อาร์เอ็มเอส แซกโซเนีย (ค.ศ. 1899)

อาร์เอ็มเอส แซกโซเนีย  ลำแรกเป็นเรือโดยสารสัญชาติบริติชของสายการเดินเรือคูนาร์ด ระหว่าง ค.ศ. 1900 ถึง 1925 แซกโซเนียให้บริการในเส้นทางผู้โดยสารในแถบแอตแลนติกเหนือและเมดิเตอร์เรเนียน และเข้ารับราชการทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1914–1918)
เรือพี่สาวของแซกโซเนียคือไอเวอร์เนีย
การออกแบบ.
ช่วงราว ค.ศ. 1900 คูนาร์ดไลน์เผชิญกับการแข่งขันอย่างดุเดือดจากไวต์สตาร์ไลน์ของอังกฤษและสายการเดินเรือเยอรมันอย่างนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์และแฮมเบิร์กอเมริกา (ฮาพัค) เรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ที่สุดของคูนาร์ด ณ ค.ศ. 1898 คืออาร์เอ็มเอส คัมปาเนียและอาร์เอ็มเอส ลูเคเนีย มีชื่อเสียงในด้านขนาดและความเร็ว ทั้งสองลำมีระวางบรรทุกรวม (GRT) 12,950 ตัน และเคยครองบลูริบบันด์สำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่เร็วที่สุด อย่างไรก็ตาม เรือเดินสมุทรลำใหม่ของนอร์ทด็อยท์เชอร์ล็อยท์ เอ็สเอ็ส ไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอได้แย่งบลูริบบันด์ไปจากคูนาร์ดใน ค.ศ. 1897 ขณะที่ไวต์สตาร์ไลน์ก็กำลังวางแผนนำเรือขนาด 17,000 ตันลำใหม่ อาร์เอ็มเอส โอเชียนิก เข้าประจำการ เพื่อตอบสนอง คูนาร์ดจึงปรับปรุงกองเรือของตน โดยสั่งต่อเรือลำใหม่ ซึ่งรวมถึงเรือพี่น้องอาร์เอ็มเอส ไอเวอร์เนียและอาร์เอ็มเอส แซกโซเนีย (ทั้งสองลำเปิดตัวในช่วงปลาย ค.ศ. 1899) และอาร์เอ็มเอส คาร์เพเทียซึ่งมีลักษณะคล้ายกัน (เปิดตัวช่วงกลาง ค.ศ. 1902)
แทนที่จะพยายามกู้ชื่อเสียงกลับมาอย่างเต็มที่ด้วยการใช้จ่ายเงินเพิ่มขึ้นเพื่อสั่งต่อเรือเดินสมุทรที่เร็วพอจะคว้าบลูริบบันด์คืนมาจากไคเซอร์วิลเฮ็ล์มแดร์โกรเซอหรือใหญ่พอที่จะทัดเทียมกับโอเชียนิกในด้านขนาด คูนาร์ดพยายามเพิ่มผลกำไรสูงสุดเพื่อรักษาสภาพคล่องทางการเงินให้เพียงพอจะป้องกันการพยายามเข้าครอบครองกิจการ เรือใหม่สามลำนี้ไม่ได้มีความเร็วเป็นพิเศษ แต่ทั้งหมดมีขนาดใหญ่กว่าคัมปาเนียและลูเคเนีย อันที่จริงแล้ว แซกโซเนียที่มีระวางบรรทุกรวม 14,281 ตันเป็นเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ที่สุดของคูนาร์ดในเวลานั้น โดยเอาชนะไอเวอร์เนียซึ่งเข้าประจำการก่อนแซกโซเนียหนึ่งเดือน ในด้านความโดดเด่นนี้ และเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดจนกระทั่งคูนาร์ดนำอาร์เอ็มเอส คาโรเนียเข้าประจำการใน ค.ศ. 1905 ดังนั้น แม้การตัดสินใจสั่งต่อและเปิดตัวแซกโซเนียใน ค.ศ. 1898–1899 จะเกิดขึ้นก่อนความพยายามของเจ. พี. มอร์แกนใน ค.ศ. 1900–1902 ที่จะรวบรวมบริษัทเดินเรือขนาดใหญ่ที่ได้รับชื่ออย่างเป็นทางการว่า IMM (อินเตอร์เนชันแนลเมอร์เคนไทล์มารีน) ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1902 แต่แซกโซเนีย พี่สาวของเธอ ไอเวอร์เนีย และ "พี่น้องต่างมารดา" คาร์เพเทีย ก็กลายเป็นทั้งเครื่องมือและต้นแบบที่คูนาร์ดสามารถใช้แข่งขันกับคู่แข่งรายใหญ่กว่าได้อย่างประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะบริษัทแม่ของ IMM คือ ไวต์สตาร์
แซกโซเนียขับเคลื่อนด้วยไอน้ำ โดยมีใบจักรสองใบที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์สี่สี่เท่าขยาย (quadruple expansion engines) และมีความเร็วให้บริการอยู่ที่ เธอมีตัวเรือสีดำยาว โครงสร้างส่วนบนต่ำและสมดุลดี และมีเสากระโดงเรือสี่ต้น ทั้งแซกโซเนียและไอเวอร์เนียต่างก็มีปล่องไฟต้นเดียวซึ่งสูง 106 ฟุต (32.3 เมตร) อาจเป็นปล่องไฟที่สูงที่สุดเท่าที่เคยติดตั้งบนเรือโดยสาร แซกโซเนียมีความจุสินค้าขนาดใหญ่มาก มากจนพื้นที่พักผู้โดยสารของเธอนั้นเล็กกว่าที่คนส่วนใหญ่คาดหวังสำหรับเรือขนาดเท่าเธอ เสากระโดงเรือทั้งสี่ต้นของเธอมีวัตถุประสงค์เพื่อให้สามารถจัดการกับสินค้าปริมาณมากได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าที่เคยเป็นมาสำหรับเรือทั่วไป
แซกโซเนียได้รับการสร้างขึ้นที่จอห์นบราวน์แอนด์คอมปานีที่ไคลด์แบงก์ ประเทศสกอตแลนด์ และถูกปล่อยลงน้ำในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1899 เธอติดตั้งอุปกรณ์แล้วเสร็จในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1900
ประวัติการให้บริการ.
ช่วงต้น.
แซกโซเนียออกเดินทางจากลิเวอร์พูลในการเดินทางเที่ยวแรกในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1900 โดยมีจุดหมายปลายทางที่บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เธอให้บริการในเส้นทางลิเวอร์พูล–บอสตันจนถึง ค.ศ. 1909 เมื่อเธอสลับไปให้บริการระหว่างบอสตันและนิวยอร์ก และระหว่างลิเวอร์พูลและเมืองท่าในทะเลเอเดรียติก ได้แก่ ฟิอูเมและตรีเยสเต
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.
เมื่อสหราชอาณาจักรเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 แซกโซเนียถูกเรียกเกณฑ์เพื่อรับใช้รัฐบาลและถูกถอดออกจากเส้นทางตรีเอสเต-บอสตัน เธอออกเดินทางในฐานะเรือลำเลียงพลเพียงครั้งเดียว โดยบรรทุกกำลังจากกองพันที่ 41 ของ กองกำลังรบนอกประเทศแคนาดา และเดินทางมาถึงอังกฤษในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1914 ใน ค.ศ. 1915 เธอถูกผูกจอดไว้ที่แม่น้ำเทมส์ในอังกฤษเพื่อใช้เป็นเรือที่พักสำหรับเชลยศึกชาวเยอรมัน ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1915 เธอกลับมาทำหน้าที่เป็นเรือลำเลียงพลอีกครั้ง 
ช่วงหลัง.
หลังสงครามสิ้นสุดลงในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 แซกโซเนียกลับมาให้บริการเชิงพาณิชย์อีกครั้ง โดยกลับมาเดินเรือในเส้นทางแอตแลนติกเหนือระหว่างลิเวอร์พูลกับนครนิวยอร์ก วันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1919 ใบจักรของเรือชนเข้ากับเรือลากจูงของกองทัพเรือสหรัฐ ยูเอสเอส ฟรีโฮลด์ (SP-347) ขณะที่ฟรีโฮลด์กำลังช่วยนำเรือเข้าเทียบท่าที่นิวยอร์ก ฟรีโฮลด์จมลงโดยมีลูกเรือเสียชีวิต 1 นาย แต่ไม่นานก็ถูกกู้ขึ้นมาและได้รับการซ่อมแซม
แซกโซเนียได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ที่ทิลเบอรีใน ค.ศ. 1920 ปล่องไฟของเธอก็ถูกทำให้สั้นลงเหลือ 90 ฟุต (27.4 เมตร) ที่พักผู้โดยสารของเธอก็ได้รับการปรับเปลี่ยนเพื่อให้สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 1,449 คน โดยเป็นผู้โดยสารชั้นเคบิน 471 คนและชั้นสาม 978 คน และระวางบรรทุกรวมของเธอก็ลดลงเหลือ 14,197 ตัน
หลังได้รับการปรับปรุงใหม่ แซกโซเนียก็กลับมาให้บริการในเส้นทางแอตแลนติกเหนือ โดยแล่นระหว่างลอนดอนและนครนิวยอร์ก และต่อมามีการเพิ่มจุดจอดที่ฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนีด้วย
ปลดระวาง.
ใน ค.ศ. 1925 แซกโซเนียที่เก่าและล้าสมัยได้ถูกขายให้กับบริษัทเฮนดริกอิโดอัมบัคท์ในประเทศเนเธอร์แลนด์เพื่อนำไปแยกชิ้นส่วน การแยกชิ้นส่วนของเรือเสร็จสิ้นก่อนสิ้นปีนั้น
คูนาร์ดนำชื่อแซกโซเนียกลับมาใช้อีกครั้งสำหรับเรือโดยสารอาร์เอ็มเอส แซกโซเนียที่เปิดตัวใน ค.ศ. 1954
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />