เยเรมีย์ 1

เยเรมีย์ 1  เป็นบทแรกของหนังสือเยเรมีย์ในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ เป็นหนึ่งในหนังสือหมวดเนวีอิมหรือหมวดผู้เผยพระวจนะ ประกอบด้วยคำเผยพระวจนะของผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ บทที่ 1 ของหนังสือเยเรมีย์ทำหน้าที่เป็นบทนำของหนังสือและเกี่ยวข้องกับการทรงเรียกเยเรมีย์ให้เป็นผู้เผยพระวจนะ
ต้นฉบับ.
บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู บทแบ่งออกเป็น 19 วรรคตั้งแต่มีการแบ่งคัมภีร์ไบเบิลเป็นบทในยุคกลาง
พยานต้นฉบับ.
บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับไคโร (Codex Cairensis; ค.ศ. 895) หนังสือผู้เผยพระวจนะฉบับปีเตอส์เบิร์ก (Petersburg Codex of the Prophets; ค.ศ. 916) ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B; <math> \mathfrak{G}</math>B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับซีนาย (Codex Sinaiticus; S; BHK: <math> \mathfrak{G}</math>S; ศตวรรษที่ 4) ฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A; <math> \mathfrak{G}</math>A; ศตวรรษที่ 5) และฉบับมาร์ชาล (Codex Marchalianus; Q; <math> \mathfrak{G}</math>Q; ศตวรรษที่ 6)
โครงสร้าง.
ฉบับพระเจ้าเจมส์ใหม่ (NKJV) แบ่งบทนี้ดังต่อไปนี้:
เจ. เอ. ทอมพ์สัน (J. A. Thompson) แบ่งบทนี้ดังต่อไปนี้:
คำนำ (1:1–3).
คำนำ (วรรค 1–3) เป็นการแนะนำหนังสือทั้งเล่มโดยระบุการอ้างที่เชื่อถือได้ของเนื้อหาในหนังสือ เป็นเวลา 40 ปีที่เยเรมีย์ถ่ายทอดพระวจนะของพระยาห์เวห์ไปสู่ประชาชนตั้งแต่ปีที่ 13 ในรัชกาลของกษัตริย์โยสิยาห์ (627 ปีก่อนคริสตกาล) จนกระทั่งประชาชนถูกกวาดต้อนออกจากเยรูซาเล็ม (587 ปีก่อนคริสตกาล)
 "ถ้อยคำของเยเรมีย์บุตรของฮิลคียาห์ เยเรมีย์เป็นหนึ่งในหมู่ปุโรหิต อยู่เมืองอานาโธทในแผ่นดินของเผ่าเบนยามิน"
 "พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงเยเรมีย์ในรัชกาลของโยสิยาห์โอรสของอาโมน กษัตริย์แห่งยูดาห์ในปีที่ 13 แห่งการครองราชย์ของพระองค์"
วรรค 2.
"ปีที่ 13 แห่งการครองราชย์ของพระองค์": พันธกิจของเยเรมีย์เริ่มต้นเมื่อประมาณ 627 ปีก่อนคริสตกาล
 "และมีมาในรัชกาลของเยโฮยาคิมโอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ จนถึงสิ้นปีที่ 11 แห่งรัชกาลเศเดคียาห์โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ เมื่อมีการกวาดชาวกรุงเยรูซาเล็มไปเป็นเชลยในเดือนที่ห้า"
วรรค 3.
"เดือนที่ห้า": พันธกิจอย่างเป็นทางการของเยเรมีย์สิ้นสุดลงในช่วงเวลาที่ประชาชนถูกกวาดต้อนออกจากเยรูซาเล็ม (กรกฎาคม/สิงหาคม 587 ปีก่อนคริสตกาล) ในช่วงต้นของศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล
การทรงเรียกเยเรมีย์ (1:4–10).
เรื่องราวการทรงเรียกเยเรมีย์เป็นการรับรองว่าเยเรมีย์เป็นผู้เผยพระวจนะแท้ วรรค 4–10 ประกอบด้วยกวีนิพนธ์ในรูปบทสนทนาระหว่างเยเรมีย์ที่พูดในฐานะบุคคลที่หนึ่ง และพระยาห์เวห์ซึ่งพระดำรัสของพระองค์เขียนในฐานะข้อความที่ยกมา ส่วนต่อมา (วรรค 11–19) อยู่รูปความร้อยแก้วเกี่ยวกับนิมิต
"พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า"
วรรค 4.
รูปความนี้ถูกนำมาใช้ซ้ำในเยเรมีย์ 2:1
 "เราได้รู้จักเจ้าก่อนที่เราได้ก่อร่างตัวเจ้าขึ้นในครรภ์"
 "และก่อนที่เจ้าคลอดจากครรภ์ เราก็ได้กำหนดตัวเจ้าไว้"
 "เราได้แต่งตั้งเจ้าเป็นผู้เผยพระวจนะแก่บรรดาประชาชาติ"
 "แล้วข้าพเจ้าก็กราบทูลว่า"
"ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ดูเถิด ข้าพระองค์พูดไม่เป็นเพราะข้าพระองค์เป็นเด็ก"
 "แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า"
"อย่าพูดว่าเจ้าเป็นเด็ก"
 "เพราะเจ้าต้องไปหาทุกคนที่เราใช้ให้เจ้าไป"
 "และทุกสิ่งที่เราบัญชาเจ้า เจ้าต้องพูด"
 "อย่ากลัวพวกเขาเลย"
 "fเพราะเราอยู่กับเจ้า เพื่อช่วยกู้เจ้า"
 "พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ"
 "แล้วพระยาห์เวห์เหยียดพระหัตถ์สัมผัสปากข้าพเจ้า"
 "และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า"
""นี่แน่ะ เราเอาถ้อยคำของเราใส่ในปากของเจ้า"
สองนิมิต (1:11–16).
วรรค 11–16 บันทึกสนทนาระหว่างเยเรมีย์ที่พูดในฐานะบุคคลที่ 1 กับพระยาห์เวห์ที่พระดำรัสของพระองค์เขียนในฐานะข้อความที่ยกมา เยเรมีย์เห็นนิมิตของ "กิ่งของต้นอัลมอนด์" (วรรค 11–12) และจากนั้นจึงเป็นนิมิตของ "หม้อเดือดที่เทมาจากทางทิศเหนือ" (วรรค 13–16) เป็นพระยาห์เวห์ไม่ทรงตีความทั้งสองนิมิต (เยเรมีย์ไม่ใช่ผู้ตีความ) นิมิตแรกเพื่อให้ผู้เผยพระวจนะ (และผู้อ่าน) มั่นใจในความของเป็นแท้ของคำเผยพระวจนะ นิมิตที่สองบ่งชี้ถึง "ศัตรูจากทางทิซเหนือ" ซึ่งเผยในเยเรมีย์ 20:4 -6 ว่าหมายถึงบาบิโลน
"และพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า "เยเรมีย์เอ๋ย เจ้าเห็นอะไร?""
"ข้าพเจ้ากราบทูลว่า "ข้าพระองค์เห็นกิ่งของต้นอัลมอนด์""
"แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า"
""เจ้าเห็นถูกต้องแล้ว เพราะเราเฝ้าดูถ้อยคำของเรา เพื่อจะทำให้สำเร็จ"
"พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าครั้งที่สองว่า "เจ้าเห็นอะไร?”""
" ข้าพเจ้ากราบทูลว่า "ข้าพระองค์เห็นหม้อใบหนึ่งกำลังเดือดอยู่ ปากหม้อเทมาจากทางทิศเหนือ"
วรรค 13.
ศัตรูของอิสราเอล "มักมาจากทิศเหนือ": คัมภีร์ไบเบิลเยรูซาเล็มตั้งข้อสังเกตว่าเอเสเคียล 26:7 และโยเอล 2:20 ก็กล่าวถึงประเด็นนี้ด้วย
 ""เพราะนี่แน่ะ"
 "เรากำลังร้องเรียกทุกตระกูลแห่งบรรดาราชอาณาจักรทิศเหนือ" พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ"
 "พวกเขาจะมา และต่างก็จะวางบัลลังก์ของตนไว้"
 "ตรงทางเข้าประตูกรุงเยรูซาเล็ม"
 "เพื่อสู้กับกำแพงที่ล้อมรอบ"
 "และสู้กับเมืองทั้งสิ้นของยูดาห์"