pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อัลเฟรด รัสเซล วอลเลซ

อัลเฟรด รัสเซล วอลเลซ (พ.ศ. 2366 — 2456) นักธรรมชาติวิทยา นักภูมิศาสตร์ นักมานุษยวิทยาและนักชีววิทยาชาวอังกฤษ เกิดที่ อัสค์ มอนมัธไชร์ เวลส์ตะวันออกเฉียงใต้ 
วอลเลซได้เดินทางเก็บตัวอย่างพืชพรรณแถบแอมะซอนเมื่อ พ.ศ. 2385-2395 และแถบแหลมมลายูเมื่อ พ.ศ. 2397-2405 และได้เสนอทฤษฎีวิวัฒนาการว่าเกิดจากการคัดสรรโดยธรรมชาติอย่างเดียวกับทฤษฎีของชาลส์ ดาร์วิน แต่เป็นอิสระจากกัน บันทึกของวอลเลซที่ส่งไปถึงดาร์วินเมื่อปี พ.ศ. 2401 จากโมลุกกัส ได้เป็นจุดผลักดันสำคัญที่ทำให้ต้องมีการประชุม "สมาคมลินเนียน" เพื่อรีบประกาศรับรองทฤษฎีวิวัฒนาการของดาร์วินซึ่งได้มีการค้นคว้าละเอียดและมีความก้าวหน้ากว่ามาก่อน เพียงแต่ยังไม่ได้คิดที่จะตีพิมพ์ ดาร์วินได้ทำการปรับแต่งทฤษฎีของตนเองอย่างเร่งรีบและตีพิมพ์ทฤษฎีนี้ออกมาในชื่อเรื่องว่า "ต้นตอแห่งชนิดพันธุ์" (The Origin of Species) 
อัลเฟรด รัสเซล วอลเลซ ได้สร้างความก้าวหน้าในพื้นฐานของวิชา “สัตวภูมิศาสตร์” (Zoogeography) เป็นอย่างมาก รวมทั้งข้อเสนอเกี่ยวกับทฤษฎีว่าด้วยวิวัฒนาการที่แตกต่างระหว่างสัตว์ในภูมิภาคออสเตรเลียและเอเชีย บางครั้งก็มีผู้เรียกวอลเลซว่าเป็น “บิดาแห่งวิชาชีวภูมิศาสตร์” (Father of Biogeography)
สัมมาวายามะ

สัมมาวายามะ เป็นหนึ่งในมรรค 8 หรือ มรรคมีองค์แปด เพียรชอบ เกิดฉันทะพยายาม ปรารภความเพียร ประคองจิตไว้ ตั้งจิตไว้
การจะเกิดสัมมาสติ ต้องอาศัยความเพียรพยายามกำหนดสติอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ จนเกิดเป็นสัมมาสมาธิ ดังนั้นสัมมาวายามะจึงต้องมีอยู่หน้าสัมมาสติ
ภาษาศาสตร์เปรียบเทียบ

ภาษาศาสตร์เปรียบเทียบ  หรือ นิรุกติศาสตร์เปรียบเทียบ  เป็นสาขาหนึ่งของภาษาศาสตร์เชิงประวัติ มุ่งที่จะศึกษาความเกี่ยวเนื่องของภาษาโบราณ เช่น ภาษากลุ่มอินโด-ยูโรเปียน อันมีภาษาต่าง ๆ ได้แก่ กรีก ละติน สันสกฤต อเวสตะ บาลี ฮิตไทต์ เปอร์เซียโบราณ ฯลฯ 
เนื้อหาสาระจะศึกษาประวัติศาสตร์และวิวัฒนาการของภาษาตระกูลอินโดยุโรปที่ไปแตกกิ่งแขนงในรูปภาษาต่าง ๆ ดังกล่าว แต่ภาษาเหล่านี้ยังมีระบบเสียง (phonology) ระบบหน่วยคำ (morphology) และระบบวากยสัมพันธ์ (syntax) ที่ละม้ายกันมาก ความละม้ายกันนี้ มีผู้ตั้งทฤษฎีต่าง ๆ ขึ้นมามากมาย ซึ่งแต่ละทฤษฎีล้วนแต่ชี้ให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่มีต่อกันอย่างแนบแน่น ทำให้ความเชื่อที่ว่าภาษาต่าง ๆ เหล่านี้มาจากต้นตอเดียวกันแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น
ในประเทศไทย ผู้บุกเบิกงานนิรุกติศาสตร์เปรียบเทียบ และผลิตงานวิชาการทางนี้ออกมาบ้าง ได้แก่ เสฐียรโกเศศ (พระยาอนุมานราชธน) และกรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ ปัจจุบันมีการศึกษาด้านนี้อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะภาษาในตระกูลไท มอญ-เขมร ส่วย กูย เป็นต้น
อำเภอทับปุด

ทับปุด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพังงา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอทับปุดตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอทับปุดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 38 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอทับปุดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
พระสยามเทวาธิราช

พระสยามเทวาธิราช เป็นเทวรูป หล่อด้วยทองคำสูง 8 นิ้ว ประทับยืนทรงเครื่องกษัตริยาธิราช ทรงฉลองพระองค์อย่างเครื่องของเทพารักษ์ มีมงกุฎเป็นเครื่องศิราภรณ์ พระหัตถ์ขวาทรงพระแสงขรรค์ พระหัตถ์ ซ้ายยกขึ้นจีบพระดรรชนีเสมอพระอุระ เทวรูปพระสยามเทวาธิราชประดิษฐานอยู่ในเรือนแก้วทำด้วยไม้จันทน์ ลักษณะแบบวิมานรูปเก๋ง มีคำจารึกเป็นภาษาจีนที่ผนังเบื้องหลัง แปลว่า "พระวิมานแห่งพระสยามเทวาธิราช" (暹國顯靈神位敬奉) เรือนแก้วรูปเก๋งนี้ประดิษฐานอยู่ในมุขกลางของพระวิมานไม้แกะสลักปิดทอง ตั้งอยู่เหนือลับแลบังพระทวารเทวราชมเหศวร์ ตอนกลางของพระที่นั่งไพศาลทักษิณ ในพระบรมมหาราชวัง
พระวิมานไม้แกะสลักปิดทองนี้ เรียกว่า พระวิมานไม้แกะสลักปิดทองสามมุข ด้านหน้าของเทวรูปพระสยามเทวาธิราชตั้งเทวรูปพระสุรัสวดี หรือพระพราหมี เทพเจ้าแห่งการดนตรีและขับร้อง มุขตะวันออกของพระวิมาน ตั้งเทวรูปพระอิศวรและพระอุมา มุขตะวันตกของพระวิมาน ตั้งเทวรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ
เทวรูปนี้ถูกสร้างตามพระราชกระแสรับสั่งของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในช่วงประมาณ พ.ศ. 2402–2403 โดยมีการสักการะในพระราชพิธีส่วนพระองค์ทุกปีในขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 ตามปฏิทินจันทรคติไทย
พีเอชพี (แก้ความกำกวม)

PHP อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
ภาษาเปอร์เซียเก่า

ภาษาเปอร์เซียเก่า เป็นภาษาในจารึกซึ่งค้นพบในบริเวณที่ตั้งของประเทศอิหร่านในปัจจุบัน มีอายุราว 600-500 กว่าปีก่อนคริสต์ศักราช ภาษานี้มีอายุไล่เลี่ยกับภาษาบาลีในอินเดีย และมีลักษณะโครงสร้างทางภาษาที่คล้ายกันมาก เปอร์เซียเก่าเป็นภาษาของชาวอิหร่านที่พัฒนาขึ้นในสมัยกลาง วิวัฒนาการมาจากภาษาอเวสตะซึ่งเป็นภาษาที่เก่าแก่ที่สุดของชาวอิหร่านโบราณ
การจัดจำแนก.
ภาษาเปอร์เซียเก่าอยู่ในภาษากลุ่มอิหร่านโบราณ ซึ่งเป็นสมาชิกของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้
วิวัฒนาการของภาษา.
ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 9 ช่วงราชวงศ์อะแคมินิดตอนปลาย จารึกของอาร์ทาเซอร์เซสที่ 2 และที่ 3 มีความแตกต่างจากภาษาที่พบในจารึกของพระเจ้าดาริอุสมหาราชมากพอที่จะเรียกภาษาก่อนเปอร์เซียกลาง หรือภาษาหลังเปอร์เซียเก่า ภาษาเปอร์เซียเก่านี้ ต่อมาจะพัฒนาไปเป็นภาษาเปอร์เซียกลาง และจะไปเป็นภาษาเปอร์เซียใหม่อีกทอดหนึ่ง ศาสตราจารย์ Gillbert Lazard นักวิชาการที่มีชื่อเสียงทางด้านวิทยาอิหร่านและเป็นผู้เขียนไวยากรณ์ภาษาเปอร์เซียได้กล่าวไว้ว่า
ภาษาที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบันว่าภาษาเปอร์เซียใหม่ซึ่งมักจะเรียกในช่วงแรกของยุคอิสลามว่าภาษาปาร์ซี-ดารีสามารถจำแนกทางภาษาศาสตร์ว่ามีความเชื่อมโยงกับภาษาเปอร์เซียกลาง ซึ่งเป็นภาษาทางราชการและทางศาสนาในอิหร่านยุคซัสซาเนียน ซึ่งมาจากภาษาเปอร์เซียเก่าที่เป็นภาษาในสมัยราชวงศ์อาแคมินิดอีกต่อหนึ่ง ภาษาเปอร์เซียทั้งสามช่วงแสดงความเป็นภาษาเดียวกันอย่างต่อเนื่อง จุดกำเนิดอยู่ที่ฟาร์ และมีความแตกต่างทางด้านลักษณะและสำเนียงที่ชัดเจนจากสำเนียงอื่นๆที่พบทางอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออก
ภาษาเปอร์เซียกลางหรือบางครั้งเรียกภาษาปะห์ลาวี มีการพัฒนาโดยตรงมาจากภาษาเปอร์เซียเก่า และใช้ในการเขียนอย่างเป็นทางการของประเทศ การเปรียบเทียบพัฒนาการในแต่ละขั้นตอนของภาษาแสดงคงามเหมือนกันทางด้านไวยากรณ์และประโยค
อักษร.
ภาษาเปอร์เซียเก่าเขียนจากซ้ายไปขวาโดยใช้อักษรรูปลิ่มแทนพยางค์ ประกอบด้วยสัญลักษณ์ 36 ตัว แสดงสระและพยัญชนะ มีโลโกแกรม 8 ตัว และมีเครื่องหมาย 3 ตัว
ภาษาอเวสตะ

ภาษาอเวสตะ  เป็นภาษาที่เก่าแก่ที่สุดของชาวอิหร่านโบราณ มีอายุไล่เลี่ยกับ ภาษาพระเวท หรือ ภาษาไวทิกะ ซึ่งเป็นภาษาบันทึกคัมภีร์พระเวทของฝ่ายอินเดีย ภาษาอเวสตะเป็นภาษาที่บันทึกความเชื่อทางศาสนาของคนอิหร่านโบราณที่เก่าแก่ที่สุดของชาตินี้ ใช้ในบทสวดมนต์ของศาสนาโซโรอัสเตอร์ 
ภาษาอเวสตะจัดอยู่ในตระกูลภาษาอินเดีย-ยุโรป สาขาย่อยอินเดีย-อิหร่าน (อินโด-อิเรเนียน)เป็นภาษากลุ่มอิหร่านที่เก่าสุดเท่าที่มีหลักฐาน เช่นเดียวกับภาษาเปอร์เซียโบราณ เขียนด้วยอักษรอเวสตะ ภาษานี้แบ่งได้เป็นสองกลุ่มคือ
อเวสตะกับสันสกฤต.
ภาษาอเวสตะมีความคล้ายกับภาษาสันสกฤตพระเวทอย่างมาก ดังตัวอย่างข้อความนี้:
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
มิจฉาทิฐิ

มิจฉาทิฐิ  เรียกโดยย่อว่า "ทิฐิ" หมายถึง ความเห็นผิดจากความเป็นจริง หรือผิดจากทำนองคลองธรรม
ประเภท.
พระไตรปิฎกภาษาบาลี แบ่งหมวดมิจฉาทิฏฐิไว้หลายแบบ เช่น สักกายทิฏฐิ 20 ในนกุลปิตาสูตร ทิฏฐิ 62 ในพรหมชาลสูตร และนิยตมิจฉาทิฏฐิ 3 ในสามัญญผลสูตร เป็นต้น
นิยตมิจฉาทิฐิ 3 ได้แก่
ปัจจัยให้เกิดมิจฉาทิฏฐิ.
ปัจจัยให้เกิดมิจฉาทิฏฐิ มี 2 อย่าง ได้แก่
มังกรสาวที่รัก

มังกรสาวที่รัก  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดยนาซึมิ มาซึโมโต้ ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยบงกช แบ่งเป็น 2 ภาค เป็นการ์ตูนที่เกี่ยวกับเรื่องของมังกร การใช้เวทมนตร์ บวกกับเรื่องราวความรักที่น่าติดตาม
เนื้อเรื่อง.
เซนโด้ โมโมกะ เด็กสาววัย 15 ที่เก่งเรื่องศิลปะการป้องกันตัว (เพราะที่บ้านเป็นสำนักสอนศิลปะการป้องกันตัว) จนได้รับฉายาว่า "Dragon Girl" กับเพื่อนสมัยเด็กอย่าง โค ริวงะ ผู้ใช้เวทมนตร์ที่มีมังกรเป็นเทพคุ้มครอง ทั้งคู่มักทะเลาะกันเป็นประจำ แต่ก็คอยช่วยกันปกป้อง โค ชุนรัน ลูกพี่ลูกน้องของริวงะและเพื่อนของโมโมกะ ชุนรันรู้ดีว่าโมโมกะนั้นหลงรักริวงะ แต่ไม่กล้าบอก วันนึง "ปีศาจงู" แห่งซุยจินโกะ ที่จะขึ้นมาหาเจ้าสาว โดยที่เป้าหมายในครั้งนี้คือชุนรัน ริวงะเห็นท่าไม่ดีเลยตั้งใจจะเรียกให้ลงมาสิงร่างของตัวเอง แต่มังกรกลับไปสิงร่างโมโมกะที่ตกใจเข้ามาขวางเพราะนึกว่ามังกรจะทำร้ายริวงะ
ในเมื่อมังกรไปสิงร่างโมโมกะ ริวงะจึงต้องจำเป็นที่จะคอยปล่อยและสะกดมังกรเพราะโมโมกะไม่มีพลังเวทมนตร์ หลังจากที่จัดการกับปีศาจงูแล้วก็ยังมีปีศาจอีกหลายตัวโผล่มาให้จัดการ ริวงะและโมโมกะก็ช่วนกันได้ทุกครั้ง แม้ว่าจะมี โค โคริวผู้นำตระกูลโคที่ประเทศจีน ที่ชื่นชอบในตัวโมโมกะเดินทางมาขัดขวาง โค ไรกะ ผู้ที่มีมังกรฟ้าสิงอยู่ คู่หมั้นของริวงะ แถมยังมียูเทน เกนเนียวผู้ใช้มนตร์ดำ ด่านสุดท้ายทีทั้งคู่ต้องผ่านไปให้ได้คือแผนการของมิโอะ ที่พยายามให้เวทมนตร์ทำให้ด้ายแดงของริวงะและโมโมกะขาดออกจากกันและผูกของตัวเองกับริวงะเข้าด้วยกัน แต่ด้วยความรักของโมโมกะกับริวงะที่มีให้กันทำให้ด้ายแดงของทั้งคู่ผูกติดกันอีกครั้ง แล้วริวงะก็หายไปและกลับมาพร้อมกับมังกรตัวใหม่ที่ตนเองบินไปเรียกที่ประเทศจีน ริวงะขอโมโมกะแต่งงาน และทั้งคู่ก็ย้ายไปเมืองจีนเพื่อให้โมโมกะเรียนเวทมนตร์ที่ตระกูลโค หลังจากนั้นทั้งคู่ก็แต่งงานกัน
จูมมะลี ไซยะสอน

พลโท จูมมะลี ไซยะสอน  อดีตประธานาธิบดีลาว สมรสกับแก้วสายใจ ไซยะสอน เมื่อ พ.ศ. 2533 มีบุตร 2 คน
ประวัติ.
จูมมะลี ไซยะสอนเป็นชาวลาวเผ่าลาวลุ่ม เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2479 ในครอบครัวชาวนาที่บ้านวัดเหนือ เมืองไซเสดถา แขวงอัตตะปือ ประเทศลาว 
การเข้าร่วมปฏิวัติกับพรรคประชาชนปฏิวัติลาว.
จูมมะลี ไซยะสอนได้เข้าร่วมพรรคประชาชนปฏิวัติลาวในปี พ.ศ. 2497 ด้วยการเป็นทหารขื้นไปในเขตรวมเมืองซำเหนือ และได้เข้าเป็นสมาชิกของพรรคอย่างเต็มตัว เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ได้เข้าร่วมปฏิวัติและได้รบ โดยเริ่มจากการเคลื่อนไหวสู้รบป้องกันเขตรวม ในปี พ.ศ. 2498 - 2499 จนถึงการบัญชากองกำลังติดอาวุธแขวงเชียงขวาง และยึดเมืองพูคูน เมืองกาสี เมืองวังเวียง เมืองโพนโฮง และเมืองเวียงจันทน์ ในแขวงเวียงจันทน์ ในปี พ.ศ. 2518 เพื่อเป็นเงื่อนไขนำไปสู่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวสำเร็จ
ตำแหน่งการงาน.
งานฝ่ายทหาร.
ท่านได้รับผิดชอบหน้าที่สำคัญ โดยเริ่มจากการเป็นรองหัวหน้าหมู่ใน พ.ศ. 2502 เป็นหัวหน้าหมวด แล้วก้าวขึ้นเป็นผู้บังคับกองพันโดยตรง ต่อมาได้เป็นหัวหน้าเสนาเขต และเป็นรองเลขาคณะพรรคเขตใน พ.ศ. 2515 เป็นเจ้ากรมสู้รบกรมใหญ่เสนาธิการ และเป็นรองเจ้ากรมใหญ่เสนาธิการใน พ.ศ. 2523 เป็นรองรัฐมนตรี (รัฐมนตรีช่วยว่าการ)
กระทรวงป้องกันประเทศ (กระทรวงกลาโหม) ใน พ.ศ. 2525 ได้รับประดับยศชั้นพลโทเมื่อปี พ.ศ. 2533 และเป็นรัฐมนตรีกระทรวงป้องกันประเทศใน พ.ศ. 2534
งานฝ่ายบริหาร.
นอกจากนี้ท่านยังได้เป็นพนักงานฝ่ายบริหารในหลายตำแหน่งสำคัญ โดยเริ่มจากการเป็นเมืองหมวดใน พ.ศ. 2503 เป็นผู้บัญชาการและเป็นเลขาคณะพรรคกองพัน เป็นเลขาคณะพรรคเขตเชียงขวาง ต่อมาได้เป็นคณะพรรคกรมใหญ่เสนาธิการและเลขานุการคณะพรรคกรมใหญ่เสนาธิการใน พ.ศ. 2523 ในกองประชุมใหญ่ของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวครั้งที่ 3 ท่านได้รับเลือกให้เป็นกรรมการศูนย์กลางพรรค ได้รับเลือกเป็นกรรมการสำรองกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคในกองประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 4 และเป็นกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรค ตั้งแต่กองประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 5 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน (ครั้งล่าสุดมีขึ้นเป็นครั้งที่ 8 เมื่อวันที่ 18-21 มีนาคม พ.ศ. 2549)
ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 ได้ดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดี ทั้งเป็นรองประธานคณะกรรมการป้องกันชาติป้องกันความสงบศูนย์กลาง ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 เป็นต้นมา นอกจากนี้ยังได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ประจำการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคอีกด้วย
การเข้าดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี.
ในกองประชุมครบคณะครั้งปฐมฤกษ์ ของคณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคสมัยที่ 8 เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 พลโทจูมมะลี ไซยะสอนได้รับเลือกตั้งอย่างเป็นเอกฉันท์ ให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่คณะบริหารงานศูนย์กลางพรรคประชาชนปฏิวัติลาว และในการประชุมสภาแห่งชาติชุดที่ 6 ครั้งปฐมฤกษ์ เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ปีเดียวกัน ที่ประชุมได้ลงมติเป็นเอกฉันท์เลือกตั้งให้ท่านเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจากท่านคำไต สีพันดอน นับเป็นประธานาธิบดีคนที่ 6 แห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
อุบัติเหตุเรือล่ม.
ในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2564 ในขณะที่จูมมะลีและครอบครัวได้เดินทางท่องเที่ยว ณ เขื่อนน้ำงึม ได้เกิดอุบัติเหตุเรือล่มเนื่องจากพายุ และคลื่นลมแรงทำให้เรือจมห่างจากฝั่งประมาณ 40 เมตร โดยมีผู้เสียชีวิต 8 คน จากผู้โดยสารทั้งหมด 39 คน ทำให้มีผู้รอดชีวิต 31 คน หนึ่งในนั้นคือ จูมมะลี ได้รับความช่วยเหลือขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย และถูกนำตัวไปรักษาอยู่ในโรงพยาบาลที่นครหลวงเวียงจันทน์ แต่ต้องสูญเสียสมาชิกครอบครัว 6 คน คือภรรยาแก้วสายใจ ไซยะสอน ลูกชาย 1 คน ลูกสะใภ้ 2 คน และหลานอีก 2 คน
บัวสอน บุบผาวัน

บัวสอน บุบผาวัน (เกิดวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1954) เป็นนักการเมืองชาวลาวที่เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีลาวจาก ค.ศ. 2006 ถึง 2010 ซึ่งแทนที่บุนยัง วอละจิด ผู้กลายเป็นรองประธานาธิบดี เขาเคยดำรงตำแหน่งในสภาแห่งชาติลาวในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2006
อาชีพ.
ใน ค.ศ. 1975 หลังเวียงจันทน์ตกไปเป็นของปะเทดลาวไม่นาน เขากลายเป็นที่โปรดปรานของคำไต สีพันดอน อดีตหัวหน้าพรรค เขาได้เข้าไปเป็นสมาชิกพรรคเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1980
แนวแตกเรียบ

แนวแตกเรียบ  เป็นลักษณะรอยแตกของแร่ซึ่งจะเป็นไปในแนวระนาบเรียบ เนื่องจากโครงสร้างของอะตอมภายในผลึก รอยแตกขนานไปตามผิวหน้าของผลึกแร่เสมอ แร่ที่ไม่เป็นผลึก ก็จะไม่มีแนวแตกแบบนี้ แนวแตกเรียบอาจจะมีแนวเดียว หรือ 2 แนว 3 แนว ก็ได้ ทำให้แร่แตกแยกในลักษณะต่าง ๆ กันและเรียกชื่อแนวแตกตามลักษณะของแร่ที่แตกออกตามแนวนั่นเอง
แนวแตกแบบนี้อาจเห็นได้เมื่อแร่แตกแยกหลุดออกเอง หรือจะเห็นได้เมื่อเราบิหรือทุบแร่ บางชนิดก็เห็นชัดเจนมาก บางชนิดก็ไม่ชัดเจนต้องดูด้วยกล้องจุลทรรศน์ การอธิบายเกี่ยวกับแร่ที่มีแนวแตกแบบนี้เรามักใช้ว่า แนวแตกสมบูรณ์ชัดดี พอใช้ได้ หรือไม่ชัดเจน เป็นต้น
ไคเซ็ง

ไคเซ็น (; โรมาจิ: "Kaizen") เป็นภาษาญี่ปุ่น แปลว่า การเปลี่ยนแปลงเพื่อให้ดีขึ้น หรือปรับปรุงให้ดีขึ้น หรือการปรับปรุงให้ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง หรือการปรับปรุงให้ดีขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ไคเซ็นโดยความหมายทั่วๆไปแล้วจะหมายความว่า สภาพสิ่งที่ไม่ดีปรับปรุงแก้ไขให้ดีขึ้นใหม่ ซึ่งเป็นคำศัพท์ที่ใช้ในวงการอุตสาหกรรมการผลิตไคเซ็นที่ใช้ในโรงงานผู้ปฏิบัติงานจะเป็นแกนกลางในการปฏิบัติในกิจกรรมนี้ (Bottom up)
คำจำกัดความ.
เนื้อหาของกิจกรรมไคเซ็นคือ การปรับปรุงแก้ไขอุปกรณ์เครื่องจักร และการสร้างเครื่องมือใหม่ๆPokayokeขึ้นมาเป็นต้น เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานให้ก้าวหน้าและ รักษาความปลอดภัยในการทำงาน, ป้องกันการเกิดคุณภาพที่ไม่ดีขึ้น ในสิ่งเหล่านี้ที่เกี่ยวข้องกับการผลิต ไคเซ็น(การปรับปรุงให้ดีขึ้น) เป็นการปฏิบัติงานโดยใช้สติปัญญาของคนงานในการทำกิจกรรมเองซึ่งไม่ได้เป็นคำสั่งจากเบื้องบน จึงเป็นลักษณะเฉพาะพิเศษของกิจกรรมนี้ ทางฝ่ายโรงงานหรือกิจการ ส่วนใหญ่ก็ได้คอยช่วยเหลือรองรับทางกิจกรรมที่เป็นรูปแบบของQC circleเป็นต้นเสียส่วนใหญ่ หรือ ไคเซ็นคือไม่ใช่เป็นการกิจกรรมที่เสร็จสิ้นแค่ครั้งเดียวแต่จะทำอย่างต่อเนื่องและไม่มีที่สิ้นสุด
กิจกรรมไคเซ็น กับกิจกรรม QC circle นั้นในวงการอุตสาหกรรมการผลิตของญี่ปุ่นแล้วส่วนใหญ่จะใช้ร่วมกันหรือทำร่วมกัน 
ไคเซ็นได้ถูกนับรวมในคำจำกัดความพื้นฐานของระบบการผลิตแบบโตโยต้า เข้าไปด้วย ตัวอย่างเช่น การใช้สติปัญญาของพนักงานในการปรับปรุงงานด้านทอผ้าของอุปกรณ์การผลิตโดยใช้ของจากบริษัทอื่นแทนบ้าง และของที่ไม่เพียงพอหรือขาดจะไม่ซื้อแต่พวกตนเองจะทำการสร้างและปรับปรุงขึ้นมา และการสร้างแก้ไขนั้นจะอยู่ในระบบไม่เกินงบประมาณที่วางไว้ เป็นต้น ในการผลิตแบบระบบโตโยต้านั้นจะมีเกร็ดสาระที่ลึกๆในหลายอย่าง
วงการอุตสาหกรรมและโรงงานของญี่ปุ่นได้ขยายและพัฒนาไปในต่างประเทศ ในขณะเดียวกันก็ได้ส่งผู้ชำนาญงานไปฝึกอบรมพนักงานในท้องถิ่น และในปีค.ศ. 1980 ณ MITเป็นแกนนำในการทำวิจัยความแข็งแกร่งของวงการอุตสาหกรรมญี่ปุ่น เป็นต้น สิ่งนี้เป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดของวงการการผลิตของญี่ปุ่นจึงทำให้ขยายไปยังต่างประเทศ
ปีแยร์-ซีมง ลาปลัส

ปีแยร์-ซีมง มาร์กี เดอ ลาปลัส ([pjɛʁ simɔ̃ laplas]; 23 มีนาคม ค.ศ. 1749 – 5 มีนาคม ค.ศ. 1827) เป็นนักวิชาการและผู้รู้รอบด้านชาวฝรั่งเศสที่ผลงานของเขามีความสำคัญต่อการพัฒนาในด้านวิศวกรรม, คณิตศาสตร์, สถิติ, ฟิสิกส์, ดาราศาสตร์ และปรัชญา ในทางสถิติ ทฤษฎีความน่าจะเป็นแบบเบย์โดยหลักพัฒนาโดยลาปลัส
ลาปลัสเป็นที่จดจำในฐานะหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุตลอดกาล บางครั้งกล่าวเป็น "นิวตันของฝรั่งเศส" จนมีการกล่าวถึงเขาว่ามีความรู้ด้านคณิตศาสตร์ที่เหนือกว่าคนรุ่นเดียวกัน
เขากลายเป็นผู้ตรวจสอบของนโปเลียนตอนที่นโปเลียนเข้าร่วม "École Militaire" ที่ปารีสใน ค.ศ. 1784
ลาปลัสได้ยศเคานต์แห่งจักรวรรดิใน ค.ศ. 1806 และได้ยศมาร์ควิสใน ค.ศ. 1817 หลังการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง
5ส

5ส คือ แนวทางที่ใช้เพื่อปรับปรุงแก้ไขงานและรักษาสิ่งแวดล้อมในที่ทำงานให้ดีขึ้นในวงการการผลิตและวงการงานบริการเป็นต้น โดยการปฏิบัติตามหลัก 5ส ที่แปลมาจากภาษาญี่ปุ่น โดยในญี่ปุ่นเรียกกันว่า 5S ซึ่งได้แก่
5ส.
การควบคุม 5ส ตามพื้นฐานในการควบคุมการทำงาน เรียกว่า ระบบ 5ส แท้ที่จริงแล้วประสิทธิภาพของ 5ส มีความงดงามต่อสิ่งแวดล้อมในที่ทำงานในตัวของมันเอง และเป็นการเพิ่มแรงจูงใจให้กับพนักงานอีกด้วย ทำ 5ส ให้ถึงที่สุดผลที่ได้รับทางอ้อมก็คือ ระบบประสิทธิภาพการทำงานเพิ่มขึ้น, ป้องกันการเกิดสิ่งที่ไม่ดีเข้าสู่ขบวนการอื่น, เพิ่มความปลอดภัยในการทำงานให้มั่นคง สิ่งเหล่านี้ในสถานที่ทำงานเราจะเห็นเป็นประจำก็คือ สะสาง, สะดวก และจุดที่เป็นปัญหาสามารถทำให้จับต้องได้เห็นอย่างต่อเนื่อง
กระบี่เย้ยยุทธจักร

กระบี่เย้ยยุทธจักร  เฉี่ยเหงากังโอ๊ว หรือ เซี่ยวเอ้าเจียงหู ผลงานของกิมย้ง (金庸) เรื่องนี้ น.นพรัตน์ แปลครั้งแรกชื่อเรื่อง ผู้กล้าหาญคะนอง ในปี ค.ศ. 1960 มีทั้งหมด 8 เล่ม แต่พอต่อมาก็เปลี่ยนชื่อเป็น เดชคัมภีร์เทวดา ต่อมาจึงเปลี่ยนตามภาพยนตร์โทรทัศน์ว่า กระบี่เย้ยยุทธจักร และเรียบเรียงใหม่ลดลงเหลือ 4 เล่ม
เฉี่ย แปลว่า ยิ้ม หัวเราะ, เหงา แปลว่า ผยอง หยิ่ง, กังโอ๊ว แปลว่า ยุทธจักร รวมแล้วพอจะแปลเอาความได้ว่า 'ยิ้มผยอง (ใน) ยุทธจักร' หรือ 'ยิ้มผยอง หยันยุทธจักร' ในความหมายของไทย "กระบี่เย้ยยุทธจักร" หมายความว่า "มือกระบี่มือหนึ่งแห่งแผ่นดินเยาะเย้ยความเป็นไปของยุทธจักร และ กฎเกณฑ์อันหลอกลวงของยุทธจักร" อันเป็นผลงานชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งของกิมย้ง และ เรื่องนี้ "กิมย้ง" ยังไม่คล้ายคลึงประวัติศาสตร์ของจีนอย่างตายตัว นิยายเรื่องนี้กิมย้งได้เขียนในเชิงเสียดสีกับการเมืองในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (Cultural Revolution, ปี ค.ศ. 1966-1976) ของจีน ซึ่งเป็นการต่อสู้ภายในเพื่อแย่งชิงอำนาจของพรรคคอมมิวนิสต์ โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากโครงเรื่องของ The Count of Monte Cristo ของ Alexandre Dumas เช่นเดียวกับกระบี่ใจพิสุทธิ์ ซึ่งเขียนก่อนหน้านี้ (แต่ไม่ได้เสียดสีการเมือง)
การวางโครงเรื่อง.
"ธรรมะ อธรรม และวิญญูชนจอมปลอม" หมายความว่า ความแบ่งชนชั้นทางสังคมของธรรมะ และ อธรรม คนไหนนิสัยไม่ดี หรือ คบหาคนไม่ดีก็แบ่งเป็นฝ่ายอธรรม ทั้งที่ฝ่ายธรรมะใช่ว่าจะมีแต่คนดี และ คนของฝ่ายอธรรมใช่ว่าต้องเลวร้ายเสมอไป คนฝ่ายธรรมะที่เลวร้ายก็มี คนที่ดีในฝ่ายอธรรมมันก็มี
"วิญญูชน" หรือ "วีรบุรุษ" ตามความหมายของพจนานุกรมไทยฉบับบัณฑิตราชสถาน หมายความว่า คนที่ได้รับยกย่องจากผู้คนในทางที่ดี
ส่วนวิญญูชนจอมปลอม คือ คนที่ไม่ใช่วีรบุรุษอันแท้จริง มักมีจุดประสงค์ร้ายเคลือบแฝงอย่างแน่นอน อย่างงักปุ๊กคุ้งอาจารย์ของตัวเอกของเรื่อง คนอื่นมองภายนอกว่าเป็นคนดี เที่ยงธรรม ยุติธรรม แต่แท้จริงแล้วโกหกปลิ้นปล้อนหลอกลวงเพื่อให้ตัวเองเป็นใหญ่ในยุทธจักร คาดว่าหลายประเทศก็มีเหมือนกัน
แต่นักการเมืองคนหนึ่งของเวียดนาม ได้นำเอาคำว่า งักปุกคุ้ง อันเป็นวิญญูชนจอมปลอมไปกล่าวหานักการเมืองอีกคนหนึ่งเหมือนกัน
กระบี่เย้ยยุทธจักร เป็นเรื่องราวการแย่งชิงความเป็นหนึ่งในยุทธจักร ระหว่าง ธรรมะ และ อธรรม ท่ามกลางความขัดแย้งและการแย่งชิงอันรุนแรง เหล้งฮู้ชง จอมยุทธฝ่ายธรรมะ ศิษย์เอกของสำนักหัวซาน เป็นคนเปิดเผย ไม่ยึดติดกฎเกณฑ์ คบหาคนด้วยใจ ไม่สนว่าจะเป็นคนฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายอธรรม จนถูกขับออกจากสำนัก แต่ยังไม่พ้นเข้าไปพัวพันเหตุความขัดแย้งต่างๆ ทั้งการชิงความเป็นใหญ่ภายในของฝ่ายธรรมะ และการชิงความเป็นใหญ่ภายในของฝ่ายอธรรม จนสับสนวุ่นวายว่าใครกันแน่ที่เป็นมาร ใครกันที่เป็นฝ่ายอธรรม และใครที่เป็นฝ่ายธรรมะ เพียงต้องการที่จะเป็นที่หนึ่ง ไม่เลือกวิธีการ งักปุ๊กคุ้ง เจ้าสำนักหัวซาน ผู้ได้ฉายาว่ากระบี่ผู้ดี ถึงกับทรยศครอบครัว และศิษย์ของตัวเอง จ้อแหน้เซี้ยง เจ้าสำนักซงซาน กำจัดทุกคนที่ไม่คล้อยตามตนเอง ก็เพียงต้องการได้ชื่อว่า เป็นอันดับหนึ่งในยุทธภพ
นวนิยายเรื่องนี้ เป็นนวนิยายที่ล้วนแฝงไว้ด้วย แนวคิดปรัชญาการดำรงชีวิต อีกทั้งยังมีการเสียดสีสังคมอยู่ตลอด แต่ก็หาได้ขาดอรรถรสของนวนิยายกำลังภายในไปแต่อย่างใด ในขณะที่เรื่องดำเนินไป จะเกิดคำถามขึ้นตลอดเวลา ถึงเรื่องของความถูกผิดในพฤติกรรมของตัวละครแต่ละตัว ตัวละครฝ่ายธรรมะ หรือตัวละครฝ่ายอธรรม ต่างมีความเป็นเอกลักษณ์ในตัวเอง โดยมีตัวละคร เหล้งฮู้ชง เป็นตัวดำเนินเรื่อง และเป็นตัวเปรียบเทียบ ว่าความสุขของชีวิตที่แท้จริงนั้น อยู่ที่ไหนกันแน่
พิทยา บุณยรัตพันธุ์

พิทยา บุญยรัตพันธุ์ (25 กรกฎาคม พ.ศ. 2476–14 เมษายน พ.ศ. 2553) เป็นอดีตนักร้องวงดนตรีสุนทราภรณ์ และนักร้องเพลงลูกกรุงที่มีชื่อเสียง ได้รับความนิยมอย่างมากจากเพลง จูบ เจ้าของฉายา นักร้องเสียงกระดังงาลนไฟ
ประวัติ.
พิทยา บุณยรัตพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 ที่จังหวัดธนบุรี จบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 (สมัยนั้น) ที่โรงเรียนสตรีวัดระฆัง
โลกเสียงเพลง.
เมื่อพิทยาเรียนอยู่ทุกครั้งที่มีงานโรงเรียนเธอจะถูกคัดเลือกให้ร่วมแสดงด้วยทุกครั้ง ซึ่งงานที่ทำให้เธอได้รับความภาคภูมิใจมากที่สุดคือได้รับบทนางเอกละครเรื่อง “Mid Summer Night Dream" ที่คุรุสภา ซึ่งตอนนั้นยังตั้งอยู่ที่โรงเรียนสวนกุหลาบ โดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร เป็นผู้ควบคุมการซ้อม ทำให้เธอถูกคาดว่าจะเป็นดาวเด่นในการแสดงละครทั้งจากครูบาอาจารย์ และเพื่อนฝูง แต่เธอกลับหันไปเรียนภาษาอังกฤษ โดยให้เหตุผลว่า ”ดีกว่าอยู่ว่างว่าง”
ต่อมาคุณพนิดา สุนทรสนาน แนะนำให้ไปสมัครร้องเพลงที่วงดนตรีสุนทราภรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2495 (รุ่นเดียวกันกับศรีสุดา รัชตะวรรณ, วรนุช อารีย์, พูลศรี เจริญพงษ์) โดยเพลงที่ทำชื่อเสียงให้เธอคือ เพลง “ใจสาว” คำร้องโดย สุรัฐ พุกกะเวส ทำนองโดย เอื้อ สุนทรสนาน จากนั้นก็ลาออกมาอยู่กับวงดนตรีประสานมิตร (อายุของวงอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2498-2500) ประมาณ 2 ปีเศษ เพลงแรกที่ขับร้องบันทึกเสียงคือเพลง “สาวสะอื้น” จากผลงานการประพันธ์ของ เวส สุนทรจามร
ผลงานเพลง.
สำหรับเพลงที่โด่งดังมากที่สุดและสร้างชื่อเสียงให้แก่เธออย่างมากคือ เพลง "จูบ" แต่งเนื้อร้อง/ทำนองโดยสุรพล โทณะวณิก ซึ่งแต่งมาจากน้ำเสียงและใบหน้าที่เซ็กซี่ของเธอที่ครูสุรพลคิดว่าถ้าผู้หญิงสวยๆถูกจูบจะเป็นยังไง และเพลง "คนึงหา" โดยบทเพลงนี้ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน พ.ศ. 2514 และมีผลงานเพลงอื่น ๆ เช่น
อย่าบอกใครนะ - ถ้าฉันจะรัก - โถ่มดแดง - โกรธฉันหรือเปล่า - รัก คู่ หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ - ยิ่งกว่าการฆ่า - ถ้าฉันจะรัก - ธาตุแท้ของเธอ - กอด - จับ - ผวาตื่น - อย่าเพิ่งตาย - หาดกับฟ้า - ฝันเฝื่องเมืองกรุง - กฎแห่งกรรม - อย่าประหารรัก - ขาดทุนรัก - เสียงสน เป็นต้น
บั้นปลายชีวิต.
พิทยา บุณยรัตพันธุ์ ได้รักษาตัวด้วยโรคอัมพฤกษ์ มานานกว่า 10 ปี ที่บ้านพักของตนเอง และ ถึงแก่กรรมด้วยอาการสงบ เมื่อวันพุธที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2553 เวลา 04.00 น.สิริอายุได้ 76 ปี โดยศพได้รับการบำเพ็ญกุศล ณ วัดหัวลำโพง ศาลา 5 และประชุมเพลิงศพ ในวันจันทร์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2553
เดชขนนกยูง

ขนนกยูง (#เปลี่ยนทาง ;"Kong Que Ling") เป็นนิยายกำลังภายในขนาดสั้นที่แต่งโดยโกวเล้ง ขนนกยูงเป็นหนึ่งในเจ็ดสุดยอดอาวุธของยุทธภพ หรือ เจ็ดศาสตรา เป็นอาวุธลับเฉพาะของหมู่ตึกนกยูง กล่าวกันว่าในยุทธภพมีอาวุธลับ 360 ชนิด แต่ขนนกยูงเป็นอาวุธลับที่สวยงามเฉิดฉันที่สุด และทรงอานุภาพที่สุด เคล็ดวิชาและกระบวนท่าถือเป็นความลับ ผู้เป็นทายาทโดยตรงของหมู่ตึกนกยูงเท่านั้นที่จะได้รับการสืบทอด ยอดวิชาขนนกยูงนี้ กล่าวกันกระบวนท่าสวยงามราวกับนกยูงรำแพน แต่แฝงไว้ด้วยอันตรายรอบด้าน
ดาบมรกต

ดาบมรกต (#เปลี่ยนทาง ;"Bi Yu Dao") เป็นนิยายกำลังภายในขนาดสั้นที่แต่งโดยโกวเล้ง ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1974 ดาบมรกต เป็นตอนที่สาม ของ สุดยอดอาวุธทั้งเจ็ด
ตะขอจำพราก

ตะขอจำพราก(#เปลี่ยนทาง ;"Li Bie Gou") เป็นนิยายกำลังภายในขนาดสั้น ที่แต่งโดยโกวเล้ง ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1978 
ตะขอจำพรากเป็นตอนที่หกของ สุดยอดอาวุธทั้งเจ็ด
เรื่องเดียวที่ตัวเอก เอี้ยเจ็ง ไม่ใช้วิชายุทธมาตรฐาน แต่ใช้เป็นมวยวัด ดำรงอาชีพมือปราบ ขอเพียงจัดการผู้ร้าย มวยวัดก็ใช้ได้ สุดท้ายใช้อาวุธประหลาดรูปทรงตะขอ เรียกว่า ลี้เปียกเกา หรือ ตะขอจำพราก
ทวนทมิฬ

ทวนทมิฬ (#เปลี่ยนทาง ;"Ba Wang Qiang") เป็นนิยายกำลังภายในที่แต่งโดยโกวเล้ง (古龍) ตีพิมพ์ในปี ค.ศ.1975 
ทวนทมิฬเป็นตอนที่เจ็ดของ สุดยอดอาวุธทั้งเจ็ด
เนือร์นแบร์ค

เนือร์นแบร์ค  หรือที่เรียกในภาษาอังกฤษว่า นูเร็มเบิร์ก  เป็นเมืองตั้งอยู่ในรัฐไบเอิร์น (บาวาเรีย) ประเทศเยอรมนี ห่างจากนครมิวนิกขึ้นไปทางทิศเหนือประมาณ 170 กิโลเมตร ปัจจุบันมีประชากรประมาณ 500,000 คน
เนือร์นแบร์คมีประวัติศาสตร์ถอยไปถึง ค.ศ. 1050 โดยเป็นเมืองของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง เมืองนี้เป็นศูนย์ประชุมหลักของพรรคนาซี และหลังสงคราม ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำพิจารณาคดีต่อเหล่าอาชญากรสงคราม หลังจากนาซีเยอรมันพ่ายแพ้
เก็ลเซินเคียร์เชิน

เก็ลเซินเคียร์เชิน  เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินของประเทศเยอรมนี มีประชากร 274,926 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2002) มีหลักฐานเก่าแก่สุดว่าสร้างขึ้นประมาณ ค.ศ. 1150 แต่ดำรงฐานะเป็นเมืองขนาดเล็กมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 หลังจากการปฏิวัติอุตสาหกรรม พื้นที่เขตนี้ในเยอรมนีกลายเป็นเหมืองถ่านหิน จึงทำให้มีประชากรเข้ามาอยู่อาศัยเป็นจำนวนมาก
เก็ลเซินเคียร์เชินมีสโมสรฟุตบอลชัลเคอ 04 เป็นสโมสรประจำเมือง และเป็นหนึ่งใน 12 เมืองของเยอรมนีที่จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006
โอดินน์

โอดินน์  เทพเจ้าสูงสุดในเทพปกรณัมของชาวนอร์ส เป็นเทพเจ้าที่ใฝ่หาความรู้ ยึดมั่นในสัจจะ ช่วยเหลือผู้อื่น ออกผจญภัยเพื่อใช้ชีวิตให้คุ้มค่า และรบอย่างกล้าหาญเพื่อตายอย่างมีเกียรติในสนามรบ ให้ลูกหลานนำเรื่องราวของตนไปเล่าขานในฐานะวีรบุรุษ และเพื่อให้ดวงวิญญาณได้รับเลือกให้เข้าร่วมกับกองทัพเทพร่วมต่อสู้กับเผ่ายักษ์ในวันสิ้นโลก ชื่ออื่นของโอดินได้แก่ โวเดน หรือ โวทัน
แม้เทพโอดินน์ทรงสร้างโลก แต่พระองค์ก็ไม่สามารถล่วงรู้อนาคตของโลกได้ โดยเฉพาะความลับสูงสุดของจักรวาล การถือกำเนิด ชีวิตหลังความตาย และอนาคตของโลก เพื่อให้ทรงทราบความลับเหล่านี้ จึงทรงทรมานพระองค์เองโดยผูกเท้าข้างหนึ่งกับพฤกษาที่เป็นแกนกลางของโลก (อึกก์ดราซิลล์) แทงหอกที่สีข้าง ทรมานอยู่ถึง 9 วัน 9 คืน จนถึงกับสิ้นพระชนม์ แต่แล้วก็ทรงฟื้นคืนขึ้นมาใหม่โดยไม่เจ็บปวด แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยปรีชาญาณ ทรงบันทึกสิ่งที่พระองค์ค้นพบในรูปแบบอักษรศักดิ์สิทธิ์ 24 ตัว เรียกว่า รูนส์ ซึ่งต่อมาทรงพระราชทานรูนส์แก่ชาวโลกเพื่อให้ใช้ในฐานะเทพพยากรณ์
ในที่สุด ทรงล่วงรู้อนาคต รู้วันสิ้นโลก รู้ว่าในวันข้างหน้า โลกจะถึงกาลแตกดับ แต่ก่อนจะถึงวันนั้น พระองค์จะทะนุถนอมโลกที่ทรงสร้างอย่างดี เพื่อเมื่อถึงวันโลกาวินาศจะได้มีเทพและมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่ไปสร้างโลกใหม่ที่มีความสุข แต่ยังทรงต้องการความรู้เพิ่มเติม จึงทรงไปที่รากของต้นไม้อึกก์ดราซิลล์เพื่อดื่มน้ำพุวิเศษที่ทำให้กลายเป็นผู้รอบรู้ ที่บ่อน้ำพุนี้มียักษ์ตนหนึ่งเฝ้าอยู่ ชื่อมีมีร์ หากจะทรงถืออำนาจดื่มน้ำพุเลยในฐานะจอมเทพ ย่อมทรงกระทำได้ แต่พระองค์ไม่ทำเพราะเห็นว่าเป็นการกระทำของคนโฉด จึงทรงแลกเปลี่ยนดวงตาข้างหนึ่งเพื่อการได้ดื่มน้ำ ยักษ์ยินยอม แล้วพระองค์ก็ทรงดื่มน้ำนั้นจนหมดบ่อ
แม้จะทรงมีหอกวิเศษกุงก์นีร์อันเป็นหอกที่ไม่เคยพลาดเป้าเป็นอาวุธ แต่กลับไม่ค่อยได้ใช้อาวุธของพระองค์เท่าใดนัก ว่ากันว่าพระองค์จะได้ใช้หอกนี้อย่างแท้จริงก็คือในวันทำสงครามแร็กนาร็อก แต่อย่างใดก็ดี ก็ไม่ช่วยให้พระองค์รอดพ้นจากคมเขี้ยวของพญาสุนัขป่าเฟ็นรีร์ได้ 
ทรงมีสัตว์เลี้ยงคืออีกาคู่ และถือเป็นสัญลักษณ์ของพระองค์ ชื่อ ฮูกินน์ (ความคิด) และมูนินน์ (ความจำ) อีกาทั้งสองจะบินไปรอบโลก เพื่อนำข่าวคราวของสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกมาแจ้งแก่พระองค์ และทรงเลี้ยงสุนัขป่าขนสีเงินอีกสองตัวคือ เกรีและเฟรกี สุนัขทั้งสองมักนั่งอยู่แทบพระบาท คอยกินอาหารที่ถูกนำมาถวาย ด้วยพระองค์ไม่โปรดอะไรนอกจากเหล้าน้ำผึ้ง ทรงมีพาหนะคือม้าสเลย์ปนีร์ซึ่งมีขาถึง 8 ขา จึงทำให้มันวิ่งเร็วกว่าม้าใด ๆ
ทรงมีมเหสีเอกคือเทวีฟริกก์ และต่อมาทรงรับเทวีเฟร็วยาเป็นมเหสีอีกองค์ เทวีฟริกก์ทรงเปี่ยมไปด้วยเมตตา ปราศจากความอิจฉาริษยา เทวีเฟร็วยาจึงเคารพพระนางเป็นอย่างยิ่ง ไม่เคยทำอะไรให้มเหสีเอกต้องขุ่นเคืองพระทัย
ผู้ที่เป็นนักพยากรณ์โดยไพ่ทาโรต์จะคุ้นเคยกับไพ่ใบหนึ่งที่เป็นภาพของคนห้อยหัว ผูกขาข้างหนึ่งไว้กับต้นไม้ ไพ่ใบนี้ชื่อ Hang Man เชื่อกันว่ามีที่มาจากตำนานของเทพโอดินน์นั่นเอง ดังนั้น ไพ่ใบนี้จึงมีความหมายของการพยากรณ์ การหยุดนิ่งก่อนที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลง การอดทนเพื่อให้ได้มาซึ่งความรู้ และการรอคอยโอกาสที่ยังมาไม่ถึง
อำเภอเมืองพังงา

เมืองพังงา ตั้งอยู่ในจังหวัดพังงา
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอเมืองพังงามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองท้องที่.
อำเภอเมืองพังงาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 ตำบล 42 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอเมืองพังงาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เหตุการณ์สำคัญ.
1 ตุลาคม พ.ศ. 2518 ระหว่างเกิดการชุมนุมประท้วงคำสั่งย้ายผู้ว่าราชการจังหวัดพังงา ที่ศาลากลางจังหวัดพังงา โดยขณะนั้นได้มีคำสั่งย้าย นายธวัช มกรพงศ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดพังงา ไปเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดลำพูนกลุ่มผู้ชุมนุมได้ก่อเหตุประท้วงขึ้น และในวันดังกล่าวได้มีคนร้ายปาระเบิดเข้าไปในกลุ่มผู้ชุมนุมมีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ครั้งนั้น 15 ราย และบาดเจ็บ 17 คน
จักรวรรดิวัตร 12

จักรวรรดิวัตร 12 คือ ธรรมอันเป็นพระราชจริยานุวัตร สำหรับพระมหาจักรพรรดิ และพระราชาเอกในโลก ทั้งนี้ โดยพระมหากษัตริย์ ผู้ปกครองประชาชน ทรงถือ และอาศัยธรรมข้อนี้เป็นธงชัย ร่วมกันกับ ทศพิธราชธรรม และสังคหวัตถุ 4 สำหรับ การดำเนินกุศโลบายและวิเทโศบาย จักรวรรดิวัตร มี 12 ประการคือ
"(ในหนังสือเป็นจักรวรรดิวัตร ๕ แต่ในพจนานุกรม จักรวรรดิวัตร ๑๒)"
โพกะโยเก

โพะกะโยะเกะ (; โรมาจิ: "POKAYOKE") เป็นระบบหรืออุปกรณ์ที่ถูกตั้งขึ้นเพื่อป้องกันการผิดพลาดของการทำงานในสายการผลิต ของโรงงานเป็นต้น ในเรื่องของอุปกรณ์ รากศัพท์ของคำว่า "โพะกะโยะเกะ" มาจากหมากล้อม,หมากรุกญี่ปุ่น ที่นำมาใช้เป็นคำศัพท์นี้ โดยปกติมีความหมายว่าเดินหมากพลาดโดยที่คิดไม่ถึง Poka เราจึง Yokeru มึความหมายแปลว่าหลีกเลี่ยง
ในโรงงานจะใช้คนทำงานเสียส่วนใหญ่ ซึ่งความผิดพลาดของแต่ละคนในการทำงานก็มีมากเช่นเดียวกัน แนวคิดPoka-yoke จึงเน้นการป้องกันความผิดพลาดจากการสะเพร่าของคนงาน 1คน เช่น การติดตั้งปุ่มในการบังคับเครื่องPress ให้ทำงานเมื่อกด ปุ่ม2ปุ่มที่อยู่ห่างกันพร้อมๆกัน การทำระบบให้ต้องเหยียบเบรกก่อนจึงจะสตาร์ทรถได้ เป็นต้น
ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นก็คือของเสียเป็นต้นจะเกี่ยวเนื่องกับปัญหาเรื่องคุณภาพตามมาเสียส่วนใหญ่ หรือเมื่อความผิดพลาดที่เกิดขึ้นกลายเป็นผลิตภัณฑ์แล้วการค้นหาและการเลือกของเสียออกจากของดี ก็จะใช้เวลามากรวมถึงค่าใช้จ่ายก็จะตามมา หรือการค้นหาของไม่ดีที่เกิดขึ้นก็ยากและอาจจะหลุดลอดไปสู่ตลาดหรือลูกค้าได้ง่าย ซึ่ง ณ จุดตรงนี้ เพื่อป้องกันหรือหลีกเลี่ยงการผิดพลาดของการผลิตในขบวนการสายการผลิตไม่ให้หลุดลอดออกจากขบวนการ ในขบวนการผลิตจึงได้นำหรือติดตั้ง โพะกะโยะเกะ ในสายงานของตนเอง
ได้ถูกนับเป็นหนึ่งในระบบการผลิตแบบโตโยต้าซึ่งระบบการผลิตแบบโตโยต้านั้นมีความคิดที่เป็นพื้นฐานก็คือ "ขบวนการถัดไปก็คือลูกค้า" ของตนเอง ซึ่งจะหมายความว่าขบวนการของตนเองเมื่อทำเสร็จแล้วกล่าวคือ ไม่ส่งของที่ไม่ดีให้กับขบวนการถัดไป ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงของที่ไม่ดีเกิดขึ้นแล้ว ต้องรับประกันคุณภาพของในขบวนการตนเองด้วย 
แนวคิดพื้นฐานของโพะกะโยะเกะถูกนำเสนอและนำมาใช้ในระบบการผลิตแบบโตโยต้าโดยวิศวกรชาวญี่ปุ่นชื่อ Shigeo Shingo (新郷重雄 しんごう しげお ค.ศ.1909-1990)แต่เดิมแนวคิดนี้ถูกเรียกว่า บะกะโยเกะ (; โรมาจิ: "BAKAYOKE") ซึ่งแปลตรงตัวว่า หลีกเลี่ยงความโง่ ต่อมาจึงมีการเปลี่ยนเป็น โพะกะโยะเกะ เพื่อให้ความหมายดูซอฟท์ขึ้น
เมื่อเวลาที่วงการอุตสาหกรรมญี่ปุ่นได้ก้าวสู่หรือขยายไปในต่างประเทศนั้น ในต่างประเทศก็ได้มีการค้นคว้าวงการอุตสาหกรรมญี่ปุ่นเช่นกัน และคำนี้ก็ได้ขยายวงกว้างไปสู่ต่างประเทศผลที่ได้ก็คือโพะกะโยะเกะเป็นคำที่สามารถสือสารกันได้ทั่วไปในวงการผลิต
คาร์ล แอดอล์ฟ เกลเลอโรป

คาร์ล แอดอล์ฟ เกลเลอโรป (2 มิถุนายน ค.ศ. 1857 - 13 ตุลาคม ค.ศ. 1919) เป็นกวีและนักเขียนนวนิยายชาวเดนมาร์ก ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ปี ค.ศ. 1917 ร่วมกับเฮนริก พอนทอปพีดัน (Henrik Pontoppidan) นับเป็นพวกความคิดสมัยใหม่ เขาใช้นามปากกาว่า Epigonos
ผลงานของเขาที่คนไทยรู้จักกันดี ก็คือเรื่อง "Der Pilger Kamanita" หรือ The Pilgrim Kamanita ซึ่งได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดยเสฐียรโกเศศและนาคะประทีปในชื่อ "กามนิต" นั่นเอง นอกจากผลงานเรื่องนี้ เขายังได้ประพันธ์งานอีกหลายชิ้นที่ส่อว่าเขาได้รับอิทธิพลจากพุทธศาสนา ศาสนาพราหมณ์ และปรัชญาและวัฒนธรรมอินเดีย
หมานคร

หมานคร  เป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องที่ 2 ซึ่งวิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง กำกับ เป็นภาพยนตร์แนวตลก โรแมนติก เมจิคัลเรียลลิสม์ ดัดแปลงจากนิยายขนาดสั้นของ "คอยนุช" (ศิริพรรณ เตชจินดาวงศ์) ผู้กำกับของหนังเรื่องนี้ให้คำจำกัดความภาพยนตร์ของตนเองว่า "หนังรักรื่นรมย์ อารมณ์ดี ประหลาดโลก"
เนื้อเรื่อง.
หมานคร เล่าเรื่องของ ป๊อด หนุ่มบ้านนอกที่เข้ากรุงมาพร้อมกับคำทักของยายว่า "เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ ระวังจะมีหางงอกออกมาจากก้น" เขาได้ทำงานเป็นพนักงานในโรงงานปลากระป๋อง แต่ก็ต้องลาออกเพราะไม่อยากตัดนิ้วตัวเองใส่กระป๋องอีกหน จากนั้น เขาสมัครเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัย เขาหลงรัก "จิน" พนักงานทำความสะอาดซึ่งหมกมุ่นกับการทำความสะอาดและจัดระเบียบสิ่งของ เธอเข้ามาทำงานในกรุงเทพเพราะเชื่อว่าจะทำให้ตนเองอ่านหนังสือปกขาวเล่มหนึ่งที่ตกลงมาจากฟ้าออก นอกจากนั้น ป๊อดยังได้ไปเกี่ยวข้องกับตัวละครอื่น ๆ เช่น มอเตอร์ไซค์ผีที่ตายเพราะฝนหมวกกันน็อค ตุ๊กตาหมีพูดได้กับเด็กหญิงผู้แก่แดด และอีกหลายต่อหลายคน รวมทั้ง "ปีเตอร์" ฝรั่งนักประท้วงผู้ที่จินหลงใหล
รูปแบบการดำเนินเรื่อง.
หนังมีเนื้อหาซึ่งเสียดสีวิถึชีวิตของผู้คนในกรุงเทพฯ และมีสาระสำคัญเกี่ยวกับความรักว่าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชีวิตของคนทุกคน เป็นเนื้อหาซึ่งคนดูเข้าถึงได้ง่ายกว่าหนังเรื่องที่แล้วของวิศิษฏ์ซึ่งเป็นผลงานชิ้นแรกที่เขากำกับด้วย นั่นคือ "ฟ้าทะลายโจร"
หนังถ่ายภาพโดยใช้เลนส์ไวด์และมีการปรับแต่งสีสันให้ฉูดฉาดจัดจ้านเกินจริง ซึ่งเป็นลักษณะอย่างเดียวกับ "ฟ้าทะลายโจร" และนำเสนอเนื้อหาออกมาเป็นภาพในลักษณะเหนือจริง เช่น ฝนที่ตกลงมาเป็นหมวกกันน็อกทั่วทั้งฟ้า ภูเขาพลาสติกซึ่งสูงเทียมตึกระฟ้า ผู้คนที่เบียดกันบนรถมาจนได้เสียกันจริง ๆ เป็นต้น
สำหรับการแสดงซึ่งดูแข็งนั้น วิศิษฏ์อ้างอิงจากภาพยนตร์ซึ่งกำกับโดยอากิ เคาริสมากิ ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังชาวฟินแลนด์ เช่น Drifiting Cloud, The Man Without the Past เป็นต้น เอกลักษณ์เฉพาะของหนังคือ นักแสดงจะแสดงกันโดยมีสีหน้าแข็งกระด้าง ท่าทางนิ่ง ๆ นอกจากนั้น หนังยังมักเล่าเรื่องเกี่ยวกับคนตัวเล็ก ๆ ในสังคม ซึ่งส่งอิทธิพลต่อหมานครเช่นกัน
เพลงประกอบ.
หนังใช้เพลง ...ก่อน ของ ปฐมพร ปฐมพร ในเวอร์ชันของ Moderndog เป็นเพลงประกอบหลักของภาพยนตร์ หนังใช้เพลงในฉากเปิดตัวของหนัง ซึ่งทุกคนในเมืองกรุงเทพฯ ร้องเพลงออกมาพร้อม ๆ กันยกเว้นป๊อด รวมไปถึงเครดิตปิดท้ายซึ่งเป็นภาพวงคนตาบอดร้องเพลง
ผลตอบรับ.
เช่นเดียวกับ "ฟ้าทะลายโจร" "หมานคร"ขาดทุนด้านรายรับภายในประเทศเพราะไม่ได้รับการต้อนรับจากผู้ชมมากนัก อย่างไรก็ตาม หนังประสบความสำเร็จพอสมควรในระดับนานาชาติ มีหลายประเทศซึ่งซื้อหนังไปจัดจำหน่าย เช่น สิงคโปร์ ฝรั่งเศส เป็นต้น นอกจากนั้นยังได้รับเชิญให้เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์หลายเทศกาล และทำให้วิศิษฏ์เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติมากขึ้น
โมเท็ต

โมเท็ต  เป็นการประพันธ์ดนตรีสำหรับการขับร้องในดนตรีคลาสสิกตะวันตก ซึ่งมีรูปแบบและคีตลักษณ์ที่หลากหลาย ตั้งแต่ดนตรีสมัยกลางตอนกลางจนถึงปัจจุบัน โมเท็ตเป็นหนึ่งในคีตลักษณ์แบบสอดประสานหลายทำนอง (polyphonic) ที่โดดเด่นของดนตรีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ตามที่นักดนตรีวิทยาชาวอังกฤษ มาร์กาเร็ต เบนต์ (Margaret Bent) ให้คำนิยามว่า "เป็นส่วนของดนตรีหลายท่อนที่มีบทร้อง" ซึ่งอธิบายโมเท็ตตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงปลายศตวรรษที่ 16 และช่วงเวลาหลังจากนั้นอย่างชัดเจน นักทฤษฎีดนตรีชาวฝรั่งเศส ยออานเนส เด กรอเคยอ  ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 เชื่อว่าโมเท็ตนั้น "ไม่ควรเผยแพร่ต่อบุคคลทั่วไป เพราะพวกเขานั้นไม่สังเกตถึงความละเอียดอ่อนของงาน และพวกเขาก็ไม่ปิติเมื่อได้ยินโมเท็ต แต่ควรทำการแสดงต่อหน้าผู้มีการศึกษาและผู้ที่กำลังค้นหาความละเอียดอ่อนในงานศิลปะ"
โนฮาระ ริน

โนฮาระ ริน ตัวละครจากเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ เป็นศิษย์ของโฮคาเงะรุ่นที่ 4 เป็นนินจาแพทย์คอยรักษาคาคาชิและโอบิโตะเวลาบาดเจ็บ เคยถูกพวกศัตรูจับตัวไป แต่พวกคาคาชิสามารถมาช่วยไว้ได้ แต่รินต้องผ่าตัดตาของโอบิโตะ เพื่อนำเนตรวงแหวนให้แก่คาคาชิ เหตุการณ์หลังจากนั้นคือโนฮาระ รินถูกคาคาชิใช้ตัดสายฟ้าแทงทะลุหัวใจ ด้วยสาเหตุบางอย่าง ซึ่งก็คือ ก่อนหน้านั้นรินได้ถูกคิริงาคุเระพาตัวไปเพื่อเป็นพลังสถิตร่างของสามหาง แล้วคาคาชิได้ตามไปช่วยรินออกมาตามแผนของคิริงาคุเระ เพื่อให้รินกลับไปที่โคโนฮะแล้วปลดปล่อยสามหางจากตัวรินออกเพื่อหวังจะทำลายโคโนฮะงาคุเระ รินได้รับรู้เรื่องนั้น และตัดสินใจเข้าไปขวางตัดสายฟ้าของคาคาชิที่พุ่งเป้าไปที่ศัตรูเพื่อปกป้องโคโนฮะ แล้วหวังจะตายด้วยมือของคนที่รักทำให้โนฮาระ รินตายในที่สุด
รายชื่อภาษาของอินเดียเรียงตามจำนวนคนพูด

รายชื่อของภาษาของประเทศอินเดียที่มีผู้พูดมากกว่า 10 ล้านคน มีอยู่ด้านล่าง ภาษาอังกฤษมีชาวอินเดียพูดเป็นภาษาที่สองระหว่าง 50 และ 250 ล้านคน ข้อมูลนี้มาจากฐานข้อมูลของ Ethnologue โดยคิดเฉพาะผู้พูดเป็นภาษาแม่ ภาษาที่พูดในอินเดียส่วนใหญ่จะอยู่ในตระกูลอินโด-อารยัน (ประมาณ 74%), ดราวิเดียน (ประมาณ 24%), ออสโตรเอเชียติก (มุนดา) (ประมาณ 1.2%) หรือทิเบโต-เบอร์แมน (ประมาณ 0.6%) โดยที่มีบางภาษาของเทือกเขาหิมาลัยที่ยังไม่ได้จัดประเภท ภาษาอังกฤษ ซึ่งได้นำมาใช้ภายใต้จักรพรรดิอังกฤษ มีบทบาทสำคัญเป็น ภาษากลางที่ไม่ยึดติดกับชนพื้นเมืองใด ๆ ของอินเดียโดยเฉพาะ ก่อนหน้ายุคอาณานิคม ภาษาเปอร์เซีย มีบทบาทสำคัญเป็นภาษาของรัฐบาล การศึกษาและการค้า เนื่องจากข้อบัญญัติของผู้นำมุสลิม และยังคงเป็นภาษาคลาสสิกที่ศึกษาในโรงเรียนอินเดียหลายแห่ง จำนวนอย่างเป็นทางการของ 'ภาษาแม่' ที่พูดในอินเดีย คือ 1,683 ซึ่งจำนวนนี้มีประมาณ 850 ภาษาที่ใช้ประจำวัน ส่วน SIL Ethnologue นับภาษาที่มีชีวิตได้ 387 ภาษาในอินเดีย
 "บทความหลัก:ภาษาราชการของอินเดีย"
ภาษากำหนด.
เรียงตามจำนวนผู้พูดเป็นภาษาแม่
ทากูยะ คิมูระ

ทากูยะ คิมูระ (; โรมาจิ: "Kimura Takuya"; เกิด 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "คิมูทากุ" ("キムタク") เป็นนักแสดง, นักร้อง และนักวิทยุชาวญี่ปุ่น เขาได้รับการยกย่องให้เป็นไอคอนของญี่ปุ่นหลังจากประสบความสำเร็จในฐานะนักแสดง เขายังเป็นสมาชิกยอดนิยมของวงสแมป ซึ่งเป็นหนึ่งในวงบอยแบนด์ที่ขายดีที่สุดในเอเชียตะวันออก
ไอดอลชายผู้มากความสามารถ ทักษะและพรสวรรค์ที่หลากหลายทั้งการร้องเพลง การเต้น การแสดงละคร และความสามารถด้านกีฬา บวกกับความหล่อส่วนตัวทำให้เค้าเป็นที่ชื่อชอบของบรรดาแฟนเพลงเป็นอย่างมาก ไม่ใช่แค่ในหมู่ผู้หญิง แต่ทากูยะเป็นที่ชื่อชอบของแฟนเพลงผู้ชายด้วย ทากูยะยังเป็นแบบอย่างสำหรับรุ่นน้องในค่าย จอห์นนี่ จูเนียร์ ด้วยความหล่อและความสามารถมากมาย ทำให้ทากูยะถูกโหวตในหลายๆ ตำแหน่ง ไม่ว่าจะเป็น (ชายหนุ่มที่ใส่กางเกงยีนส์ได้เท่ที่สุด) (ชายหนุ่มที่อยากจูบด้วยมากที่สุด) (ชายหนุ่มที่อยากได้มาเป็นแฟนมากที่สุด) (หน่มที่ดูดีของนิตยสาร ANAN เป็นเวลา 14 ปี) จากหลากหลายนิตยสารในประเทศญี่ปุ่น จนทางนิตยสารต้องขอถอดชื่อทากูยะออกจากหลายๆ การโหวต เพราะไม่มีใครสามารถแย่งตำแหน่งจากทากูยะได้ 
และล่าสุดกับตำแหน่งคุณพ่อที่น่ารักที่สุด จึงไม่มีใครเถียงได้อีกแล้วว่าทากูยะไม่เหมาะกับตำแหน่ง 
"Mr.Perfect Man" ที่หลายคนเรียกกัน
อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา

อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา เป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่รำลึกถึงผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ในวันที่ 14 - 16 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ตั้งอยู่เลขที่ 14/16 ถนนราชดำเนินกลาง แขวงบวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร บริเวณสี่แยกคอกวัว สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2544
สถานที่.
สถานที่จัดสร้างอนุสรณ์สถาน เช่ามาจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ภายในอนุสรณ์สถานมีพิพิธภัณฑ์ ห้องสมุด สำนักงาน ห้องประชุม ลานกิจกรรม สวนสาธารณะ และประติมากรรมต่าง ๆ 
หนึ่งในประติมากรรมที่เด่นเป็นเอกลักษณ์ คือ สถูปวีรชน 14 ตุลา เป็นรูปกรวยคว่ำ สูง 14 เมตร จารึกรายชื่อผู้เสียชีวิตทั้งหมด 72 คนและบทกวีของเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ รูปกรวยคว่าเป็นสัญลักษณ์ของจิตวิญญาณการมนุษย์ ส่วนปลายยอดกรวยที่ดูเหมือนยังสร้างไม่เสร็จแทนการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย สิทธิ และเสรีภาพที่ยังต้องดำเนินต่อไป
ประวัติการก่อสร้าง.
การก่อสร้างอนุสรณ์สถาน 14 ตุลา มีประวัติอันยาวนาน เริ่มตั้งแต่มีการเสนอให้สร้างอนุสาวรีย์สำหรับผู้ที่เสียชีวิตในเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ผ่านคณะรัฐมนตรีของรัฐบาลนายสัญญา ธรรมศักดิ์เมื่อ พ.ศ. 2517 แต่ประสบอุปสรรคนานัปการ วีรชนเดือนตุลาที่กลุ่มการเมืองแทบทุกฝ่ายยกเว้นกองทัพเห็นงามด้วยทีแรกกลับถูกตีความใหม่หลังเหตุการณ์ 6 ตุลา (พ.ศ. 2519) ว่าเป็นผู้ก่อความวุ่นวาย เป็นเหตุให้ไม่ได้สร้างอนุสาวรีย์ทั้งที่วางศิลาฤกษ์แล้วในเดือนตุลาคม 2518:266 เริ่มมีความพยายามสร้างอนุสาวรีย์แก่วีรชนเดือนตุลา และนักศึกษา 6 ตุลาในปี 2532 แต่ล่าช้ามาเรื่อย ๆ จนสุดท้ายในปี 2541 มีการตั้งอนุสาวรีย์อุทิศให้แก่วีรชน 14 ตุลา 2516 ซึ่งศาสตราจารย์ธงชัย วนิจจะกุลแย้งว่าที่ตั้งได้ส่วนหนึ่งเพราะกันนักศึกษา 6 ตุลาไปแล้ว 
ในปี 2532 รัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ(ซึ่งตัวเขาเองสนับสนุนการเดินขบวนของฝ่ายขวาในเหตุการณ์ 6 ตุลา) ตกลงจะสร้างอนุสาวรีย์ แต่ก็ไม่ได้สร้าง ในปี 2538 แผนการสร้างอนุสาวรีย์ได้เริ่มขึ้นแล้วที่สวนสันติพรแต่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงมีพระราชดำริให้สร้างถนนเลี่ยงเมืองในบริเวณนั้น ทำให้แผนต้องถูกยกเลิกไปอีก จนในปี 2541 ธีรยุทธ บุญมีอาศัยความสัมพันธ์ส่วนตัวกับอานันท์ ปันยารชุนเจรจาทำสัญญาส่วนตัวกับผู้อำนวยการสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ จนสุดท้ายมีการสร้างอนุสาวรีย์จนได้ แต่อุทิศให้แก่วีรชน 14 ตุลา 2516 เท่านั้น:268–9
จนกระทั่งถึง พ.ศ. 2544 อนุสรณ์สถานแห่งนี้จึงจะสามารถสร้างได้แล้วเสร็จ ทั้งนี้ก็ด้วยแรงผลักดันอย่างต่อเนื่องจากขบวนการนิสิตนักศึกษา อดีตนักศึกษาในสมัย 14 ตุลา นักวิชาการ สื่อมวลชน องค์กรพัฒนาเอกชน และประชาชนผู้รักประชาธิปไตย 
งบประมาณที่ใช้ในการก่อสร้างอนุสรณ์สถานแห่งนี้มาจากเงินบริจาคของประชาชนในเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 และในโอกาสครบรอบ 28 ปี 14 ตุลา รวมกับเงินบริจาคของสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล กรุงเทพมหานคร และทบวงมหาวิทยาลัย โดยมีมูลนิธิ 14 ตุลา เป็นผู้รับผิดชอบ
สถาบันการพยาบาลศรีสวรินทิรา สภากาชาดไทย

สถาบันการพยาบาลศรีสวรินทิรา สภากาชาดไทย  เป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐซึ่งไม่เป็นส่วนราชการ อยู่ภายใต้การดูแลอุปถัมภ์ของสภากาชาดไทย เปิดทำการเรียนการสอนหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 4 ปี และหลักสูตรประกาศนียบัตรการพยาบาลเฉพาะทางอีกหลายสาขา
ประวัติ.
วิวัฒนาการ มาจาก "โรงเรียนนางพยาบาลสภากาชาดสยาม" ต่อมาเปลี่ยนเป็น "โรงเรียนการพยาบาลสภากาชาดไทยและโรงเรียนพยาบาลผดุงครรภ์ และอนามัยสภากาชาดไทย" เปิดโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2457 รับผดุงครรภ์ ที่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนสูติกรรมโรงพยาบาลศิริราช ช่วยดูแลผู้ป่วยหญิง มีนายสิบพยาบาล พลพยาบาล พลเปล และนางพยาบาล พลเรือนดูแลผู้ป่วยชาย สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง องค์สภานายิกาสภากาชาดสยาม พระราชทานกำเนิดโรงเรียนนางพยาบาลเพื่อเปิดสอนวิชาการพยาบาลขึ้นเป็นครั้งแรกในกรุงสยาม เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2457
ปีแรกที่เปิดสอน เปิดรับสมัครทั้งปีไม่มีกำหนดปิดรับ มีนักเรียนรวมทั้งสิ้น 26 คน หลักสูตร 1 ปี สอบไล่ปีละ 2 ครั้งต่อมาขยายเป็นหลักสูตร 2 ปี ในปี พ.ศ. 2459 มี หม่อมเจ้ามัณฑารพ กมลาศน์ เป็นผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองโรงเรียนพยาบาลเป็นพระองค์แรก ต่อมามีการแลกเปลี่ยนนักเรียนกับโรงเรียนสูติกรรม โรงพยาบาลศิริราชอยู่หลายรุ่น
อำเภอคุระบุรี

คุระบุรี เป็น 1 ใน 8 อำเภอของจังหวัดพังงา มีพื้นที่ใน 4 อุทยานแห่งชาติ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน อุทยานแห่งชาติศรีพังงา อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์ อุทยานแห่งชาติแหลมสน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
อำเภอคุระบุรีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
คุระบุรีเป็นดินแดนที่อยู่ในความปกครองของตะกั่วป่า เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 กล่าวคือ ในปี พ.ศ. 2441 ได้ทรงประกาศพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองท้องที่ โดยจัดระเบียบการปกครองท้องที่ออกเป็นจังหวัด อำเภอ และตำบล ฯลฯ จึงได้มีการจัดตั้งที่ว่าการอำเภอขึ้นที่บ้านโคกยาง (ปัจจุบันอยู่ในหมู่ 4 ตำบลบางวัน) เรียกชื่อว่า อำเภอโคกยาง ขึ้นกับเมืองตะกั่วป่า จังหวัดตะกั่วป่า ในปี พ.ศ. 2444 เมืองตะกั่วป่าทรุดโทรมลงอย่างมาก จึงได้ย้ายที่ตั้งเมืองตะกั่วป่าจากตำบลตลาดเหนือ (ปัจจุบันคือตลาดเก่า ถนนอุดมธารา เขตเทศบาลเมืองตะกั่วป่า) ไปตั้งใหม่ที่เกาะคอเขา (ปัจจุบันคือบ้านเมืองใหม่ หมู่ 1 ตำบลเกาะคอเขา อำเภอตะกั่วป่า) เรียกว่า เมืองใหม่ ได้ก่อสร้างที่ทำการและบ้านพักข้าราชการขึ้น พร้อมทั้งให้ย้ายที่ว่าการอำเภอโคกยางที่บ้านโคกยางมารวมกับเมืองใหม่ที่เกาะคอเขา แต่เมืองตะกั่วป่าที่เกาะคอเขาไม่ได้เจริญรุ่งเรืองขึ้นตามที่คาดคิด ดังนั้นในปี พ.ศ. 2456 จึงต้องย้ายเมืองตะกั่วป่า เมืองใหม่ที่เกาะคอเขา ไปตั้งใหม่ที่บ้านย่านยาว (ที่ว่าการอำเภอตะกั่วป่าในปัจจุบัน) ส่วนเมืองตะกั่วป่า หรือเมืองใหม่ที่เกาะคอเขานั้นให้ลดฐานะลงเป็นอำเภอเกาะคอเขา ขึ้นกับจังหวัดตะกั่วป่าที่ย่านยาว จนกระทั่ง พ.ศ. 2481 อำเภอเกาะคอเขาที่เมืองใหม่ ถูกลดฐานะลงเป็นกิ่งอำเภอเกาะคอเขา ให้ขึ้นอยู่กับอำเภอตะกั่วป่า
ต่อมาได้มีการตัดถนนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) ทำให้การคมนาคมทางบกสะดวกมากยิ่งขึ้น จึงให้ย้ายที่ทำการกิ่งอำเภอเกาะคอเขาขึ้นมาตั้งที่ริมถนนเพชรเกษม ตรงบริเวณบ้านนางย่อน หมู่ที่ 2 ตำบลคุระ (ปัจจุบันเป็นหมู่ที่ 1 ตำบลคุระ อำเภอคุระบุรี) ในปี พ.ศ. 2507 ยังคงเรียกกิ่งอำเภอเกาะคอเขา จนกระทั่ง พ.ศ. 2511 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอเกาะคอเขา เป็นกิ่งอำเภอคุระบุรี ยังคงขึ้นอยู่กับอำเภอตะกั่วป่า ต่อมาปี พ.ศ. 2518 มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็นอำเภอคุระบุรี จนปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
อำเภอคุระบุรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 33 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ท้องที่อำเภอคุระบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
การสังเคราะห์เสียงพูด

ซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียง เป็นเทคโนโลยีที่สามารถสร้างเสียงคำพูดใด ๆ ได้ตามความต้องการ ซึ่งในการใช้งานส่วนใหญ่จะต้องใช้งานร่วมกับเทคโนโลยีด้านการประมวลผลภาษา (language processing technology) ทำให้ได้เทคโนโลยีสังเคราะห์เสียงจากข้อความ (text-to-speech synthesis: TTS) ที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับข้อความภาษาไทย เพื่อหาวิธีอ่านข้อความแล้วแปลงข้อความจากตัวหนังสือภาษาไทยให้เป็นเสียงพูดภาษาไทย
ซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทยคุณภาพสูงสามารถสังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทยได้ทุกคำ เนื่องจากมีส่วนวิเคราะห์คำอ่านที่สามารถวิเคราะห์ได้แม้แต่คำที่ไม่เคยปรากฏในพจนานุกรม นอกจากนี้ผู้ใช้สามารถเพิ่มคำเฉพาะเช่นชื่อบุคคล พร้อมทั้งกำหนดคำอ่านได้อย่างอิสระ เพื่อให้ซอฟต์แวร์สามารถแปลงข้อความมาเป็นเสียงพูดได้ตรงกับความต้องการของผู้ใช้ นอกจากนี้ยังสามารถสร้างเป็นซอฟต์แวร์ไลบรารี่ที่สะดวกสำหรับผู้นำไปพัฒนาต่อ
ประโยชน์.
ประโยชน์ของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสังเคราะห์เสียงพูด ได้แก่
ซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทย.
ปัจจุบันซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทยคุณภาพสูงได้รับการถ่ายทอดสู่เชิงพาณิชย์แล้ว และยังได้รับการพัฒนาเป็นต้นแบบโปรแกรมประยุกต์เพื่อช่วยในการตรวจสอบอีเมล โดยซอฟต์แวร์จะแปลงข้อมูลในอีเมลเป็นเสียงอ่านส่งผ่านมาทางเครื่องโทรศัพท์เพื่อความสะดวกของผู้ใช้งาน อีกทั้งยังได้พัฒนาเป็นโปรแกรมต้นแบบสำหรับท่องเว็บ (web browser) ที่มีความพิเศษที่สามารถอ่านข้อความที่อยู่บนเว็บนั้นได้และรายงานสถานะการทำงานด้วยเสียง ซึ่งจะเป็นประโยชน์มากกับผู้ที่มีความบกพร่องทางด้านสายตา
ในประเทศไทย ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติได้พัฒนาซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูด ชื่อว่า วาจา (Vaja)
โอตากุ

โอตากุ  บางทีย่อว่า โอตะ เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น ใช้เรียกบุคคลที่มีความสนใจอย่างคลั่งไคล้เกี่ยวกับแฟนดอมอนิเมะและมังงะ ความหมายร่วมสมัยของคำนี้เกิดจากบทความของอากิโอะ นากาโมริ ในวารสาร "มังงะบูริกโกะ" เมื่อ ค.ศ. 1938 คำนี้อาจใช้ในเชิงเหยียด ความหมายในแง่ลบนี้แตกแขนงมาจากมุมมองที่เหมารวมเกี่ยวกับโอตากุ รวมถึงการรายงานของสื่อใน ค.ศ. 1989 เกี่ยวกับกรณีของสึโตมุ มิยาซากิ ผู้ได้ฉายาว่า "ฆาตกรโอตากุ" แต่การศึกษาที่เผยแพร่ใน ค.ศ. 2013 พบว่า คำนี้มีความหมายเชิงลบน้อยลง และมีผู้ระบุตัวเป็นโอตากุมากขึ้น ทั้งในและนอกญี่ปุ่น
วัฒนธรรมย่อยของโอตากุนี้เป็นหัวใจของงานบันเทิง สารคดี และวิจัยหลายชิ้นที่เกี่ยวกับอนิเมะและมังงะ วัฒนธรรมย่อยดังกล่าวเริ่มขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 ขณะที่ภาวะทางจิตใจของสังคมที่เปลี่ยนแปลงและการดูแลผู้ที่มีนิสัยโอตากุในโรงเรียนญี่ปุ่นผสมผสานกับผู้ที่ลาออกมาสู่สังคมที่ไม่ยอมรับพฤติกรรมนี้ การเกิดวัฒนธรรมย่อยนี้บังเอิญเกิดร่วมกับยุครุ่งเรืองของอนิเมะ หลังอนิเมะเรื่อง"โมบิลสูท กันดั้ม"ออกฉายก่อนแตกสาขาเป็นตลาดหนังสือการ์ตูน คอมิเก็ต ต่อมาคำนิยามของโอตากุมีความซับซ้อนมากขึ้น และมีการจัดระดับโอตากุอีกหลายระดับ ใน ค.ศ. 2005 สถาบันวิจัยโนมูระแบ่งโอตากุเป็น 12 ประเภท และประมาณจำนวนและผลกระทบทางการตลาดของแต่ละประเภท สถาบันอื่น ๆ แบ่งย่อยออกไปอีกหรือให้ความสำคัญกับความสนใจของโอตากุเฉพาะอย่าง งานวิจัยเหล่านี้แบ่งกลุ่มตามแต่ละประเภท โดยแบ่งเป็นโอตากุอนิเมะ มังงะ รถยนต์ ไอดอล และอิเล็กทรอนิกส์ มีการประมาณผลกระทบทางเศรษฐกิจของโอตากุว่าสูงถึง 2 พันล้านเยน (18 พันล้านดอลลาร์)
ภาษาดอกไม้

ภาษาดอกไม้ (Language of flowers หรือ floriography) เป็นการสื่อสารในสมัยวิกตอเรียโดยใช้ดอกไม้หรือการจัดดอกไม้เพื่อให้เกิดความหมายโดยนัย แสดงถึงความรู้สึกส่วนตัวที่ไม่อาจบอกออกมาเป็นคำพูดได้ พระเจ้าชาลส์ที่ 2 นำภาษาดอกไม้เข้าสู่สวีเดนจากทางเปอร์เซียในคริสต์ศตวรรษที่ 17
ในปัจจุบันความหมายที่ใช้ในภาษาดอกไม้นั้นส่วนมากได้เลือนหายไปตามการเวลา แต่ดอกกุหลาบสีแดงนั้นยังคงถูกใช้แสดงความรักอันเร่าร้อนและโรแมนติก กุหลาบสีชมพูแสดงถึงความรักที่เร่าร้อนน้อยลงมา กุหลาบสีขาวยังคงเป็นตัวแทนของความบริสุทธิ์และความดี และกุหลาบสีเหลืองถูกใช้เป็นตัวแทนของมิตรภาพและการเสียสละ อย่างไรก็ดี ความหมายเหล่านี้อาจจะไม่เหมือนกับความหมายในสมัยวิกตอเรียทุกประการ
ดอกไม้อื่นที่มีความหมายเป็นที่รู้จักกันกว้างขวาง ได้แก่
คอมิเก็ต

คอมิเก็ต หรือ คอมิก มาร์เก็ต  เป็นงานขายตรงโดจินชิที่ใหญ่ที่สุดในโลก จัดขึ้นที่โตเกียวบิกไซต์ ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ปีละสองครั้ง งานคอมิเก็ตครั้งแรกจัดขึ้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2518 โดยมีศิลปินเข้าร่วมเพียง 30 กลุ่ม และมีผู้เข้าร่วมงานประมาณ 700 คน แต่หลังจากนั้นจำนวนผู้เข้าร่วมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กว่า 350,000 คนดังในปัจจุบัน
งานคอมิเก็ตจัดขึ้นเพื่อให้นักเขียนโดจินชิได้จำหน่ายและแลกเปลี่ยนผลงานของตน โดยไม่ได้มีจุดมุ่งหมายหลักเพื่อทำกำไร ดังนั้นจึงไม่มีการ์ตูนจากสำนักพิมพ์ใหญ่ๆ จำหน่าย อย่างไรก็ดีนักเขียนการ์ตูนสมัครเล่นหลายรายสามารถสร้างรายได้ให้กับตัวเองอย่างเป็นกอบเป็นกำจากการจำหน่ายผลงานในคอมิเก็ต นอกจากนี้ ผลงานที่จำหน่ายในคอมิเก็ตยังถือเป็นของหายาก และมักจะถูกนำไปจำหน่ายในราคากว่า 10 เท่าของราคาขายในวันงาน
คณะกรรมการเตรียมงานคอมิเก็ต.
คณะกรรมการเตรียมงานคอมิเก็ต  เป็นผู้จัดและดูแลงานคอมิเก็ตให้ดำเนินไปได้ด้วยความเรียบร้อย
ในปัจจุบัน มีศิลปินกว่า 35,000 กลุ่ม เรียกว่า "เซอร์เคิล" จำหน่ายผลงานในงานคอมิเก็ต และมีผู้เข้าร่วมงานกว่า 350,000 คน ในเวลา 3 วัน เมื่อรวมพนักงานรักษาความปลอดภัย ตำรวจ ผู้จัดงาน สื่อมวลชน และอาสาสมัคร อาจกล่าวได้ว่ามีผู้เข้าร่วมงานกว่าครึ่งล้านคน ด้วยเหตุนี้ บริษัทโทรศัพท์มือถือจึงต้องตั้งเสากระจายสัญญาณพิเศษในบริเวณงาน นอกจากนี้ โรงแรม บริษัทรถไฟและรถบัสในบริเวณใกล้เคียง ต่างจัดบริการพิเศษเพื่อรับรองผู้เข้าร่วมงาน
เวลาและสถานที่จัดงาน.
งานคอมิเก็ตจัดขึ้นปีละสองครั้ง ครั้งละสามวัน ครั้งหนึ่งตอนกลางเดือนสิงหาคม และอีกครั้งหนึ่งตอนปลายเดือนธันวาคม งานทั้งสองครั้งนี้ถูกเรียกว่า "คอมิเก็ตหน้าร้อน" และ "คอมิเก็ตหน้าหนาว" ตามลำดับ สถานที่จัดงานในปัจจุบันคือศูนย์ประชุม โตเกียวบิ๊กไซต์ บนเกาะโอไดบะ ในกรุงโตเกียว ผู้เข้าร่วมงานสามารถเข้าสู่บริเวณงานได้ตั้งแต่เวลา 10 นาฬิกา
ค่าใช้จ่าย.
ผู้เข้าร่วมงานไม่ต้องจ่ายค่าบัตรเข้างาน อย่างไรก็ดี ผู้เข้าร่วมงานควรจะซื้อหนังสือ "คาตาล็อกงานคอมิเก็ต" เพื่อช่วยให้สามารถเลือกซื้อสินค้าที่ต้องการได้อย่างรวดเร็ว
คาตาล็อกงานคอมิเก็ต.
ตัวคาตาล็อก.
คาตาล็อกงานคอมิเก็ตมีข้อมูลเกี่ยวกับเซอร์เคิลที่มาออกงานและกิจกรรมต่างๆ มีจำหน่ายทั้งในรูปแบบหนังสือและซีดีรอม หนังสือคาตาล็อกนั้นมีความหนาประมาณสมุดโทรศัพท์ฺขนาดเล็ก ในคาตาล็อกทั้งสองแบบจะมีรายชื่อของเซอร์เคิล แผนที่บริเวณงาน วิธีเดินทางไปและกลับจากงาน กฎของงาน และรูปภาพตัวอย่างของแต่ละเซอร์เคิล เซอร์เคิลละหนึ่งภาพ ซึ่งภาพตัวอย่างนี้เป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับผู้เข้าร่วมงานจากต่างชาติ
นอกจากนี้ คาตาล็อกในรูปแบบซีดีรอมยังมีโปรแกรมที่มีความสามารถดังต่อไปนี้
ผู้เข้าร่วมงานไม่จำเป็นต้องซื้อคาตาล็อก แต่หากไม่มีคาตาล็อกแล้วจะไม่สามารถซื้อสินค้าที่ต้องการได้โดยเร็ว เนื่องจากงานมีขนาดใหญ่มาก
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของคอมิเก็ตมีรายชื่อของร้านค้า (เรียงตามจังหวัด) ที่จำหน่ายคาตาล็อก อย่างไรก็ดี บางร้านก็จำหน่ายแต่หนังสือ และบางร้านก็จำหน่ายแต่ซีดีรอม ร้านค้าบางร้านมีบริการให้ลูกค้าจากต่างชาติสั่งคาตาล็อกได้
คาตาล็อกงานคอมิเก็ตมักจะถูกวางจำหน่ายสองสัปดาห์ก่อนวันงาน ร้านขายการ์ตูนขนาดใหญ่เช่น โทระ โนะ อานะ, มันดาราเกะ, และอะนิเมะท มักจะยังมีคาตาล็อกเหลือจำหน่ายจนถึงวันแรกของงาน นอกจากนี้ ผู้เข้าร่วมงานยังสามารถซื้อคาตาล็อกได้ที่หน้างานอีกด้วย
ส.ว.

ส.ว. เป็นตัวย่อ อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เหรียญ

เหรียญ เป็น วัตถุชนิดแข็ง ส่วนใหญ่ทำด้วยโลหะ หรือ พลาสติก และมีลักษณะเป็น แผ่นกลม มีการนำเหรียญ มาใช้ประโยชน์หลายด้าน เช่น ใช้เป็นเงินตรามีมูลค่าสำหรับแลกเปลี่ยน เรียกว่า เหรียญกษาปณ์ ผลิตแจกจ่ายโดยรัฐบาล เหรียญถูกใช้ในรูปของเงินสดในระบบการเงินสมัยใหม่เช่นเดียวกับธนบัตร แต่ใช้ในหน่วยที่มีมูลค่าต่ำกว่า ขณะที่ธนบัตรจะถูกใช้ในหน่วยที่มีมูลค่าสูงกว่า โดยปกติ ค่าสูงสุดของเหรียญจะต่ำกว่าค่าต่ำสุดของธนบัตร มูลค่าอัตราแลกเปลี่ยนของเหรียญมาจากมูลค่าทางด้านประวัติของมัน และ/หรือ มูลค่าที่แท้จริงของโลหะที่เป็นส่วนประกอบ (ตัวอย่างเช่น เหรียญทอง, เหรียญเงิน หรือเหรียญแพลทินัม)
เหรียญ นำมาใช้ในรูปของ ของรางวัล หรือ ของที่ระลึกได้ ก็จะเรียก เหรียญรางวัล และ เหรียญที่ระลึก