จักรพรรดินีหลิว (ซ่งเจินจง)

จางเสี้ยนหมิงซู่หวงโฮ่ว (ค.ศ. 968–ค.ศ. 1033) มีพระนามเดิมว่า หลิวเอ๋อ  เป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิซ่งเจินจงในปี 1012 และได้รับความไว้วางพระทัยจากพระจักรพรรดิอย่างรวดเร็ว จนสามารถร่วมปรึกษาหารือเรื่องราชการได้ พระนางเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอย่างไม่เป็นทางการ ระหว่างที่จักรพรรดิซ่งเจินจงประชวร จากปี 1020 ถึง 1022 หลังจากนั้น พระนางเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอย่างเป็นทางการในรัชสมัยของจักรพรรดิซ่งเหรินจง พระโอรสบุญธรรม จากปี 1022 จนกระทั่งสวรรคตในปี 1033 ในฐานะผู้สำเร็จราชการ พระนางมีอำนาจสั่งการด้วยพระนามของพระองค์เอง ไม่ใช่พระนามของยุวจักรพรรดิ พระนางกลายเป็นสตรีคนที่ 2 ในประวัติศาสตร์จีนที่สวมฉลองพระองค์จักรพรรดิ ต่อจากจักรพรรดินีบูเช็กเทียน จักรพรรดินีนาถเพียงพระองค์เดียวที่เป็นจักรพรรดินีผู้ครองราชย์ในประวัติศาสตร์จีน
พระประวัติ.
แม่นางหลิวกำพร้าตั้งแต่ยังแบเบาะ ได้รับการเลี้ยงดูจากญาติฝ่ายมารดา และเมื่อถึงวัยรุ่น เธอก็กลายเป็นเก๋อจี้ (歌妓) ที่มีทักษะการตีกลอง เธอแต่งงานกับกงเม่ย์ (龔美) ช่างเงินผู้พาเธอเข้ามาอยู่ที่ไคเฟิงเมืองหลวงของราชวงศ์ซ่งในเวลานั้น เธอได้เข้ามาอยู่ในตำหนักของเจ้าชายจ้าว ยฺเหวียนซิ่ว (赵元休) 1 ในพระโอรสของจักรพรรดิซ่งไท่จง ตามบันทึก "Sushui Jiwen" ของซือหม่า กวาง นักประวัติศาสตร์และอัครมหาเสนาบดีในช่วงปลายราชวงศ์ซ่งเหนือระบุว่า กงเม่ย์ ขายแม่นางหลิวให้กับ จางฉี (张耆) ข้าราชการในตำหนักของเจ้าชายยฺเหวียนซิ่วเพราะความยากจน
เจ้าชายจ้าว ยฺเหวียนซิ่ว พระชนมายุ 15 พรรษาทรงหลงใหลนางรำวัย 14 ปี วันหนึ่ง จักรพรรดิทอดพระเนตรเห็นว่าพระโอรสของพระองค์ดู "ไร้เรี่ยวแรงและผอมลง" แม่นมของเจ้าชายซึ่งดูเหมือนจะเกลียดชังแม่นางหลิวก็ได้กล่าวโทษนางต่อหน้าพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิ แม่นางหลิวถูกขับออกจากพระตำหนัก แต่เจ้าชายได้จัดให้เธอไปพำนักอยู่ที่บ้านของ จางฉี เขาไม่เต็มใจรับแม่นางหลิวไว้ในตอนแรก แต่ยอมรับในภายหลังเมื่อได้รับเงิน 500 ชั่งเพื่อสร้างที่พักแยกต่างหาก เป็นการหลีกเลี่ยงพระบัญชาขององค์จักรพรรดิ
พระสนมและจักรพรรดินี.
หลังจากการสวรรคตของพระราชบิดาในปี 997 เจ้าชายจ้าว ยฺเหวียนซิ่ว ซึ่งต่อมาเปลี่ยนพระนามเป็นจ้าวเหิง ได้สืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิซ่งเจินจง เนื่องจากได้กลับมาอยู่เคียงข้างองค์จักรพรรดิ แม่นางหลิวจึงได้รับพระราชทานตำแหน่งเป็น เม่ย์เหริน (美人) ในปี 1004 และได้เลื่อนตำแหน่งเป็น ซิวอี้ (修義) ในปี 1009 หลังจากการสวรรคตของจักรพรรดินีกัว ซึ่งต่อมาได้รับพระนามหลังสิ้นพระชนม์ว่าจักรพรรดินีจางมู่ ในปี 1007 จักรพรรดิมีพระราชประสงค์จะสถาปนาพระมเหสีหลิวเต๋อเฟยขึ้นเป็นจักรพรรดินี แต่ต้องยอมแพ้หลังจากเจอแรงกดดันอย่างรุนแรงจากเหล่าขุนนาง ต่อมาในที่สุดจักรพรรดิก็ได้สถาปนาพระมเหสีหลิวเต๋อเฟยขึ้นเป็นจักรพรรดินี 
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน.
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สมเด็จพระจักรพรรดิเจินจง.
ในปี ค.ศ. 1020 จักรพรรดิเจินจงทรงพระประชวร และไม่สามารถจัดการกิจการของรัฐได้ ในเวลานี้จักรพรรดินีหลิวได้ขึ้นมามีอำนาจเบื้องหลังบัลลังก์และจัดการกิจการของรัฐทั้งหมด พระนางปกครองอย่างเป็นทางการในฐานะจักรพรรดินีผู้ทรงอำนาจและอย่างไม่เป็นทางการในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของจีนในช่วง 2 ปี ก่อนที่จักรพรรดิเจินจงจะเสด็จสวรรคต
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สมเด็จพระจักรพรรดิเหรินจง.
ในปี ค.ศ. 1022 จักรพรรดิเหรินจง ขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิเจินจง ขณะมีพระชนมายุเพียง 12 พรรษา ดังนั้นจึงไม่อาจว่าราชการได้เองจนกว่าจะมีพระชนมายุครบ 17 พรรษา ในพินัยกรรมของจักรพรรดิ เจินจง ระบุไว้ว่า:
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />"พระรัชทายาทจ้าวเจินไท่จื่อเสด็จครองราชย์เป็นจักรพรรดิ สถาปนาจักรพรรดินีหลิวเป็นหวงไท่โฮ่วและให้ทรงมีอำนาจสำเร็จราชการทางทหารและพลเรือนทั้งหมด"