pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ลันท์ทาค

ลันท์ทาค  หรือ สภารัฐ เป็นสภานิติบัญญัติระดับมลรัฐในประเทศที่พูดภาษาเยอรมัน ซึ่งต่างจากบุนเดิสทาค (Bundestag) อันเป็นสภาระดับสหพันธ์
รายชื่อลันท์ทาคในปัจจุบัน.
ประเทศเยอรมนี.
บางรัฐในเยอรมนีมีสถานะเป็นนครรัฐและใช้ชื่อสภานิติบัญญัติว่า "สภาเทศบาล" (Bürgerschaft)
เบอร์ลินซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศใช้ชื่อสภานิติบัญญัติว่า สภาผู้แทนชาวเบอร์ลิน (Abgeordnetenhaus von Berlin)
ประเทศลีชเทินชไตน์.
ลีชเทินชไตน์ไม่ใช่มลรัฐของประเทศอื่น แต่ก็จัดว่าเป็นรัฐหนึ่งของชนชาติเยอรมัน
Eimeria acervulina

Eimeria acervulina เป็นสปีชีส์หนึ่งของสกุล "Eimeria" ที่เป็นสาเหตุของโรคติดเชื้อค็อกซิเดียในสัตว์ปีกทั่วโลก สัตว์ปีกที่ติดเชื้อมีแนวโน้มที่จะแสดงอาการซึมพร้อมกับไม่ค่อยกินอาหาร ท้องเสีย และการสูญเสียเม็ดสี (depigmentation) วินิจฉัยได้ด้วยการชันสูตรซากอิงตามรอยโรคที่ปรากฏตรงส่วนต้นของลำไส้เล็ก และลักษณะแถบสีขาวหรือเทาตามแนวยาวของเยื่อเมือกลำไส้ หากขูดเยื่อเมือกลำไส้เล็กส่วนต้นของสัตว์ปีกที่ตายแล้วมาตรวจอาจพบโอโอซิสต์ (oocyst)
Eimeria maxima

Eimeria maxima เป็นโปรโตซัวที่เป็นสาเหตุของโรคติดเชื้อค็อกซิเดียในสัตว์ปีก อาศัยอยู่ในลำไส้เล็กส่วนกลาง ทั้งสองข้างของถุงยื่นเม็คเคล และมักลุกลามขึ้นไปสู่ลำไส้เล็กส่วนต้นด้วย E. "maxima" ก่อรอยโรคเฉพาะในลำไส้เล็กส่วนกลาง
Trophozoite

Trophozoite (G. "trope", nourishment + "zoon", animal) คือระยะที่มีการกระตุ้นและการกินอาหารในวัฏจักรชีวิตของ โปรโตซัว บางชนิด เช่น "Plasmodium falciparum" ที่เป็นสาเหตุของ โรคมาลาเรีย และโปรโตซัวในกลุ่ม "Giardia" รูปแบบที่สัมพันธ์กับระยะ trophozoite คือ ซิสต์ ที่มีผนังหนา ซึ่งแตกต่างจากระยะซิสต์ที่เป็นระยะพักและเป็นระยะป้องกันตัวของโปรโตซัว Trophozoite มักพบในของเหลวในร่างกายและเนื้อเยื่อของโฮสต์ และในหลายกรณีเป็นรูปแบบของโปรโตซัวที่ก่อให้เกิดโรคในโฮสต์ ในโปรโตซัว "Entamoeba histolytica" ซึ่งจะบุกรุกเยื่อบุผิวของลำไส้ของโฮสต์ ทำให้เกิดโรคบิด ซึ่งช่วยให้ trophozoite สามารถเดินทางไปที่ตับและนำไปสู่การเกิดฝีในตับ
ระยะของวัฏจักรชีวิต.
"Plasmodium falciparium".
สิ่งมีชีวิตที่เป็นสาเหตุของ โรคมาลาเรีย คือโปรโตซัวที่มีชื่อว่า "Plasmodium falciparium" ซึ่งมีซึ่งมี ยุงก้นปล่อง ตัวเมียเป็น พาหะ โรคมาลาเรียถูกบันทึกว่าเป็นโรคที่พบได้บ่อยที่สุดในแอฟริกาใต้สะฮารา และบางประเทศในเอเชียที่มีจำนวนผู้เสียชีวิตสูงที่สุด การศึกษาพบว่าความชุกของโรคนี้เพิ่มขึ้นตั้งแต่ปี 2015 โปรโตซัวชนิดนี้ยังมีสายพันธุ์ย่อยอื่น ๆ อีก โดยบางสายพันธุ์ทำให้เกิดโรคในมนุษย์ โดยในปี 2021 มีผู้เสียชีวิตจากโรคมาลาเรีย ("Plasmodium falciparium") มากกว่า 91,000 ราย ซึ่งเพิ่มขึ้น 77% จากปี 2020 ตามรายงานขององค์การอนามัยโลก (WHO)
วัฏจักรชีวิตของโรคมาลาเรียแบ่งออกเป็นสองระยะ:
"Balantidium coli".
"Balantidium coli" เป็นสาเหตุของ โรคบาแลนติดิเอซิส (Balantidiasis) ใน apicomplexan life cycle Trophozoite ผ่านการสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ (schizogony) และพัฒนาไปเป็น schizont ซึ่งมี merozoites
"Giardia".
ระยะ trophozoite ของ "Giardia" จะตั้งรกรากและเพิ่มจำนวนในลำไส้เล็ก Trophozoites จะพัฒนาเป็นซิสต์ซึ่งเป็นระยะชีวิตที่ทำให้เกิดการติดเชื้อ
โอเอซิส ไลฟ์ '25 ทัวร์

โอเอซิส ไลฟ์ '25 ทัวร์  เป็นทัวร์คอนเสิร์ตที่จะเกิดขึ้นโดยวงดนตรีร็อค สัญชาติอังกฤษ โอเอซิส ทัวร์นี้ประกาศเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2024 ซึ่งใกล้เคียงกับวันครบรอบ 30 ปีของอัลบั้มเปิดตัว "Definitely Maybe" และจะเป็นการแสดงสดครั้งแรกนับตั้งแต่โนล แกลลาเกอร์ ยุบวงหลังจากการแสดงที่วีเฟสติวัลในปี 2009 ระหว่างทัวร์ "Dig Out Your Soul"<ref name="Rolling Stone 116388/"></ref>
มีการประกาศการแสดงในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ จำนวนทั้งหมด 14 วันใน 5 เมือง รวมถึงการแสดงที่สนามกีฬาเวมบลีย์ในลอนดอน และฮีตันพาร์คในแมนเชสเตอร์ สถานที่ละสี่วัน นอกจากนี้ยังมีการมีการวางแผนจัดคอนเสิร์ตนอกยุโรปด้วย อนึ่ง พอล "โบนเฮด" อาร์เธอส์ หนึ่งในสมาชิกรุ่นก่อตั้ง และโนลแกลลาเกอส์ไฮฟลายอิงเบิดส์ จะร่วมแสดงกับสองพี่น้องแกลลาเกอร์ในทัวร์คอนเสิร์ตดังกล่าว
หลังจากการตอบรับอันดีเกินคาดหมาย ในวันที่ 29 สิงหาคม 2024 วงได้ประกาศเพิ่มการแสดงที่แมนเชสเตอร์และลอนดอนอีกสถานที่ละหนึ่งรอบ การจำหน่ายบัตรเข้าชมเริ่มในวันที่ 31 สิงหาคม ตั้งแต่ 09.00 น. ตามเวลาท้องถิ่น สิบชั่วโมงหลังจากนั้นบัตรเข้าชมถูกจองจนเต็มทั้งหมด อย่างไรก็ตามมีการวิพากษ์วิจารณ์ปัญหาเกี่ยวกับการขายบัตรดังกล่าวอย่างมาก
หนังสือเพลงคร่ำครวญ

หนังสือเพลงคร่ำครวญ (ʾĒḵā, มาจากคำขึ้นต้นหนังสือที่มีความหมายว่า "อนิจจา") เป็นหนังสือรวมกวีนิพนธ์บทร้อยกรองพิลาปให้กับการทำลายล้างกรุงเยรูซาเล็มเมื่อ 586 ปีก่อนคริสตกาล ในคัมภีร์ฮีบรู หนังสือเพลงคร่ำครวญอยู่ในหมวดเคทูวีม ("ข้อเขียน") ในฐานะหนึ่งในห้าเมกิลล็อต ("ห้าม้วน") ร่วมกับหนังสือเพลงซาโลมอน, หนังสือนางรูธ, หนังสือปัญญาจารย์ และหนังสือเอสเธอร์ (แม้ว่าไม่มีลำดับที่แน่นอน) ในพันธสัญญาเดิมของศาสนาคริสต์ หนังสือเพลงคร่ำครวญอยู่ลำดับถัดมาจากหนังสือเยเรมีย์ เนื่องจากตามประเพณีนิยมแล้วเข้าใจว่าผู้เผยวจนะเยเรมีย์ผู้เป็นเขียนหนังสือเพลงคร่ำครวญ
หนังสือบารุค

หนังสือบารุค  เป็นหนังสือในคัมภีร์ไบเบิลที่จัดเป็นคัมภีร์อธิกธรรม ใช้ในหลายประเพณีของศาสนาคริสต์ เช่นในคริสตจักรโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ในศาสนายูดาห์และในศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ถือว่าหนังสือบารุคไม่เป็นส่วนหนึ่งของสารบบคัมภีร์ไบเบิล โดยคัมภีร์ไบเบิลโปรเตสแตนต์จัดให้หนังสือบารุคเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์นอกสารบบ หนังสือบารุคตั้งชื่อตามบารุคบุตรเนริยาห์ อาลักษณ์ของผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ผู้ถูกกล่าวถึงในบารุค 1:1 และถือว่าเป็นผู้เขียนของหนังสือบารุคทั้งเล่ม หนังสือบารุคสะท้อนความคิดของนักเขียนชาวยิวเกี่ยวกับสถานการณ์ของเชลยชาวยิวในบาบิโลน โดยมีการรำพึงธรรมถึงเทววิทยาและประวัติศาสตร์ของดินแดนอิสราเอล, การอภิปรายเกี่ยวกับปัญญา (ปรีชาญาณ) และกล่าวโดยตรงถึงผู้อาศัยในเยรูซาเล็มและผู้พลัดถิ่น นักวิชาการบางคนให้ความเห็นว่าหนังสือบารุคเขียนขึ้นในยุคของมัคคาบีหรือช่วงเวลาไม่นานหลังจากนั้น
หนังสือบารุคบางครั้งถูกเรียกด้วยชื่อว่า 1 บารุค (1 Baruch) เพื่อแยกความแตกต่างจาก 2 บารุค, 3 บารุค และ 4 บารุค
แม้ว่าสำเนาต้นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดที่ทราบของหนังสือบารุคเป็นภาษากรีก แต่ลักษณะทางภาษาในส่วนแรกของหนังสือบารุค (1:1–3:8) ได้รับการเสนอความคิดเห็นว่าเป็นส่วนที่บ่งชี้ว่าเป็นการแปลจากภาษาเซมิติก
แม้ว่าหนังสือบารุคไม่อยู่ในคัมภีร์ฮีบรู แต่อยู่ในเซปตัวจินต์รวมถึงในฉบับแปลภาษากรีกของ Theodotion หนังสือบารุคถือว่าเป็นหนังสือในสารบบของพันธสัญญาเดิมโดยคริสตจักรโรมันคาทอลิก, อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ ในคัมภัร์ไบเบิลของโปรเตสแตนต์ 80 เล่ม หนังสือบารุคเป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์นอกสารบบ นักบุญเจอโรมรวมหนังสือบารุคในฉบับวัลเกตของตนแม้ว่ายังสงสัยในเรื่องความเป็นคัมภีร์อธิกธรรม ในฉบับวัลเกต หนังสือบารุคถูกจัดในกลุ่มเดียวกับกลุ่มหนังสือผู้เผยพระวจนะร่วมกับหนังสือเยเรมีย์และหนังสือเพลงคร่ำครวญ ในคัมภีร์ไบเบิลฉบับวัลเกต, คัมภีร์นอกสารบบของฉบับพระเจ้าเจมส์ และฉบับอื่น ๆ จดหมายของประกาศกเยเรมีย์ได้ถูกผนวกเข้ากับหนังสือบารุคในฐานะบทที่ 6 ในเซปตัวจินต์และคัมภีร์ไบเบิลออร์ทอดอกซ์ บทที่ 6 มักนับเป็นหนังสือแยกต่างหาก เรียกว่าจดหมายของของเยเรมีย์
บารุคบุตรเนริยาห์

บารุคบุตรเนริยาห์ ("Bārūḵ ben Nērīyyā"; ประมาณศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล) เป็นอาลักษณ์, สานุศิษย์, เลขานุการ, และสหายผู้ซื่อสัตย์ของผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ในคัมภีร์ฮีบรู ตามประเพณีนิยมถือว่าบารุคเป็นผู้เขียนของหนังสือบารุค
ประวัติ.
ตามการระบุของโยเซพุส บารุคเป็นขุนนางชาวยิว เป็นบุตรชายของเนริยาห์และเป็นพี่น้องกับเสไรอาห์บุตรเนริยาห์ผู้เป็นหัวหน้าจัดที่พักของกษัตริย์เศเดคียาห์แห่งยูดาห์
บารุคมาเป็นอาลักษณ์ของผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์และเขียนคำเผยพระวจนะฉบับแรกและฉบับที่สองตามคำบอกของเยเรมีย์ บารุคยังคงยึดมั่นในคำสอนและอุดมคติของผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ แม้ว่าบางครั้งก็เกือบท้อแท้เช่นเดียวกับเยเรมีย์ ระหว่างที่เยเรมีย์หลบซ่อนตัวเพื่อหลีกหนีพระพิโรธของกษัตริย์เยโฮยาคิม เยเรมีย์สั่งให้บารุคอ่านคำเผยพระวจนะเพื่อเป็นการเตือนแก่ผู้คนที่มารวมตัวในพระวิหารในเยรูซาเล็มในวันถืออดอาหาร ภารกิจนี้มีความยากและอันตราย แต่บารุคก็ปฏิบัติโดยไม่ลังเล และในช่วงเวลานี้เองที่ผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์อาจเผยพระวจนะที่เจาะจงถึงตัวบารุคเอง (เยเรมีย์ 45)
ทั้งบารุคและเยเรมีย์ได้เห็นการล้อมเยรูซาเล็มโดยบาบิโลนใน 587-586 ปีก่อนคริสตกาล ในช่วงกลางของการล้อมเยรูซาเล็ม เยเรมีย์ซื้อที่ดินในอานาโธทซึ่งในเวลานั้นทหารบาบิโลนได้ตั้งค่ายอยู่ (เป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อว่าในที่สุดเยรูซาเล็มจะได้รับการฟื้นฟู; เยเรมีย์ 32) ตามการระบุโยเซพุส บารุคยังคงอยู่กับเยเรมีย์ที่มิสปาห์ 
บารุคถูกพาตัวไปอียิปต์พร้อมกับเยเรมีย์ ซึ่งตามประเพณีนิยมโดยนักบุญเจโรมแล้ว บารุคเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน ประเพณีนิยมอื่น ๆ สองแหล่งระบุว่าภายหลังบารุคไปหรือถูกพาตัวไปบาบิโลนโดยกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 หลังพระองค์พิชิตอียิปต์ได้
ความโดดเด่นของบารุคเนื่องมาจากความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับเยเรมีย์ ทำให้คนรุ่นหลังยกย่องชื่อเสียงของบารุคยิ่งขึ้นไปอีก และถือว่าบารุคเป็นผู้เขียนของหนังสือบารุคและหนังสืออื่นของศาสนายูดาห์อีกสองเล่ม
เยฮูคัล

เยฮูคัล ("Yəhūḵal") หรือ ยูคาล  เป็นชื่อในภาษาฮีบรูที่หมายบุคคลผู้หนึ่งในคัมภีร์ฮีบรู จากที่ระบุในเยเรมีย์ 37:3 ในคัมภีร์ฮีบรู เยฮูคัลน่าจะมีชีวิตอยู่ในช่วงปลายศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาลถึงต้นศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล ชื่อนี้ยังพบใน Tell Es-Safi และในเศษดินเผาอาราดชิ้นหนึ่ง
บันทึกในคัมภีร์ฮีบรู.
เยฮูคัลถูกกล่าวถึงเฉพาะในบทที่ 37 และ 38 ของหนังสือเยเรมีย์:
เยเรมีย์ 37:3
"กษัตริย์เศเดคียาห์ทรงใช้เยฮูคัลบุตรเชเลมิยาห์ และเศฟันยาห์ปุโรหิตบุตรมาอาเสยาห์ให้ไปหาเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ กล่าวว่า "ขออธิษฐานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราเพื่อเรา""
เยเรมีย์ 38:1
 "เชฟาทิยาห์บุตรมัทธาน เกดาลิยาห์บุตรปาชเฮอร์ และยูคาลบุตรเชเลมิยาห์ และปาชเฮอร์บุตรมัลคียาห์ได้ยินถ้อยคำของเยเรมีย์ที่กล่าวแก่ประชาชนว่า"
โบราณคดี.
การขุดค้นในนครดาวิดที่ดำเนินการโดยมูลนิธินครดาวิดได้ค้นพบบูลลา (ตราประทับดินเหนียว) ที่ปรากฏชื่อเยฮูคัลในปี ค.ศ. 2005 It read "yhwkl bn šlmyhw bn šby": Yehukal son of Shelemyahu son of Shebi.
นัศรุลลอฮ์

นัศรุลลอฮ์  เป็นชื่อตัวเพศชายที่พบได้ในภาษาอาหรับและใช้งานกันทั้งมุสลิม คริสต์ และชาวอาหรับกลุ่มอื่น ชื่อนี้อาจทับศัพท์ได้เป็น Nasralla, Nasrollah, Nasrullah และ Al-Nasrallah ถ้าอยู่ในตำแหน่งนามสกุลมักระบุว่าครอบครัวใช้ชื่อนัศรุลลอฮ์มาจากบรรพบุรุษทาง่ฝ่ายบิดา
มัซเราะอะฮ์ดัยรุลอะชาอิร

มัซเราะอะฮ์ดัยรุลอะชาอิร  เป็นหมู่บ้านในอำเภอซะห์ละฮ์ เขตผู้ว่าการอัลบะกออ์ ประเทศเลบานอน
ข้อพิพาทชายแดนระหว่างเลบานอนกับซีเรีย.
แผนที่หลายแห่งแสดงหมู่บ้านตั้งอยู่ในประเทศเลบานอน เนื่องจากไม่มีการกำหนดเขตแดนระหว่างทั้งสองประเทศอย่างเป็นทางการ
สำนักงานสถิติกลางซีเรียรายงานว่า มัซเราะอะฮ์ดัยรุลอะชาอิรที่ตั้งอยู่ในอำเภอเกาะเฏาะนา เขตผู้ว่าการรีฟดิมัชก์มีประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2004 ที่ 1,107 คน
ใน ค.ศ. 2021 ทาง SANA รายงานว่าหมู่บ้านอยู่ในพื้นที่อำเภออัซซะบะดานี
โบโล หยาง

หยาง ซื่อ (เกิดวันที่ 3 กรกฎาคม 1946) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ โบโล หยาง เป็นนักเพาะกาย ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ และนักแสดงภาพยนตร์บู๊ มักรับบทเป็นผู้ร้ายในภาพยนตร์ที่เขาร่วมแสดง หยางเป็นที่รู้จักทั่วโลกจากผลงานในเรื่อง "ไอ้หนุ่มซินตึ้ง มังกรประจัญบาน" (1973) ซึ่งนำแสดงโดย บรูซ ลี และในเรื่อง "Bloodsport" (1988) นำแสดงโดย ฌ็อง-โกลด ว็อง ดาม และยังแสดงในภาพยนตร์แนวบู๊อีกหลายเรื่องในฮ่องกง
ประวัติ.
หยางเริ่มฝึกศิลปิะการต่อสู้ขณะอายุได้ 10 ปี ขณะอยู่เมืองกว่างโจว โดยฝึกกับอาจารย์กังฟู เมื่อโตขึ้นจึงได้หันมาเพาะกล้ามและคว้ารางวัลชนะเลฺิศเพาะกล้ามมิสเตอร์ฮ๋องกงโดยครองรางวัลร่วมสิบปี และด้วยรูปลักษณ์ของเขา จึงมักได้รับบทเป็นผู้ร้ายในภาพยนตร์ของชอว์บราเดอร์ส เช่น "13 พยัคฆ์ร้าย ค่ายพระกาฬ", "The Deadly Duo", "Angry Guest" และเรื่องอื่น ๆ
หยางพบกับบรูซ ลีขณะถ่ายทำโฆษณาบุหรี่ ทั้งสองจึงสนิทกันและชักชวนให้มาเล่นภาพยนตร์เรื่อง "ไอ้หนุ่มซินตึ้ง มังกรประจัญบาน" ซึ่งทำให้เขาเป็นที่รู้จักในชื่อ "โบโล" จากชื่อตัวละครที่เขารับบทในเรื่องนี้ และตัวหยางกับบรูซลีก็สนิทกันมากขึ้นหลังจากถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ ในระหว่างนั้น บรูซ ลี และ หยาง ได้ทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดในการฝึกเทคนิคต่าง ๆ หยางเคยให้สัมภาษณ์ไว้ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีหลังจากที่บรูซ ลี เสียชีวิตว่า "จะไม่มี บรูซ ลี คนต่อไปอีกแล้ว ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เรียกเขาว่าเพื่อน"
ในช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980 หยางได้แสดงในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้มากมาย แต่ภาพยนตร์ที่ทำให้เขาโด่งดังคือ Bloodsport ซึ่งถ่ายทำด้วยงบประมาณ 1.5 ล้านเหรียญสหรัฐ และกลายเป็นภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี 1988 โดย ฌ็อง-โกลด ว็อง ดาม รับบทนำเป็น แฟรงซ์ ดุกซ์ ส่วนหยางรับบทเป็นจงหลี่ และเมื่อ ว็อง ดาม สนิทสนมกับหยาง เขาจึงได้เชิญหยางให้มาแสดงใน Double Impact ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องต่อมาของเขา 
ต่อมา พบกับหยางที่ฮ่องกง ขณะถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา "Fearless Tiger" และพบกันอีกครั้งในขณะถ่ายทำเรื่อง "Double Impact" เมอร์ฮีประทับใจกับบุคลิกภาพและความสามารถของหยางและตัดสินใจที่จะสร้างบทบาทนี้ขึ้นมาสำหรับเขาโดยเฉพาะ หลังจากนั้น เมอร์ฮีได้ร่วมงานกับหยางในภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ เช่น Tiger Claws, TC 2000 และ Tiger Claws 2
ในปี 2007 หยางได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Blizhniy Boy: The Ultimate Fighter" โดยเมอร์ฮีกำกับภาพยนตร์ในส่วน 60 นาทีแรกที่ถ่ายทำในโทรอนโต และส่วนที่เหลือซึ่งถ่ายทำในรัสเซีย โปรดิวเซอร์ Erken Ialgashev ทำหน้าที่กำกับภาพยนตร์
โกโปนีอุส

โกโปนีอุส  เป็นผู้ว่าการโรมันคนแรก (prefect) แห่งมณฑลยูเดีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 6 ถึง 9)
ชีวประวัติ.
เขาและผู้ที่ดำรงตำแหน่งต่อจากเขาอยู่ในชั้นอัศวิน และ "มีอำนาจเหนือชีวิตและความตาย" ในสมัยของเขาเกิดเหตุกบฏของยูดาสแห่งกาลิลี ซึ่งสาเหตุไม่ได้มาจากบุคลิกของโคโปนีอุส แต่มาจากการนำทหารโรมันเข้ามา และเนื่องจากมณฑลยูเดียกำลังได้รับการบูรณะ จึงมีการจดทะเบียนสำมะโนครัวขึ้นโดยกีรีนีอุส เจ้าครองเมืองซีเรีย 
ใน ค.ศ. 9 โกโปนีอุสถูกเรียกตัวกลับไปที่โรมและแทนที่ด้วยมาร์กุส อัมบิวูลุส
อันเนอเกอ เฟออีญา อากุซติน

อันเนอเกอ เฟออีญา อากุซติน (เกิดวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1991) เป็นอดีตนักแบดมินตันชาวอินโดนีเซียที่เชี่ยมชาญในประเภทคู่ โดยได้รับรางวัลในการแข่งขันแบดมินตันร่วมกับนิตยา กรีชินดา มาเฮอสวารี ทั้งคู่ได้รับเหรียญทองประเภทหญิงคู่ในซีเกมส์ 2011 เธอตัดสินใจหยุดเล่นให้กับค่ายฝึกอบรมทีมชาติตั้งแต่ ค.ศ. 2014 เนื่องด้วยอาการบาดเจ็บ
นิรันดร์ ศิรินาวิน

พลเรือเอก นิรันดร์ ศิรินาวิน (6 พฤษภาคม พ.ศ. 2461 – 31 สิงหาคม พ.ศ. 2547) เป็นนายทหารเรือชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสำคัญๆ เช่น สมุหราชองครักษ์, รองเจ้ากรมสารบรรณทหารเรือ, รองเจ้ากรมกำลังพลทหารเรือ และผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารเรือ สถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงไทเป ไต้หวัน เป็นบิดาของอภิรัต ศิรินาวิน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ และอดีตหัวหน้าพรรคมหาชน
ประวัติ.
ชีวิตส่วนตัว.
พลเรือเอก นิรันดร์ ศิรินาวิน เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2461 ที่ตำบลอินทประมูล หมู่ 8 อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง เมื่อเกิดมีนามเดิมว่า เฮง ต่อตระกูล เปลี่ยนชื่อเป็น นิรันดร์ เมื่อเข้าศึกษาในโรงเรียนนายเรือ และเมื่อจบจากโรงเรียนนายเรือได้เปลี่ยนนามสกุลเป็น ศิรินาวิน เป็นบุตรคนที่ 2 จากพี่น้องทั้งหมด 5 คน ของฮั้วและเง็ก ต่อตระกูล
พลเรือเอก นิรันดร์ ศิรินาวิน สมรสกับท่านผู้หญิงสอาด ศิรินาวิน (สกุลเดิม สงวนเงิน) ธิดาของประวิทย์และสุภาพ สงวนเงิน เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 มีบุตรธิดารวม 5 คน คือ
พลเรือเอก นิรันดร์ ศิรินาวิน อุปสมบทเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2489 ที่วัดเทพศิรินทราวาส จังหวัดพระนคร โดยมี สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ และลาสิกขาบทในวันที่ 21 ตุลาคม ปีเดียวกัน
การศึกษา.
พลเรือเอก นิรันดร์ ศิรินาวิน เรียบจบมัธยมปีที่ 8 ที่โรงเรียนวัดเทพศิรินทร์ และต่อมาศึกษาที่โรงเรียนนายเรือ รุ่นที่ 34 พรรคนาวิน จบในปี พ.ศ. 2484 และได้เข้าศึกษาต่อ ดังนี้
การทำงาน.
พลเรือเอก นิรันดร์ ศิรินาวิน รับราชการที่กองทัพเรือ ในตำแหน่งต้นหน เรือหลวงสุโขทัย และยังดำรงตำแหน่งสำคัญๆ เช่น
ราชการพิเศษ.
หลังเกษียณอายุราชการ พลเรือเอก นิรันดร์ ได้เข้ารับตำแหน่งประธานกรรมการบริษัท ศรีกรุงวัฒนา จำกัด และบริษัทในเครือ ดังต่อไปนี้
ถึงแก่อสัญกรรม.
พลเรือเอก นิรันดร์ ศิรินาวิน ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2547 เวลา 22.55 น. ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี ด้วยโรคชรา สิริอายุได้ มีการสวดพระอภิธรรมศพที่ศาลาร้อยปี วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม มีพิธีพระราชทานเพลิงศพที่เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
พลเรือเอก นิรันดร์ ศิรินาวิน ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
ร็อกคือความเป็นกุลสตรี

ร็อกคือความเป็นกุลสตรี (ญี่ปุ่น: ロックは淑女の嗜みでして, โรมาจิ: Rokku wa Redi no Tashinami deshite, "Rock is a Lady's Modesty") เป็นซีรีส์ มังงะญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพโดย#เปลี่ยนทาง ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารมังงะเซเน็ง"Young Animal"ของสำนักพิมพ์ฮาคุเซนชะ ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอบันไดนัมโกะพิคเจอร์ส ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2568
ให้เสียงโดย: อากิระ เซกิเนะ
จับภาพเคลื่อนไหวโดย: คานามิ 
ให้เสียงโดย: มิยูริ ชิมาบูกูโระ
จับภาพเคลื่อนไหวโดย: อากาเนะ (Band-Maid)
ให้เสียงโดย: 
จับภาพเคลื่อนไหวโดย: ไซกิ (Band-Maid)
ให้เสียงโดย: 
จับภาพเคลื่อนไหวโดย: มิซะ (Band-Maid)
สื่อ.
มังงะ.
"ร็อกคือความเป็นกุลสตรี"เขียนและวาดภาพประกอบโดย#เปลี่ยนทาง มังงะเรื่อง ได้เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะแนว"เซเน็ง" "Young Animal" ของสำนักพิมพ์ฮาคุเซนชะ เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ฮาคุเซนชะได้รวบรวมบทแต่ละตอนเป็นเล่ม (ทังโกบง) โดยเล่มแรกออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2566 ณ วันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2568 มังงะมีทั้งหมด 7 เล่ม
จำนวนเล่ม.
!width=4%|#
!width=48%|วันที่ออกจำหน่าย
!width=48%|ISBN
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol1" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">1</th></td><td> 28 เมษายน พ.ศ. 2566</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol2" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">2</th></td><td> 29 มิถุนายน พ.ศ. 2566</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol3" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">3</th></td><td> 27 ตุลาคม พ.ศ. 2566</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol4" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">4</th></td><td> 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol5" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">5</th></td><td> 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2567</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol6" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">6</th></td><td> 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567</td><td></td></tr>
<tr style="text-align: center;"><th scope="row" id="vol7" style="text-align: center; font-weight: normal; background-color: transparent;">7</th></td><td> 28 มีนาคม พ.ศ. 2568</td><td></td></tr>
</table>
อนิเมะ.
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศว่ามังงะเรื่องนี้จะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ ผลิตโดยสตูดิโอบันไดนัมโกะพิคเจอร์สและกำกับโดยชินยะ วาทาดะ โดยมีโอริ ยาซุกาวะเป็นผู้ช่วยผู้กำกับ โชโกะ ยาซุคาวะทำหน้าที่เป็นผู้แต่งบทซีรีส์ และริซะ มิยาดานิเป็นผู้ออกแบบตัวละคร ซีรีส์ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน ถึงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2568 ทางช่องทีบีเอสและช่องในเครือ เพลงเปิดของเรื่องคือ "Ready to Rock" ร้องโดย Band-Maid ขณะที่เพลงปิดของเรื่องคือ "Yume Janai nara Nan'na no sa" (夢じゃないならなんなのさ) ร้องโดย Little Glee Monster เมเดียลิงก์เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ซีรีส์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การตอบรับ.
มังงะเรื่องนี้ได้รับการแนะนำโดย#เปลี่ยนทาง ผู้เขียนและวาดภาพประกอบ"บตจิ เดอะ ร็อก!"
จังหวัดลำปางในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลำปาง, อำเภอห้างฉัตร, อำเภอแจ้ห่ม, อำเภอวังเหนือ, อำเภองาว และอำเภอเมืองปาน
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแม่ทะ, อำเภอเกาะคา, อำเภอสบปราบ, อำเภอเถิน, อำเภอแม่พริก, อำเภอเสริมงาม และอำเภอแม่เมาะ
สะพานถอนหายใจ

สะพานถอนหายใจ  หรือ ปอนเตเดซอสปีรี  เป็นสะพานในเวนิส ประเทศอิตาลี มีลักษณะเป็นสะพานปิดทึบสร้างจากหินอ่อนสีขาว ข้ามคลองรีโอดีปาลัซโซ (Rio di Palazzo) เชื่อมต่อคุกใหม่ (ปรีโจนีนูโอเว; "Prigioni Nuove") เข้ากับห้องสอบสวนในวังโดเจ สะพานนี้เป็นผลงานออกแบบโดยอันโตนีโอ กอนตีโน ผู้ซึ่งมีลุงคือ อันโตนีโอ ดา ปอนเต ผู้ออกแบบสะพานรีอัลโต สะพานก่อสร้างในปี 1600
ศัพทมูล.
ทิวทัศน์จากหน้าต่างของสะพานถอนหายใจในอดีตเป็นทิวทัศน์สุดท้ายของนครเวนิสก่อนที่ผู้ที่ถูกตัดสินมีความผิดจะมองเห็นก่อนถูกนำเข้าคุก ชื่อภาษาอังกฤษ (บริดจออฟซายส์) แปลมาจากภาษาอิตาลีและนำมาใช้ครั้งแรกโดยลอร์ดบีเรินในศตวรรษที่ 19 ซึ่งมาจากความเข้าใจว่านักโทษจะถอนหายใจขณะมองออกไปยังนครเวนิสเป็นครั้งสุดท้ายก่อนถูกจองจำ
แฟตตี้ส์ เฟธฟุล ไฟโด

แฟตตี้ส์ เฟธฟุล ไฟโด  เป็นภาพยนตร์ตลกสั้นของอเมริกาปี ค.ศ. 1915 ที่กำกับและนำแสดงโดย รอสโค อาร์บัคเคิล หรือ แฟตตี้ อาร์บัคเคิล ภาพยนตร์เงียบจาก Keystone Film Company เรื่องนี้ ไม่มีรายชื่อนักแสดงและทีมงานปรากฏบนหน้าจอเครดิตลิขสิทธิ์เป็นของ แม็ค เซนเน็ตต์
สะพานรีอัลโต

สะพานรีอัลโต  เป็นสะพานข้ามคลองใหญ่ในเวนิส โดยเป็นสะพานที่เก่าแก่ที่สุดในสี่สะพานข้ามคลองใหญ่ของเวนิส สะพานเชื่อมต่อเขตซันมาร์โก เข้ากับเขตซันโปโล และมีการรื้อสร้างใหม่หลายครั้งนับตั้งแต่ปี 1173 ซึ่งสร้างขึ้นเป็นแค่สะพานลอยน้ำ ปัจจุบัน สะพานรีอัลโตเป็นจุดหมายตาที่สำคัญของเวนิส
สะพานริอัลโตที่เห็นในปัจจุบันเป็นสะพานหิน ผลงานออกแบบโดยอันโตนิโอ ดา ปอนเต ก่อสร้างในระหว่างปี 1588 ถึง 1591 สะพานประกอบด้วยทางลาดสองทางที่ขึ้นไปบรรจบกันตรงกลางที่เป็นระเบียง การออกแบบวิศวกรรมของสะพานนี้ถือว่ามีความกล้าได้กล้าเสียสูงมาก จนถึงขั้นที่สถาปนิก วินเซนโซ ชามอซซี ทำนายว่าสะพานจะถล่มลงมาในที่สุด กระนั้นสะพานรีอัลโตยังคงอยู่เรื่อยมาในฐานะจุดหมายตาและสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของเวนิสจนปัจจุบัน
วัง จี-ว็อน

วัง จี-ว็อน (เกาหลี: ; (เกิดเมื่อวันที่ วันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988) เป็นนักแสดงและนักบัลเล่ต์ชาวเกาหลีใต้
อาชีพ.
วังได้รับการฝึกฝนจาก Royal Ballet School ใน ประเทศอังกฤษ และศึกษาด้านการเต้นที่ มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี โดยเธอเป็นสมาชิกของ คณะบัลเลต์แห่งชาติเกาหลี ในปี ค.ศ. 2009 วังเปิดตัวเธอประเดิมงานแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 และปรากฏตัวใน ละครเกาหลี หลายเรื่อง โดยเฉพาะ "I Need Romance 3" และ "You Are My Destiny"
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2018 วังได้เซ็นสัญญากับ วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ต่อมาเธอตัดสินใจไม่ต่อสัญญาและได้เซ็นสัญญากับ SH Media Corp
ชีวิตส่วนตัว.
เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2022 มีการยืนยันว่า วัง กำลังเตรียมตัวที่จะแต่งงานกับ พัก จง-ซ็อก นักบัลเลต์ชาวเกาหลีใต้ ทั้งคู่ได้แต่งงานกันในกรุงโซลเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022
พ่อดอกรัก

พ่อดอกรัก เป็นภาพยนตร์ไทยปี พ.ศ. 2525 ขนาด 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม สร้างโดยวิมานรัตน์ภาพยนตร์ จากการกำกับของประวิทย์ ชุ่มฤทธิ์ นำแสดงโดยสรพงศ์ ชาตรี และเนาวรัตน์ ยุกตะนันท์ เล่าเรื่องราวของลูกชายเศรษฐีที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเร่ขายของทางน้ำในรูปแบบห้างสรรพสินค้าลอยน้ำจนได้พบรักกับลูกสาวแม่ค้าขายข้าวแกง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2533 ประวิทย์ ชุ่มฤทธิ์ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้กลับมาสร้างใหม่ในรูปแบบละครโทรทัศน์ออกอากาศทางช่อง 3 ใช้ชื่อว่าล่องเรือหารัก โดยยังคงเนื้อเรื่องตามฉบับภาพยนตร์รวมถึงเพลงไตเติ้ลอย่าง ล่องเรือหารัก เอาไว้เพียงแต่ได้มีการขยายเรื่องราวให้มากขึ้น ปรับเนื้อหาให้ร่วมสมัย รวมถึงเปลี่ยนชื่อตัวละครบางตัว นำแสดงโดยยอดรัก สลักใจและปภัสรา ชุตานุพงษ์
จากนั้นในปี 2552 บริษัท 559 ออนแอร์ ของกาญจนาพร ปลอดภัยได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้กลับมาสร้างใหม่อีกครั้งในรูปแบบละครโทรทัศน์ออกอากาศทางช่อง 7 จากการกำกับของ ปัญญา ชุ่มฤทธิ์ ลูกชายของประวิทย์ ชุ่มฤทธิ์ โดยยังคงใช้ชื่อว่า ล่องเรือหารัก ซึ่งยังคงโครงเรื่องเดิมเอาไว้ แต่ได้มีการปรับเปลี่ยนเนื้อหาให้ร่วมสมัยมากขึ้น เพิ่มตัวละคร ปรับเปลี่ยนชื่อตัวละคร นำแสดงโดยเคลลี่ ธนะพัฒน์และโสภิตนภา ชุ่มภาณี ออกอากาศระหว่างวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ถึง 19 มีนาคม 2552 มีจำนวนทั้งสิ้น 30 ตอน
จดหมายของประกาศกเยเรมีย์

จดหมายของประกาศกเยเรมีย์  เป็นหนังสือในคัมภีร์อธิกธรรมของพันธสัญญาเดิม จดหมายฉบับนี้เชื่อว่าเขียนโดยผู้เผยพระวจนะ (ประกาศก) เยเรมีย์ และส่งถึงชาวยิวที่ถูกพาตัวไปเป็นเชลยในบาบิโลนโดยกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ที่ 2 จดหมายฉบับนี้รวมอยู่ในคัมภีร์ไบเบิลของคริสตจักรโรมันคาทอลิกในฐานะบทสุดท้ายของหนังสือบารุค (บารุค 6) จดหมายฉบับนี้ยังรวมอยู่ในคัมภีร์ไบเบิลของคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ในฐานะหนังสือที่แยกต่างหาก รวมถึงในคัมภีร์นอกสารบบของฉบับคิงเจมส์
ผู้เขียน.
ตามเนื้อความในจดหมาย ผู้เขียนคือผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ หนังสือเยเรมีย์ในคัมภีร์ไบเบิลมีเนื้อความของจดหมายที่ส่งโดยเยเรมีย์ "จากกรุงเยรูซาเล็ม" ถึง "เชลย" ในบาบิโลน (เยเรมีย์ 29:1 -23) จดหมายของประกาศกเยเรมีย์ก็มีลักษณะเป็นจดหมายโต้ตอบที่คล้ายคลึงกัน
อักษรกล

อักษรกล  เป็นกวีนิพนธ์หรือคำประพันธ์อื่น ๆ ที่อักษร (หรือพยางค์หรือคำ) "แรก"ของแต่ละบรรทัด (หรือย่อหน้าที่คุณสมบัติปรากฏซ้ำอื่น ๆ ในข้อความ) สะกดออกมาได้เป็นคำ ข้อความ หรือชุดตัวอักษร คำว่า "acrostic" มาจากคำภาษาฝรั่งเศสว่า มาจากภาษาละตินสมัยหลังคลาสสิกว่า มาจากภาษากรีกคอยนีว่า มาจากภาษากรีกโบราณว่า ที่แปลว่า "สูงสุด" และ ที่แปลว่า "บทกวี" อักษรกลเป็นรูปแบบหนึ่งของการเขียนแบบจำกัดเงื่อนไข (constrained writing) สามารถใช้เป็นเครื่องมือช่วยจำ เมื่ออักษร"ท้าย"ขอแต่ละบรระทัด (หรือคุณสมบัติปรากฏซ้ำอื่น ๆ) รวมมาได้เป็นคำจะเรียกว่า telestich การรวมกันของอักษรกลและ telestich ในองค์ประกอบด้วยกันเรียกว่า อักษรกลคู่ (double acrostic; เช่น Sator Square ภาษาละตินในคริสต์ศตวรรษที่ 1)
ตัวอย่าง.
ภาษากรีก.
อักษรที่มีชื่อเสียงในภาษากรีกคือวลีว่า "พระเยซูคริสต์ พระบุตรของพระเจ้า พระผู้ช่วยให้รอด" อักษรแรกของแต่ละคำสะกะได้เป็นคำว่า (ICHTHYS) ซึ่งมีความหมายว่า"ปลา":
 Ιησοῦς I #เปลี่ยนทาง พระเยซู
 Χριστός CH #เปลี่ยนทาง คริสต์
 Θεοῦ TH #เปลี่ยนทาง ของพระเจ้า
 Υἱός Y #เปลี่ยนทาง พระบุตร
 Σωτήρ S #เปลี่ยนทาง พระผู้ช่วยให้รอด
หนังสือเอเสเคียล

หนังสือเอเสเคียล  เป็นหนังสือเล่มที่ 3 ในหมวดผู้เผยพระวจนะยุคหลังในคัมภีร์ฮีบรู และเป็นเล่มหนึ่งในหมวดผู้เผยพระวจนะใหญ่ในพันธสัญญาเดิมของศาสนาคริสต์ ถัดจากหนังสืออิสยาห์และหนังสือเยเรมีย์ ตามที่ระบุในตัวหนังสือเอเสเคียล หนังสือเล่มนี้บันทึกนิมิต 6 ครั้งของผู้เผยพระวจนะเอเสเคียลผู้ถูกพาตัวไปเป็นเชลยในบาบิโลน ในช่วงเวลา 22 ปีตั้งแต่ 593 ถึง 571 ปีก่อนคริสตกาล
นิมิตและหนังสือมีโครงสร้างเนื้อหาเป็นสามส่วน: (1) การพิพากษาอิสราเอล (บทที่ 1–24); (2) การพิพาษาบรรดาประชาชาติ (บทที่ 25–32) และ (3) พระพรในอนาคตสำหรับอิสราเอล (บทที่ 33–48) สาระสำคัญของหนังสือเอเสคียลได้แก่การทรงสถิตของพระเจ้า, ความบริสุทธิ์, อิสราเอลในฐานะชุมชนของพระเจ้า และความรับผิดชอบของแต่ละบุคคลต่อพระเจ้า หนังสือเอเสเคียลมีอิทธิพลในภายหลังให้มีการพัฒนาเป็นประเพณีแบบรหัสยลัทธิและพยากรณ์ในศาสนายูดาห์ยุคพระวิหารที่สอง, ศาสนายูดาห์รับบี และศาสนาคริสต์
โครงสร้าง.
หนังสือเอเสเคียลมีโครงสร้างกว้าง ๆ เป็น 3 ส่วน ได้แก่ คำพยากรณ์ถึงความทุกข์ยากของประชาชนของผู้เผยพระวจนะ ตามด้วยคำพยากรณ์ถึงชนชาติเพื่อนบ้านของอิสราเอล ปิดท้ายด้วยคำเผยพระวจนะแห่งความหวังและความรอด:
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
เท็ด เอ็ดเวิร์ดส์ (นักแสดง)

เท็ด เอ็ดเวิร์ดส์ (ชื่อเกิด มอริส เอ็ดเวิร์ด เบอร์เรลล์; 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1884 – 29 กันยายน ค.ศ. 1945) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษในยุคภาพยนตร์เงียบ เขาปรากฏตัวในภาพยนตร์ตลกสั้นหลายเรื่องของชาร์ลี แชปลิน
ชีวิตและอาชีพ.
เขาเกิดในเมืองเชฟฟีลด์ ประเทศอังกฤษ โดยมีชื่อเต็มว่า มอริซ เอ็ดเวิร์ด เบอร์เรล เขาเป็นหนึ่งในลูกเก้าคนที่เกิดจากจอห์น วิลเลียม เบอร์เรล และภรรยาของเขา ซาราห์ แอนน์ จอห์น เบอร์เรลเป็นพ่อค้าเสื้อผ้าที่มีร้านอยู่ที่ 59 ถนน สนิก ฮิลล์ เมืองเชฟฟิลด์; ในช่วงหลังของชีวิตครอบครัวได้ย้ายไปอาศัยที่บ้านเลขที่ 80 ถนนเคนดัล ในย่านฮิลส์โบโรห์ เมืองเชฟฟีลด์
เมื่อเขาได้ใช้ชื่อในวงการว่า เท็ด เอ็ดเวิร์ดส เขาได้ใช้ชีวิตอยู่ในแคนาดาก่อนที่จะย้ายไปสหรัฐอเมริกาและเริ่มแสดงในคณะละครเร่ และวอดวิลล์ ระหว่างปี ค.ศ. 1914 ถึง ค.ศ. 1917 เขาได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์ตลกของ สตูดิโอคีย์สโตน ประมาณ 50 เรื่อง ซึ่งรวมถึงมากกว่าสิบเรื่องที่เขาแสดงร่วมกับชาร์ลี แชปลิน โดยเขามักจะรับบทเป็นนักบวชอยู่บ่อยครั้ง
หลังจากนั้นไม่นานเขาได้เลิกอาชีพนักแสดงและหันไปทำงานเป็นช่างไม้และผู้รับเหมา เขาเสียชีวิตที่ลอสแอนเจลิสในปี 1945 เมื่ออายุได้ 61 ปี
ตามการค้นคว้าของนักวิจัย เบรนต์ วอล์กเกอร์กล่าว เขาไม่ใช่บุคคลเดียวกับนักแสดงที่ปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง "Fires of Youth" (1924), "Maniac" (1934), และ "Polygamy" (1936)
ระบอบการเมือง

ในรัฐศาสตร์ ระบอบการเมือง  หมายถึง ประเภทของการจัดองค์กรทางการเมือง ที่สามารถจำแนก สังเกต หรือประกาศได้โดยรัฐ
ระบอบการเมืองกำหนดกระบวนการในการตัดสินใจอย่างเป็นทางการของรัฐบาล โดยปกติจะประกอบด้วย ระบบกฎหมาย และระบบเศรษฐกิจ ระบบสังคม และระบบวัฒนธรรม ของรัฐบาล และระบบอื่น ๆ ที่เฉพาะเจาะจงของรัฐและรัฐบาล อย่างไรก็ตาม นี่เป็นมุมมองที่เรียบง่ายมากของระบบหมวดหมู่ที่ซับซ้อนกว่ามาก ซึ่งเกี่ยวข้องกับคำถามที่ว่าใครควรมีอำนาจ และรัฐบาลควรมีอิทธิพลต่อประชาชนและเศรษฐกิจอย่างไร
ประเภทหลักของระบอบการเมืองที่ได้รับการยอมรับคือ ประชาธิปไตย (democracies) 
ระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ และอีกระบบหนึ่งที่อยู่ระหว่างสองระบบนี้คือ ระบอบอำนาจนิยม ซึ่งมีระบอบลูกผสม (hybrid regimes) ที่หลากหลาย ระบบการจำแนกประเภทสมัยใหม่ยังรวมถึงราชาธิปไตย เป็นหน่วยงานอิสระหรือเป็นระบอบลูกผสมของสามระบบหลัก
คำจำกัดความ.
ตามที่ เดวิด อิสตัน (David Easton) กล่าวไว้ว่า "ระบบการเมืองสามารถกำหนดให้เป็นปฏิสัมพันธ์ที่ค่านิยมต่าง ๆ ถูกจัดสรรอย่างเป็นทางการสำหรับสังคม" ระบบการเมืองหมายถึงกระบวนการที่กฎหมายถูกสร้างขึ้นและทรัพยากรสาธารณะถูกจัดสรรในสังคม และความสัมพันธ์ระหว่างผู้ที่มีส่วนร่วมในการตัดสินใจเหล่านี้
สังคมศาสตร์การเมือง.
ความสนใจทางสังคมวิทยาในระบบการเมืองคือการหาว่าใครมีอำนาจภายในความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลกับประชาชน และอำนาจของรัฐบาลถูกใช้อย่างไร ตามที่ศาสตราจารย์ ฮวน โฮเซ่ ลินซ์ (Juan José Linz) แห่งมหาวิทยาลัยเยลกล่าวว่า ปัจจุบันมีระบบการเมืองหลักอยู่สามประเภท ได้แก่ ประชาธิปไตย ระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ และอีกระบบหนึ่งที่อยู่ระหว่างสองระบบนี้คือ ระบอบอำนาจนิยม (ซึ่งมีระบอบลูกผสม) ระบบการจำแนกประเภทสมัยใหม่อีกระบบหนึ่งรวมถึงราชาธิปไตย เป็นหน่วยงานอิสระหรือเป็นระบอบลูกผสมของสามระบบหลัก โดยทั่วไปแล้ว นักวิชาการจะอ้างถึง ระบอบเผด็จการ ว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของระบอบอำนาจนิยมหรือระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ
การจัดประเภททางสังคมวิทยาและมานุษยวิทยาสังคม.
นักมานุษยวิทยาทางสังคม โดยทั่วไปยอมรับระบบการปกครอง 4 ประเภท ซึ่ง 2 ประเภทไม่มีศูนย์กลางและ 2 ประเภทมีศูนย์กลาง
มักมีการก่อตั้งลีกส์บนขอบเหวของการล่มสลายทางทหารหรือเศรษฐกิจ การประชุมและการพิจารณาคดีจะดำเนินการในสถานที่ที่เป็นกลาง โดยมีตัวแทนของทุกประเทศที่เกี่ยวข้องเข้าร่วม
อับบาสที่ 2 แห่งอียิปต์

อับบาส ฮิลมีที่ 2 (รู้จักกันในพระนาม "อับบาส ฮิลมี พาชา", ; 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1874 – 19 ธันวาคม ค.ศ. 1944) เป็นเคดีฟองค์สุดท้ายแห่งอียิปต์และซูดาน ครองราชย์ตั้งแต่วันที่ 8มกราคม ค.ศ. 1892 ถึง 19 ธันวาคม ค.ศ. 1914 ใน ค.ศ. 1914 หลังจักรวรรดิออตโตมันเข้าร่วมกับฝ่ายมหาอำนาจกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เคดีฟฝ่ายชาตินิยมถูกทางอังกฤษที่ปกครองอียิปต์ในตอนนั้นถอดถอน เพื่อให้ฮุซัยน์ กามิล พระปิตุลาที่ฝักใฝ่อังกฤษกว่า ขึ้นปกครอง ทำให้อียิปต์ในฐานะมณฑลของจักรวรรดิออตโตมันที่เริ่มต้นใน ค.ศ. 1517 ตลอดถึง 4 ศตวรรษ สิ้นสุดลงโดยนิตินัย
พระราชประวัติช่วงต้น.
อับบาสที่ 2 (พระนามเต็ม: อับบาส ฮิลมี) เป็นลื่อ (พระราชโอรสในพระราชปนัดดา) ของมุฮัมมัด อะลี เสด็จพระราชสมภพที่อะเล็กซานเดรีย อียิปต์ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1874 ใน ค.ศ. 1887 พระองค์ได้รับการขลิบปลายอวัยวะเพศร่วมกับมุฮัมมัด อะลี เตาฟีก พระอนุชา โดยมีการจัดเทศกาลถึงสามสัปดาห์และจัดพิธีอย่างยิ่งใหญ่อลังการ เมื่อยังทรงพระเยาว์ พระองค์เสด็จไปยังสหราชอาณาจักร และให้ครูสอนชาวอังกฤษหลายคนในไคโร รวมทั้งพี่เลี้ยง สอนภาษาอังกฤษให้แก่พระองค์ ในพระราชประวัติอับบาสที่ 2 จาก "Chums" หนังสือประจำปีสำหรับเด็กหนุ่ม ได้เล่าถึงการศึกษาของพระองค์อย่างละเอียด พระราชบิดาทรงจัดตั้งโรงเรียนขนาดเล็กใกล้พระราชวังอาบดีนที่ไคโร ซึ่งครูชาวยุโรป อาหรับ และออตโตมันเข้าสอนอับบาสและมุฮัมมัด อะลี เตาฟีก พระอนุชาของพระองค์ เจ้าหน้าที่ชาวอเมริกันในกองทัพอียิปต์รับหน้าที่ฝึกทหารให้ พระองค์เข้าเรียนที่โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ จากนั้นตอนพระชนมพรรษา 12 พรรษาจึงถูกส่งไปยังโรงเรียน Haxius ในเจนีวา เพื่อเตรียมเข้าเรียน Theresianum ที่เวียนนา นอกจากภาษาอาหรับและภาษาตุรกีออตโตมันแล้ว พระองค์ยังมีความรู้ด้านพระราชปฏิสันถารในภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส และเยอรมันได้ดีด้วย
อภิเษกสมรสและพระราชโอรสธิดา.
พระองค์อภิเษกสมรสครั้งแรกกับอิกบาล ฮานิม (อิสตันบูล จักรวรรดิออตโตมัน, 22 ตุลาคม ค.ศ. 1876#เปลี่ยนทาง อิสตันบูล, 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941) ที่ไคโรในวันที่ 19 ดุมภาพันธ์ ค.ศ. 1895 จากนั้นจึงหย่าใน ค.ศ. 1910 โดยมีพระราชโอรส 2 พระองค์ และพระราชธิดา 4 พระองค์: 
พระองค์อภิเษกสมรสครั้งที่สองกับญาวีดาน ฮานิม (ชื่อเกิด เมย์ โตโรก ฟอน เซนโดร, ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐ, 8 มกราคม ค.ศ. 1874#เปลี่ยนทาง 5 สิงหาคม ค.ศ. 1968) ขุนนางชาวฮังการี ที่ชูบุกลู (Çubuklu) ประเทศตุรกี ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1910 แล้วหย่ากันใน ค.ศ 1913 โดยไม่มีพระโอรสธิดา
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
ราชินีอู กู้บัลลังก์

ราชินีอู กู้บัลลังก์ (เกาหลี: ) เป็นซีรีส์โทรทัศน์เกาหลีใต้แนวประวัติศาสตร์ (ซากึก) และแอคชั่นที่นำแสดงโดยจอน จอง-ซอ, คิม มู-ยอล, จี ชัง-อุก, ซ็อง ยู-มี, อี ซู-ฮย็อก และพัก จี-ฮวาน เรื่องราวเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อตั้งกษัตริย์องค์ใหม่ภายใน 24 ชั่วโมง ซีรีส์เริ่มออกอากาศทาง ทีวีอิง เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2024 และยังสามารถรับชมได้ทาง วิว และจะฉายใน พาราเมาท์+ ในบางภูมิภาค
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 13 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 37 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (ยกเว้นเขตเลือกตั้งที่ 12 และ 13 จะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยเขตดุสิต (ยกเว้นแขวงสี่แยกมหานาคและแขวงสวนจิตรลดา)
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยเขตพระนคร, เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย, เขตปทุมวัน, เขตบางรัก และเขตสัมพันธวงศ์
เขตเลือกตั้งที่ 3.
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยเขตพญาไท และเขตดุสิต (เฉพาะแขวงสี่แยกมหานาคและแขวงสวนจิตรลดา)
เขตเลือกตั้งที่ 4.
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยเขตพระโขนง (ยกเว้นแขวงคลองตันและแขวงสวนหลวง) และเขตลาดกระบัง
เขตเลือกตั้งที่ 5.
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยเขตห้วยขวาง และเขตพระโขนง (เฉพาะแขวงคลองตันและแขวงคลองเตย)
เขตเลือกตั้งที่ 6.
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยเขตยานนาวา
เขตเลือกตั้งที่ 7.
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยเขตบางกะปิ
เขตเลือกตั้งที่ 8.
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยเขตธนบุรี และเขตคลองสาน
เขตเลือกตั้งที่ 9.
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยเขตบางขุนเทียน และเขตราษฎร์บูรณะ
เขตเลือกตั้งที่ 10.
เขตการเลือกตั้งที่ 10 ประกอบด้วยเขตบางกอกน้อย และเขตตลิ่งชัน
เขตเลือกตั้งที่ 11.
เขตการเลือกตั้งที่ 11 ประกอบด้วยเขตภาษีเจริญ, เขตบางกอกใหญ่ และเขตหนองแขม
เขตเลือกตั้งที่ 12.
เขตการเลือกตั้งที่ 12 ประกอบด้วยเขตบางเขน (ยกเว้นแขวงสายไหม แขวงคลองถนน แขวงตลาดบางเขน และแขวงสีกัน)
เขตเลือกตั้งที่ 13.
เขตการเลือกตั้งที่ 13 ประกอบด้วยเขตหนองจอก, เขตมีนบุรี และเขตบางเขน (เฉพาะแขวงสายไหม แขวงคลองถนน แขวงตลาดบางเขน และแขวงสีกัน)
นุศ็อยร์ มัซรอวี

นุศ็อยร์ มัซรอวี (เกิด 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997) เป็นนักฟุตบอลอาชีพ ซึ่งเล่นในตำแหน่งฟุลแบ็กให้กับสโมสรแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและทีมชาติโมร็อกโก เขาสามารถเล่นได้ทั้งตำแหน่งแบ็กขวาและแบ็กซ้าย
ระดับสโมสร.
อายักซ์.
มัซรอวีเติบโตที่เมืองอัลเฟินอานเดินไรน์ และเริ่มเล่นฟุตบอลให้กับสโมสรอาเฟเฟ อัลเฟิน ซึ่งเป็นสโมสรฟุตบอลในท้องถิ่นตั้งแต่อายุ 4 ขวบ หลังจากนั้นอีกสามปี เขาได้ย้ายไปร่วมทีมอัลเฟินส์บอยส์ ก่อนจะได้รับโอกาสเข้าสู่ทีมเยาวชนของอายักซ์ เขาลงเล่นประเดิมสนามให้กับทีมสำรองของอายักซ์ (Jong Ajax) เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2016 ในการแข่งขันเอร์สเตอดีวีซี หรือดิวิชัน 1 นัดที่พบกับสโมสรอัลเมเรซิตี โดยลงมาแทนที่ริชาร์โร่ ซีฟโควิช ในนาทีที่ 86
เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 มัซรอวีได้ลงประเดิมสนามในเอเรอดีวีซี โดยลงมาเป็นตัวสำรองแทนเดวิด เนเรส ในนัดที่เอาชนะเอ็นเอซี เบรดาไป 3–1 ในฤดูกาลต่อมา เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2018 มัซรอวีทำประตูแรกในแชมเปียนส์ลีกในเกมเยือนที่เสมอกับไบเอิร์นมิวนิก 1–1 ในวันที่ 23 ตุลาคม มัซรอวีทำประตูชัยนาทีที่ 92 ช่วยให้ทีมเอาชนะไบฟีกาไป 1–0 วันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2018 มัซรอวีทำประตูแรกในเอเรอดีวีซีเกมที่เอาชนะ เดอ กราฟชัป ไปถึง 8–0
สะพานเฉลิมสวรรค์ 58

สะพานเฉลิมสวรรค์ 58 เป็นสะพานข้ามคลองคูเมืองเดิมทางด้านเหนือในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร สะพานแห่งนี้ตั้งอยู่บนถนนพระอาทิตย์ และเปิดใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2455 โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ซึ่งเป็นพระราชโอรส เพื่อเป็นการระลึกถึงพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระบรมชนกนาถเพียงสองปีหลังจากเสด็จสวรรคต เป็นสะพานสุดท้ายในชุดสะพานเฉลิม ซึ่งมีทั้งหมด 17 สะพาน สร้างขึ้นเพื่อเป็นพระราชกุศลถวายแด่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษาครบ 58 พรรษา โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
สะพานมีเอกลักษณ์โดดเด่นด้วยเสา 4 ต้น ตั้งอยู่ที่มุมทั้งสี่ของสะพาน ปลายเสาประดับด้วยพระปรมาภิไธยย่อของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือ "จปร." ซึ่งย่อมาจาก "มหาจุฬาลงกรณ์ ปรมราชาธิราช" ที่ฐานของเสาแต่ละต้นด้านตรงข้ามกัน มีการจารึกชื่อสะพานไว้ และที่ฐานอีกสองด้าน จารึกปีที่สร้างสะพานเป็นศักราช โดยใช้ศักราชรัตนโกสินทร์ศกว่า "ศก ๑๓๐" ซึ่งตรงกับปี พ.ศ. 2454
สะพานเฉลิมสวรรค์ 58 เคยเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางรถรางสายดุสิต เชื่อมระหว่างถนนพระอาทิตย์และถนนราชินี จนกระทั่งวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2506 เส้นทางรถรางสายนี้ได้ถูกตัดออกเป็นสองส่วน ระหว่างพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนครและบ้านมะลิวัลย์ (ปัจจุบันคือสำนักงานขององค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ)
เนื่องจากการก่อสร้างสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้าในปี พ.ศ. 2514 ทำให้สะพานเฉลิมสวรรค์ 58 ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเดียวกันต้องถูกรื้อออกไป เพื่อปรับปรุงพื้นที่และรองรับการจราจรที่เพิ่มขึ้นจากสะพานใหม่
ชินตา มูเลีย ซารี

ชินตา มูเลีย ซารี (เกิดวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1988) เป็นอดีตนักแบดมินตันชาวสิงคโปร์ที่เกิดในอินโดนีเซีย เธอเป็นตัวแทนสิงคโปร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ประเภทหญิงคู่กับเหยา เหล่ย์ ทั้งเธอและเหยาเข้ารอบถึง 8 ทีมสุดท้ายในกีฬาเครือจักรภพ 2014 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมผสมจากสิงคโปร์ที่ชนะเหรียญทองแดง
มลานา (รัฐหิมาจัลประเทศ)

มลานา (อักษรเทวนาครี: मलाना, อักษรโรมัน: Malana) เป็นหมู่บ้านโบราณในรัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย ในเทือกเขาปารวตี ท่ามกลางยอดเขาจันทรขนีและเทวติพพะ ที่ความสูง จากระดับน้ำทะเล มลานามีระบบความเชื่อ การจัดระเบียบสังคม และจารีตประเพณีที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเองและยังคงถือปฏิบัติกันอย่างเคร่งครัด ภาษาที่ใช้ในหมู่บ้านคือภาษากนาศีซึ่งเป็นภาษาที่มีการใช้งานเพียงแค่หมู่บ้านนี้และไม่สามารถเข้าใจได้กับภาษาฮินดี จำนวนชาวบ้านในหมู่บ้านประมาณอยู่ที่ 1700 คน หมู่บ้านมลานามีการเติบโตของประชากรเกือบสามเท่าในระยะเวลาสี่สิบปีที่ผ่านมา เศรษฐกิจส่วนหนึ่งของหมู่บ้านมาจากการเพาะปลูกและจำหน่ายกัญชาในฐานะพืชเศรษฐกิจ กัญชามีการเพาะปลูกในแถบเทือกเขาปราวตีและในหมู่บ้านมลานามาหลายศตวรรษ และนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา มลานากลายมาเป็นจุดหมายปลายทางหนึ่งของการท่องเที่ยวเพื่อเสพยา
มลานามีการกล่าวอ้างว่าเป็น "ประชาธิปไตยที่เก่าแก่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง" และ "สาธารณรัฐที่เก่าแก่ที่สุดของโลกแห่งหนึ่ง" จนถึงปัจจุบัน ชาวบ้านปกครองกันเองภายในผ่านระบบสองสภาที่ได้สมาชิกสภามาจากการเลือกตั้ง และชาวบ้านเชื่อกันว่าตนเป็นทายาทที่สืบทอดวงศ์วานมาจากทหารชาวกรีกของอเล็กซานเดอร์มหาราช ซึ่งถูกทิ้งไว้ที่นี่เนื่องจากบาดเจ็บจากการรบ กระนั้น ข้อกล่าวอ้างนี้ไม่เคยได้รับการพิสูจน์ทั้งทางประวัติศาสตร์
มลานายังมีจารีตที่ยึดถือปฏิบัติอย่างเคร่งครัดที่ห้ามมิให้บุคคลจากนอกหมู่บ้านสัมผัสสิ่งใดก็ตามในหมู่บ้าน ทั้งชาวบ้านและเทวสถานในหมู่บ้าน จารีตนี้นี้มีการบังคับใช้ในฐานะกฎหมาย ซึ่งผู้ที่ละเมิดจะถูกปรับ #เปลี่ยนทาง ถึง #เปลี่ยนทาง ส่วนชาวบ้านที่เผลอสัมผัสบุคคลภายนอกจะรีบวิ่งไปอาบน้ำทันที สำหรับบุคคลภายนอก การซื้อของจากร้านค้าภายในหมู่บ้านจะใช้การวางเงินบนพื้นของร้าน แลกกับสินค้าซึ่งก็วางอยู่บนพื้นเช่นกัน ทำให้การซื้อขายสินค้ายังเป็นไปได้โดยที่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้สัมผัสกัน จารีตนี้ปฏิบัติกันอย่างเคร่งครัดเพื่อ "คงรักษา 'ความบริสุทธิ์' ของหมู่บ้าน" ชาวมลานานับถือเทวดาประจำหมู่บ้านนามว่า ชัมลูเทวดา (อักษรเทวนาครี: जमलू देवता, Jamlu Devata) เทวดาองค์นี้เป็นฤาษีซึ่งมีอำนาจและศักดิ์สูงสุดในการตัดสินใจใด ๆ ก็ตามในหมู่บ้าน ชัมลูเทวดาจะจุติผ่านชาวบ้านคนหนึ่งซึ่งเป็นดั่งโหรของหมู่บ้าน
หมาป่าอ่าวฮัดสัน

หมาป่าอ่าวฮัดสัน (Canis lupus hudsonicus) เป็นสปีชีส์ย่อยหนึ่งของหมาป่าสีเทา เป็นสัตว์พื้นถิ่นของภูมิภาคคิแวลลิกตอนเหนือ รวมถึงชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงเหนือของอ่าวฮัดสันในแคนาดา ได้รับการจัดจำแนกครั้งแรกว่าเป็นสปีชีส์ย่อยที่แยกออกมาต่างหาก เมื่อ ค.ศ. 1941 โดยเอ็ดเวิร์ด โกลด์แมน โดยเขาได้อธิบายลักษณะไว้ว่าเป็นสปีชีส์ย่อยที่มีสีขาว ขนาดปานกลาง คล้ายกับ "C. l. arctos" แต่มีกะโหลกแบนกว่า หมาป่าอ่าวฮัดสันได้รับการยอมรับว่าเป็นสปีชีส์ย่อยของ "Canis lupus" ในมาตรฐานอ้างอิงอนุกรมวิธาน "Mammal Species of the World (2005)"
สะพานเจื่องเตี่ยน

สะพานเจื่องเตียน  เป็นสะพานข้ามแม่น้ำหอมในเว้ ประเทศเวียดนาม มีความยาว ประกอบด้วยซุ้มโค้ง 6 โค้ง ความกว้าง เชื่อมต่อแขวงดงบา เขตฟู้ซวน กับแขวงฟู้โห่ย เขตถ่วนฮว้าในใจกลางเมืองเว้
ประวัติศาสตร์.
ในปี ค.ศ. 1897 บริษัทวิศวกรรมสัญชาติฝรั่งเศส ไอเฟล ได้รับมอบหมายจากรัฐบาลฝรั่งเศสเจ้าอาณานิคมในเวียดนามกลางให้ออกแบบสร้างสะพานข้ามแม่น้ำหอมในเว้ สะพานเป็นผลงานออกแบบโดยคณะของ Schneider, Cie และ Letellier ของบริษัทไอเฟล ก่อสร้างด้วยงบประมาณราว 732,456 ฟรังก์ เริ่มต้นก่อสร้างในปี 1899 และเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในปี 1900
หลังเกิดอุทกภัยใหญ่ปีมังกรในปี 1904 ("Trận lụt năm Thìn") สะพานได้รับความเสียหายอย่างหนัก การซ่อมแซมดำเนินไปอีกสองปี จากนั้นจึงเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 1906 พร้อมทั้งได้ปรับสภาพพื้นผิวถนนเป็นคอนกรีตจากเดิมที่เป็นไม้
หลังผ่านหลายทศวรรษของการถูกโจมตีและจากภัยพิบัติต่าง ๆ สะพานเสียหายและถูกถล่มหลายครั้ง รวมถึงระหว่างสงครามเอกราชเวียดนาม การยึดเว้ และสงครามเวียดนาม ท้ายที่สุดสะพานได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ในปี 1991 ถึง 1995 เป็นสภาพสะพานในปัจจุบัน ปี 2002 มีการติดตั้งไฟถาวรหลากสีบนสะพานเพื่อใช้สำหรับงานเทศกาล
กลุ่มภาษามอแกลน

กลุ่มภาษามอแกลน หรือ กลุ่มภาษามอแกน–มอแกลน ประกอบด้วยภาษาสองภาษาที่มีความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิดแต่แยกจากกัน คือ ภาษามอแกนและภาษามอแกลน Larish (1999) จักให้สองภาษานี้เป็นกลุ่มย่อยเฉพาะในสาขามอแกน–มอแกลน จากนั้น Larish (2005) เสนอแนะให้ "กลุ่มภาษามอแกลน" เป็นอีกชื่อหนึ่งของ "กลุ่มภาษามอแกน–มอแกลน" โดยชื่อหลังเคยใช้งานใน Larish (1999)
ภาษา.
กลุ่มภาษามอแกลนมีสองภาษา
ภาษามอแกนและมอแกลนมีความสัมพันธ์ทางภาษาและวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องแต่แตกต่างกัน โดยผู้พูดภาษามอแกนส่วนใหญ่ล่าสัตว์และเก็บของป่าตามท้องทะเล ในขณะที่ผู้พูดภาษามอแกลนอาศัยอยู่บนบกและในหมู่บ้านและเมืองทางภาคใต้ของประเทศไทย (Larish 2005) การศึกษาวิจัยเชิงเปรียบเทียบระหว่างชาวมอเกนและชาวมอแกลน ได้แก่ การศึกษาวิจัยของ Leerabhandh (1984), Makboon (1981), และ Larish (1999)
กลุ่มภาษามอแกลนมีผู้พูดในขอบเขตตามแนวชายฝั่งตะวันตกในภาคใต้ของประเทศพม่าและภาคใต้ของประเทศไทยที่ีมีความยาว 650 กิโลเมตร จากเกาะทวาย ประเทศพม่า ถึงเกาะพีพี ประเทศไทย (Larish 2005) ภาษามอแกนมีการกระจายตัวอย่างกว้างขวาง ส่วนภาษามอแกลนพูดกันเฉพาะบริเวณชายฝั่งตะวันตกในภาคใต้ของประเทศไทยเท่านั้น ภาษามอแกลนได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยถิ่นใต้อย่างหนักและมีความเสี่ยงต่อการสูญหายมากกว่าภาษามอแกน
อูรักลาโวยจเป็นภาษาที่ชาวเลอีกกลุ่มใช้พูดในภาคใต้ของไทย ถือเป็นหนึ่งในกลุ่มภาษามาเลย์อิก ไม่ใช่ภาษากลุ่มมอแกลน บนเกาะภูเก็ต ชาวอูรักลาโวยจมีการติดต่อกับชาวมอแกน
ความสัมพันธ์ภายนอก.
Larish (1999, 2005).
Larish (1999, 2005) พิจารณาให้กลุ่มภาษามอแกลนเป็นกลุ่มพี่น้องของกลุ่มภาษาจามและมาเลย์อิกมากกว่าเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มภาษาเหล่านั้น กลุ่มภาษามอแกลนได้รับอิทธิพลอย่างมากจากตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก โดยมีคำยืมจากภาษาออสโตรเอเชียติกหลายคำ เช่น 'นก' ที่พบในกลุ่มภาษาจามด้วย
Larish (1999) จัดให้ภาษามอแกนและมอแกลนอยู่ในกลุ่มย่อยมอแกลน–อาเจะฮ์-จาม-มาเลย์อิก (Moklenic–Acehnese-Chamic-Malayic, "MACM")
ในขณะที่กลุ่มภาษาอาเจะฮ์-จาม-มาเลย์อิกแสดงการเปลี่ยนแปลงเสียงภาษามลายู-พอลินีเชียดั้งเดิมจาก *q > *h กลุ่มภาษามอแกลนแสดงการเปลี่ยนเสียงภาษามลายู-พอลินีเชียดั้งเดิมจาก *q > *k แทน ดังปรากฏในภาษาดัวโนที่บางครั้งเปลี่ยนเสียงจาก "*q" ไปเป็น "*k" แทนที่จะเป็น "*h" ในแบบทั่วไป ("*qulu" → ดัวโน "kulu" แต่ในมาเลย์อิกดั้งเดิมออกเป็น "*hulu") แม้ว่าภาษานี้อยู่ในสาขามาเลย์อิกก็ตาม ดังที่พบในกลุ่มภาษามอแกลน
Larish (1999) ยังคาดการณ์ถึงภาษา (หริอกลุ่มภาษา) สูญหายที่ไม่ทราบแน่ชัดจากจักรวรรดิฟูนานในเวียดนามใต้ที่อาจเป็นจุดแยกตอนต้นจากภาษามอแกลน–อาเจะฮ์-จาม-มาเลย์อิกดั้งเดิม
Smith (2017).
ในการจัดประเภทกลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียตะวันตกล่าสุด Smith (2017: 459) โต้แย้งตามหลักฐานทางสัทวิทยาว่ากลุ่มภาษามอแกลนเป็นสาขาหลักจากภาษามลายู-พอลินีเชียดั้งเดิม
การสร้างใหม่.
ภาษามอแกน-มอแกลนดั้งเดิมได้รับการสร้างขึ้นใหม่โดย Larish (1999)
ปีแยร์ บัลแม็ง

ปีแยร์ บัลแม็ง (18 พฤษภาคม 1914 – 29 มิถุนายน 1982) เป็นดีไซเนอร์ชื่อดังชาวฝรั่งเศสและผู้ก่อตั้ง "บัลแม็ง" แบรนด์แฟชั่นชั้นนำระดับโลกในยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นที่รู้จักในด้านความสง่างามและความซับซ้อนของงานออกแบบ เขาเปรียบเทียบศิลปะการตัดเย็บเสื้อผ้าเสมือนเป็น 'สถาปัตยกรรมแห่งการเคลื่อนไหว'
ชีวิตวัยเด็ก.
บิดาของบัลแม็งซึ่งเป็นเจ้าของธุรกิจขายส่งผ้าม่านเสียชีวิตขณะที่เขาอายุเพียง 7 ขวบ ฟรองซัวส์มารดาของเขาร่วมกับพี่สาวน้องสาวของเธอเปิดร้านบูติกเสื้อผ้าชื่อ กาเลรี ปารีเซียง เขาเข้าเรียนที่ช็องเบรี และเมื่อมีโอกาสไปพักผ่อนกับลุงที่อ็อกซ์-เล-แบนส์ ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาได้พบกับสุภาพสตรีชั้นสูงหลายท่าน ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เขาหลงใหลในความสง่างามและความประณีตของแฟชั่นชั้นสูง
บัลแม็งเริ่มต้นเส้นทางการศึกษาในสาขาสถาปัตยกรรม ณ โรงเรียนวิจิตรศิลป์แห่งชาติ (École des Beaux-Arts) ในปี 1933 พร้อมกันนี้ยังทำงานฟรีแลนซ์ด้านการออกแบบให้กับนักออกแบบชื่อดังอย่างโรแบร์ พิเกต์ ไปด้วย
อาชีพ.
หลังจากเยี่ยมชมสตูดิโอของเอ็ดเวิร์ด มอลินูซ์ ในปี 1934 บัลแม็งได้รับข้อเสนองาน ทำให้เขาตัดสินใจหยุดเรียนและเข้าทำงานเป็นผู้ช่วยให้กับมอลินูซ์ต่อเนื่องเป็นเวลา 5 ปี ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปีแยร์ บัลแม็งได้เข้าทำงานกับลูเซียน เลอลง ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้พบกับคริสตีย็อง ดียอร์ ดีไซเนอร์หนุ่มดาวรุ่ง
เสียชีวิต.
ปีแยร์ บัลแม็ง เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับที่โรงพยาบาลอเมริกันในปารีส ขณะอายุ 68 ปี หลังจากเพิ่งวาดภาพร่างคอลเล็กชั่นฤดูใบไม้ร่วงเสร็จสิ้น
แบรนด์บัลแม็ง.
แบรนด์บัลแม็งเปิดตัวในปี ค.ศ. 1945 แบรนด์บัลแม็งโดดเด่นในช่วงแรกด้วยกระโปรงทรงระฆังยาวเอวคอด ซึ่งเป็นสไตล์ที่ได้รับความนิยมหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมีดีไซเนอร์ชื่อดังอย่างดียอร์เป็นผู้ริเริ่มแนวคิด "New Look" ในปี 1947 คอลเล็กชั่นแรกของบัลแม็งเปิดตัวในนิตยสารโว้ก ฉบับเดือนพฤศจิกายน และได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ว่า เสื้อผ้าของแบรนด์นั้น "สวยงามและน่าอยากใส่"
บัลแม็ง มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่ยอมรับในวงการแฟชั่นระดับโลก จนได้รับเลือกให้เป็นผู้ออกแบบฉลองพระองค์ให้กับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ในการเสด็จพระราชดำเนินเยือนสหรัฐอเมริกา เมื่อปี ค.ศ. 1960
แฟนสาวโยไคที่รักของผม

แฟนสาวโยไคที่รักของผม (ญี่ปุ่น: 僕の愛しい妖怪ガールフレンド, โรมาจิ: Boku no Itoshii Youkai Girlfriend) เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติกคอเมดี้-สยองขวัญของญี่ปุ่น กำกับโดย ทากาฮิโระ มิกิ และเขียนบทโดย Yalun Tu และ แซ็ค ไฮเนส อำนวยการสร้างโดย Amazon MGM Studios นำแสดงโดย ฮายาโตะ ซาโนะ และไอ โยชิกาวะ ออกอากาศครั้งแรกทาง แอมะซอนไพรม์วิดีโอ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2024
เรื่องย่อ.
"แฟนสาวโยไคที่รักของผม" บอกเล่าเรื่องราวของ
ฮาจิ (ฮายาโตะ ซาโนะ) นักศึกษามหาวิทยาลัยรู้สึกเบื่อเต็มทนกับความรู้สึกเหมือนพวกขี้แพ้ แต่วันหนึ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อเขาได้เผอิญไปทำพิธีกรรมที่เจอมาบนอินเทอร์เน็ต และไปอัญเชิญโยไคนามว่า อิซซี่ (ไอ โยชิกาวะ) มายังโลกมนุษย์
การผลิต.
ซีรีส์นี้ได้รับการประกาศบนแอมะซอนไพรม์วิดีโอ การถ่ายทำเกิดขึ้นที่เมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น
การตอบรับ.
เจเรมี ลูนีย์ จาก "Common Sense Media" ให้คะแนนซีรีส์เรื่องนี้ 3/5 ดาว ส่วน โจเอล เคลเลอร์ จาก "Decider" ได้เขียนรีวิวซีรีส์เรื่องนี้
ไดเวอร์เจนซ์คัลแบ็ก–ไลบ์เลอร์

ไดเวอร์เจนซ์คัลแบ็ก–ไลบ์เลอร์ (Kullback–Leibler divergence) หรือเรียกย่อว่า ไดเวอร์เจนซ์เคแอล (KL divergence) เป็นมาตรวัดความแตกต่างระหว่างการแจกแจงความน่าจะเป็น 2 ครั้ง
ค่านี้มีการใช้งานในทฤษฎีความน่าจะเป็น และ ทฤษฎีสารสนเทศ และมีชื่อเรียกอื่นอีกหลายชื่อ เช่น
นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกว่า ระยะทางคัลแบ็ก–ไลบ์เลอร์ ด้วย อย่างไรก็ตาม หน่วยวัดนี้ไม่เป็นไปตามนิยามความหมายของระยะทาง ดังนั้นจึงไม่ใช่ระยะทางจริงในแง่คณิตศาสตร์
ในการใช้งานจริง มักจะทำการคำนวณไดเวอร์เจนซ์คัลแบ็ก–ไลบ์เลอร์สำหรับการแจกแจงความน่าจะเป็น "ที่แท้จริง" P และการแจกแจงความน่าจะเป็นอื่นๆ Q ตัวอย่างเช่นให้ P เป็นข้อมูล, ค่าที่สังเกตได้, การแจกแจงความน่าจะเป็นที่คำนวณได้อย่างแม่นยำ ฯลฯ ส่วน Q เป็นค่าทางทฤษฎี ค่าแบบจำลอง ค่าที่ทำนายของ P เป็นต้น
แนวคิดนี้ถูกใช้ครั้งแรกในปี 1951 โดย โซโลมอน คัลแบ็ก  และ ริชาร์ด ไลบ์เลอร์  เพื่อพิจารณาความแตกต่างระหว่างการแจกแจง 2 แบบ แนวคิดนี้แตกต่างจาก ไดเวอร์เจนซ์ ในการวิเคราะห์เวกเตอร์
ไดเวอร์เจนซ์คัลแบ็ก–ไลบ์เลอร์ไม่เพียงแต่ถูกนิยามสำหรับการแจกแจงแบบไม่ต่อเนื่องเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการแจกแจงแบบต่อเนื่องด้วย และไดเวอร์เจนซ์คัลแบ็ก–ไลบ์เลอร์สำหรับการแจกแจงแบบต่อเนื่องจะไม่เปลี่ยนค่าไปเนื่องจากการแปลงตัวแปร ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าเป็นมูลฐานมากกว่าปริมาณอื่นๆ ในทฤษฎีสารสนเทศ เช่น เอนโทรปีของข้อมูล ซึ่งไม่ได้นิยามไว้ในส่วนที่เกี่ยวกับความน่าจะเป็นแบบไม่ต่อเนื่อง และยังเปลี่ยนแปลงไปเมื่อมีการแปลงตัวแปร
คำนิยาม.
ให้ P และ Q มีการแจกแจงแบบไม่ต่อเนื่องค่าไดเวอร์เจนซ์คัลแบ็ก–ไลบ์เลอร์สำหรับ P และ Q จะนิยามได้ดังนี้
 <math>D_{\mathrm{KL}}(P\|Q)
= \mathbb{E}_P \left[ \log \frac{P(i)}{Q(i)} \right]
</math>
โดยที่ "P"("i") และ "Q"("i") คือความน่าจะเป็นที่ค่าของตัวแปรสุ่มตามการแจกแจงความน่าจะเป็น P และ Q จะเป็น i ตามลำดับ
ส่วนในกรณีที่ P และ Q เป็นการแจกแจงความน่าจะเป็นแบบต่อเนื่อง จะนิยามดังนี้
 <math>D_{\mathrm{KL}}(P\|Q)
= \int_{-\infty}^{\infty} p(x) \log \frac{p(x)}{q(x)} \; dx
= \mathbb{E}_P \left[ \log \frac{p(x)}{q(x)} \right]</math>
ในที่นี้ p และ q เป็นฟังก์ชันความหนาแน่นของความน่าจะเป็นของ P และ Q ตามลำดับ
หรือโดยทั่วไปแล้ว ในกรณีที่ P กับ Q เป็น หน่วยวัดความน่าจะเป็นบนเซตที่วัดได้ X และ P กับ Q มี ความต่อเนื่องสัมบูรณ์ต่อมาตรวัด μ จะสามารถนิยามได้ว่า
 <math> D_{\mathrm{KL}}(P\|Q) = \int_X \frac{dP}{d\mu} \log \frac{dP/d\mu}{dQ/d\mu} \;d\mu</math>
โดนในที่นี้ และ เป็นค่าอนุพันธ์ราดอน–นีโกดิม (Radon–Nikodym derivative)
สฺวี อี้หยาง

สฺวี อี้หยาง (เกิด 12 กันยายน ค.ศ. 1997) เป็นนักร้อง นักเต้น และนักแสดงชาวจีน ปัจจุบันสังกัดบริษัท L.TAO Entertainment ซึ่งเป็นบริษัทที่หวง จื่อเทา ก่อตั้งขึ้นมา สฺวี อี้หยาง ได้เดบิวต์เป็นศิลปินเดี่ยวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ปี ค.ศ. 2020 ด้วยซิงเกิลแรกที่มีชื่อว่า "Listen"
ชีวิต.
สฺวี อี้หยางเกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1997 ที่เมืองหนานชง มณฑลเสฉวน ประเทศจีน
อาชีพ.
2016–2019: เริ่มต้นอาชีพ.
สฺวี อี้หยาง เริ่มต้นเส้นทางในวงการบันเทิงอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2016 โดยได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของเอสเอ็มรุกกีส์ กลุ่มศิลปินฝึกหัดของเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งเป็นค่ายเพลงชื่อดังของเกาหลีใต้ การเปิดตัวครั้งนี้เกิดขึ้นผ่านรายการ "MY SMT" ซึ่งเป็นรายการออนไลน์ของเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ โดยเธอปรากฏตัวร่วมกับหนิงหนิง (สมาชิกวงเอสปา ในปัจจุบัน) ในช่วงเริ่มต้นอาชีพ สวี อี้หยาง ร่วมกับเพื่อนในฐานะเด็กฝึกหัดได้ร้องเพลง "Into The New World"
ในเดือนกันยายน สฺวี อี้หยาง ได้ประกาศผ่านบัญชีเวย์ปั๋วส่วนตัวว่าเธอได้ตัดสินใจออกจากเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์แล้ว ต่อมา มีรายงานว่าเธอได้เซ็นสัญญากับ L.TAO Entertainment ซึ่งเป็นค่ายเพลงที่ก่อตั้งโดยหวง จื่อเทา อดีตสมาชิกวงเอ็กโซ
เธอเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้ 'The Next Top Band' (下一站传奇) เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม เธอถูกคัดออกในตอนที่ 3 แต่ก็ได้รับโอกาสกลับเข้ามาแข่งขันอีกครั้งในตอนที่ 8 ในการแข่งขันรอบสุดท้าย อี้หยางได้อันดับที่ 7 และได้เดบิวต์เป็นสมาชิกของวงเกิร์ลกรุ๊ป Legal High ทางวงปรากฏตัวครั้งแรกในวันที่ 31 ธันวาคม ในฐานะศิลปินรับเชิญในงาน "Dream Oriental New Year Celebration"
ชีวิตส่วนตัว.
สฺวี อี้หยาง คบหาดูใจกับหวง จื่อเทาอดีตสมาชิกวงเอ็กโซโดยได้มีการเปิดเผยความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2024 กระทั่งช่วงปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2024 หวง จื่อเทา ได้เซอร์ไพรส์ขอ สฺวี อี้หยาง แต่งงานกลางรายการที่ สฺวี อี้หยาง มาเป็นแขกรับเชิญ