ดี'นีเลียน

วิธีดี'นีเลียน (บางครั้งสะกดผิดเป็น "Denealian") เป็นรูปแบบการเขียนและการสอนการเขียนลายมือตัวเขียนโดยใช้อักษรละติน ซึ่งได้รับการพัฒนาโดย ดอนัลด์ นีล เทอร์เบอร์ (ค.ศ. 1927–2020) ในรัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา ระหว่าง ค.ศ.1965–1978 จากประสบการณ์ที่เป็นครูประถมศึกษา เทอร์เบอร์มีเป้าหมายที่จะทำให้การเปลี่ยนจากการเขียนแบบพิมพ์มาเป็นการเขียนแบบตัวเลขให้ง่ายขึ้นสำหรับผู้เรียน
ประวัติ.
ดอนัลด์ นีล เทอร์เบอร์ (15 ธันวาคม ค.ศ. 1927 ในเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน – 6 มกราคม ค.ศ. 2020 ในเมืองมอนโร รัฐมิชิแกน) ได้รับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยโทเลโด และปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นมิชิแกน เขาเริ่มสอนนักเรียนประถมศึกษาในเมืองลูนาเพียร์ใน ค.ศ. 1953 ในขณะที่สอนในชั้นประถมปีที่ 1 ใน ค.ศ. 1961 เทอร์เบอร์ได้สังเกตสิ่งที่เขาพบว่าไม่สมเหตุสมผลของการศึกษาเรื่องการเขียนด้วยลายมือในสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ค.ศ. 1965 เป็นต้นมา เขาได้พัฒนาวิธีดี'ลีเนียนขึ้นมาเพื่อใช้เป็นทางเลือกแทนอักษรใช้สอน (teaching scripts) ที่มีอยู่ในขณะนั้น ชื่อของ"วิธีดี'ลีเนียน"มาจากชื่อแรกของเทอร์เบอร์ที่ย่อมาจากชื่อกลางของเขา ("นีล") ระบบการเขียนของเทอร์เบอร์เผยต่อสาธารณะครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1978 ต่อมา เทอร์เบอร์จึงเกษียณในปี 1984 จากตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนประถมแชปแมน
คำอธิบาย.
วิธีเขียนลายมือดี'ลีเนียน พัฒนามาจากวิธีพาเมอร์ (Palmer Method) โดยใช้ชุดอักษรที่แตกต่างกัน 2 ชุด ชุดหนึ่งสำหรับการเขียนแบบพิมพ์ (printing writing; บางครั้งเรียกว่า "การพิมพ์ต้นฉบับ"; manuscript printing) และอีกชุดหนึ่งสำหรับการเขียนแบบตัวเขียน ตัวอักษร 13 ตัวเปลี่ยนรูปร่างจากตัวพิมพ์และตัวเขียน ด้วยความเอียง 85 องศา ทวนเข็มนาฬิกาจากแนวฐานไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย
เทอร์เบอร์ออกแบบวิธีดี'ลีเนียนเพื่อบรรเทาปัญหาในการสอนเด็กด้วยวิธีการเขียนแบบด้วยชุดอักษรแบบเดิมและความยากลำบากในการเปลี่ยนมาใช้การเขียนแบบตัวเขียน
เมื่อเรียนรู้วิธีเขียนด้วยลายมือแบบดี'ลีเนียน ผู้เรียนได้รับการสอนวิธีการเขียนแบบพิมพ์ที่คิดค้นโดยเทอร์เบอร์ก่อน ตัวอักษรแบบพิมพ์แบบวิธีดี'ลีเนียนมีความคล้ายคลึงกับแบบตัวเขียนมาก ในขั้นตอนที่สอง จะมีการเพิ่มสิ่งที่เรียกว่า "หางลิง" (monkey tails) ในแบบพิมพ์ จากนั้นในขั้นตอนที่สาม จะมีการต่อเข้าด้วยกันเพื่อสร้างแบบตัวเขียนแบบดี'ลีเนียน
ความนิยม.
หลังจากมีการนำวิธีดี'ลีเนียนมาใช้ในปี 1978 ก็ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วและทำให้การใช้วิธีเซเนอร์-โบลเซอร์ ซึ่งเคยได้รับความนิยมก่อนหน้า แผ่วลงอย่างมาก ในทางทฤษฎีแล้ว นักเรียนเด็กจะเรียนรู้และฝึกฝนทักษะการเขียนลายมือขั้นพื้นฐานได้ง่ายกว่าด้วยวิธีวิธีดี'ลีเนียนเมื่อเทียบกับวิธีเขียนแบบตัวเขียนแบบเดิม
มีการอ้างว่าเด็กนักเรียนในสหรัฐอเมริกาเกือบ 90% ที่เรียนเขียนด้วยตัวพิมพ์ตามด้วยตัวเขียนได้รับการสอนด้วยแบบอักษรเซเนอร์-โบลเซอร์หรือวิธีดี'ลีเนียน[""]
การวิจารณ์.
หนึ่งในปัญหาของระบบของเทอร์เบอร์คือวิธีการก่อตัวอักษร การเพิ่มสิ่งที่เรียกว่า "หางลิง" (monkey tails) ลงในการเขียนแบบพิมพ์เมื่อผู้เรียนพัฒนาไปสู่การเขียนแบบตัวเขียนอย่างมีประสิทธิผล ช่วยเพิ่มขั้นตอนเพิ่มเติมให้กับเส้นทางการสอนและการเรียนรู้ ในขณะที่บางคนพบว่าขั้นตอนดังกล่าวเป็นประโยชน์สำหรับการเปลี่ยนผ่านจากการเขียนแบบพิมพ์มาเป็นการเขียนแบบตัวเขียนอย่างราบรื่น กลุ่มอื่น ๆ มองว่าเป็นการทำให้วิธีการสอนเด็กนักเรียนให้เขียนมีความซับซ้อนโดยไม่จำเป็น
ปัญหาทั่วไปอีกหนึ่งส่วนคือวิธีดี'ลีเนียนสอนอย่างเร็วมาก โดยเฉพาะกับนักเรียนชั้นประถมปีที่ 1 และ 2 ซึ่งนักเรียนหลายคนยังคงเรียนรู้พื้นฐานการเขียนแบบพิมพ์อยู่ บางครั้งเขตการศึกษาบางแห่งเปลี่ยนรูปแบบการสอนการเขียนลายมืออย่างกะทันหัน ซึ่งอาจทำให้เกิดความยากลำบากแก่เด็กนักเรียนที่ต้องปรับตัวไปใช้รูปแบบอื่น
บทวิจารณ์จากงานวิจัยในปี 1993 โดยสตีฟ เกรแฮม สรุปว่า "ไม่มีหลักฐานที่น่าเชื่อถือ" ว่าวิธีดี'ลีเนียนสร้างความแตกต่างให้กับลายมือของเด็ก เขายังระบุด้วยว่าวิธีดี'ลีเนียนสร้างปัญหาในทางปฏิบัติให้กับครู (ซึ่งต้องเรียนรู้ระบบนี้ด้วยตนเองและอธิบายให้ผู้ปกครองฟัง) และจำเป็นต้องให้เด็กเล็กจำนวนมากลืมรูปแบบการเขียนที่พวกเขาได้เรียนรู้มาก่อนที่จะได้รับการเรียนการสอนโดยโรงเรียน