เซคันด์ไลฟ์

เซคันด์ไลฟ์  เป็นโลกเสมือนบนอินเทอร์เน็ต เริ่มให้บริการเมื่อราว พ.ศ. 2546 พัฒนาโดยบริษัทลินเดนรีเสิร์ช (นิยมเรียกกันว่า ลินเดนแล็บ) และได้รับความสนใจในทางสากลผ่านสื่อข่าวเป็นกระแสหลักในช่วงปลายปี พ.ศ. 2549 ถึงต้นปี พ.ศ. 2550 สามารถใช้บริการเซคันด์ไลฟ์ผ่านทางโปรแกรมลูกข่ายที่ชื่อว่า "Second Life Viewer" ซึ่งดาวน์โหลดได้จากเว็บไซต์หลัก ผู้ใช้งานแต่ละคนจะเรียกว่า "ผู้อาศัย (Resident) " ซึ่งสามารถสื่อสารหรือแสดงปฏิสัมพันธ์กับผู้ใช้คนอื่นผ่านการแสดงออกของอวตาร (avatar) โปรแกรมดังกล่าวเป็นระดับการพัฒนาขั้นสูงของบริการเครือข่ายเชิงสังคมผสานเข้ากับมุมมองทั่วไปของเมทาเวิร์ส (metaverse) ผู้อาศัยแต่ละคนสามารถสำรวจ พบปะกับผู้อาศัยอื่น คบหาสมาคม มีส่วนร่วมในกิจกรรมส่วนบุคคลหรือเป็นกลุ่ม สร้างและซื้อขายไอเทม (ทรัพย์สินเสมือน) หรือให้บริการใดๆ บนเซคันด์ไลฟ์
เซคันด์ไลฟ์เป็นหนึ่งในโลกเสมือนที่ได้รับแรงบันดาลใจจากความเคลื่อนไหวทางวรรณกรรมที่เรียกว่า ไซเบอร์พังก์ (cyberpunk) และนวนิยายของนีล สตีเฟนสัน (Neal Stephenson) เรื่อง "Snow Crash" จุดมุ่งหมายของลินเดนแล็บคือสร้างโลกใหม่ที่คล้ายเมทาเวิร์สซึ่งสตีเฟนสันอธิบายไว้ว่า เป็นโลกที่ผู้ใช้งานสร้างขึ้นเอง และผู้คนสามารถมีปฏิสัมพันธ์ เล่นด้วยกัน ทำธุรกิจ หรือการสื่อสารอย่างอื่น เซคันด์ไลฟ์มีหน่วยเงินเป็นของตัวเองเรียกว่า ลินเดนดอลลาร์ (Linden Dollar: L$) และสามารถแลกเปลี่ยนได้กับหน่วยเงินจริงเป็นดอลลาร์สหรัฐ ในตลาดที่ประกอบด้วย ผู้อาศัย ลินเดนแล็บ และบริษัทในชีวิตจริง
แม้เซคันด์ไลฟ์จะถูกเรียกว่าเกมในบางครั้ง แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ถึงแม้อาจจัดได้ว่าเป็นเกมอย่างหนึ่งที่พื้นฐานที่สุด แต่เซคันด์ไลฟ์ก็ไม่มีแต้ม คะแนน ผู้ชนะหรือผู้แพ้ ระดับ กลยุทธ์ในการจบเกม หรือคุณสมบัติอื่นใดที่จะระบุว่าเป็นเกม แต่ถึงกระนั้น ในโลกของเซคันด์ไลฟ์อาจมีเกมให้เล่นด้วยก็ได้ โปรแกรมนี้เป็นเพียงสภาพแวดล้อมเสมือนที่วางโครงสร้างไว้บางส่วน ที่ซึ่งตัวละครจะต้องรับผิดชอบกิจกรรมใดๆ ด้วยตัวเอง เพื่อความบันเทิงส่วนตัว 
บัญชีผู้ใช้ทั้งหมดของเซคันด์ไลฟ์ได้รับการลงทะเบียนมากกว่า 8.5 ล้านบัญชี ถึงแม้ว่าจะมีหลายบัญชีที่ไม่ได้ใช้งาน ผู้อาศัยบางคนก็อาจมีบัญชีมากกว่าหนึ่ง และไม่มีตัวเลขใดที่ได้รับรายงานอย่างเป็นทางการ ถึงอย่างไรก็ตามสิ่งที่เด่นชัดก็คือ เซคันด์ไลฟ์มีคู่แข่งหลายโปรแกรมที่โดดเด่น เช่น อิมวู (IMVU), แทร์ (There), แอ็กทีฟเวิลด์ส (Active Worlds) และเรดไลต์เซนเทอร์ (Red Light Center)
คุณลักษณะในโลกเสมือน.
ผู้อาศัยและอวตาร.
"ผู้อาศัย (Resident) " ในที่นี้หมายถึง "ผู้ที่มีส่วนร่วมในเซคันด์ไลฟ์" ดังผู้พัฒนาได้กล่าวไว้ว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />มันเกิดขึ้นเร็วไปหน่อยในการพัฒนาเซคันด์ไลฟ์ หนึ่งในงานของผมคือการเสนอคำที่แตกต่างกันที่เราต้องการใช้ รวมไปถึงชื่อด้วย! การอภิปรายเรื่องชื่อเกิดขึ้นเป็นประจำระหว่างผม ฟิลิป ฮันเตอร์ และปีเตอร์ (ซึ่งสองคนหลังไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว) ด้วยการตอบรับจากคนอื่นๆ
เมื่อเริ่มมาถึงคำถามว่าอะไรที่จะใช้เรียกผู้คนในโลกเสมือน เรารู้อยู่ว่าเราไม่อยากให้เรียกพวกเขาว่า "ผู้ใช้" แม้ว่าชื่อนั้นจะเป็นสิ่งที่เรียกกันโดยทั่วไปสำหรับซอฟต์แวร์ อย่างไรก็ตาม คำว่า "ผู้ใช้" ไม่ได้เป็นสิ่งที่ดีสำหรับการอธิบายธรรมชาติสองทางในเซคันด์ไลฟ์ ที่ซึ่งผู้คนที่มีส่วนร่วมกำลังจัดเตรียมเนื้อหาและแบ่งปันประสบการณ์
เรายังเคยคิดถึงคำว่า "สมาชิก" (ช่างน่าเบื่อ!), "ประชาชน" (ทางการเกินไป!), และ "ผู้เล่น" (เหมือนเกมมากไป)
"ผู้อาศัย" จึงดูเหมือนว่าสามารถอธิบายได้ดีที่สุดถึงผู้คนที่มีส่วนร่วมในโลกเสมือนและจะสามารถเติบโตได้อย่างไร
ดังนั้นคำว่า ผู้อาศัย จึงไม่ได้หมายถึงสิ่งที่อยู่ในเงื่อนไขต่อไปนี้
มีข้อยกเว้นเล็กน้อยในเรื่องการใช้คำในการอ้างถึงบุคคลที่มีมากกว่าหนึ่งบัญชี ในกรณีนี้บัญชีหลักจะเรียกว่าผู้อาศัยตามปกติ ส่วนบัญชีอื่นๆ จะเรียกว่า "ผู้อาศัยสำรอง (Alt) " ซึ่งสามารถเปลี่ยนมาเป็นผู้อาศัยหลักได้ อย่างไรก็ตาม ผู้อาศัยจะต้องลงทะเบียนและเสียค่าธรรมเนียมเพื่อให้สามารถมีบัญชีผู้ใช้ได้มากกว่าหนึ่ง แม้ว่าหลังจากเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ก็ยังไม่มีกระบวนการยืนยันตัวตนเพื่อป้องกันผู้ใช้งานสร้างบัญชีแรกด้วยข้อมูลเท็จ ซึ่งมักจะเกิดขึ้นเป็นประจำ ทั้งบัญชีพื้นฐานและบัญชีสิทธิพิเศษก็เรียกว่าผู้อาศัยเหมือนกันโดยไม่มีข้อยกเว้น อย่างไรก็ตาม ผู้อาศัยที่สร้างบัญชีใช้งานตั้งแต่รุ่นบีตา และผู้อาศัยที่สมัครสมาชิกตลอดชีพในราคา 225 ดอลลาร์สหรัฐ จะเรียกว่า "สมาชิกกฎบัตร (Charter Member) "
ลักษณะที่ปรากฏ.
ผู้อาศัยแต่ละคนจะปรากฏตัวเป็นอวตา (avatar มักย่อว่า "av, avi, ava") อวตารแบบพื้นฐานคือรูปแบบมนุษย์ชายหญิง ที่สามารถปรับแต่งลักษณะทางกายภาพได้อย่างกว้างขวาง เช่น รูปร่าง ความอ้วนความผอม สีผิว นัยน์ตา ทรงผม รวมทั้งเสื้อผ้า แว่นตา รองเท้า กำไลหรือแหวน เป็นต้น นอกเหนือจากนั้นผู้อาศัยยังสามารถปรับแต่งอวตารให้เป็นสิ่งมีชีวิตอื่นที่คล้ายมนุษย์ สัตว์ มนุษย์ต่างดาว หรือเป็นหุ่นยนต์ก็ได้
อวตารสามารถเป็นผลงานสร้างสรรค์และแสดงให้เห็นถึงตัวจริงของผู้อาศัย บุคคลหนึ่งสามารถสร้างอวตารเพื่อสื่อให้เห็นถึงผู้ใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงที่สร้างมันขึ้นมา สามารถปรับแต่งให้ตัวสูงขึ้น เพิ่มกล้ามเนื้อ หรือเพิ่มจุดสนใจให้กับตัวเองได้ เป็นต้น เซคันด์ไลฟ์เปิดให้ผู้อาศัยทุกคนใช้ความคิดสร้างสรรค์ได้อย่างเต็มที่ในการออกแบบอวตาร และสามารถกระทำได้ง่าย ผู้อาศัยคนหนึ่งๆ จึงไม่จำเป็นต้องมีลักษณะเดิมอย่างที่เห็นครั้งแรกเสมอไป และเปลี่ยนไปได้ตามต้องการ
การสื่อสาร.
ในเซคันด์ไลฟ์ สามารถติดต่อสื่อสารด้วยการพิมพ์ข้อความได้ 2 ทางคือ การพูดคุยแบบธรรมดา (chat) และการส่งข้อความด่วน (IM) การพูดคุยแบบธรรมดาใช้กับการสนทนาที่เป็นสาธารณะระหว่างอวตารตั้งแต่สองคนขึ้นไป และจะสามารถได้ยิน (มองเห็นข้อความ) ในระยะ 20 เมตรจากผู้พูด อวตารยังสามารถตะโกนหรือกระซิบได้อีกด้วย ซึ่งจะได้ยินในระยะ 100 เมตรและ 10 เมตรตามลำดับ ส่วนการส่งข้อความด่วนจะใช้เมื่อเป็นการสนทนาส่วนตัวระหว่างอวตารสองคน หรือระหว่างสมาชิกภายในกลุ่มที่ตนเองเข้าร่วม ซึ่งผู้ใช้งานคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องจะไม่ทราบว่ามีการสนทนากัน นอกจากนั้นการส่งข้อความด่วนยังมีจุดที่แตกต่างจากการพูดคุยธรรมดาคือ ข้อความด่วนสามารถส่งหากันได้โดยไม่จำเป็นต้องอยู่ในระยะใกล้ ซึ่งอีกฝ่ายหนึ่งอาจอยู่ที่ทวีปหรือเกาะอื่นก็ได้ และอวตารอีกฝ่ายหนึ่งไม่จำเป็นต้องออนไลน์ ซึ่งข้อความที่ส่งไปจะแสดงขึ้นมาหลังจากคนนั้นเข้าสู่ระบบในครั้งถัดไป และตั้งแต่รุ่น 1.18.1.2 เริ่มใช้งานการสื่อสารด้วยเสียง (voice chat) บนกริดหลัก โดยใช้เทคโนโลยีที่เป็นลิขสิทธิ์ของ Vivox
มีเว็บไซต์บางแห่งที่อนุญาตให้ผู้อาศัยกำหนดตำแหน่งของผู้อาศัยอื่นๆ ได้จากข้างนอกโลกเสมือน และเว็บไซต์ SLurl.com อนุญาตให้มีการเชื่อมโยงภายนอก เข้ามายังตำแหน่งบนแผนที่ในเซคันด์ไลฟ์
การเคลื่อนที่.
วิธีการเคลื่อนที่แบบพื้นฐานของอวตารคือการเดิน (รวมทั้งการวิ่งและการกระโดด) และเพื่อให้สามารถเดินทางได้อย่างรวดเร็ว อวตารสามารถบินได้ด้วยเพดานบินสูงที่สุด 170 เมตรจากพื้นดิน (หากพื้นดินอยู่ที่ระดับความสูง 100 เมตร จะสามารถบินได้สูงสุดที่ระดับ 270 เมตร เป็นต้น) โดยไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์พิเศษ แต่หากมีอุปกรณ์พิเศษที่ใส่สคริปต์มาเฉพาะจะสามารถบินได้สูงอย่างไม่จำกัด (แม้ว่าตั้งแต่ความสูงประมาณสามแสนเมตรขึ้นไป การวาดข่ายสามมิติของอวตารจะเริ่มสูญเสียไป และที่ความสูงประมาณหนึ่งล้านเมตร อวตารจะหายไปไม่ถูกวาดออกมา) 
อวตารสามารถขับขี่ยานพาหนะได้ ยานพาหนะพื้นฐานที่สุดก็คือรถคาร์ทที่อยู่ในไลบรารีวัตถุซึ่งผู้อาศัยทุกคนมี และยังมียานพาหนะที่สร้างโดยผู้อาศัยคนอื่นๆ ทั้งแบบฟรีและแบบซื้อขาย มีให้เลือกหลากหลายทั้งรถยนต์ มอเตอร์ไซค์ เครื่องบิน เฮลิคอปเตอร์ เรือดำน้ำ หรือบัลลูน เป็นต้น สำหรับอากาศยานสามารถบินได้สูงสุด 4,096 เมตร ซึ่งเป็นความสูงที่จำกัดไว้บนวัตถุบินได้ทุกชนิด ปัจจุบันมีตลาดขนาดใหญ่สำหรับยานพาหนะและกำลังเติบโตในเซคันด์ไลฟ์ โดยเฉพาะตลาดรถยนต์ ส่วนใหญ่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นพาหนะหรือใช้ตั้งโชว์ แต่ก็ยังมีกลุ่มผู้อาศัยกลุ่มเล็กๆ ที่สร้างรถยนต์เพื่อใช้สำหรับแข่งขันในสนาม
สำหรับการเดินทางแบบรวดเร็วทันใจ อวตารสามารถเทเลพอร์ต (teleport: TP) ไปยังตำแหน่งที่ต้องการได้โดยตรง โดยเลือกจุดหมายปลายทางบนหน้าต่างแผนที่ หรือได้รับการเชิญชวนจากคนอื่น อวตารยังสามารถกำหนดแลนด์มาร์ก (landmark: LM) บนตำแหน่งที่ตนเองยืนอยู่ เพื่อให้สามารถเทเลพอร์ตกลับมายังตำแหน่งเดิมได้ในภายหลัง และสามารถแจกจ่ายแลนด์มาร์กให้กับอวตารคนอื่นได้อีกด้วย
เศรษฐกิจและอสังหาริมทรัพย์.
เซคันด์ไลฟ์มีเศรษฐกิจเป็นของตัวเองและมีหน่วยเงินเป็นลินเดนดอลลาร์ (Linden Dollar: L$) ผู้อาศัยได้สร้างสินค้าและบริการขึ้นใหม่ และได้ซื้อขายอยู่ในโลกเสมือนจริงอย่างสม่ำเสมอ ผู้อาศัยสามารถแลกเปลี่ยนลินเดนดอลลาร์เป็นเงินจริงในหน่วยดอลลาร์สหรัฐได้ ถึงแม้อัตราแลกเปลี่ยนจะผันผวน แต่ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 เริ่มมีเสถียรภาพในอัตรา L$266 ต่อหนึ่งดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งการแลกเปลี่ยนเหล่านี้เป็นตลาดเปิด ยกเว้นเมื่อลินเดนแล็บแทรกแซงอัตราแลกเปลี่ยนของลินเดนดอลลาร์เพื่อพยายามรักษาเสถียรภาพเอาไว้ มีจำนวนผู้อาศัยเพียงเปอร์เซนต์เล็กน้อยที่มีรายได้สุทธิจากเศรษฐกิจนี้ ซึ่งมีตั้งแต่ไม่กี่ร้อยจนถึงหลายพันดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน และผู้อาศัยส่วนใหญ่ก็มีรายได้ขั้นต้นเพียงพอที่จะจับจ่ายใช้สอยในหน่วยลินเดนดอลลาร์ หน่วยเงินนี้จึงกลายเป็นความสัมพันธ์บนวัฏจักรทางเศรษฐกิจ และเป็นไปได้ที่จะมีการเก็บภาษี
เฉพาะสมาชิกแบบพรีเมียมเท่านั้นที่สามารถครอบครองกรรมสิทธิ์ที่ดินได้ โดยผู้อาศัยที่ครอบครองเนื้อที่ไม่เกิน 512 ตารางเมตรไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียม หากมากกว่านั้นจะมีการเก็บ "ค่าธรรมเนียมการใช้ที่ดิน" (Land Use Fee) ซึ่งลินเดนแล็บมักใช้คำว่า "เงินกองทุน" (Tier) โดยเก็บในหลายอัตราตั้งแต่ต่ำสุด 5 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน ไปจนถึง 195 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือนสำหรับเนื้อที่ขนาดเท่าทั้งเขต (region) ซึ่งเท่ากับ 256×256 = 65,536 ตารางเมตร (16 เอเคอร์) แต่ในความเป็นจริงการเก็บค่าธรรมเนียมจะคิดจากเนื้อที่รวมที่ผู้อาศัยคนนั้นเป็นเจ้าของ โดยไม่คำนึงถึงว่าที่ดินจะตั้งอยู่ที่เขตไหนบ้าง (ไม่เก็บแยกเขต) ราคาของที่ดินจะอ้างอิงตามทวีปหลัก (Mainland) อาทิ ที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ของลินเดนแล็บเอง ผู้อาศัยบางคนที่ครอบครองเนื้อที่มากกว่า 65,536 ตารางเมตรบนเมนแลนด์จะสามารถต่อรองราคาได้กับลินเดนแล็บ ลินเดนแล็บเคยขายที่ดินจัดสรรในราคาถูกสำหรับผู้อาศัยใหม่บนเนื้อที่ 512 ตารางเมตรเป็นล็อต (เช่นขนาด 16×32 เมตร) ผ่านแผนงาน "First Land" แต่แผนงานนี้ได้สิ้นสุดลงในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 เนื่องจากที่ดินมักจะถูกขายต่ออย่างรวดเร็วเพื่อแสวงหากำไรมากกว่าที่จะถือครองโดยผู้อาศัย และลินเดนแล็บก็ยังขายที่ดินทั้งเขตในขนาด 65,536 ตารางเมตรอีกด้วย เมื่อผู้อาศัยซื้อที่ดินในแปลงใดๆ ไปแล้วจะสามารถขายต่อได้อย่างเสรี และใช้ที่ดินให้เกิดประโยชน์ด้วยจุดประสงค์ใดๆ ภายใต้การยอมรับเงื่อนไขของเซคันด์ไลฟ์ว่า จะไม่ใช้ในจุดประสงค์ที่ไม่เหมาะสำหรับเด็กและเยาวชนบนพื้นที่ที่ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำ (Parental Guidance: PG)
นอกจากนี้ยังมีที่ดินอีกประเภทคือ "ที่ดินส่วนบุคคล" (Private Estate) ประกอบด้วยเกาะหรือเขตส่วนบุคคลมากกว่าหนึ่งเขต ที่ซึ่งมีข้อกำหนดและราคาต่างจากเมนแลนด์อย่างสิ้นเชิง การเริ่มต้นซื้อที่ดินส่วนบุคคลสามารถกระทำได้โดยผู้อาศัยหนึ่งคนที่ไม่ได้เข้าร่วมในกลุ่มใดๆ เรียกว่าเป็น "เจ้าของที่ดิน" (Estate Owner) ซึ่งสามารถมอบหมายตำแหน่งหน้าที่ผู้จัดการที่ดินหรือผู้จัดการเขตให้กับผู้อาศัยอื่นที่ไม่ใช่สมาชิกแบบพรีเมียมก็ได้ เขตส่วนบุคคลหลายๆ เขตสามารถรวมให้เป็นที่ดินผืนเดียวกันเพื่อให้ง่ายต่อการจัดสรร ที่ดินแต่ละส่วนในที่ดินส่วนบุคคลสามารถซื้อขายได้ในนามของเจ้าของที่ดิน และลินเดนแล็บจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกรณีพิพาทระหว่างเจ้าของที่ดินกับผู้อาศัยรายอื่นด้วยตัวเอง ยกตัวอย่างเช่น เจ้าของที่ดินสามารถเอาที่ดินกลับคืนมาจากผู้อาศัยอื่นที่ซื้อไปแล้วโดยที่ลินเดนแล็บจะไม่เข้าไปช่วยตัดสินการโต้เถียงนั้น ลินเดนแล็บจะรับรู้เพียงว่าเจ้าของที่ดินเป็นผู้ที่ครอบครองกรรมสิทธิ์ในเขตนี้ และไม่มีผู้อาศัยคนใดที่ต้องจ่ายให้ลินเดนแล็บเพื่อที่จะใช้ที่ดินส่วนบุคคลผืนดังกล่าว ถึงแม้ว่าเจ้าของที่ดินจะเก็บค่าธรรมเนียมเองก็ตาม ดังนั้นผู้อาศัยอาจสามารถครอบครองที่ดินได้โดยไม่ต้องเป็นสมาชิกแบบพรีเมียมหรือต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการใช้ที่ดิน (ขึ้นอยู่กับนโยบายของเจ้าของที่ดิน) ราคาของเขตส่วนบุคคลแต่ละเขตคือ 1,675 ดอลลาร์สหรัฐ เฉพาะในการซื้อครั้งแรก และตามด้วยค่าบำรุงรักษารายเดือน 295 ดอลลาร์สหรัฐ
ผลงานสร้างสรรค์และลิขสิทธิ์.
หนึ่งในลักษณะเฉพาะของเซคันด์ไลฟ์คือ ผู้อาศัยจะเป็นผู้สร้างเนื้อหาในโลกเสมือน ไม่ใช่ลินเดนแล็บ อวตารของผู้อาศัยเป็นตัวอย่างหนึ่งของเนื้อหาที่สร้างโดยผู้ใช้ (user-generated content)
ในเซคันด์ไลฟ์มีเครื่องมือสร้างวัตถุสามมิติ ซึ่งอนุญาตให้ผู้อาศัยที่มีทักษะสามารถสร้างวัตถุเสมือนต่างๆ ได้ อาทิ อาคาร ภูมิประเทศ ยานพาหนะ เครื่องเรือน และเครื่องอัตโนมัติต่างๆ สำหรับการใช้งาน การแลกเปลี่ยน หรือการซื้อขาย การสร้างสิ่งเหล่านี้เป็นแหล่งที่มาอันดับแรกของกิจกรรมทางเศรษฐกิจ ผู้อาศัยยังสามารถสร้าง "ลีลาท่าทาง" ด้วยการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ประกอบกับเสียงจากไลบรารีพื้นฐาน นอกจากนั้นผู้อาศัยสามารถใช้เครื่องมือภายนอกสร้างภาพกราฟิกส์ การเคลื่อนไหว และเสียง แล้วอัปโหลดวัตถุเหล่านั้นเข้ามาในโลกเสมือน
เซคันด์ไลฟ์มีภาษาสคริปต์ที่เรียกว่า "ภาษาสคริปต์ลินเดน (Linden Scripting Language: LSL) " ใช้สำหรับกำหนดพฤติกรรมของวัตถุต่างๆ เช่น ประตูที่เปิดได้เองเมื่อเดินเข้าไปใกล้ เป็นต้น ผู้อาศัยสามารถใส่สคริปต์ลงในผลงานที่สร้างได้ด้วยตนเอง ภาษาสคริปต์ลินเดนสามารถใช้สร้างระบบที่ซับซ้อนได้อย่างมีความสัมพันธ์ ตัวอย่างเช่น การทดลองสิ่งมีชีวิตปัญญาประดิษฐ์ที่เกาะ Svarga ที่ซึ่งระบบนิเวศแบบสมบูรณ์ทำงานโดยอัตโนมัติ (รวมไปถึง เมฆ ฝน แสงอาทิตย์ ผึ้ง นก ต้นไม้ และดอกไม้) 
เมื่อวัตถุต่างๆ ถูกสร้างขึ้นในโลกเสมือน แล้วถูกส่งมายังคอมพิวเตอร์ของผู้อาศัย เราเรียกว่าวัตถุเหล่านั้นกำลัง "rez" ซึ่งคำนี้มีที่มาจากภาพยนตร์ของดิสนีย์เรื่อง "ทรอน (Tron) " คำสแลง "rez" นั้นยังปรากฏอยู่ในภาษาสคริปต์ลินเดนด้วย ที่คำสั่งสำหรับสร้างวัตถุ <code>llRezObject  </code>
เมื่อมีผลงานสร้างสรรค์ในโลกของเซคันด์ไลฟ์ ระบบจะช่วยปกป้องสิทธิให้กับผู้สร้างเนื้อหา กล่าวคือ ผู้อาศัยที่สร้างวัตถุและยังคงเป็นเจ้าของสามารถรักษาสิทธิได้อย่างถูกต้อง ซึ่งต่างกับลิขสิทธิ์ในโลกของความเป็นจริง ผู้สร้างวัตถุสามารถกำหนดให้วัตถุนั้น "ห้ามสำเนา" (no copy) คือห้ามทำสำเนาจากวัตถุที่มีอยู่เป็นวัตถุใหม่ "ห้ามแก้ไข" (no mod) คือห้ามไม่ให้ปรับแต่งแก้ไขคุณสมบัติต่างๆ ของวัตถุ และ "ห้ามถ่ายโอน" (no trans) คือห้ามไม่ให้เจ้าของวัตถุคนปัจจุบันถ่ายโอนวัตถุไปให้ผู้อาศัยคนอื่น โดยปกติแล้ววัตถุที่สร้างใหม่จะปรากฏชื่อของผู้สร้างคนแรกในคุณสมบัติของวัตถุด้วย ไม่ว่าจะถูกสำเนา แก้ไข หรือถ่ายโอนไปกี่ครั้ง สิทธิเริ่มต้นของวัตถุที่สร้างใหม่คือ "ห้ามสำเนา, ห้ามแก้ไข, ให้ถ่ายโอน" จากนั้นผู้สร้างจะเป็นคนเปลี่ยนแปลงเลือกสิทธิต่างๆ เอง
สิทธิและข้อจำกัดเหล่านี้มีอยู่ในโลกเสมือนตามมารยาทและกฎหมาย เซิร์ฟเวอร์จะเก็บข้อมูลลิขสิทธิ์เฉพาะไว้กับวัตถุทุกชนิดที่สร้างขึ้น โดยการระบุชื่อผู้สร้างคนแรกไว้บนวัตถุ โปรแกรมลูกข่ายจะไม่อนุญาตให้ทำสำเนา ปรับแต่งแก้ไข แจกจ่าย หรือนำไปขายต่อ ถ้าผู้สร้างไม่ได้กำหนดสิทธิที่อนุญาตมากับวัตถุด้วย ลินเดนแล็บกล่าวว่าข้อตกลงการให้บริการของเซคันด์ไลฟ์ กับกฎหมาย DMCA ของสหรัฐที่ขัดแย้งกัน อาจนำไปสู่การใช้งานที่ไม่ชอบธรรมของโปรแกรมลูกข่ายอื่นๆ เช่น CopyBot
ศิลปะและการบันเทิง.
ผู้อาศัยส่วนหนึ่งในเซคันด์ไลฟ์มีความคิดสร้างสรรค์เป็นพื้นฐาน จึงมีกลุ่มศิลปินและนักออกแบบมารวมตัวกันเป็นชุมชนในโลกเสมือน พวกเขาไม่เพียงแค่ใช้เซคันด์ไลฟ์เป็นที่แสดงผลงานจากชีวิตจริง แต่พวกเขายังแสดงออกเพื่อสร้างสรรค์ผลงานศิลปะใหม่ๆ ในโลกเสมือนด้วย ผลงานศิลปะในเมทาเวิร์สถูกจัดแสดงต่อสาธารณชนโดยผู้ริเริ่ม อาทิ ประติมากรรมรูปปั้นโดย Fabjectory และภาพวาดสีน้ำมันโดย Secondlife-Art.com เป็นต้น เครื่องมือสำหรับการสร้างวัตถุในเซคันด์ไลฟ์ช่วยให้ศิลปินสามารถสร้างสรรค์ผลงานศิลปะรูปแบบใหม่ ที่ไม่สามารถกระทำได้ในโลกแห่งความเป็นจริงเนื่องด้วยข้อจำกัดทางฟิสิกส์หรือค่าใช้จ่ายที่สูง ปัจจุบันมีพิพิธภัณฑ์และหอศิลป์กว่า 2,050 แห่งในเซคันด์ไลฟ์ (อ้างอิงจากเสิร์ชเอนจินในระบบ) 
นอกจากนั้นก็มีกิจกรรมทางดนตรีในเซคันด์ไลฟ์ ที่ซึ่งเสียงร้องและเสียงดนตรีถูกส่งมาจากผู้อาศัยที่ใช้งานอยู่ที่บ้านหรือสตูดิโอ ด้วยการส่งข้อมูลเสียงเข้าผ่านไมโครโฟน เครื่องดนตรี หรือแหล่งกำเนิดเสียงอื่นๆ ไปยังส่วนต่อประสานในคอมพิวเตอร์ แล้วส่งต่อสัญญาณถ่ายทอดสดไปยังเซิร์ฟเวอร์ ผู้อาศัยคนอื่นสามารถรับฟังการถ่ายทอดสดเพื่อความบันเทิงได้ในเซคันด์ไลฟ์เช่นเดียวกับวิทยุออนไลน์ การถ่ายทอดเสียงเพลงด้วยวิธีนี้ริเริ่มโดย Astrin Few เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2004 และได้รับความนิยมในช่วงกลางปี ค.ศ. 2005 ตัวอย่างศิลปินนักร้องในสหราชอาณาจักรเช่น Passenger เคยเปิดการแสดงสดบนเกาะ Menorca เมื่อกลางปี ค.ศ. 2006 และ Redzone เคยเดินสายแสดงดนตรีบนเซคันด์ไลฟ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ทางลินเดนแล็บได้เพิ่มหมวดหมู่เหตุการณ์นัดหมายสำหรับ "การแสดงสดทางดนตรี" ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 เพื่อปรับให้เข้ากับเหตุการณ์ประเภทนี้ที่กำลังเพิ่มขึ้น
จนถึงต้นปี ค.ศ. 2008 การแสดงสดทางดนตรีในเซคันด์ไลฟ์ได้ขยายขอบเขตไปยังแนวดนตรีทุกประเภท รวมทั้งนักดนตรีและดีเจหลายร้อยคนที่อยากเผยแพร่ผลงานของเขาเช่นกัน ทุกวันนี้จึงมีการแสดงสดทางดนตรีที่เด่นๆ หลายสิบครั้งต่อวัน