pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
อัครเดช วงษ์พิทักษ์โรจน์

อัครเดช วงษ์พิทักษ์โรจน์ (เกิด 19 กันยายน พ.ศ. 2519) ชื่อเล่น มุ่ง เป็นนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งกรรมการในคณะกรรมการประสานงานสภาผู้แทนราษฎรไทย (รัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร) โฆษกพรรครวมไทยสร้างชาติ ประธานคณะกรรมาธิการอุตสาหกรรม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี และกรรมการบริหารกลุ่มมิตรภาพสมาชิกรัฐสภา ไทย-สหรัฐอเมริกา และอดีตสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ ปัจจุบันเขาสังกัดพรรครวมไทยสร้างชาติ
ประวัติ.
อัครเดช เกิดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2519 ที่บ้านห้วยกระบอก ตำบลกรับใหญ่ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรนายวุฒิพงษ์ วงษ์พิทักษ์โรจน์ ประธานบริษัทในเครือวงษ์พิทักษ์ และนางสมจิตต์ วงษ์พิทักษ์โรจน์ 
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนดรุณาราชบุรี ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี วิทยาศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระหว่างนั้นยังเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมไทย-แคนาดา และปริญญาโท MBA (บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต) วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาเขตกรุงเทพมหานคร
การทำงาน.
ในช่วงแรก อัครเดชทำงานในการดูแลธุรกิจครอบครัวบริษัทในเครือวงษ์พิทักษ์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 ได้เข้าร่วมทำกิจกรรมกับพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมาธิการการตำรวจ สภาผู้แทนราษฎร จากนั้นได้ไปช่วยงานสรวุฒิ เนื่องจำนงค์ สส.ชลบุรี ซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย อีกทั้งยังช่วยสรวุฒิหาเสียงในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปี พ.ศ. 2554 ด้วย ต่อมาเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองประธานกรรมาธิการกิจการศาล องค์กรอิสระ องค์กรอัยการ รัฐวิสาหกิจ องค์การมหาชน และกองทุน สภาผู้แทนราษฎร และทำงานกับพรรคประชาธิปัตย์เรื่อยมา
ในปี พ.ศ. 2556 เขาได้รับการทาบทามจากเฉลิมชัย ศรีอ่อน เลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ ให้มาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในอำเภอบ้านโป่ง ถึงแม้การเลือกตั้งใน พ.ศ. 2557 จะเป็นโมฆะ แต่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาก็ได้ลงสมัครในจังหวัดราชบุรี เขต 4 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้ง
ในปี พ.ศ. 2566 อัครเดชได้ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 สังกัดพรรครวมไทยสร้างชาติ และได้รับเลือกเป็นสมัยที่ 2 อีกทั้งยังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโฆษกพรรคในวันที่ 30 มิถุนายน ปีเดียวกัน และยังดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการการอุตสาหกรรม ในสภาผู้แทนราษฎรชุดที่ 26 อีกด้วย
พลับแห้ง

พลับแห้ง เป็นขนมผลไม้อบแห้งแบบดั้งเดิมรูปแบบหนึ่งของเอเชียตะวันออก ชื่อในภาษาต่าง ๆ ได้แก่ ชื่อปิ่ง , โฮชิงากิ , คดกัม  และ ห่งโค  ตามธรรมเนียมแล้วนิยมทำในระหว่างฤดูหนาว โดยการตากแห้งพลับจีน พลับแห้งยังนำมาใช้ในการผลิตไวน์ ชา ตลอดจนผลไม้อื่น ๆ
การผลิต.
พลับแห้งทำมาจากพลับจีนสายพันธุ์ต่าง ๆ โดยปกติแล้วเมื่อพลับสุกจะมีลักษณะเปลือกบาง นุ่ม และมีรสหวาน แต่พลับที่นำมาตากแห้งจะเก็บเกี่ยวก่อนที่จะสุก ทำให้มีลักษณะแน่น มีรสขม และมีขนาดหดเล็ก 
ญี่ปุ่น.
ในประเทศญี่ปุ่น พลับจะนำมาปอกเปลือกแล้วผูกด้วยด้ายแขวนแยกกัน หลังเริ่มแห้ง จะมีการนวดผลพลับ ทั้งหมดนี้ทำให้พลับแห้งของญี่ปุ่นมีรูปและรสสัมผัสที่ต่างจากพลับแห้งของญี่ปุ่นกับเกาหลี "" (Anpo-gaki) เป็นพลับแห้งรูปแบบหนึ่งที่ทำให้แห้งโดยใช้กำมะถันรมควัน ทำให้ได้เนื้อสัมผัสชุ่มน้ำและนุ่ม
เกาหลี.
ในเกาหลี พลับจะถูกนำมาปอกเปลือก ทำให้แห้ง และผูกด้วยเชือกฟางจากข้าว "แซ็กกี" แล้วนำมาตากแห้งในพื้นที่รับแดดและมีลมผ่าน เช่น ชายคาของบ้านเรือน เมื่อสีของพลับเป็นสีน้ำตาลและส่วนนอกแข็ง จะนำเมล็ดออก จากนั้นทำการห่อและนำไปกดให้แบน หลังผ่านไปสามสัปดาห์ ที่ซึ่งผลพลับจะมีน้ำหนักเหลือเพียง 75% ของเดิม จะถูกคลุมด้วยฟางจากข้าว และนำไปเก็บรักษาในกล่องในที่เย็นจนกว่ากระบวนการตากแห้งจะเสร็จสิ้น และเกิดน้ำตาลพลับสีขาวเป็นผงเกิดขึ้นคลุมพลับที่แห้งแล้ว พลับแห้งเป็นของขึ้นชื่อประจำเมืองซังจูในจังหวัดคย็องซังเหนือ
สารอาหาร.
พลับแห้งเกาหลี "คดกัม" มักจะมีความชุ่มชื้นอยู่ที่ 32%, โปรตีน 6.3%, ไขมัน 0.44%, คาร์บ 44.8%, เส้นใย 15% และขี้เถ้า 1.99% และให้พลังงาน (32g/ea) 75.8 กิโลแคลอรี
การนำไปประกอบอาหาร.
ในอาหารเกาหลี พลับแห้งสามารถนำมาทานเปล่า ๆ หรือใช้ประกอบอาหารอื่นได้ เช่น "คดกัมซัม" ซึ่งทำโดยการห่อวอลนัตด้วยพลับแห้ง ส่วนพลับแห้งสอดไพน์นัตจะเสิร์ฟคู่กับ "ซุกชิลกวา" หรือผลไม้แห้ง และยังใช้พลับแห้งเป็นส่วนประกอบหลักของ "ซูจ็องกวา" (พันช์ซินนามอน)
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม.
ตำนานพื้นถิ่นของเกาหลีเรื่อง "เสือกับพลับแห้ง" เป็นเรื่องราวของเสือที่กลัวพลับแห้ง
คิม (อาหาร)

คิม  เป็นคำเรียกกว้าง ๆ ของกลุ่มสาหร่ายแห้งสำหรับใช้เป็นส่วนประกอบในอาหารเกาหลี ประกอบด้วยสาหร่ายหลายชนิดในสกุล "Pyropia" และ "Porphyra" เช่น "P. tenera", "P. yezoensis", "P. suborbiculata", "P. pseudolinearis", "P. dentata" และ "P. seriata"
คิม, "วากาเมะ" และ "เคลป์หวาน" เป็นสาหร่ายที่มีผลิตและบริโภคมากที่สุดในประเทศเกาหลีใต้ คิมแผ่นแห้งมักนำมาใช้ห่อข้าว ส่วนคิมบับทำมาจากคิมห่อข้าวและไส้ซึ่งทำมาจากเนื้อสัตว์หรือผัก คิมสามารถนำมารับประทานเปล่า ๆ โดยผ่านการนำมาย่างกับน้ำมันงา ผ่านการทอดในน้ำมัน หรือนำมาตัดเป็นชิ้นเพื่อทำอาหารจานเคียง ("พันชัน") เช่นพูกัก การเพาะปลูก "คิม" ยังเป็นการเพาะปลูกในทะเลที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลี รวมถึงยังมีเรื่องเล่ามุขปาฐะมากมายเกี่ยวกับจุดเริ่มต้นของการเพาะปลูกคิมในเกาหลี
ประวัติศาสตร์.
มีปรากฏหลักฐานการกล่าวถึงสาหร่ายสำหรับรับประทานที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลีใน "ซัมกุกยูซา" (คริสต์ทศวรรษ 1280) ซึ่งเขียนขึ้นในสมัยโครยอ เป็นประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเกาหลียุคสามอาณาจักร (57 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 668) มีความตอนหนึ่งในเล่มซึ่งระบุว่าจักรวรรดิชิลลาจะใช้คิมเป็นส่วนหนึ่งของสินสอด มีการสันนิษฐานว่าคิมในยุคนี้ได้มาจากการเก็บเกี่ยวจากโขดหินและไม้ที่พัดมาติดบนฝั่ง มากกว่าที่จะมาจากการเพาะปลูก
ในบันทึกการสำรวจทางภูมิศาสตร์ที่จัดทำในรัชสมัยของพระเจ้าเซจงมหาราช บรรยายคิมว่าเป็นผลิตภัณฑ์ตัวแทนของแคว้นชุงช็อง, คย็องซัง และช็อลลา ในเอกสารประวัติศาสตร์ยังพบระบุว่าพระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อนทรงถูกโน้มน้าวให้ผ่อนปรนความลำบากของชาวบ้านชายฝั่งตะวันออกของเกาหลีซึ่งถูกบังคับให้ผลิตและส่งคิมเป็นเครื่องราชบรรณาการ
สิรปุระ

สิรปุระ (อักษรโรมัน: Sirpur) เป็นหมู่บ้านในอำเภอมหาสมุนท์ รัฐฉัตตีสครห์ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป 35 กิโลเมตรจากนครมหาสมุนท์ และ 78 กิโลเมตรจากรายปุระ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำมหานที สิรปุระเป็นราชธานีของจักรวรรดิปาณฑุวงศ์ในสมัยโบราณ และเป็นที่ตั้งของหมู่อนุสรณ์สิรปุระซึ่งประกอบด้วยเทวสถานในศาสนาพุทธ ฮินดู และไชนะ อายุระหว่างศตวรรษที่ 5-12 ชื่ออื่นที่ปรากฏของสิรปุระในเอกสารโบราณคือ ศรีปุระ 
หมู่อนุสรณ์สิรปุระเป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญบนฝั่งแม่น้ำมหานที ซากเทวาลัยที่สำคัญได้แก่มนเทียรพระรามและพระลักษมณ์ จากการขุดค้นหลังปี 1950 โดยเฉพาะในปี 2003 สรุปจำนวนเทวสถานในหมู่อนุสรณ์ได้ดังนี้ เทวาลัยพระศิวะ 22 แห่ง, พระวิษณุ 5 แห่ง, พุทธวิหาร 10 แห่ง, ไชนวิหาร 3 แห่ง และตลาด กับโรงอาบน้ำ อย่างละแห่ง รูปเคารพของแต่ละศาสนาปรากฏพบอยู่ร่วมกันในเทวาลัยเหล่านี้ สิรปุระยังเป็นแหล่งโราณคดีที่สำคัญของ "ประติมากรรมทองสัมฤทธิ์จากยุคกลางตอนต้น" และเป็นสถานที่ผลิตประติมากรรมบรอนซ์ที่สำคัญในอินเดียโบราณ พระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์จากสิรปุระโบราณที่ขุดค้นพบเป็นหนึ่งใน "ประติมากรรมทองสัมฤทธิ์ชิ้นดีที่สุด" ของช่วงสมัยนั้น
ใกล้กับสิรปุระยังเป็นที่ตั้งของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า พรรณวประ (Barnawapara) ซึ่งสามารถพบกระทิง, กวางจีตัล, กวางซัมบาร์, นีลไก และหมูป่า
สิทธารถนคร

สิทธารถนคร (Siddharthanagar) หรือชื่อเดิมที่ยังคงใช้เรียกในปัจจุบัน ไภรหวา (Bhairahawa) เป็นเทศบาลนครและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอรูปันเทหี จังหวัดลุมพินี ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ห่างไป จากกาฐมาณฑุ นครใกล้สุดคือลุมพินี สถานที่ประสูติของพระโคตมพุทธเจ้า ตั้งอยู่ห่างไป จากสิทธารถนคร เทศบาลนครมีอาณาเขตติดต่อหับประเทศอินเดียทางเมืองโสเนาลี อำเภอมหาราชกันจ์ รัฐอุตตรประเทศ
ชื่อเมืองที่ใช้ในปัจจุบันคือ สิทธารถนคร ประกาศใช้ครั้งแรกในปี 1977 กระนั้นคนส่วนใหญ่ยังคงเรียกเมืองนี้ด้วยชื่อเดิมซึ่งคือไภรหวา ชื่อเมือง สิทธารถนคร มาจากพระนามเมื่อประสูติของพระโคตมพุทธเจ้า ซึ่งคือ "สิทธารถะ" (หรือ สิทธัตถะ ในภาษาบาลี) เนื่องมาจากสถานที่ประสูติของพระพุทธองค์อยู่ห่างไป 25 กิโลเมตรจากเมืองนี้
ภูมิอากาศ.
อุณหภูมิร้อนสุดที่มีบันทึกของสิทธารถนครอยู่ที่ เมื่อ 7 มิถุนายน 2023 และอุณหภูมิต่ำสุดอยู่ที่ เมื่อ 20 มกราคม 1971
ประชากร.
ประชากรในปี 2001 อยู่ที่ 52,569, ในปี 2011 อยู่ที่ 64,566 และในปี 2021 อยู่ที 74,436
การศึกษา.
โรงเรียนมัธยมเก่าแก่ในสิทธารถนครได้แก่ โรงเรียนรูปันเทหี ลีลาราม มา วี (Rupandehi Lilaram Ma Vi), ไภรหวา มา วี (Bhairahawa Ma Vi), ปากลีหวา มา วี (Paklihawa Ma Vi) สำหรับการศึกษาระดับอุดมศึกษา มีหลายสถาบัน เช่น วิทยาเขตรูปันเทหี, ไอเอเอเอส วิทยาเขตปากลีหวา, วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์สากล และ วิทยาเขตไภรหวา นมุนา
เดอะเกิลส์ (เพลงแบล็กพิงก์)

"เดอะเกิลส์"  เป็นซิงเกิลประชาสัมพันธ์ของเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ แบล็กพิงก์ สำหรับเพลงประกอบเกมมือถือ "แบล็กพิงก์: เดอะเกม" เปิดตัวครั้งแรกในเกมเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2023 ก่อนจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 25 สิงหาคม 2023 ผ่านสังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์และบริษัทเทกวัน เขียนโดยนักแต่งเพลงหลายคน ซึ่งรวมถึงโปรดิวเซอร์เพลง ไรอัน เท็ดเดอร์ และลินด์เกรน พร้อมด้วยสมาชิกวง เจนนี และโรเซ "เดอะเกิลส์" เป็นเพลงแทร็ปและอีดีเอ็ม ขับเคลื่อนด้วยจังหวะฮิปฮอปพร้อมกับเสียงฟลูตตุรกี ด้านเนื้อเพลงพูดถึงความสำคัญของการเป็นอิสระและความกล้าหาญ สำหรับรูปแบบกายภาพนั้น สามารถครองอันดับหนึ่งบนเซอร์เคิลอัลบั้มชาร์ตด้วยยอดขาย 160,460 ชุดในสัปดาห์แรกได้ด้วย
ดนตรีและเนื้อร้อง.
"เดอะเกิลส์" เป็นเพลงประกอบเกมมือถือ "แบล็กพิงก์: เดอะเกม" เขียนและเรียบเรียงโดยไรอัน เท็ดเดอร์ พร้อมด้วยสมาชิกวง เจนนี และโรเซ รวมถึงแดนนี ช็อง ผู้ทำงานร่วมกันบ่อยครั้ง และเมลานี ฟอนตานา, มิเชล 'ลินด์เกรน' ชูลซ์ และเมดิสัน เลิฟ เพลงเป็นแนวแทร็ปและอีดีเอ็มโดยพื้นฐาน ที่มีจังหวะฮิปฮอป และฟลูตตุรกีตลอดทั้งเพลง ขณะที่เนื้อเพลงพูดถึง "ความสำคัญของการเป็นอิสระและความกล้าหาญ"
มิวสิกวิดีโอ.
เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2023 มีการเผยแพร่ตัวอย่างความยาว 22 วินาทีของมิวสิกวิดีโอเพลง "เดอะเกิลส์" ซึ่งนำเสนอตัวอย่างเพลงพร้อมกับท่อนที่ร้องว่า "Don't mess with the girls." มิวสิกวิดีโอเผยแพร่เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ใน "แบล็กพิงก์: เดอะเกม" และวันที่ 25 สิงหาคม บนช่องยูทูบของแบล็กพิงก์ ในวิดีโอแสดงอวตารเคลื่อนไหวของสมาชิกแบล็กพิงก์ที่กำลังร้องและเต้นเพลงดังกล่าว
พฤติการณ์เชิงพาณิชย์.
รูปแบบกายภาพของ "เดอะเกิลส์" เปิดตัวที่อันดับหนึ่งบนเซอร์เคิลอัลบั้มชาร์ต ระหว่างวันที่ 20-26 สิงหาคม 2023 ด้วยยอดขาย 160,460 ชุดในสัปดาห์แรก กลายเป็นอัลบั้มอันดับหนึ่งลำดับที่ห้าของแบล็กพิงก์ และยังเปิดตัวที่อันดับ 13 บนชาร์ตรายเดือน ด้วยยอดขาย 178,360 ชุด
มาซาโตะ ซางาวะ

มาซาโตะ ซางาวะ (; โรมาจิ: "Masato Sagawa") เป็นนักวิทยาศาสตร์และนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นผู้คิดค้นแม่เหล็กนีโอดิเมียมถาวร (NdFeB) ชนิดเผาผนึก ซางาวะได้รับรางวัลญี่ปุ่นและเหรียญไอทริปเพิลอีสำหรับเทคโนโลยีด้านสิ่งแวดล้อมและความปลอดภัยจากผลงานประดิษฐ์ของเขา
อาชีพ.
ซางาวะเริ่มประดิษฐ์และพัฒนาแม่เหล็ก NdFeB ชนิดเผาผนึกตั้งแต่ทำงานในฟูจิตสึแลบอราทอรีส์ ซึ่งเป็นหน่วยวิจัยของบริษัทฟูจิตสึก่อนจะลาออกใน ค.ศ. 1981 เนื่องจากไม่ได้รับการสนับสนุนจากหัวหน้าของเขาในการพัฒนาแม่เหล็กชนิดใหม่ ก่อนจะเข้าทำงานที่ซูมิโตโมะสเปเชียลเมทัลส์และพัฒนาแม่เหล็กชนิดใหม่ต่อไป ซางาวะนำเสนอผลงานการประดิษฐ์แม่เหล็กชนิดใหม่นี้ในงานประชุมวิชาการ Magnetism and Magnetic Materials Conference ที่พิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนียเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1983 ในช่วงเดียวกันนั้น จอห์น โครตจากเจเนรัลมอเตอร์ก็ค้นพบสารประกอบ Nd2Fe14B ได้เช่นเดียวกัน
ใน ค.ศ. 1988 ซางาวะก่อตั้งบริษัทอินเตอร์เมทัลลิกส์ซึ่งเป็นบริษัทสำหรับวิจัยและพัฒนาแม่เหล็กนีโอดิเมียม ซางาวะมีผลงานสิทธิบัตรด้านการพัฒนาแม่เหล็กนีโอดิเมียมกว่า 60 ฉบับ ใน ค.ศ. 2022 เขาได้รับรางวัลสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธด้านวิศวกรรมเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในการค้นพบและพัฒนาแม่เหล็กนีโอดิเมียม-เหล็ก-โบรอน (NdFeB) และต่อยอดในเชิงพาณิชย์ให้แพร่หลายทั่วโลก
ท่าอากาศยานโคตมพุทธะ

ท่าอากาศยานนานาชาติโคตมพุทธะ  (IATA: BWA, ICAO: VNBW)) หรือ สนามบินไภรหวา เป็นท่าอากาศยานนานาชาติในสิทธารถนคร (หรือชื่อเดิม ไภรหวา) ท่าอากาศยานให้บริการรัฐลุมพินีของประเทศเนปาล โดยเฉพาะนครลุมพินี และเขตนครพูตวาล﹣สิทธารถนคร นับตั้งแต่ปี 2022 ท่าอากาศยานนี้เป็นท่าอากาศยานนานาชาติของเนปาลเป็นแห่งที่สอง หลังมีการเริ่มบินระหว่างปลายทางในต่างประเทศเป็นครั้งแรก
ประวัติ.
ท่าอากาศยานเปิดในปี 1958 เพื่อให้บริการเที่ยวบินในประเทศระหว่างรัฐลุมพินีกับกาฐมาณฑุ อยู่ภายใต้การบริหารงานขององค์การการบินพลเรือนเนปาล ในปี 1985 ท่าอากาศยานเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ถูกวางระเบิด ในปี 1977 ได้มีการเปลี่ยนชื่อจากสนามบินไภรหวา เป็น สนามบินโคตมพุทธะ โดยใช้พระนามของพระโคตมพุทธเจ้า ซึ่งประสูติที่ลุมพินีที่ตั้งอยู่ติดกันกับไภรหวา
เริ่มมีการวางแผนพัฒนาสนามบินนี้ให้มีระดับเป็นท่าอากาศยานนานาชาติครั้งแรกในปี 2013 โดยมีเป้าหมายจะพัฒนาและเริ่มให้บริการเที่ยวบินจากต่างประเทศภายในปี 2017 และเพื่อลดความแออัดของท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวันซึ่งให้บริการกาฐมาณฑุเป็นหลัก โครงการพัฒนาท่าอากาศยานได้รับเงินทุนสนับสนุนจากเงินกู้กับเงินสนับสนุนของธนาคารพัฒนาเอเชียของจีน ผู้รับเหมาที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลเป็นบริษัทก่อสร้างสัญชาติจีนในปี 2014 การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 2015 โดยนายกรัฐมนตรีเนปาล สุศีล โกอิรละ เป็นผู้เดินทางไปวางศิลาฤกษ์ และตั้งเป้าจะเปิดให้บริการในสิ้นปี 2017 การก่อสร้างยืดเยื้อออกไปถึงปี 2019 เนื่องจากเหตุแผ่นดินไหวปี 2015 และ การปิดกั้นการขนส่งในปีเดียวกัน และเนื่องจากการระบาดของโควิด-19 จึงเลื่อนการเปิดออกไปอีกเป็นปี 2021 และเลื่อนออกไปอีกเป็นปี 2022 ท้ายที่สุดจึงประกาศว่าจะประกอบพิธีเปิดตรงกับวันพุทธชยันตีคือวันที่ 26 พฤษภาคม 2022
เที่ยวบินระหว่างประเทศเที่ยวบินแรกเริ่มต้นบินในวันเปิดสนามบิน ซึ่งเป็นเที่ยวบินของสายการบินจาซีราสัญชาติคูเวต ในเดือนพฤศจิกายน 2022 ท่าอากาศยานยังคงมีเพียงเที่ยวบินเดียวที่บินระหว่างประเทศ องค์การการบินพลเรือนเนปาล (CAAN) ออกข้อบังคับให้สถายการบินใดก็ตามที่ให้บริการมากกว่า 3 เที่ยวบินต่อวันจากท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน จะต้องให้บริการจากท่าอากาศยานนี้เช่นกัน
เบน พาร์กินสัน (นักฟุตบอล)

เบน พาร์กินสัน (เกิด 10 มีนาคม 2005) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
อาชีพ.
นิวคาสเซิลยูไนเต็ด.
พาร์กินสันเข้าร่วมสถาบันของสโมสรเมื่ออายุ 7 ขวบ เขาประเดิมสนามให้กับสโมสรในเกมพรีเมียร์ลีกที่ออกไปพ่าย สโมสรฟุตบอลบอร์นมัท 0–2 เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2023
โซฮอต

"โซฮอต"  เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดยเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ วันเดอร์เกิลส์ แรกเริ่มวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2008 ในรูปแบบดิจิทัลดาวน์โหลด จากนั้นได้ออกซิงเกิลอัลบั้มชื่อ "โซฮอต (เดอะเธิร์ดโปรเจกต์)" วางจำหน่ายในวันที่ 3 มิถุนายน 2008 ซิงเกิลดังกล่าวกลายเป็นเพลงฮิตและขึ้นอันดับหนึ่งอย่างรวดเร็วบนชาร์ตต่าง ๆ ในเกาหลีใต้ รวมถึงติดอันดับชาร์ตเพลงยอดนิยมประจำสัปดาห์ของเมลอน เป็นเวลา 4 สัปดาห์ติดต่อกัน
ชาร์ต.
ซิงเกิลอัลบั้มรูปแบบกายภาพติดอันดับสามบนชาร์ตอัลบั้มรายเดือนของเกาหลีใต้ ด้วยยอดขาย 31,840 ชุด ภายในเดือนกันยายน 2008 ซิงเกิลอัลบั้มขายได้ 49,499 ชุด
เวอร์ชันแบล็กพิงก์.
เกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ แบล็กพิงก์ ได้เผยแพร่เวอร์ชันรีมิกซ์ "โซฮอต (เดอะแบล็กเลเบิลรีมิกซ์)" เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2017 ซึ่งผลิตโดยเท็ดดี พัก และแดนนี ช็อง
เบื้องหลังและการออกจำหน่าย.
เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2017 มีการประกาศว่าแบล็กพิงก์จะแสดงเพลง "โซฮอต" เวอร์ชันรีมิกซ์ ในงาน "เอสบีเอสกาโยแทจ็อน" ที่โกช็อกโดม กรุงโซล ในวันที่ 25 ธันวาคม เพื่อเป็นของขวัญวันคริสต์มาสให้กับแฟนคลับ เพลงถูกเผยแพร่บนยูทูบและซาวด์คลาวด์ ในวันเดียวกับการขึ้นแสดงเพลงนี้ ในเดือนกันยายน 2018 เพลงถูกเผยแพร่บนสปอติฟายและเคเคบ็อกซ์
นอกจากนี้ แบล็กพิงก์ยังแสดงเพลง "โซฮอต" ในทัวร์คอนเสิร์ตของพวกเธอ แบล็กพิงก์อะรีนาทัวร์ 2018 และอินยัวร์แอเรียเวิลด์ทัวร์ ซึ่งการแสดงดังกล่าวยังรวมอยู่ในอัลบั้มบันทึกการแสดงสดชุดแรก "แบล็กพิงก์อะรีนาทัวร์ 2018 "สเปเชียลไฟนอลอินเคียวเซระโดมโอซากะ"" ด้วย
การวางองค์ประกอบเพลง.
"โซฮอต" เวอร์ชันของแบล็กพิงก์ ผลิตและเรียบเรียงโดย 24, เท็ดดี พัก และแดนนี ช็อง แห่งเดอะแบล็กเลเบิล เพลงได้รับการอธิบายว่ามีองค์ประกอบของดนตรีฮิปฮอปและอิเล็กทรอนิกส์ และประกอบด้วยท่อนแร็ปภาษาอังกฤษที่เขียนขึ้นใหม่ ซึ่งขับร้องโดยเจนนีและลิซ่า 
พฤติการณ์เชิงพาณิชย์.
วิดีโอเสียงเพลง "โซฮอต" มีจำนวนผู้ชมกว่า 50 ล้านครั้งบนยูทูบ ส่วนวิดีโอการแสดงของแบล็กพิงก์ ที่งาน "เอสบีเอสกาโยแทจ็อน" มีจำนวนผู้ชมกว่า 85 ล้านครั้งบนยูทูบ ซึ่งเป็นการแสดงที่มีผู้รับชมมากที่สุดภายในงาน
อิสอิตโอเวอร์นาว?

"อิสอิตโอเวอร์นาว?"  เป็นเพลงของนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ เป็นเพลง "จากตู้นิรภัย" (From the Vault) ที่ยังไม่ได้เผยแพร่ก่อนหน้านี้จากอัลบั้มที่บันทึกเสียงใหม่ชุดที่สี่ของเธอ "1989 (เทย์เลอร์เวอร์ชัน)" (2023) รีพับลิกเรเคิดส์เปิดตัวเพลง "อิสอิตโอเวอร์นาว?" ไปยังสถานีวิทยุฮิตร่วมสมัยของสหรัฐเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2023
ประพันธ์และผลิตโดยสวิฟต์ และแจ็ก แอนโตนอฟฟ์ "อิสอิตโอเวอร์นาว?" เป็นเพลงแนวอิเล็กโทรป็อปที่สร้างขึ้นโดยใช้พลังของกลอง เครื่องสังเคราะห์เสียงแบบย้อนยุค องค์ประกอบการผลิตที่เบาบาง และตัวอย่างเสียงขับร้องที่มีเฉพาะตัว มีรากฐานมาจากการเล่าเรื่อง โดยบันทึกเรื่องราวความรักที่ซับซ้อนและความผิดที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและความขุ่นเคืองโดยใช้เทคนิคบทประพันธ์เพลง เช่น โคลงสั้น สัมผัสกลาง และคำถามเชิงวาทศิลป์
เมื่ออัลบั้มถูกวางจำหน่าย เพลง "อิสอิตโอเวอร์นาว?" ได้รับเสียงชื่นชมจากนักวิจารณ์เพลง ซึ่งหลายคนเน้นย้ำว่าเป็นเพลงที่โดดเด่น โดยเน้นการเรียบเรียงที่น่าดึงดูด แนวทางของบทประพันธ์เพลงที่ตรงไปตรงมา และจังหวะการขับร้อง ในขณะที่บางคนยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผลงานที่ดีที่สุดของสวิฟต์ ซึ่งเป็นแบบอย่างในผลงานการประพันธ์เพลงของเธอ บทวิจารณ์บางส่วนเปรียบเทียบกับซิงเกิล "เอาต์ออฟเดอะวุดส์" ในปี 2016 โดยในสหรัฐ เพลงนี้มาขึ้นแทนที่เพลง "ครูเอลซัมเมอร์" ของสวิฟต์บนชาร์ต"บิลบอร์ด"ฮอต 100 นับเป็นเพลงอันดับหนึ่งในลำดับที่ 11 ของเธอ และทำให้เธอเป็นศิลปินเดี่ยวคนแรกที่โค่นล้มตัวเองบนชาร์ตเพลงในสองครั้ง ส่วนในที่อื่น ๆ "อิสอิตโอเวอร์นาว?" ติดชาร์ตอันดับหนึ่งในออสเตรเลีย แคนาดา นิวซีแลนด์ และสหราชอาณาจักรเช่นกัน
สัตว์สยองกยองซอง

สัตว์สยองกยองซอง (เกาหลี: ) เป็นละครโทรทัศน์ผ่านสัญญาณต่อเนื่องเกาหลีใต้ที่นำแสดงโดย พัก ซอ-จุน, ฮัน โซ-ฮี, ซู ฮย็อน, คิม แฮ-ซุก, โจ ฮัน-ช็อล และวี ฮา-จุน เรื่องราวเกิดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิในปี 1945 เมื่อเมืองกยองซอง ซึ่งเป็นชื่อเก่าดั้งเดิมของเมืองกรุงโซล อยู่ในยุคที่มืดมนที่สุด ละครเรื่องนี้ถ่ายทอดเรื่องราวของผู้คนที่ต่อสู้อย่างดุเดือดในพรมแดนระหว่างความเป็นและความตาย มีกำหนดฉายทางเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2023
ละครเรื่องนี้จะแบ่งออกเป็นสองส่วน ภาคแรกจะฉายในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2023 ถึงวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2024และภาคสองจะออกฉายในวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2024
เรื่องย่อ.
ในฤดูใบไม้ผลิปี 1945 ในเมืองกยองซอง ระหว่างที่ญี่ปุ่นปกครองเกาหลี คนหนุ่มสาวสองคนเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่เกิดจากความโลภ และต้องต่อสู้กับมันเพื่อความอยู่รอด
 ชายผู้มั่งคั่งและผู้ให้ข้อมูลที่ดีที่สุดในกยองซอง
 ผู้เชี่ยวชาญในการตามหาคนหาย
 นายหญิงของครอบครัวที่ควบคุมพื้นที่ในกยองซอง
 แม่บ้านของกึมกดัง
 พ่อของยุน แช-อ๊ก
 เพื่อนสนิทของชัง แท-ซัง และเป็นทหาร
 กีแซงจากชุนว็อล-กวาน
เยเซรอ (หุบอุกกาบาต)

หุบอุกกาบาตเยเซรอ ([jêzero]; (ICAO: JZRO)) อยู่บนดาวอังคารในบริเวณสี่เหลี่ยมเซียทิสเมเจอร์ มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ และเชื่อว่าเคยเป็นพื้นที่น้ำท่วมถึง ภายในหุบอุกกาบาตพบกองตะกอนดินดอนสามเหลี่ยมรูปพัดซึ่งมีดินเหนียวเป็นสำคัญ เชื่อว่าเคยมีทะเลสาบในหุบอุกกาบาตนี้ในช่วงที่เครือข่ายหุบเขาบนดาวอังคารกำลังก่อตัว นอกจากจะมีดินดอนสามเหลี่ยมแล้ว หุบอุกกาบาตเยเซรอยังแสดงให้เห็นถึงดินงอกริมตลิงและช่องน้ำกลับขั้ว จากการศึกษาดินดอนสามเหลี่ยมและช่องน้ำ สามารถสรุปได้ว่าทะเลสาบในหุบอุกกาบาตน่าจะเกิดขึ้นในช่วงที่มีการไหลบ่าของน้ำผิวดินอย่างต่อเนื่อง
ภายหลังจากการค้นพบทะเลสาบโบราณใน ค.ศ. 2007 ได้มีการตั้งชื่อหุบอุกกาบาตนี้ตามชื่อเยเซรอในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองที่มีชื่อเดียวกันหลายแห่งในประเทศนั้น ในภาษากลุ่มสลาฟบางภาษา คำว่า jezero มีความหมายว่า 'ทะเลสาบ'
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018 หุบอุกกาบาตเยเซรอได้รับเลือกให้เป็นจุดลงจอดของยานสำรวจดาวอังคาร"เพอร์เซเวียแรนส์" ในภารกิจมาร์ส 2020 ของนาซา ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020 ได้มีการพบหลักฐานของร่องธารหินบนลาดตะกอนดินดอนสามเหลี่ยมที่ยานสำรวจวางแผนที่จะสำรวจ ทั้งบนขอบหุบอุกกาบาตเยเซรอเอง และขอบหุบอุกกาบาตดาโคโน ซึ่งเป็นหุบอุกกาบาตขนาดเล็กภายในหุบอุกกาบาตเยเซรอที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 กิโลเมตร (1.2 ไมล์) ยานสำรวจ"เพอร์เซเวียแรนส์"ลงจอดในหุบอุกกาบาตนี้เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 ในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2021 นาซาได้ตั้งชื่อสถานที่ลงจอดของยานสำรวจว่าจุดลงจอดออกเตเวีย อี บัตเลอร์
ไวรัสเอชเอ็มพีวี

ไวรัสเอชเอ็มพีวี  เป็นไวรัส RNA สายเดี่ยวเซนส์ลบในแฟมิลี pneumoviridae
ข้อมูลปี 2016 พบว่าเชื้อนี้เป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดเป็นอันดับสองของการเกิดการเจ็บป่วยระบบหายใจเฉียบพลันในเด็กสุขภาพปกติอายุน้อยกว่า 5 ปี ที่มารับการตรวจแบบผู้ป่วยนอกในสหรัฐ รองจากไวรัสอาร์เอสวี
บูบูร์อายัม

บูบูร์อายัม (แปลว่า "โจ๊กไก่") เป็นโจ๊กไก่ของอินโดนีเซียซึ่งประกอบด้วยโจ๊กโรยหน้าด้วยเนื้อไก่ฉีกและเครื่องปรุงอื่น ๆ ได้แก่ต้นหอมซอย หอมแดงเจียว ขึ้นฉ่าย ตั้งฉ่ายหรือตงไจ  ถั่วเหลืองทอด ปาท่องโก๋หรือจา-กเว  และซีอิ๊วทั้งเค็มและหวาน และบางครั้งก็จะราดน้ำซุปไก่สีเหลืองและโรยกรูปุก (ข้าวเกรียบหรือเกี๊ยวกรอบ) ลงไปด้วย บูบูร์อายัมจะไม่มีรสเผ็ดเหมือนอาหารอินโดนีเซียทั่วไป สำหรับผู้ที่ต้องการรับประทานรสเผ็ดจะมีซัมบัลเสิร์ฟแยกต่างหาก ชาวอินโดนีเซียนิยมรับประทานบูบูร์อายัมเป็นอาหารเช้า บูบูร์อายัมมีขายทั้งโดยพ่อค้าแม่ค้าเร่ ร้านค้าริมทางหรือวารุง ร้านอาหารจานด่วน หรือแม้แต่ในโรงแรมระดับห้าดาว พ่อค้าแม่ค้าจะเร่ขายบูบูร์อายัมผ่านย่านชุมชนในช่วงเช้า
ลักษณะ.
บูบูร์อายัมมีต้นกำเนิดมาจากโจ๊กไก่ของจีน ซึ่งร่องรอยของอิทธิพลจากอาหารจีนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ได้แก่จา-กเวหรือปาท่องโก๋ ตงไจหรือตั้งฉ่าย และซีอิ๊ว บูบูร์อายัมมีผลิตภัณฑ์จากไก่หลายชนิด โดยมีทั้งเนื้อไก่ฉีกในตัวบูบูร์อายัมเอง และเครื่องเคียงหลายชนิดที่ใช้ส่วนต่าง ๆ ของไก่ โดยทั่วไปแล้วบูบูร์อายัมมักจะรับประทานโดยมีเครื่องเคียงได้แก่ไข่ไก่ต้ม ตับ กึ๋น ไส้ และอูรีตัน  หรือไข่ไก่ที่ค้างในตัวไก่หลังเชือดไก่ ซึ่งจะเสิร์ฟแบบสะเต๊ะ บูบูร์อายัมยังแตกต่างกันไปตามแต่พื้นที่ เช่น บูบูร์อายัมบันดุงและบูบูร์อายัมซูกาบูมีในจังหวัดชวาตะวันตกเป็นต้น ซึ่งบูบูร์อายัมซูกาบูมีจะใช้ไข่ไก่ดิบจากไก่ที่ปล่อยให้เลี้ยงหากินในหมู่บ้านเป็นส่วนประกอบ ผู้ปรุงจะตักโจ๊กร้อนราดลงบนไข่ดิบเพื่อให้ความร้อนจากโจ๊กทำให้ไข่มีสภาพกึ่งสุกกึ่งดิบ ส่วนประกอบอื่น ๆ จะเสิร์ฟด้านบนโจ๊ก สูตรการปรุงและเครื่องเคียงสำหรับบูบูร์อายัมที่ขายตามรถเร่หรือร้านวารุงก็จะแตกต่างจากบูบูร์อายัมที่ขายตามร้านอาหารจานด่วนหรือโรงแรม
เนื่องจากบูบูร์อายัมนิยมรับประทานขณะร้อนและมีเนื้อสัมผัสที่นุ่มเช่นเดียวกับโซโตอายัมและนาซีติม ทำให้บูบูร์อายัมถือได้ว่าเป็นอาหารอุ่นใจ  ในวัฒนธรรมอินโดนีเซีย เนื้อสัมผัสที่อ่อนของโจ๊กและเนื้อไก่ฉีกยังทำให้เหมาะสำหรับเด็กเล็กและผู้สูงอายุ ความนิยมของอาหารชนิดนี้ยังทำให้ธุรกิจอาหารจานด่วนเช่นแมคโดนัลด์ในอินโดนีเซียและมาเลเซีย และเคเอฟซีในอินโดนีเซียก็จำหน่ายบูบูร์อายัมควบคู่กับเมนูปกติด้วยเช่นกัน นอกจากบูบูร์อายัมที่ใช้โจ๊กข้าวแล้วยังมีสูตรที่ใช้ข้าวโอ๊ตแทนที่เรียกว่า "บูบูร์อายัมฮาเฟอร์มุต" บูบูร์อายัมยังมีวางจำหน่ายแบบกึ่งสำเร็จรูปซึ่งสามารถเติมน้ำร้อนลงไปแล้วรับประทานได้
พุฏวัล

พุฏวัล [พุด-ตะ-วัน] (Butwal) หรือชื่อทางการ พุฏวัล อุปมหานครปาลิกา (Butwal Sub-Metropolitan City) เป็นนครระดับต่ำกว่ามหานครและศูนย์กลางทางการค้าในรัฐลุมพินี ประเทศเนปาล มีจำนวนประชากรในเขตนครอยู่ที่ 195,054 คนตามสำมะโนปี 2021 พุฏวัลกับอีกสองเมืองรวมกันเป็นกระจุกนครซึ่งมีการเจริญอย่างรวดเร็ว ซึ่งคือ พุฏวัล-ติโลตตมา-ไภรหวา ซึ่งตั้งอยู่โดยมีทางด่วนสายสิทธารถะตัดผ่าน และมีประชากรรวมในกระจุกนครอยู่ที่ 421,018 คน
ในทางภูมิศาสตร์ พุฏวัลตั้งอยู่ตรงจุดตัดของทางด่วนสองเส้นของเนปาล คือ เส้นมเหนทระ และ เส้นสิทธารถะ ซึ่งเชื่อมต่อเข้ากับกาฐมาณฑุ นครพุฏวัลตั้งอยู่ริมแม่น้ำติเนา และอยู่บนขอบทางเหนือของที่ราบเตไร ใต้เทือกเขาสิวาลิก "พเตาลีบาซาร์" (Batauli Bazaar) เป็นย่านที่อยู่อาศัยที่เก่าแก่
พุฏวัลได้รับการประกาศให้เป็นครระดับต่ำกว่ามหานครอย่างเป็นทางการในปี 2014 ผ่านการรวม VDC สองเขตที่อยู่ติดกันเข้าด้วยกัน คือ โมตีปุระ และ เสมลาร์ ปัจจุบัน นายกเทศบาลนครพุฏวัลคือนักการเมืองจากพรรคคองเกรสเนปาล เขล ราช ปาณเฑย (Khel Raj Pandey)
เชลพาง

เชลพาง (อักษรโรมัน: Jelbang) เป็นหมู่บ้านในอำเภอโรลปา รัฐลุมพินี ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ในตอนใต้ของภูเขาชลชลา ข้อมูลจากสำมะโนประชากรปี 2011 มีประชากรอยู่ที่ 2896 คน ใน 510 ครัวเรือน กลุ่มชาติพันธุ์หลักของหมู่บ้านคือชาวมัคร
ประวัติศาสตร์.
สงครามกลางเมืองเนปาล.
เชลพางถูกใช้งานโดยกลุ่มกบฏลัทธิเหมาในระหว่างสงครามกลางเมืองเนปาลเพื่อเป็นฐานทัพสำหรับฝึกกองกำลัง ในปี 2003, กองกำลังราชอาณาจักรได้ส่งเฮลิคอปเตอร์เข้าโจมตีเชลพางอย่างหนัก มียอดผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ในสงครามมีผู้เสียชีวิต 68 รายมาจากเชลพาง ในจำนวนนี้ 30 รายเสียชีวิตในเชลพาง เกือบทั้งหมดถูกสังหารโดยตำรวจหรือทหาร ยอดเสียชีวิตนี้ถือว่าสูงที่สุดในตลอดสงครามกลางเมือง และเป็นที่รู้จักในชื่อการสังหารหมู่ในเชลพาง ผู้สนับสนุนของลัทธิเหมาในเนปาลบางส่วนจึงเรียกหมู่บ้านนี้ว่า "หมู่บ้านแห่งผู้พลีกาย" ("Village of Martyrs")
หลังสงคราม.
ในปี 2020 บทความหนึ่งบนนคริกรายงานว่าเหมืองร้างในเชลพางแห่งหนึ่งจะแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์โดยมุ่งหวังเพื่อกระตุ้นการท่องเที่ยวในเชลพาง
บาบีเกอจัป

บาบีเกอจัป  เป็นอาหารอินโดนีเซียที่ประกอบด้วยเนื้อหมูตุ๋นในเกอจัปมานิซหรือซีอิ๊วหวาน เป็นอาหารคลาสสิกในหมู่อาหารอินโดนีเซียแบบจีนเนื่องจากปรุงง่ายและเป็นที่นิยมในครอบครัวชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน นอกจากนี้ยังได้รับความนิยมในกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซียที่ไม่ได้นับถือศาสนาอิสลามเช่นชาวบาหลี ชาวอัมบน ชาวบาตัก ชาวมีนาฮาซา ชาวไดยัก และชาวอินโด-ดัตช์  บาบีเกอจัปยังสามารถพบได้ในงานเลี้ยงไรส์ตาเฟิล  ในประเทศเนเธอร์แลนด์ด้วย
เชื่อกันว่าบาบีเกอจัปมีที่มาจากอาหารทางภาคใต้ของจีนที่ประกอบด้วยเนื้อหมูตุ๋นในซีอิ๊ว ซึ่งในภาษาอินโดนีเซียเรียกว่า "บาบีเตาโจ"  แต่เนื่องจากในอดีตนั้น เตาโจหาได้ยาก จึงทำให้ชาวอินโดนีเซียใช้เกอจัปมานิซหรือซีอิ๊วหวานแทน อาหารนี้จึงมีลักษณะคล้ายอาหารอินโดนีเซียมากขึ้น บางครั้งก็ใช้ซอสพริกหวานแทนเกอจัปมานิซ
บาบีเกอจัปยังนิยมรับประทานในเทศกาลกาลูงันและเญปีของชาวบาหลี
ส่วนประกอบและการดัดแปลง.
ตำรับทั่วไปในครัวเรือนชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีนนั้นจะใช้หมูสามชั้นตุ๋นกับซีอิ๊วหวาน ปรุงรสด้วยกระเทียม หอมแดง หรือหอมใหญ่ และเกลือเล็กน้อย ในขณะที่ตำรับอื่น ๆ เช่นตามร้านอาหารจีนในไชนาทาวน์อินโดนีเซีย ในบาหลี หรือในเนเธอร์แลนด์อาจจะดัดแปลงโดยใส่ส่วนผสมอื่น ๆ เช่นตะไคร้ ขิง มะเขือเทศ กะปิ ใบซาลัม (คล้ายกับใบกระวาน) พริกไทยขาว และพริก เป็นต้น ซีอิ๊วหวานนั้นอาจใช้ซีอิ๊วธรรมดาผสมน้ำตาลปี๊บหรือน้ำตาลแดงแทนได้ นอกจากนี้บางตำรับอาจจะใช้เนื้อส่วนอื่นหรือเครื่องในหมูแทน เช่นเซิงเกิลบาบีเกอจัป ซึ่งใช้กีบเท้าหมู หรือเซิกบาซึ่งเป็นสตูเครื่องในหมูประกอบด้วยตับ จมูก ลิ้น หู กระเพาะ ไส้ และเครื่องในอื่น ๆ
ปัญจายัต (เนปาล)

ปัญจายัต (เนปาล: पञ्चायत; Panchayat) เป็นระบบการเมืองพื้นถิ่นในเนปาล ที่บังคับใช้ในระหว่างปี 1961 ถึง 1990 ระบบปัญจายัตประกอบด้วยการที่อำนาจรัฐบาล รวมทั้งอำนาจเหนือคณะรัฐมนตรีและคณะรัฐสภา อยู่ภายใต้ราชการของกษัตริย์เพียงผู้เดียว อันหมายความว่าเป็นการปกครองสมบูรณาญาสิทธิราช นอกจากนี้ ในระบบนี้ยังประกาศให้พรรคการเมืองทั้งหมดผิดกฎหมาย
หลังรัฐบาลของพรรคคองเกรสเนปาล นำโดย บีพี โกอิราลา ชนะการเลือกตั้งแบบถล่มทลายในเดือนธันวาคม ปี 1960 กษัตริย์มเหนทระได้ประกาศใช้ระบบ "ปัญจายัต" ในเดือนมกราคม 1961 ภายใต้การปกครองนี้ กษัตริย์มเหนทระได้ประกาศใช้ระบบการปกครองสี่ระดับ คือ หมู่บ้าน, เมือง, อำเภอ และปัญจายัตแห่งชาติ ซึ่งมีที่มาจากคณะกรรมการบริหารที่ได้รับการเลือกตั้งมาอย่างจำกัด นอกจากนี้ กษัตริย์มเหนทระยังกระตุ้นแนวคิดสามเสาหลักของอัตลักษณ์ความเป็นชาติ อันประกอบด้วย ศาสนาฮินดู, ภาษาเนปาล และสถาบันกษัตริย์ เป็นรากฐานของวิถีชีวิตเนปาล แนวคิดนี้แสดงให้เห็นผ่านคติพจน์ว่า "เอกราช เอกเภศ เอกภาษา เอกเทศ" (กษัตริย์เดียว แต่งกายแบบเดียว ภาษาเดียว ชาติเดียว)
อย่างไรก็ตาม ระบบนี้ถูกต่อต้านอย่างหนักเรื่อยมา ในปี 1990 พรรคคคองเกรสเนปาลร่วมกับแนวหน้าพันธมิตรฝ่ายซ้ายซึ่งประกอบด้วยพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายต่าง ๆ ทำการรณรงค์ให้ฟื้นคืนระบบประชาธิปไตยหลายพรรคการเมือง และนำไปสู่การปฏิวัติซึ่งเริ่มต้นเดือนกุมภาพันธ์ 1990 เพื่อสิ้นสุดระบบปัญจายัต ท้ายที่สุดกษัตริย์วิเรนทระได้ประกาศว่าจะฟื้นคืนระบอบประชาธิปไตยหลายพรรค คำสั่งห้ามการมีพรรคการเมืองถูกยกเลิกในเดือนเมษายน 1990 นับเป็นจุดสิ้นสุดของระบบปัญจายัตกว่า 30 ปีในเนปาล
โรงพยาบาลสตรีและสูติกรรมปโรปการ

โรงพยาบาลสตรีและสูติกรรรมปโรปการ  หรือรู้จักในชื่อ ประสูติคฤหะ (Prasuti Griha) เป็นโรงพยาบาลสูติกรรมแห่งแรกของประเทศเนปาล ตั้งอยู่ในกาฐมาณฑุ สถาปนาขึ้นในปี 1959 และมีขนาด 415 เตียง มีรายงานจำนวนสตรีที่มาคลอดบุตรที่โรงพยาบาลนี้อยู่ที่ 15,000 คนต่อปี โรงพยาบาลมีขนาด 415 เตียง จำนวนนี้ 336 เป็นแผนผู้ป่วยใน; 241 เตียงเป็นของแผนกสูติศาสตร์, 61 เตียงสำหรับแผนกนรีเวชวิทยา และ 34 เตียงของเวชศาสตร์ทารกแรกเกิด และ 79 เตียงเป็นเตียงส่วนกลาง
โรงพยาบาลนี้เริ่มต้นโดยองค์การนอกรัฐ "ปโรปการสันสถาน" (Paropakar Sansthan) ซึ่งริเริ่มโดยทยาวีรสิงห์ กังสการ โดยเปิดขึ้นในพื้นที่ของพระราชวังหลวงจารพุรชะ และได้มงกุฏราชกุมารมเหนทระ เป็นผู้ตั้งชื่อให้ว่า โรงพยาบาลสูติกรรมปโรปการ ศรีปัญจอินทรราชยลักษมี (Paropakar Shree Panch Indra Rajya Lakshmi Maternity Hospital) เพื่อระลึกถึงอินทรราชยลักษมีเทวี ศาห์ พระชายาของมงกุฏราชกุมาร ซึ่งเสียชีวิตจากการตั้งครรภ์
โรงพยาบาลมีเจ้าหน้าที่ให้บริการประกอบด้วยแพทย์ 50 คน, พยาบาล 170 คน, เจ้าหน้าที่สนับสนุนการแพทย์ 40 คน และเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารและอื่น ๆ รวมอีก 360 คน นอกจากนี้โรงพยาบาลยังมีพื้นที่จัดสรรสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยของบุคลากร และมีหอพักสำหรับแพทย์และแพทย์ใช้ทุน โรงพยาบาลมีให้บริการในแผนกต่าง ๆ ได้แก่ สูติศาสตร์-นรีเวชวิทยา, เวชศาสตร์ทารกแรกเกิด, รังสีวิทยา และ พยาธิวิทยา
โรงพยาบาลนี้ยังเป็นสถานที่เกิดของบุคคลที่มีชื่อเสียง รวมถึงยิกเม เขสาร์ นังเญล วังชุก กษัตริย์แห่งภูฏาน รวมถึงเป็นที่คลอดบุตรทั้งสองของเจ้าหญิงศรุติแห่งเนปาล
ฟัดจ์

ฟัดจ์  เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งซึ่งทำจากน้ำตาล เนย และนมผสมเข้าด้วยกัน มีต้นกำเนิดจากสหรัฐในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยขณะนั้นได้รับความนิยมตามวิทยาลัยสตรีหลายแห่ง ฟัดจ์มีหลากหลายรสชาติซึ่งแตกต่างกันไปตามประเทศและภูมิภาคต่าง ๆ โดยรสชาติที่เป็นที่นิยมได้แก่ รสผลไม้ ถั่ว ช็อกโกแลต และคาราเมล
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน

พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน  ตั้งอยู่ที่ถนนจิงเหว่ย์ (经纬街) เขตเต้าหลี่ (道里区) เมืองฮาร์บิน มณฑลเฮยหลงเจียง ในสถานที่เดิมของโบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน  ได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นหน่วยพิทักษ์โบราณวัตถุสำคัญทางวัฒนธรรมแห่งชาติ (全国重点文物保护单位) ชุดที่ 7 ใน พ.ศ. 2556
ประวัติ.
โบสถ์ยิวใหม่ฮาร์บิน เป็นศาสนสถานในศาสนายูดาห์นิกายฮาซิด ก่อตั้งเป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจในเมืองฮาร์บินใน พ.ศ. 2451 เริ่มก่อสร้างเป็นโบสถ์ยิวแห่งที่สองในเมืองฮาร์บินเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2461 (ต่อจากโบสถ์ยิวฮาร์บิน ซึ่งปัจจุบันคือหอแสดงดนตรีโบสถ์ยิวเก่าฮาร์บิน) โดยเป็นโบสถ์ยิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจีน การก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2464 อาคารหลังนี้ออกแบบโดยสถาปนิกชาวยิว โจเซฟ ยูเรวิช เลฟคิน (Joseph Yurievich Lievkin) สามารถรองรับศาสนิกได้ 500 คน อาคารสูง 2 ชั้น ด้านหน้าอาคารก่อด้วยอิฐและหินสลับกัน สีแดงและสีขาว พะไลยอดแหลมและหน้าต่างไม้ที่ทางเข้ามีรูปแบบสถาปัตยกรรมตะวันออกกลางที่แข็งแกร่ง โดมและหน้าต่างไม้ตกแต่งด้วยดาราแห่งดาวิด ประมาณ พ.ศ. 2493 ชาวยิวอพยพในจีนเริ่มเดินทางออกจากจีนทีละน้อย โดยมุ่งหน้าไปยังประเทศอิสราเอล สหรัฐอเมริกา และออสเตรเลีย โบสถ์ยิวใหม่ปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2499 และที่ตั้งเดิมได้เปลี่ยนเป็นอาคารรับรองของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะประจำเทศบาล
สิ่งจัดแสดง.
ในปี 2547 เทศบาลเมืองฮาร์บินได้บูรณะรูปแบบสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของโบสถ์ยิว และเปลี่ยนให้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชาวยิวฮาร์บิน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มุ่งเน้นไปที่ประวัติของชาวยิวในฮาร์บินตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยจัดแสดงเอกสาร ภาพถ่าย ภาพยนตร์ และของใช้ส่วนตัวของชาวยิวในเมืองฮาร์บิน ซึ่งมีมากกว่า 20,000 คนในช่วงเวลานั้น ชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพถ่ายและภาพวาดของอาคารหลายหลังที่สร้างโดยชาวยิวในฮาร์บินในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชั้นสองและสามจัดแสดงเรื่องการศึกษา อุตสาหกรรม ศิลปะ และดนตรีของชาวยิวในเมืองฮาร์บิน
อาร์โรซคัลโด

อาร์โรซคัลโด  เป็นข้าวต้มไก่ของฟิลิปปินส์ซึ่งปรุงรสด้วยขิงและโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวแห้ง ต้นหอม และพริกไทยดำ เครื่องปรุงที่นิยมเสิร์ฟเคียงได้แก่มะปี๊ดและน้ำปลา และมักมีไข่ต้มเสิร์ฟมาด้วย หลายตำรับยังใส่ดอกคำฝอยลงไปซึ่งทำให้อาร์โรซคัลโดมีสีเหลือง ชื่ออาร์โรซคัลโดมีที่มาจากอาหารสเปนชื่ออาร์โรซกัลโดโซ  ซึ่งหมายถึงข้าวในน้ำซุป ในภูมิภาควิซายัสจะเรียกอาหารชนิดนี้ว่าโปสปัส ("pospas") แม้ว่าส่วนผสมของโปสปัสกับอาร์โรซคัลโดนั้นแตกต่างกันเล็กน้อยก็ตาม
อาร์โรซคัลโดถือเป็นลูเกาหรือข้าวต้มแบบฟิลิปปินส์ชนิดหนึ่ง ชาวฟิลิปปินส์ถือว่าอาร์โรซคัลโดเป็นอาหารอุ่นใจอย่างหนึ่งและนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า
ศัพทมูลวิทยา.
ชื่อ "อาร์โรซคัลโด" มีที่มาจากคำสองคำในภาษาสเปนได้แก่ "arroz" (ข้าว) and "caldo" (น้ำซุป) เดิมทีเดียวนั้นวลีนี้จะหมายความถึงข้าวต้มหรือลูเกาทุกชนิด แต่ต่อมาความหมายแคบลงเหลือเพียงลูเกาชนิดที่มีเนื้อไก่และปรุงรสด้วยขิงอย่างเข้มข้นเท่านั้น ลูเกาหรือข้าวต้มมีที่มาจากชาวจีนที่อพยพเข้ามาในประเทศฟิลิปปินส์ และผสมผสานกับส่วนผสมและรสชาติท้องถิ่นจนกลายเป็นอาหารฟิลิปปินส์ในปัจจุบัน
ลักษณะ.
อาร์โรซคัลโดโดยทั่วไปแล้วจะทำจากข้าวเหนียว  แต่อาจจะใช้ข้าวเจ้าธรรมดาได้เช่นกัน ปกติแล้วจะปรุงเนื้อไก่ในน้ำซุปที่มีขิงเข้มข้นให้สุกจนเนื้อนุ่มก่อนจะนำไปฉีกให้เป็นฝอย จากนั้นจึงเติมกลับเข้าไปในน้ำซุปพร้อมข้าว เมื่อเติมข้าวแล้วต้องคนตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ข้าวติดก้นหม้อ สีเหลืองที่เป็นเอกลักษณ์มาจากดอกคำฝอย บางสูตรอาจจะใช้หญ้าฝรั่นซึ่งมีราคาแพงแต่ทำให้รสชาติเข้มข้นขึ้นกว่าการใช้คำฝอย บางสูตรก็ใช้ขมิ้นแทนในกรณีที่หาดอกคำฝอยหรือหญ้าฝรั่นไม่ได้
อาร์โรซคัลโดจะเสิร์ฟในชามพร้อมกับไข่ต้ม และโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวแห้ง ต้นหอมซอย และพริกไทยดำ บางครั้งก็จะโรยชิชาโรนหรือแคบหมูแบบฟิลิปปินส์ที่ขยำเป็นชื้นเล็กลงไปเพื่อเพิ่มเนื้อสัมผัสและรสชาติ แม้ว่าตัวอาร์โรซคัลโดเองจะมีกลิ่นหอมแรง แต่รสชาติโดยลำพังแล้วค่อนข้างอ่อนจึงต้องปรุงรสเพิ่ม เครื่องปรุงที่นิยมใช้ได้แก่มะปี๊ดและน้ำปลา บางครั้งก็อาจจะใช้มะนาวแทนมะปี๊ดได้
อาร์โรซคัลโดถือได้ว่าเป็นอาหารอุ่นใจชนิดหนึ่งของฟิลิปปินส์ โดยทั่วไปแล้วจะนิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า ในช่วงอากาศหนาว ในช่วงฝนตกชุก หรือสำหรับผู้ป่วย อาร์โรซคัลโดนิยมรับประทานขณะร้อนหรืออุ่นเนื่องจากถ้าทิ้งให้เย็นแล้วจะจับตัวแข็ง อาร์โรซคัลโดที่จับตัวแข็งแล้วสามารถอุ่นใหม่ได้โดยเติมน้ำลงไปเล็กน้อย
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์เสิร์ฟอาร์โรซคัลโดบนเที่ยวบินของสายการบิน ซึ่งได้รับความนิยม และยังมีรายงานว่าอาร์โรซคัลโดเป็นอาหารโปรดของอดีตประธานาธิบดีคอราซอน อากีโนด้วย
อาหารที่ใกล้เคียง.
ในภูมิภาควิซายัส ลูเกาแบบคาวจะเรียกว่า "โปสปัส" ซึ่งโปสปัสไก่นั้นเทียบได้กับอาร์โรซคัลโด แต่ว่าโปสปัสของวิซายัสจะไม่ใส่ดอกคำฝอย
อาร์โรซคัลโดที่ดัดแปลงโดยใช้ขากบนั้นเรียกว่า "อาร์โรซคัลโดงปาลากา"  ซึ่งหารับประทานได้ยาก นอกจากนี้ยังมีแบบวีกันที่ใช้เห็ดหรือเต้าหู้แทนเนื้อสัตว์ 
โกโตเป็นลูเกาอีกชนิดหนึ่งที่ใกล้เคียงกับอาร์โรซคัลโดแต่ไม่ได้ใส่ขิงมากเท่าอาร์โรซคัลโด กระบวนการเตรียมโกโตนั้นใกล้เคียงกับอาร์โรซคัลโดแต่ใช้กระเพาะวัวที่แช่และต้มเป็นเวลาหลายชั่วโมงจนนุ่ม โกโตยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ ว่าอาร์โรซคัลโดคอนโกโต  หรืออาร์โรซคอนโกโต  คำว่าโกโต  ในภาษาตากาล็อกหมายถึงกระเพาะวัว
โชกูปัง

โชกูปัง  หรือ ขนมปังนมสดญี่ปุ่น หรือ ขนมปังฮกไกโด เป็นขนมปังขาวเนื้อนุ่มที่ขายทั่วไปตามร้านขนมปังในทวีปเอเชีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในร้านขนมปังในญี่ปุ่น แม้ว่าโชกูปังจะไม่ใช่อาหารญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม แต่ก็ได้มีการนำมารับประทานกันอย่างแพร่หลายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และขนมปังดังกล่าวยังถือเป็นอาหารหลักยอดนิยม
เบื้องหลังและประวัติศาสตร์.
ขนมปังขาวเนื้อนุ่มเป็นที่นิยมในเอเชียโดยเฉพาะในญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามขนมปังไม่ใช่อาหารแบบดั้งเดิมในญี่ปุ่น แต่ชาวญี่ปุ่นนำมารับประทานเป็นอาหารหลังสงครามโลกครั้งที่สองในขณะที่เกิดการขาดแคลนข้าวในประเทศ ซึ่งส่งผลให้สหรัฐตอบรับด้วยการขนส่งข้าวสาลีเพื่อช่วยบรรเทาทุกข์ ขนมปังในรูปแบบนี้เริ่มได้รับความนิยมนอกเอเชียในช่วงปี 2020
วัตถุดิบและวิธีการอบ.
แป้งของโชกูปังผสมขึ้นโดยใช้ทังจ่ง การใช้ทังจ่งช่วยให้ขนมปังคงความสดได้นานขึ้น 
ส่วนผสมทั่วไป ได้แก่ แป้ง นมสด เนย ยีสต์ เกลือ น้ำตาล และมักผสมไข่ เริ่มต้นจากเตรียมทังจ่งแล้วพักให้เย็น จากนั้นผสมกับส่วนผสมที่เหลือแล้วนวดให้เป็นแป้งที่นุ่มและเหนียว ซึ่งมักจะถูกแบ่งและปั้นเป็นหลายม้วน และนำมาวางตามขวางลงในถาดขนมปังเพื่อให้ฟูก่อนอบ ทำให้ได้รูปลักษณ์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว การผลิตเชิงพาณิชย์มักอบในถาดอบรูปแบบพูลแมน (ทรงสี่เหลี่ยมมุมฉากคล้าย ๆ กับขนมปังแซนด์วิช) สำหรับผู้ที่อบเองที่บ้านมักจะใช้กระทะแบบเปิดซึ่งจะได้รูปทรงขนมปังที่แตกต่างแต่ไปแต่ก็ยังคงเอกลักษณ์ไว้
แฮลวอ

แฮลวอ  เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งที่มีถิ่นกำเนิดจากเปอร์เซีย (ประเทศอิหร่านในปัจจุบัน) และยังแพร่หลายไปทั่วภูมิภาคตะวันออกกลางรวมถึงเอเชียใต้ ซึ่งหมายถึงขนมหวานหลายชนิดที่ทำจากแป้งสาลี เนย น้ำมัน หญ้าฝรั่น น้ำดอกไม้เทศ นม แป้งโกโก้ และเติมความหวานด้วยน้ำตาล
ประวัติ.
แฮลวอมีถิ่นกำเนิดจากเปอร์เซียหรือประเทศอิหร่านในปัจจุบัน หลักฐานการกล่าวถึงแฮลวอปรากฏขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ซึ่งหมายถึงวัตถุดิบที่ประกอบไปด้วยอินทผลัมผสมกับนม และในคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีการนำคำนี้ไปใช้เรียกขนมหลายชนิด รวมไปถึงเซโมลินาหรือแป้งเปียกที่ผ่านการปรุงและเติมความหวานแล้ว
ตำรับอาหารเปอร์เซียในช่วงก่อนหน้านี้หลายอย่างได้รับการบันทึกไว้ในหนังสือภาษาอาหรับสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 ชื่อว่า "กิตาบุฏเฏาะบีค" ("ตำราการครัว") รวมทั้งในตำราปรุงอาหารไม่ทราบชื่อเล่มหนึ่งจากชาวมัวร์ในสเปนสมัยเดียวกัน จากนั้นชาวเติร์กในจักรวรรดิออตโตมันได้รับเอาแฮลวอชนิดต่าง ๆ เข้ามา รวมทั้งชนิดที่ทำจากงา แล้วเผยแพร่ไปทั่วจักรวรรดิ
ชนิด.
เมล็ดพืช.
ทำด้วยการนำแป้งสาลีหรือแป้งข้าวโพดไปปิ้งในน้ำมัน จากนั้นผสมเข้าด้วยกันให้มีลักษณะเป็นรูส์ แล้วปรุงด้วยน้ำเชื่อมรสหวาน
งา.
นิยมในบริเวณบอลข่าน ประเทศโปแลนด์ ตะวันออกกลาง และพื้นที่อื่น ๆ รอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีส่วนประกอบหลักได้แก่ทาฮีนีกับน้ำตาลหรือน้ำผึ้ง
ทานตะวัน.
นิยมในประเทศอดีตสหภาพโซเวียต รวมทั้งบัลแกเรียและโรมาเนีย ทำจากเมล็ดทานตะวันบด โดยอาจมีส่วนประกอบอื่นด้วย เช่น ถั่ว แป้งโกโก้ วานิลลา
ถั่วลิสง.
ในประเทศอาร์เจนตินาสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้อพยพชาวกรีกได้คิดค้นแฮลวอชนิดใหม่ขึ้นจากเนยถั่วลิสง เรียกว่า มันเตโกล  โดยมีการบริโภคกันอย่างกว้างขวางในประเทศ
จูล (บริษัท)

จูล  ชื่อเต็มว่า บริษัทจูลแลบส์ (Juul Labs, Inc.) เป็นบริษัทบุหรี่ไฟฟ้าอเมริกันซึ่งแยกตัวออกมาจากบริษัทแพกซ์แลบส์ใน ค.ศ. 2017 บริษัทจูลผลิตบุหรี่ไฟฟ้ายี่ห้อจูลโดยใช้อนุภาคเกลือนิโคตินจากยาสูบ
จูลมีสำนักงานใหญ่อยู่ในซานฟรานซิสโก แอดัม โบเวน และเจมส์ มอนซีส์ ร่วมกันก่อตั้งจูลขึ้น สำหรับหุ้นในจูลนั้น ร้อยละ 35 เป็นของบริษัทออลเทรียผู้ได้หุ้นจำนวนดังกล่าวไปเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2018 เป็นมูลค่า 12.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จูลยังได้เงินปันผลถึง 2 พันล้านบาท ซึ่งจูลแจกให้แก่พนักงาน 1,500 คนของตนต่อ
หลังจากรณรงค์ทางการตลาดผ่านสื่อสังคมเป็นการใหญ่ จูลก็กลายเป็นผู้ผลิตบุหรี่ไฟฟ้าซึ่งเป็นที่นิยมที่สุดในสหรัฐเมื่อสิ้นปี ค.ศ. 2017 และเมื่อถึงเดือนกันยายน ปีถัดมา ก็มีส่วนแบ่งทางการตลาดถึงร้อยละ 72 จูลยังซื้อพื้นที่สื่อในนิตยสารและเครือข่ายโทรทัศน์วัยรุ่นหลายราย เอกสารที่สำนักงานอัยการสูงสุดแห่งแมสซาชูเซตส์ได้รับมานั้นบ่งชี้ว่า จูลซื้อพื้นที่โฆษณาในสื่อการศึกษา เกม และคราฟติงหลายรายซึ่งมุ่งตรงต่อนักเรียนมัธยมศึกษา ทำให้ลูกค้าของจูลมีเยาวชนจำนวนมาก เป็นผลให้เกิดความห่วงกังวลในด้านสาธารณสุข จนองค์การอาหารและยาสหรัฐต้องเข้าตรวจสอบหลายครั้ง และพบว่า ปริมาณนิโคตินที่สูงมากในบุหรี่ไฟฟ้าของจูล ทำให้ความเสี่ยงด้านสุขภาพต่อเยาวชนที่เป็นลูกค้าของจูลนั้นอาจยิ่งร้ายแรงกว่าการใช้บุหรี่ไฟฟ้ายี่ห้ออื่น
ใน ค.ศ. 2018 หลังจากถูกองค์การอาหารและยาสหรัฐตรวจสอบ จูลก็ยอมถอนไส้บุหรี่ปรุงรสบางรสที่อาจจูงใจเยาวชนออกจากตลาด ครั้น ค.ศ. 2019 จูลตกลงกับศูนย์สุขภาพสิ่งแวดล้อมว่า จะลดระดับและจำกัดปริมาณควาพยายามทางการตลาดให้มุ่งต่อผู้มีอายุเหมาะสมเท่านั้น กระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2020 ส่วนแบ่งทางการตลาดของจูลก็ลดเหลือร้อยละ 40 และในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 เหลือร้อยละ 28 การสำรวจใน ค.ศ. 2022 พบว่า จูลกลายเป็นยี่ห้อบุหรี่ไฟฟ้ายอดนิยมอันดับ 3 ในหมู่นักเรียนมัธยมศึกษา ในบรรดาผู้ใช้บุหรี่ไฟฟ้าทั้งหมดมีร้อยละ 22 ที่ใช้ผลิตภัณฑ์ของจูล ครั้นวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2022 องค์การอาหารและยาสหรัฐห้ามจูลขายผลิตภัณฑ์ของตนในสหรัฐอีกต่อไป โดยออกเป็นคำสั่งปฏิเสธทางการตลาดซึ่งมีผลทันที แต่ในวันถัดมา จูลอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ในวอชิงตัน ดี.ซี. และศาลให้ระงับคำสั่งดังกล่าวไว้ก่อน
มาร์ซิแพน

มาร์ซิแพน  เป็นของหวานที่มีน้ำตาล น้ำผึ้ง และอัลมอนด์บดเป็นส่วนประกอบหลัก บางครั้งอาจเติมน้ำมันอัลมอนด์หรือสารสกัดจากอัลมอนด์ลงไป มักนำมาใช้ทำขนมหวานชนิดต่าง ๆ โดยที่พบบ่อยคือนำมาเคลือบช็อกโกแลต และนำมาทำให้มีรูปทรงเลียนแบบผักผลไม้ต่าง ๆ นอกจากนี้ยังนำมาใช้ในบิสกิตหรือรีดเป็นแผ่นบาง ๆ และยังนำมาเคลือบเค้กชนิดต่าง ๆ โดยเฉพาะเค้กวันเกิด เค้กแต่งงาน และเค้กคริสต์มาส ในบางประเทศยังมีการนำมาปั้นเป็นรูปสัตว์ชนิดต่าง ๆ ขนาดเล็กสำหรับฉลองเทศกาลวันขึ้นปีใหม่หรือคริสต์มาส
นักช็อกโกแลต

นักช็อกโกแลต  หมายถึงบุคคลผู้เชี่ยวชาญในการทำของหวานจากช็อกโกแลตโดยเน้นงานฝีมือและงานศิลป์เป็นหลัก โดยนำช็อกโกแลตไปผ่านกระบวนการหรือขั้นตอนต่าง ๆ รวมทั้งมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับช็อกโกแลต และยังสามารถจำแนกรสชาติของช็อกโกแลตชนิดต่าง ๆ ซึ่งแตกต่างกันได้ มักทำงานร่วมกับหัวหน้าคนทำขนมในครัวในเทศกาลหรือโอกาสพิเศษต่าง ๆ
ช็อกโกแลตทรัฟเฟิล

ช็อกโกแลตทรัฟเฟิล  เป็นขนมหวานจากช็อกโกแลตชนิดหนึ่งโดยมีไส้เป็นช็อกโกแลตเหลวซึ่งมีครีมเป็นส่วนผสมหรือที่เรียกว่ากานัช และเคลือบตกแต่งด้วยแป้งโกโก้ มะพร้าวหรือถั่วชิ้นเล็ก ๆ ปั้นเป็นรูปทรงกลม โดยชื่อของขนมหวานมาจากลักษณะที่คล้ายคลึงกับทรัฟเฟิล เห็ดฝรั่งเศสชนิดหนึ่ง
ช็อกโกแลตร้อน

ช็อกโกแลตร้อน  หรือ โกโก้ร้อน  เป็นเครื่องดื่มร้อนชนิดหนึ่งซึ่งประกอบด้วยช็อกโกแลตหรือเนื้อโกโก้ผสมกับนมหรือน้ำร้อน มักเติมความหวานลงไปและตกแต่งด้วยวิปครีมหรือมาร์ชแมลโลว์ ช็อกโกแลตร้อนที่ทำจากช็อกโกแลตที่ละลายแล้วบางครั้งเรียกว่า ช็อกโกแลตสำหรับดื่ม (drinking chocolate) เนื่องจากมีความหวานน้อยกว่าและความเข้มข้นมากกว่า
เครื่องดื่มช็อกโกแลตชนิดแรกสันนิษฐานว่าคิดค้นขึ้นโดยชาวมายาเมื่อประมาณ 2,500–3,000 ปีก่อน และเครื่องดื่มโกโก้ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอซเท็กในช่วง ค.ศ. 1400 ซึ่งเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ว่า "xocōlātl" จากนั้นก็ได้กลายเป็นที่นิยมในทวีปยุโรปหลังจากที่เข้ามาจากเม็กซิโกในดินแดนโลกใหม่และมีการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ หลายอย่างนับจากนั้นเป็นต้นมา ช็อกโกแลตร้อนยังถูกใช้ทางการแพทย์เพื่อรักษาอาการเจ็บป่วยบางอย่าง เช่น โรคตับ โรคกระเพาะอาหาร จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
ช่างฝีมือ

ช่างฝีมือ  เป็นบุคคลผู้มีอาชีพหรือมีทักษะในการประดิษฐ์ สร้างสรรค์สิ่งของ วัตถุ หรืองานหัตถกรรมต่าง ๆ ในบางส่วนหรือทุกส่วนด้วยมือ ซึ่งบางครั้งอาจใช้เครื่องมือหรืออุปกรณ์ต่าง ๆ เข้ามาช่วยก็ได้ โดยอาศัยประสบการณ์และความรู้ความเชี่ยวชาญด้านงานฝีมือ พร้อมทั้งเน้นคุณภาพและความประณีตของชิ้นงานเป็นหลัก โดยอาจประดิษฐ์ได้ทั้งของใช้หรือของตกแต่ง เช่น เครื่องเรือน เสื้อผ้า งานประติมากรรม ฯลฯ
ในยุคก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม ช่างฝีมือถือเป็นกลุ่มผู้ผลิตสินค้าโภคภัณฑ์ซึ่งมีบทบาทสำคัญเป็นอย่างมาก
วังครรภา

วังครรภา (เนปาล: गर्भा दरबार; Garva Palace) เป็นโบราณสถานในชนบทของอำเภอไกลลิ ประเทศเนปาล ปัจจุบันอยู่ในสภาพทรุดโทรมและขาดการอนุรักษ์ วังครรภามีพื้นที่กว้างกว่า 10 "โรปนี"
ประวัติศาสตร์.
วังครรภาสร้างขึ้นโดยขาทคา ชามเชร์ จัง บะฮาดูร์ รานา ระหว่างปี ว.ส. (วิกรมสามวัต) 1979 ถึง 1984 โดยมีการว่าจ้างช่างศิลป์จากอินเดียมาเพื่อการก่อสร้างวังนี้ วังนี้ถูกใช้งานเป็นสถานที่เก็บรวบรวมภาษีและพิพากษาคดีในเขตอำเภอไกลลิ, กาญจนปุระ และ โทตี ต่อมาวังนี้ได้สืบทอดและใช้งานต่อโดยบุตรชายของผู้ก่อสร้างวัง
หลังสิ้นสุดระบอบจักรวรรดิรานา วังถูกแปรสภาพมาใช้เป็นที่ทำการของคณะกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน และไปรษณีย์ ในระหว่างสงครามกลางเมืองเนปาล อาคารถูกจุดไฟเผาโดยกลุ่มลัทธิเหมา และถูกทิ้งร้างในสภาพทรุดโทรมนับจากนั้น
รัฐบาลท้องถิ่นของรัฐสุนทรปัศจิมได้จัดสรรงบประมาณสำหรับการฟื้นสภาพของวัง อย่างไรก็ตามไม่พบความคืบหน้าใด ๆ ในโครงการนี้ เคยมีการเดินขบวนทั่วประเทศโดยคนท้องถิ่นเพื่อเรียกร้องการฟื้นฟูสภาพอาคารหลังนี้
สถาปัตยกรรม.
วังนี้มีความสูงสามชั้น ประกอบด้วยกระจกแกะสลัก 83 บาน และประตู 53 บาน ฝาหนังภายในมีจิตรกรรมประดับ รวมถึงยังมีอุโมงค์ใช้งานเพื่อความปลอดภัย
ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา

ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา (potentially unwanted program หรือ PUP) หรือ แอปพลิเคชันที่อาจจะไม่พึงปรารถนา (potentially unwanted application หรือ PUA) คือซอฟต์แวร์ที่ผู้ใช้อาจจะไม่พึงปรารถนาหรือไม่จำเป็น ซอฟต์แวร์ความปลอดภัยและซอฟต์แวร์ควบคุมโดยผู้ปกครองมักจะมีเกณฑ์ที่ใช้จัดแยกประเภทซอฟต์แวร์ต่างๆ ว่าเป็นซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนาหรือไม่ ซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนาอาจใช้การดำเนินการที่อาจส่งผลต่อความเป็นส่วนตัวหรือลดความปลอดภัยของคอมพิวเตอร์ บริษัทต่างๆ มักรวมการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ที่พึงปรารถนาเข้าในบรรจุภัณฑ์ดิจิทัล (wrapper) และอาจเสนอให้ติดตั้งซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา และในบางกรณีไม่มีการระบุวิธีการปฏิเสธที่ชัดเจน บริษัทแอนติไวรัสกำหนดซอฟต์แวร์ที่รวมมาว่าเป็นโปรแกรมที่อาจไม่เป็นที่ต้องการ ซึ่งอาจรวมถึงซอฟต์แวร์ที่แสดงโฆษณาที่ล่วงล้ำ (แอดแวร์) หรือติดตามการใช้อินเทอร์เน็ตของผู้ใช้เพื่อขายข้อมูลให้กับผู้โฆษณา (สปายแวร์) แทรกโฆษณาของตัวเองลงในหน้าเว็บ ที่ผู้ใช้ดูหรือใช้บริการ SMS ระดับพรีเมียมเพื่อเพิ่มค่าบริการให้กับผู้ใช้ นับวันยิ่งมี โครงการซอฟต์แวร์โอเพนซอร์สจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่แสดงความไม่พอใจที่เว็บไซต์บุคคลที่สามรวมการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ที่พึงปรารถนาเข้าในบรรจุภัณฑ์ดิจิทัล (wrapper) ไปพร้อมๆ กับซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนาโดยที่โครงการไม่ทราบหรือไม่ยินยอม ไซต์ดาวน์โหลดฟรีของบุคคลที่สามเกือบทุกแห่งรวมการดาวน์โหลดเข้ากับซอฟต์แวร์ที่อาจจะไม่พึงปรารถนา การปฏิบัตินี้ถือว่าผิดจรรยาบรรณอย่างกว้างขวางเนื่องจากเป็นการละเมิดผลประโยชน์ด้านความปลอดภัย ของผู้ใช้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากพวกเขา ชุดซอฟต์แวร์ไม่พึงประสงค์บางชุดจะติดตั้งใบรับรองหลักบนอุปกรณ์ของผู้ใช้ ซึ่งช่วยให้แฮกเกอร์สามารถดักจับข้อมูลส่วนตัว เช่น รายละเอียดธนาคาร โดยไม่ต้องมีเบราว์เซอร์ที่ให้คำเตือนด้านความปลอดภัย กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิของสหรัฐอเมริกาแนะนำให้ลบใบรับรองหลักที่ไม่ปลอดภัยออก เนื่องจากจะทำให้คอมพิวเตอร์เสี่ยงต่อการโจมตีทางไซเบอร์ที่ร้ายแรง นักพัฒนาซอฟต์แวร์และผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยแนะนำให้ผู้คนดาวน์โหลดเวอร์ชันล่าสุดจากเว็บไซต์โครงการอย่างเป็นทางการ หรือจากตัวจัดการแพ็คเกจ หรือ App Store ที่เชื่อถือได้
ลิโอเนล เอสกาโลนิ

ลิโอเนล เซบัสเตียน เอสกาโลนิ ([ljoˈnel eskaˈloni], [ehkaˈloni]; 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1978 –) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลระดับอาชีพชาวอาร์เจนตินา และอดีตผู้เล่นซึ่งปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมชาติอาร์เจนตินา ทั้งนี้ เขาเคยเป็นนักฟุตบอลแบ็กขวาหรือกองกลางตัวขวา โดยเป็นผู้เล่นสารพัดประโยชน์
เอสกาโลนิเกิดที่ปูฆาโต รัฐซานตาเฟ ซึ่งได้รับการเปิดตัวครั้งแรกในฐานะนักฟุตบอลให้แก่สโมสรญุลส์โอลบอยส์ใน ค.ศ. 1995 เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในระดับอาชีพที่ประเทศสเปน โดยส่วนใหญ่อยู่ที่สโมสรเดปอร์ติโบเดลาโกรุญญา ซึ่งเขาคว้าแชมป์ลีกสเปน ฤดูกาล 1999–2000 และโกปาเดลเรย์ ฤดูกาล 2001–2002 โดยรวมแล้ว เขาลงเล่น 258 เกม และ 15 ประตูใน 12 ฤดูกาลในลาลิการ่วมกับสามทีมที่แตกต่างกัน นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่ในประเทศอิตาลีเป็นเวลาหลายปี ร่วมกับสโมสรกีฬาลัตซีโยและอาตาลันตาก่อนจะอำลาการเป็นนักฟุตบอลอาชีพใน ค.ศ. 2015 ส่วนในระดับนานาชาติ เขาทำหน้าที่นักฟุตบอลให้แก่ประเทศอาร์เจนตินาในระดับอายุต่ำกว่า 20 ปี และเปิดตัวให้กับทีมชุดใหญ่ใน ค.ศ. 2003 เขาลงแข่งสำหรับทีมชาติเจ็ดนัดระหว่าง ค.ศ. 2003 ถึง 2006 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมฟุตบอลโลก 2006
เอสกาโลนิเข้ามาเป็นผู้จัดการทีมใน ค.ศ. 2016 โดยเริ่มเป็นผู้ช่วยที่สโมสรฟุตบอลเซบิยา และทีมอายุต่ำกว่า 20 ปีของอาร์เจนตินา ซึ่งใน ค.ศ. 2018 เขาได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดการทีมชุดอายุต่ำกว่า 20 ปี และได้รับเลือกให้เป็นผู้นำทีมชุดใหญ่ของอาร์เจนตินาในปลายปีดังกล่าว เขาพาทีมคว้าอันดับสามในการแข่งระดับนานาชาติครั้งแรกของการทำหน้าที่ ซึ่งคือโกปาอาเมริกา 2019 ที่ประเทศบราซิล ต่อมา เขาพาทีมคว้าแชมป์โกปาอาเมริกา 2021 ซึ่งถือเป็นเกียรติยศแรกของอาร์เจนตินาในรอบ 28 ปี จากนั้นสามารถพาทีมชนะทีมชาติอิตาลีในการแข่งฟินาลิสซิมา 2022 หลังจากนั้นในฟุตบอลโลก 2022 ที่ประเทศกาตาร์ ทีมชาติอาร์เจนตินาที่นำโดยเอสกาโลนิสามารถคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกสมัยที่สาม โดยเป้นการคว้าแชมป์โลกเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ ค.ศ. 1986
สมัยเป็นนักฟุตบอลอาชีพ.
สโมสร.
ช่วงปีแรก ๆ และเดปอร์ติโบ.
เขาเกิดที่เมืองเล็ก ๆ ชื่อปูฆาโต ในรัฐซานตาเฟ โดยมีเชื้อสายอิตาลีจากอัสโกนิเชโน แคว้นมาร์เค เอสกาโลนิเริ่มอาชีพของเขาในปริเมราดิบิซิออนเดอาร์เฆนตินาร่วมกับสโมสรท้องถิ่นชื่อญุลส์โอลบอยส์ และจากนั้นคือเอสตูเดียนเตสเดลาปลาตา ก่อนย้ายไปเดปอร์ติโบเดลาโกรุญญาของสเปนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1997 ด้วยเงิน 405 ล้านเปเซตา
เขาทำหน้าที่ร่วมกับทีมกาลิเซียเป็นประจำตลอดระยะเวลาแปดปีครึ่ง โดยเขาลงแข่งร่วมกับมานูเอล ปาโบล และบิกตอร์ สำหรับจุดเริ่มต้นทั้งสองทางทางปีกขวา อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่เข่า เขาจึงทำหน้าที่เพียง 14 นัดในลาลิกา ขณะที่เดปอร์ติโบเดลาโกรุญญาคว้าแชมป์ได้เป็นครั้งแรก
หลังจากหลุดจากโฆอากิน กาปาร์โลส ผู้จัดการทีม เอสกาโลนิได้เข้าร่วมทีมเวสต์แฮมยูไนเต็ดแบบยืมตัวในการแข่งพรีเมียร์ลีกเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2006 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของกรอบเวลาการโอน ในความพยายามที่จะเพิ่มโอกาสในการคัดเลือกฟุตบอลโลกที่กำลังจะมาถึง โดยเขาสวมเสื้อหมายเลข 2 เนื่องจากโตมาช เรปกา ที่จากไป และเปิดตัวในลีกให้แก่ทีมลอนดอนตะวันออก ที่ได้ปะทะกับซันเดอร์แลนด์เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ตลอดจนเขายังช่วยให้ทีมเข้าถึงเอฟเอคัพรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งเป็นการแพ้ลิเวอร์พูลจากการดวลลูกโทษ
มัสยิดรัฐปีนัง

มัสยิดรัฐปีนัง  เป็นมัสยิดประจำรัฐที่ตั้งอยู่ริมถนนมัสยิดเนอเกอรี (สายสีเขียว) ในจอร์จทาวน์ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย
ประวัติ.
การก่อสร้างมัสยิดนี้เริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1977 โดยตุน ซาร์ดน จูบีร์ ยังดีเปอร์ตูวาเนอเกอรี (ผู้ว่าการ) รัฐปีนัง เป็นผู้วางศิลาฤกษ์ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 มัสยิดนี้สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1980 และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1980 โดยสุลต่านอะฮ์มัด ชะฮ์แห่งรัฐปะหัง ยังดีเปอร์ตวนอากงองค์ที่ 7
ลักษณะ.
มัสยิดนี้ได้แรงบันดาลใจจากแบบอาสนวิหารบราซิเลียของโอสการ์ นีเยไมเยร์ สถาปัตยกรรมนี้ผสมเข้ากับนวยุคนิยมแบบตะวันตก มัสยิดนี้ออกแบบโดยเอฟเรน บรินเดซ ปัซ (Efren Brindez Paz) สถาปนิกชาวฟิลิปปินส์
แหล่งข้อมูลอื่น.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ

พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซากะ อิเกดะ  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โอซากะ อิเกดะ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในนครอิเกดะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น และตั้งอยู่ในระยะที่เดินได้จากสถานีรถไฟอิกาดะบนสายฮังคีว-ทาการาซูกะ เปิดให้เข้าชมได้ฟรี
นอกจากนี้ยังมี พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยอีกแห่งตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะซึ่งมีนิทรรศการ 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด
ลักษณะเฉพาะ.
พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมได้ฟรี
พิพิธภัณฑ์ทั้งสองแห่งมีโรงฝึกงานของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เปิดโอกาสให้ผู้เยี่ยมชมได้ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "สด" (แบบบะหมี่ที่อยู่ในบรรจุภัณฑ์) ด้วยตนเอง โดยต้องจองล่วงหน้าในการเข้าร่วมกิจกรรม นอกจากนี้ยังมีโรงงานบะหมี๋ผู้เยี่ยมชมสามารถประกอบถ้วยบะหมี่ของตนเองจากวัตถุดิบตั้งต้น โดยเสียค่าธรรมเนียม 500 เยน
พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ

พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโยโกฮามะ  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า หอรำลึกการประดิษฐ์อันโด โมโมฟูกุ โยโกฮามะ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและบะหมี่ถ้วย รวมถึงโมโมฟูกุ อันโดผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2554
ตั้งอยู่ในนครโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์มีนิทรรศการและสิ่งจัดแสดงทั้งหมด 4 ส่วน มีการจัดแสดงประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเรื่องราวของโมโมฟูกุ อันโด
พิพิธภัณฑ์โฮกิ

พิพิธภัณฑ์โฮกิ (; โรมาจิ: "Hoki Bijutsukan") ตั้งอยู่ในเขตมิโดริ นครชิบะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 และเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของประเทศญี่ปุ่นที่สร้างอุทิศให้กับจิตรกรรมที่เป็นผลงานศิลปะสัจนิยม สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่าสามพันชิ้น รวมถึงผลงานของโมริโมโตะ โซซูเกะ  และโนดะ ฮิโรชิ  โทโมฮิโกะ ยามานาชิ และทาโร ทากาโมโตะ (นิกเก็ง เซ็กเก) เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบอาคารพิพิธภัณฑ์
เจียเหอ

เจียเหอ  เป็นเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนกวนแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชเจียเหอใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 232 ถึง ค.ศ. 238 รวมเวลา 7 ปี คำว่าเจียเหอแฝงความหมายมงคลบ่งบอกถึงการรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง
ในเดือน 8 ของศักราชเจียเหอปีที่ 7 (ค.ศ. 238) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นชื่ออูปีที่ 1
ชิงหลง

ชิงหลง  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโจยอยแห่งวุยก๊ก (เว่ย์หมิงตี้) ในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชชิงหลงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 233 ถึง ค.ศ. 237 รวมเวลา 5 ปี ถือเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 3 ของวุยก๊ก
ในศักราชชิงหลงปีที่ 5 เดือน 3 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจิ่งชูปีที่ 1