกี๋ยนในอำเภอหลินเซียง (臨湘) ศพของอู๋ รุ่ยยังคงสภาพดีเหมือนเมื่อยังมีชีวิต และเสื้อผ้าก็ไม่เปื่อย ในปีถัดมา ชายคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มคนที่ร่วมขุดสุสานเห็นงอก๋งจึงพูดว่า "ท่านดูคล้ายอ๋องแห่งเตียวสาอู๋ รุ่ย แต่ร่างเล็กกว่าเล็กน้อย" งอก๋งได้ยินก็ตกใจพูดว่า "เป็นบรรพบุรุษของข้าเอง ท่านเห็นได้อย่างไร" คนผู้นั้นก็เล่าเรื่องเมื่อปีก่อนให้ฟัง งอก๋งจึงถามว่า "ท่านฝังศพกลับไปหรือไม่" คนผู้นั้นตอบว่า "ฝังทันทีเลย" นับตั้งแต่ปีที่อู๋ รุ่ยเสียชีวิตจนกระทั่งการขุดสุสานนั้นเป็นช่วงเวลาสี่ร้อยกว่าปี
ในปี ค.ศ. 257 จูกัดเอี๋ยนก่อกบฏที่อำเภอฉิวฉุน (壽春 "โช่วชุน"; อยู่บริเวณอำเภอโช่ว นครลู่อาน มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน) เพื่อต่อต้านสุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของรัฐวุยก๊ก จูกัดเอี๋ยนมอบหมายงอก๋งที่เป็นหัวหน้าเสมียนของตนให้พาจูกัดเจ้งบุตรชายไปรัฐง่อก๊กเพื่อขอให้ง่อก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊กมาช่วยสนับสนุนการก่อกบฏ โดยให้จูกัดเจ้งอยู่เป็นตัวประกันในง่อก๊ก
ในนิยาย"สามก๊ก".
งอก๋งปรากฏเป็นตัวละครในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง"สามก๊ก"ในศตวรรษที่ 14 ซึ่งเล่าเรื่องเหตุการณ์ก่อนและระหว่างยุคสามก๊ก ในตอนที่ 111 หลังจากงอก๋งขอความช่วยเหลือจากง่อก๊กได้สำเร็จแล้วก็กลับมาที่อำเภอฉิวฉุนเพื่อรายงานให้จูกัดเอี๋ยนทราบ
เมืองสุวรรณภูมิ

เมืองสุวรรณภูมิ เป็นหัวเมืองฝั่งขวาแม่น้ำโขงภายใต้ปริมณฑลแห่งอำนาจของอาณาจักรรัตนโกสินทร์ และได้รับการยกฐานะเป็นประเทศราชในบางช่วงเวลา ภายหลังถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลลาวกาวของสยาม
ประวัติศาสตร์.
เมืองสุวรรณภูมิ เดิมเรียกว่า "เมืองท่งศรีภูมิ" หรือนิยมเรียกทั่วไปว่า "เมืองศรีภูมิ" ตั้งอยู่ในบริเวณลุ่มน้ำเสียว เมื่อแรกก่อตั้งเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ โดยในปี พ.ศ. 2256 พระเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูรได้โปรดให้เจ้าแก้วมงคลนำไพร่พลมาตั้งรักษาการอยู่ที่บ้านทงเพื่อเป็นเมืองหน้าด่านของอาณาจักรล้านช้างจำปาสัก เมืองท่งศรีภูมิมีแม่น้ำชีเป็นเขตแดนด้านตะวันออก (เขตนครหลวงจำปาสัก) และแม่น้ำมูลเป็นเขตแดนด้านทิศใต้ กั้นระหว่างเขตเมืองนครราชสีมา (เมืองในเขตอาณาจักรอยุธยา) ด้านทิศเหนือชนแดนเขตอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ บริเวณเมืองผาขาว เมืองพันนา สนามหมากหญ้า (เขตรอยต่อจังหวัดอุดรธานี หนองบัวลำภู และขอนแก่นในปัจจุบัน) ภูเม็ง (เขตอำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น) ฝายพญานาค (รอยต่ออำเภอหนองเรือ และอำเภอบ้านฝาง จังหวัดขอนแก่นในปัจจุบัน) 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2308 ได้เกิดความขัดแย้งในการสืบต่ออำนาจเจ้าเมืองท่งศรีภูมิ เป็นเหตุให้เมืองท่งศรีภูมิได้เข้าอยู่ภายใต้อาณาเขตของอาณาจักรอยุธยา จนกระทั่งเสียกรุงครั้งที่สอง ในปี พ.ศ. 2310 เมืองท่งศรีภูมิได้เป็นอิสระ และรวมตัวอย่างหลวม ๆ กับชุมนุมเจ้าพิมาย ต่อมาในปี พ.ศ. 2311 สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงตีเมืองพิมายได้เป็นชุมนุมแรก เมืองท่งศรีภูมิจึงได้เข้าสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรธนบุรี
ในปี พ.ศ. 2315 เจ้าเซียง เจ้าเมืองท่งศรีภูมิลำดับที่ 4 ได้เสนอขอย้ายที่ตั้งศูนย์กลางเมืองท่งศรีภูมิไปด้านทิศตะวันตก บริเวณตำบลดงเท้าสาร และขอพระราชทานนามเมืองใหม่เป็น "เมืองสุวรรณภูมิ" นับแต่นั้น โดยมีฐานะเป็นเมืองประเทศราชของกรุงธนบุรี
ภายหลัง พ.ศ. 2325 หลังการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ เมืองสุวรรณภูมิได้อยู่ในอาณาเขตของอาณาจักรรัตนโกสินทร์ โดยมีฐานะเป็นเมืองประเทศราชในปี พ.ศ. 2335 โดยมีชื่อเมืองเต็มว่า "สุวรรณภูมิราชบุรินทร์" หรือเขียนเป็น "สุวรรณภูมิราชบุรี" หรือ "สุวรรณภูมิราชบุรีย์" พระยศเจ้าเมืองสุวรรณภูมิได้รับพระราชทินนามจากพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชว่า "รัตนวงษา" หรือ "รัตนวงศา" อันหมายถึง สายสกุลผู้สืบเชื้อสายจากเจ้าแก้วมงคล อันเป็นปฐมวงศ์เจ้าเมืองท่งศรีภูมิ โดยเป็นหนึ่งในสายพระบรมวงศานุวงศ์ของพระมหากษัตริย์อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2435 มีการปฏิรูปการปกครองในระบบมณฑลเทศาภิบาล เมืองสุวรรณภูมิคงฐานะเป็นเมืองชั้นเอก โดยมีเมืองชั้นโท ตรี และจัตวา ภายใต้การปกครองจำนวน 5 เมือง ได้แก่ เมืองสุวรรณภูมิ เมืองพยัคฆภูมิพิสัย (หรืออำเภอพยัคฆภูมิพิสัย), เมืองพนมไพรแดนมฤค (หรืออำเภอพนมไพร), เมืองเกษตรวิสัย (หรืออำเภอเกษตรวิสัย) และเมืองจุตรพักตร์พิมาน (หรืออำเภอจตุรพักตรพิมาน) ซึ่งเมืองทั้งหมดล้วนแยกออกมาจากเมืองสุวรรณภูมิ และมีเจ้าเมืองที่เป็นทายาทของเจ้าแก้วมงคลทั้งสิ้น
ปี พ.ศ. 2442 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสรรพสิทธิประสงค์ ข้าหลวงใหญ่ต่างพระองค์สำเร็จราชการมณฑลลาวกาวทรงให้ยกเลิกตำแหน่งเจ้าเมืองในระบบอาญาสี่ และแทนที่ด้วยตำแหน่งผู้ว่าราชการเมือง
การปกครอง.
เมืองสุวรรณภูมิได้แบ่งอาณาเขตออกให้ทายาทของเจ้าแก้วมงคลได้ปกครองหลายเมือง ดังนี้
Estola annulicornis

Estola annulicornis เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Fisher ใน ค.ศ. 1942 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากสาธารณรัฐโดมินิกัน
บอลอแชฮร์ (เทศมณฑลแจฮ์โรม)

บอลอแชฮร์  เป็นหมู่บ้านในตำบลแฆฟร์ อำเภอแฆฟร์ เทศมณฑลแจฮ์โรม จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 680 คนใน 177 ครัวเรือน
บอลอแชฮร์ (เทศมณฑลรูดอน)

บอลอแชฮร์  เป็นนครและเมืองหลักในอำเภอแจฆีน เทศมณฑลรูดอน จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน และยังเป็นเมืองศูนย์กลางของตำบลแจฆีเนโชมอลี
ประชากร.
ตอนที่นครนี้ยังเป็นหมู่บ้านแจฆีนในตำบลแจฆีเนโชมอลี ประชากรจากสำมะโนแห่งชาติ พ.ศ. 2549 มี 491 คนใน 105 ครัวเรือน เมื่อหมู่บ้านนั้นมีชื่อว่าบอลอแชฮร์ สำมะโน พ.ศ. 2554 ระบุประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 939 คนใน 231 ครัวเรือน สำมะโนใน พ.ศ. 2559 ระบุประชากรหมู่บ้านที่ 1,277 คนใน 336 ครัวเรือน
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2017 หมู่บ้านบอลอแชฮร์ถูกเลื่อนสถานะเป็นนคร
แอสโตรเลบ

แอสโตรเลบ (กรีก: ;) เป็นอุปกรณ์ทางดาราศาสตร์ซึ่งมีมาตั้งแต่ยุคโบราณ ทำหน้าที่เป็นแผนที่ดาวและแบบจำลองทางกายภาพของวัตถุท้องฟ้าที่สามารถมองเห็นได้ แอสโตรเลบมีการใช้งานในฐานะเครื่องวัดมุมยก (inclinometer) อย่างละเอียดและเครื่องมือคำนวณแบบแอนะล็อกที่สามารถแก้ปัญหาปัญหาทางดาราศาสตร์ได้หลายหลายประเภท แอสโตรเลบรูปแบบที่เรียบง่ายที่สุดเป็นแผ่นโลหะที่มีแบบรูปของเส้นลวด รอยตัด และรูพรุน ซึ่งทำให้ผู้ใช้สามารถคำนวณตำแหน่งทางดาราศาสตร์ได้อย่างแม่นยำ แอสโตรเลบสามารถใช้วัดระดับความสูงเชิงมุมของวัตถุท้องฟ้าเหนือเส้นขอบฟ้าทั้งในเวลากลางวันและเวลากลางคืน สามารถใช้ระบุดาวฤกษ์หรือดาวเคราะห์ เพื่อกำหนดละติจูดในท้องถิ่นโดยให้เวลาท้องถิ่น (หรือในทางกลับกันคือกำหนดเวลาท้องถิ่นโดยให้ละติจูด) เพื่อสำรวจหรือเพื่อการสามเหลี่ยม (triangulation) แอสโตรเลบถูกใช้ในสมัยคลาสสิก, ยุคทองของอิสลาม, ยุคกลางของยุโรป และยุคแห่งการสำรวจด้วยความมุ่งหมายทั้งหมดนี้ 
แอสโตรเลบซึ่งเป็นต้นแบบของเครื่องวัดแดดหรือเซกซ์แทนต์ มีประสิทธิภาพในการกำหนดละติจูดบนพื้นดินหรือบนทะเลยามสงบ แม้ว่าจะมีความน่าเชื่อถือน้อยลงเมื่อใช้บนดาดฟ้าเรือในทะเลที่มีคลื่นลมแรง แต่ก็มีการพัฒนาแอสโตรเลบกะลาสี (mariner's astrolabe) เพื่อแก้ปัญหานี้
ตำบลโฮเซย์นอบอเดโกรูฮ์

โฮเซย์นอบอเดโกรูฮ์  เป็นตำบลในอำเภอรอเยน เทศมณฑลเคร์มอน จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน โดยมีหมู่บ้านโกรูฮ์เป็นเมืองหลัก
ประชากร.
จากสำมะโนแห่งชาติ พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 2,085 คนใน 541 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน พ.ศ. 2554 มีประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 3,274 คนใน 948 ครัวเรือน และสำมะโนล่าสุดใน พ.ศ. 2559 ตำบลนี้มีประชากร 2,588 คนใน 832 ครัวเรือน หมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดในบรรดา 67 หมู่บ้านคือโกรูฮ์ที่มีประชากร 580 คน
อะลี มาฮิร พาชา

อะลี มาฮิร พาชา (9 พฤศจิกายน 1882 – 25 สิงหาคม ค.ศ. 1960) เป็นบุคคลสำคัญทางการเมืองชาวอียิปต์ 
เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังใน ค.ศ. 1928 ถึง 1929 เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอียิปต์ในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1936 ถึง 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1936 สมัยที่สองในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1939 ถึง 28 มิถุนายน ค.ศ. 1940 สมัยที่สามในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1952 ถึง 2 มีนาคม ค.ศ. 1952 และสมัยที่สี่ในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1952 ถึง 7 กันยายน ค.ศ. 1952 การเป็นนายกรัฐมนตรีสมัยสุดท้ายสิ้นสุดลงเมื่อเขาถูกบังคับให้ลาออกจากการเป็นผู้คัดค้านการปฏิรูปที่ดินอียิปต์ที่ดำเนินการโดยสภาบัญชาการปฏิวัติในช่วงการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1952
ใน ค.ศ. 1942 พาชาถูกถอนออกจากตำแหน่งและถูกคุมขังตลอดช่วงที่เหลือของสงครามเนื่องจากความเห็นอกเห็นใจต่อประเทศเยอรมนี
ตำบลหนองโพธิ์ (อำเภอหนองหญ้าไซ)

หนองโพธิ์ เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลหนองโพธิ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
หนองโพธิ์ เดิมเป็นตำบลในเขตปกครองของอำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 ตำบลหนองโพธิ์จึงมีฐานะเป็นตำบลของอำเภอหนองหญ้าไซจนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลหนองโพธิ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลหนองโพธิ์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองโพธิ์ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองโพธิ์มี 14 หมู่บ้าน พื้นที่ 73.92 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,115 คน และ 1,924 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองโพธิ์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองโพธิ์
คอซีน

คอซีน  เป็นหมู่บ้านในตำบลโอโซมเดเลโจนูบี อำเภอกลาง เทศมณฑลแวร์แซฆอน จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน
ประชากร.
จากสำมะโนแห่งชาติ พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,917 คนใน 430 ครัวเรือน จากนั้นในสำมะโน ค.ศ. 2011 มีประชากรเพิ่มขึ้นถึง 2,178 คนใน 552 ครัวเรือน สำมะโน พ.ศ. 2559 ระบุประชากรหมู่บ้านที่ 2,780 คนใน 840 ครัวเรือน ถือเป็นหมู่บ้านที่มีประชารกมากที่สุดในตำบลนี้
มีอา มอตต์ลีย์

มีอา อาเมอร์ มอตต์ลีย์, #เปลี่ยนทาง (เกิดวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักการเมืองและทนายความชาวบาร์เบโดสที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีบาร์เบโดสคนที่ 8 ตั้งแต่ ค.ศ. 2018 และหัวหน้าพรรคแรงงานบาร์เบโดส (BLP) ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 ในตำแหน่งทั้งสองแต่ละอย่างนั้น มอตต์ลีย์เป็นสตรีคนแรกที่ได้ เธอยังเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศในระบบสาธารณรัฐนิยมหลังการเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญที่เธอเสนอแนะให้ยุบเลิกราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญของประเทศ
มอตต์ลีย์เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากเขตเลือกตั้งเซนต์ไมเคิลตะวันออกเฉียงเหนือตั้งแต่ ค.ศ. 1994 โดยใน ค.ศ. 1994 ถึง 2008 เธอดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายตำแหน่ง รวมถึงตำแหน่งอัยการสูงสุดบาร์เบโดส กลายเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับการแต่งตั้ง เธอยังเป็นสมาชิก Inter-American Dialogue
มอตต์ลีย์เคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายค้านสองครั้งในสภาผู้แทนราษฎรบาร์เบโดส ครั้งแรกใน ค.ศ. 2008 ถึง 2010 และอีกครั้งใน ค.ศ. 2013 ถึง 2018 โดยใน ค.ศ. 2018 พรรคที่มอตต์ลีย์เป็นหัวหน้าชนะการการเลือกตั้ง 24 พฤษภาคมอย่างถล่มทลายครั้งประวัติศาสตร์ด้วยการได้ที่นั่งในสภา 30 ที่นั่งทั้งหมด ทำให้เป็นพรรคแรกที่ทำสิ่งนี้ได้ นอกจากนี้ยังชนะคะแนนเสียงของผู้มีสิทธิเลือกตั้งถึงร้อยละ 72.8 ถือเป็นส่วนแบ่งคะแนนเสียงสูงสุดที่พรรคการเมืองหนึ่งเคยทำได้ในช่วงการเลือกตั้งทั่วไป
มอตต์ลีย์ได้ดำรงตำแหน่งสมัยที่สองในการเลือกตั้ง ค.ศ. 2022 ด้วยการกวาดที่นั่งทั้งหมด 30 ที่ในสภานิติบัญญัติ ซึ่งเธอเรียกเป็น การเลือกตั้งฉับพลัน เธอยังคงเป็นผู้นำประเทศเพศหญิงที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุด
เธอถูกมองเป็นผู้สมัครชั้นนำในการสืบทอดตำแหน่งเลขาธิการสหประชาชาติต่อจากอังตอนียู กูแตรึช
ตำบลแจงงาม

แจงงาม เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลแจงงาม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
แจงงาม เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 13 ของตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2516 ด้านเหนือของตำบลหนองหญ้าไซมีพื้นที่กว้างขวาง และมีพื้นที่กว่า 5 หมู่บ้าน ดังนั้นนายสวัสดิ์ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี จึงได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน ออกมาตั้งเป็นตำบลแจงงาม โดยอนุมัติจากนายวิทูร จักกะพาก ปลัดกระทรวงมหาดไทย
ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533
ปี พ.ศ. 2535 ร.อ. ศรีรัตน์ หริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ 10 หมู่บ้านของตำบลแจงงาม ได้แก่ หมู่ 1 บ้านหนองขาม, หมู่ 2 บ้านคัตฑูต, หมู่ 6 บ้านทุ่งแสม, หมู่ 8 บ้านห้วยน้ำจันทร์, หมู่ 12 บ้านหนองห้าง, หมู่ 13 บ้านทะเลเพลาะ, หมู่ 14 บ้านตรอกสะเดา, หมู่ 16 บ้านหนองแหน, หมู่ 17 บ้านหนองเสือเต้น และหมู่ 18 บ้านหนองกระทิง ออกมาตั้งเป็น ตำบลหนองขาม ซึ่งจัดตั้งพร้อมกับตำบลทัพหลวง 
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลแจงงามแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลแจงงามเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลแจงงาม ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลแจงงามมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 66.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,246 คน และ 1,720 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลแจงงามอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแจงงาม
ตำบลทัพหลวง (อำเภอหนองหญ้าไซ)

ทัพหลวง เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลทัพหลวง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ทัพหลวง เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 3 ของตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 บ้านทัพหลวงจึงมีฐานะเป็นหมู่บ้านของอำเภอหนองหญ้าไซ
ปี พ.ศ. 2535 ร.อ. ศรีรัตน์ หริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลหนองหญ้าไซ ได้แก่ หมู่ 3 บ้านทัพหลวง, หมู่ 4 บ้านทุ่งหนองแก้ว, หมู่ 6 บ้านหนองกระถิน, หมู่ 10 บ้านทัพตาแทน, หมู่ 12 บ้านหนองกระอิฐ, หมู่ 14 บ้านห้วยหลง, หมู่ 16 บ้านโค้งบ่อแร่, หมู่ 18 บ้านสระกลอย และหมู่ 19 บ้านทัพยายดาบ ออกมาตั้งเป็น ตำบลทัพหลวง เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของทางอำเภอ
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลทัพหลวงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลทัพหลวงเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลทัพหลวงหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลทัพหลวงมี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 66.06 ตารางกิโลเมตร ประชากร 8,736 คน และ 2,243 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลทัพหลวงอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลทัพหลวง
รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 67

งานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 67  เป็นพิธีมอบรางวัลทางด้านดนตรี เพื่อยกย่องผลงานบันทึกเสียง ผลงานประพันธ์ และศิลปินที่ดีที่สุดตั้งแต่วันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2023 ถึงวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2024 ตามที่สมาชิกของสถาบันบันทึกเสียง จัดขึ้นในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 ที่คริปโต.คอม อารีนา เมืองลอสแอนเจลิส ในปีที่ 22 นี้ พิธีมอบรางวัลจะถ่ายทอดสดทางซีบีเอสและสามารถสตรีมได้ทางพาราเมาต์+
บียอนเซ่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดถึง 11 รางวัล รองลงมาคือบิลลี ไอลิช, ชาร์ลี เอ็กซ์ซีเอ็กซ์, เคนดริก ลามาร์ และโพสต์ มาโลน ซึ่งได้เสนอชื่อเข้าชิงคนละ 7 รางวัล ด้วยการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งหมด 99 สาขาตลอดอาชีพของบียอนเซ่ เธอกลายเป็นศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดในประวัติศาสตร์รางวัลแกรมมี ทำลายสถิติเสมอกับเจย์-ซี สามีของเธอ นอกจากนี้ บียอนเซ่ยังได้เข้าร่วมกับลามาร์และจอน บาติส ในฐานะศิลปินที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดเป็นอันดับสามในคืนเดียว ขณะที่"คาวบอยคาร์เตอร์" (2024) ถือเป็นอัลบั้มของศิลปินหญิงที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของงาน
ตำบลหนองขาม (อำเภอหนองหญ้าไซ)

หนองขาม เป็นตำบลในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลหนองขาม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
หนองขาม เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 20 ของตำบลหนองหญ้าไซ อำเภอสามชุก ปี พ.ศ. 2516 ด้านเหนือของตำบลหนองหญ้าไซมีพื้นที่กว้างขวาง และมีพื้นที่กว่า 5 หมู่บ้าน ดังนั้นนายสวัสดิ์ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี จึงได้ประกาศแยกหมู่บ้าน รวมทั้งหมู่ 20 บ้านหนองขาม ออกมาตั้งเป็นตำบลแจงงาม 
ปี พ.ศ. 2526 นายจรินทร์ กาญจโนมัย ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ทิศตะวันตกของอำเภอสามชุก 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม เป็น กิ่งอำเภอหนองหญ้าไซ และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2533 
ปี พ.ศ. 2535 ร.อ. ศรีรัตน์ หริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ 10 หมู่บ้านของตำบลแจงงาม ได้แก่ หมู่ 1 บ้านหนองขาม, หมู่ 2 บ้านคัตฑูต, หมู่ 6 บ้านทุ่งแสม, หมู่ 8 บ้านห้วยน้ำจันทร์, หมู่ 12 บ้านหนองห้าง, หมู่ 13 บ้านทะเลเพลาะ, หมู่ 14 บ้านตรอกสะเดา, หมู่ 16 บ้านหนองแหน, หมู่ 17 บ้านหนองเสือเต้น และหมู่ 18 บ้านหนองกระทิง ออกมาตั้งเป็น ตำบลหนองขาม ซึ่งจัดตั้งพร้อมกับตำบลทัพหลวง
ปี พ.ศ. 2550 นายสมศักย์ ภูรีศรีศักดิ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้แบ่งพื้นที่หมู่ 7 บ้านห้วยน้ำจันทร์ แยกตั้งเป็นหมู่บ้านใหม่ เป็น หมู่ 11 บ้านห้วยน้ำจันทร์ใต้
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลหนองขามแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลหนองขามเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองขามหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองขามมี 10 หมู่บ้าน พื้นที่ 67.35 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,793 คน และ 2,070 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองขามอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองขาม
กูรมาสนะ

กูรมาสนะ (IAST: "kūrmāsana"), หรือที่รู้จักในชื่อ ท่าตะพาบน้ำ หรือ ท่าเต่า เป็นท่าโยคะในลักษณะนั่งแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าใน หฐโยคะ และใน โยคะเพื่อการออกกำลังกาย สมัยใหม่
ที่มาและต้นกำเนิด.
ชื่อมาจากภาษาสันสกฤต คำว่า คูรมะ "Kūrma" แปลว่า "เต่า" หรือ "ตะพาบน้ำ" และ อาสนะ "Āsana" แปลว่า "ท่า" หรือ "ท่านั่ง" 
อุตตานากูรมาสนะ (Uttana Kurmasana) ถูกกล่าวถึงในเอกสารโบราณ "อหิรพุธนยสัมหิตา" ประมาณศตวรรษที่ 7 และมีภาพประกอบในตำราศตวรรษที่ 19 ชื่อ "Jogapradipika" และ "Sritattvanidhi" 
กูรมาสนะสมัยใหม่ถูกอธิบายไว้ในหนังสือ "Light on Yoga" ของ บี. เค. เอส. ไหยนาร์ ในปี 1966 โดย Iyengar อธิบายว่าอาสนะนี้อุทิศให้แก่ กูรมะ ซึ่งเป็นอวตารในรูปเต่าของเทพ พระวิษณุ 
คำอธิบาย.
ในการทำกูรมาสนะ ผู้ฝึกจะนั่งและเหยียดขาออกไป โดยแยกเท้าให้ห่างกันมากที่สุด งอเข่าเล็กน้อยและให้ส้นเท้ายังคงสัมผัสพื้น เอนตัวไปข้างหน้าจากสะโพกและสอดมือเข้าไปใต้เข่า จากนั้นเอนตัวไปข้างหน้าเพิ่มเติม (โค้งตัวจากสะโพก) เพื่อให้มือและแขนเลื่อนออกไปด้านข้างและด้านหลัง (ใต้เข่า) จนข้อศอกอยู่ใกล้กับหลังเข่า เหยียดขาตรงเท่าที่ทำได้ และนำหน้าผากหรือคางแตะพื้น แขนถูกดึงไปรอบหลังและประสานมือไว้ใต้สะโพก 
รูปแบบอื่นๆ.
สุปตกูรมาสนะ (Supta Kurmasana หรือ ท่าเต่านอน) คือวางหน้าผากลงบนพื้น ไขว้เท้าหลังศีรษะ และเหยียดแขนรอบขาเพื่อประสานมือด้านหลัง 
อุตตานากูรมาสนะ (Uttana Kurmasana หรือ ท่าเต่าคว่ำ) คือการสอดแขนเข้าไปใต้ขาไขว้เช่นเดียวกับท่ากุกกุตาสนะ (ท่ากระทง) โดยให้นอนหงายอยู่บนพื้นและวางฝ่ามือบนคอ
ตำบลองค์พระ

องค์พระ เป็นตำบลในอำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี 
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลองค์พระ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
องค์พระ เดิมเป็นตำบลในเขตปกครองของนางบวช (อำเภอสามชุกในปัจจุบัน) จังหวัดสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2454 กระทรวงมหาดไทยประกาศแยกพื้นที่ตำบลองค์พระ ของอำเภอนางบวช ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ "อำเภอเดิมบาง" ขึ้นกับเมืองสุพรรณบุรี ก่อนที่ปี พ.ศ. 2517 นายสวัสดิ์ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกพื้นที่ด้านทิศตะวันตกของอำเภอเดิมบางนางบวช 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลด่านช้าง ตำบลองค์พระ และตำบลห้วยขมิ้น เป็น กิ่งอำเภอด่านช้าง และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2524
ปี พ.ศ. 2536 นายสมพงศ์ ศรียะพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกด้านทิศเหนือของตำบลองค์พระ 6 หมู่บ้าน คือ หมู่ 2 บ้านกล้วย, หมู่ 3 บ้านองค์พระ, หมู่ 4 บ้านวังยาว, หมู่ 9 บ้านละว้าวังควาย, หมู่ 11 บ้านตะเพินคี่ และหมู่ 12 บ้านห้วยหินดำ ออกไปตั้งเป็นตำบลวังยาว อนุมัติจากนายอารีย์ วงศ์อารยะ รองปลัดกระทรวงมหาดไทย
อนึ่ง "บ้านองค์พระ" หมู่ที่ 3 ของตำบลองค์พระ (เดิม) ซึ่งเป็นชื่อของตำบล ได้นำไปตั้งเป็นหมู่ที่ 2 (ใหม่) ของตำบลวังยาว ทำให้ในปัจจุบันตำบลองค์พระไม่มีหมู่บ้านองค์พระอยู่ในเขตตำบล
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลองค์พระแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลองค์พระเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลองค์พระ ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลองค์พระมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 221.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,825 คน และ 1,832 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลองค์พระอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลองค์พระ
ถูปาราม

ถูปาราม (Thuparamaya) เป็นวัดพุทธในประเทศศรีลังกา ถือกันว่าเป็นสถูปแห่งแรกของเกาะลังกา สร้างขึ้นพร้อมกับการมาถึงของพระมหินทเถระซึ่งเป็นธรรมทูตมาเผยแผ่พุทธศาสนาในลังกา
ถูปารามตั้งอยู่ในเขตของมหาเมวนา องค์สถูปของถูปารามสร้างขึ้นในรัชสมัยของกษัตริย์เทวานัมปิยติสสะ (247-207 ปี ก่อน ค.ศ.) ถือเป็นสถูปเจดีย์แห่งแรกที่สร้างขึ้นบนเกาะลังกา รัฐบาลศรีลังกาได้ขึ้นทะเบียนให้ถูปารามเป็นแหล่งโบราณคดีภายใต้การอนุรักษ์
เมื่อครั้นพระมหินทเถระ พระธรรมทูตของพระเจ้าอโศก เดินทางมาถึงลังกา ท่านได้นำพาพุทธศาสนามาเผยแผ่และได้ร้องขอแก่กษัตริย์เทวานัมปิยติสสะให้ก่อสร้างถูปารามขึ้นเพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุกระดูกพระรากขวัญ (ไหปลาร้า) ข้างขวาของพระโคตมพุทธเจ้า ชื่อถูปารามมีที่มาจากคำว่า "สถูป" รวมกับ "อาราม"
ในจารึกปลุเมกิจจวา ระบุว่าสระน้ำชื่อมฑมานกะ (Madamanaka) ที่อุปาลวิพัชกะ (Upala Vibajaka) สร้างขึ้นด้วยเงิน 5000 กหวานุ ซึ่งบริจาคในนามของภิกษุที่จำพรรษาอยู่ที่วัดถูปาราม ถือเป็นหลักฐานลายลักษณ์อักษรที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการกล่าวถึงวัดถูปาราม เข้าใจว่าจารึกนี้มาจากรัชสมัยของกษัตริย์คชภาหุ (ค.ศ. 114-136)
พลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร

พระอคฺค มหา ปณฺฑิต พลํโคฑ อานนฺท ไมตฺเรย มหา นา หิมิปาณนฺ วหนฺเส (23 สิงหาคม 1896 — 18 กรกฎาคม 1998) หรือนิยมเรียกว่า พระพลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร (อักษรโรมัน: Balangoda Ananda Maitreya Thero) เป็นพระสงฆ์ในศาสนาพุทธนิกายเถรวาทชาวศรีลังกาที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ทรงภูมิและสังฆาจารย์ด้านพุทธศาสนาเถรวาทรูปสำคัญในศตวรรษที่ 20 ท่านได้รับการเคารพอย่างสูงในบรรดาพุทธศาสนิกชนชาวศรีลังกาซึ่งเชื่อว่าท่านได้บรรลุในระดับที่สูงแล้ว บ้างยังถือว่าท่านเป็นพระโพธิสัตว์ที่ในชาติต่อไปจะเกิดเป็นพระศรีอาริย์
ผลงานของท่านในสาขาปรัชญาพุทธได้รับการยอมรับในการประชุมสภาพุทธศาสนาครั้งที่หกที่ประเทศพม่า ซึ่งรัฐบาลพม่าถวายสมณศักดิ์อัคคมหาปัณฑิต (อัครมหาบัณฑิต) แก่ท่านในปี 1956 ต่อมาในเดือนมีนาคม 1997 รัฐบาลพม่าได้ถวายสมณศักดิ์อภิธชมหารัฐคุรุแก่ท่าน ถือเป็นสมณศักดิ์ระดับสูงสุดของพม่า เทียบเท่าพระสังฆราช
ท่าจบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากกุมารวิทยาลัย (Kumara Vidyalaya) ในบ้านเกิดของท่านที่พลังโคฑะ และจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากวิทยาลัยอานันทะในเมืองหลวงโคลอมโบ เมื่ออายุได้ 15 ปี ท่านจัดสินใจบวชเป็นสามเณรที่วัดศรีนันทาราม (Sri Nandaramaya) ในบ้านเกิดของท่านเมื่อปี 1911 โดยมีพระอุปัชฌาย์คือพระทามหนะ ธัมมนันทะ เถโร (Daamahana Dhammananda Thero) และ พระเทนิยเย สีลานันทะ เถโร (Deniyaye Seelananda Thero) ก่อนที่ท่านจะอุปสมบทเข้าเป็นภิกษุในพุทธศาสนาในปี 1916 ที่โอลุคันโตตอุทกุเขปสีมา (Olu Gantota Udakukhepa Seema) ในพลังโคฑะ
พลังโคฑะ

พะลังโคฑะ (Balangoda) หรือ ปะลางโกไฏ  เป็นเมืองในอำเภอรัตนปุระ จังหวัดสพรคมุวะ ตั้งอยู่ห่างไป จากโคลอมโบ และ จากเมืองรัตนปุระ ถือเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด ด้วยประชากรจากสำมะโนปี 2001 อยู่ที่ 16,875 คน ในพื้นที่ขนาด 
พลังโคฑะมีความสำคัญในฐานะสถานที่ค้นพบโครงกระดูกสายพันธุ์มนุษย์โฮมีนีนีจากสมัยควอเตอร์นารีตอนปลาย ถือเป็นมนุษย์ปัจจุบันที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียใต้ที่มีการยืนยันอายุอย่างชัดเจน นอกจากนี้ พลังโคฑะยังเป็นบ้านเกิดของบุคคลสำคัญของศรีลังกา คือ พระพลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร พระสงฆ์รูปสำคัญของอมรปุรนิกาย และอดีตนายกรัฐมนตรีศรีลังกา สิริมาโว พันฑารนายก ผู้เป็นสตรีคนแรกของโลกที่ดำรงตำแหน่งผู้นำรัฐบาล อุตสาหกรรมสำคัญของเมืองมีทั้งเกษตรกรรม การเพาะปลูกชา ปศุสัตว์ และการขุดแร่อัญมณี
พระมหินทเถระ

มิหึทุ มหรหตนฺ วหนฺเส (285 – 205 ปีก่อนคริสต์กาล) หรือในภาษาไทยนิยมใช้รูป พระมหินทเถระ เป็นพระภิกษุจากอินเดียผู้นำศาสนาพุทธไปเผยแผ่ในศรีลังกาเป็นครั้งแรก พระมหินทะเป็นเจ้าชายโมรยะ บุตรองค์แรกของพระเจ้าอโศกกับพระชายา พระนางเทวี พระเชษฐา (พี่ชาย) ของพระสังฆมิตตาเถรี
ท่านถูกส่งมาเป็นพระธรรมทูตยังอาณาจักรอนุราธปุระ ประทับอยู่ที่มิหินตเล ต่อมาท่านได้ปฏิบัติจนบรรลุอรหันต์
ในพุทธพงศาวดารทีปวงศ์และมหาวงศ์บันทึกว่าพระมหินทะได้เสด็จมายังลังกาและเปลี่ยนศาสนาให้แก่กษัตริย์เทวานัมปิยติสสะ หลักฐานทางวรรณกรรมและจากจารึกทำให้สามารถสรุปได้ว่าศาสนาพุทธเริ่มแพร่หลายในศรีลังกาในศตวรรษที่ 3 ซึ่งตรงกับช่วงชีวิตของพระมหินทเถระ ในจารึกที่พบที่อารามราชคละยืนยันว่าท่านเดินทางมาลังกา และจำพรรษาในลังกาจนมรณภาพ ในมหาวงศ์ระบุว่าพระมหินทะ บุตรของพระเจ้าอโศก เดินทางมายังลังกา และเป็นพระเชษฐาของพระสังฆมิตตา ภิกษุณีที่เดินทางมายังลังกาพร้อมหน่อต้นศรีมหาโพธิ
เขตเยว่ซิ่ว

เขตเยว่ซิ่ว  เป็นหนึ่งในสิบเอ็ดเขตของนครกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเทียนเหอทางทิศตะวันออกโดยมีถนนกว่างโจวกั้น ติดต่อกับเขตไฮ่จูทางทิศใต้โดยมีแม่น้ำจูกั้น ติดต่อกับเขตลี่วานทางทิศตะวันตกโดยมีถนนเหรินหมินกั้น และอยู่ติดเชิงเขาไป๋ยฺหวินทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่ของเขตไป๋ยฺหวิน ชื่อเยว่ซิ่วมาจากภูเขาเยว่ซิ่วในพื้นที่ เขตเยว่ซิ่วเป็นที่ตั้งของรัฐบาลมณฑลกวางตุ้งและรัฐบาลนครกว่างโจว ประกอบด้วย 18 ตำบล พื้นที่รวม ตามสำมะโนประชากรจีนปี 2020 ประชากรถาวรของเขตเยว่ซิ่วมีจำนวน 1,038,643 คน
เดิมในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เมืองกว่างโจวถูกแบ่งออกเป็น 28 เขต โดยพื้นที่ของเขตเยว่ซิ่วในปัจจุบันประกอบด้วยเขตซีชาน  เขตเต๋อซฺวัน  เขตฮุ่ยฝู  เขตจิ้งไห่  เขตเสี่ยวเป่ย์  เขตไท่ผิง  เขตหย่งฮั่น  เขตตงชาน  เขตต้าตง  และเขตเฉียนเจี้ยน  ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2493 เมืองกว่างโจวได้รวมเขตการปกครองจาก 28 เขตเป็น 16 เขต ทำให้พื้นที่เขตเยว่ซิ่วในปัจจุบันเทียบเป็นเขตในเวลานั้นเหลือเป็นส่วนของเขตฮุ่ยฝู เขตไท่ผิง เขตหย่งฮั่น และเขตต้าตง ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2495 เมืองกว่างโจวได้จัดระเบียบพื้นที่เมืองใหม่ให้เหลือเพียง 6 เขต ได้แก่ เขตตะวันออก เขตตะวันตก เขตเหนือ เขตกลาง เขตเหอหนาน และเขตจูเจียง เขตเดิมที่เป็นพื้นที่เขตเยว่ซิ่วในปัจจุบันประกอบด้วยเขตกลาง เขตตะวันออก และเขตเหนือ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2503 เขตเหนือมีการขยายพื้นที่และเปลี่ยนชื่อเป็นเขตเยว่ซิ่ว ส่วนเขตตะวันออกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตตงชาน ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2504 ห้าตำบลจากเขตเยว่ซิ่วถูกโอนไปเขตตงชาน จากนั้นมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยระหว่างเขตเยว่ซิ่วและเขตตงชานในตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 จนในเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 เขตตงซานถูกยุบและรวมเข้ากับเขตเยว่ซิ่ว
ย่านเสี่ยวเป่ย์ของเขตเยว่ซิ่วเป็นชุมชนมุสลิมที่สำคัญในพื้นที่มานานหลายทศวรรษ โดยมีผู้อพยพชาวมุสลิมจำนวนมากจากภาคกลางและภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนมาอาศัยอยู่ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 และตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 กับต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 ชาวแอฟริกันทางใต้ของทะเลทรายซาฮาราจำนวนหนึ่งเริ่มอพยพมายังเมืองกว่างโจว โดยหลายคนตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ย่านเสี่ยวเป่ย์ จึงได้รับฉายาว่า “ลิตเติ้ลแอฟริกา”, “เมืองช็อกโกแลต” และ "เขตมุสลิม" เนื่องจากเป็นแหล่งพักอาศัยของชาวมุสลิมหลากหลายเชื้อชาติจากทั้งชาวจีนภาคกลางและภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แอฟริกาใต้สะฮารา ตะวันออกกลาง แอฟริกาเหนือ และอนุทวีปอินเดีย มีมัสยิดหฺวายเชิ่งเป็นมัสยิดหลักของเมืองกว่างโจว
การขนส่ง.
ปัจจุบันเขตเยว่ซิ่วมีเส้นทางรถไฟใต้ดินกว่างโจวผ่านทั้งหมด 4 สาย ดังนี้
หิกกฑุเว ศรี สุมังคละ เถระ

หิกกฑุเว ศรี สุมังคละ เถระ (อักษรโรมัน: Hikkaduwe Sri Sumangala Thera) หรือ หิกฺกฑุเว ศฺริ สุมํคล นาหิมิ (20 มกราคม 1827 – 29 เมษายน 1911) เป็นพระภิกษุในศาสนาพุทธเถรวาทสำนักสยามนิกายชาวศรีลังกา หนึ่งในผู้ริเริ่มขบวนการฟื้นฟูศาสนาพุทธในศรีลังกาในศตวรรษที่ 19 ท่านมีบทบาทอย่างมากในการพัฒนาการศึกษาพุทธศาสนาและเป็นผู้สถาปนาสถาบันวิทโยทยปิริเวณที่มลิคกัณฑะในปี 1873 ที่ในปี 1959 ได้รับการยกวิทยฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย นอกจากนี้ท่านยังประพันธ์หนังสือจำนวนมากและเป็นพระนักเทศน์ที่มีความสามารถ ท่านนำการโต้วาทีทางศาสนาหลายครั้งกับมิชชันนารีครสิต์ โดยครั้งสำคัญที่สุดคือการโต้วาที ปานทุราวาทย (Panadurawadaya) ในปี 1873 ที่ปานทุรา ท่านมีความรู้ในแขนงวิชาประวัติศาสตร์ เลขคณิต และโบราณคดี รวมถึงสามารถใช้ภาษาสิงหล บาลี สันสกฤต และอังกฤษได้
หวอก

หวอก  เป็นกระทะทรงลึกมีต้นกำเนิดจากประเทศจีน เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากคาราฮี (karahi) ของเอเชียใต้ กระทะแบบนี้ใช้กันปกติในจีนแผ่นดินใหญ่ และยังพบการใช้งานได้ในบางส่วนของเอเชียตะวันออก เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงยังเป็นที่นิยมในส่วนอื่น ๆ ของโลกอีกด้วย
กระทะนี้ใช้ในเทคนิคการทำอาหารจีนหลายประเภท เช่น การผัด การทอด การนึ่งในกระทะ การทอดแบบจุ่มน้ำ การลวก การต้ม การตุ๋น การจี่ ทำสตู ทำซุป การรมควัน และการคั่วถั่ว
คนระดับนำ

ในทฤษฎีทางการเมืองและสังคมวิทยา คนระดับนำ, อติชน หรือ อภิชน (จาก) คือ กลุ่มคนเล็ก ๆ ที่มีอำนาจซึ่งครอบครองความมั่งคั่ง เอกสิทธิ์ อำนาจทางการเมือง หรือมีทักษะ ตามคำจำกัดความของ "พจนานุกรมเคมบริดจ์" คำว่า "คนระดับนำ" คือ "กลุ่มคนที่ร่ำรวยที่สุด ทรงอำนาจที่สุด มีการศึกษาดีที่สุด หรือได้รับการฝึกอบรมดีที่สุดในสังคม"
นักสังคมวิทยาชาวอเมริกัน ซี. ไรต์ มิลส์ กล่าวว่าสมาชิกของคนมีระดับได้รับการยอมรับตำแหน่งที่สำคัญของเพื่อนพ้องร่วมสังคม “โดยทั่วไปแล้ว ‘พวกเขาจะยอมรับซึ่งกันและกัน เข้าใจกัน แต่งงานกัน ทำงานร่วมกัน และคิดว่าแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม อย่างน้อยก็มีอะไรเหมือน ๆ กัน’”
ปัจเจก

ปัจเจก หรือ ปัจเจกบุคคล  คือ สิ่งที่มีตัวตนแยกจากกัน บุคลิกลักษณะ (Individuality) หรือ ความเป็นตัวตน (self-hood) คือสภาวะหรือคุณภาพของการดำรงชีวิตในฐานะบุคคล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมนุษย์ ในฐานะบุคคลที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแตกต่างจากบุคคลอื่นและมีความต้องการ หรือเป้าหมาย สิทธิ และความรับผิดชอบ ของตนเอง แนวคิดเรื่องปัจเจกมีอยู่ในหลายสาขา เช่น ชีววิทยา กฎหมาย และปรัชญา ทุกปัจเจกมีส่วนสนับสนุนอย่างมากต่อการเติบโตของอารยธรรม สังคมเป็นแนวคิดที่มีหลายแง่มุมซึ่งได้รับการหล่อหลอมและได้รับอิทธิพลจากสิ่งต่าง ๆ มากมาย อย่างพฤติกรรม ทัศนคติ และความคิดของมนุษย์ วัฒนธรรม ศีลธรรม และความเชื่อของผู้อื่น ตลอดจนทิศทางและวิถีทั่วไปของสังคม ล้วนได้รับอิทธิพลและถูกกำหนดโดยกิจกรรมของแต่ละปัจเจกบุคคล
ปัจเจกนิยม

ปัจเจกนิยม หรือ ปัจเจกชนนิยม  คือจุดยืนทางจริยธรรม ปรัชญาการเมือง อุดมการณ์ และทัศนคติทางสังคมที่เน้นย้ำถึงคุณค่าในตัวขอปัจเจกชน ผู้ที่แนวคิดนี้จะส่งเสริมให้บรรลุเป้าหมายและความปรารถนาของตนเอง เห็นคุณค่าของความเป็นอิสระและการพึ่งพาตนเอง และสนับสนุนให้ผลประโยชน์ของปัจเจกบุคคลควรได้รับความสำคัญเหนือรัฐหรือกลุ่มสังคม ในขณะทีต่อต้านการแทรกแซงจากภายนอกต่อผลประโยชน์ของตนเองโดยสังคมหรือสถาบัน เช่น รัฐบาล ความเป็นปัจเจกทำให้ปัจเจกบุคคลเป็นจุดสนใจ และเริ่มต้นด้วย "หลักการพื้นฐานที่ว่าปัจเจกบุคคลมีความสำคัญเป็นอันดับแรกในการต่อสู้เพื่อการปลดปล่อย"
นิยามของปัจเจกนิยมมักมีความแตกต่างกับ ชุมชนนิยม (communitarianism) คติรวมหมู่ (collectivism) และ บรรษัทนิยม (corporatism)
มโนทัศน์

มโนทัศน์, ความคิดรวบยอด, มโนภาพ หรือ แนวคิด  คือมโนคตินามธรรมที่ใช้เป็นรากฐานสำหรับหลักการความคิดและความเชื่อให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น มโนทัศน์มีบทบาทสำคัญในทุกแง่มุมของการรับรู้ ดังนั้น มโนทัศน์จึงได้รับการศึกษาในสาขาวิชาต่าง ๆ เช่น ภาษาศาสตร์ จิตวิทยา และปรัชญา ซึ่งสาขาวิชาเหล่านี้ให้ความสนใจในโครงสร้างเชิงตรรกะและเชิงจิตวิทยาของมโนทัศน์ และวิธีการนำมารวมกันเป็นความคิดและประโยค การศึกษามโนทัศน์ถือเป็นเรือธงสำคัญของแนวทางสหวิทยาการใหม่ที่เกิดขึ้นใหม่ซึ่งก็คือวิทยาศาสตร์ทางความรู้
ในปรัชญาร่วมสมัยใหม่ ความเข้าใจเกี่ยวกับมโนทัศน์มีอยู่ 3 ประการ
มีการแบ่งมโนทัศน์ออกเป็นลำดับชั้น โดยระดับที่สูงกว่าเรียกว่า "เหนือกว่า" และระดับที่ต่ำกว่าเรียกว่า "รอง" นอกจากนี้ ยังมีระดับ "พื้นฐาน" หรือ "ระดับกลาง" ที่ผู้คนจะจัดประเภทแนวคิดได้ง่ายที่สุด ตัวอย่างเช่น มโนทัศน์ระดับพื้นฐานอาจเป็น "เก้าอี้" โดยมี "เฟอร์นิเจอร์" ซึ่งเป็นส่วนเหนือกว่าและ "เก้าอี้พักผ่อน" ซึ่งเป็นระดับรอง
การรับรู้ทางการเห็น

การรับรู้ทางการเห็น หรือ การรับรู้ทางสายตา  คือความสามารถในการตีความสภาพแวดล้อมโดยรอบ ผ่านการเห็นใต้ใต้แสงเข้ม (photopic vision) (การมองเห็นในเวลากลางวัน) การมองเห็นสี การมองเห็นในที่แสงน้อย (การมองเห็นในเวลากลางคืน) และ การมองเห็นแบบเมโสปิก (การมองเห็นในเวลาพลบค่ำ) โดยใช้แสงในสเปกตรัมที่มองเห็น ซึ่งสะท้อนจากวัตถุในสภาพแวดล้อม 
การรับรู้ที่เกิดขึ้นนี้เรียกอีกอย่างว่า การมองเห็น ส่วนประกอบทางสรีรวิทยาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการมองเห็นเรียกรวมกันว่า ระบบการเห็น และเป็นหัวข้อของการวิจัยมากมายในด้านภาษาศาสตร์ จิตวิทยา ประชานศาสตร์ ประสาทวิทยา และ อณูชีววิทยา ซึ่งเรียกรวมกันว่า วิทยาศาสตร์การมองเห็น (vision science)
แวลิวิฏะ ศรี สรณังกระ เถโร

พระแวลิวิฏ อสรณ สรณ ศฺรี สรณํกร สํฆราช หิมิ (19 มิถุนายน 1698 – 18 กรกฎาคม 1778) หรือ พระแวลิวิฏะ ศรี สรณังกระ เถโร (อักษรโรมัน: Weliwita Sri Saranankara Thero) เป็นพระภิกษุชาวศรีลังกาบวชในศาสนาพุทธเถรวาทสำนักสยามนิกาย พระสังฆราชรูปสุดท้ายของศรีลังกา และเป็นผู้นำการฟื้นฟูศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกาหลังการเสื่อมถอยของศาสนาในศตวรรษที่ 17-18 ท่านอุปสมบทในปี ค.ศ. 1753 และได้รับสมณศักดิ์จากกษัตริย์กีรติศรีราชสิงหะในปีเดียวกัน ท่านมีบทบาทในการรื้อฟื้นระบบการอุปสมบทภิกษุในพุทธศาสนากลับมาอีกครั้งในศรีลังกาโดยความช่วยเหลือจากสังฆะจากสยาม และเป็นผู้ก่อตั้งสังฆสมาคมที่ปฏิบัติวรรตตามพระวินัยอย่างเคร่งครัดในชื่อ ศีลวัตสมาคม ("Silvath Samagama") ในเชิงวรรณกรรม ท่านได้ประพันธ์หนังสือรวบรวมพระพุทธวจนะและวรรณกรรมพุทธต่าง ๆ
ในรัชสมัยของกษัตริย์กีรติศรีราชสิงหะ ท่านได้ปฏิบัติตนเป็นองค์พุทธศาสนูปถัมภกและมีเป้าหมายในการฟื้นฟูศาสนาพุทธในลังกาอีกครั้ง ด้วยความร่วมมือกับพระแวลิวิฏะ ศรี สรณังกระ เถโร ซึ่ทูลเสนอให้กษัตริย์กีรติศรีราชสิงหะส่งคณะทูตไปยังสยามในความช่วยเหลือของบริษัทอินเดียะตวันออกของดัตช์ คณะทูตเดินทางออกจากกัณฑิในปี 1751 และสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ กษัตริย์แห่งสยาม ตอบรับคำขอโดยส่งคณะธรรมทูตยี่สิบรูป นำโดยพระอุบาฬีเถระ เดินทางกลับถึงลังกาในปี 1753
ธวัช

ธวัช (ธวช, ทิเบต: རྒྱལ་མཚན, ไวลี: "rgyal-msthan") เป็นคำภาษาสันสกฤตหมายถึงธง หรือนิยมแปลว่าเป็น "ธงชัย" ธวัชปรากฏในประติมานวิทยา ปรัมปราวิทยา และสถาปัตยกรรมของศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ และศาสนาไชนะ รวมถึงเป็นหนึ่งในอัษฏมงคลหรือสัญลักษณ์อันเป็นมงคลแปดประการ
ในศาสนาฮินดู.
ในประติมานวิทยาฮินดู ธงมรความสัมพันธ์และอาจบูชาร่วมกับเทพเจ้าองค์ต่าง ๆ ในโบสถ์พราหมณ์สามารถพบโครงสร้างธวัชสตมภ์หรือเสาธงชัย ตั้งอยู่ด้านหน้าหรือด้านบนสุดของวิหาร เสาธงชัยยังใช้งานเป็นสัญลักษณ์ถึงแกนโลก และเป็นเสาที่แบ่งโลกกับสวรรค์"ข้อความตัวเอน"
ตอนหนึ่งในมหาภารตะมีกล่าวถึงธงต่าง ๆ พร้อมกับอาวุธที่บรรดานักรบใข้ในสงครามกุรุเกษตร เช่น อรชุน - หนุมาน, ภีมะ - สิงห์ เป็นต้น
ในธรรมเนียมทิเบต.
ตามเกิมปาหรืออารามแบบทิเบตและวิหารแบบทิเบตนิยมสร้างธวัชหรือธงชัยในรูปทรงกระบอกบนเสา บนยอดมีฉัตร ประดับด้วยจินตามณึ ที่ขอบฉัตรอาจมีมกร หรือบ้างอาจประดับยอดด้วยตรีศูลแบบที่พระราชวังโปตาลา นอกจากนี้ยังมีธวัชในรูปธงสำหรับถือที่มีความเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าองค์ต่าง ๆ เช่น พระเวสสุวรรณ
Estola annulipes

Estola annulipes เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
ฉัฐ

ฉัฐ (อักษรโรมัน: Chhath) หรือ ฉฐบูชา เป็นเทศกาลฮินดูโบราณที่มีที่มาจากอินเดียตะวันออกและประเทศเนปาล มีการเฉลิมฉลองเป็นพิเศษในรัฐพิหาร รัฐฌารขัณฑ์ รัฐอุตตรประเทศ ของประเทศอินเดีย และแคว้นโกศี, แคว้นลุมพินี แคว้นมเธศในประเทศเนปาล รวมถึงในเขตนครใหญ่ ๆ ทั้งในหุบเขากาฐมาณฑุ, เดลี, มุมไบ และโกลกาตา และบนพรมแดนของอินเดียกับเนปาลที่ภารต-เนปาลไมตรีฉฐฆาฏบนฝั่งแม่น้ำโธวุนในเขตมิถิลา 
ในฉฐบูชาประกอบด้วยการสวดภาวนาแด่พระสูรยะ เทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ และพระฉฐีไมยะ หรือ พระษัษฐี อวตารที่หกของพระปรกฤติและพี่/น้องสาวของพระสูรยะ
เทศกาลนี้มีขึ้นหกวันหลังจากทีปาวลีหรือติหาร กล่าวคือวันที่หกของเดือนกรติกตามปฏิทินฮินดูหรือวิกรมสามวัต เทศกาลกินระยะเวลาสามคืนสี่วัน โดยมีกิจกรรม เช่น การลงจุ่มในแหล่งน้ำ, อดอาหาร, อดน้ำในฐานะการทำ "วรัตตะ", การถวาย "ประสาทะ" หรือเครื่องบูชา กับ "อรฆยะ" แก่พระอาทิตย์ ณ ตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ศาสนิกชนอาจทำการก้มลงกราบทั้งตัวต่อเบื้องหน้าพระอาทิตย์
นักข่าวด้านสิ่งแวดล้อม ตริปตี ปิยุศ (Tripathi Piyush) เคยระบุกับไทมส์ออฟอินเดียว่าเทศกาลฉัฐถือเป็นเทศกาลที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากที่สุดเทศกาลหนึ่ง
ตำบลหัวนา (อำเภอเดิมบางนางบวช)

หัวนา เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลหัวนา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลหัวนาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลหัวนาเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหัวนา ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหัวนามี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 42.66 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,428 คน และ 982 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหัวนาอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหัวนา
อรอนงค์ ปิยนาฏวชิรพัทธ์

พลตรีหญิง ท่านผู้หญิง อรอนงค์ ปิยนาฏวชิรพัทธ์ (เกิด 8 กันยายน พ.ศ. 2535) (นามเดิม: อรอนงค์ สิริวชิรภักดิ์) เป็นนายทหารราชองครักษ์พิเศษใน พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว หน่วยบัญชาการถวายความปลอดภัยรักษาพระองค์ หน่วยราชการในพระองค์ และได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานกรรมการที่ปรึกษาโครงการส่งเสริมการกีฬาเพื่อพัฒนาชาติไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ประวัติ.
พลตรีหญิง ท่านผู้หญิงอรอนงค์ ปิยนาฏวชิรพัทธ์ เกิดเมื่อวันอังคารที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2535 ณ บ้านฝั่งแดง ต.อุ่มเม้า อำเภอธวัชบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด ชื่อเมื่อเกิดว่า อรอนงค์ สุวรรณศรี และต่อมา ได้รับพระราชทานยศทหารและตำแหน่งทางทหาร รวมถึงชื่อสกุล อรอนงค์ สิริวชิรภักดิ์ และ อรอนงค์ ปิยนาฏวชิรพัทธ์ ตามลำดับ
พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้นายทหารสัญญาบัตร แต่งตั้งเป็นนายทหารสัญญาบัตร เป็นนายทหารราชองครักษ์พิเศษ โดยแต่งตั้งให้ พลตรีหญิง ท่านผู้หญิงอรอนงค์ ปิยนาฏวชิรพัทธ์ เป็นนายทหารราชองครักษ์พิเศษ ประจำกรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ กองบัญชาการทหารมหาดเล็กราชวัลลภรักษาพระองค์ หน่วยบัญชาการถวายความปลอดภัยรักษาพระองค์ หน่วยราชการในพระองค์ ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2567
ในปัจจุบัน พลตรีหญิง ท่านผู้หญิงอรอนงค์ ปิยนาฏวชิรพัทธ์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานกรรมการที่ปรึกษาโครงการส่งเสริมการกีฬาเพื่อพัฒนาชาติไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ทั้งนี้ ด้วย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทานพระบรมราโชบายให้ส่วนราชการในพระองค์ จัดทำ "โครงการส่งเสริมการกีฬาเพื่อพัฒนาชาติไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์" เพื่อเป็นการส่งเสริมให้ยุวชน เยาวชน และประชาชนทั่วไป มีนิสัยรักการออกกำลังกาย เล่นกีฬาเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตสู่สังคมที่น่าอยู่ มีสุขภาพที่แข็งแรงปราศจากโรคภัย ห่างไกลยาเสพติดและอบายมุข ตลอดจนมีโอกาสพัฒนาทักษะและความสามารถในการเล่นกีฬาไปสู่ความเป็นเลิศได้อย่างต่อเนื่องและเป็นระบบ
การปฏิบัติหน้าที่ผู้แทนพระองค์.
พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ พลตรีหญิง ท่านผู้หญิงอรอนงค์ ปิยนาฏวชิรพัทธ์ เป็นผู้แทนพระองค์ไปในพิธีการต่าง ๆ ในหลายโอกาส ดังนี้
เกียรติยศ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
พลตรีหญิง ท่านผู้หญิงอรอนงค์ ปิยนาฏวชิรพัทธ์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
กันเนาช์

กันเนาช์ (Kannauj) ออกเสียงในภาษาฮินดูสถานว่า กันน็อจ  เป็นนครโบราณและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกันเนาช์ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ชื่อ กันเนาช์ มีที่มาจากชื่อเดิม กานยะกุพชะ ("Kanyakubja") ในสมัยพระเวทโบราณ เมืองนี้เป็นราชธานีของราชอาณาจัดรปัญจาละ ในรัชสมัยของกษัตริย์วัชรายุธ (Vajrayudha) ในอินเดียยุคกลาง เป็นราชธานีของราชอาณาจักรกันเนาช์ซึ่งมีหลายราชวงศ์ปกครองสืบทอดกันมา ในสมัยมิหิรโภช เมืองเป็นที่รู้จักในชื่อ "มโธทยะ" (Mahodaya)
กันเนาช์เป็นที่รู้จักดีในฐานะแหล่งสกัดและผลิตกลิ่นหอมและน้ำหอม ทำให้เป็นที่รู้จักในชื่อเมืองหลวงด้านน้ำหอมของอินเดีย น้ำหอมกันเนาช์ถือเป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการพิทักษ์จากรัฐบาลอินเดีย ปัจจุบันอุตสาหกรรมน้ำหอมในกันเนาช์ได้รับผลกระทบจากอุตสาหกรรมน้ำหอมที่ใช้สารเคมีสังเคราะห์มากขึ้น ซึ่งต่างแันกับน้ำหอมแบบกันเนาช์ที่ใช้กลีบดอกไม้ที่โตในท้องถิ่น
บารัก (ประเทศคีร์กีซสถาน)

บารัก  เป็นหมู่บ้านในประเทศคีร์กีซสถานที่ล้อมรอบอยู่ภายในประเทศอุซเบกิสถาน ถือเป็นหนึ่งใน 91 ดินแดนแทรกโดยพฤตินัยของโลกนับตั้งแต่ปี 1999 บารักถือเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอคาราซู เขตออช ประเทศคีร์กีซสถาน และถูกรายล้อมจากทุกด้านด้วยเขตอันดียันของประเทศอุซเบกิสถาน ประชากรในหมู่บ้านอยู่ที่ 985 คนในปี 2021
บารักเป็นหมู่บ้านในหุบเขาแฟร์กานา มีผู้อยู่อาศัยประมาณ 153 ครัวเรือนหรือประมาณ 1000 คน ตั้งอยู่ห่างไป 4 กิลโมเตรทางตะวันออกเฉียงเหนือจากถนนที่เชื่อมต่อออช (คีร์กีซสถาน) กับ ฆอยาโอโบด (อุซเบกิสถาน) ห่างไป 1.5 กิโลเมตรจากพรมแดนระหว่างสองประเทศที่อัคทัช
เส้นเขตแดนของเดิมของคีร์กีซสถานจากปี 1991 ก่อนได้รับเอกราชถือเป็นเส้นเขตแดนโดยนิตินัยของประเทศ และมีหลายจุดที่เป็นบริเวณพิพาทกับประเทศเพื่อนบ้าน ในปี 1999 พื้นที่โดยรอบบารักอยู่ภายใต้การปกครองของประเทศอุซเบกิสถาน ทำให้บารักตัดขาดจากคีร์กีซสถาน กองกำลังของอุซเบกทำการปิดกั้นถนนที่จะเดินทางออกไปยังพรมแดนฝั่งคีร์กีซสถานที่อัคทัช พร้อมกับยึดครองพื้นที่ของคีร์กีซจำนวนมากที่อุซเบกระบุว่าในสมัยโซเวียตได้ถูกยืมไปยังคีร์กีซสถานแต่ไม่เคยได้รับคืน อุซเบกิสถานปฏิเสธที่จะถอยทัพ และบารักได้กลายมาเป็นดินแดนแทรกโดยพฤตินัยที่ตั้งห่างจากพรมแดนใหม่เพียง 1.5 กิโลเมตร บารักและดินแดนแทรกอุซเบกอื่น ๆ อีกสี่แห่งเป็นประเด็นสำคัญในข้อพิพาทพรมแดนระหว่างสองประเทศ โดยพื้นที่ที่เป็นประเด็นพิพาทคือบารัก, โซฆ, กอวอ และลำธารกอวอซอย์ (Gavasay) ในปี 2011 ชาวบ้านบารักได้ร้องขอรัฐบาลให้นำพาพวกตนออกไปตั้งรกรากใหม่ภายในเขตพรมแดนหลัก กระนั้นทางการคีร์กีซสถานเกรงว่าหากปฏิบัติตามจะทำให้ต้องเสียดินแดนแทรกนี้กับอุซเบกิสถาน
เซย์ยับ

เซย์ยับ หรือ เซยับ (นิยมทับศัพท์เป็น Seiyap หรือ Sze Yup) หรือ ซื่ออี้ (ภาษาจีนกลาง, #เปลี่ยนทาง) เป็นคำเรียกสี่อดีตเทศมณฑลในมณฑลกวางตุ้งตอนใต้บนฝั่งตะวันตกของปากแม่น้ำจู สี่เทศมณฑลนี้ประกอบด้วยซั้นหวุ่ย, ถ่อยซ้าน, ฮ้อยเผ่ง และ ยั้นผิ่ง ทั้งสี่เทศมณฑลเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอดีตแคว้นเจียงเหมิน 
อีกชื่อหนึ่งที่คล้ายกันคือ อึ๋งยับ (ภาษากวางตุ้ง) หรือ อู่อี้ (ภาษาจีนกลาง; #เปลี่ยนทาง) ซึ่งเรียกรวมอีกเทศมณฑลคือเหอชาน เป็นคำเรียกที่ใช้ในระดับทางการและนิยมใช้ในคนพื้นถิ่นในปัจจุบัน ในขณะที่ชื่อ เซย์ยับ เป็นที่นิยมมากกว่าในชาวจีนโพ้นทะเล
สำเนียง.
เซย์ยับเป็นต้นกำเนิดของกลุ่มสำเนียบเซย์ยับ ตัวอย่างสำคัญคือภาษาถ่อยซ้าน และแม้ว่าทั้งกลุ่มสำเนียงเซย์ยับกับภาษากวางตุ้งจะเป็นส่วนหนึ่งของภาษาจีนเยว่ แต่พูดพูดกวางตุ้งมักไม่สามารถเข้าใจสำเนียงเซย์ยับได้เป็นส่วนใหญ่
การอพยพ.
ในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ชาวเซย์ยับจำนวนมากอพยพไปยังฮ่องกง, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ออสตราเลเซีย และทวีปอเมริกา ประชากรชาวอเมริกันเชื้อสายจีนในยุคนั้นจนถึงทศวรรษ 1950 เป็นชาวเซย์ยับมากที่สุด คิดเป็นมากถึง 80% ร่วมกับคนจากซัมยับและจุงชาน
ในอเมริกา คนจากเซย์ยับมักอพยพไปประกอบอาชีพใช้แรงงาน ค้าขาย หรือทำการเกษตร สงครามพูนตี-จีนแคะ เกิดขึ้นไม่นานก่อนกระแสการอพยพครั้งใหญ่นี้ ในปี 1851 มีการตั้งสมาคมบ้านเกิดหรือ "หวุ่ยกุ๊น" ("Wui Gun"; #เปลี่ยนทาง) ขึ้นสองแห่งในแซนแฟรนซิสโก คือ "เซย์ยับหวุ่ยกุ๊น" กับ "ซัมยับหวุ่ยกุ๊น"
ดินแดนเซย์ยับยังเป็นหม้อรวมวัฒนธรรมที่นำกลับมาโดยชาวเซย์ยับโพ้นทะเล เช่น ตงเลา หรือ เตียวโลว ที่สร้างในต้นศตวรรษที่ 20 นำเอาลักษณะทางสถาปัตยกรรมจากยุโรปมาผสมผสานกับจีน
ฮะซัน ศ็อบรี พาชา

ฮะซัน ศ็อบรี พาชา (ค.ศ. 1890–14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940) เป็นนักการเมืองชาวอียิปต์ที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอียิปต์เพียงชั่วครู่ใน ค.ศ. 1940
อาชีพ.
หลังจบการศึกษาด้วยปริญญาการสอนและปริญญาทางกฎหมาย ฮะซัน พาชาเริ่มต้นอาชีพในฐานะอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนมุฮัมหมัด อะลีที่ไคโร จากนั้นจึงสอนต่อที่มหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร ใน ค.ศ. 1926 เขากลายเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรฆ็อรบียะฮ์ ใน ค.ศ. 1931 เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภา ใน ค.ศ. 1933 ถึง 1934 เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ใน ค.ศ. 1934 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตอียิปต์ประจำสหราชอาณจักร หลังเดินทางกลับอีิยิปต์ เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และการสื่อสาร และจากนั้นก็เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามหรือกลาโหม
พระเจ้าฟารูกที่ 1 แห่งอียิปต์ทรงแต่งตั้งฮะซีนให้จัดตั้งคณะรัฐมนตรีผสมในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจากอะลี มาฮิร พาชาและดำรงตำแหน่งในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ถึง 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 เขาเสียชีวิตบนพื้นรัฐสภาขณะกล่าวสุนทรพจน์ยอมรับGrand Cordon มุฮัมมัด อะลี ซึ่งเป็นเกียรติสูงสุดของราชอาณาจักรอียิปต์ ฮุซัยน์ ซิรรี พาชาขึ้นดำรงตำแหน่งต่อจากเขา
ยูจิ คาคุ

ยูจิ คาคุ หรือ ยูจิ คากุ (ญี่ปุ่น: 賀来ゆうじ, โรมาจิ: Kaku Yūji) เป็นนักวาดมังงะชาวญี่ปุ่น เดิมทีเคยเป็นบรรณาธิการ คาคุเริ่มทำงานเป็นนักวาดมังงะในปี 2009 ด้วยผลงานวันช็อต "Memory Customs" ที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร "จัมพ์สแควร์" ในปี 2013 เขาเปิดตัวซีรีส์แรกของเขาชื่อ "Fantasma" หลังจากทำงานเป็นผู้ช่วยของ ทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ คาคุได้เปิดตัวซีรีส์ที่สองของเขา "สุขาวดีอเวจี" ในนิตยสาร "โชเน็งจัมป์+" ซึ่งได้กลายเป็นมังงะที่ได้รับความนิยมสูงสุดในแพลตฟอร์ม และได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะในปี 2023
ประวัติ.
ตั้งแต่ยังเด็ก คาคุมักจะใช้เวลาในการวาดภาพและฝึกฝนดาบกับลูกพี่ลูกน้องของเขา ทาเคชิ สึรุโนะ โดยสึรุโนะรู้สึกว่าประสบการณ์นี้อาจมีอิทธิพลต่อผลงานของคาคุในภายหลัง คาคุเริ่มเข้าสู่วงการมังงะในปี 2007 ในฐานะบรรณาธิการของ "วีคลี่ โชเน็ง แชมเปี้ยน" หลังจากออกจาก อากิตะ ในปี 2008 เขาได้เขียนวันช็อตชื่อ "Memory Customs" ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร "จัมพ์สแควร์" ในปี 2009 และต่อมาได้รับการยกย่องเป็นพิเศษในงาน จัมพ์ สแควร์ คอมิกส์ แกรนด์ พรีซ์ ในปี 2013 คาคุเริ่มเปิดตัวซีรีส์แรกของเขา "#เปลี่ยนทาง " ที่ตีพิมพ์ใน "จัมพ์สแควร์" จนถึงปีถัดมา จากปี 2016 ถึง 2018 คาคุทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับ ทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ ในผลงานเรื่อง "Fire Punch"
ในปี 2018 คาคุเริ่มตีพิมพ์เรื่อง "สุขาวดีอเวจี" บนเว็บไซต์ "โชเน็งจัมป์+" โดยมังงะเรื่องนี้ตีพิมพ์ยาวจนถึงปี 2021 ซีรีส์นี้ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว ภายในเดือนสิงหาคม 2018 มังงะเรื่องนี้กลายเป็นซีรีส์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดบน "โชเน็งจัมป์+" ในปีเดียวกันนี้ มังงะยังได้รับการจัดอันดับที่ 11 ในสาขามังงะเว็บของรางวัลมังงะถัดไป ในการจัดอันดับของ"โคโนะ มังงะ งะ ซูโงอิ!" ปี 2019 ซีรีส์นี้เป็นหนึ่งในสามเรื่องที่ได้รับการจัดอันดับที่ 16 ร่วมในรายการมังงะยอดนิยมสำหรับผู้อ่านชาย อีกทั้งยังมีการผลิตเป็น อนิเมะ อีกด้วย ในปี 2021 คาคุเริ่มตีพิมพ์เรื่อง "อสุรายากูซ่า" ในนิตยสาร "โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์" และดำเนินการตีพิมพ์จนถึงปี 2022
ไคผิง

ไคผิง (ภาษาจีนกลาง, #เปลี่ยนทาง) หรือ ฮ้อยเผ่ง (ภาษากวางตุ้ง) หรือ ฮ้อยเผิ่น (สำเนียงพื้นถิ่น) เป็นนครระดับอำเภอในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ตั้งอยู่บนฝั่งปากแม่น้ำจู ฮ้อยเผ่งเป็นส่วนหนึ่งของเซยับซึ่งเป็นบ้านเกิดของชาวจีนโพ้นทะเลจำนวนมาก โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ประชากรของไคผิง ณ ปี 2020 อยู่ที่ 748,777 คน และมีขนาดพื้นที่รวม คนท้องถิ่นพูดภาษาสำเนียงพื้นถิ่นหนึ่งของกลุ่มสำเนียงเซยับ
ในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ไคผิงเป็นบ้านเกิดของชาวจีนจำนวนมากที่อพยพไปต่างประเทศ ชาวจีนโพ้นทะเลเหล่านี้ยังนำวัฒนธรรมจากต่างแดนกลับมายังบ้านเกิดที่ไคผิงด้วย ซึ่งนำไปสู่การสร้างหอสังเกตหารณ์หรือติ๊วเหล่าจำนวนมากขึ้นที่นำเอาสถาปัตยกรรมแบบยุโรปมาผสมผสาน ในปี 2007 "หมู่บ้านและติ๊วเหล่าแห่งไคผิง" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก ซึ่งประกอบด้วยสี่หมู่บ้านในไคผิง
เตียวโหลว

เตียวโหลว (ภาษาจีนกลาง; #เปลี่ยนทาง) หรือ ติ๊วเหล่า (ภาษากวางตุ้ง; #เปลี่ยนทาง) หมายถึงหอตรวจการณ์ความสูงกลายชั้นที่พบได้ในหมู่บ้านตามชนบท ส่วนใหญ่พบได้ในไคผิง มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ในปี ค.ศ. 2007 ยูเนสโกขึ้นทะเบียนให้ "บรรดาเตียวโหลวและหมู่บ้านแห่งไคผิง"  เป็นแหล่งมรดกโลก ซึ่งรวมถึงเตียวโหลวที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 19-20 ด้วยสถาปัตยกรรมผสมผสานแบบจีนและยุโรป
เตียวโหลวมีการก่อสร้างมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิงจนถึงต้นศตวรรษที่ 20 และมีการสร้างมากที่สุดในสมัยขุนศึกเมื่อทศวรรษ 1920 ถึง 1930 โดยได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนจากชาวจีนโพ้นทะเล และมีการสร้างเตียวโหลวขึ้นมากกว่า 3,000 หอ ปัจจุบันเป็นที่คาดการณ์ว่ามีเตียวโหลวเพียง 1,800 แห่งที่ยังเหลืออยู่ในหมู่บ้านตามชนบทของไคผิง ส่วนใหญ่ถูกทิ้งร้าง นอกจากนี้ยังสามารถพบเตียวโหลวในพื้นที่อื่น ๆ ของมณฑลกวางตุ้ง รวมถึงในเซินเจิ้นและตงกว่าน
ในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ด้วยความไม่มั่นคงทางสังคมและความอดอยาก ไคผิงกลายมาเป็นศูนย์กลางสำคัญหนึ่งของการอพยพไปโพ้นทะเล ร่วมกับพื้นที่อื่น ๆ ในแถบเซย์ยับ เตียวโหลวที่สร้างขึ้นในสมัยต้นศตวรรษที่ 20 จำนวนมากสร้างขึ้นตามศูนย์กลางของการอพยพเหล่านี้ เงินทุนจากชาวจีนอพยพไปโพ้นทะเลได้ถูกส่งกลับมายังตระกูล หมู่บ้าน หรือเผ่าของตน และถูกนำไปใช้สร้างหอสังเกตการณ์ แม้ว่าเตียวโหลวจะสร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อการป้องกันการรุกรานจากผู้บุกรุก แต่บางเตียวโหลวก็ใช้งานเพื่อการอยู่อาศัยด้วย บ้างสร้างขึ้นโดยครอบครัวเดี่ยว ๆ และบ้างวร้างขึ้นโดยหลายครอบครัวไปจนถึงจากชุมชนของหมู่บ้าน ไคผิงได้กลายมาเป็นหม้อหลอมวัฒนธรรมที่ชาวจีนโพ้นทะเลนำกลับมา ซึ่งแสดงออกผ่านการก่อสร้างเตียวโหลวด้วยองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมของยุโรปมาผสมผสาน
ฝูลู่

ฝูลู่  เป็นสัญลักษณ์ ชุดตัวอักษร หรือการร่ายเวทย์ในลัทธิเต๋า หรืออาจใช้เรียกแผ่นกระดาษเขียนสัญลักษณ์ดังกล่าว ซึ่งเขียนหรือพิมพ์ลงบนแผ่นผ้าหรือแผ่นกระดาษโดยนักบวชเต๋า
ผู้ปฏิบัติฝูลู่เรียกว่า ฝูลู่พ่าย  ซึ่งเป็นกลุ่มไม่เป็นทางการของนักบวชเต๋าสำนักต่าง ๆ เช่นเดียวกับการปฏิบัติอื่น ๆ ของลัทธิเต๋า ฝูลู่ไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะในศาสนาเต๋า แต่ยังถูกนำไปใช้ในศาสนาพุทธแบบจีน และมีอิทธิพลต่อ ในศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่นกับชินโต และ ที่ใช้ในลัทธิชามานเกาหลี
การออกแบบอักษรหรือสัญลักษณ์ของฝูลู่มักมีลักษณะลายเส้นที่ไม่เป็นรูปแบบแต่มีลักษณะคล้ายคลึงกับอักษรจีน บ่อยครั้งมักนำเอาคำที่มีอยู่เดิมมาทำให้ยาวขึ้นอาจด้วยการผสานสัญลักษณ์ที่ไม่ใช่ตัวอักษรเข้าไป นักบวชเต๋าจะเป็นผู้ตีความระบบการเขียนที่ยืดหยุ่นนี้ ลักษณะตัวอักษรยังแตกต่างกันไปตามสำนักปฏิบัติ วิธีการเขียนฝูลู่มักส่งต่อสืบทอดกันในสำนักจากอาจารย์สู่ศิษย์ และถือเป็นศาสนกิจพิเศษที่สามารถใช้สื่อสารกับดวงวิญญาณได้ ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยฟูตัน เกอ เจากวง (Ge Zhaoguang) รพบุว่าลักษณะของฝูลู่ที่อ่านไม่ออกโดยคนทั่วไปนั้นถือเป็นการออกแบบให้เป็นการเลียนภาษาโบราณ (linguistic archaism) และจงใจออกแบบให้อ่านไม่ออกเพื่อเป็นดั่ง "ผ้าคลุมโลกอื่นที่สัมผัสไม่ได้" จะมีเพียงนักบวชจำนวนไม่กี่รูปที่ได้รับการคัดเลือกแล้วเท่านั้นที่จะสามารถผลิตฝูลู่ได้เอง
ฝูลู่ยังถูกนำมาใช้เพื่อกการรักษาในฐานะส่วนหนึ่งของการแพทย์แผนจีนมานานหลายศตวรรษ โดยรู้จักในชื่อ จูโยว  และได้รับการสนับสนุนโดยรัฐในสมัยราชวงศ์สุยและราชวงศ์หมิงตอนปลาย กระนั้น การแพทย์แผนจีนร่วมสมัยปฏิเสธการใช้การรักษาแบบนี้ ท่ามกลางการใช้งานที่ยังคงแพร่หลายในปัจจุบันในลักษณะเทียบเท่ากับการสะกดจิต (hypnosis) ในโลกตะวันตก
Estola assimilis

Estola assimilis เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิล
เขาซีเฉียว

เขาซีเฉียว เป็นภูเขาไฟที่สงบแล้วอายุ 40-50 ล้านปี ตั้งอยู่ทางใต้ของอำเภอหนานไห่ นครฝัวชาน มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ถือเป็นเขตทิวทัศน์และสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของเมือง รวมถึงได้รัลการคุ้มครองในฐานะป่าอนุรักษ์ เขาซีเฉียวกินพื้นที่ขนาด ประกอบด้วย 72 ยอดเขา โดยยอดที่สูงสุดคือยอเขาต้าเชิง (Dacheng Peak) ซี่งสูง 
ในบริเวณเขายังมีทั้งถ้ำตามธรรมชาติรวม 42 ถ้ำ บ่อน้ำพุธรรมชาติ 232 แหล่ง และน้ำตก 28 แห่ง ซึ่งรวมถึงน้ำตกจากเขาสูงในมวลเมฆ  หนึ่งในแปดทิวทัศน์ของกว่างโจวในสมัยศตวรรษที่ 18
เขตอุตสาหกรรมซูโจว

เขตอุตสาหกรรมซูโจว  เป็นพื้นที่การพัฒนาในซูโจว มณฑลเจียงซู ประเทศจีน ก่อตั้งขึ้นในปี 1994 ส่วนหนึ่งของโครงการการปฏิรูปเศรษฐกิจจีนในทศวรรษ 1990 มีความพิเศษในฐานะที่เป็นโครงการที่เกิดจากการพัฒนาร่วมระหว่างทางการจีนกับสิงคโปร์ แม้ในตอนแรกเขตอุตสาหกรรมจะไม่ประสบผลสำเร็จแต่ต่อมาได้กลายสภาพมาเป็นอสังหาริมทรัพย์แนวหน้าของซูโจวและเป็นที่ตั้งของสำนักงานบริษัทมากมาย และได้รับการยอมรับให้เป็นหนึ่งในเขตอุตสาหกรรมที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของจีนจนถึงปัจจุบัน
เขตอุตสาหกรรมซูโจวมีขนาดพื้นที่ และประชากรถาวร 807,800 คนตามรายงานทางการเมื่อปี 2019
ในปี 1992 แนวคิดการพัฒนาเขตอุตสาหกรรมสมัยใหม่เริ่มเป็นที่พูดถึง หลังเติ้ง เสี่ยวผิงเดินทางเยือนใต้ในปีเดียวกัน เขาได้กล่าวว่า "สิงคโปร์มีการบิรหารจัดการที่ดีและมีระบบเรียบทางสังคมที่ดี เราควรดูเป็นตัวอย่าง และเรียนรู้ที่จะทำให้ดีกว่าพวกเขา" รัฐบาลของจีนและสิงคโปร์ได้พูดคุยกันถึงโครงการสร้างเขตอุตสาหกรรมใหม่และได้ข้อสรุปว่าจะก่อสร้างในทางตะวันออกของนครซูโจว ซึ่งถูกเลือกเนื่องจากตำแหน่งที่ตั้งที่ใกล้กับศูนย์กลางเศรษฐกิจอย่างเซี่ยงไฮ้ รวมถึงมีประชากรแรงงานที่มีการศึกษาและมีทักษะอยู่เดิม โครงการเขตอุตสาหกรรมจีน-สิงคโปร์ ซูโจว (China–Singapore Suzhou Industrial Park; CS-SIP) จึงเริ่มต้นในปี 1994 โดยรองประธานาธิบดีจีน ลี่ ล่านชิง และรัฐมนตรีอาวุโสสิงคโปร์ ลี กวน ยู ลงนามร่วมในสนธิสัญญาการพัฒนาเขตอุตสาหกรรมในซูโจว ที่ซึ่งต่อมาพัฒนามาเป็นเขตอุตสาหกรรมซูโจว