มาร์กาเรต แทตเชอร์

มาร์กาเรต ฮิลดา แทตเชอร์ บารอเนสแทตเชอร์ (ชื่อเดิม มาร์กาเรต ฮิลดา รอเบิตส์; 13 ตุลาคม ค.ศ. 1925 – 8 เมษายน ค.ศ. 2013) นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรตั้งแต่ ค.ศ. 1979 ถึง ค.ศ. 1990 และเป็นหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยมตั้งแต่ ค.ศ. 1975–1990 โดยเป็นผู้หญิงคนแรกที่ดำรงทั้งสองตำแหน่งพร้อมกันในประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักร เป็นนายกรัฐมนตรีที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดในช่วงศตวรรษที่ 20 ของสหราชอาณาจักร และอยู่ในตำแหน่งติดต่อกันยาวนานที่สุดนับตั้งแต่สมัยของลอร์ดลิเวอร์พูล นักข่าวโซเวียตขนานนามเธอว่า "หญิงเหล็ก" จากการดำเนินงานและลักษณะความเป็นผู้นำที่แน่วแน่ และเธอยังดำเนินในรูปแบบที่เรียกกันว่า ลัทธิแทตเชอร์ 
แทตเชอร์จบการศึกษาสาขาเคมีที่วิทยาลัยซอเมอร์วิลล์ เมืองออกซฟอร์ด และทำงานเป็นนักเคมีวิจัยช่วงสั้น ๆ ก่อนที่จะเป็นเนติบัณฑิต เธอได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาสามัญชนเขตฟินช์ลีย์ใน ค.ศ. 1959 ก่อนที่ เอ็ดเวิร์ด ฮีธ แต่งตั้งเธอเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการและวิทยาศาสตร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1970–1974 ใน ค.ศ. 1975 เธอเอาชนะฮีธในการเลือกตั้งผู้นำพรรคอนุรักษนิยมเพื่อเป็นผู้นำฝ่ายค้านโดยเป็นผู้หญิงคนแรกที่เป็นผู้นำพรรคการเมืองสำคัญในสหราชอาณาจักร
ในการเป็นนายกรัฐมนตรีหลังจากชนะการเลือกตั้งทั่วไปใน ค.ศ. 1979 แทตเชอร์ได้เสนอนโยบายเศรษฐกิจชุดหนึ่งที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อย้อนกลับอัตราเงินเฟ้อที่สูงและการดิ้นรนของสหราชอาณาจักรหลังจากฤดูหนาวแห่งความไม่พอใจและภาวะเศรษฐกิจถดถอยที่กำลังจะเกิดขึ้น ปรัชญาการเมืองและนโยบายเศรษฐกิจของเธอเน้นย้ำถึงกฎระเบียบ (โดยเฉพาะภาคการเงิน) การแปรรูปรัฐวิสาหกิจ และการลดอำนาจและอิทธิพลของสหภาพแรงงาน ความนิยมของเธอในช่วงปีแรก ๆ ในการดำรงตำแหน่งลดลงท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจถดถอยและการว่างงานที่เพิ่มขึ้น จนกระทั่งชัยชนะในสงครามฟอล์กแลนด์ ค.ศ. 1982 และเศรษฐกิจที่ฟื้นตัวกลับมาได้รับการสนับสนุนอีกครั้ง ส่งผลให้เธอได้รับเลือกตั้งใหม่อย่างถล่มทลายใน ค.ศ. 1983 เธอรอดชีวิตจากการพยายามลอบสังหารโดยกองกำลังเฉพาะกาล ไออาร์เอในโรงแรมไบร์ทตันเมื่อ ค.ศ. 1984 และประสบความสำเร็จทางการเมืองกับชัยชนะเหนือสหภาพแรงงานเหมืองแร่ในการประท้วง ค.ศ. 1984–1985 ของคนงานเหมือง
แทตเชอร์ได้รับเลือกตั้งใหม่เป็นสมัยที่สามอย่างถล่มทลายอีกครั้งใน ค.ศ. 1987 แต่ประชาชนไม่เห็นด้วยกับการเก็บภาษีรายหัว (Poll tax) ของเธอ และความต้องการออกจากประชาคมเศรษฐกิจยุโรปของเธอไม่ได้รับการสนับสนุนจากคณะรัฐมนตรี เธอจึงลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีและหัวหน้าพรรคใน ค.ศ. 1990 หลังจากเกษียณตัวเองจากสภาสามัญชนใน ค.ศ. 1992 มาร์กาเรต แทตเชอร์ ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ขุนนางตลอดชีพเป็น 'บารอนเนสแทตเชอร์แห่งเมืองเคสตีเวน ในมณฑลลิงคอล์นไชร์' ซึ่งทำให้เธอได้มีโอกาสนั่งในสภาขุนนางของสหราชอาณาจักร บารอนเนสแทตเชอร์ถึงแก่อสัญกรรมอย่างสงบเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2013 ณ โรงแรมริทซ์ ลอนดอน ด้วยอาการอุดตันของเส้นเลือดสมอง
แทตเชอร์ยังถูกมองว่าอยู่ในเกณฑ์ดีในการจัดอันดับนายกรัฐมนตรีอังกฤษในประวัติศาสตร์ การดำรงตำแหน่งของเธอก่อให้เกิดการปรับเปลี่ยนนโยบายเสรีนิยมใหม่ในสหราชอาณาจักร โดยมีการถกเถียงกันเกี่ยวกับมรดกอันซับซ้อนที่สืบเนื่องมาจากลัทธิแทตเชอร์จนถึงศตวรรษที่ 21
ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา.
ครอบครัวและวัยเด็ก.
มาร์กาเรต ฮิลดา รอเบิตส์ เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1925 ณ เมืองแกรนแธม มณฑลลิงคอล์นเชอร์ บิดาของเธอชื่อว่า อัลเฟรด รอเบิตส์ จากมณฑลนอร์ทแธมตันเชอร์ แม่ของเธอชื่อว่า เบียทริซ อีเธล สตีเฟนสัน จากลิงคอร์นเชอร์ ตาทวดของเธอเกิดใน เคาตี เคอร์รี ประเทศไอร์แลนด์ เธอมีพี่สาว 1 คน คือ มูเรียล รอเบิตส์
รอเบิตส์ใช้ชีวิตวัยเด็กของเธอในเมืองแกรนแธมที่ซึ่งพ่อของเธอได้เปิดร้านขายของชำ ใน ค.ศ. 1938 ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ครอบครัวรอเบิตส์ได้ให้ที่หลบภัยกับสาวชาวยิวที่ได้หนีนาซีเยอรมนี
หลังจากนั้นพ่อของเธอได้เป็นฆราวาสนักเทศน์ในนิกายเมโทดิส เขามาจากครอบครัวพรรคเสรีนิยม แต่ไม่ได้สังกัดพรรคใด ด้วยถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของการเมืองท้องถิ่นในสมัยนั้น และได้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดหลังจากที่พรรคเสรีนิยมชนะเสียงข้างมากเป็นครั้งแรกในสภาเมืองแกรนแธมในปี ค.ศ. 1950 เขาเสียตำแหน่งผู้ว่าราชการไปใน ค.ศ. 1952 มาร์กาเรต รอเบิตส์ได้รับการเลี้ยงดูแบบลัทธิเมโทดิสต์ที่เคร่งครัดศาสนา เธอได้เข้าร่วมโบสถ์นิกายเมโทดิสต์ ฟิงก์คิน สตรีท แต่มาร์กาเร็ตไม่เชื่อมากนัก เนื่องจากความเป็นนักวิทยาศาสตร์ตัวเธอ เธอยงเคยบอกกับเพื่อนว่าเธอไม่สามารถเชื่อในเทวดาได้ เมื่อคำนวณว่าพวกเขาต้องการกระดูกหน้าอกยาวหกฟุตเพื่อรองรับปีก
มาร์กาเรต รอเบิตส์ได้รับการศึกษาในโรงเรียนประถมศึกษาฮันติงทาวเวอร์ ก่อนจะได้รับทุนเพื่อศึกษาต่อในโรงเรียนเด็กหญิงเคสตีเวนและแกรนแธม ตามรายงานจากโรงเรียนของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอมีความขยันและปรับปรุงตัวเองอย่างต่อเนื่อง รอเบิตส์ได้เข้าร่วมกิจกรรมนอกหลักสูตร ได้แก่ เปียโน ฮ็อกกี้สนาม การแสดงบทกวี ว่ายน้ำและเดิน เธอได้เป็นประธานนักเรียนใน ค.ศ. 1942–1943 นักเรียนคนอื่นคิดว่ารอเบิตส์เป็น "นักวิทยาศาสตร์ดาวเด่น" แม้ว่าคำแนะนำที่ผิดผลาดเกี่ยวกับการทำความสะอาดหมึกจากไม้ปาร์เก้-ของเธอเกือบจะทำให้เกิดพิษจากก๊าซคลอรีน ในขณะที่เธออยู่ชั้นม. 6 รอเบิตส์ได้ตัดสินใจยอมรับสำหรับทุนการศึกษาเพื่อศึกษาสาขาเคมีที่วิทยาลัยซอเมอร์วิลล์ เมืองออกซ์ฟอร์ด ซึ่งเป็นวิทยาลัยสตรีโดยเริ่มใน ค.ศ. 1944 หลังจากที่ผู้สมัครคนอื่นถอนตัว รอเบิร์ตก็ได้เข้า ออกซ์ฟอร์ด ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1943
ออกซ์ฟอร์ด (ค.ศ. 1943–1947).
รอเบิตส์ได้เข้าเรียนที่เมืองออกซ์ฟอร์ดใน ค.ศ. 1943 และสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1947 ด้วยเกียรตินิยมอันดับสอง ในสาขาเคมี 4 ปี ปริญญาวิทยาศาสตร์บัณฑิต วิชาเอกผลึกศาสตร์เอ็กซ์เรย์ภายใต้การดูแลของโดโรธี ฮอดจ์กิน วิทยานิพนธ์ของเธออยู่เป็นการศึกษาโครงสร้างของยาปฏิชีวนะแกรมิซิดิน นอกจากนี้เธอยังได้รับปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ใน ค.ศ. 1950 รอเบิร์ตส์ไม่ได้เรียนเคมีเพียงเพราะเธอตั้งใจจะเป็นนักเคมีเพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เธอยังคิดเกี่ยวกับกฎหมายและการเมืองอยู่แล้ว มีรายงานว่าเธอภูมิใจที่ได้เป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกที่มีปริญญาวิทยาศาสตร์มากกว่าการเป็นนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรก ในขณะที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เธอก็พยายามที่จะให้วิทยาลัยซอมเมอร์วิลล์ยังคงเป็นวิทยาลัยสตรี เธอทำงานนอกห้องเรียนสัปดาห์ละสองครั้งในโรงอาหารของกองกำลังท้องถิ่น ในช่วงเวลาที่เธออยู่ที่ออกซ์ฟอร์ด 
รอเบิตส์เป็นที่รู้จักจากทัศนคติที่โดดเดี่ยวและจริงจังของเธอ โทนี่ เบรย์ แฟนคนแรกของเธอ เล่าว่าเธอเป็นคนที่ “ช่างคิดและเป็นนักสนทนาที่เก่งมาก นั่นอาจเป็นสิ่งที่ฉันสนใจ และเธอก็เก่งในเรื่องทั่วไป” ความกระตือรือร้นในด้านการเมืองของรอเบิร์ตส์ในวัยเด็กทำให้เขาคิดว่าเธอ"ไม่ปกติ" และพ่อแม่ของเธอ"ค่อนข้างเข้มงวด" และ "เหมาะสมมาก" 
รอเบิตส์ได้รับตำแหน่งประธานสมาคมอนุรักษนิยมแห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดในปี ค.ศ.1946 โดยเป็นสตรีคนที่สามที่อยู่ในตำแหน่งนี้ เธอได้รับอิทธิพลจากงานการเมืองในมหาวิทยาลัย เช่น "The Road to Serfdom" (1944) ของฟรีดริช ฮาเย็ค ซึ่งประณามการแทรกแซงทางเศรษฐกิจโดยรัฐบาลในฐานะผู้นำของรัฐเผด็จการ
หลังจบจากออกซ์ฟอร์ด (ค.ศ. 1947 - 1951).
หลังจบการศึกษาเธอได้ย้ายไปยังโคลเชสเตอร์ ในมณฑลเอสเซกส์ เพื่อเป็นนักวิจัยทางด้านเคมีเพื่อศึกษาเกี่ยวกับ บีเอ็กซ์ พลาสติก ใน ค.ศ. 1958 เธอได้สมัครงานที่ อิมพีเรียลเคมิคอลอินดัสตรี(ICI) แต่ถูกปฏิเสธหลังจากฝ่ายบุคคลประเมินว่าเธอ "เอาแต่ใจ ดื้อรั้น และมีความคิดในตนเองอย่างอันตราย" ในหนังสืออาการ์กล่าวว่าความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ส่งผลต่อมุมมองของเธอในฐานะนายกรัฐมนตรีในเวลาต่อมา
รอเบิตส์ได้เข้าร่วมสมาคมอนุรักษนิยมในท้องถิ่นและเข้าร่วมการประชุมพรรคที่ลันดุดโน เวลส์ใน ค.ศ. 1958 โดยเป็นตัวแทนของสมาคมอนุรักษนิยมระดับบัณฑิตศึกษาของมหาวิทยาลัย เพื่อนคนหนึ่งในออกซ์ฟอร์ดของเธอเป็นเพื่อนของประธานสมาคมอนุรักษนิยมดาร์ทฟอร์ดในเมืองเคนต์ซึ่งกำลังมองหาผู้สมัคร เจ้าหน้าที่ของสมาคมประทับใจเธอมากจึงขอให้เธอสมัคร แม้ว่าเธอจะไม่อยู่ในรายชื่อที่พรรคอนุมัติ เธอได้รับเลือกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1960 (อายุ 24 ปี)
ชีวิตทางการเมืองช่วงต้น.
ในการเลือกตั้งทั่วไปใน ค.ศ. 1950 และ 1951 รอเบิร์ตส์ได้เป็นผู้สมัครพรรคอนุรักษนิยมสำหรับเขตดาร์ตฟอร์ด พรรคเลือกเธอเป็นผู้สมัครเพราะแม้ว่าเธอจะไม่ใช่นักพูดในที่สาธารณะ แต่รอเบิตส์ก็พร้อมและไม่กลัวที่จะตอบคำถามต่าง ๆ บิล ดีดึส เล่าว่า "เมื่อเธอเปิดปาก พวกเราที่เหลือก็เริ่มดูค่อนข้างเป็นอันดับสอง" เธอได้รับความสนใจจากสื่อในฐานะผู้สมัครที่อายุน้อยที่สุดและเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว เธอแพ้ทั้ง 2 ครั้งให้กับนอร์แมน ด็อดส์ แต่ลดเสียงข้างมากของพรรคแรงงานลง 6,000 และอีก 1,000 แต้ม ในระหว่างการหาเสียง เธอได้รับการสนับสนุนจากพ่อแม่และสามีในอนาคต เดนิส แทตเชอร์ ซึ่งเธอแต่งงานด้วยในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1951 เดนิสให้ทุนสนับสนุนการศึกษาของมาร์กาเรตสำหรับทางด้านกฎหมาย เธอได้รับการรับรองเป็นทนายความใน ค.ศ. 1953 และเชี่ยวชาญด้านภาษีอากร ในปีเดียวกันนั้นเอง เธอก็ได้คลอดแครอลและมาร์ก ลูกฝาแฝดของเธอก่อนกำหนดโดยการผ่าคลอด
สมาชิกสภาสามัญชน (ค.ศ. 1959 – 1970).
เมื่อ ค.ศ. 1954 แทตเชอร์พยายามจะเป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งของพรรคอนุรักษนิยมในการเลือกตั้งเขตออร์พิงตันเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1955 แต่เธอก็ต้องผิดหวัง โดยเธอเลือกที่จะไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปในปี นั้นและในปีต่อ ๆ มา โดยเธอกล่าวว่า "ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่าฝาแฝด [...] อายุแค่ 2 ขวบ ฉันรู้สึกว่ามันเร็วเกินไป ฉันทำไม่ได้" หลังจากนั้น แทตเชอร์ได้รับเลือกให้เป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งสมาชิกสภาสามัญชนเขตฟินช์ลีย์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1958 (เอาชนะเอียน มอนตากู เฟรเซอร์อย่างหวุดหวิด) และได้รับเลือกหลังจากหาเสียงอย่างหนักในการเลือกตั้ง ค.ศ. 1959 จากการจับสลากให้สมาชิกสภาสามัญชนแถวหลัง (Backbencher) เสนอกฎหมายใหม่ ทำให้เธอได้เป็นผู้เสนอกฎหมาย สุนทรพจน์ครั้งแรกของแทตเชอร์ถือว่าทำได้ดี ในการสนับสนุนร่างพระราชบัญญัติองค์กรสาธารณะ (การจัดการประชุม) ค.ศ. 1960 ซึ่งกำหนดให้หน่วยงานท้องถิ่นต้องจัดการประชุมสภาในที่สาธารณะจนประสบผลสำเร็จและออกเป็นกฎหมาย ใน ค.ศ. 1961 เธอได้คัดค้านต่อจุดยืนของพรรคอนุรักษนิยมโดยลงคะแนนสนับสนุนการรื้อฟื้นการลงโทษด้วยไม้เบิร์ชเป็นการลงโทษทางร่างกายทางตุลาการ
สมาชิกสภาสามัญชนแถวหน้า.
พรสวรรค์และแรงผลักดันของแทตเชอร์ทำให้เธอถูกกล่าวถึงว่าจะเป็นนายกรัฐมนตรีในอนาคตเมื่ออายุราว 20 ปี แต่ถึงอย่างนั้น ตัวแทตเชอร์เองได้ระบุในช่วงปลาย ค.ศ. 1970 ว่า "ในชีวิตของฉันจะไม่มีนายกรัฐมนตรีหญิง เพราะประชากรชายมีอคติมากเกินไป" ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1961 เธอได้รับการเลื่อนเป็นสมาชิกสภาสามัญชนแถวหน้า (Frontbench) ในฐานะเลขาธิการรัฐสภาของรัฐมนตรีกระทรวงบำนาญในรัฐบาลของฮาโรลด์ แมคมิลแลน โดยเธอเป็นผู้หญิงที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ได้รับตำแหน่งดังกล่าว และเป็นสมาชิกสภาสามัญชนที่ได้รับเลือกตั้งใน ค.ศ. 1959 กลุ่มแรกที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง หลังจากที่พรรคอนุรักษนิยมแพ้การเลือกตั้งใน ค.ศ. 1964 เธอก็กลายเป็นผู้อภิปรายในด้านเคหะและที่ดิน เธอได้ย้ายไปร่วมกับกระทรวงการคลังเงาใน ค.ศ. 1966 โดยต่อต้านการควบคุมรายได้บังคับของแรงงาน โดยอ้างว่าจะสร้างผลกระทบโดยไม่ได้ตั้งใจกับเศรษฐกิจ
เจมส์ ไพออร์ได้เสนอให้แทตเชอร์ได้เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลเงาหลังจากการพ่ายแพ้ของพรรคอนุรักษนิยมใน ค.ศ. 1966 แต่เอ็ดเวิร์ด ฮีธ หัวหน้าพรรคอนุรักษนิยม และผู้คุมเสียงในสภา วิลเลียม ไวท์ลอว์ก็เลือก เมอร์วิน ไพค์ เป็นรัฐมนตรีหญิงคนเดียวในรัฐบาลเงา ในการประชุมพรรคอนุรักษนิยม แทตเชอร์วิพากษ์วิจารณ์นโยบายภาษีสูงของรัฐบาลพรรคแรงงานว่า "ไม่เพียงแต่มุ่งสู่ลัทธิสังคมนิยมเท่านั้น แต่ยังมุ่งสู่ลัทธิคอมมิวนิสต์" โดยอ้างว่าภาษีที่ต่ำลงนั้นเป็นแรงจูงใจให้ทำงานหนัก แทตเชอร์เป็นหนึ่งในสมาชิกสภาสามัญชนกลุ่มอนุรักษนิยมไม่กี่คนที่สนับสนุนร่างกฎหมายของลีโอ แอบเซ ที่ให้รักร่วมเพศในเพศชายถูกกฎหมาย เธอได้ลงคะแนนสนับสนุนร่างกฎหมายของ เดวิด สตีล ในการทำแท้งอย่างถูกกฎหมาย สนับสนุนการคงโทษประหารชีวิตไว้ และลงมติคัดค้านการผ่อนปรนกฎหมายการหย่าร้าง
รัฐมนตรีเงา.
ใน ค.ศ. 1967 สถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาได้เลือกแทตเชอร์เพื่อเข้าร่วมในโครงการ International Visitor Leadership Program โครงการแลกเปลี่ยนทางวิชาชีพที่ให้เธอได้ใช้เวลาประมาณหกสัปดาห์ในการเยี่ยมชมเมืองต่าง ๆ ของสหรัฐอเมริกาและบุคคลสำคัญทางการเมือง ตลอดจนสถาบันต่าง ๆ เช่น กองทุนการเงินระหว่างประเทศ แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้เป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรีเงา แต่มีรายงานว่าสถานทูตได้กล่าวถึงเธอกับกระทรวงการต่างประเทศว่าเธอจะได้เป็นนายกรัฐมนตรีในอนาคต จากโครงการช่วยให้แทตเชอร์ได้พบกับบุคคลสำคัญในระหว่างการเดินทางที่วุ่นวายซึ่งเน้นประเด็นทางเศรษฐกิจ ได้แก่ พอล สมูลเอลสัน, วอลต์ รอสโตว์, ปีแยร์-ปอล ชไวท์เซอร์ และ เนลสัน รอกกีเฟลเลอร์ หลังจากนั้นเธอได้พบกับฮีธ ฮีธก็ได้แต่งตั้งแทตเชอร์เป็นรัฐมนตรีเงาในด้านน้ำมันและเชื้อเพลิง ก่อนการเลือกตั้งทั่วไปใน ค.ศ. 1960 เธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นรัฐมนตรีเงาของกระทรวงคมนาคม ก่อนจะเปลี่ยนไปยังกระทรวงศึกษาธิการ
ใน ค.ศ. 1968 เอนอค พาวเวลล์ ได้กล่าวสุนทรพจน์เรื่อง "แม่น้ำแห่งเลือด" ซึ่งเขาได้วิพากษ์วิจารณ์การอพยพของประชากรในเครือจักรภพเข้ามายังสหราชอาณาจักรอย่างรุนแรง และร่างกฎหมายความสัมพันธ์ระหว่างการแข่งขันที่เสนอในตอนนั้น เมื่อฮีธโทรหาแทตเชอร์เพื่อแจ้งเธอว่าเขาจะไล่พาวเวลล์ออกจากรัฐมนตรีเงา เธอได้ฮีธว่า "คิดจริง ๆ ว่าควรปล่อยให้สถานการณ์สงบลงดีกว่าที่จะทำให้สถานการณ์รุนแรงขึ้น" เธอเชื่อว่าประเด็นหลักของเขาเกี่ยวกับการย้ายถิ่นฐานของเครือจักรภพนั้นถูกต้องและคำพูดที่เลือกมาจากคำพูดของเขานั้นไม่อยู่ในบริบท ในการสัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ Today ใน ค.ศ. 1991 แทตเชอร์กล่าวว่าเธอคิดว่าพาวเวลล์ "ได้โต้แย้งอย่างถูกต้อง" ในช่วงนี้ เธอได้กล่าวในสภาสามัญชนเป็นครั้งแรกในฐานะรัฐมนตรีกระทรวงคมนาคมเงาและได้เน้นย้ำถึงความจำเป็นในการลงทุนในรถไฟบริเตน เธอโต้แย้งว่า "ถ้าเราสร้างถนนที่ใหญ่ขึ้นและดีขึ้น ในไม่ช้าถนนเหล่านั้นก็จะเต็มไปด้วยยานพาหนะมากขึ้น และเราก็จะแก้ปัญหาไม่ได้" แทตเชอร์ได้ไปเยือนสหภาพโซเวียตเป็นครั้งแรกในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1969 ในฐานะรัฐมนตรีเงากระทรวงคมนาคม และในเดือนตุลาคมก็ได้กล่าวสุนทรพจน์ฉลองสิบปีของเธอในรัฐสภา ในช่วงต้น ค.ศ. 1970 เธอบอกกับ "The Finchley Press" ว่าเธออยากเห็น "การผกผันของสังคมที่อิสระ"
รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการและวิทยาศาสตร์ (ค.ศ. 1970 – 1974).
พรรคอนุรักษนิยม นำโดยเอ็ดเวิร์ด ฮีธ ชนะการเลือกตั้งทั่วไปใน ค.ศ. 1970 และแทตเชอร์ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงการศึกษาและวิทยาศาสตร์ แทตเชอร์ได้สร้างข้อขัดแย้งหลังจากดำรงตำแหน่งเพียงไม่กี่วัน เธอถอนหนังสือประกาศนโยบาย 10/65 ของพรรคแรงงาน ซึ่งพยายามบังคับให้เกิดโรงเรียนครอบคลุมโดยไม่ผ่านกระบวนการพิจารณา ทำให้เธอถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก ซึ่งพยายามบังคับให้มีการทำความเข้าใจโดยไม่ผ่านกระบวนการพิจารณา ทำให้เธอถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก ด้วยเหตุนี้เธอจึงร่างนโยบายใหม่ของเธอเอง (หนังสือประกาศนโยบาย 10/70) ซึ่งทำให้มั่นใจได้ว่าเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นจะไม่ถูกบังคับให้ดำเนินการโรงเรียนครอบคลุม นโยบายใหม่ของเธอไม่ได้หมายถึงการหยุดการพัฒนาโรงเรียนครอบคลุมใหม่ เธอกล่าวว่า: "เราจะ [...] คาดหวังว่าแผนจะขึ้นอยู่กับการพิจารณาด้านการศึกษามากกว่าหลักการเบ็ดเสร็จ" 
แทตเชอร์สนับสนุนข้อเสนอของลอร์ดรอธไชลด์ใน ค.ศ. 1971 สำหรับกลไกตลาดที่จะส่งผลต่อทุนสนับสนุนการวิจัยของรัฐบาล แม้ว่านักวิทยาศาสตร์หลายคนจะคัดค้านข้อเสนอนี้ แต่ภูมิหลังด้านการวิจัยของเธออาจทำให้เธอไม่เชื่อในคำกล่าวอ้างของพวกเขาที่ว่าบุคคลภายนอกไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเงินทุน กระทรวงประเมินข้อเสนอสำหรับหน่วยงานการศึกษาในท้องถิ่นเพิ่มเติมเพื่อปิดโรงเรียนมัธยมและนำการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนครอบคลุมมาใช้ แม้ว่าแทตเชอร์จะมุ่งมั่นกับระบบการศึกษาของโรงเรียนมัธยมสมัยใหม่แบบแบ่งชั้นและพยายามรักษาโรงเรียนมัธยมไว้ ในระหว่างที่เธอดำรงตำแหน่ง เธอปฏิเสธข้อเสนอเพียง 326 จาก 3,612 ข้อเสนอ (ประมาณ 9 เปอร์เซ็นต์) สำหรับโรงเรียนครอบคลุม สัดส่วนของนักเรียนที่เข้าเรียนในโรงเรียนที่ครอบคลุมจึงเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 32 เป็นร้อยละ 62 อย่างไรก็ตาม เธอสามารถรักษาโรงเรียนมัธยมไว้ได้ 94 แห่ง
ในช่วงเดือนแรก ๆ ที่ทำงาน เธอได้รับความสนใจจากสาธารณชนเนื่องจากรัฐบาลพยายามลดการใช้จ่าย เธอให้ความสำคัญกับความต้องการด้านวิชาการในโรงเรียน ในขณะที่จัดการลดค่าใช้จ่ายสาธารณะในระบบการศึกษาของรัฐ ส่งผลให้มีการยกเลิกนมฟรีสำหรับเด็กนักเรียนอายุ 7 - 11 ปี เธอคิดว่าเด็กเพียงไม่กี่คนที่จะต้องทนทุกข์ทรมานหากโรงเรียนเก็บค่านม แต่เธอก็ได้ตกลงที่จะจัดหานม 0.3 ไพนต์ (0.17 ลิตร) ให้กับเด็กเล็กทุกวันเพื่อคุณค่าทางโภชนาการ เธอยังแย้งว่าเธอเพียงแค่ดำเนินการกับสิ่งที่รัฐบาลแรงงานเริ่มต้นตั้งแต่พวกเขาหยุดให้นมฟรีแก่โรงเรียนมัธยมแล้ว นมจะยังถูกจัดหาให้กับเด็ก ๆ ที่ต้องใช้มันด้วยเหตุผลทางการแพทย์ และโรงเรียนก็ยังสามารถขายนมได้ เธอบอกกับแฮโรลด์ เครตัน บรรณาธิการนิตยสาร The Spectator ว่า "อย่าประมาทฉันเลย ฉันเห็นว่าพวกเขาทำลายคีธ [โจเซฟ] ได้อย่างไร แต่พวกเขาจะทำลายฉันไม่ได้"
เอกสารของคณะรัฐมนตรีเปิดเผยในภายหลังว่าเธอคัดค้านนโยบายนี้แต่ถูกกระทรวงการคลังบังคับให้ทำ การตัดสินใจของเธอก่อให้เกิดกระแสการประท้วงจากแรงงานและสื่อมวลชน ทำให้เธอได้รับฉายาอย่างฉาวโฉ่ว่า"มาร์กาเรต แทตเชอร์ ผู้ฉกฉวยนม" มีรายงานว่าเธอเคยคิดจะออกจากการเมืองและเขียนในอัตชีวประวัติของเธอในภายหลังว่า: "ฉันได้เรียนรู้บทเรียนอันมีค่า ฉันได้ความเกลีดชังทางการเมืองสูงสุดเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองน้อยที่สุด"
ผู้นำฝ่ายค้าน (ค.ศ. 1975 – 1979).
รัฐบาลของฮีธยังคงประสบปัญหากับการห้ามค้าน้ำมันและการเรียกร้องให้สหภาพแรงงานขึ้นค่าจ้างใน ค.ศ. 1973 ทำให้ต่อมาพรรคอนุรักษนิยมแพ้การเลือกตั้งทั่วไปในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1974 พรรคแรงงานได้จัดตั้งรัฐบาลเสียงข้างน้อยและก่อนที่จะได้เสียงข้างมากในการเลือกตั้งทั่วไปในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1974 ความเป็นผู้นำของพรรคอนุรักษนิยมของฮีธได้รับข้อกังขามากขึ้น ในตอนแรกแทตเชอร์ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นผู้ที่จะเข้ามาแทนที่อย่างชัดเจน แต่ในที่สุดเธอก็กลายเป็นตัวเต็ง โดยสัญญาว่าจะเริ่มต้นใหม่ การสนับสนุนหลักของเธอมาจากคณะกรรมการ 1922 (สมาชิกสภาสามัญชนพรรคอนุรักษนิยมแถวหลัง) และนิตยสาร The Spectator ขณะดำรงตำแหน่ง แทตเชอร์แสดงให้เห็นว่าเธอเป็นนักปฏิบัติมากกว่านักอุดมการณ์ เธอเอาชนะฮีธในการลงคะแนนเสียงครั้งแรก ทำให้เขาลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรค ในการลงคะแนนครั้งที่สองเธอเอาชนะวิลเลียม ไวท์ลอว์ ผู้ที่ฮีธตั้งใจว่าจะสืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา การเลือกตั้งของแทตเชอร์ทำให้ภายในพรคแบ่งออกเป็น 2 ขั้ว; เธอได้รับการสนับสนุนจากสมาชิกสภาสามัญชนฝ่ายขวา และสมาชิกสภาสามัญชนทางตอนใต้ของอังกฤษ และสมาชิกสภาสามัญชนที่ไม่ได้เข้าเรียนในโรงเรียนของรัฐหรือออกซบริดจ์
แทตเชอร์ได้เป็นหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยมและผู้นำฝ่ายค้าน เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เธอเป็นหัวหน้าพรรคการเมืองสตรีคนแรกในประวัติศาสตร์การเมืองของอังกฤษ เธอแต่งตั้งไวท์ลอว์เป็นรองหัวหน้าพรรค และฮีธไม่เคยปรับความเข้าใจกับแทตเชอร์อีกเลย
นักวิจารณ์ทางโทรทัศน์ ไคลฟ์ เจมส์ เขียนในหนังสือพิมพ์ "ดิออบเซิร์ฟเวอร์" ก่อนการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยมโดยเปรียบเทียบเสียงของเธอในปี 1973 เหมือนกับ "แมวที่เลื่อนตัวบนกระดานดำ" แทตเชอร์จึงได้เริ่มเปลี่ยนแปลงตามคำแนะนำของกอร์ดอน รีซ อดีตโปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ โดยบังเอิญ รีซได้พบกับนักแสดงลอเรนซ์ โอลิวีเอร์ ซึ่งจัดบทเรียนกับโค้ชเสียงของโรงละครแห่งชาติ
แทตเชอร์เริ่มเข้าร่วมรับประทานอาหารกลางวันเป็นประจำที่ สถานบันธุรกิจทางเศรษฐกิจ (IEA) ซึ่งเป็นกลุ่มผู้เชี่ยวชาญที่ก่อตั้งโดย แอนโทนี ฟิชเชอร์ นักธุรกิจทางสัตว์ปีก เธอเคยไปที่ IEA และอ่านสิ่งพิมพ์ตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1960 ที่นั่นเธอได้รับอิทธิพลจากแนวคิดของ ราล์ฟ แฮร์ริส และ อาร์เธอร์ เซลดอน และทำให้เธอเป็นหน้าเป็นตาของขบวนการอุดมการณ์ต่อต้านรัฐสวัสดิการของอังกฤษ ซึ่งพวกเขาเชื่อว่าเศรษฐศาสตร์สำนักเคนส์กำลังทำให้อังกฤษอ่อนแอลง เอกสารแผ่นพับของสถาบันเสนอให้ ลดภาษี และเพิ่มอิสระสำหรับธุรกิจและผู้บริโภค แทตเชอร์ได้เดินทางเยือนทั่วมหาสมุทรแอตแลนติก และสร้างชื่อเสียงระดับนานาชาติและส่งเสริมนโยบายเศรษฐกิจและต่างประเทศของเธอ เธอไปเยือนสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1975 และพบกับประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ด และเดินทางไปเยือนอีกครั้งใน ค.ศ. 1977 ซึ่งเธอได้พบกับประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ นอกจากนี้เธอยังได้พบกับ พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ระหว่างการเยือนอิหร่านใน ค.ศ. 1978 แทตเชอร์เลือกที่จะเดินทางโดยไม่มีเรจินัลด์ มอดลิง รัฐมนตรีต่างประเทศเงาของเธอเดินทางไปด้วย เพื่อพยายามสร้างภาพพจน์ส่วนตัวที่โดดเด่นยิ่งขึ้น
แทตเชอร์ตั้งใจที่จะส่งเสริมแนวคิดทางเศรษฐกิจแบบเสรีนิยมใหม่ทั้งในและต่างประเทศ ถึงแม้จะมีการกำหนดทิศทางของนโยบายต่างประเทศสำหรับรัฐบาลอนุรักษนิยมแล้ว แต่แทตเชอร์ก็ยังรู้สึกทุกข์ใจที่เธอล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสภา ด้วยเหตุนี้ แทตเชอร์จึงตัดสินใจว่า "เสียงของเธอมีน้ำหนักเพียงเล็กน้อยเมื่ออยู่ที่บ้าน" แต่มันจะ "มีคนได้ยินทั่วโลก"
ในด้านภายในประเทศ แทตเชอร์คัดค้านการมอบอำนาจการปกครองภายในแก่สกอตแลนด์ และการจัดตั้งสมัชชาแห่งสกอตแลนด์ เธอได้สั่งให้ส.ส.พรรคอนุรักษ์นิยมลงคะแนนเสียงต่อต้านร่างกฎหมายของสกอตแลนด์และเวลส์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1976 ซึ่งทำให้ร่างกฎหมายถูกตีตกไปได้สำเร็จ แต่ก่อนจะมีมีการเสนอกฎหมายใหม่ เธอได้สนับสนุนการแก้ไขกฎหมายเพื่อให้ชาวอังกฤษลงประชามติเกี่ยวกับการมอบอำนาจปกครองให้แก่สกอตแลนด์ใน ค.ศ. 1979 
เศรษฐกิจของสหราชอาณาจักรในช่วงทศวรรษ 1970 อ่อนแอมากจนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศเจมส์ คัลลาฮานได้เตือนสมาชิกคณะรัฐมนตรีของพรรคแรงงานใน ค.ศ. 1974 ถึงความเป็นไปได้ที่จะเกิด "การล่มสลายของระบอบประชาธิปไตย" โดยบอกกับพวกเขาว่า "ถ้าฉันเป็นชายหนุ่ม ฉันคงย้ายออกนอกประเทศ" ในช่วงกลาง ค.ศ. 1978 เศรษฐกิจเริ่มฟื้นตัว และการสำรวจความคิดเห็นพบว่าพรรคแรงงานมีเสียงนำอยู่ โดยคาดว่าจะมีการเลือกตั้งทั่วไปในปลายปีนั้น และพรรคแรงงานจะมีโอกาสชนะ แต่นายกรัฐมนตรีคัลลาฮานก็ทำให้คนประหลาดใจโดยประกาศในวันที่ 7 กันยายนว่าจะไม่มีการเลือกตั้งทั่วไปในปีนั้น และเขาจะรอจนถึงปี 1979 จึงจะลงเลือกตั้ง แทตเชอร์ตอบโต้เรื่องนี้ด้วยการตราหน้ารัฐบาลแรงงานว่า "ไก่ (chicken มีความแฝงในภาษาอังกฤษว่า ขี้ขลาด)" และเดวิด สตีล หัวหน้าพรรคเสรีนิยมก็ได้วิจารณ์พรรคแรงงานว่า "กลัวการวิ่ง"
จากนั้นรัฐบาลพรรคแรงงานก็เผชิญกับความไม่สบายใจของประชาชนเกี่ยวกับทิศทางของประเทศและการนัดหยุดงานที่สร้างความเสียหายในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1978 – 1989 ซึ่งเรียกว่า "ฤดูหนาวแห่งความไม่พอใจ" พวกอนุรักษนิยมโจมตีการว่างงานในรัฐบาลพรรคแรงงาน โดยใช้คำขวัญโฆษณาว่า "แรงงานไม่ทำงาน" การเลือกตั้งทั่วไปมีขึ้นหลังจากรัฐบาลของคัลลาฮานแพ้ในญัตติไม่ไว้วางใจในต้น ค.ศ. 1979 ซึ่งพรรคอนุรักษ์นิยมได้รับเสียงข้างมากในสภา ทำให้แทตเชอร์ได้เป็นนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของอังกฤษ
นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1979 – 1990).
แทตเชอร์ได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรหลังจากชนะ เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1979 เมื่อไปถึงถนนดาวน์นิง เธอกล่าวโดยถอดมาจากคำอธิษฐานของนักบุญฟรานซิสว่า
"Where there is discord, may we bring harmony; ที่ใดมีความบาดหมางกัน ขอให้เรานำความสามัคคีมาให้"
"Where there is error, may we bring truth; ที่ใดมีข้อผิดพลาด ขอให้เรานำความจริงมาให้"
"Where there is doubt, may we bring faith; ที่ใดมีข้อสงสัย ขอให้เรานำศรัทธามาให้"
"And where there is despair, may we bring hope. และที่ใดมีความสิ้นหวัง ขอให้เรานำความหวังมาให้"
ตลอดการดำรงตำแหน่งในช่วงทศวรรษ 1980 แทตเชอร์ได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก
ด้วยการนำโดยแทตเชอร์ พรรคอนุรักษนิยมได้กลายเป็นพรรคขวาจัดมากขึ้น ทำให้การเมืองและสังคมของประเทศอังกฤษแบ่งขั้วมากที่สุดนับแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐบาลแทตเชอร์ได้ใช้นโยบายปฏิรูปที่ค่อนข้างรุนแรง สนับสนุนกิจการเอกชน แปรรูปรัฐวิสาหกิจทั้งอุตสาหกรรมและสาธารณูปโภคที่รัฐบาลก่อน ๆ ยึดเป็นของรัฐคืนเอกชนด้วยการกระจายหุ้น ลดบทบาทสหภาพแรงงาน ลดภาษีเงินได้ และพยายามจัดตั้งบรรษัทขึ้นดูแลการศึกษาและสาธารณสุขที่เป็นหน้าที่ของรัฐ
แทตเชอร์ได้รับเลือกกลับเข้ามาเป็นรัฐบาลวาระที่ 2 ในปี ค.ศ. 1983 โดยได้เสียงข้างมากทั้ง ๆ ที่อัตราการว่างงานของอังกฤษต่ำที่สุดในรอบ 50 ปี สงครามฟอล์กแลนด์และความระส่ำระสายของพรรคฝ่ายค้านทำให้ความนิยมแทตเชอร์เพิ่มมากขึ้นและได้รับเลือกกลับเข้ามาเป็นรัฐบาลวาระที่ 3 ในปี ค.ศ. 1987 และเมื่อถึง ค.ศ. 1988 แทตเชอร์ได้ทำสถิติกลายเป็นนายกรัฐมนตรีอังกฤษที่อยู่ในตำแหน่งนานที่สุดในคริสต์ศตวรรษ ที่ 20 แทตเชอร์ได้รับการขนานนามว่า “ลัทธิแทตเชอร์” (Thatcherism) และด้วยเหตุผลที่แทตเชอร์เป็นผู้ดึงดันยึดมั่นในนโยบายอย่างมั่นคงไม่ว่าจะถูกคัดค้านจากนักวิจารณ์ว่าอย่างไร รวมทั้งจากการกังขาไม่แน่ใจของผู้สนับสนุนรัฐบาลเองด้วย
ชนกลุ่มน้อย.
แทตเชอร์ดำรงตำแหน่งผู้นำฝ่ายค้านและนายกรัฐมนตรีในช่วงที่ความตึงเครียดทางเชื้อชาติทวีความรุนแรงขึ้นในสหราชอาณาจักร ระหว่างการเลือกตั้งท้องถิ่น ค.ศ. 1977 ดิอีโคโนมิสต์ให้ความเห็นว่า "กระแสพรรคอนุรักษ์นิยมได้ส่งผลไปยังพรรคเล็ก โดยเฉพาะพรรคแนวร่วมแห่งชาติ (NF) ซึ่งมีความนิยมลดลงชัดเจนจากปีที่แล้ว" คะแนนนิยมของเธอในการสำรวจความคิดเห็นเพิ่มขึ้น 11% หลังจากการให้สัมภาษณ์กับรายการ "World in Action" ค.ศ. 1978 ซึ่งเธอกล่าวว่า "บุคลิกแบบบริติชได้ทำหลายสิ่งให้กับประชาธิปไตย กฎหมาย และทำสิ่งต่าง ๆ มากมายไปทั่วโลก หากมีความหวาดกลัวว่าจะความเป็นบริติชจะถูกกลืนหายไป ผู้คนจะตอบโต้และต่อต้านต่อผู้ที่เข้ามา" เช่นเดียวกับ "ในหลาย ๆ ด้าน [ชนกลุ่มน้อย] ได้เพิ่มความอุดมสมบูรณ์และความหลากหลายให้กับประเทศนี้ ทันทีที่ชนกลุ่มน้อยกำลังจะกลายเป็นชนกลุ่มใหญ่ ผู้คนก็จะเริ่มหวาดกลัว" ในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1979 พรรคอนุรักษ์นิยมได้รับคะแนนเสียงจากพรรคแนวร่วมแห่งชาติ ซึ่งความนิยมแทบจะหมดลง ในการพบปะกับลอร์ดคาร์ริงตัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1979 และวิลเลียม ไวท์ลอว์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแทตเชอร์คัดค้านจำนวนผู้อพยพชาวเอเชียโดยจำกัดจำนวนชาวเวียดนามที่เดินทางโดยเรือทั้งหมดที่ได้รับอนุญาตให้ตั้งถิ่นฐานในสหราชอาณาจักรให้น้อยกว่า 10,000 คนในระยะเวลา 2 ปี
เศรษฐกิจและและการจัดเก็บภาษี.
นโยบายเศรษฐกิจของแทตเชอร์ได้รับอิทธิพลจากแนวคิดแบบการเงินและนักเศรษฐศาสตร์ เช่น มิลตัน ฟรีดแมน และอลัน วอลเตอร์ส ร่วมกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังคนแรกของเธอ เจฟฟรีย์ ฮาว เธอได้ลดภาษีเงินได้และเพิ่มภาษีทางอ้อม เธอเพิ่มอัตราดอกเบี้ยเพื่อชะลอการเติบโตของปริมาณเงินในประเทศ และทำให้อัตราเงินเฟ้อลดลง เสนอวงเงินสำหรับการใช้จ่ายสาธารณะและลดค่าใช้จ่ายด้านสาธารณูปโภค เช่น การศึกษาและที่อยู่อาศัย การจลาจลในอังกฤษใน ค.ศ. 1981 ส่งผลให้สื่ออังกฤษพูดถึงความจำเป็นในการกลับตัวของนโยบาย ในการประชุมพรรคอนุรักษนิยม แทตเชอร์ได้กล่าวถึงประเด็นนี้ด้วยสุนทรพจน์ที่เขียนโดยนักเขียนบทละครโรนัลด์ มิลลาร์ว่า " "สำหรับผู้ที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อกับประโยคโปรดของสื่อ ถึง "'การเลี้ยวกลับ'" ฉันมีเพียงสิ่งเดียวที่จะพูด "'คุณเลี้ยวถ้าคุณต้องการผู้หญิงไม่เลี้ยว"' " 
อัตราการอนุมัติการทำงานในรัฐบาลแทตเชอร์ลดลงเหลือ 23% ภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1980 ซึ่งต่ำกว่าทุกรัฐบาลที่ผ่านมา เมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยในช่วงต้นทศวรรษ 1980 รุนแรงขึ้น เธอจึงทำการเพิ่มอัตราภาษี แม้จะมีแถลงการณ์แสดงความกังวลเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1981 ลงนามโดยนักเศรษฐศาสตร์ชั้นนำ 364 คน กล่าวว่า "ไม่มีพื้นฐานในทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ [...] สำหรับความเชื่อของรัฐบาลที่ว่าการลดอุปสงค์จะทำให้อัตราเงินเฟ้ออยู่ภายใต้การควบคุมอย่างถาวร" และเสริมว่า "นโยบายปัจจุบันจะทำให้ภาวะซึมเศร้าลึกลงไป กัดกร่อนฐานอุตสาหกรรมของเศรษฐกิจของเรา และ คุกคามเสถียรภาพทางสังคมและการเมือง”
ภายใน ค.ศ. 1982 สหราชอาณาจักรเริ่มมีสัญญาณการฟื้นตัวของเศรษฐกิจ อัตราเงินเฟ้อลดลงเหลือ 8.6% จากที่เคยขึ้นไปถึง 18% แต่การว่างงานมีมากกว่า 3 ล้านคนเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทศวรรษ 1930 ภายใน ค.ศ. 1983 การเติบโตทางเศรษฐกิจโดยรวมแข็งแกร่งขึ้น และอัตราเงินเฟ้อและอัตราจำนองลดลงสู่ระดับต่ำสุดในรอบ 13 ปี แม้ว่าการจ้างงานภาคการผลิตซึ่งคิดเป็นส่วนแบ่งของการจ้างงานทั้งหมดลดลงเหลือเพียงกว่า 30% เท่านั้น ดยจำนวนการว่างงานทั้งหมดยังคงอยู่ในระดับสูง โดยถึงจุดสูงสุด ที่ 3.3 ล้านคนใน ค.ศ. 1984
ในระหว่างการประชุมพรรคอนุรักษนิยมในปี 1982 แทตเชอร์กล่าวว่า “เราได้ดำเนินการเพื่อย้อนกลับขอบเขตของลัทธิสังคมนิยมมากกว่ารัฐบาลพรรคอนุรักษนิยมชุดใด ๆ ก่อนหน้านี้” เธอกล่าวในการประชุมพรรคในปีถัดมาว่าประชาชนชาวอังกฤษปฏิเสธลัทธิสังคมนิยมแบบรัฐอย่างสิ้นเชิงและเข้าใจว่า “รัฐไม่มีแหล่งที่มาของเงินอื่นใดนอกจากเงินที่ประชาชนหามาด้วยตัวเอง [...] ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเงินของรัฐ มีเพียงเงินของผู้เสียภาษีเท่านั้น”
ภายใน ค.ศ. 1987 อัตราการว่างงานลดลง เศรษฐกิจมีเสถียรภาพ อัตราเงินเฟ้ออยู่ในระดับต่ำ จากการสำรวจความคิดเห็นแสดงให้เห็นว่าพรรคอนุรักษ์นิยมมีคะแนนนำอย่างชัดเจน และผลการเลือกตั้งสภาท้องถิ่นก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน ส่งผลให้แทตเชอร์ประกาศให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในวันที่ 11 มิถุนายนของปีนั้น แม้ว่าจะเหลือเวลาอีก 12 เดือนกว่าจะถึงกำหนดเส้นตายสำหรับการเลือกตั้ง การเลือกตั้งครั้งนี้ทำให้แทตเชอร์ได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งเป็นสมัยที่สามติดต่อกัน
แทตเชอร์คัดค้านต่อการเป็นสมาชิกกลไกอัตราแลกเปลี่ยนยุโรปของอังกฤษ (Exchange Rate Mechanism: ERM) โดยเชื่อว่ากลไกดังกล่าวจะจำกัดเศรษฐกิจของอังกฤษ แม้ว่าทั้งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ไนเจล ลอว์สัน และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เจฟฟรีย์ ฮาว จะสนับสนุนก็ตาม ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1990 เธอได้รับการชักชวนจากจอห์น เมเจอร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคลังถัดจากลอว์สัน ให้เข้าร่วมกลไกอัตราแลกเปลี่ยนซึ่งพิสูจน์แล้วว่ามีอัตราที่สูงเกินไป
แทตเชอร์ปฏิรูปภาษีท้องถิ่นด้วยการแทนที่ภาษีที่อยู่อาศัย (ภาษีที่คิดจากมูลค่าการเช่าบ้าน) ด้วยภาษีรายหัวซึ่งเรียกเก็บจากผู้อยู่อาศัยที่เป็นผู้ใหญ่ทุกคนในจำนวนเงินที่เท่ากัน ภาษีใหม่นี้ถูกนำไปใช้ในสกอตแลนด์ใน ค.ศ. 1989 และในอังกฤษและเวลส์ในปีถัดมา และพิสูจน์แล้วว่าเป็นหนึ่งในนโยบายที่ไม่ได้รับการสนับสนุนมากที่สุดในช่วงที่เธอเป็นนายกรัฐมนตรี นำไปสู่การเดินขบวนประท้วงที่มีผู้เข้าร่วม 70,000 ถึง 200,000 คน ในลอนดอนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1990 การเดินขบวนประท้วงรอบจัตุรัสทราฟัลการ์ทวีความรุนแรงกลายเป็นการจลาจล ส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บ 113 คนและถูกจับกุม 340 คน ภาษีรายหัวถูกยกเลิกใน ค.ศ.1991 โดยจอห์น เมเจอร์ นายกรัฐมนตรีคนถัดไป
แรงงานสัมพันธ์.
แทตเชอร์เชื่อว่าสหภาพแรงงานเป็นอันตรายต่อทั้งแรงงานทั่วไปและประชาชน เธอตั้งใจจะลดอำนาจของสหภาพแรงงาน ซึ่งเธอกล่าวหาว่าความเป็นผู้นำของสหภาพแรงงานนั้นบ่อนทำลายประชาธิปไตยในรัฐสภา และประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจผ่านการหยุดงาน สหภาพแรงงานหลายแห่งได้หยุดงานเพื่อตอบโต้กับการออกกฎหมายที่จะจำกัดอำนาจของพวกเขา แต่ในที่สุดการต่อต้านก็ล้มเหลว มีสมาชิกสหภาพแรงงานเพียง 39% เท่านั้นที่ลงคะแนนให้พรรคแรงงานในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1983 ตามรายงานของผู้สื่อข่าวการเมืองของบีบีซี ใน ค.ศ. 2004 แทตเชอร์ "สามารถทำลายอำนาจของสหภาพแรงงานได้เกือบชั่วอายุคน" การหยุดงานของคนงานเหมืองใน ค.ศ. 1984 – 85 เป็นการตอบโต้ที่รุนแรงและใหญ่ที่สุดระหว่างสหภาพแรงงานและรัฐบาลของแทตเชอร์
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1984 คณะกรรมการถ่านหินแห่งชาติ (NCB) เสนอให้ปิดเหมืองที่รัฐเป็นเจ้าของ 20 แห่งจากทั้งหมด 174 แห่ง และเลิกจ้างพนักงาน 20,000 คนจากทั้งหมด 187,000 คน ทำให้คนงานเหมืองในประเทศจำนวนสองในสามของทั้งหมดได้หยุดงานประท้วง นำโดยอาร์เธอร์ สการ์กิลล์ ผู้นำสหภาพคนงานเหมืองแห่งชาติ (NUM) โดยสการ์กิลล์ไม่ได้จัดให้มีการลงคะแนนเสียงเกี่ยวกับการหยุดงาน ซึ่งก่อนหน้านี้มีการลงคะแนนเสียงสามครั้งในการหยุดงานระดับประเทศ (ในเดือนมกราคมและตุลาคม ค.ศ. 1982 และมีนาคม ค.ศ. 1983) ซึ่งส่งผลให้การหยุดงานครั้งนี้ถูกประกาศว่าผิดกฎหมายโดยศาลยุติธรรมสูง
แทตเชอร์ปฏิเสธข้อเรียกร้องของสหภาพแรงงานและเปรียบเทียบข้อพิพาทระหว่างคนงานเหมืองกับสงครามฟอล์กแลนด์ โดยกล่าวสุนทรพจน์เมื่อ ค.ศ. 1984 ว่า "เราต้องต่อสู้กับศัตรูภายนอกในฟอล์กแลนด์ เราต้องตระหนักถึงศัตรูภายในเสมอ ซึ่งต่อสู้ได้ยากกว่ามากและเป็นอันตรายต่อเสรีภาพมากกว่า" ฝ่ายตรงข้ามของแทตเชอร์กล่าวหาว่าคำพูดของเธอแสดงถึงความดูถูกชนชั้นแรงงานและถูกวิพากษ์วิจารณ์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
หลังจากหยุดงานประท้วงเป็นเวลา 1 ปี ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1985 ผู้นำสหภาพคนงานเหมืองแห่งชาติก็ยอมจำนนโดยไม่มีข้อตกลง คาดว่าผลกระทบต่อเศรษฐกิจอยู่ที่อย่างน้อย 1,500 ล้านปอนด์ และการประท้วงครั้งนี้ถูกตำหนิว่าเป็นสาเหตุที่ค่าเงินปอนด์อ่อนลงเมื่อเทียบกับดอลลาร์สหรัฐ แทตเชอร์ได้สะท้อนถึงการสิ้นสุดการประท้วงในคำกล่าวของเธอว่า "ไม่ว่าใครชนะ" ก็คือ "คนงานเหมืองที่ยังคงทำงานอยู่" และ "นั่นเองที่ทำให้บริเตนเดินหน้าต่อไปได้"
การแปรรูปรัฐวิสาหกิจ.
นโยบายการแปรรูปรัฐวิสาหกิจถูกเรียกว่า "ส่วนประกอบสำคัญของลัทธิแทตเชอร์" หลังจากการเลือกตั้งใน ค.ศ. 1983 การขายสาธารณูปโภคของรัฐก็เร่งตัวขึ้น ทำให้รัฐบาลได้เงินมามากกว่า 29,000 ล้านปอนด์จากการขายอุตสาหกรรมที่รัฐบาลเป็นเจ้าของ และอีก 18,000 ล้านปอนด์จากการขายบ้านเช่าของสภาท้องถิ่น (Council house) กระบวนการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ โดยเฉพาะการเตรียมอุตสาหกรรมที่รัฐบาลเป็นเจ้าของให้พร้อมสำหรับการโอนกิจการเป็นของเอกชนมีความเกี่ยวข้องกับการปรับปรุงประสิทธิภาพอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ของผลผลิตแรงงาน
ด้านสิ่งแวดล้อม.
แทตเชอร์สนับสนุนนโยบายการปกป้องสภาพอากาศเชิงรุก เธอมีบทบาทสำคัญในการผ่านพระราชบัญญัติคุ้มครองสิ่งแวดล้อม ค.ศ. 1970 การก่อตั้งศูนย์วิจัยและพยากรณ์สภาพอากาศแฮดลีย์ การจัดตั้งคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ และการลงนามในพิธีสารมอนทรีออลว่าด้วยการรักษาชั้นโอโซน
แทตเชอร์ช่วยผลักดันประเด็นการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ฝนกรด และมลพิษทั่วไปให้กลายเป็นประเด็นหลักของอังกฤษในช่วงปลายทศวรรษ 1980 โดยเรียกร้องให้มีสนธิสัญญาเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศทั่วโลกใน ค.ศ. 1989 ทั้งในคำปราศรัยของเธอต่อราชสมาคมใน ค.ศ. 1988 ตามด้วยคำปราศรัยต่อสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติใน ค.ศ. 1989
ภายหลังการดำรงตำแหน่ง.
แทตเชอร์ได้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1990 สืบเนื่องจากการต่อสู้ภายในพรรคและการถกเถียงโต้แย้งกับฝ่ายค้านในประเด็นที่แทตเชอร์ไม่ยอมเสียเอกราชในการเข้าเป็นสมาชิกเศรษฐกิจประชาคมยุโรป รวมทั้งการเสื่อมความนิยมจากการไม่เห็นด้วยเกี่ยวกับนโยบายภาษีรายหัว เธอได้กลับมาเป็นสมาชิกสภาสามัญชนฝ่ายหลังในฐานะสมาชิกสภาสามัญชนแบบแบ่งเขต คะแนนความนิยมในประเทศของเธอดีขึ้นหลังจากที่เธอลาออก แม้ว่าความคิดเห็นของสาธารณชนยังคงมีการโต้เถียงกันว่ารัฐบาลของเธอดีต่อประเทศหรือไม่ เธอได้เกษียณจากสภาสามัญชนในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1992 ขณะอายุ 66 ปี โดยกล่าวว่าการออกจากสภาสามัญชนจะช่วยให้เธอมีอิสระในการแสดงความคิดเห็นมากขึ้น
หลังจากได้รับบรรดาศักดิ์ชั้นบารอน แทตเชอร์ได้ตระเวนปาฐกถาไปทั่วโลกในนามของมูลนิธิแทตเชอร์ และได้ตีพิมพ์หนังสืออัตชีวประวัติชื่อ "มาร์กาเรต แทตเชอร์: ชีวิตในดาวนิงสตรีท" (Margaret Thatcher: the Downing Street Years) เมื่อปี ค.ศ. 1993
มาร์กาเรต แทตเชอร์ ถึงแก่อสัญกรรมอย่างสงบเมื่อเช้าวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2013 ด้วยอาการอุดตันของเส้นเลือดสมอง สิริอายุได้ 87 ปี ขณะพักอยู่ที่โรงแรมริทซ์ ลอนดอน ตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 2012 หลังจากประสบปัญหาในการเดินขึ้นบันไดที่บ้านของเธอในย่านเชสเตอร์สแควร์ เบลเกรเวีย นครเวสต์มินสเตอร์
ปฏิกิริยาต่อข่าวการถึงแก่อสัญกรรมของแทตเชอร์มีหลากหลายทั่วสหราชอาณาจักร ตั้งแต่การยกย่องเธอเป็นนายกรัฐมนตรีอังกฤษในยามสงบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ ไปจนถึงการแสดงความยินดีต่อการเสียชีวิตของเธอ รวมไปถึงการแสดงออกถึงความเกลียดชังและความรุนแรงส่วนตัว
สิ่งสืบทอด.
ผลกระทบทางการเมือง.
ลัทธิแทตเชอร์แสดงถึงการเปลื่ยนแปลงที่เป็นระบบและอย่างเด็ดขาดแนวคิดเศรษฐกิจหลังสงคราม ซึ่งพรรคการเมืองที่สำคัญได้เห็นพ้องกันเป็นส่วนใหญ่ในประเด็นของแนวคิดเศรษฐศาสตร์สำนักเคนส์ รัฐสวัสดิการ อุตสาหกรรมที่เป็นของรัฐ การกำกับเศรษฐกิจแบบปิด และการคิดภาษีในอัตราสูง เธอได้สนับสนุนรัฐสวัสดิการเป็นเป็นส่วนใหญ่ในขณะที่เสนอให้กำจัดการใช้มันในทางที่ผิด
เธอได้สัญญาใน ค.ศ. 1982 ว่าบริการสุขภาพแห่งชาติที่ได้รับความนิยมอย่างสูงจะ "ปลอดภัยในมือของพวกเรา" ตอนแรกเธอเพิกเฉยต่อการแปรรูปอุตสาหกรรมที่เป็นของรัฐให้เป็นของเอกชน จากการได้รับอิทธิพลอย่างมากมาจากนักคิดฝ่ายขวา โดยเฉพาะอย่างยิ่งจาก คีธ โจเซฟ (Keith Joseph) ดังนั้นแทตเชอร์จึงได้ขยายการโจมตีของเธอ ลัทธิแทตเชอนิยมคือนโยบายของเธอ ที่มีมุมมองทางจริยธรรม การสมบูรณาญาสิทธิราชย์ทางศีลธรรม ลัทธิชาตินิยม ลัทธิปัจเจกนิยม เสรีนิยม และแนวทางที่แน่วแน่ในการบรรลุเป้าหมายทางการเมือง
แทตเชอร์ได้กำหนดหลักปรัชญาทางการเมือง ในข้อขัดแย้งครั้งใหญ่เกี่ยวกับลัทธิอนุรักษนิยมหนึ่งชาติ ของ นายกรัฐมนตรีคนก่อนหน้า เอ็ดเวิร์ด ฮีธ ในการสัมภาษณ์ใน ค.ศ. 1987 ที่ถูกตีพิมพ์ในนิตยสาร ของผู้หญิงเอง หรือ วูแม่นส์โอน์ (Woman's Own):
"ฉันคิดว่าเราผ่านช่วงเวลาที่มีเด็กและคนเข้าใจเยอะเกินไป ว่า "ฉันมีปัญหา มันเป็นหน้าที่ของรัฐบาลที่จัดการกับมัน!" หรือ "ฉันมีปัญหา ฉันจะไปรับเงินจากรัฐบาลเพื่อจัดการกับมัน!" "ฉันเป็นคนจรจัด รัฐบาลต้องสร้างบ้านให้ฉัน!" ดังนั้นพวกเขาโยนปัญหามาให้สังคม แล้วใครคือสังคม ไม่มีสังคมแบบนั้น มีแต่ผู้ชายผู้หญิงที่เป็นบุคคล หรือ มีครอบครัว ซึ่งรัฐบาลไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากทำโดยผ่านประชาชน และประชาชนลองหาทางช่วยดูตัวเองก่อน มันเป็นหน้าที่ของพวกเราที่จะดูแลตัวเอง และช่วยดูแลเพื่อนบ้าน ชีวิตเป็นเหมือนธุรกิจที่แลกผลประโยชน์กัน และต่างคนต่างก็ได้รับสิทธิ์มากเกินไปโดยไม่มีความรับผิดชอบ"
ชื่อเสียง.
แทตเชอร์ได้ดำรงตำแหน่ง 11 ปี 209 วัน ในฐานะนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร ที่นานที่สุดนับตั้งแต่รอเบิร์ต เซซิล มาร์ควิสที่ 3 แห่งซอลส์บรี (13 ปี 252 วันในสามสมัย) และดำรงตำแหน่งต่อเนื่องนานที่สุดนับตั้งแต่รอเบิร์ต เจ็นคินสัน เอิร์ลที่ 2 แห่งลิเวอร์พูล (14 ปี 305 วัน)
หลังจากนำพรรคอนุรักษนิยมสู่ชัยชนะในการเลือกตั้งสามครั้งติดต่อกัน เธอเป็นหนึ่งในผู้นำพรรคที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักรในแง่ของคะแนนโหวตสำหรับพรรคที่ชนะ ถึงสองครั้ง มีการลงคะแนนเสียงมากกว่า 40 ล้านใบสำหรับพรรคอนุรักษนิยมภายใต้การนำของเธอ ความสำเร็จในการเลือกตั้งของเธอถูกขนานนามว่าเป็น "แฮตทริกในประวัติศาสตร์" โดยสื่ออังกฤษใน ค.ศ. 1987
แทตเชอร์ได้อยู่อันดับสูงที่สุดในบรรดาบุคคลที่มีชีวิตในพ.ศ. 1999 จากโพลล์ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหนึ่งร้อยลำดับ ของบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ ใน ค.ศ. 1992ไทม์ได้ถือว่าแทตเชอร์เป็นหนึ่งใน 100 คนที่สำคัญที่สุดของศตวรรษที่ 20 ใน ค.ศ. 2015 เธอได้รับคะแนนสูงสุด ในฐานะผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในช่วง 200 ปีที่ผ่านมา จากโพลล์โดย สก็อตติช วิโดว์ส บริษัทผู้ให้บริการทางการเงินรายใหญ่ และใน ค.ศ. 2559 เธอติดอันดับใน รายชื่อพลังของชั่วโมงสตรี หรือ วูแม่นส์ฮาวเวอร์พาวเวอร์ลิส (Woman's Hour Power List) ในรายการของ บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ วิทยุ 4 หรือ เรดีโอ 4 (Radio 4) ในฐานะผู้หญิงที่มีผลกระทบมากที่สุดต่อชีวิตผู้หญิงตลอด 70 ปีที่ผ่านมา ใน ค.ศ. 2020 นิตยสารไทม์ได้ใส่ชื่อของแทตเชอร์ไว้ในรายชื่อ 100 สตรีแห่งปี (Woman of the Year) เธอยังถูกเลือกให้เป็นสตรีแห่ง ค.ศ. 1982 ซึ่งเป็นปีที่สงครามฟอล์กแลนด์ (Falklands) เริ่มขึ้นภายใต้คำสั่งของเธอ ซึ่งสหราชอาณาจักรได้รับชัยชนะ
ตรงกันข้ามกับคะแนนเฉลี่ยการยอมรับที่ค่อนข้างแย่ ของแทตเชอร์ในฐานะนายกรัฐมนตรี เธอได้อยู่ในอันดับสูงในโพลล์ย้อนหลัง และ จากข้อมูลของยูโกฟ (YouGov) ประชาชนชาวอังกฤษ "โดยรวมได้มองเธอในแง่บวก" หลังจากที่เธอเสียชีวิตใน ค.ศ. 2013 จากโพลล์ของเดอะการ์เดียน ประชาชนประมาณครึ่งหนึ่งมองเธอในแง่บวก ในขณะที่หนึ่งในสามมองเธอในแง่ลบ ในโพลล์ของ ค.ศ. 2019 โดย ยูโกฟ (YouGov) ชาวอังกฤษส่วนใหญ่ให้คะแนนเธอว่าเป็นผู้นำหลังสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสหราชอาณาจักร (โดยวินสตัน เชอร์ชิลมาเป็นอันดับสอง) เธอถูกโหวตให้เป็นนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอันดับสี่ของศตวรรษที่ 20 จากโพลล์ของนักวิชาการ 139 คน ที่จัดโดย อิปสอสโมริ (Ipsos MORI)
<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
นักเขียนชีวประวัติ จอห์น แคมป์เบลล์ (John Campbell) ได้กล่าวว่า แทตเชอร์ไม่ได้เป็นเพียงสตรีคนแรกและนายกรัฐมนตรีที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดในยุคปัจจุบัน แต่ยังเป็นบุคคลสาธารณะที่ได้รับความชื่นชม เกลียดที่สุด เคารพนับถือมากที่สุด และถูกดูหมิ่นที่สุดในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 สำหรับบางคน เธอเป็นผู้กอบกู้ประเทศของเธอที่ สร้างเศรษฐกิจองค์กรที่เข้มแข็ง ซึ่งยี่สิบปีต่อมายังคงมีประสิทธิภาพเหนือกว่าระบบเศรษฐกิจที่มีการควบคุมมากขึ้นของทวีป สำหรับคนอื่น เธอได้โดนมองว่ามีอุดมการณ์แคบ ๆ ซึ่งนโยบายที่เผชิญหน้าอย่างแข็ง มีความโลภแบบถูกกฎหมาย เพิ่มความไม่เท่าเทียมในสังคมโดยเจตนา และทำลายความรู้สึกเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและความภาคภูมิใจของพลเมืองของประเทศ อีกทั้งยังไม่มีการปรับมุมมองเหล่านี้ ทว่าทั้งสองอย่างนั้นเป็นความจริง
 Biographer John Campbell (2011b, p. 499)