เอเสเคียล 4

เอเสเคียล 4  เป็นบทที่ 4 ของหนังสือเอเสเคียลในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หนังสือเอเสเคียลประกอบด้วยคำเผยพระวจนะที่ถือว่าเป็นของผู้เผยพระวจนะ/ปุโรหิตเอเสเคียล เป็นหนึ่งในหนังสือหมวดผู้เผยพระวจนะ ในบทที่ 4 ของหนังสือเอเสเคียล เอเสเคียลแสดงการกระทำเชิงสัญลักษณ์ตามพระบัญชาของพระเจ้า แสดงสัญลักษณ์ถึงการล้อมเยรูซาเล็มและความกันดารอาหารที่เกิดขึ้นตามมา
ต้นฉบับ.
บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู บทแบ่งออกเป็น 17 วรรค
พยานต้นฉบับ.
บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับไคโร (Codex Cairensis; ค.ศ. 895) หนังสือผู้เผยพระวจนะฉบับปีเตอส์เบิร์ก (Petersburg Codex of the Prophets; ค.ศ. 916) ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008) ชิ้นส่วนที่มีข้อความบางส่วนของบทนี้ในภาษาฮีบรูถูกพบในม้วนหนังสือเดดซี ได้แก่ 1Q9 (1QEzek; ก่อน ค.ศ. 68) โดยมีวรรคที่หลงเหลือคือ 15–17; และ 11Q4 (11QEzek; 50 ปีก่อนคริสจกาล – ค.ศ. 50) โดยมีวรรคที่หลงเหลือคือ 3–6, 9–10
ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B; <math> \mathfrak{G}</math>B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A; <math> \mathfrak{G}</math>A; ศตวรรษที่ 5) และฉบับมาร์ชาล (Codex Marchalianus; Q; <math> \mathfrak{G}</math>Q; ศตวรรษที่ 6)
การล้อมเยรูซาเล็ม (4:1–8).
ส่วนนี้บรรยายถึงวิธีการที่เอเสเคียลแสดงภาพการล้อมเยรูซาเล็ฒ โดยเริ่มจากการวาดแผนที่ของเยรูซาเล็มบนแผ่นดินเหนียมหรือก้อนอิฐ จากนั้นสร้างแบบจำลองของอุปกรณ์ปิดล้อมวางรอบเมืองลำลอง สุดท้ายจึงหันหน้าเข้าหาเมืองเพื่อเริ่มการปิดล้อม
"เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเอาก้อนอิฐมาวางไว้ข้างหน้าเจ้า และแกะรูปเมืองหนึ่งไว้บนนั้น คือนครเยรูซาเล็ม"
"และเราได้กำหนดจำนวนวันแก่เจ้าคือ 390 วันซึ่งเท่ากับจำนวนปีของความผิดบาปพวกเขา เป็นวันซึ่งเจ้าจะต้องแบกความผิดบาปของพงศ์พันธุ์อิสราเอล"
"และเมื่อเจ้าทำเช่นนี้จนครบจำนวนวันแล้ว เจ้าจะต้องนอนลงเป็นครั้งที่สองโดยนอนตะแคงข้างขวาและแบกความผิดบาปของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ เรากำหนดแก่เจ้า 40 วัน 1 วันแทน 1 ปี"
การกันดารอาหาร (4:9–17).
ในส่วนนี้ เอเสเคียลแสดงบทบาทของพลเมืองเยรูซาเล็ม โดยการกินอาหารเพียงน้อยนิดเพื่อเป็นสัญลักษณ์ถึงการกันดารอาหาร และถึงกับปิ้งขนมปังโดยใช้มูลสัตว์เป็นเชื้อเพลิงเพื่อเน้นย้ำถึงความรุนแรงของการกันดารอาหาร
"และเจ้าจงเอาข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ถั่ว ถั่วแดง ข้าวฟ่าง และข้าวสเปลต์ มาใส่ในภาชนะอันเดียวกันใช้ทำเป็นขนมปังสำหรับเจ้า เจ้าจงกินอาหารนี้ระหว่างที่เจ้านอนตะแคงตามกำหนด 390 วัน"
"และอาหารที่เจ้ากินจะต้องชั่ง คือวันละ 230 กรัม เจ้าจงกินตามเวลากำหนด" ("พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน") หรือ
"และอาหารที่เจ้ารับประทานจะต้องชั่ง เป็นวันละยี่สิบเชเขล เจ้าจงรับประทานตามเวลากำหนด" ("พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1971")
"และน้ำที่เจ้าดื่มก็ต้องตวงดื่ม คือประมาณครึ่งลิตร เจ้าจงดื่มน้ำตามเวลากำหนด" ("พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน") หรือ
"และน้ำเจ้าต้องตวงดื่ม คือหนึ่งในหกของฮินหนึ่ง เจ้าจงดื่มน้ำตามเวลากำหนด" ("พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1971")
"และเจ้าจะต้องกินดังขนมปังข้าวบาร์เลย์ โดยปิ้งบนไฟที่ก่อจากอุจจาระมนุษย์ต่อหน้าเขาทั้งหลาย"
"ก่อจากอุจจาระมนุษย์": ขนมปังข้าวบาร์เลย์ถูกปิ้งบนหิน (เทียบกับ 1 พงศกษัตริย์ 19:6) ที่เผาด้วยไฟที่ใช้มูลสัตว์ผสมกับฟางเป็นเชื้อเพลิง "อุจจาระมนุษย์" ถือว่า 'ไม่บริสุทธิ์ในทางพิธีการ' และต้องฝังไว้ภายนอกค่ายของพงศ์พันธ์อิสราเอล (เช่นเดียวกับระหว่างการรอนแรมในถิ่นทุรกันดาร) เพื่อป้องกัน 'มลทิน' (เฉลยธรรมบัญญัติ 23:12 -14)