มาตราความรุนแรงคลื่นไหวสะเทือนของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น

มาตราความรุนแรงคลื่นไหวสะเทือนของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น คือมาตราส่วนคลื่นไหวสะเทือนที่ใช้ในญี่ปุ่นและไต้หวันเพื่อวัดระดับความรุนแรงของแผ่นดินไหว โดยใช้หน่วยวัดเป็น #เปลี่ยนทาง ซึ่งต่างจากมาตราส่วนขนาดโมเมนต์ (ก่อนริกเตอร์) ซึ่งเป็นมาตราที่วัดพลังงานที่ถูกปล่อยออกมาจากการเกิดแผ่นดินไหว
มาตราส่วนนี้อธิบายระดับของการสั่นที่จุดบนผิวโลก ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับมาตราเมร์กัลลี ซึ่งความรุนแรงของแผ่นดินไหวจะไม่ได้พิจารณาจากขนาดของแผ่นดินไหว และต่างกันไปตามสถานที่; ตัวอย่างเช่น การสั่นสะเทือนอาจจะอธิบายว่า "ขนาด 4 ชินโดะในโตเกียว, ขนาด 3 ชินโดะในโยะโกะฮะมะ, ขนาด 2 ชินโดะในชิซุโอะกะ"
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นมีเครือข่ายเครื่องวัดความไหวสะเทือน 180 แห่งและ 627 เครื่องวัดความรุนแรงคลื่นไหวสะเทือน และมีการรายงานการเกิดแผ่นดินไหวแบบเรียลไทม์กับสื่อและอินเทอร์เน็ต
ประวัติ.
ประเทศญี่ปุ่นประสบกับแผ่นดินไหวกว่า 400 ครั้งในทุกวัน แม้ว่าส่วนใหญ่จะอยู่ในขนาด "0" ชินโดะหรือน้อยกว่านั้นและสามารถตรวจจับได้เฉพาะเครื่องตรวจเท่านั้น
สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้เริ่มกำหนดสี่ขั้นตอนชินโดะครั้งแรกใน ค.ศ. 1884 ด้วยสี่ระดับคือ: 微 (เงียบ), 弱 (อ่อน), 強 (แรง), และ 烈 (รุนแรง)
ใน ค.ศ. 1898 ระบบมาตราได้เปลี่ยนเป็นระบบตัวเลข โดยกำหนดระดับการเกิดแผ่นดินไหวเป็นระดับ 0 – 7
ใน ค.ศ. 1908 ระดับของมาตรานี้ได้รับการอธิบายให้ละเอียดขึ้น และการระบุระดับจะขึ้นอยู่กับผลกระทบกับผู้คน โดยสเกลนี้เป็นที่นิยมแพร่หลายในสมัยเมจิ และได้รับการแก้ไขในสมัยโชวะโดยมีการแก้ไขคำอธิบายใหม่ทั้งหมด
หลังจากการเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง ค.ศ. 1995 ระดับ "5" และ "6" ถูกแบ่งออกเป็นสองระดับ ทำให้กลายเป็น 10 ระดับแผ่นดินไหวโดย: 0–4, อ่อน/แรง 5 （５弱、５強）, อ่อน/แรง 6 （６弱、６強） และ 7
โดย "ชินโดะ" ได้มีการนำมาใช้ในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ ค.ศ. 1996 โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรอีกเลย
เปลี่ยนจากวัดด้วยความรู้สึกเป็นวัดด้วยเครื่องจักร.
ในอดีตเจ้าหน้าที่หอสังเกตการณ์อุตุนิยมวิทยาจะกำหนดความรุนแรงของแผ่นดินไหวโดยใช้ประสบการณ์ของตนเองและความเสียหายที่เกิดต่ออาคารเป็นตารางมาตราส่วน แม้ว่าจะมีแนวปฏิบัติแต่ก็ไม่ตรงตามวัตถุประสงค์ ในช่วงต้นยุคเฮเซหอสังเกตการณ์อุตุนิยมวิทยาประจำภูมิภาคใช้เวลานานมากกว่า 10 นาที ในการรวบรวมข้อมูลความรุนแรงของแผ่นดินไหวจากหอสังเกตการณ์อุตุนิยมวิทยาแต่ละแห่งแล้วจึงมาประกาศพร้อมกับขนาดของแผ่นดินไหว 
หลังจากนี้ จำนวนของสถานีสังเกตการณ์ความรุนแรงของแผ่นดินไหวที่เคยมีมากกว่า 1,000 แห่ง ก็ค่อย ๆ ลดลงอย่างมากเนื่องจากมีการควบรวมและการยกเลิกสถานีสังเกตการณ์ความรุนแรงของแผ่นดินไหว ระหว่าง ค.ศ. 1958 ถึง ค.ศ. 1969 มารวมกับสถานีอุตุนิยมวิทยาเพียงแห่งเดียว 
คำอธิบายมาตรา.
โดยมาตรานี้จะทำงานจาก 0 ถึง 7 โดย 7 เป็นมาตราที่รุนแรงสุด โดยมาตราเมร์กัลลีบางครั้งจะใช้ร่วมกับ"ชินโดะ"; อย่างไรก็ตามไม่มีแนวปฏิบัติเรื่องนี้อย่างแน่นอนในญี่ปุ่น การรายงานแผ่นดินไหวแบบเรียลไทม์จะถูกคำนวณอัติโนมัติโดยเครื่องวัดความเร่งพื้นดิน โดยสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะรายงานระดับของแผ่นดินไหวอยู่กับการเร่งของพื้นดิน วัดโดยเครื่องวัดอัติโนมัตความรุนแรง
การวัดความรุนแรงแผ่นดินไหว.
ตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 1997 มาตราความรุนแรงคลื่นไหวสะเทือนของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้รับการวัดและถูกแจ้งโดยระบบเครื่องมือวัดอัตโนมัติที่เรียกว่า "เครื่องวัดความรุนแรงของคลื่นไหวสะเทือน" ที่นำมาติดตั้งทั่วประเทศญี่ปุ่น แทนที่แบบเดิมที่ตัดสินความรุนแรงแผ่นดินไหวโดยพิจารณาจากความรู้สึกทางกายภาพและสภาพความเสียหายที่มีอยู่ 
ใน ค.ศ. 1991 มีการติดตั้งเครื่องวัดความรุนแรงของคลื่นไหวสะเทือนเป็นครั้งแรก โดยเป็นเครื่องขนาด 90 นิ้ว ซึ่งยังไม่มีความสามารถในการบันทึกรูปคลื่น จากนั้นใน ค.ศ. 1994 เครื่องวัดความรุนแรงของคลื่นไหวสะเทือนแบบ 93-type ได้รับการปรับปรุงและมีฟังก์ชันการบันทึกรูปคลื่นรูปแบบดิจิทัลในการ์ดหน่วยความจำ ต่อมาได้เปลี่ยนมาใช้เครื่องวัดความรุนแรงของคลื่นไหวสะเทือนแบบ 95 ซึ่งถูกใช้มาจนถึงปัจจุบัน 
ใน ค.ศ. 2009 จำนวนเครื่องวัดความรุนแรงของคลื่นไหวสะเทือนของสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นมีทั้งหมด 4,200 เครื่อง และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 มีจำนวนมากถึง 4,313 เครื่อง สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าเครือข่ายการสังเกตการณ์ความรุนแรงของคลื่นไหวสะเทือนของญี่ปุ่นนั้นหนาแน่นกว่าที่ใดในโลก ในจำนวนนี้ ประมาณ 600 เครื่องถูกจัดการโดยสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ประมาณ 800 เครื่องได้รับการจัดการโดสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีป้องกันภัยพิบัติ และและประมาณ 800 เครื่องถูกจัดการโดยหน่วยงานเทศบาลและจังหวัด