เชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก

ในศิลปะการใช้ตัวพิมพ์ ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก หรือที่เรียกว่าสแลบเซริฟ , แบบกลไก (mechanistic), เชิงจตุรัส ("square serif"), โบราณ (antique), อียิปต์ ("Egyptian") เป็นไทป์เฟซแบบมีเชิงประเภทหนึ่งที่โดดเด่นด้วยเชิงที่หนาคล้ายบล็อก เชิงเหล่านั้นอาจทื่อและเป็นเชิงมุม (Rockwell) หรือแบบกลม (เคอเรียร์) เชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากถือกำเกิดขึ้นในต้นศตวรรษที่ 19
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเป็นประเภทไทป์เฟซที่ใหญ่และมีความหลากหลาย ไทป์เฟซบางตัว เช่น Memphis และร็อคเวลล์มีการออกแบบที่เน้นความเป็นเรขาคณิต โดยมีการเปลี่ยนแปลงความกว้างของเส้นขีดน้อยมาก บางครั้งก็ถูกเรียกว่าเป็นฟอนต์แบบไม่มีเชิงที่มีเชิงเพิ่มเข้ามา ไทป์เฟซอื่น ๆ เช่น ไทป์เฟซคลาเรนดอน มีโครงสร้างเหมือนกับไทป์เฟซแบบมีเชิงอื่น ๆ ส่วนใหญ่ แม้ว่าจะมีเชิงที่ใหญ่กว่าและชัดเจนกว่าก็ตาม การออกแบบเหล่านี้อาจมีเชิงทรงวงเล็บเหลี่ยมซึ่งจะเพิ่มความกว้างตามความยาวก่อนที่จะรวมเข้ากับลายเส้นหลักของตัวอักษร ในขณะที่ไทป์เฟซที่เน้นความเป็นเรขาคณิตนั้น เชิงจะมีความกว้างคงที่
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากที่เน้นสำหรับไว้ใช้แสดงผลมักจะหนามาก โดยมีจุดประสงค์เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้อ่านโปสเตอร์ ในขณะที่ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากที่เน้นความที่เน้นให้อ่านง่ายในขนาดเล็กจะมีลักษณะที่ไม่เวอร์เท่า ไทป์เฟซบางตัวที่เน้นการพิมพ์ขนาดเล็กและการพิมพ์บนกระดาษหนังสือพิมพ์คุณภาพต่ำอาจมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเพื่อเพิ่มความชัดเจน ในขณะที่คุณสมบัติอื่น ๆ ของไทป์เฟซนั้นใกล้เคียงกับไทป์เฟซอื่น ๆ ที่ใช้ในหนังสือทั่วไป
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากมักใช้ในเครื่องพิมพ์ดีด โดยไทป์เฟซที่โด่งดังที่สุดคือเคอเรียร์และธรรมเนียมนี้ทำให้ไทป์เฟซข้อความโมโนสเปซ จำนวนมากสำหรับการใช้ในคอมพิวเตอร์และการเขียนโปรแกรมเป็นไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก[""]
ความเป็นมา.
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 โดยแทบไม่มีอะไรเหมือนกันกับไทป์เฟซก่อนหน้านี้เลย ในขณะที่การพิมพ์สื่อโฆษณาเริ่มขยายตัวในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 รูปแบบตัวอักษรใหม่และที่คาดว่าจะดึงดูดความสนใจมากขึ้นก็ได้รับความนิยม ไทป์เฟซขนาดโปสเตอร์เริ่มได้รับการพัฒนาซึ่งไม่เพียงแต่ขยายรูปแบบหนังสือเท่านั้น แต่ยังแตกต่างและโดดเด่นยิ่งขึ้นอีกด้วย ไทป์เฟซบางตัวพัฒนามาจากการออกแบบเมื่อห้าสิบปีก่อน: แบบตัวหนาพิเศษที่เรียกว่า "หน้าอ้วน" ซึ่งเกี่ยวข้องกับไทป์เฟซแบบดีโดนีในยุคนั้นแต่โดดเด่นกว่ามาก ไทป์เฟซอื่นๆ มีโครงสร้างใหม่ทั้งหมด: ตัวอักษรแบบไม่มีเชิงซึ่งมีพื้นฐานมาจากสมัยโบราณคลาสสิก และรูปแบบตัวอักษรที่ตัดกันอย่างตรงกันข้าม การออกแบบบางประเภทที่ปรากฏในช่วงเวลานี้อาจอิงตามประเพณีการทาสีป้ายและตัวอักษรทางสถาปัตยกรรม หรือในทางกลับกัน
ตัวอย่างแรกที่รู้จักของรูปแบบไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากคือตัวอักษรบล็อกไม้ในโฆษณาลอตเตอรีปี 1810 จากลอนดอน ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากอาจถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดย Vincent Figgins ผู้ออบแบบไทป์เฟซจากลอนดอน ภายใต้ชื่อ "โบราณ" โดยปรากฏในตัวอย่างไทป์เฟซลงวันที่ ค.ศ. 1815 (แต่อาจออกในปี ค.ศ. 1817)
นายพิมพ์ Thomas Curson Hansard เขียนในปี ค.ศ. 1825 ด้วยความสนุกสนานว่าไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากและไทป์เฟซอื่น ๆ ที่เน้นสำหรับไว้ใช้แสดงผลเป็น "ไทป์เฟซที่อุกอาจ ซึ่งดัดแปลงมาเฉพาะสำหรับป้ายโฆษณา ตั๋วเงิน บัตรเชิญสู่กงล้อแห่งโชคลาภ...แฟชั่นและแฟนซีโดยทั่วไป สนุกสนานจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง"
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากได้รับความนิยมลดลงตามความนิยมที่เพิ่มขึ้นของไทป์เฟซแบบไม่มีเชิง (ซึ่งทั้งสองแนวนี้ก็แข่งขันกันมาโดยตลอด) คอลเลกชันไทป์เฟซไม้ดั้งเดิมที่โดดเด่นจัดขึ้นในแฮมิลตันในรัฐวิสคอนซิน และ มหาวิทยาลัยเท็กซัสที่ออสตินรวบรวมโดยร็อบ รอย เคลลี่ นักเขียนหนังสือที่รู้จักกันดีเกี่ยวกับประเภทโปสเตอร์ของอเมริกา Adobe Inc. ได้เผยแพร่ไทป์เฟซจำนวนมากที่ได้รับแรงบันดาลใจจากไทป์เฟซไม้ในศตวรรษที่ 19
หลังจากกิจกรรมในอียิปต์ของนโปเลียนและการเผยแพร่รูปภาพและคำอธิบายผ่านสิ่งพิมพ์เช่น Description de l'Égypte (ปี ค.ศ. 1809) ความหลงใหลในวัฒนธรรมอียิปต์ก็ตามมา ห้องชุดเฟอร์นิเจอร์ห้องนั่งเล่นร่วมสมัยถูกผลิตขึ้นคล้ายกับเฟอร์นิเจอร์ที่พบในสุสาน วอลเปเปอร์ลายพิมพ์แกะไม้หลากสีอาจทำให้ห้องอาหารในเอดินบะระหรือชิคาโกให้ความรู้สึกเหมือนลักซอร์ แม้ว่าจะไม่มีความสัมพันธ์กันระหว่างระบบการเขียนของอียิปต์กับไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก แต่การตลาดที่ชาญฉลาดหรือความสับสนอย่างไร้เดียงสาก็ทำให้ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากมักถูกเรียกว่า"แบบอียิปต์" นักประวัติศาสตร์เจมส์ มอสลีย์ได้แสดงให้เห็นว่าไทป์เฟซและตัวอักษรชุดแรกที่เรียกว่า 'แบบอียิปต์' เห็นได้ชัดว่าเป็นไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงทั้งหมด
คำว่าแบบอียิปต์ถูกนำมาใช้โดยโรงหล่อของฝรั่งเศสและเยอรมัน ซึ่งต่อมาคำว่า Egyptian ได้กลายมาเป็นคำว่า Egyptienne รูปแบบที่เบากว่าของเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากซึ่งมีลายเส้นกว้างเพียงเส้นเดียวเรียกว่า 'หน้าช่างแกะสลัก' (engravers face) เนื่องจากมีลักษณะคล้ายกับโครงสร้างโมโนไลน์ของการแกะสลักโลหะ ส่วนคำว่า 'slab-serif' นั้นเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ เป็นไปได้ว่าเกิดขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 20
เนื่องจากลักษณะที่ชัดเจนและหนาของเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก การออกแบบที่มีลักษณะเฉพาะของเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากจึงมักใช้กับงานพิมพ์ขนาดเล็ก เช่น ในการพิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์ดีดและบนกระดาษหนังสือพิมพ์ ตัวอย่างเช่น Legibility Group ของ Linotype ซึ่งหนังสือพิมพ์ส่วนใหญ่พิมพ์ในช่วงศตวรรษที่ 20 ส่วนใหญ่มีรูปแบบ "อิออน" หรือ "คลาเรนดอน" ที่ปรับให้เข้ากับข้อความเนื้อหาที่มีความต่อเนื่อง
นอกจากนี้ Joanna, TheSerif, FF Meta Serif และ Guardian Egyptian เป็นตัวอย่างอื่นๆ ของไทป์เฟซที่ใช้ในหนังสือพิมพ์และสิ่งพิมพ์อื่นขนาดเล็กที่มีเชิงแบบ monoline ปกติ (บางครั้งมองเห็นได้ชัดเจนกว่าด้วยตัวหนา) แต่มีโครงสร้างไทป์เฟซแบบมนุษยนิยมทั่วไปที่ไม่ได้รับอิทธิพลเป็นพิเศษจากไทป์เฟซสไตล์ศตวรรษที่ 19 (เช่นเดียวกับพวก คลาเรนดอน) มีการใช้คำว่า "ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากมนุษยนิยม" กับไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากในรูปแบบนี้
นักออกแบบฟอนต์สมัยใหม่ Jonathan Hoefler และ Tobias Frere-Jones อธิบายถึงกระบวนการออกแบบไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก โดยสังเกตว่าโครงสร้างของไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากขนาดใหญ่ทำให้เกิดการประนีประนอมกับโครงสร้าง ด้วยการออกแบบที่เน้นความเป็นเรขาคณิตล้วนๆ นั้นยากที่จะสร้างขึ้นในขนาดที่หนาเป็นพิเศษจนเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้าง ตัวอักษรตัวพิมพ์เล็กแบบโมโนไลน์อย่างเคร่งครัด และการออกแบบสไตล์คลาเรนดอนที่ยากต่อการสร้างในสไตล์ที่เส้นบางกว่า
การจำแนกประเภทย่อย.
มีประเภทย่อยหลัก ๆ หลายประเภทของไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉาก:
แบบโบราณ.
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากที่เก่าแก่ที่สุดมักถูกเรียกว่า "โบราณ" หรือ "แบบอียิปต์" พวกมันมักจะเป็นแบบโมโนไลน์ในโครงสร้าง และมีความคล้ายคลึงกับไทป์เฟซแบบมีเชิงสมัยศตวรรษที่ 19 เช่น จบเส้นด้วยจุด
แบบคลาเรนดอน.
ไทป์เฟซของ คลาเรนดอน ต่างจากไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากอื่น ๆ โดยมีการถ่ายคร่อมและขนาดที่ตัดกันอย่างในไทป์เฟซแบบมีเชิงจริง โดยเชิงมักจะมีส่วนโค้งจึงเปลี่ยนความกว้างและกว้างขึ้นเมื่อเข้าใกล้เส้นหลักของตัวอักษร ตัวอย่าง ได้แก่ คลาเรนดอน และ Egyptienne[ "" ]
แบบอิตาลี.
ในแบบอิตาลีหรือที่รู้จักกันในชื่อ French คลาเรนดอน เชิงจะหนักกว่าตัวเส้น ทำให้เกิดเอฟเฟกต์ที่น่าทึ่งและดึงดูดความสนใจ สิ่งนี้เรียกว่าไทป์เฟซคอนทราสต์แบบย้อนกลับ มักใช้ในละครสัตว์และโปสเตอร์อื่นๆ และมักพบเห็นได้ทั่วไปในภาพยนตร์ตะวันตกหรือเพื่อสร้างบรรยากาศของศตวรรษที่ 19 ได้รับความนิยมมากที่สุดในช่วงทศวรรษที่ 1860 จนถึงต้นศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา แม้ว่าแนวคิดพื้นฐานจะมีต้นกำเนิดมาจากการพิมพ์ในลอนดอนในช่วงทศวรรษปี 1820 และมีการใช้นอกสหรัฐอเมริกาก็ตาม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาแบบย่อยนี้ก็ได้รับการออกแบบใหม่อยู่หลายครั้ง ตัวอย่างเช่นโดย Robert Harling มาเป็น Playbill และอีกไม่นานโดย Adrian Frutiger มาเป็น Westside
ไทป์เฟซของเครื่องพิมพ์ดีด.
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากของเครื่องพิมพ์ดีดได้รับการตั้งชื่อมาเพื่อใช้ในการพิมพ์ดีดแบบขีดทับ ไทป์เฟซเหล่านี้มีต้นกำเนิดในรูปแบบโมโนสเปซที่มีความกว้างคงที่ ซึ่งหมายความว่าอักขระทุกตัวจะใช้พื้นที่แนวนอนเท่ากันทุกประการ คุณลักษณะนี้จำเป็นโดยธรรมชาติของอุปกรณ์เครื่องพิมพ์ดีด ตัวอย่าง ได้แก่ เคอเรียร์ (ในรุ่นเรขาคณิต) และ Prestige Elite (ในรุ่น คลาเรนดอน)
ชื่ออื่น ๆ ถูกนำมาใช้เรียกแบบนี้มากมาย โดยเฉพาะในศตวรรษที่ 19 ซึ่งในขณะนั้นยังไม่มีการแยกระหว่างชื่อไทป์เฟซและประเภทของไทป์เฟซ ดังนั้นจึงไม่เป็นที่แน่ชัดว่าชื่อหนึ่ง ๆ กำลังกล่าวถึงไทป์เฟซเฉพาะ หรือกล่าวถึงประเภทย่อยของไทป์เฟซ ตัวอย่างเช่น ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากในโมเดล คลาเรนดอน ของฝรั่งเศสเรียกอีกอย่างว่า 'เซลติก' (Celtic), 'เบลเยียม' (Belgian), 'อัลดีน' (Aldine) และ 'ทูโทนิก' (Teutonic) โดยนักพิมพ์ของอเมริกา เช่นเดียวกับ 'ทัสคัน' (Tuscan) ซึ่งเป็นชื่อที่หมายถึงเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากทรงเพชรที่เรียกว่าเดือยมัธยฐาน (median spurs) ที่ด้านข้างของรูปตัวอักษร
แบบเรขาคณิต.
การออกแบบที่เน้นความเป็นเรขาคณิตไม่มีการถ่ายคร่อม และเส้นหลักกับเชิงมีความหนาเท่ากัน ตัวอย่างในช่วงแรก ๆ ได้แก่ Memphis, Rockwell, Karnak, Beton, Rosmini, City และ Tower ซึ่งหลายตัวอย่างได้รับอิทธิพลจากไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงที่เน้นความเป็นเรขาคณิตในช่วงทศวรรษปี 1920 และ 1930 โดยเฉพาะ Futura ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงที่เน้นความเป็นเรขาคณิตที่รู้จักกันดีล่าสุด ได้แก่ ITC Lubalin, Neutraface Slab และ Archer
ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากโมโนไลน์บางตัว เช่น เซริฟา เฮลเซริฟ และ โรโบโตสแล็บ ได้รับการออกแบบภายใต้อิทธิพลของไทป์เฟซแบบไม่มีเชิงแบบวิรูปใหม่ในช่วงทศวรรษปี 1950 และ 1960 เป็นต้นไป และอาจเรียกไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากเหล่านั้นว่า "ไทป์เฟซแบบมีเชิงสี่เหลี่ยมมุมฉากวิรูปใหม่"
ตัวอย่างไทป์เฟซอักษรไทย.
Fonts-TLWG.
Fonts-TLWG ซึ่งพัฒนาโดยไทยลินุกซ์เวิร์กกิงกรุ๊ปมีไทป์เฟซอักษรไทย 4 ไทป์เฟซ ที่ใช้รูปอะขระละตินแบบเดียวกับเคอเรียร์