นกกระตั้วใหญ่หงอนสีชมพู

นกกระตั้วใหญ่หงอนสีชมพู (อังกฤษ: salmon-crested cockatoo, Moluccan cockatoo; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Cacatua moluccensis") หรือที่รู้จักกันในชื่อ นกกระตั้วโมลัคคัน เป็นนกกระตั้วพบได้เฉพาะถิ่น (endemic) ของหมู่เกาะเซรัม ในภูมิภาคตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย มีความสูงได้ถึง และน้ำหนักได้ถึง 850 กรัม (1.87 ปอนด์) นับเป็นหนึ่งในนกกระตั้วสีขาวที่มีขนาดใหญ่ที่สุด โดยเฉลี่ยตัวเมียจะมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้เล็กน้อย ขนของนกชนิดนี้มีสีขาวอมชมพู โดยมีเฉดสีพีชอย่างชัดเจน และมีสีเหลืองอ่อนใต้ปีกและหาง นอกจากนี้ยังมีหงอนขนาดใหญ่ที่สามารถพับเก็บได้ซึ่งนกชนิดนี้จะชูขึ้นเมื่อรู้สึกถูกคุกคาม เผยให้เห็นขนสีส้มแดงสดที่ถูกซ่อนอยู่เพื่อขู่ศัตรู นกชนิดนี้ยังสามารถชูหงอนเมื่อรู้สึกตื่นเต้นหรือแสดงอารมณ์อื่น ๆ บางคนอธิบายว่าหงอนมีสีคล้าย "นกฟลามิงโก" นอกจากนี้ยังมีเสียงร้องที่ดังมากในโลกของนกแก้ว และสามารถเลียนเสียงได้ดีในสภาวะการเลี้ยงดูในบ้าน
ในธรรมชาตินกกระตั้วหงอนสีชมพูมักอาศัยในป่าดิบชื้นเขตร้อนที่มีความสูงต่ำกว่า 1,000 เมตร อาหารของนกชนิดนี้ประกอบด้วยเมล็ดพันธุ์ ถั่ว และผลไม้ รวมถึงมะพร้าว นอกจากนี้ยังมีหลักฐานเพิ่มเติมว่าในธรรมชาตินกชนิดนี้กินแมลงที่พื้นดิน และนกกระตั้วโมลัคคันที่เลี้ยงในบ้านอาจตรวจพบว่าเป็นโรคโลหิตจาง (anemia) หากอาหารไม่ประกอบด้วยโปรตีนเพียงพอ
อนุกรมวิธาน.
นกกระตั้วใหญ่หงอนสีชมพูได้ รับการบรรยายไว้อย่างเป็นทางการ ในปี พ.ศ. 1788 โดยนักธรรมชาติวิทยาชาวเยอรมัน ชื่อ โยฮันน์ ฟรีดริช กเมลิน ในหนังสือ "Systema Naturae" ของ คอล ฟ็อน ลินเนีย ฉบับปรับปรุงและขยายความใหม่ เขาจัดวางไว้ร่วมกับนกแก้วในสกุล "Psittacus" และตั้งชื่อทวินามว่า "Psittacus moluccensis" กเมลิน ได้อธิบายโดยอ้างอิงจากคำอธิบายของนักปักษีวิทยาในยุคก่อน ๆ จอร์จ เอ็ดเวิร์ดส์ ได้บรรยายและวาดภาพประกอบนกกระตั้วในปี ค.ศ. 1751 มาตูแร็ง ฌัก บริสสัน ได้บรรยายภาพนกกระตั้วในปี ค.ศ. 1760 และ มาตูแร็ง ฌัก บริสสัน ได้บรรยายและวาดภาพประกอนกกระตั้วในปี ค.ศ. 1779 ประเภทสถานที่ คือ หมู่เกาะมาลูกู ปัจจุบันนกกระตั้วใหญ่หงอนสีชมพูเป็น 1 ใน 11 สายพันธุ์ที่อยู่ในสกุล "Cacatua" ซึ่งถูกนำเข้ามาในปี ค.ศ. 1817 โดย Louis Pierre Vieillot ชนิดพันธุ์นี้เป็น ชนิดพันธุ์เดียว: ไม่มีการระบุชนิดย่อย
การกระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่.
นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูพบเป็นนกเฉพาะถิ่นของหมู่เกาะเซรัมในภาคตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย และได้ถูกนำเข้าไปยังเกาะโออาฮูในฮาวาย ซึ่งประชากรนกกลุ่มนี้มีจำนวนเพียงเล็กน้อย แม้ว่าจะเคยพบเห็นนกค็อกคาทูชนิดนี้ในป่าที่เปอร์โตริโกแต่นกค็อกคาทูชนิดนี้น่าจะเกิดจากสัตว์เลี้ยงที่หลุดออกไป และไม่มีการบันทึกการสืบพันธุ์ใด ๆ 
สถานะในธรรมชาติ.
นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูนั้นเป็นสายพันธุ์ที่ ใกล้สูญพันธุ์ และถูกจัดให้อยู่ในบัญชีภาคผนวกที่ 1 ของ CITES ตั้งแต่ปี 1989 ซึ่งทำให้การค้าระหว่างประเทศที่จับจากธรรมชาติอย่างผิดกฎหมายถูกห้ามโดยสิ้นเชิง การค้าขายในนกที่เพาะพันธุ์ในกรงทำได้เฉพาะในกรณีที่มีใบรับรองจาก CITES อย่างถูกต้อง จำนวนของนกชนิดนี้ลดลงเนื่องจากการดักจับอย่างผิดกฎหมายเพื่อนำไปเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และการสูญเสียแหล่งที่อยู่อาศัย ในช่วงที่มีการดักจับนกชนิดนี้อย่างหนัก มีนกมากกว่า 6,000 ตัวที่ถูกจับจากธรรมชาติในแต่ละปี อุทยานแห่งชาติมานูเซลาในเกาะ เซรัม ถือเป็นแหล่งอาศัยหลักของนกชนิดนี้ แม้ในปัจจุบันยังคงมีการดักจับอย่างผิดกฎหมายอยู่บ้าง
การเลี้ยงนกในกรง.
นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูไม่สามารถนำเข้าไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาได้อีกแล้ว เนื่องจากนกชนิดนี้ถูกบรรจุอยู่ในกฎหมายอนุรักษ์นกป่า (Wild Bird Conservation Act) อย่างไรก็ตาม นกชนิดนี้ได้รับการเพาะพันธุ์ในกรงเลี้ยง และเป็นที่นิยมเพราะความสวยงามและความสามารถในการฝึกฝน (ซึ่งทำให้เป็นที่นิยมในโชว์นกฝึก)
นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูถือเป็นหนึ่งในนกแก้วที่ท้าทายที่สุดในการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง เนื่องจากมีความฉลาดสูง ขนาดใหญ่ และระดับเสียงที่ดังมาก (เป็นหนึ่งในนกที่เสียงดังที่สุดในโลก โดยมีเสียงดังถึง 129 เดซิเบล) และความต้องการในการกัดแทะ นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูต้องการกรงหรือกรงนกขนาดใหญ่และแข็งแรงมาก นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูมีความเป็นสังคมสูง และนกเลี้ยงอาจจะเป็นนกที่รักใคร่และอ่อนโยนมาก สิ่งนี้อาจนำไปสู่ปัญหาได้หากนกกระตั้ววัยเยาว์ได้รับความสนใจและการกอดมากเกินไปในช่วงวัยเยาว์ และไม่ได้รับโอกาสในการเล่นกับของเล่น ค้นหาอาหาร หรือหาอะไรทำเพื่อสร้างความบันเทิงให้ตัวเอง
นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูต้องการความสนใจและกิจกรรมอย่างมากเพื่อรักษาสุขภาพและความสมดุล การดูแลและการฝึกฝนจากผู้เลี้ยงเป็นสิ่งสำคัญในการทำให้นกมีอะไรทำ ของเล่นสำหรับแทะและของเล่นสำหรับหาอาหารซึ่งทำให้นกต้องใช้ความพยายามเพื่อหาอาหารก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน เช่นเดียวกับนกกระตั้วขนาดใหญ่ชนิดอื่น ๆ นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูอาจพัฒนาเป็นปัญหาด้านสุขภาพและพฤติกรรม เช่น การถอนขน และความก้าวร้าว หากไม่ได้รับสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ความสนใจ และโอกาสในการพัฒนาความสามารถทางสมอง
ในกรงเลี้ยง นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูเคยมีอายุยืนยาวมาก มีรายงานว่าในงานวิจัยปี 2011 นกเลี้ยงตัวหนึ่งมีอายุยืนถึง 92 ปี
การผสมพันธุ์.
นกกระตั้วหงอนสีชมพูผสมพันธุ์ปีละครั้ง โดยทั่วไปจะอยู่ในช่วงระหว่างเดือนธันวาคมถึงมีนาคม ซึ่งเป็นช่วงที่พืชพรรณเติบโตสูงสุดและอาหารมีความอุดมสมบูรณ์