pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
แพตตี เพจ

คลารา แอน ฟาวเลอร์  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ แพตตี เพจ  เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1927 เสียชีวิตวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2013 เป็นนักร้องชาวอเมริกัน เป็นศิลปินหญิงในแนวเทรดิชันนอลป็อปที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคนหนึ่ง เธอเป็นศิลปินหญิงที่มียอดขายมากที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1950 มียอดขายมากกว่า 100 ล้านชุด
เพจเซ็นสัญญากับค่ายเมอร์คิวรีเรเคิดส์ในปี ค.ศ. 1947 และกลายเป็นศิลปินหญิงคนแรกที่ประสบความสำเร็จ เริ่มด้วยเพลงในปี ค.ศ. 1948 ที่ชื่อเพลง "Confess" ในปี ค.ศ. 1950 เธอมีซิงเกิลแรกที่ขายได้เกิน 1 ล้านชุดที่ชื่อ "With My Eyes Wide Open, I'm Dreaming" และต่อมาก็ยังมีซิงเกิลที่มียอดขายเกินล้านอีก 14 แผ่น ในช่วงระหว่างปี 1950 ถึง 1965
เพลงที่เป็นเพลงสัญลักษณ์ของเธอคือเพลง "Tennessee Waltz" บันทึกเสียงในปี ค.ศ. 1950 เป็นหนึ่งในซิงเกิลที่ขายดีที่สุดในศตวรรษที่ 20 และยังเป็น 1 ใน 2 เพลงอย่างเป็นทางการของรัฐเทนเนสซี เพลง "Tennessee Waltz" ติดอันดับ 1 บนนิตยสารบิลบอร์ดนาน 13 สัปดาห์ในชาร์ตยอดขาย ในปี 1950 เพจยังมีซิงเกิลอันดับ 1 อีก 3 ซิงเกิลในระหว่างปี 1950 ถึง 1953 กับซิงเกิล "All My Love (Bolero)", "I Went to Your Wedding," และ "(How Much Is That) Doggie in the Window"
แตกต่างจากนักร้องเพลงป็อปคนอื่น เพจได้รวมแนวเพลงอย่างเพลงคันทรีเข้ากับเพลงป็อปในรูปแบบของเธอ เหตุนี้เองเป็นผลทำให้เธอมีซิงเกิลติดบนชาร์ตบิลบอร์ดคันทรีชาร์ตด้วย และตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เพจเริ่มหันก้าวเข้าสู่วงการเพลงคันทรี เธอมีเพลงติดชาร์ตคันทรีจนถึงปี 1982 เพจเป็นหนึ่งในศิลปินเพียงไม่กี่คนที่มีเพลงติดชาร์ตคันทรีใน 5 ทศวรรษ
เมื่อเพลงแนวร็อกแอนด์โรลได้รับความนิยมในครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1950 เพลงแนวเทรดิชันนอลป็อปก็เสื่อมความนิยมไป เพจเป็นหนึ่งในนักร้องเพลงเทรดิชันนอลป็อปเพียงไม่กี่คนที่สามารถประสบความสำเร็จในช่วงเวลานั้น เธอยังมีเพลงฮิตในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 อย่างเช่นเพลง "Old Cape Cod," "Allegheny Moon," "A Poor Man's Roses (Or a Rich Man's Gold)," และ "Hush, Hush, Sweet Charlotte"
ในปี 1997 แพตตี เพจมีชื่ออยู่ในหอเกียรติยศดนตรีโอคลาโฮมา
ชาลส์ แกวัน ดัฟฟี

ชาลส์ แกวัน ดัฟฟี (12 เมษายน ค.ศ. 1816 - 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1903) เป็นนักชาตินิยมชาวไอริช และนักการเมืองชาวออสเตรเลีย และมีตำแหน่งเป็นนายกวิกตอเรีย นอกจากนั้นก็ยังเป็นนักการเมืองที่มีบทบาทสำคัญคนหนึ่งของประวัติศาสตร์การเมืองของสมัยวิกตอเรีย
ปล่อยให้ทำไป

ปล่อยให้ทำไป, การปล่อยตามสบาย, การปล่อยให้เอกชนทำ หรือ เลเซแฟร์  เป็นแนวคิดและระบบเศรษฐกิจที่สนับสนุนการค้าเสรี โดยปราศจากการแทรกแซงจากรัฐบาลหรือองค์กรใด ๆ แนวคิดนี้มุ่งเน้นการปล่อยให้เอกชนทำในสิ่งที่ตนต้องการ
ประวัติความเป็นมา.
คำว่า "ปล่อยให้ทำไป" หรือ "เลเซแฟร์" มีที่มาจากวลีในภาษาฝรั่งเศสของแว็งซ็อง เดอ กูร์แน  ว่า "Laissez faire, laissez passer le monde va de lui-meme" แปลว่า "ปล่อยให้ทําไป ปล่อยให้ผ่านไป แล้วโลกจะทําหน้าที่ได้เอง" โดย"ปล่อยให้ทําไป"หมายความว่า ต้องให้เอกชนมีเสรีภาพในการทําธุรกรรมทางเศรษฐกิจทั้งปวง และ"ปล่อยให้ผ่านไป"หมายความว่า พาณิชยกรรมทั้งหลายทั้งในประเทศและระหว่างประเทศให้กระทํากันได้เต็มที่ ไม่มีการกีดกันการค้าหรือปกป้องการค้า ยกเลิกด่านภาษีหรือไม่มีการเก็บภาษีศุลกากร ปล่อยให้ผ่านได้โดยสะดวก
แนวคิดเลเซแฟร์เริ่มเป็นที่รู้จักในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 ในฝรั่งเศส โดยกลุ่มนักคิดที่เรียกว่า "นักธรรมชาตินิยม" (Physiocrats) ซึ่งต่อต้านระบบเศรษฐกิจแบบควบคุมที่มีอยู่ในขณะนั้น
นักธรรมชาตินิยมเสนอให้มีการเก็บภาษีที่ดินเพียงประเภทเดียว แทนระบบภาษีที่ซับซ้อนในฝรั่งเศสช่วงศตวรรษที่ 17 พวกเขาเชื่อว่าที่ดินเป็นแหล่งความมั่งคั่งที่แท้จริงเพียงอย่างเดียว และการเก็บภาษีจากที่ดินจะไม่ส่งผลกระทบต่อการผลิตเหมือนภาษีประเภทอื่น
แนวคิดนี้ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางหลังจากอดัม สมิธ (Adam Smith) นักเศรษฐศาสตร์ชาวสกอตแลนด์ เขียนหนังสือ "ความมั่งคั่งของประชาชาติ" (The Wealth of Nations) ในปี ค.ศ. 1776 สมิธเสนอแนวคิดเรื่อง "มือที่มองไม่เห็น" (invisible hand) ซึ่งอธิบายว่าการแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวของแต่ละคนจะนำไปสู่ประโยชน์ของสังคมโดยรวม
การนำไปใช้และข้อวิจารณ์.
แม้ว่าแนวคิดเลเซแฟร์จะไม่เคยถูกนำไปใช้อย่างเต็มรูปแบบในประเทศใด แต่มีอิทธิพลอย่างมากต่อนโยบายเศรษฐกิจในหลายประเทศ โดยเฉพาะในช่วงศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20
อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้ก็ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก โดยเฉพาะในประเด็นต่อไปนี้:
ในปัจจุบัน แม้ว่าแนวคิดเลเซแฟร์แบบสุดโต่งจะไม่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง แต่หลักการบางอย่าง เช่น การสนับสนุนการค้าเสรีและการลดการแทรกแซงของรัฐบาล ยังคงมีอิทธิพลต่อนโยบายเศรษฐกิจในหลายประเทศ
วิลเลียม สมิธ โอไบรอัน

วิลเลียม สมิธ โอไบรอัน  (17 ตุลาคม ค.ศ. 1803 - (18 มิถุนายน ค.ศ. 1864) วิลเลียม สมิธ โอไบรอันเป็นนักชาตินิยมชาวไอร์แลนด์, สมาชิกรัฐสภา และผู้นำของขบวนการยังไอร์แลนด์ โอไบรอันถูกกล่าวหาว่าปลุกปั่นเมื่อเกิดการปฏิวัติของขบวนการยังไอร์แลนด์ ค.ศ. 1848 แต่บทลงโทษประหารชีวิตได้รับการผ่อนผันให้เป็นการเนรเทศไปยัง Van Diemen's Land ในปี ค.ศ. 1854 โอไบรอันก็ได้รับการปลดปล่อยโดยมีข้อแม้ว่าต้องลี้ภัยออกจากไอร์แลนด์ โอไบรอันจึงไปพำนักอยู่ที่บรัสเซลส์อยู่สองปี ในปี ค.ศ. 1856 โอไบรอันก็ได้รับการอภัยโทษและได้เดินทางกลับไปยังไอร์แลนด์ แต่หลังจากนั้นก็เลิกเกี่ยวข้องกับการเมือง
พนักงานราชการไทย

พนักงานราชการ คือ บุคคลที่ปฏิบัติหน้าที่ราชการให้แก่หน่วยงานของรัฐ ตามสัญญา โดยรับค่าตอบแทนจากรัฐบาล
ประวัติ.
ภายหลังการปรับปรุงโครงสร้างส่วนราชการตามการปฏิรูประบบราชการ พ.ศ. 2545 สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน ได้นำระบบลูกจ้างสัญญาจ้างเดิม มาปรับรูปแบบการจ้างงานในหน่วยงานภาครัฐ ให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น และทดแทนอัตราลูกจ้างประจำของส่วนราชการที่เกษียณอายุราชการ รวมทั้งขยายให้ครอบคลุมถึงการจ้างผู้เชี่ยวชาญหรือผู้ทรงคุณวุฒิเป็นที่ปรึกษา โดยกำหนดชื่อว่า "พนักงานราชการ" เพื่อดึงดูดใจและแสดงสถานะที่ชัดเจน
การขอพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์.
พนักงานราชการ สามารถขอพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ได้ตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในบัญชี 32 เมื่อปฏิบัติงานติดต่อกันไม่น้อยกว่า 5 ปี ดังนี้
Mycoplasma laboratorium

ไมโคพลาสมา แลบราโทเรียม  เป็นสปีชีส์ที่เกิดจากการสังเคราะห์แบคทีเรียบางส่วน ซึ่งนำมาจากจีโนมของ "ไมโคพลาสมา เจนิทาเลียม" ความพยายามในชีววิทยาสังเคราะห์นี้ดำเนินการภายในสถาบัน เจ. เครก เวนเทอร์ โดยทีมนักวิทยาศาสตร์อย่างน้อย 20 คน นำโดยแฮมิลตัน สมิธ นักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบล รวมทั้งนักวิจัยดีเอ็นเอ เครก เวนเทอร์ และนักจุลชีววิทยา ไคลด์ เอ. ฮัตช์สัน
ทีมเริ่มต้นจากแบคทีเรียปรสิตอยู่ในร่างของสิ่งมีชีวิตอื่น "เอ็ม. เจนิทาเลียม" ซึ่งจีโนมของมันประกอบด้วยยีน 482 ตัว ซึ่งมีคู่เบส 580,000 คู่ จัดเรียงกันอยู่บนโครโมโซมวงกลมเพียงอันเดียว ทีมนักวิทยาศาสตร์ได้ทำการนำยีนออกอย่างมีระบบ และค้นพบว่ายีนจำนวน 382 อัน เป็นจำนวนยีนที่น้อยที่สุดซึ่งสามารถคงอยู่ในสิ่งมีชีวิตได้ ความพยายามดังกล่าวยังเป็นที่รู้จักว่า โครงการจีโนมน้อยที่สุด (Minimal Genome Project)
ทีมนักวิทยาศาสตร์ตั้งใจที่จะสังเคราะห์ลำดับดีเอ็นเอโครโมโซมอันประกอบด้วยยีน 382 อันเหล่านี้ เมื่อแบบโครโมโซมซึ่งประกอบด้วยยีนน้อยที่สุด 382 อันเหล่านี้ได้รับการสังเคราะห์แล้ว ทีมนักวิทยาศาสตร์ก็ตั้งใจที่จะปลูกถ่ายจากเซลล์ "เอ็ม. เจนิทาเลียม" เพื่อสร้าง "เอ็ม. แลบราโทเรียม"
แบคทีเรีย "เอ็ม. เจนิทาเลียม" ซึ่งได้รับการปลูกถ่ายคาดว่าจะสามารถจำลองตัวเองอยู่ได้พร้อมกับดีเอ็นเอที่มนุษย์สร้างขึ้น จึงถือได้ว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีส่วนสังเคราะห์มากที่สุดจนถึงปัจจุบัน ถึงแม้ว่าระบบของโมเลกุลและสิ่งแวดล้อมทางเคมีที่ทำให้เซลล์จำลองตัวเองนั้นจะไม่ใช่การสังเคราะห์ก็ตาม
ในปี พ.ศ. 2546 ทีมนักวิทยาศาสตร์นี้ได้สาธิตวิธีการที่รวดเร็วของการสังเคราะห์จีโนมจากรอยขีดข่วน และสามารถสร้างจีโนม 5,386 คู่เบสของไวรัสทำลายแบคทีเรีย Phi X 174 ได้ภายในเวลาสองสัปดาห์ อย่างไรก็ตาม จีโนมของ "เอ็ม. แลบราโทเรียม" นี้มีขนาดใหญ่กว่า 50 เท่า ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 ทีมนักวิทยาศาสตร์ได้รายงานว่าตนประสบความสำเร็จของการสังเคราะห์โครโมโซมซึ่งมีคู่เบส 580,000 คู่ ของ "เอ็ม. เจนิทาเลียม" โดยมีการปรับแต่งเล็กน้อยเพื่อให้มันไม่ติดเชื้อและเพื่อให้สามารถแยกแยะได้จากชนิดที่อาศัยอยู่ตามธรรมชาติ พวกเขาตั้งชื่อจีโนมนี้ว่า "ไมโคพลาสมา เจนิทาเลียม JCVI-1.0" ทีมยังได้สาธิตกระบวนการการปลูกถ่ายจีโนม (ซึ่งไม่ได้สังเคราะห์) จากสปีชีส์ไมโคพลาสมาหนึ่งไปยังอีกสปีชีส์หนึ่งเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2550 ในปี พ.ศ. 2553 พวกเขาแสดงให้เห็นว่าสามารถสังเคาะห์จีโนมซึ่งมี 1,000,000 คู่เบสได้จาก "ไมโคพลาสมา ไมโคไอดส์" จากรอยขีดข่วนและสามารถปลูกถ่ายไปเข้าไปในเซลล์ "ไมโคพลาสมา คาปริโคลัม"; จีโนมใหม่นั้นได้ยึดครองเซลล์และสิ่งมีชีวิตใหม่ก็ได้เพิ่มจำนวนมากขึ้น
สถาบัน เจ. เครก เวนเทอร์ยังได้จดสิทธิบัตรสำหรับจีโนม "ไมโคพลาสมา แลบราโทเรียม" ("จีโนมแบคทีเรียน้อยที่สุด") ในสหรัฐอเมริกาและในระดับนานาชาติเมื่อปี พ.ศ. 2549 การขยายโดเมนของสิทธิบัตรชีววิทยานี้ถูกท้าทายจากองค์การเฝ้าระวัง Action Group on Erosion, Technology and Concentration.
เชิงอรรถ.
พญาผากอง

พญาผากองหรือพระยาผากองเป็นกษัตริย์ที่เคยปกครองเมืองน่าน เมืองปัวในสมัยสุโขทัย มี 2 องค์คือ พญาผากอง (ผู้ปู่) ครองราชย์ พ.ศ. 1863 - 1892 และพญาผากอง (ผู้หลาน) ครองราชย์ พ.ศ. 1904 - 1929 แต่ในเอกสารบางฉบับเปลี่ยนชื่อพญาผากอง (ผู้ปู่) เป็น พญาผานอง 
พญาผากอง (ผู้ปู่) หรือพญาผานอง เป็นโอรสของเจ้าเก้าเกื่อนหรือปู่ฟ้าฟื้น เดิมชื่อขุนใสหรือขุนใส่ยศ สืบเชื้อสายมาจากพญาภูคา เจ้าเมืองภูคา ขุนฟอง ปู่ของพญาผานองแยกมาตั้งเมืองพลัวหรือเมืองปัว ครองราชย์ พ.ศ. 1863 - 1892 เมื่อสวรรคตแล้ว โอรสสององค์คือเจ้าไสและเจ้ากานเมืองได้ครองราชย์ต่อมา พญาการเมืองมีโอรสชื่อพญาผากอง ครองราชย์ พ.ศ. 1904 - 1929 พญาผากองนี้เป็นผู้สร้างเมืองน่านที่เวียงกุม บ้านห้วยไคร้ เมื่อ พ.ศ. 1909 เชื้อสายของพญาผากองได้ครองเมืองน่านจนถึงเจ้าผาแสงเป็นองค์สุดท้าย ก่อนที่ทางเชียงใหม่จะส่งคนมาปกครองเมืองน่านโดยตรง
พญาผากอง (ผู้หลาน) นี้น่าจะเป็นองค์เดียวกับท้าวผาคองในพงศาวดารฉบับหลวงประเสริฐฯที่ยกทัพมาช่วยสุโขทัยรบกับสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 1919 ซึ่งทัพท้าวผาคองแตก ถูกฝ่ายอยุธยาจับเป็นเชลยได้มาก
เทรูโอะ มัตสึยามะ

เทรูโอะ มัตสึยามะ (; โรมาจิ: "Matsuyama Teruo") นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 ที่โอซากะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 1) เสมอ 1 แพ้ 16
ปมกอร์เดียน

ปมกอร์เดียน  เป็นตำนานของเมืองกอร์ดิอุม แคว้นฟรีเจีย และเกี่ยวข้องกับพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช โดยมักใช้เป็นการอุปมาถึงปัญหาที่ยากเกินกว่าจะแก้ไข แต่แก้ได้อย่างง่ายดายด้วยวิธีการโกง หรือการคิดนอกกรอบ ("ตัดปมกอร์เดียน") 
ความเป็นมา.
ปมกอร์เดียนเกิดขึ้นในอาณาจักรฟรีเจีย (Phrygia) ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของกรีก เมื่อกษัตริย์ที่ปกครองอยู่สวรรคตโดยไม่มีการแต่งตั้งผู้สืบทอดไว้ ศาสดาพยากรณ์ได้พยากรณ์ว่ากษัตริย์องค์ใหม่ของฟรีเจียจะเป็นผู้ที่ขับเกวียนเข้าเมืองมา กระทั่งครอบครัวของกอร์เดียส (Gordias) และลูกชาย อาไมดาส (Ahmidas) นั่งเกวียนเข้ามาในเมือง อาไมดาสจึงได้เป็นแต่งตั้งเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ของฟรีเจีย อาไมดาสผูกเกวียนที่เขานั่งมาไว้กับเสาวิหารในเมืองกอร์เดียม (Gordium) เมืองซึ่งถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติให้กับบิดาของเขา ปมเงื่อนที่อาไมดาสผูกนั้นแน่นมาก กระทั่งศาสดาพยากรณ์ได้มีคำทำนายออกมาอีกว่า ผู้ที่แก้ปมนี้ได้จะเป็นผู้ที่ได้ครอบครองเอเชีย
เมื่อ 333 ปีก่อนคริสต์ศักราช อเล็กซานเดอร์มหาราชเสด็จมาที่กอร์เดียม และลองแก้ดูแต่พระองค์ก็แก้เชือกไม่ได้ อเล็กซานเดอร์คว้าดาบมาฟันเชือกขาดออกเป็นสองท่อนทันที ซึงในภาษาอังกฤษนำมาใช้สื่อถึงการแก้ปัญหายุ่งยากแบบฉับไวว่า Cutting the Gordian knot
ทอมัส โรเบิร์ต มาลธัส

เรเวอเรนด์ทอมัส โรเบิร์ต มาลธัส"' (13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1766 - 23 ธันวาคม ค.ศ. 1834) ทอมัส โรเบิร์ต มาลธัสเป็นนักวิชาการคนสำคัญชาวอังกฤษที่มีอิทธิพลต่อเศรษฐศาสตร์การเมืองและประชากรศาสตร์ มาลธัสเป็นผู้เผยแพร่ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ “"เศรษฐศาสตร์การเช่า"”
มาลธัสมีชื่อเสียงเป็นอันมากจากทฤษฎีที่เกี่ยวกับการลดหรือการเพิ่มจำนวนประชากรที่มาจากสาเหตุต่างๆ “"An Essay on the Principle of Population"”  ที่พิมพ์เป็นครั้งที่ 6 ระหว่างปี ค.ศ. 1798 ถึงปี ค.ศ. 1826 ตั้งข้อสังเกตว่าจำนวนประชากรจะได้รับการควบคุมเป็นช่วงๆ ด้วยความอดอยาก, โรคระบาด และการเสียชีวิตโดยประชากรเป็นจำนวนมาก มาลธัสค้านกับคตินิยมในยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่มีมองเห็นว่าสังคมนั้นกำลังอยู่ในระหว่างการปรับปรุงให้ดีขึ้น และเป็นสิ่งที่ทำให้สมบูรณ์แบบได้ เช่นวิลเลียม กอดวิน และ มาร์ควิสเดอคองดอร์เซต์ผู้มีความเชื่อมั่นในโอกาสของการปรับปรุงตัวของสังคมอันไม่มีขอบเขต หรือในความคิดที่ซับซ้อนขึ้นไปอีกของฌอง-ฌาค รุสโซที่มีความเชื่อในคุณธรรมของมนุษย์และเสรีภาพของประชาชนที่จำกัดอยู่ก็แต่โดยข้อตกลงสัญญาประชาคมในรูปแบบของกษัตริย์ของปวงชน
ความทรงจำพื้นบ้าน

ความทรงจำพื้นบ้าน  เป็นคำที่ใช้บรรยายเรื่องราว, ตำนานพื้นบ้าน หรือ ประมวลเรื่องปรัมปราเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เล่าขานกันต่อ ๆ มาจนชั่วลูกชั่วหลาน เหตุการณ์ที่บรรยายอาจจะเป็นความทรงจำของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นหลายสิบ, หลายร้อย หรือ หลายพันปีมาแล้ว ที่มักจะเป็นเหตุการณ์ที่มีความสำคัญต่อท้องถิ่น เรื่องราวที่เล่าอาจจะเป็นการอธิบายถึงรูปลักษณ์ของสิ่งแวดล้อมในท้องถิ่น, เป็นการให้เหตุผลเกี่ยวกับประเพณีนิยมทางวัฒนธรรม หรือ เป็นการอธิบายที่มาของที่มาของชื่อสถานที่ในท้องถิ่น
ความทรงจำพื้นบ้านอันเก่าแก่ก็ได้แก่:ตำนานน้ำท่วมโลก
ประวัติศาสตร์มุขปาฐะ

ประวัติศาสตร์มุขปาฐะ  คือการบันทึก, อนุรักษ์ และ ตีความหมายของข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่มาจากประสบการณ์ส่วนตัวและความเห็นของผู้เล่าเหตุการณ์ 
การบอกเล่าประวัติศาสตร์มักจะเป็นหลักฐานจากผู้เห็นเหตุการณ์ของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต แต่อาจจะรวมตำนานพื้นบ้าน, เรื่องปรัมปรา, เพลง และเรื่องราวที่เล่าขานกันมา แม้ว่าประวัติศาสตร์มุขปาฐะจะเป็นวิธีอันมีค่าในการอนุรักษ์ความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับผู้สูงอายุ แต่ก็ควรที่จะรวมการสัมภาษณ์ชนรุ่นหลังด้วย เมื่อไม่นานมานี้การใช้การบันทึกด้วยวิดีโอก็เป็นการช่วยขยายขอบเขตของประวัติศาสตร์มุขปาฐะออกไปครอบคลุมสิ่งที่ไม่จำกัดแต่เพียงการบอกเล่าด้วยปากเท่านั้น แต่รวมไปถึงการใช้ท่าทางด้วย ประวัติศาสตร์มุขปาฐะอาจจะไม่เที่ยงตรงต่อความเป็นจริง และ ต้องใช้ด้วยความระมัดระวังเพื่อที่จะใช้ยืนยันความเที่ยงตรงของข้อมูลที่ได้รับการบันทึกไว้
การเลิกกีดกันชาวคาทอลิก

การเลิกกีดกันคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิก หรือการเลิกกีดกันชาวคาทอลิก  เป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่เป็นการลดหรือการยกเลิกการจำกัดสิทธิของคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกในไอร์แลนด์ ที่เป็นผลมาจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติและกฎหมายของบริเตนในไอร์แลนด์ที่รวมทั้งพระราชบัญญัติสมานฉันท์, the พระราชบัญญัติทดสอบ และ ประมวลกฎหมายอาญาของไอร์แลนด์ ประมวลกฎหมายอาญาเป็นบทบัญญัติหลายฉบับที่บังคับใช้ในไอร์แลนด์ภายใต้การปกครองของบริเตน ที่มีวัตถุประสงค์ในการพยายามยุบเลิกอำนาจของฝ่ายเสียงข้างมากในไอร์แลนด์ผู้เป็นโรมันคาทอลิก การบังคับยกเลิกอำนาจทั้งทางโลกและทางธรรมของพระสันตะปาปาส่งผลกระทบกระเทือนต่อผู้ถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกในไอร์แลนด์เป็นอันมาก
หลังจากการเสียชีวิตของเจมส์ ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด สจวตเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1766เป็นเวลา 70 ปีสถาบันพระสันตะปาปาก็ยอมรับราชวงศ์ฮาโนเวอร์ว่าเป็นราชวงศ์ที่ปกครองอังกฤษ, สกอตแลนด์ และ ไอร์แลนด์โดยถูกต้อง หลังจากนั้นกฎหมายอาญาก็เริ่มได้รับการยุบเลิก พระราชบัญญัติฉบับสำคัญที่สุดของการปลดแอกคาทอลิกคือ พระราชบัญญัติเพื่อการผ่อนปรนสิทธิของโรมันคาทอลิก ค.ศ. 1829 ที่ยกเลิกข้อจำกัดต่างที่มีผลบังคับใช้ต่อผู้ถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกในสหราชอาณาจักร
โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย 2 ฝ่ายมัธยมศึกษาตอนปลาย

โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย 2 ฝ่ายมัธยมศึกษาตอนปลาย เป็นโรงเรียนในเครือหาดใหญ่วิทยาลัยแห่งที่ 2 สืบเนื่องจากโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย 2 ได้รับความนิยม และมีนักเรียนเข้าสมัครเรียนเป็นจำนวนมากขึ้นทุกปี คณะกรรมการโรงเรียนในขณะนั้น พร้อมผู้อำนวยการโรงเรียน จึงมีแนวคิดสร้างโรงเรียนในนามหาดใหญ่วิทยาลัย แห่งที่ 2 โดยปัจจุบันเห็นว่าโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย 2 มีชื่อเสียงเป็นที่นิยมของผู้ปกครองมากขึ้น เห็นได้จากการที่ผู้ปกครองพากันส่งบุตรหลานมาเข้าเรียนเพิ่มขึ้น จนเกินกว่าที่โรงเรียนจะรับไว้ได้หมดทุกปี ประกอบกับโรงเรียนมีพื้นที่กว้างขวางถึง 74 ไร่ 45 ตารางวา สมควรใช้ที่ดินของโรงเรียนให้คุ้มค่าที่สุด จึงประกาศจัดตั้งเป็น "โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ๒ มัธยมศึกษาปลาย" ตั้งอยู่บนพื้นที่เดิมทางทิศเหนือของโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ๒ โดยให้รับเฉพาะระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ส่วนโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ๒ นั้นจะรับเฉพาะนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ในระยะแรกให้ใช้อาคารเรียนรวมกันไปก่อน จนกว่าโรงเรียนจะสร้างอาคารเพิ่มขึ้น โครงการดังกล่าวเป็นการสนองนโยบายในการส่งเสริมการศึกษา อย่างเป็นระบบมากขึ้น
ปัจจุบัน โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ๒ ฝ่ายมัธยมปลาย จัดการเรียนการสอนระดับช่วงชั้นที่ 4 (ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย) โดยมีรองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารวิชาการ เป็นผู้ดูแล โดยเปิดทำการและมีพัฒนาการเรื่อยมา
ประวัติ.
โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย 2 ฝ่ายมัธยมศึกษาตอนปลาย เป็นโครงการจัดตั้งในการส่งเสริมการศึกษา ในระดับการศึกษาต่อเข้าระดับศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ หมู่ 3 และหมู่ 5 ต.บ้านพรุ อ.หาดใหญ่ สงขลา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายปลาย เพื่อเพิ่มโอกาสทางการศึกษาในแก่นักเรียนที่จบ ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ได้เข้าศึกษาต่อในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายได้มากยิ่งขึ้น เป็นการยกระดับการศึกษาของประชาชนให้สูงขึ้นเพื่อให้โรงเรียนต้นแบบที่เปิดสอนเฉพาะระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่มีคุณภาพสามารถ รับนักเรียนที่จบระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนของรัฐและเอกชน เข้าเรียนต่อได้กว้างขวางและเพียงพอกับความต้องการของประชาชนที่เพิ่มขึ้น และแบ่งเบาภาระโรงเรียนมัธยมศึกษาที่จัดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีอยู่ซึ่งต้องรับนักเรียนจำนวนมาก และมีข้อจำกัดทางด้านอาคารสถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ มีเนื้อที่ 74 ไร่ 3 งาน 12 ตารางวา ซึ่งตั้งอยู่ในอาณาเขตเดียวกับโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ๒ มัธยมศึกษาตอนต้น
ความเป็นมาของโรงเรียนแห่งแรก.
ความเป็นมาของโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยนั้น เดิมชื่อ โรงเรียนหาดใหญ่เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งที่3 ของจ.สงขลา กรมสามัญศึกษาประกาศตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอหาดใหญ่พร้อมเปิดสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ ๖ กันยายน ๒๔๘๘ พ.ศ. ๒๔๙๔ นักเรียนชั้น ม.๖ รุ่นแรกสอบได้ที่ ๑ ของ จ.สงขลา และด้วยความเป็นเลิศทางวิชาการของโรงเรียนหาดใหญ่ จึงได้เปลี่ยนจากรับนักเรียนชายล้วนมาเป็นนักเรียนชาย-หญิงโดยยุบรวมกับโรงเรียนสตรีหาดใหญ่ สมบูรณ์กุลกันยา พ.ศ. ๒๕๑๐ โรงเรียนมีชื่อเสียงมากขึ้น มีจำนวนนักเรียนชาย-หญิงมากถึง๑,๒๐๐ คน และ พ.ศ. ๒๕๑๓ เริ่มเปิดสอนมัธยมศึกษาตอนปลาย จึงได้เพิ่มคำว่า วิทยาลัย ต่อจากชื่อเดิมเป็น โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย จนถึงปัจจุบันนี้ มีโรงเรียนที่เป็นสาขา ในอดีตคือ โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัยสมบูรณ์กุลกันยา และ โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย๒
อัลสเตอร์

อัลสเตอร์ (, (ออกเสียง); อัลสเตอร์สกอต: หรือ ; หรือ) เป็นหนึ่งในสี่จังหวัดของไอร์แลนด์ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของตัวเกาะ ประกอบด้วย 9 เทศมณฑล: หกแห่งประกอบเป็นไอร์แลนด์เหนือ (ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร); อีกสามแห่งที่เหลือเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐไอร์แลนด์
มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ใน 4 จังหวัดของไอร์แลนด์ (รองจากจังหวัดมันสเตอร์) และมีประชากรมากเป็นอันดับสอง (รองจากจังหวัดเลนสเตอร์) โดยเบลฟาสต์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด อัลสเตอร์แตกต่างจากจังหวัดอื่นจากการมีผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์เป็นร้อยละที่สูง แตกต่างจากจังหวัดอื่น ๆ โดยคิดเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของประชากร ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก และ ภาษาถิ่นอัลสเตอร์อังกฤษ เป็นภาษาถิ่นหลัก ส่วนน้อยพูดภาษาไอริชเช่นกัน และยังมี Gaeltachtaí (ภูมิภาคที่พูดภาษาไอริช) ทางตอนใต้ของเทศมณฑลลันดันเดร์รี, ย่าน Gaeltacht ของเบลฟาสต์ และในเทศมณฑลโดเนกัล ซึ่งคิดเป็น 25% ของประชากรที่พูดภาษาไอริชทั้งหมดของไอร์แลนด์ ลอคเน  ทางตะวันออกเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะบริติชในขณะที่ลอคแอน  ทางตะวันตกเป็นหนึ่งในเครือข่ายทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุด เทือกเขาหลัก ได้แก่ Mournes, Sperrins, Croaghgorms และ Derryveagh
“อัลสเตอร์” มาจากภาษาไอร์แลนด์ว่า “Cúige Uladh” ที่แปลว่า “หนึ่งในห้าของอูเลด” ในสมัยโบราณเกาะไอร์แลนด์แบ่งออกเป็นห้าภูมิภาค โดยมีกลุ่มชนเผ่าอูเลดตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตอนเหนือสุดของบริเวณ ส่วนหลังของชื่ออาจจะมาจากภาษาไอริช “tír” หรือภาษานอร์สโบราณ “staðr” ทั้งสองคำมีความหมายเหมือนกันว่า “ดินแดน”
ชาลส์ เทรเวเลียน บารอเนตที่ 1

ชาลส์ เทรเวเลียน บารอเนตที่ 1 (2 เมษายน ค.ศ. 1807 - 19 มิถุนายน ค.ศ. 1886) ชาลส์ เทรเวเลียนข้าราชการชาวอังกฤษและข้าหลวงแห่งมัทราส 
เทรเวเลียนผู้ที่ถือกำเนิดที่ทอนทันในมณฑลซัมเมอร์เซ็ทเป็นบุตรของจอร์จ เทรเวเลียนอาร์คดีคอนแห่งทอนทัน และ ภรรยาแฮร์เรียต ในคริสต์ทศวรรษ 1830 เทรเวเลียนทำงานที่โกลกาตาในบริติชราชและมีบทบาทในด้านการศึกษา
ระหว่างปี ค.ศ. 1840 ถึงปี ค.ศ. 1859 เทรเวเลียนมีตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง ระหว่างทั้งวิกฤติการณ์ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ และ ความอดอยากมันฝรั่งในสกอตแลนด์ ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1846 ถึงปี ค.ศ. 1857 ในไอร์แลนด์เทรเวเลียนมีความรับผิดชอบในการบริหารโครงการบรรเทาภาวะการขาดแคลนอาหาร ส่วนในสกอตแลนด์เทรเวเลียนมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับงานของคณะกรรมการกลางเพื่อการบรรเทาทุกข์ในสกอตแลนด์ ความขาดประสิทธิภาพและทัศนคติส่วนตัวของเทรเวเลียนที่มีต่อชาวไอร์แลนด์เชื่อกันว่าเป็นสาเหตุที่ส่งผลให้ปัญหาที่เกิดขึ้นร้ายแรงกว่าที่ควรจะเป็น ในฐานะผู้ช่วยรัฐมนตรีเทรเวเลียนมีหน้าที่รับผิดชอบต่อการบริหารโครงการบรรเทาทุกข์ของรัฐบาลเพื่อผู้ประสบความยากเข็ญระหว่างภาวะความอดอยากของคริสต์ทศวรรษ 1840 ระหว่างวิกฤติการณ์เทรเวเลียนตีพิมพ์บทความที่แสดงถึงทัศนคติของตนต่อเหตุการณ์ที่มีต่อเกิดขึ้น เทรเวเลียนมีความเห็นว่าความอดอยากเป็น “เครื่องมือในการลดจำนวนประชากรที่เกินไปจากปกติ” และบรรยายภาวะดังกล่าวว่าเป็น “การตัดสินของพระเจ้าในการส่งความภัยพิบัติลงมาเพื่อสั่งสอนชาวไอริชให้ได้รับบทเรียน …ตัวปัญหาที่แท้จริงที่เราจะต้องแก้มิใช่ความเลวร้ายของความอดอยาก แต่เป็นความเลวร้ายทางจริยธรรมของลักษณะของประชาชนที่เห็นแก่ตัว, นอกลู่นอกทาง และขาดความสงบ” ในจดหมายอีกฉบับหนึ่งลงวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1846 เทรเวเลียนกล่าวว่า “การแก้ปัญหาของรัฐบาลต้องดำเนินต่อไปโดยให้มีผลกระทบกระเทือนต่อกิจการธุรกิจอันเป็นปกติของเอกชนให้น้อยที่สุด ที่ควรจะเป็นวิธีหารายได้หลักในการดำรงชีวิตของประชาชน แต่จะอย่างไรก็ตามประชาชนจะไม่ต้องถูกทอดทิ้งให้อดตาย เมื่อจะอดตายก็ควรจะสร้างความยุ่งยากให้แก่การค้าขายของเอกชนให้น้อยที่สุด”
อะรัชออฟบลัดทูเดอะเฮด

อะรัชออฟบลัดทูเดอะเฮด  เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของกลุ่มศิลปินร็อกอังกฤษ โคลด์เพลย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2002 กับค่ายพาร์โลโฟนในสหราชอาณาจักร อัลบั้มโปรดิวซ์โดยวงและโปรดิวเซอร์ชาวอังกฤษที่ชื่อ เคน เนลสัน ทัศนคติในการเขียนเพลงของอัลบั้มนี้ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ซึ่งเกิดขึ้นก่อน 1 อาทิตย์ที่พวกเขาจะบันทึกเสียง เพลงหลายเพลงในอัลบั้มมีการใช้เปียโนและกีตาร์มากยิ่งขึ้นกว่าในอัลบั้มเปิดตัวที่ชื่อชุด "Parachutes" ในปี ค.ศ. 2003 อัลบั้มนี้ติดอยู่อันดับที่ 473 ของการจัดอันดับในนิตยสารโรลลิงสโตน ในหัวข้อ 500 อัลบั้มที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
อัลบั้มประสบความสำเร็จด้านยอดขาย ติดอันดับ 1 ในสัปดาห์แรกในสหราชอาณาจักรและต่อมายังติดอันดับ 7 ของอัลบั้มที่มียอดขายมากที่สุดในศตวรรษที่ 21 ในสหราชอาณาจักร โดยองค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงอังกฤษยืนยันระดับยอดขาย 8 แผ่นเสียงทองคำขาว มียอดขายมากกว่า 2.6 ล้านชุดในสหราชอาณาจักรและมียอดขายมากกว่า 11 ล้านชุดทั่วโลก อัลบั้มมีซิงเกิลฮิตอย่าง "In My Place", "The Scientist", "Clocks", และ "God Put a Smile upon Your Face" อัลบั้มยังได้รับเสียงชมเชยจากนักวิจารณ์ ในปี 2003 ยังได้รับรางวัลแกรมมี่ในสาขาอัลบั้มอัลเทอร์เนทีฟยอดเยี่ยมแห่งปี 2 ปีติดต่อกัน และยังประสบความสำเร็จโดยได้รับรางวัลแกรมมี่สาขาแผ่นเสียงแห่งปีจากเพลง "Clocks"
องค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงบริติช

องค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงบริติช  เป็นองค์กรการค้าด้านสิ่งบันทึกเสียงของบริติช มีสมาชิกเป็นบริษัททางด้านดนตรีนับร้อย รวมถึงค่ายเพลงใหญ่ (วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป, อีเอ็มไอ, โซนีมิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์ และยูนิเวอร์แซลกรุ๊ป) ร่วมด้วยสมาชิกที่เกี่ยวข้องในด้านการผลิตและการจัดจำหน่าย และมีบริษัทค่ายเพลงอิสระอีกนับร้อย องค์กรเป็นตัวแทนดูแลผลประโยชน์ของบริษัทค่ายเพลงบริติชตั้งแต่เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1973 มีวัตถุประสงค์สำคัญในการต่อสู้การละเมิดลิขสิทธิ์
องค์กรยังเป็นผู้ก่อนตั้งงานแจกรางวัลประจำปี บริตอวอร์ดส เช่นเดียวกับรางวัลเมอร์คิวรีในสาขาอัลบั้มแห่งปี ในเดือนกันยายน 2008 บีพีไอเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้ง ยูเคมิวสิก องค์กรที่ดูแลผลประโยชน์ในทุกด้านของอุตสาหกรรมดนตรี
โรงทำงาน

เคหสงเคราะห์และโรงทำงาน หรือ โรงทำงาน  ภายใต้ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษและเวลส์, สกอตแลนด์ and ไอร์แลนด์ “เคหสงเคราะห์และโรงทำงาน” คือสถานที่พำนักอาศัยและประกอบอาชีพสำหรับประชาชนผู้ที่ไม่สามารถหาเลี้ยงตนเองได้
คำอ้างอิงถึงเคหสงเคราะห์และโรงทำงานเป็นครั้งแรกที่สุดใน “"พจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับออกซฟอร์ด"” มีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1652 ที่เอ็กซิเตอร์ แต่บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรบางแห่งกล่าวว่ามีมาตั้งแต่ก่อหน้านั้นแล้ว บันทึกหนึ่งกล่าวถึงเคหสงเคราะห์ของปี ค.ศ. 1631 ที่ตั้งอยู่ที่แอบบิงดัน, ออกซฟอร์ดเชอร์ บริเวณที่พำนักอาศัยและทำงานเรียกกันเป็นภาษาพื้นบ้านว่า “spike” ที่มาจากเครื่องมือ spike ที่ใช้ในการทำเชือกด้ายดิบที่เป็นงานหนึ่งที่ทำกันในเคหสงเคราะห์
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ

กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ  กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษเป็นระบบการบรรเทาทุกข์คนยากจนที่มีผลใช้บังคับในอังกฤษและเวลส์ ที่วิวัฒนาการมาจากกฎหมายของยุคกลางตอนปลายและของสมัยทิวดอร์ก่อนที่จะนำมาประมวลเป็นกฎหมายในระหว่างปี ค.ศ. 1587 ถึงปี ค.ศ. 1598 ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ใช้กันมาจนกระทั่งเมื่อเกิดระบบรัฐสวัสดิการขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษเริ่มใช้กันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1536 เมื่อพระราชบัญญัติเพื่อแก้ปัญหา “คนยากจนผู้ทุพพลภาพ” (impotent poor) ผู้ช่วยเหลือตนเองไม่ได้หรือไม่อาจจะทำงานตามปกติได้เช่นผู้สูงอายุหรือเด็กหรือผู้เจ็บป่วย แต่อันที่จริงแล้วอังกฤษมีกฎหมายที่เก่ากว่านั้นที่เป็นพระราชบัญญัติที่ใช้กันมาตั้งแต่สมัยทิวดอร์เพื่อแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นโดยคนจรจัดและขอทาน ประวัติของกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษและเวลส์มักจะเป็นสองฉบับ “กฎหมายประชาสงเคราะห์ฉบับเดิม” ที่ได้รับการอนุมัติในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 “กฎหมายประชาสงเคราะห์ฉบับใหม่” ที่ได้รับการอนุมัติในปี ค.ศ. 1834 ที่เป็นฉบับที่ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงระบบการบรรเทาทุกข์คนยากจนที่ใช้กันอยู่เป็นอันมาก กฎหมายฉบับหลังเปลี่ยนระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์จากระบบที่บริหารกันอย่างไม่มีแบบมีแผนโดยเจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่นมาเป็นระบบที่บริหารจากศูนย์กลาง ที่ก่อให้เกิดการก่อตั้งเคหสงเคราะห์และโรงทำงานกันขึ้นอย่างขนานใหญ่โดยสหภาพกฎหมายประชาสงเคราะห์
ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษมิได้รับการยกเลิกอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1967 เมื่อเนื้อหาบางอย่างยังคงระบุอยู่ในพระราชบัญญัติเพื่อการให้ความช่วยเหลือแก่ผู้มีความจำเป็น ค.ศ. 1948(ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์เริ่มขาดประสิทธิภาพเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 จากสาเหตุหลายประการเช่นการเริ่มใช้ พระราชบัญญัติเพื่อการปฏิรูประบบประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ  และความช่วยเหลือที่เพิ่มขึ้นจากหน่วยงานอื่นๆ ของเอกชนและกลุ่มสหภาพแรงงานต่างๆ ที่ก่อตั้งขึ้น และรวมทั้งการปฏิรูปที่เกิดขึ้นบางครั้งที่ละเลยบทบัญญัติของระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ที่ยังคงมีอยู่
จอร์จ กอร์ดอน มาร์ควิสแห่งฮันท์ลีย์ที่ 1

จอร์จ กอร์ดอน มาร์ควิสแห่งฮันท์ลีย์ที่ 1 (ค.ศ. 1562 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1636) จอร์จ กอร์ดอนขุนนางชาวสกอตแลนด์ผู้มีบทบาทในการเป็นผู้นำในช่วงระยะเวลของการรวมตัวระหว่างสกอตแลนด์กับอังกฤษ
องอาจ สาตรพันธุ์

องอาจ สาตรพันธุ์ (เกิด 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2487) เป็นสถาปนิกชาวไทย และศิลปินแห่งชาติ ประจำปี 2552 สาขาทัศนศิลป์ ด้านสถาปัตยกรรมร่วมสมัย เป็นสถาปนิกที่ถือได้ว่าเป็นต้นแบบของสถาปัตยกรรมแบบร่วมสมัยในประเทศไทย ที่มีความสามารถในการสืบทอดและประยุกต์ใช้ศิลปะแบบดั้งเดิมผสมผสานกับศิลปะสมัยใหม่ได้อย่างกลมกลืน และแสดงให้เห็นถึงรากเหง้าของวัฒนธรรมได้เป็นอย่างดี เขาได้รับรางวัลมากมายจากหลาย ๆ สถาบันทางด้านสถาปัตยกรรมร่วมสมัย
งานออกแบบขององอาจในช่วงแรก มักจะเป็นงานสถาปัตยกรรมที่เน้นใช้วัสดุจำพวก คอนกรีต มีรูปแบบโมเดิร์นเต็มตัว ซึ่งล้วนได้รับอิทธิพลมาจากเลอกอร์บูซีเย เช่น อาคารโรงเรียนปานะพันธ์วิทยา ที่มีการนำแนวคิดหลักลักษณะสถาปัตยกรรม 5 ประการของเลอกอร์บูซีเยมาใช้อย่างชัดเจน ปัจจุบันอาคารแห่งนี้ได้ถูกทุบทิ้งไปแล้ว เขายังออกแบบงานในรูปแบบ สถาปัตยกรรมคอนกรีตเปลือย หรือที่เรียกว่า Brutalism เช่น อาคารเรียนฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ด้านงานอออกแบบอาคารสูง เขาเป็นผู้ออกแบบ ตึกช้าง ซึ่งเคยได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในตึกระฟ้าที่มีเอกลักษณ์ที่สุดในโลก 20 อันดับ 
งานในช่วงหลัง องอาจได้เปลี่ยนแนวทางการออกแบบไปสู่งานสถาปัตยกรรมที่เน้นกลิ่นอายของความเป็นท้องถิ่นไทย ไม่ว่าจะเป็น โรงแรมราชมรรคา โรงแรมแทมมารินวิลเลจ จังหวัดเชียงใหม่ ที่นำรูปแบบล้านนามาใช้ในงานออกแบบอย่างเต็มตัว เขายังเป็นกรรมการตัดสินผลงานดีเด่นทางสถาปัตยกรรมของสมาคมสถาปนิกสยาม อีกด้วย
ประวัติ.
องอาจ สาตรพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2487 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนสุดท้อง ในจำนวนพี่น้อง 4 คน บิดาชื่อนายอัญ สาตรพันธุ์ มารดาชื่อนางลำเจียก สาตรพันธุ์ สมรสกับนางรุจิรัตน์ วิจิตรานนท์ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนปานะพันธุ์วิทยา จากนั้นจึงได้ไปศึกษาด้านสถาปัตยกรรม ในระดับปริญญาตรี ณ มหาวิทยาลัยคอร์เนล และระดับปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยเยล ภายหลังจบการศึกษาองอาจได้ทำงานกับบริษัท Glen Paulsen & Associates Architects, Bloomfield Hills, รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา จนต่อมาในปี พ.ศ. 2512 ได้ก่อตั้งสำนักงาน ”องอาจสถาปนิก” ขึ้นที่ถนนศรีอยุธยา กรุงเทพมหานคร
8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร

8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร (อักษรจีนตัวเต็ม: 錦衣衛; อักษรจีนตัวย่อ: 锦衣卫; พินอิน: Jǐn Yī Wèi) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงกำลังภายใน นำแสดงโดย เจิ้น จื่อตัน, เจ้า เวย, อู๋จุน, สฺวี จื่อชาน, ชี อวี้อู่ และ หง จินเป่า กำกับการแสดงโดย แดเนียล ลี
เรื่องย่อ.
ในยุคราชวงศ์หมิง ราชสำนักจะชุบเลี้ยงมือสังหารที่เก็บรวบรวมมาจากเด็กกำพร้าทั่วประเทศ มาสู่การเป็น "จินยี่เหว่ย" (องครักษ์เสื้อแพร) ซึ่งเหล่าจินยี่เหว่ยแต่ละคนนั้นจะได้รับมีดดาบทั้งหมด 14 เล่ม แบ่งเป็น 8 เล่มใช้สำหรับทรมานศัตรู อีก 5 เล่มใช้สำหรับสังหาร และเล่มสุดท้ายนั้นใช้สำหรับปลิดชีวิตตนเองหากทำภารกิจไม่สำเร็จ
อ๋องฉิน (หง จินเป่า) ต้องการก่อกบฏต่อฮ่องเต้ จึงร่วมกับขันทีเฒ่า เจีย หัวหน้าขันทีในราชสำนักก่อการกบฏ เมื่อ ชิงหลง (เจิ้น จื่อตัน) และ เสียนอู่ (ชี อวี้อู่) สองสุดยอดฝีมือจินยี่เหว่ยถูกมอบหมายให้ไปขโมยรายชื่อของผู้ที่ยังจงรักษ์ภักดีต่อฮ่องเต้ ด้วยเลห์กลของขันทีเจีย เสียนอู่จึงหักหลังชิงหลงและสังหารเหล่าจินยี่เหว่ยตายทั้งหมดได้ตามไล่ล่าชิงหลง ชิงหลงต้องหลบหนีไปยังทะเลทราย และได้พบกับ เฉียวฮวา (เจ้า เวย) บุตรสาวของหัวหน้าสำนักคุ้มภัยคุณธรรมที่กำลังจะเลิกกิจการเข้าช่วยเหลือ ทั้งหมดไม่ทราบว่าชิงหลงเป็นใคร แต่ก็ให้ความช่วยเหลือ
ขณะเดียวกัน อ๋องฉิน ก็ได้ส่งบุตรสาวบุญธรรมชื่อ ทัวทัว (สฺวี จื่อชาน) ซึ่งเป็นสุดยอดฝีมือเข้าตามล่าชิงหลงด้วยเช่นกัน
จนในที่สุด ชิงหลงและเฉียวฮวาก็ได้เดินทางมาสู่ยังเมืองชายแดนทะเลทรายเพื่อสกัดกั้นแผนการก่อกบฏของอ๋องฉิง โดยมี พ่านกวาน (อู๋จุน) จอมโจรทะเลทรายเจ้าของสมญา เหยี่ยวทะเลทราย เข้าร่วมด้วย
เบื้องหลังและคำวิจารณ์.
14 Blades เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากภาพยนตร์เก่าเมื่อ 25 ปีที่แล้วของบริษัทชอว์บราเดอร์ที่ชื่อ "Secret Service of the Imperial Court" หรือ "Police Pool of Blood" (ยอดองค์รักษ์เสื้อแพร) โดยมี เจิ้น จื่อตัน นักแสดงกังฟูระดับซูเปอร์สตาร์ของฮ่องกงมารับบท ชิงหลง ตัวเอกของเรื่อง ร่วมด้วยนักแสดงชื่อดังอีกหลายคน รวมทั้ง หง จินเป่า ที่ร่วมแสดงด้วยในฐานะนักแสดงรับเชิญ โดยมี แดเนียล ลี ผู้กำกับชาวฮ่องกงที่มีผลงานเรื่องก่อนหน้านี้คือ "Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon" ในปี ค.ศ. 2008 ที่ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ไม่ดีนักเป็นผู้กำกับและร่วมเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้
เสียงวิจารณ์ในเว็บไซต์สยามโซนกล่าวว่าหากเปรียบเทียบภาพยนตร์เรื่องนี้กับผลงานที่เข้าฉายในเวลาไล่เลี่ยกันของเจิ้น จื่อตัน แล้ว อย่าง "Ip Man 2" พบว่า "Ip Man 2" สนุกและน่าดูกว่า
และในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไป 6.3 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว
จอห์น เดาว์แลนด์

จอห์น เดาว์แลนด์ (ค.ศ. 1563 - ฝังเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1626) เดาว์แลนด์เป็นคีตกวี, นักร้อง และนักเล่นลูตชาวอังกฤษ ในปัจจุบันเดาว์แลนด์เป็นที่รู้จักกันดีในดนตรีที่มีเนื้อร้องแบบเศร้าโศกหดหู่ เช่นในเพลง “"Come, heavy sleep"” (ที่มาของเพลง “"Nocturnal"” โดยเบนจามิน บริตเตน), “"Come Again"”, “"I Saw My Lady Weepe"” และ “"In darkness let me dwell"” แต่ดนตรีที่ใช้เครื่องดนตรีล้วนได้รับการฟื้นฟูอย่างขนานใหญ่ และเป็นที่มาของดนตรีกีตาร์คลาสสิกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 20
นกกระเรียนออสเตรเลีย

นกกระเรียนออสเตรเลีย หรือ บรอลกา  เป็นนกในวงศ์นกกระเรียน ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง อาศัยอยู่ในทางตะวันออกของประเทศออสเตรเลีย และเป็นสัญลักษณ์ของรัฐควีนส์แลนด์
อนุกรมวิธาน.
นกได้รับการจำแนกครั้งแรกโดยนักธรรมชาติวิทยา จอร์จ เพอร์รี (George Perry) ในปี ค.ศ. 1810 นกกระเรียนออสเตรเลียถูกจำแนกผิดพลาดไปอยู่ในสกุล "Ardea" ที่รวมถึงนกกระสาและนกกระยาง ทั้งที่จริงแล้วมันเป็นสมาชิกของอันดับ Gruiformes ซึ่งมีสมาชิกเป็นนกกวักและนกกระเรียนและเป็นสมาชิกของสกุล สหภาพวิหควิทยาหลวงแห่งออสเตรเลีย (Royal Australasian Ornithologists Union) ทำให้ชื่อ "Brolga" จากภาษา Gamilaraay - "burralga" ซึ่งกลายเป็นชื่อทางการของนกชนิดนี้ในปี ค.ศ. 1926
นกกระเรียนออสเตรเลีย นกกระเรียนไทย และ นกกระเรียนคอขาวถูกมองว่าเป็นกลุ่มธรรมชาติที่สร้างขึ้นมาบนพื้นฐานของความคล้ายคลึงกันในเสียงร้องในปี ค.ศ. 1976 ซึ่งได้รับการยืนยันเพิ่มเติมโดยการศึกษาระดับโมเลกุลของดีเอ็นเอ แต่มันยังไม่ชัดเจนนักที่นกสองในสามชนิดเป็นญาติใกล้ชิดกัน
ลักษณะ.
นกกระเรียนออสเตรเลียที่โตเต้มที่มีสีเทาถึงเงิน-เทา สูง 0.7–1.3 ม. ช่วงปีกกว้าง 1.7–2.4 ม. มีแถบแดงจากปากไปถึงด้านหลังของหัว ปากสีขาวเหมือนกระดูก นกวัยอ่อนไม่มีแถบสีแดง นกเพศผู้โดยเฉลี่ยหนักน้อยกว่า 7 กก. เพศเมียโดยเฉลี่ยหนักน้อยกว่า 6 กก. (13 lb) น้ำหนักจะอยู่ระหว่าง 3.7 ถึง 8.7 กก.
เป็นการง่ายที่นกกระเรียนออสเตรเลียจะสับสนกับนกกระเรียนไทย แต่นกชนิดหลังแถบแดงที่หัวจะแผ่ไปลงถึงคอ ขณะที่นกกระเรียนออสเตรเลียจะอยู่ที่หัวเท่านั้น และการกระจายพันธุ์ของนกกระเรียนไทยจำกัดอยู่เพียงสองสามแห่งในทางเหนือของออสเตรเลีย นกกระเรียนออสเตรเลียนั้นจะมีการกระจายพันธุ์กว้างกว่า
การกระจายพันธุ์.
บรอลกามีการกระจายพันธุ์กว้างมากโดยเฉพาะในทางตอนเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลียโดยเฉพาะทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐควีนส์แลนด์ และทางใต้ไปได้ไกลถึงรัฐวิกตอเรีย นกสามารถพบได้ในเกาะนิวกินีเช่นกัน และบางครั้งพบว่าอพยพไปถึงประเทศนิวซีแลนด์และทางตอนเหนือของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย มีประชากรประมาณ 20,000 ถึง 100,000 ตัว มูลนิธิอนุรักษ์นกกระเรียนสากล (International Crane Foundation) ได้เริ่มเพาะพันธุ์นกในกรงเลี้ยงจากนก 3 คู่ที่จับได้ในปี ค.ศ. 1972 บรอลกาไม่มีการอพยพย้ายถิ่น แต่จะมีการเคลื่อนย้ายซึ่งตอบสนองตามฤดูกาลฝน
แอร์อินเดียเอกซ์เพรส เที่ยวบินที่ 812

แอร์อินเดียเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 812 เป็นเที่ยวบินระหว่างประเทศจากท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ ดูไบ ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติมังคาลอร์ มังคาลอร์ เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 โบอิง 737-800 ได้ประสบอุบัติเหตุไถลออกนอกรันเวย์ระหว่างพยายามลงจอดที่มังกาลอร์ กัปตันยังคงบินอย่างไม่เสถียร แม้เจ้าหน้าที่ระดับสูงเรียกให้ทำการ "บินวนรอบ" แล้วสามครั้ง ทำให้ตัวเครื่องไถลออกนอกรันเวย์ ตกลงมาจากเนินเขาและระเบิดเป็นไฟ ในจำนวนผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 166 คน มีผู้เสียชีวิต 158 คน (ลูกเรือทั้งหมด 6 คน และผู้โดยสาร 152 คน) มีเพียง 8 คนที่รอดชีวิต ถือเป็นอุบัติเหตุร้ายแรงครั้งแรกของแอร์อินเดียเอ็กซ์เพรสและเป็นอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดของสายการบิน ณ ค.ศ. 2024
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย.
เหตุการณ์นี้ปรากฏในสองตอนของ "Aircrash Confidential" ที่มีชื่อว่า "Pilot Fatigue"
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />
มาร์กาเร็ต มีด

มาร์กาเร็ต มีด  (16 ธันวาคม 1901 – 15 พฤศจิกายน 1978) เป็นนักมานุษยวิทยาวัฒนธรรมชาวอเมริกัน เธอเขียนสารคดีและเป็นผู้พูดในสื่อมวลชนอยู่เสมอในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970
เธอเป็นทั้งผู้ทำให้สายตาแบบมานุษยวิทยาเป็นที่รู้จักทั่วไปในวัฒนธรรมอเมริกันและวัฒนธรรมตะวันตกสมัยใหม่ และเป็นนักวิชาการมานุษยวิทยาที่ได้การนับถือ แม้จะมีการโต้แย้งก็ตาม.
การรายงานของเธอเกี่ยวกับทัศนคติเกี่ยวกับเรื่องเพศในแปซิฟิกใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นแหล่งข้อมูลสำหรับการปฏิวัติทางเพศในทศวรรษ 1960
มีดศึกษากับ ฟรานซ์ โบแอส และ รูธ เบเนดิกต์ ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ก่อนได้รับปริญญาโทเมื่อปี 1924
มีดถูกส่งไปทำงานภาคสนามที่โพลินีเซียในปี 1925
ปี 1926 เธอเข้าทำงานกับพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติอเมริกัน ที่นครนิวยอร์ก ในตำแหน่งผู้ช่วยภัณฑรารักษ์
เธอได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในปี 1929
งานแต่งงานของฟีกาโร

งานแต่งงานของฟีกาโร  เป็นอุปรากรชวนขันสี่องก์ที่เขียนเป็นภาษาอิตาลีโดยว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 18 โมทซาร์ทเขียน "งานแต่งงานของฟีกาโร" จากเนื้อร้องภาษาอิตาลีที่เขียนโดยลอเรนโซ ดา พอนเตที่มาจากละครเวทีชวนขันโดยชาวฝรั่งเศสปิแยร์ โบมาร์เชส์ชื่อ “"La folle journée, ou le Mariage de Figaro"” (ค.ศ. 1784)
แม้ว่าบทละครของโบมาร์เชส์จะถูกห้ามเล่นในกรุงเวียนนา เพราะมีเนื้อหาเสียดสีชนชั้นเจ้านาย ซึ่งถือว่าเป็นสร้างความไม่มั่นคงให้แก่รัฐบาลในช่วงสิบปีก่อนที่จะเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส แต่อุปรากรที่โมทซาร์ทเขียนกลายเป็นงานชิ้นที่เป็นที่นิยมที่สุดของโมทซาร์ท โดยเฉพาะโอเวอร์เชอร์ที่มีชื่อเสียงที่มักจะนำมาเล่นเป็นดนตรีคอนเสิร์ต เนื้อหาของโอเวอร์เชอร์มิได้นำมาใช้ในการสร้างงานต่อมา นอกไปจากวลีสั้นสองวลีในบทของเคานต์ "Cosa sento!" ในองก์ที่ 1
"งานแต่งงานของฟีกาโร" เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1786 ที่กรุงเวียนนา ออสเตรีย
ลา ทราวิอาทา

ลาทราวิอาทา  เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีที่เขียนโดยจูเซปเป แวร์ดีผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 19 “"ลาทราวิอาทา"” เขียนขึ้นจากเนื้อร้องที่เขียนโดยฟรานเชสโค มาเรีย พิอาเว ที่มีพื้นฐานมาจากบทละคร “"La dame aux Camélias"” ที่แปลงมาจากนวนิยายที่เขียนโดยอเล็กซองเดรอ ดูมาส์ผู้เยาว์ ชื่ออุปรากร “"La traviata"” แปลตรงตัวว่า “"สตรีนอกลู่นอกทาง"” ที่เดิมตั้งใจจะเป็นชื่อ “"Violetta"” ตามชื่อตัวละครเอก
“"ลาทราวิอาทา"” เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1853ที่เวนิสในประเทศอิตาลี
เหยี่ยวแดง

เหยี่ยวแดง เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางในวงศ์ Accipitridae สามารถพบได้ในอนุทวีปอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และ ประเทศออสเตรเลีย
ลักษณะ.
เหยี่ยวแดงมีสีที่ตัดกันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ ทั้งตัวจะมีสีน้ำตาลแดงยกเว้นที่หัวและอกมีสีขาว ปลายปีกมีสีดำ ขามีสีเหลือง ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้มีความยาวจากปลายปีกจดปลายหาง 51 ซม. ตัวผู้ยาว 43 ซม. นกวัยอ่อนมีสีน้ำตาลแกมดำคล้ายกับเหยี่ยวดำ แต่มีสีจางกว่า ปีกสั้น และ หางมน
เหยี่ยวแดงมีขนาดพอๆกับเหยี่ยวดำและมีลักษณะการบินที่คล้ายกันจากมุมปีก แต่มันมีปลายหางมนเหมือนกับนกในสกุล "Milvus" ขณะที่เหยี่ยวดำมีหางเป็นแฉก นกทั้งสองสกุลนี้มีลักษณะใกล้เคียงกันมาก
เสียงร้อง:"กิ๊ก" หรือ "เกรออ"
อนุกรมวิธาน.
เหยี่ยวแดงถูกจำแนกครั้งแรกโดยนักธรรมชาติวิทยาชาวดัตช์ที่ชื่อ พีเทอร์ บอดเดอต์ (Pieter Boddaert) ในปี ค.ศ. 1783 มีด้วยกัน 4 สปีชีส์ย่อย:
การกระจายพันธุ์และสถานะการอนุรักษ์.
เหยี่ยวแดงสามารถพบได้ในประเทศศรีลังกา, ประเทศอินเดีย, ประเทศปากีสถาน, ประเทศบังกลาเทศ, และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และทางใต้ไปได้ไกลถึงรัฐนิวเซาท์เวลส์, ประเทศออสเตรเลีย เป็นนกประจำถิ่น แต่อาจมีการย้ายถิ่นตามฤดูกาลตามปริมาณน้ำฝนในบางบริเวณของพิสัย
ส่วนใหญ่จะพบในที่ราบแต่บางครั้งพบที่ระดับความสูง 5000 ฟุตในเทือกเขาหิมาลัย
เหยี่ยวแดงถูกประเมินเป็นความเสี่ยงต่ำในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติของชนิดพันธุ์ที่ถูกคุกคาม อย่างไรก็ตามในบางพื้นที่ นกชนิดนี้มีแนวโน้มที่จะลดจำนวนลง อย่างเช่นใน ชวา
สำหรับในประเทศไทย เหยี่ยวแดงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 เป็นนกที่สามารถพบได้หลายพื้นที่ โดยจะพบได้ตามแถบชายฝั่งน้ำ, ที่ราบทุ่งนา, ป่าโปร่ง, ปากอ่าว, ชายฝั่งทะเล รวมถึงเกาะเล็ก ๆ ส่วนใหญ่ชอบอยู่ใกล้หมู่บ้าน เช่น หมู่บ้านเลนตัก บริเวณาปากแม่น้ำเวฬุ เป็นต้น โดยถือว่าเป็นดัชนีชี้วัดความอุดมสมบูรณ์ของป่าชายเลนประการหนึ่ง
พฤติกรรม.
เหยี่ยวแดงชอบบินอยู่ตัวเดียวหรือ เป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เมื่อพบอาหารมันจะบินเป็นวงกลม พร้อมกับบินดิ่งควงลงมา โฉบอาหารนั้นขึ้นไปกินบนต้นไม้สูงซึ่งอยู่ใกล้ ๆ อาหารได้แก่ กบ เขียด งู นก แมลง หนู ลูกเป็ด ลูกไก่ สัตว์เลื้อยคลานเล็ก ๆ เหยี่ยวแดง ผสมพันธุ์ในช่วงฤดูหนาวต่อฤดูร้อน ทำรังตามกิ่งไม้ใกล้แหล่งน้ำ วางไข่ครั้งละ 2 - 4 ฟอง ไข่สีขาวไม่มีลวดลายใดๆ ทั้งสองเพศช่วยกันฟักไข่นาน 29 - 31 วัน
ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Latimeria menadoensis"; ; "/รา-จา-ลี-เจา/"; แปลว่า: "เจ้าแห่งทะเล") เป็นหนึ่งในสองชนิดของปลาซีลาแคนท์ที่ยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวมีสีน้ำตาล
การค้นพบ.
เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1997 อาร์นาซ และมาร์ค เอิร์ดมันน์ ได้ท่องเที่ยวไปในอินโดนีเซียในการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของเขา เขาพบปลาตัวแปลก ๆ เข้าไปในตลาดที่เมืองมานาโด บนเกาะซูลาเวซี มาร์คคิดว่าเป็นปลา “กอมเบสซา” (ปลาซีลาแคนท์จากคอโมโรส) แม้ว่ามันไม่เป็นสีน้ำเงินแต่กลับเป็นสีน้ำตาล ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งได้พิจารณาภาพถ่ายในอินเทอร์เน็ตของเขาแล้วให้ความเห็นว่ามันมีลักษณะที่มีนัยสำคัญ หลังจากนั้นคู่สามีภรรยาเอิร์ดมันน์ได้ติดต่อกับชาวประมงในท้องที่และได้ร้องขอว่าหากจับปลาลักษณะดังกล่าวได้อีกขอได้โปรดส่งให้เขา ตัวอย่างที่สองจากอินโดนีเซียมีความยาว 1.2 เมตรและมีน้ำหนัก 29 กิโลกรัมถูกจับได้ขณะยังมีชีวิตอยู่เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 มันมีชีวิตอยู่ได้ 6 ชั่วโมง ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถบันทึกภาพลักษณะของสี การเคลื่อนที่ของครีบ และพฤติกรรมอื่น ๆ ทั่วไป ตัวอย่างปลาถูกเก็บรักษาไว้และบริจาคให้พิพิธภัณฑ์สัตววิทยาโบกอร์ (MZB) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งอินโดนีเซีย (LIPI)
ผลการตรวจสอบดีเอ็นเอชี้ชัดว่าตัวอย่างปลามีความแตกต่างทางพันธุกรรมกับปลาซีลาแคนท์คอโมโรสอย่างชัดเจน เมื่อดูอย่างผิวเผินแล้วปลาซีลาแคนท์จากอินโดนีเซียซึ่งในท้องที่เรียกกัน ว่า "ราชาลีเจา" (หมายถึงเจ้าแห่งทะเล) มีลักษณะที่เหมือนกันกับที่พบในคอโมโรสยกเว้นที่สีผิวที่เป็นสีเทาแกมสีน้ำตาลแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน ปลาชนิดนี้ถูกบรรยายรูปพรรณไว้ในวารสาร "Comptes Rendus de l'Académie des sciences Paris" ใน ค.ศ. 1999 โดย โพยูลด์และคณะ และถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ลาติเมอเรีย เมนาโดเอนซิส ("Latimeria menadoensis") ผลการศึกษาทางโมเลกุลประมาณการได้ว่าช่วงเวลาที่เกิดการแตกแขนงเป็นปลาซีลาแคนท์ 2 ชนิดนั้นอยู่ที่ประมาณ 40-30 ล้านปีมาแล้ว โดยปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 90 กิโลกรัม
การจับได้โดยชาวประมงท้องถิ่น.
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 มีชาวประมงชาวอินโดนีเซียจับปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซียตัวหนึ่งได้ ที่บริเวณเกาะซูลาเวซี ใกล้อุทยานทางทะเลบูนาเคน ปลาตัวนี้มีความยาว 131 เซนติเมตร น้ำหนัก 51 กิโลกรัม และได้สร้างความฉงนให้แก่ผู้ที่ได้พบเจอ เพราะมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 17 ชั่วโมงก่อนจะตายลง ทั้ง ๆ ที่น่าจะตายตั้งแต่ 2 ชั่วโมงแรกที่ถูกจับ เพราะเป็นปลาที่อยู่น้ำลึกและเย็นมาก
ปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตก

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตก ("Latimeria chalumnae") เป็นปลาซีลาแคนท์หนึ่งในสองชนิดที่ยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวมีสีน้ำเงิน เป็นที่รู้จักกันดีกว่าปลาซีลาแคนท์อีกชนิด
ลักษณะ.
น้ำหนักของปลาซีลาแคนท์ทางด้านตะวันตกของมหาสมุทรอินเดีย (ลาติเมอเรีย ชาลัมนี) เฉลี่ยแล้วประมาณ 80 กิโลกรัมและอาจมีความยาวของลำตัวได้มากถึง 2 เมตร เพศเมียที่โตเต็มวัยหนักมากกว่าเพศผู้เล็กน้อย พบการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้างแต่พบได้ในปริมาณน้อยมากในบริเวณขอบด้านตะวันตกของมหาสมุทรอินเดีย จากอัฟริกาใต้ทางด้านเหนือไปตาม ชายฝั่งอัฟริกาตะวันออกไปจนถึงเคนย่า โคโมรอส และมาดากัสการ์ ซึ่งดูเหมือนว่าจะพบเป็นโคโลนีเล็ก ๆ
ประชากรและการอนุรักษ์.
ตามอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ ปลาซีลาแคนท์ถูกจัดอยู่ในบัญชีที่ 1 เมื่อ ค.ศ. 1989 ในสนธิ สัญญาการค้าระหว่างประเทศรวมถึงการส่งตัวอย่างไปยังพิพิธภัณฑ์ต้องได้รับการอนุญาต ในปี ค.ศ. 1998 ประชากรปลาซีลาแคนท์มหาสมุทรอินเดียตะวันตกคาดว่าเหลืออยู่ราว 500 ตัวหรือน้อยกว่านั้นซึ่งถือเป็นการคุกคามการคงอยู่ของปลาชนิดนี้เป็นอย่างมาก IUCN ได้จัดให้ "L. chalumniae" อยู่ในสภาวะถูกคุกคามถึงขั้นวิกฤติ (CR) และ "L. menadoensis" อยู่ในสภาวะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ (VU)
การพบครั้งแรกในอัฟริกาใต้.
เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1938 เฮนดริก กูเซน (Hendrik Goosen) กัปตันเรือลากอวนพาณิชย์ “เนอรีน” กลับไปที่ท่าเรืออีสต์ลอนดอนในอัฟริกาใต้หลังจากลากอวนแถวปากแม่น้ำชาลัมน่า แล้วเขาก็ทำอย่างที่เขาเคยทำอยู่บ่อย ๆ คือโทรศัพท์ไปหาเพื่อนของเขา มาร์จอรี คอร์ทีเนย์-ลาติเมอร์ (Marjorie Courtenay-Latimer) ภัณฑรักษ์ที่พิพิธภัณฑ์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอีสต์ลอนดอน เพื่อให้ไปดูว่าสิ่งที่จับได้นั้นเป็นสิ่งที่เธอสนใจหรือไม่ และยังบอกเธอว่ามีปลาเกล็ดแข็งที่เขาเก็บไว้ให้เธอดูอีกด้วย จากจดหมายเหตุของสถาบันความหลากหลายทางชีวภาพทางน้ำแห่งแอฟริกาใต้ (SAIAB) แสดงให้เห็นว่ากูเซนรักษาสภาพของปลาอย่างดี และสั่งให้ลูกเรือนำมันไปเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์อีสต์ลอนดอน ภายหลังกูเซนกล่าวว่าปลามีน้ำเงินโลหะแต่กว่าที่เนอรีนจะเข้าเทียบท่าก็กินเวลาหลายชั่วโมงทำให้ปลากลายเป็นสีเทาเข้ม
สิ่งที่ค้นพบนั้นไม่พบว่ามีการบันทึกถึงลักษณะเอาไว้ในหนังสือใด ๆ ที่เธอมีอยู่ เธอพยายามติดต่อกับเพื่อนของเธอ ศาสตราจารย์เจมส์ เลียวนาร์ด เบรียเลย์ สมิธ (James Leonard Brierley Smith) แต่เขาไม่อยู่เนื่องจากเทศกาลคริสต์มาส เนื่องด้วยไม่อาจเก็บรักษาสภาพของปลาเอาไว้ได้เธอจึงลังเลใจที่จะส่งมันไปทำเทคนิคการทำให้ซากสัตว์คงสภาพเหมือนมีชีวิต เมื่อสมิธกลับมาเขาพบว่ามันเป็นปลาซีลาแคนท์ที่พบได้เฉพาะเป็นฟอสซิล สมิธได้ตั้งชื่อปลาชนิดนี้ว่า “ลาติเมอเรีย ชาลัมนี” ("Latimeria chalumnae") เพื่อเป็นเกียรติแก่ มาร์จอรี คอร์ทีเนย์-ลาติเมอร์และแม่น้ำที่เป็นแหล่งค้นพบ ผู้ค้นพบทั้งสองจึงกลายเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังรู้จักกันไปทั่ว และปลาชนิดนี้ก็กลายเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นฟอสซิลที่มีชีวิต และปลาซีลาแคนท์ที่พบในปี ค.ศ. 1938 นี้ปัจจุบันยังคงจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ในอีสต์เบิร์นนั้นเอง
อย่างไรก็ตาม ชิ้นตัวอย่างที่ถูกสตัฟฟ์นั้น ไม่สามารถตรวจสอบลักษณะของเหงือกและโครงกระดูกได้และยังมีข้อสงสัยที่ค้างคาอยู่ว่ามันจะเป็นชนิดเดียวกันหรือไม่ สมิธเริ่มล่าตัวที่สองซึ่งก็ต้องใช้เวลามากกว่าทศวรรษ
ดาริโอ โฟ

ดาริโอ โฟ  (24 มีนาคม ค.ศ. 1926 – 13 ตุลาคม ค.ศ. 2016) เป็นนักเขียนเชิงเสียดสี, นักเขียนบทละคร, ผู้กำกับละครเวที, นักแสดงและคีตกวีคนสำคัญชาวอิตาลี ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1997 งานเขียนของโฟแฝงด้วยแนวชวนขันของ ศิลปะชวนขันอาชีพ (commedia dell'arte) ของอิตาลีโบราณ ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนบทละครเวทีที่เป็นที่นิยมกันในบรรดาชนชั้นที่เรียกว่า “proletarian class” ของสังคม ดาริโอ โฟผู้เป็นบิดาของนักเขียนจาโคโป โฟ เป็นผู้จัดการโรงละครร่วมกับภรรยาผู้เป็นดารานำ ฟรังคา เรเม
ดาริโอ โฟ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2016 ด้วยโรคทางระบบทางเดินหายใจ ที่โรงพยาบาลลุยจี ซักโกในเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี
วิสวาวา ชึมบอร์สกา

มารียา วิสวาวา อันนา ชึมบอร์สกา (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1923 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012) เป็นกวี นักเขียนบทความ และนักแปลคนสำคัญชาวโปแลนด์ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1996
ลักษณะการเขียนของชึมบอร์สกาใช้วิธีการเขียนที่ผสานการแฝงนัย ปฏิทรรศน์ การโต้แย้ง (contradiction) และการกล่าวน้อยกว่าความจริง (understatement) ในการขยายความของปรัชญาในข้อเขียน งานกวีนิพนธ์ที่กะทัดรัดแต่มักจะแฝงปริศนาของของอัตถิภาวนิยมอันสำคัญ ที่พาดพิงไปถึงหัวข้อเช่นจริยธรรม และสะท้อนให้เห็นถึงความขัดแย้งของผู้คนทั้งบุคคลแต่ละคนและกลุ่มบุคคลที่เป็นสมาชิกของสังคม ลักษณะการเขียนของชึมบอร์สกาเป็นการเขียนที่กะทัดรัดที่เต็มไปด้วยการใคร่ครวญและปฏิภาณ
วินเทอร์เบลส์

วินเทอร์เบลส์  เป็นซิงเกิลที่ 11 ของไม คุรากิ ซิงเกิลนี้ถูกนำไปใช้ในอนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนันเป็นเพลงเปิดที่ 10
ข้อมูลเพลง.
ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลลำดับที่ 11 ของไม คุรากิ เป็นซิงเกิลแรกของเธอที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับคริสต์มาส ที่ไม่ได้วางจำหน่ายในวันคริสต์มาส แต่ไปจำหน่ายในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2545 โดยใช้รหัส GZCA-2026 สำหรับรุ่นลิมิเต็ดของซิงเกิลดังกล่าวมีการ์ดโคนันแถมมาด้วย ซิงเกิลนี้ได้นำมาใช้ในอนิเมะเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนันอีกครั้งหลังจากเพลงออลเวยส์ที่ใช้ตอนสุดท้ายเมื่อ 3 เดือนก่อนที่จะใช้เพลงนี้ โดยเพลงนี้เป็นเพลงเปิดที่ 10 ของเรื่องนี้ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 259-270 จำนวน 12 ตอน และนับเป็นซิงเกิลลำดับที่ 4 ที่คุรากิร้องให้แก่ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ซิงเกิลนี้เปิดตัวสัปดาห์แรกที่อันดับที่ 1 ด้วยยอดขาย 111,480 ชุด นับเป็นซิงเกิลแรกของคุรากิที่ร้องให้แก่ยอดนักสืบจิ๋วโคนันที่ขึ้นถึงลำดับ 1 ในขณะที่ผลงานสามชิ้นแรกกับเรื่องนี้ขึ้นถึงอันดับสอง ซิงเกิลนี้อยู่ในชาร์ด 9 สัปดาห์ รวมยอดขายทั้งสิ้น 258,310 ชุด นับเป็นซิงเกิลลำดับที่ 41 ของปี 2545
รายชื่อเพลง.
คำร้องโดย ไม คุรากิ ทำนองและเรียบเรียงโดย อากิฮิโตะ โทคุนากะ
คำร้องโดย ไม คุรากิ และคีธ แบซเซิล　ทำนองและเรียบเรียงโดยโทโมโอะ คาซาฮาระและโยโกะ แบล็กสโตน 
รีมิกซ์โดย GOMI
ทอร์วอซอรัส

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ทอร์วอซอรัส (อังกฤษ:Torvosaurus) เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในช่วงปลาย ยุคจูแรสซิก ชื่อ ทอร์วอซอรัส มาจาก ทอร์วัส ในภาษาละติน แปลว่า อำมหิต
ซากดึกดำบรรพ์ของ ทอร์วอซอรัส มีการค้นพบในทวีปอเมริกาเหนือและโปรตุเกส ทอร์วอซอรัส มีความยาวระหว่าง 9-11เมตร (30-36ฟุต) น้ำหนักประมาณ 2 ตัน เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อที่ใหญ่สุดในยุคจูแรสซิก รองจาก ซอโรเพกาแนกซ์ และ อัลโลซอรัสคู่แข่งร่วมยุคของมัน
ถูกพบครั้งแรกโดย เจมส์ เจนเซ่น และ เคนเน็ท แสตทแมน ในปี 1972 ที่ชั้นหินตะกอน มอร์ริสัน ฟอร์เมชั่นชั้น (Morrison Formation) ทางตะวันตกที่ราบสูงของโคโลราโด
การจำแนกสายพันธุ์.
ทอร์วอซอรัส พัฒนามาจาก เมกะโลซอรัส แต่การจำแนกก็ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าอยู่ในสกุล เมกะโลซอ (อังกฤษ: Megalosauridae) เหมือนกับ คาร์โนทอรัสญาติของมัน แต่ก็มีแนวโน้มที่อาจเกี่ยวข้องกับ พวกสไปโนซอร์ (อังกฤษ: Spinosaurus)
เทอโรพอดในยุคจูราสสิค.
ขนาดของ ทอร์วอซอรัส ยังไม่เป็นที่แน่นอนเพราะฟอสซิลยังไม่สมบูรณ์ แต่มันก็เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดใหญ่ที่สุดในแถบอเมริกาเหนือ ด้วยความยาว 9 เมตร มีน้ำหนักประมาณ 1.95-2.15 ตัน แต่ในปี 2006 ได้มีการพบขากรรไกรเกือบสมบูรณ์ในโปรตุเกส วัดความยาวได้ 63 ซม. (2.13 ฟุต) ขนาดใหญ่กว่าขากรรไกรที่พบในอเมริกาถึง 47 ซม. (1.54 ฟุต) รวมความยาวกะโหลกทั้งหมด 158 ซม. (5.18 ฟุต) เกือบเทียบเท่า ไทรันโนซอรัส ซึ่งใหญ่กว่า ซอโรเพกาแนกซ์ และ อัลโลซอรัส ทำให้ประมาณการได้ถึง 11 เมตร (36ฟุต)
อาเล็กซันเดร์ สกอชกวด

อาเล็กซันเดร์ โยฮัน ฮัลมาร์ สกอชกวด (เกิด 25 สิงหาคม ค.ศ. 1976) เป็นนักแสดงชาวสวีเดน เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาท อีเรก นอร์ทแมน ในรายการทางช่องเอชบีโอที่ชื่อ "True Blood"
ประวัติ.
สกอชกวดเกิดที่เมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เขาเป็นบุตรชายของนักแสดงที่มีชื่อเสียงสเตลแลน สกอชกวด และเป็นพี่ชายของนักแสดงกุสตาฟ สกอชกวด (เกิดปี 1980) 
สกอชกวดแสดงในซีรีส์ของสวีเดนหลายเรื่อง รวมถึงในภาพยนตร์ เขาเข้าทำงานนาวิกโยธินสวีเดน ในปี 2003 เขาได้รับการเสนอชื่อนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมรางวัล Guldbagge จากภาพยนตร์เรื่อง "Hundtricket - The Movie" เขา
ตั้งแต่ปี 2005 เขามีผลงานแสดงในเรื่อง "Revelations" และ "The Last Drop" ในปี 2007 เขารับบทเป็นหนึ่งในตัวละครสำคัญ รับบทเป็น ส.ต.อ. แบรด โคลเบิร์ต ในมินิซีรีส์อเมริกันที่ชื่อ "Generation Kill" เขายังแสดงในซีรีส์แนวดราม่าเรื่อง "True Blood" ออกฉายทางช่องเอชบีโอ สกอชกวดรับบทเป็นอีริก นอร์ทแมน นายอำเภอแวมไพร์ที่เป็นเจ้าของแฟงทาเซีย บาร์แวมไพร์
ในปี 2009 สกอชกวดแสดงในมิวสิกวิดีโอของนักร้องเพลงป็อป เลดีกากา ในเพลง "Paparazzi"
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิก

ประเทศบัลแกเรีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 โดยมีนักยิมนาสติกเพียงคนเดียว อย่างไรก็ตาม เนื่องจาก ชาร์ล แชมปาด เป็นชาวสวิสที่อาศัยอยู่ในโซเฟีย แหล่งข่าวบางแหล่งให้เครดิตกับการปรากฏตัวของเขาต่อสวิตเซอร์แลนด์แทน
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบัลแกเรียก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1923 และส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกในปี 1924 ประเทศเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกทุกรายการตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นปี 1932 (ระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่), 1948 (บทบาทของบัลแกเรียในสงครามโลกครั้งที่สอง) และ 1984 (ส่วนหนึ่งของการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่นำโดยโซเวียต) บัลแกเรียเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1936 และได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวทุกรายการตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ประเทศคิวบาในโอลิมปิก

ประเทศคิวบา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1900 และส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 22 ครั้งจากทั้งหมด 29 ครั้ง
นักกีฬาคิวบาไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ในบรรดาประเทศที่ไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว คิวบาเป็นทีมโอลิมปิกที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด (ด้วยเหรียญทองและเหรียญทั้งหมดที่ได้รับ)
คิวบาอยู่ในตำแหน่งที่สองของประเทศแถบอเมริกาที่ได้รับเหรียญทองโอลิมปิกฤดูร้อน (ตามหลังสหรัฐเท่านั้น) และได้รับเหรียญมากกว่าประเทศใด ๆ ในละตินอเมริกาและแคนาดา คิวบายังไม่ได้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก คิวบาได้รับเหรียญรางวัลรวมสูงสุดเป็นอันดับสี่ (รองจากฮังการี โรมาเนีย และโปแลนด์) ของประเทศที่ไม่เคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาดังกล่าว และจำนวนเหรียญสูงสุดในบรรดาประเทศที่ไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลในโอลิมปิกฤดูหนาว
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของคิวบาคือ คณะกรรมการโอลิมปิกคิวบาและก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2469 และได้รับการยอมรับในปี พ.ศ. 2497