โอบีมาร์กเกอร์

โอบีมาร์กเกอร์  ซึ่งเป็นคำย่อจาก "เอาต์ออฟบาวด์มาร์กเกอร์"  เป็นคำที่ใช้ในประเทศสิงคโปร์เพื่อระบุว่าประเด็นใดสามารถนำมาพูดคุยได้ในสาธารณะ ประเด็นการพูดคุยที่ล้ำเส้นโอบีมาร์กเกอร์ ถือว่าเป็นเรื่องต้องห้ามในทางสังคม วัฒนธรรม หรือการเมือง
ศัพทมูล.
คำนี้มีปรับใช้มาจากคำในกีฬากอล์ฟ ที่ใช้คำว่าเอาต์ออฟบาวด์มาร์กเกอร์ (out of bounds marker; ตัวแบ่ง/เส้นแบ่งการล้ำเส้น) เป็นเส้นแบ่งที่บ่งถึง "เขตแดนที่ถูกกำหนดให้เล่น" และ "การทำโอบี" ในกอล์ฟ หมายถึง "การที่ลูกกอล์ฟออกนอกเขตแดนที่ถูกกำหนดให้เล่น" ก่อนจะถูกนำมาปรับใช้ในบริบทของวาทกรรมทางการเมืองในสิงคโปร์ ปรากฏการใช้คำว่า "OB markers" ครั้งแรกในปี 1991 โดยรัฐมนตรีข้อมูลและศิลปกรรม จอร์จ เยา เพื่อใช้อธิบายถึงขอบเขตสำหรับวาทกรรมทางการเมืองที่รับได้
การพิจารณา.
ความซับซ้อนของโอบีมาร์กเกอร์นั้นอยู่ที่การปรับเปลี่ยนขอบเขตของสิ่งที่รับได้ไปตามสภาวะทางการเมืองในขณะนั้น ประเด็นหนึ่ง ๆ ที่ล้ำเส้นอาจไม่ล้ำเส้นอีกต่อไปในอนาคต หรือในทางกลับกัน ประเด็นที่อยู่ในขอบเขตโอบีมาร์กเกอร์ในตอนนี้ อาจะกลายมาเป็นประเด็นล้ำเส้นได้ในอนาคต ในปี 1999 รัฐมนตรีข้อมูลและศิลปกรรม จอร์จ เยา ระบุว่าการกำหนดขอบเขตโอบีมาร์กเกอร์ให้ชัดเจนไว้ล่วงหน้านั้นทำได้ยาก บรรณาธิการบริหารของ "สเตรตไทมส์" เชิง ยิป เซ็ง (Cheong Yip Seng) บรรยายถึงโอบีมาร์กเกอร์ว่าเป็นปรากฏการณ์ที่ "น่าฉงน" (bewildering) พร้อมระบุว่าประเด็นที่เคยถูกกำหนดว่าล้ำเส้นในสมัยบรราธิการของเขามีตั้งแต่เรื่องราวเกี่ยวกับผู้ค้าสแตมป์, การประมูลพรม, ผงชูรส, ฮวงจุ้ย ไปจนถึงรูปนักการเมืองที่ดูไม่ดี
ในปี 2003 คณะอนุกรรมการของรีเมคกิงสิงคโปร์ ที่นำโดยเรย์มอนด์ ลิม อธิบายถึงโอบีมาร์กเกอร์ว่าเป็น "การกระทำและคำพูดที่มีส่วนโดยตรงกับการหาเสียงเลือกตั้งกับการเมืองในพรรค กล่าวคือ อยู่ในขอบเขตการแข่งขันเพื่อช่วงชิงอำนาจทางการเมือง"
ตัวอย่างกรณี.
ต่อไปนี้คือตัวอย่างกรณีสำคัญ ๆ ที่รัฐบาลสิงคโปร์กำหนดว่าล้ำเส้นโอบีมาร์กเกอร์
แคทริน ลิม.
ในปี 1994 แคนริน ลิม นักเขียน ได้ตีพิมพ์บทความในชื่อ "The PAP and the people - A Great Affective Divide" (พรรคกิจประชาชนกับผู้คน: เส้นแบ่งใหญ่เชิงอารมณ์) ซึ่งวิพากษ์วิจารณ์พรรคกิจประชาชนว่าไม่ได้เป็นผู้แทนที่แท้จริงของประชาชน นายกรัฐมนตรีในเวลานั้น โก ชค ตง ได้ออกมาเตือนว่าเธอควรเข้าร่วมพรรคการเมืองก่อนถ้าอยากจะป่าวประกาศความเห็นทางการเมืองต่อสาธารณะ โดยระบุว่า "การทำลายซึ่งความเคารพต่อนายกรัฐมนตรีและรัฐบาล[สิงคโปร์]ผ่านการดูถูกและดูหมิ่นอย่างเป็นระบบในสื่อ" ถือว่าล้ำเส้นโอบีมาร์กเกอร์
กรณี "ช้างเผือก" ปี 2005.
การขาดซึ่งการกำหนดโอบีมาร์กเกอร์ที่ชัดเจนนำไปสู่ความเห็นหลากหลายจากทั้งตำรวจและรัฐบาล ต่อกรณี "ช้างเผือก" ("White Elephant" incidents) ที้เกิดขึ้นที่สถานีรถไฟใต้ดินป่วงกกในปี 2005 บุคคลปริศนาได้นำเอากระดาษตัดแปะรูปช้างมาแปะบนสถานีป่วงกกเพื่อวิจารณ์ความล่าช้าในการเปิดสถานี ซึ่งนำไปสู่การสอบสวนโดยตำรวจ แม้ว่าในภายหลังบุคคลดังกล่าวได้รับการปล่อยตัวหลังตักเตือน รองนายกรัฐมนตรี วอง กัน เซ็ง ให้ความเห็นถึงกรณีนี้ว่า "เราไมีสามารถเอากฎหมายมาใช้แค่กับคนบางกลุ่ม และปล่อยปิดตากับคนบางกลุ่ม ถ้าเราทำเช่นนั้น กฎหมายนั่นแหละจะกลายมาเป็นช้างเผือกของจริง"
หลังจากนั้น กลุ่มนักเรียนจากโรงเรียนสตรีรัฟเฟิลส์เตรียมการขายเสื้อยืดสกรีนวลีว่า "Save the White Elephants" (ช่วยช้างเผือกด้วย) เพื่อเรี่ยไรเงินสำหรับการกุศล นักเรียนกลุ่มนี้ถูกตำรวจตักเตือน ในขณะที่วองเองยอมรับในภายหลังว่าตำรวจทำเกินไปในกรณีนี้
มิสเตอร์บราวน์.
ในปี 2006 บล็อกเกอร์ mrbrown (มิสเตอร์บราวน์) เผยแพร่บทความ "S'poreans are fed, up with progress!" ("คนสิงคโปร์ถูกป้อน-ความเจริญเพิ่มขึ้นอีก!" หรือหากรูปประโยคไม่ใส่จุลภาคตรงกลางจะแปลว่า "คนสิงคโปร์เบื่อเหลือเกินกับความเจริญ" ในคอลัมน์ความเห็นรายสัปดาห์ผ่านทาง "ทูเดย์" พูดถึงปัญหาค่าครองชีฟในสิงคโปร์ที่พุ่งสูงขึ้น กระทรวงข้อมูลประกาศให้เขาเป็น "ผู้เล่นฝั่งข้าศึก" (partisan player) ที่มีมุมมองอัน "บิดเบือนความจริง" (distort the truth) ต่อมา คอลัมน์ของเขาถูกนิตยสารสั่งพัก