ความสัมพันธ์ไทย–สหราชอาณาจักร

ความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศไทยและสหราชอาณาจักรมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ประเทศไทยมีสถานทูตอยู่ที่ลอนดอนและสหราชอาณาจักรมีสถานทูตอยู่ที่กรุงเทพฯ
ในปี พ.ศ. 2151 กัปตันชาวอังกฤษชื่อวิลเลียม คีลิง ได้พบกับราชทูตของสมเด็จพระเอกาทศรถที่เมืองบันเติน ในช่วงศตวรรษที่ 17 บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษเดินทางมาถึงและตั้งสถานีการค้าในอาณาจักรอยุธยาเป็นครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2155 พ่อค้าชาวอังกฤษได้เข้าเฝ้าและนำพระราชสาส์นจากพระเจ้าเจมส์ที่ 1 เกี่ยวกับเรื่องการค้าขายและการสร้างสัมพันธ์ทูลเกล้าถวายแด่สมเด็จพระเอกาทศรถ พ่อค้าชาวอังกฤษได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากสมเด็จพระเอกาทศรถ ต่อมาในศตวรรษที่ 19 อังกฤษได้กลายเป็นประเทศมหาอำนาจร่วมกับฝรั่งเศสที่กดดันสยามโดยเข้ายึดครองพม่าและมาลายาทางฝั่งตะวันตกและใต้ของสยาม ในช่วงเวลานี้ อังกฤษได้รับสัมปทานสำคัญ ๆ จากสยามผ่านสนธิสัญญาต่าง ๆ มากมายทั้ง สนธิสัญญาเบอร์นี ในปี พ.ศ. 2369 และสนธิสัญญาเบาว์ริง ในปี พ.ศ. 2398 ซึ่งยังคงมีผลใช้บังคับจนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อังกฤษมีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาประเทศสยามทั้งทางตรงและทางอ้อมในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 และทั้งสองประเทศยังคงเป็นพันธมิตรทางการค้าที่สำคัญมาจนถึงทุกวันนี้
ประวัติศาสตร์.
อยุธยาและอังกฤษ.
โลกตะวันตกรู้จักอาณาจักรสยามมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 1973 เมื่อนิกโกโล เด กอนติ ชาวอิตาลี เดินทางมาถึงตะนาวศรีซึ่งขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรสุโขทัยเป็นครั้งแรก ชาวอังกฤษคนแรกที่บันทึกไว้ว่าได้เหยียบย่างมายังพื้นที่ที่ปัจจุบันคือประเทศไทยคือราล์ฟ ฟิทช์ ซึ่งเดินทางมาถึงเชียงใหม่ (หรือที่ถูกเรียกว่า ลามาเฮย์ ในบันทึกของเขา) ในปี พ.ศ. 2129 ฟิทช์บรรยายเมืองนี้ว่า: "เป็นเมืองที่สวยงามและยิ่งใหญ่มาก มีบ้านเรือนหินที่สวยงาม ผู้คนอาศัยอยู่หนาแน่น ถนนหนทางก็กว้างขวาง" จากนั้นเขาก็ได้กล่าวเสริมว่า: "ผู้หญิงที่นี่สวยกว่าผู้หญิงที่ หงสาวดี มาก" เขากล่าวต่อว่า: ""มีพ่อค้าชาวจีนจำนวนมากเดินทางมาที่เมืองลามาเฮย์และนำมัสก์ ทอง เงิน และสิ่งของอื่นๆ อีกมากมายมาด้วย" " " "พวกเขามีมากมายจนไม่สามารถรีดนมควายได้เหมือนที่อื่นๆ""
การติดต่ออย่างเป็นทางการครั้งแรกระหว่างราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรอยุธยาเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2155 เมื่อเรือของบริษัทอินเดียตะวันออก ชื่อ "โกลบ" แล่นจากปตานี (ซึ่งบริษัทมีสถานีการค้า) ไปยังเมืองหลวงของสยามที่กรุงศรีอยุธยา คณะทูตที่นำโดยลูคัส อันเทอูนิสได้นำพระราชสาส์นของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 มาถวายแด่สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม อันเทอูนิสเดินทางมาพร้อมกับโทมัส ซามูเอล, โทมัส ไดรเวอส์, โทมัส เอสซิงตัน, แอดัม เดนตัน และ ปีเตอร์ ฟลอริส (ผู้บันทึกการเดินทางของเรือโกลบ) พวกเขามาถึงกรุงศรีอยุธยาในวันที่ 15 สิงหาคม กลายเป็นชาวอังกฤษกลุ่มแรกที่เหยียบย่างเข้าสู่เมืองหลวงของสยาม อันเทอูนิสและเพื่อนร่วมงานของเขาได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระเจ้าทรงธรรมในวันที่ 17 กันยายน สมเด็จพระเจ้าทรงธรรมทรงพอพระทัยเป็นอย่างยิ่งจึงได้พระราชทานของมีค่าหลายชิ้นและบ้านอิฐสามชั้นในอยุธยาเป็นที่พักให้แก่พวกเขา ในปี พ.ศ. 2158 เบนจามิน ฟารี เข้ามาแทนที่แอนเทอูนิส จากนั้น สมเด็จพระเจ้าทรงธรรมจึงมอบหมายให้เขานำพระราชสาส์นไปถวายแด่พระเจ้าเจมส์ที่ 1
ในปี พ.ศ. 2160 สถานีการค้าแห่งแรกของอังกฤษได้รับการก่อตั้งขึ้น เป็นลำดับที่สามต่อจากโปรตุเกสและดัตช์ ซึ่งทำให้ฝ่ายหลังไม่พอใจอย่างมาก เมื่อถึงเวลานี้ พระเจ้าทรงธรรมมีความสัมพันธ์อันดีกับชาวอังกฤษและทรงพระราชทานบ้านเพิ่มอีกสองหลังแก่พวกเขา ชาวอังกฤษจึงตอบแทนด้วยการช่วยพระเจ้าทรงธรรมต่อสู้กับกัมพูชาในสงครามของพระองค์ ชาวอังกฤษส่วนใหญ่สนใจเรื่องการค้าและมุ่งความพยายามไปที่ท่าเรือตะนาวศรี มะริด และปัตตานี มีการแข่งขันและความขัดแย้งครั้งใหญ่ระหว่างอังกฤษและดัตช์เพื่อควบคุมพื้นที่เหล่านี้ เนื่องจากความขัดแย้งที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง กำไรที่ลดลง และการบริหารจัดการที่ผิดพลาด สถานีการค้าจึงถูกบังคับให้ปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2166 แม้ว่าพระเจ้าทรงธรรมจะขอร้องให้บริษัทดำเนินกิจการต่อไปก็ตาม
การกลับมา.
ในปี พ.ศ. 2204 สถานีการค้าได้เปิดทำการอีกครั้ง แต่เช่นเดียวกับครั้งก่อน การค้าของบริษัทในอยุธยาก็ไม่น่าพอใจนัก นายพ็อตส์ซึ่งเป็นผู้ดูแลสถานีการค้า ถูกบรรยายว่าเป็น "คนขี้เมาและไม่ซื่อสัตย์ และมีหนี้สินล้นพ้นตัว" ในที่สุด พ็อตส์ก็จุดไฟเผาโกดังสินค้าแห่งหนึ่งของบริษัทเพื่อกลบเกลื่อนการยักยอกทรัพย์ของตน เมื่อมีคนเข้ามาช่วยดับไฟ เขาก็ไล่คนเหล่านั้นออกไปทันที ในปี พ.ศ. 2226 บริษัทได้ส่งชายสองคน ได้แก่ Strangh และโทมัส เยล มาตรวจสอบและประเมินสภาพของสถานี พวกเขาเดินทางมาโดยนำพระราชสาส์นจากพระเจ้าชาลส์ที่ 2 เพื่อไปถวายแด่จักรพรรดิญี่ปุ่น มาด้วย แต่ไม่ได้นำพระราชสาส์นมาถวายสมเด็จพระนารายณ์มหาราชด้วย พวกเขาจึงคาดหวังว่าชาวสยามจะนำพระราชสาส์นฉบับนี้ไปถวายที่ญี่ปุ่นแทนพวกเขา หลังจากที่ได้แสดงความดูหมิ่นพระยาวิไชเยนทร์หรือคอนสแตนติน ฟอลคอน (อดีตลูกเรือของบริษัทซึ่งปัจจุบันเป็นอัครมหาเสนาบดีของสยาม) พวกเขาก็ถูกสมเด็จพระนารายณ์มหาราชและราชสำนักเพิกเฉย ทั้งสองคนจึงปิดสถานีด้วยความเคียดแค้นและเดินทางกลับอินเดีย หลังจากที่ตระหนักถึงความผิดพลาดของตน เซอร์จอห์น ไชลด์ ผู้สำเร็จราชการที่เมืองสุรัตจึงตัดสินใจเปิดสถานีอีกครั้ง พนักงานของบริษัทชุดใหม่มาถึงในปี พ.ศ. 2228 ในช่วงเวลาเดียวกับที่คณะทูตของเชอวาลีเย เดอ โชมองต์จากพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสเดินทางมาถึงพอดี ในเวลานี้ อำนาจและอิทธิพลของฝรั่งเศสในอยุธยาถึงขีดสุด
ความขัดแย้ง.
ในปี พ.ศ. 2220 มีชาวอังกฤษชื่อซามูเอล ไวต์ เข้ารับราชการในราชสำนักของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ไวต์เป็นน้องชายของจอร์จ ไวต์ เพื่อนของคอนสแตนติน ฟอลคอน ซึ่งทั้งคู่เคยทำงานให้กับบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษมาก่อน ในปี พ.ศ. 2227 ไวต์ได้รับการแต่งตั้งจากสมเด็จพระนารายณ์มหาราชให้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองมะริด (หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าชาห์บันดาร์) แทนริชาร์ด บาร์นาบี เพื่อนร่วมชาติของเขา ในตำแหน่งนี้ ไวต์มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการการค้าและการป้องกันสยามในมหาสมุทรอินเดีย รวมถึงมีอำนาจเหนือเมืองมะริดและตะนาวศรีอีกด้วย ต่อมาไวต์ก็เริ่มทำการค้าขายตามใจของตนเองมากขึ้น โดยการกระทำทั้งหมดนี้ดำเนินการภายใต้การคุ้มครองของธงสยาม โดยที่ราชสำนักก็ไม่ทราบ ในไม่ช้า ไวท์ก็ต้องเผชิญกับความขัดแย้งกับพ่อค้าจากอาณาจักรกอลกอนดา (ซึ่งปัจจุบันคือ รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย) ในฐานะ "ชาห์บันดาร์" ไวต์ได้ประกาศสงครามกับกอลกอนดาในปี พ.ศ. 2228 และเริ่มยึดเรือสินค้าในอ่าวเบงกอลเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัว ไวท์และผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา (ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวอังกฤษ) เริ่มทำตัวเป็นโจรสลัดปล้นแบบไม่เลือกหน้า โดยบางครั้งถึงขั้นโจมตีเรือที่อยู่ภายใต้เขตอำนาจของบริษัท อันเป็นผลจากการกระทำของเขา กอลคอนดาจึงถือว่าบริษัทต้องรับผิดชอบต่อความสูญเสียเหล่านี้ เนื่องจากเรือเหล่านี้ถูกนำโดยชาวอังกฤษ เมื่อเรื่องร้องเรียนเหล่านี้ไปถึงกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงรับสั่งให้สอบสวนพฤติกรรมของไวต์อย่างเต็มที่ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขามีความเกี่ยวข้องกับฟอลคอน ข้อกล่าวหาทั้งหมดจึงได้รับการชำระล้างในไม่ช้า
ในปี พ.ศ. 2229 เรือลำหนึ่งชื่อ "Tiaga Raja" ซึ่งเป็นของพ่อค้าชาวอินเดียหลายคนที่อาศัยอยู่ในเมืองมัทราสถูกไวต์ยึดและนำกลับมาที่มะริด ไวต์ได้คุมขังลูกเรือไว้เป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะปล้นสิ่งของมูลค่า 2,000 ปอนด์จากเรือ จากนั้นเขาก็ปล่อยเรือให้เป็นอิสระ เมื่อลูกเรือกลับมาถึงเมืองมัทราส พวกเขาก็ได้ร้องเรียนต่อเอลีฮู เยล ซึ่งเป็น Madras Presidency ต่อมา เมื่อไวต์ยึดเรืออีกลำซึ่งเป็นเรือของพ่อค้าชาวอาร์เมเนียที่อาศัยอยู่ในเมืองมัทราส เยลก็ประกาศสงครามกับสยาม บริษัทแม่ในลอนดอนได้โน้มน้าวให้พระเจ้าเจมส์ที่ 2 ออกประกาศห้ามชาวอังกฤษเข้าประจำการบนเรือต่างประเทศ เพื่อบังคับใช้ข้อบัญญัตินี้ เรือรบสองลำคือ Curtana และ James ถูกส่งไปที่ชายฝั่งตะนาวศรี จุดมุ่งหมายของบริษัทคือการแก้แค้นและชดเชยความสูญเสียของบริษัท นอกจากนี้ อังกฤษยังต้องการยึดมะริดเป็นของตนเองและประกาศอำนาจทางทหารเหนือสยามก่อนที่ฝรั่งเศสจะมาถึงอีกด้วย
คริสต์ศตวรรษที่ 19–20.
ต่อมาในศตวรรษที่ 19 อังกฤษได้กลายเป็นมหาอำนาจร่วมกับฝรั่งเศสที่กดดันสยามโดยเข้ายึดครองพม่าและมาลายาทางฝั่งตะวันตกและใต้ของสยาม ในช่วงเวลานี้ อังกฤษได้รับสัมปทานสำคัญ ๆ จากสยามผ่านสนธิสัญญาต่าง ๆ มากมายทั้งสนธิสัญญาเบอร์นี ในปี พ.ศ. 2369 และสนธิสัญญาเบาว์ริง ในปี พ.ศ. 2398 ซึ่งยังคงมีผลใช้บังคับจนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง 
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ในคริสต์ทศวรรษที่ 1940 กองทัพญี่ปุ่นได้รุกรานประเทศไทยและมาเลเซีย ไทยต่อต้านการขึ้นบกในดินแดนของตนเป็นเวลาประมาณ 5 ถึง 8 ชั่วโมง จากนั้นจึงลงนามหยุดยิงและสนธิสัญญาไมตรีกับญี่ปุ่น และต่อมาประกาศสงครามกับอังกฤษและสหรัฐอเมริกา จากนั้นกองทัพญี่ปุ่นก็ได้เดินทัพทางบกข้ามชายแดนไทย-มาเลเซียเพื่อโจมตีมาเลเซีย เวลานี้ญี่ปุ่นเริ่มการทิ้งระเบิดที่สิงคโปร์
อังกฤษมีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาประเทศสยามทั้งทางตรงและทางอ้อมในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 และทั้งสองประเทศยังคงเป็นหุ้นส่วนทางการค้าที่สำคัญมาจนถึงทุกวันนี้
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2020 การลักลอบนำกัญชาเข้าสู่สหราชอาณาจักรจากประเทศไทยกลายเป็นปัญหาสำคัญ นับตั้งแต่ประเทศไทยได้ออกกฎหมายให้กัญชาพ้นจากการเป็นยาเสพติดในปี พ.ศ. 2565 สำนักงานอาชญากรรมแห่งชาติของอังกฤษรายงานว่าในปี พ.ศ. 2567 สามารถสกัดกัญชาจากประเทศไทยได้ 26 ตัน
การเสด็จฯ เยือนอย่างเป็นทางการ.
การเสด็จเยือนอย่างเป็นทางการ (State Visit) ครั้งแรกของพระมหากษัตริย์ไทยเกิดขึ้นครั้งการเสด็จประพาสยุโรปของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในขณะที่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ทรงเป็นพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรพระองค์แรกที่เสด็จเยือนประเทศไทย