pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
โคชิเอ็ง

สนามกีฬาฮันชิงโคชิเอ็ง หรือชื่อเดิมว่า สนามกีฬาโคชิเอ็ง (; โรมาจิ: "Hanshin Kōshien Kyūjō") เป็นสนามเบสบอล ตั้งอยู่ในเมืองนิชิโนมิยะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดใช้เมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2467 จุคนได้ 53,000 คน โดยเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียในขณะนั้น สร้างขึ้นเพื่อรับรองการแข่งขันเบสบอลโคชิเอ็ง ของโรงเรียนในระดับมัธยมปลาย ในเดือนสิงหาคมและมีนาคม
ในปี พ.ศ. 2479 ได้มาเป็นสนามกีฬาประจำทีมเบสบอล ฮันชิง ไทเกอร์ ประจำจังหวัดเฮียวโงะ และได้เปลี่ยนชื่อสนามมาเป็น สนามกีฬาฮันชิงโคชิเอ็ง ลักษณะสถาปัตยกรรม ได้รับอิทธิพลมาจาก สนามโปโลกราวส์ ในนครนิวยอร์ก
ผู้ตีโฮมรันระดับตำนานอย่างเบบ รูธ ได้เล่นในรายการแข่งขันที่โคชิเอ็งในการทัวร์ประเทศญี่ปุ่นของเขาเมื่อปี ค.ศ. 1934 และได้มีการมอบแผ่นประกาศเกียรติคุณเพื่อระลึกถึงการมาเยือนที่สนามกีฬาแห่งนี้
การซ่อมแซมในศตวรรษที่ 21.
เนื่องจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง พ.ศ. 2538 ทำให้เกิดรอยร้าวและส่วนหนึ่งของอัฒจันทร์ได้ทรุดตัวลง เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 ได้มีแผนทำคอนกรีตผิวหน้าให้ดีขึ้น
การปรากฏในนิยาย.
โคชิเอ็งมักปรากฏในมังงะซีรีส์เบสบอลเป็นส่วนใหญ่หลายเรื่อง ซึ่งประกอบด้วย "ทัช", "ครอสเกม" และ"เอชทู" โดยมิตสึรุ อาดาจิ และในผลงานของนักเขียนอื่น ๆ เช่น "Big Windup!" ของอาซะ ฮิงูจิ และ"มือใหม่ไฟแรง" โดยมาซาโนริ โมะริตะ รวมถึงมีการกล่าวถึงใน"ถนนนักสู้สู่ทีมเบสบอล" ที่โคชิเอ็งเป็นเป้าหมายของทีมเบสบอลมัธยมปลายทุกทีมที่ต้องการไปให้ถึง ชื่อของสนามแห่งนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งในอนิเมะ"ปรินเซสไนน์" และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 2 ชั่วโมงใน"ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน" ตอนพิเศษที่มีชื่อว่าปาฏิหาริย์แห่งโคชิเอน ไม่ยอมแพ้ปิศาจที่มองไม่เห็น ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสนามกีฬา ตลอดจนไลท์โนเวลกับอนิเมะฉบับดัดแปลงอย่าง"สึซึมิยะ ฮารุฮิ" (โดยเฉพาะตอน"เสียงถอนหายใจของสึซึมิยะ ฮารุฮิ ตอนที่ 5") โดยมีคำอธิบายของฮารุฮิที่ว่าทำไมเธอถึงค้นหาพลังเหนือธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับเบสบอล ซึ่งเธอได้เข้าสำรวจพร้อมกับครอบครัวของเธอในโคชิเอ็ง สนามกีฬาแห่งนี้ยังปรากฏในฐานะฉากเกมต่อสู้ "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '97" โดยมีผู้ชมอย่างเนืองแน่นและได้รับการแปลงเป็นสังเวียนศึก "KOF" และมีปรากฏในมังงะซีรีส์เบสบอลเรื่อง ace of diamond อีกด้วย
โชงากูกัง

สำนักพิมพ์โชงากูกัง (; โรมาจิ: "Kabushikigaisha Shōgakukan") เป็นสำนักพิมพ์ใหญ่ในประเทศญี่ปุ่น ตีพิมพ์ พจนานุกรม นิยาย หนังสือการ์ตูน และสื่อต่าง ๆ ผลิตแผ่น ลิขสิทธิ์อนิเมะและลิขสิทธิ์ภาพยนตร์ ตั้งอยู่ที่ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อ 8 สิงหาคม 1922 โดยทาเกโอะ โองะ ปัจจุบันประธานบริษัทคือ มาซาฮิโระ โองะ (หลาน) 
สำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งขึ้นโดยมีจุดมุ่งหมายตีพิมพ์สื่อความรู้ต่าง ๆ สำหรับโรงเรียนประถม และคู่มือการเรียนการสอนสำหรับอาจารย์ และนักเรียน และได้ขยายกิจการ หนังสือรวมไปถึง พจนานุกรมและสารานุกรม ในปี พ.ศ. 2502 สำนักพิมพ์ได้ตีพิมพ์นิตยสารการ์ตูนเล่มแรก ซึ่งใช้ชื่อว่า "โชเน็งซันเดย์" จำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2502 และ "โคโระโคโระคอมมิก" จำหน่ายเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ก็ได้ตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องโดราเอมอน ส่วนการ์ตูนเรื่องอื่น ๆ ที่ตีพิมพ์โดยโชงากูกังและเป็นที่นิยม ได้แก่ "รันม่า 1/2", "แฮมทาโร่", "อินุยาฉะ", "ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน", "โปเกมอน"
นอกจากนี้ โชงากูกังยังได้ตีพิมพ์นิตยสารแฟชั่นที่เป็นรู้จักกันดีในญี่ปุ่น ได้แก่ "CanCam" ในปัจจุบันโชงากูกังตีพิมพ์หนังสือการ์ตูนมากกว่าหนึ่งล้านเล่มต่อปี
งานแสดงตราไปรษณียากรแห่งชาติ

งานแสดงตราไปรษณียากรแห่งชาติ (หรือ THAIPEX) เป็นงานที่จัดโดยไปรษณีย์ของไทยเป็นประจำทุกสองปี ในงานมีการจัดแสดงและประกวดแสตมป์จากนักสะสมในระดับประเทศ ไม่ว่าจะเป็นเยาวชนหรือผู้ใหญ่ มีการออกร้านของร้านขายแสตมป์จำนวนมาก ในบางปีเป็นการจัดงานระดับโลก ซึ่งมีผู้นำแสตมป์เข้าประกวดจากนานาชาติ และเรียกงานเป็น งานแสดงตราไปรษณียากรระหว่างประเทศ (พ.ศ. 2526) หรือ งานแสดงตราไปรษณียากรโลก (พ.ศ. 2536 และ 2546) เป็นต้น
ปกติจะจัดงานในช่วงที่ตรงกับวันที่ 4 สิงหาคม ตรงกับวันไปรษณีย์ไทย ยกเว้นงานระดับโลกอาจจัดในช่วง 9 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันก่อตั้ง สหภาพสากลไปรษณีย์แทน
บัตรตราไปรษณียากรที่ระลึก

บัตรตราไปรษณียากรที่ระลึก  เป็นรูปแบบการจำหน่ายแสตมป์สำหรับการสะสมแบบหนึ่ง โดยมีลักษณะเป็นการ์ดแข็งภายในติดเมาท์และบรรจุแสตมป์ครบชุด บนการ์ดอาจมีการพิมพ์รายละเอียดต่าง ๆ เกี่ยวกับแสตมป์เช่น ชื่อชุด คำอธิบายภาพบนแสตมป์ เป็นต้น
เวลาสากลเชิงพิกัด

เวลาสากลเชิงพิกัด  คือ หน่วยเวลาที่ใช้ในการอ้างอิงการหมุนของโลก โดยใช้เครื่องหมายบวก (+) หรือลบ (-) เทียบจากหน่วยเวลาสากลซึ่งเป็นระบบอ้างอิงจากเวลามาตรฐานกรีนิช (GMT) จุดอ้างอิงของเวลาสากลเชิงพิกัดคือที่ลองจิจูด ที่ 0° ที่ตัดผ่านหอดูดาวหลวงกรีนิชในกรีนิช ลอนดอน สหราชอาณาจักร (และเป็นสาเหตุหลักที่เวลามาตรฐานกรีนิชยังคงมีใช้อยู่ในปัจจุบัน)
ตารางเวลาสากลเชิงพิกัด.
ตัวอย่างเวลาของที่ต่างๆ ในโลก ถ้าเวลาสากลเชิงพิกัดมีค่า 10:00
อย่างไรก็ตาม ในช่วงฤดูร้อน ในบางพื้นที่ของโลก โดยเฉพาะในพื้นที่ที่อยู่ห่างจากเส้นศูนย์สูตร ช่วงเวลาจากวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนมีนาคม จนถึงวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนตุลาคม เวลาท้องถิ่น จะใช้เวลาออมแสงแทน ซึ่งโดยทั่วไปมีค่าแตกต่างจากเวลาปกติ 1 ชั่วโมง
ออร์เคสตรา

ออร์เคสตรา (orchestra) หรือ วงดุริยางค์ ในภาษาไทย เป็นคำศัพท์เกี่ยวกับดนตรี มีประวัติมาช้านาน และมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบไปตามยุคสมัย เพื่อสนองความต้องการของผู้ประพันธ์ในการถ่ายทอดความรู้สึกของดนตรีในแต่ละยุค วงออร์เคสตราเป็นวงดนตรีที่มีวิวัฒนาการเริ่มขึ้นราว ค.ศ.1600 ลักษณะที่สำคัญของวงออร์เคสตราคือ เป็นกลุ่มของนักดนตรี ที่เล่นเครื่องดนตรีหลักทั้ง 4 ประเภท ได้แก่ เครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย เครื่องเป่าลมไม้ เครื่องลมทองเหลือง และเครื่องกระทบ โดยบรรเลงภายใต้การควบคุมของผู้อำนวยเพลง
ประวัติ.
ออร์เคสตรา เป็นภาษากรีก ตามความหมายรูปศัพท์ หมายถึง สถานที่เต้นรำ ซึ่งหมายถึง ส่วนหน้าของโรงละครสมัยกรีกโบราณ ที่ใช้เป็นที่เต้นรำและร้องเพลง ของพวกนักร้องประสานเสียง สำหรับดนตรีตะวันตก ออร์เคสตรา มีความหมายถึง วงซิมโฟนี ออร์เคสตรา ได้แก่ วงดนตรีที่ประกอบด้วยเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย รวมกับเครื่องลมไม้ เครื่องทองเหลือง และเครื่องกระทบ
ต่อมาในกลางศตวรรษที่ 18 คำว่า ออร์เคสตรา หมายถึง การแสดงของวงดนตรี ซึ่งเป็นความหมายที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน อย่างไรก็ตามคำนี้ยังคงใช้ในอีกความหมายหนึ่ง คือ พื้นที่ระดับต่ำที่เป็นที่นั่งอยู่หน้าเวทีละคร และโรงคอนเสิร์ต
ระยะต่อมาในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อเริ่มกำหนดจำนวนเครื่องดนตรีลงในบทเพลง การพัฒนาวงออร์เคสตราจึงเริ่มมีขึ้น ซึ่งในระยะแรกเป็นลักษณะของวงเครื่องสาย (String Orchestra) ซึ่งมีจำนวนผู้เล่นประมาณ 10 ถึง 25 คน โดยบางครั้งอาจจะมีมากกว่านี้ตามความต้องการของผู้ประพันธ์เพลง ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 วงออร์เคสตรามีการเพิ่มเครื่องลมไม้ และตอนปลายของยุคบาโรค (ประมาณ ค.ศ. 1750) ผู้ประพันธ์เพลงนิยมบอกจำนวนเครื่องดนตรีไว้ในบทเพลงโดยละเอียด นอกจากนี้ยังมีการเพิ่มเครื่องลมทองเหลือง และเครื่องกระทบในวงออร์เคสตรา
ราวกลางศตวรรษที่ 18 วงออร์เคสตราเป็นรูปแบบขึ้นมาจนได้มาตรฐานในยุคนี้ คือ ยุคคลาสสิก ซึ่งเหตุผลประการหนึ่ง คือ บทเพลงประเภทซิมโฟนีเป็นรูปแบบขึ้นมาในยุคนี้ จึงทำให้ต้องมีการจัดวงออร์เคสตราให้มีมาตรฐานเพื่อใช้เล่นเพลงซิมโฟนี นอกจากนี้การบรรเลงบทเพลงประเภทคอนแชร์โต้ อุปรากร และเพลงร้องเกี่ยวกับศาสนาก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้การพัฒนาวงออร์เคสตราเป็นแบบแผนขึ้น
กลางศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นยุคโรแมนติก มีการเพิ่มจำนวนเครื่องดนตรีเข้าไปในวงออร์เคสตรา ทำให้วงมีขนาดที่ใหญ่ขึ้น เนื่องจากในยุคโรแมนติกนั้น นิยมเล่นบทเพลงประเภทดนตรีบรรยายเรื่องราว รวมถึงอุปรากร บัลเล่ต์ และบทเพลงร้องประสานเสียง ล้วนมีผลให้วงออร์เคสตราเพิ่มขนาดขึ้นเพื่อความยิ่งใหญ่และความสมจริงสมจัง เพื่อให้สามารถบรรยายเรื่องราวให้ได้ตรงตามที่ผู้ประพันธ์เพลงตั้งใจไว้
แม้ว่าวงซิมโฟนีออร์เคสตราในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ยังคงมีบทบาทสำคัญในดนตรีตะวันตก ปัจจัยทางเศรษฐกิจก็มีส่วนในการกำหนดขนาดวงออร์เคสตรา หรือแนวทางการประพันธ์เพลงเพื่อใช้กับวงออร์เคสตรา แต่สิ่งนี้ก็มิได้กีดกั้นการสร้างสรรค์ผลงานประเภทที่ใช้วงออร์เคสตราของผู้ประพันธ์เพลงแต่อย่างใด
เครื่องดนตรี.
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงออร์เคสตรา โดยธรรมดาแล้ว จะมีสัดส่วนดังนี้
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
ทฤษฎีออโตมาตา

ทฤษฎีออโตมาตา (Automata theory) เป็นสาขาหนึ่งของวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่ศึกษาเครื่องจักรสถานะจำกัด ผ่านทางวัตถุทางคณิตศาสตร์ที่แสดงเครื่องจักรเหล่านั้น
ออโตมาตา.
ออโตมาตา รูปพหูพจน์ "ออโตมาตา" (automata), รูปเอกพจน์ "ออโตมาตอน" (automaton) ความหมายโดยตัวศัพท์หมายถึง เครื่องกลซึ่งเคลื่อนที่หรือทำงานได้ด้วยตนเอง. ในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์นั้น ใช้ออโตมาตา เพื่อเป็นโมเดลทางคณิตศาสตร์ของ เครื่องจักรสถานะจำกัด
รายละเอียดพื้นฐาน.
ออโตมาตานั้นเป็นโมเดลทางคณิตศาสตร์ของเครื่องจักรสถานะจำกัด (Finite state machine) เครื่องจักรสถานะจำกัดนั้น คือเครื่องจักรที่เมื่อรับข้อมูล จะ "กระโดด" ไปมาระหว่างสถานะต่าง ๆ ตามที่ได้ระบุไว้ใน "ฟังก์ชันการเปลี่ยนแปลง" ซึ่งสามารถเขียนอยู่ในรูปของตารางได้   สำหรับเครื่องจักรตระกูล "มีลลี" ฟังก์ชันดังกล่าวจะระบุสถานะที่จะเปลี่ยนไป สำหรับสถานะตั้งต้น และข้อมูลที่ได้รับ    ข้อมูลป้อนเข้าจะถูก "อ่าน" ทีละตัวอักษร จนกระทั่งข้อมูลถูกอ่านเข้าไปทั้งหมด (จะเข้าใจได้ง่ายขึ้นถ้ามองข้อมูลป้อนเข้าเป็นเทปที่มีตัวอักษรเขียนเรียงต่อกันบนเทปนั้น เทปนี้จะถูกอ่านโดยหัวอ่านของออโตมาตา ซึ่งจะอ่านตัวอักษรไปเรื่อย ๆ ครั้งละหนึ่งตัวอักษร)   เมื่อข้อมูลถูกอ่านเข้าไปจนหมด เราจะกล่าวว่าออโตมาตาหยุดทำงาน และสถานะของมันก็จะใช้บอกว่าออโตมาตานั้น "รับ" หรือ "ไม่รับ" ข้อมูลป้อนเข้านั้น   กล่าวคือ ถ้าออโตมาตามีสถานะอยู่ใน "สถานะรับ" เราจะกล่าวว่าออโตมาตา "รับ" ข้อมูลนั้น และในทางกลับกันเราจะกล่าวว่าออโตมาตา "ไม่รับ" ข้อมูลนั้น   เราสามารถมองว่าข้อมูลป้อนเข้าใด ๆ เป็น "คำ" คำหนึ่ง และเราจะกล่าวว่าเซตของคำที่ออโตมาตารับเป็น "ภาษาที่รับโดยออโตมาตา" นั้น
บือคีออโตมาตอน

บือคีออโตมาตอน (Büchi automaton) ตั้งชื่อตาม Julius Richard Büchi นักคณิตศาสตร์ชาวสวิส ใช้สำหรับการคำนวณซึ่งมีลักษณะเป็นอนันต์ คือการคำนวณนั้นดำเนินเรื่อยไปไม่มีสิ้นสุด การประยุกต์ใช้บือคีออโตมาตานั้น มีตัวอย่างในด้าน formal method เช่น ตรรกและการให้เหตุผลในระบบรีแอคทีฟ (reactive system)
และ การตรวจสอบโมเดล (model checking)
สัญลักษณ์.
สัญลักษณ์ที่ใช้ในหัวข้อนี้:
บือคีออโตมาตอน.
บือคีออโตมาตอน เป็น NFA ซึ่งมีการปรับเปลี่ยนเงื่อนไงการยอมรับ เพื่อรองรับ คำ <math>\omega</math>.
การยอมรับคำ <math>\omega</math> ของ บือคีออโตมาตอนเกิดขึ้นเมื่อ อ่านคำซึ่งอินพุตจากซ้ายไปขวาและทำการเปลี่ยนสถานะตาม
ที่กำหนดโดยฟังก์ชันการเปลี่ยนสถานะ แล้วในสายลำดับการเปลี่ยนสถานะนั้น มีสถานะยอมรับเกิดขึ้นบ่อยเป็นอนันต์
เราเรียกการยอมรับคำแบบนี้ว่าการยอมรับแบบบือคี (Büchi acceptance)
รถสี่ล้อแดง

รถสี่ล้อแดง หรือ รถแดง คือรถโดยสารรับจ้าง ในรูปแบบของรถสองแถวขนาดเล็กในตัวอำเภอเมือง เชียงใหม่ โดยผู้ขับรวมตัวในรูปสหกรณ์ ชื่อ สหกรณ์นครลานนาเดินรถ จำกัด 
เนื่องจากตัวรถมีสีแดง จึงเรียกว่า "รถแดง" หรือ ชาวเชียงใหม่เรียกว่า "รถสี่ล้อ" ลักษณะการวิ่งของรถจะไม่ประจำทาง โดยจะวิ่งในเส้นทางที่ผู้โดยสารต้องการคล้ายกับแท็กซี่ แต่จะรับผู้โดยสารเพิ่มเติมตลอดทาง และเปลี่ยนเส้นทางตามผู้โดยสาร 
ล่าสุดได้มีโครงการจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้ทำการวางเส้นทางจำลองวิ่งของรถเมล์ โดยใช้รถสี่ล้อแดง เสริมเข้ากับรถเมล์ของทางเทศบาลนครเชียงใหม่
ท่าอากาศยานเชียงใหม่

ท่าอากาศยานเชียงใหม่ หรือ สนามบินเชียงใหม่ (IATA: CNX , ICAO: VTCC) ตั้งอยู่เลขที่ 60 ถนนมหิดล ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ทางตะวันตกเฉียงใต้ ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ 4 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ (International Airport) และเป็นท่าอากาศยานนานาชาติ 1 ใน 6 แห่ง ที่บริหารงานโดยบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) โดยมีผู้อำนวยการท่าอากาศยานเชียงใหม่ดูแล เป็นท่าอากาศยานที่สำคัญ เป็นศูนย์กลางทางการบินของภาคเหนือ โดยมีเที่ยวบินเข้าออกหนาแน่นเป็นลำดับสี่ รองจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ท่าอากาศยานดอนเมือง และท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต
ข้อมูลทั่วไป.
สนามบินเชียงใหม่เดิมชื่อ สนามบินสุเทพ ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2464 การตั้งสนามบินเชียงใหม่เป็นพระดำริของนายพลโทหม่อมเจ้าบวรเดช อุปราชมณฑลพายัพ โดยเลือกพื้นที่บริเวณเชิงดอยสุเทพ ซึ่งขณะนั้นมีสภาพเป็นป่าไผ่ เมื่อสนามบินสร้างเสร็จได้มอบให้อยู่ในการดูแลของกระทรวงกลาโหม พร้อมกันนั้น ภาคเจ้านายและประชาชนเชียงใหม่ได้รวบรวมเงินเพื่อจัดซื้อเครื่องบินแบบเบร์เก 14 (Bréguet 14) ให้กองทัพไว้ใช้ในราชการฝ่ายเหนือ และมีการตั้งชื่อเครื่องบินนี้ว่า "จังหวัดเชียงใหม่ 1"
16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2466 มีการเปิดสนามบินอย่างเป็นทางการ เครื่องบินจังหวัดเชียงใหม่ 1 ได้บินมาแตะพื้นรันเวย์สนามบินเชียงใหม่เป็นปฐมฤกษ์ ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อเป็น "สนามบินเชียงใหม่" และ "ท่าอากาศยานเชียงใหม่" ตามลำดับ 
ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่มีพื้นที่กว่า 1,600 ไร่ ปัจจุบันมีอาคารผู้โดยสาร 2 หลัง คือหลังเดิม เป็นอาคารผู้โดยสารภายในประเทศ และหลังใหม่ เป็นอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ ท่าอากาศยานแห่งนี้สามารถรองรับผู้โดยสารได้สูงสุด 8 ล้านคนต่อปี และมีสถิติปริมาณอากาศยานพาณิชย์ขึ้นลง ในปี พ.ศ. 2549 จำนวน 24,469 เที่ยวบิน, พ.ศ. 2550 จำนวน 26,708 เที่ยวบิน, พ.ศ. 2554 จำนวน 32,445 เที่ยวบิน และล่าสุด พ.ศ. 2555 จำนวนมากกว่า 37,000 เที่ยวบิน ในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2561 สายการบินวิสดอมแอร์เวย์ทำการบินประจำที่ท่าอากาศยานแห่งนี้โดยทำการบินเที่ยวบินปฐมฤกษ์จากท่าอากาศยานน่านนครมายังท่าอากาศยานเชียงใหม่ด้วยเครื่องบินทะเบียน HS-WIA เส้นทางบินที่ไกลที่สุดของท่าอากาศยานเชียงใหม่ได้แก่ TG922 ทำการบินจากเชียงใหม่แวะกรุงเทพมหานครปลายทางแฟรงเฟิร์ต และ TG923 ทำการบินจากแฟรงเฟิร์ตแวะที่กรุงเทพมหานครปลายทางเชียงใหม่ ซึ่งปัจจุบันได้ยกเลิกไปแล้ว
ท่าอากาศยานเชียงใหม่ สามารถรับเครื่องบิน ชนิด แอร์บัส เอ380 และ โบอิง 747 ได้
โดยวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2550 เครื่องบิน แอร์บัส A380 สายการบินไทย ได้ทำการบินมาลงที่ท่าอากาศยานเชียงใหม่ 
ท่าอากาศยานเชียงใหม่มองจากวัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565
ความหนาแน่นประชากร

ความหนาแน่นประชากร เป็นการวัดปริมาณประชากรในหน่วยพื้นที่หนึ่ง ๆ โดยขึ้นอยู่กับกลุ่มตัวอย่างที่เลือกนำมาสำรวจ เช่น ความหนาแน่นของประชากรในประเทศ หรือความหนาแน่นประชากรในเขตที่อยู่อาศัย และในบางครั้งจะเป็นการยากในการวัดที่ได้ค่าความหนาแน่นที่แน่นอน หน่วยที่ใช้ในการวัดความหนาแน่น ได้แก่ จำนวนประชากรต่อตารางกิโลเมตร หรือ จำนวนบ้านต่อพื้นที่ตารางกิโลเมตร หรือในบางกรณีพิเศษ จะใช้เป็นจำนวนประชากรต่อหน่วยความยาว เช่น จำนวนประชากรต่อบริเวณความยาวชายหาด
ความหนาแน่นของประชากรของประเทศไทยทั่วทั้งประเทศ (ต่อตร.กม) ปี พ.ศ. 2560 เท่ากับ 136 คนต่อ ตร.กม.
ตลาดหลักทรัพย์

ตลาดหลักทรัพย์  เป็นสถานที่ที่นายหน้าซื้อขายหุ้น (โบรเกอร์) และนักลงทุนสามารถซื้อและขายหลักทรัพย์ เช่น หุ้นของทุน พันธบัตร และเครื่องมือทางการเงินอื่น ๆ ตลาดหลักทรัพย์ยังให้บริการอำนวยความสะดวกสำหรับการออกและไถ่ถอนหลักทรัพย์ เช่น ตราสาร และกิจกรรมเงินทุน รวมถึงการจ่ายรายได้และเงินปันผล หลักทรัพย์ที่ลงทุนซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ประกอบไปด้วย หุ้นที่ถูกออกโดยบริษัทที่จดทะเบียน หน่วยลงทุน ตราสารอนุพันธ์ ผลิตภัณฑ์การลงทุนรวม และพันธบัตร ตลาดหลักทรัพย์มักจะทำหน้าที่เป็นตลาด"การประมูลขายทอดตลาดอย่างต่อเนื่อง" กับผู้ซื้อและผู้ขายที่ทำธุรกรรมผ่าน Open outcry ที่ตำแหน่งศูนย์กลาง เช่น ชั้นของการแลกเปลี่ยน หรือการใช้บริการระบบอิเล็กทรอนิกส์เพื่อการซื้อขายหลักทรัพย์ (electronic trading platform) 
เพื่อให้สามารถลงทุนหลักทรัพย์ในตลาดหลักทรัพย์บางแห่ง หลักทรัพย์ต้องมีการแสดงรายการต่าง ๆ โดยปกตินั้น จะตั้งอยู่ที่ตั้งศูนย์กลางที่เล็กที่สุดสำหรับการเก็บบันทึกข้อมูล แต่การลงทุนนั้นจะเชื่อมโยงกับสถานที่จริงได้น้อยลง เนื่องจากตลาดสมัยใหม่ได้ใช้ระบบเครือข่ายการสื่อสารทางอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งทำให้พวกเขามีความได้เปรียบในด้านความเร็วที่เพิ่มมากขึ้นและลดต้นทุนในการทำธุรกรรม การลงทุนในตลาดหลักทรัพย์นั้นจำกัดเฉพาะโบรกเกอร์ที่เป็นสมาชิกของตลาดหลักทรัพย์ ในช่วงไม่กี่ปี ช่องทางการซื้อขายหลักทรัพย์ต่าง ๆ มากกมาย เช่น ระบบเครือข่ายการสื่อสารทางอิเล็กทรอนิกส์ ระบบการซื้อขายหลักทรัพย์ทางเลือก และ"ดาร์คพลู" ซึ่งมีกิจกรรมการซื้อขายหลักทรัพย์ที่มีความแตกต่างไปจากตลาดหลักทรัพย์แบบดั้งเดิม
การเสนอขายหุ้นและพันธบัตรแก่ประชาชนทั่วไปเป็นครั้งแรกให้กับนักลงทุนที่จะทำกันในตลาดหลักและตามมาด้วยการลงทุนซื้อขายหุ้นที่จะทำกันในตลาดรอง ตลาดหลักทรัพย์มักเป็นองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดของตลาดหุ้น อุปสงค์และอุปทานในตลาดหุ้นได้รับแรงขับเคลื่อนจากปัจจัยต่าง ๆ ที่ในตลาดเสรีทั้งหมด ซึ่งจะส่งผลต่อราคาของหุ้น (ดูที่การประเมินมูลค่าหุ้น)
โดยทั่วไป จะไม่มีข้อผูกมัดใด ๆ สำหรับหุ้นที่ถูกออกผ่านทางตลาดหลักทรัพย์ และจะต้องไม่ทำการซื้อขายหลักทรัพย์เปลี่ยนแปลงในภายหลัง เช่น การซื้อขายดังกล่าวอาจจะต้องผ่านทางตลาดเจรจาต่อรอง (off exchange หรือ over-the-counter) นี่เป็นวิธีแบบปกติที่มีการซื้อขายตราสารอนุพันธ์และพันธบัตร เพื่อที่จะเพิ่มมากขึ้น ตลาดหลักทรัพย์เป็นส่วนหนึ่งของตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลก ตลาดหลักทรัพย์ยังทำหน้าที่ทางเศรษฐกิจในการให้สภาพคล่องแก่ผู้ที่ถือหุ้นในการจัดหาวิธีการที่มีประสิทธิภาพในจัดการหุ้น
ดัชนีราคาหุ้น.
ประชาชนโดยทั่วไป จะรู้จักตลาดหลักทรัพย์ของประเทศต่าง ๆ ผ่านทางชื่อดัชนีราคาหุ้น (Price Index) ของตลาดหลักทรัพย์นั้น ๆ มากกว่าชื่อของตลาดหลักทรัพย์ ตัวอย่างดัชนีของตลาดหลักทรัพย์ที่เป็นที่รู้จัก เช่น
ทั้งนี้ ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก หรือ New York Stock Exchange ถือไว้ว่าเป็นตลาดหลักทรัพย์ที่เก่าแก่ที่สุด และดัชนีดาวโจนส์ ถือว่าเป็นดัชนีราคาหลักทรัพย์ที่เก่าแก่ที่สุด ตลาดหลักทรัพย์ลาว เป็นตลาดหลักทรัพย์ล่าสุด (เปิด10-10-10) เปิดทำการจริง 11-01-11 ปัจจุบันตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลกจะนิยมใช้การคิดดัชนีราคาหลักทรัพย์ตามแบบ เอสแอนด์พี S&P ซึ่งคิดค้นโดยบริษัท สแตนดาร์ดแอนด์พัวร์ จำกัด เป็นส่วนใหญ่เนื่องจากจะสามารถสะท้อนถึงปริมาณการซื้อขายหลักทรัพย์ในตลาดได้ดีกว่าทั้งในด้านปริมาณของธุรกรรม และด้านราคาของหลักทรัพย์
อำเภอเฉลิมพระเกียรติ

อำเภอเฉลิมพระเกียรติ เป็นอำเภอซึ่งได้รับการประกาศจัดตั้งเป็นอำเภอกรณีพิเศษ โดยไม่ผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ มีการประกาศจัดตั้งขึ้นเมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี โดยมีการตั้งชื่ออำเภอว่า อำเภอเฉลิมพระเกียรติ ใน 5 จังหวัด ดังนี้
<table id="
setindexbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-setindex" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้เป็นบัญชีบทความอื่น ๆ ที่เกี่ยวเนื่องกัน เช่น มีชื่อเดียวหรือทำนองเดียวกัน เรียกว่า "หน้าชี้ทาง" <br> ถ้า[ ลิงก์ภายในวิกิพีเดียไทยเอง]นำพาคุณมาผิดที่นี่ คุณจะเปลี่ยนลิงก์นั้นไปยังปลายทางที่ถูกต้องก็ได้ </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
รายชื่อเขตของกรุงเทพมหานคร

เขต (อักษรโรมัน: khet) เป็นชื่อเรียกหน่วยการปกครองทางมหาดไทย อยู่ระดับเดียวกับอำเภอซึ่งอยู่รองจากจังหวัด แต่ใช้เฉพาะในกรุงเทพมหานครซึ่งไม่มีสถานะเป็นจังหวัด ในแต่ละเขตแบ่งออกเป็นแขวง 
รายชื่อ.
ปัจจุบันกรุงเทพมหานครมี 50 เขต ต่อไปนี้คือรายชื่อเขตทั้งหมดในกรุงเทพมหานคร (เรียงตามรหัสเขตการปกครองที่ใช้ในราชการ)
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ลำดับการจัดตั้ง.
เขตที่จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2516.
เขตที่จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2516 มี 24 เขต ได้แก่
ฝั่งพระนคร.
ภาพทัศนียภาพกรุงเทพมหานครจากอาคารฝั่งธนบุรีหันออกสู่ฝั่งพระนคร
ฝั่งพระนคร คือพื้นที่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาที่อยู่ในเขตกรุงเทพมหานคร ในอดีตคือจังหวัดพระนคร ภายหลังรวมเข้ากับจังหวัดธนบุรีเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และกรุงเทพมหานครในเวลาต่อมา แบ่งเขตออกเป็น 35 เขต ดังนี้
ฝั่งธนบุรี.
หลังจาก พ.ศ. 2514 ได้มีการรวมจังหวัดธนบุรีเข้ากับจังหวัดพระนคร เป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และกรุงเทพมหานครในเวลาต่อมา สภาพของจังหวัดธนบุรีจึงกลายเป็น ฝั่งธนบุรี หรือที่นิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า ฝั่งธนฯ คือ พื้นที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาที่อยู่ในเขตกรุงเทพมหานคร
ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 ฝั่งธนบุรีมีประชากรทั้งสิ้น 1,759,964 คน มีพื้นที่ 450.119 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ในฝั่งธนบุรีประกอบด้วยเขตต่าง ๆ จำนวน 15 เขต ดังนี้ 
       หมายถึงจำนวนประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงจำนวนประชากรได้โอนไปยังเขตอื่นหรือแยกออกมาใหม่เมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงความหนาแน่นประชากรได้เพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีก่อน
       หมายถึงความหนาแน่นประชากรได้ลดลงเมื่อเทียบกับปีก่อน
แขวง

แขวง เป็นชื่อเรียกของเขตการปกครอง โดยในประเทศลาวและประเทศพม่านั้น "แขวง" จะมีอำนาจปกครองในระดับเดียวกับจังหวัดของประเทศไทย
แขวงในประเทศไทย.
แขวง เป็นระดับการปกครองของรัฐในหลายพื้นที่ของประเทศไทยในอดีต มีฐานะเทียบเท่ากับตำบล แต่ปัจจุบันมีที่ใช้เฉพาะในกรุงเทพมหานครและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นขนาดใหญ่บางแห่งเท่านั้น ในเขตกรุงเทพมหานคร "แขวง" จะอยู่ในระดับเดียวกับตำบลของจังหวัดอื่น คือ เล็กกว่าเขต (เทียบได้กับอำเภอ) เนื่องจากแขวงเหล่านี้เกือบทั้งหมดเปลี่ยนแปลงฐานะมาจากตำบลที่มีอยู่เดิมในจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี ดังนั้นบางครั้งจึงเกิดความสับสนในการใช้คำว่าแขวงและตำบลในความหมายดังกล่าว
แต่เดิมนั้นในพื้นที่เขตรอบนอกของกรุงเทพมหานครที่ไม่ได้อยู่ในเขตเทศบาลนครกรุงเทพและเทศบาลนครธนบุรี (ซึ่งตำแหน่งกำนันถูกยกเลิกตามพระราชบัญญัติเทศบาล) มาก่อนจะมีการเปลี่ยนรูปแบบการปกครองนครหลวงเป็นกรุงเทพมหานคร จะมีกำนันแขวงเป็นหัวหน้าดูแลแต่ละแขวงในลักษณะเดียวกันกับกำนันตำบลของจังหวัดอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม กรุงเทพมหานครได้ออกประกาศยกเลิกตำแหน่งกำนัน รวมทั้งผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน แพทย์ประจำตำบล และสารวัตรกำนันทั้งหมดในพื้นที่มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 แล้ว
นอกจากนี้ ในเขตเทศบาลนครบางแห่ง ได้แก่ เทศบาลนครนนทบุรีและเทศบาลนครเชียงใหม่ ซึ่งไม่มีตำแหน่งกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน แพทย์ประจำตำบล และสารวัตรกำนันแล้วเช่นกันก็มีการแบ่งหน่วยการบริหารออกเป็น "แขวง" แต่อยู่ในระดับที่สูงกว่าตำบล เนื่องจากประกอบด้วยพื้นที่ของตำบลต่าง ๆ ในเขตเทศบาลแห่งนั้นรวมกัน โดยพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานแขวงแต่ละแห่งไม่จำเป็นต้องอิงกับเขตของตำบล ดังนั้นแขวงเหล่านั้นจึงไม่ได้แทนที่ตำบลอย่างสมบูรณ์เหมือนในกรุงเทพมหานคร ทั้งนี้ แต่ละแขวงจะมีหัวหน้าแขวงประจำสำนักงานแขวงเป็นผู้ดูแล
รายชื่อแขวงในกรุงเทพมหานคร.
ปัจจุบันกรุงเทพมหานครมี 180 แขวง
ท่าช้างวังหลวง

ท่าช้างวังหลวง หรือที่นิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า ท่าช้าง (รหัส: น9, N9) เป็นท่าเรือริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ตั้งอยู่บริเวณสุดถนนหน้าพระลาน แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ประวัติ.
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พื้นที่แถบนี้ถูกเรียกว่า "ท่าพระ" หรือ "ประตูท่าพระ" เนื่องจากเป็นประตูที่ใช้อัญเชิญพระศรีศากยมุนี มาเพื่อประดิษฐานไว้ ณ วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร แต่ทว่าไม่สามารถอัญเชิญเข้าได้ จึงมีการรื้อประตูและกำแพงวังบางส่วนออก แต่ทว่าชื่อนี้ไม่ใคร่เป็นที่เรียกติดปากของผู้คนมากเท่า "ท่าช้าง" ซึ่งเป็นจุดเดียวกับบริเวณประตูเมืองที่นำช้างซึ่งเลี้ยงไว้ในพระบรมมหาราชวัง หรือพระราชวังหลวง เพื่อลงอาบน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยา จึงเรียกกันว่า "ท่าช้างวังหลวง" ต่อมาใน พ.ศ. 2351 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญพระศรีศากยมุนีจากสุโขทัยมาทางแพเพื่อมาประดิษฐานที่วัดสุทัศนเทพวราราม และพักแพที่ท่าช้างวังหลวงเพื่อประกอบพระราชพิธีสมโภชเป็นเวลา 3 วัน แต่พระพุทธรูปไม่สามารถผ่านประตูเมืองบริเวณนี้ได้ จึงโปรดเกล้าฯ ให้รื้อประตูและกำแพงบางส่วนออก แล้วสร้างประตูใหม่พระราชทานนามว่า "ประตูท่าพระ" แต่ประชาชนยังคงนิยมเรียกกันว่า ท่าช้าง หรือท่าช้างวังหลวง ปัจจุบันเป็นท่าเรือข้ามฟากซึ่งเอกชนได้เช่าจากกรุงเทพมหานครมาดำเนินการ ส่วนท่าพระปัจจุบันใช้เรียกท่าเรือบริเวณใกล้เคียงท่าช้างวังหลวง และยังเป็นชื่อวังท่าพระที่ตั้งอยู่บริเวณท่าช้างวังหลวงซึ่งเป็นที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยศิลปากร
บ้านเรือนและอาคารพาณิชย์แถบท่าช้างวังหลวง เป็นสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก หลังคาชั้นบนทรงปั้นหยา มุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ ชั้นล่างด้านหน้า อาคารมีกันสาดมุงด้วยสังกะสีลอนลูกฟูก โดยมีค้ำยันเหล็กและแปไม้รับน้ำหนัก ผนังและเสาอิงภายนอกทั้งสองชั้น มีลวดบัวปูนปั้นตกแต่งและเซาะร่องผนังเป็นเส้นตามแนวนอน ทั้งหมด ประตูและหน้าต่างทำจากไม้สัก โดยประตูหน้าของชั้นล่างเป็นชุดบานเฟี้ยม ตอนบนมีช่องลม ส่วนด้านหลังเป็นบานลูกฟักทึบแบบเปิดคู่หน้าต่างชั้นบนด้านหน้าเป็นบานลูกฟักทึบแบบเปิดคู่ตอนบนมีช่องลมไม้ฉลุลายรูปโค้ง ส่วนหน้าต่างด้านหลังเป็นบานเปิดคู่รูปสี่เหลี่ยม ไม่มีช่องลม บริเวณห้องริมสุดของอาคารแต่ละด้านรวมทั้งห้องมุมถนนมหาราชจะมีลักษณะพิเศษ คือ รูปด้านอาคารทำเป็นมุขยื่น มุขชั้นล่างมีเสาลอยขึ้นไปรับระเบียงชั้นบน กันสาดชั้นล่างเป็นรูปโค้ง ส่วนแผงหน้าจั่วประดับลวดลายปูนปั้น หรือซุ้มสกัดตอน และกรมศิลปากร ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน อาคารพาณิชย์ริมถนนมหาราชบริเวณท่าช้างวังหลวงจำนวน 34 คูหา เมื่อปลายปี พ.ศ. 2544 และได้มีการบูรณะปรับปรุงใหม่ให้ดูแลสวยงามและใหม่ หลังจากที่ได้เสื่อมทรุดไปกับกาลเวลา พร้อมกับได้ปรับปรุงภูมิทัศน์รอบ ๆ ด้วย
ท่าเรือด่วนเจ้าพระยา.
ท่าช้าง, รหัส: น9 (code: N9)
ท่าเรือข้ามฟาก.
ท่าช้าง ประกอบด้วย 2 โป๊ะ แยกกันให้บริการในเส้นทางท่าช้าง-วังหลัง และท่าช้าง-วัดระฆัง
ท่าเรือหางยาว.
ให้บริการเรือโดยสารในเส้นทางท่าช้าง-บางใหญ่ ผ่านคลองบางกอกน้อย, เส้นทางคลองมอญ และให้บริการเรือนำเที่ยวในเส้นทางคลองฝั่งธนบุรี และเกาะเกร็ด ของเรือด่วนเจ้าพระยา
ท่าช้าง

ท่าช้าง สามารถหมายถึงสถานที่ที่มีชื่อเดียวกันในอำเภอและจังหวัดต่าง ๆ ดังนี้
ตำบล.
หรืออาจหมายถึงตำบลที่มีคำว่า "ท่าช้าง" ภายในชื่อ ในอำเภอและจังหวัดต่อไปนี้
เทนนิสวิมเบิลดัน

การแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดัน  เป็นการแข่งขันเทนนิสที่เก่าแก่ที่สุดในโลก โดยจะจัดการแข่งขันขึ้นในช่วงเดือนมิถุนายน-กรกฎาคมของทุกปี วิมเบิลดันเป็นการแข่งขันเทนนิสแกรนด์สแลมรายการที่สามของปี ถัดจากออสเตรเลียนโอเพน และเฟรนช์โอเพน ก่อนจะปิดท้ายปีด้วยรายการยูเอสโอเพน และเป็นการแข่งขันแกรนด์สแลมรายการเดียวในปัจจุบันที่แข่งขันบนคอร์ทหญ้า
การแข่งขันวิมเบิลดันเริ่มจัดมาตั้งแต่ ค.ศ. 1877 ที่คอร์ทเทนนิสในย่านวิมเบิลดัน กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นการแข่งขันที่มีธรรมเนียมปฏิบัติมากมายและยาวนาน เช่น ชุดแข่งขันของนักเทนนิสจะต้องมีสีขาวเป็นส่วนใหญ่ ไม่แข่งขันในวันอาทิตย์ของสัปดาห์แรก (วันอาทิตย์ของสัปดาห์ที่สองใช้แข่งขันรอบชิงชนะเลิศชายเดี่ยว) ตั้งแต่เริ่มจัดมีการแข่งขันในวันอาทิตย์ของสัปดาห์แรกเพียงสามปีคือ ค.ศ.1991 ค.ศ.1997 และ ค.ศ.2004 เนื่องจากมีฝนรบกวนทำให้การแข่งขันล่าช้า
เนื่องจากเป็นการแข่งขันบนพื้นหญ้า ที่จะมีการแฉลบของลูกมากกว่าพื้นผิวประเภทอื่น และมีความเร็วของลูกสูง เอื้ออำนวยต่อนักเทนนิสที่มีความหนักหน่วงของลูกเสิร์ฟ และลูกกราวด์สโตรก
ทำให้ผู้ชนะเลิศในการแข่งขันวิมเบิลดันมักจะมีรูปแบบการเล่นที่หนักหน่วง ดุดัน เช่น พีท แซมพราส และ มาร์ตินา นาฟราติโลวา
รายชื่อประธานาธิบดีสหรัฐ

ประธานาธิบดีสหรัฐ เป็นตำแหน่งประมุขในการปกครองของสหรัฐ ประธานาธิบดีเป็นหัวหน้าของทุกสาขาของรัฐบาลแห่งสหพันธรัฐ โดยมีหน้าที่ในการบังคับใช้กฎหมายบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ ที่เขียนโดยสภาคองเกรสมาตราที่ 2 ของรัฐธรรมนูญนั้นบัญญัติว่า ประธานาธิบดีต้องเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังทหาร และกระจายอำนาจที่เป็นของประธานาธิบดีออกไป รวมไปถึงอำนาจเห็นชอบหรือไม่เห็นชอบร่างกฎหมาย ที่ผ่านมาจากสภาคองเกรส นอกจากนั้น ประธานาธิบดียังมีอำนาจในการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีเพื่อเป็นที่ปรึกษาและอำนาจในการลดโทษหรือให้รอลงอาญาได้ ท้ายที่สุดแล้ว หากประธานาธิบดีได้รับคำแนะนำและการยอมรับจากวุฒิสภา แล้วจะมีอำนาจในการทำสนธิสัญญา, แต่งตั้งเอกอัครราชทูตและศาลตัดสินของประเทศ รวมไปถึงศาลสูงสุดด้วย การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญสหรัฐครั้งที่ 22 กำหนดให้สามารถดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีได้ไม่เกินสองสมัย รายนามนี้รวมเฉพาะบุคคลที่ได้สาบานตนเป็นประธานาธิบดีตามการลงนามในรัฐธรรมนูญสหรัฐ ซึ่งมีผลบังคับใช้ในปี ค.ศ. 1787
ที่จริงแล้วประธานาธิบดีของสหรัฐมีเพียง 45 คนเท่านั้น เนื่องจากโกรเวอร์ คลีฟแลนด์ เป็นประธานาธิบดี 2 สมัย คือเป็นคนที่ 22 และคนที่ 24 สำหรับประธานาธิบดีที่เสียชีวิตขณะดำรงตำแหน่งด้วยสาเหตุธรรมชาติ 4 คน ลาออก 1 คน และถูกลอบสังหาร 4 คน ประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐคือ จอร์จ วอชิงตัน เข้ารับตำแหน่งเมื่อ ค.ศ. 1789 ประธานาธิบดีที่อยู่ในตำแหน่งสั้นที่สุดคือ วิลเลียม เอช. แฮร์ริสัน อยู่ในตำแหน่งเพียง 32 วัน ส่วนประธานาธิบดีที่อยู่ในตำแหน่งนานที่สุดคือ แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ อยู่ในตำแหน่งนานถึง 12 ปี และเป็นเพียงคนเดียวที่เป็นประธานาธิบดีมากกว่า 2 สมัย เนื่องด้วยความเป็นมหาอำนาจของสหรัฐ ตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐจึงเปรียบเสมือนบุคคลที่ทรงอำนาจที่สุดในโลก ประธานาธิบดีคนปัจจุบันคือ ดอนัลด์ ทรัมป์ โดยเริ่มดำรงตำแหน่งในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2025
อดีตประธานาธิบดีที่มีชีวิตอยู่.
ในปัจจุบันมีอดีตประธานาธิบดีที่มีชีวิตอยู่ 4 คน ได้แก่
การเงิน

การเงิน เป็นการศึกษาและกำหนดวิธีการที่ บุคคล, หน่วยงานธุรกิจการค้า และองค์การต่าง ๆ จะจัดหา, แบ่งสรร และใช้ทรัพยากรเงิน โดยมีการคำนึงถึงความเสี่ยงต่าง ๆ อันอาจจะเกิดผลกระทบกับโครงการได้ คำว่า การเงิน จะเกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านี้:
หัวข้อเกี่ยวกับการเงิน.
ตัวอย่างแนวคิดพื้นฐานทางการเงิน.
กิจการที่มีรายได้มากกว่าค่าใช้จ่ายสามารถนำรายได้ส่วนเกินนั้นไปให้กู้ยืมหรือลงทุนได้ ในทางกลับกันกิจการที่มีรายได้น้อยกว่าค่าใช้จ่ายก็สามารถเพิ่มทุนได้โดยการกู้ยืม หรือ ออกหุ้นเพิ่มทุนใหม่ ผู้ให้กู้และผู้ต้องการกู้สามารถพบกันได้ผ่านทางธนาคาร ซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวกลางทางการเงิน โดยที่ผู้กู้ต้องจ่ายดอกเบี้ยในอัตราที่สูงกว่าอัตราดอกเบี้ยที่ผู้ให้กู้ได้รับ ซึ่งธนาคารจะได้รับรายได้จากส่วนต่างของอัตราดอกเบี้ยนี้
ตัวอย่างหนึ่งในเรื่องการเงินธุรกิจ เช่น การจัดจำหน่ายหุ้นของกิจการให้แก่นักลงทุนสถาบัน เช่น วาณิชธนกิจซึ่งจะทำการเสนอขายหุ้นต่อให้กับสาธารณชน โดยที่หุ้นถือเป็นตราสารทุนที่ผู้ถือหุ้นมีสิทธิ์ความเป็นเจ้าของกิจการตามสัดส่วนของหุ้นที่มีอยู่ กิจการจะนำเงินที่ได้จากการขายหุ้นไปลงทุนเพื่อขยายกิจการต่อไป
สัตว์น้ำ

สัตว์น้ำ  หมายถึง สัตว์ที่อาศัยในน้ำหรือมีวงจรชีวิตส่วนหนึ่งอยู่ในน้ำหรืออาศัยอยู่ในบริเวณที่น้ำท่วมถึง เช่น ปลา กุ้ง ปู แมงดาทะเล หอย เต่า ตะพาบน้ำ จระเข้ รวมทั้งไข่ของสัตว์น้ำนั้น สัตว์น้ำจำพวกเลี้ยงลูกด้วยนม ปลิงทะเล ฟองน้ำ หินปะการัง กัลปังหา และสาหร่ายทะเล ทั้งนี้ รวมทั้งซากหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของสัตว์น้ำเหล่านั้น และหมายความรวมถึงพันธุ์ไม้น้ำ ตามที่ได้มีพระราชกฤษฎีการะบุชื่อ
สัตว์น้ำต่างถิ่น.
สัตว์น้ำต่างถิ่น หมายถึง สัตว์น้ำที่ไม่ได้อยู่ หรือมีถิ่นกำเนิดในท้องที่หรือสิ่งแวดล้อมนั้น ๆ โดยอาจจะถูกนำมาทั้งด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจของมนุษย์ หรืออาจมาอยู่ ณ สถานที่นั้น ๆ ด้วยอุบัติเหตุทางธรรมชาติ สำหรับสัตว์น้ำต่างถิ่นในประเทศไทย ได้มีการนำเข้ามาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา คือ ปลาเงินปลาทอง ("Carassius auratus") เพื่อใช้เพาะเลี้ยงเป็นอาหารและสัตว์น้ำสวยงาม ปัจจุบันพบว่ามีสัตว์น้ำต่างถิ่นในประเทศไทยมากกว่า 1,100 ชนิด จากประเทศต่าง ๆ เช่น ปลา ประมาณ 1,000 ชนิด สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ประมาณ 50 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน ประมาณ 50 ชนิด หอย 3 ชนิด กุ้ง ปู 8 ชนิด
ปลา.
ส่วนใหญ่เป็นปลาสวยงาม มีการนำเข้ามาจากประเทศในเขตร้อนโดยเฉพาะอเมริกาใต้ ต่อมาคือ แอฟริกาและอินโดนีเซีย ปลาที่นิยมนำมาเลี้ยง ได้แก่ กลุ่มปลาหมอสี ปลาเทวดา และปลาออสการ์ (วงศ์ Cichlidae) ปลานีออนและอื่น ๆ (วงศ์ Characidae และวงศ์ใกล้เคียง) และปลากลุ่มหางนกยูง ปลาสอด (วงศ์ Poeceilidae) และยังมีปลากลุ่มอื่น ๆ อีกหลายชนิด (เช่น วงศ์ปลาหัวตะกั่ว Aplocheilidae วงศ์ปลาผี Gymnotidae วงศ์ปลากระเบนน้ำจืด Trigonidae ฯลฯ) และมีอีก 14 ชนิดที่นำเข้ามาเพื่อเลี้ยงหรือทดลองเลี้ยงเพื่อเป็นอาหาร
โมไอ

โมไอ (ราปานูอี:) คือ รูปปั้นหินซึ่งมีรูปร่างคล้ายมนุษย์และส่วนศีรษะมีขนาดใหญ่เด่นชัด โมไอถูกพบมากกว่า 600 ตัว กระจายอยู่ทั่วเกาะอีสเตอร์ อุทยานแห่งชาติราปานูอี ประเทศชิลี โมไอเกือบทั้งหมดที่พบนั้นถูกแกะสลักมาจากหินก้อนเดียว แต่บางตัวก็มีของประดับลักษณะคล้ายหมวกหรือมวยผมซึ่งเรียกว่า "ปูเกา" (pukao) เป็นชิ้นต่างหากอยู่บนศีรษะ โมไอเกือบทั้งหมดถูกแกะสลักมาจากเหมืองหินที่ปล่องภูเขาไฟราโนรารากู (Rano Raraku) ซึ่งเป็นที่ที่พบโมไออยู่กว่า 400 ตัว อยู่ในกระบวนการแกะสลักซึ่งใกล้เสร็จสมบูรณ์ 
-โพเนกรีฟ(ตัวหินนั้นใช้แร่แม่เหล็กผสมกับโลหะไททาเนียม จะได้ส่วนผสมชนิดใหม่)
จากการค้นพบรูปปั้นที่ยังแกะสลักอยู่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ นั้น ทำให้มีการสันนิษฐานว่าเหมืองหินได้ถูกทิ้งร้างไปอย่างกะทันหัน นอกจากนั้นในการค้นพบ โมไอเกือบทั้งหมดอยู่ในสภาพล้อมนอน ซึ่งเชื่อว่าชาวพื้นเมืองบนเกาะเป็นผู้ทำให้มันล้ม
ลักษณะที่เด่นชัดของโมไอ คือ ส่วนหัว แต่ก็มีโมไอหลายตัวซึ่งมีส่วนหัวไหล่, แขน และลำตัว ซึ่งเป็นโมไอที่พบหลังจากถูกฝังมานานนับปี ความหมายและวัตถุประสงค์ของการสร้างโมไอนั้นยังไม่เป็นที่แน่ชัดและมีการสันนิษฐานกันไปต่าง ๆ นานา
ข้อสันนิษฐานที่แพร่หลายมากที่สุดข้อหนึ่ง คือ รูปปั้นโมไอถูกแกะสลักโดยชาวโปลินีเซียซึ่งอาศัยอยู่บนเกาะนี้เมื่อกว่า 1,000 ปีมาแล้ว ข้อสันนิษฐานนี้เชื่อว่า พวกโปลินีเซียอาจสร้างโมไอขึ้นเพื่อเป็นตัวแทนถึงบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ หรืออาจจะเป็นผู้ซึ่งมีความสำคัญ ณ สมัยนั้น หรืออาจจะเป็นสัญลักษณ์แสดงสถานะของครอบครัว
เห็นได้ชัดว่าการสร้างโมไอ (ขนาดทั่วไปสูงประมาณ 3.5 เมตร หนัก 20 ตัน) นั้นต้องลงทุนลงแรงและใช้เวลาเป็นอย่างมาก หลังจากสร้างเสร็จแล้วยังต้องเคลื่อนย้ายรูปปั้นไปยังตำแหน่งที่ต้องการ การขนย้ายโมไอซึ่งหนักและใหญ่นั้นทำอย่างไรก็ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด โดยชาวพื้นเมืองของเกาะนั้นมีความเชื่อว่า โมไอนั้นเดินได้เอง
ในตำนานของเกาะนั้นกล่าวถึงหัวหน้าเผ่าซึ่งเสาะหาที่ตั้งบ้านใหม่ และเขาได้เลือกหมู่เกาะอีสเตอร์ หลังจากที่หัวหน้าเผ่าตายไป เกาะก็ได้ถูกแบ่งให้เหล่าลูกชายของเขาเพื่อให้เป็นหัวหน้าเผ่าใหม่ เมื่อหัวหน้าเผ่าคนใดตายไปก็มีการนำโมไอไปตั้งไว้ ณ สุสาน ชาวเกาะทั้งหลายเชื่อว่ารูปปั้นโมไอจะรักษาจิตวิญญาณของหัวหน้าเผ่าเหล่านั้นไว้ เพื่อให้นำสิ่งดี ๆ มาสู่เกาะ เช่น ฝนตก พืชพรรณสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม ตำนานนี้อาจมีการบิดเบือนไปจากความจริงเนื่องจากได้มีการเล่าสืบต่อกันมาเป็นระยะเวลายาวนาน
เหตุผลที่ได้รับคัดเลือกเป็นมรดกโลก.
โมไอได้ถูกรับเลือกเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2533 โดยมีเหตุผลดังนี้
เหตุระเบิดในลอนดอน 7 กรกฎาคม 2548

ในช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเช้าของวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 เกิดการระเบิดขึ้นสี่ครั้งต่อเนื่อง ที่กรุงลอนดอน ในอังกฤษ สหราชอาณาจักร รถไฟใต้ดินสามขบวนถูกวางระเบิดภายในช่วงเวลาครึ่งชั่วโมง จากนั้นอีกครึ่งชั่วโมงรถเมล์สองชั้นอีกหนึ่งคันก็ถูกระเบิด   ได้รับการยืนยันว่ามีผู้เสียชีวิต 56 ศพ และผู้ได้รับบาดเจ็บมากกว่า 700 คน เนื่องมาจากการก่อการร้ายนี้   ตัวเลขดังกล่าวคาดว่าน่าจะเพิ่มมากขึ้น เมื่อทางการได้ตรวจสอบผลอย่างละเอียด   เหตุการณ์นี้ทำให้มีการสั่งปิดระบบรถไฟใต้ดินของลอนดอน และระบบรถประจำทาง รวมไปถึงถนนอีกหลายสายใกล้กับกับสถานีที่เกิดเหตุ 
เหตุระเบิดคราวนี้มีลักษณะใกล้เคียงกับ เหตุการณ์ระเบิดรถไฟที่มาดริด ประเทศสเปน 
เหตุก่อการร้ายนี้ เป็นการก่อการร้ายที่รุนแรงที่สุดที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักร นับตั้งแต่การวางระเบิดเที่ยวบินแพนแอมที่ 103 เหนือเมืองล็อกเกอร์บี ในปี พ.ศ. 2531 (ค.ศ. 1988)
ช่วงเวลาเกิดเหตุ.
เวลาทั้งหมดเป็นเวลาฤดูร้อนท้องถิ่นของอังกฤษ (British Summer Time - UTC +1)
หลักฐานรับผิดชอบ.
ในช่วงเวลา 12:10 วันที่ 7 กรกฎาคม สำนักงานข่าวบีบีซีรายงานว่า เว็บไซต์ของอัลเคด้า มีข้อความเกี่ยวกับเหตุการณ์ระเบิด โดยเขียนเป็นภาษาอาหรับประมาณหนึ่งหน้ากระดาษ บทหน้ากระดานข่าวจากเว็บไซต์ al-Qal3ah (แปลว่า ปราสาท) โดยประกาศเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ อังกฤษได้รุกรานประเทศอิรักและ ประเทศอัฟกานิสถานในปี พ.ศ. 2546 และได้กล่าวอ้างอิงถึง ประเทศเดนมาร์ก และประเทศอิตาลี ให้ถอนกำลังทหาร อย่างไรก็ตามนักข่าวจากประเทศซาอุดิอารเบียในกรุงลอนดอน กล่าวว่า จดหมายที่เขียนไว้มีการใช้คำสะกดผิด และใช้ไวยกรณ์ที่ไม่ถูกต้อง
เหตุระเบิดคราวนี้มีลักษณะใกล้เคียงกับ เหตุการณ์ระเบิดรถไฟที่มาดริด ประเทศสเปน ซึ่งเป็นลักษณะการโจมตีของ อัลเคด้า โดยมีลักษณะดังต่อไปนี้
คำแปล จากข้อความในข่าว.
ในวันที่ 7 กรกฎาคม บนกระดานข่าวของ Qal3ah มีข้อความจากบุคคลที่ใช้ชื่อว่า เนอร์ อัลอิหม่าน (Nur al-Iman) กล่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ระเบิดไว้ว่า
 ในนามพระเจ้า ความกรุณาและความปราณี ขอให้องค์ส่งอยู่กับองค์กุลอ่านมูฮัมหมัด และขอให้พระเจ้าสธิตกับท่าน
 โดยว่า ชาติอิสลามและชาวอาหรับ ถึงเวลาที่จะลงความแค้นให้กับรัฐบาลจากแคว้นอังกฤษ ที่ได้ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์พวกเรา ในประเทศอิรัก และประเทศอัฟกานิสถาน นักรบศักดิ์สิทธิ์มูจาฮิดีนได้โจมตีอังกฤษโดยพวกมันไม่ได้ตั้งตัว ขณะนี้ชาวอังกฤษกำลังไหม้ลงด้วยความตระหนก และความตื่นกลัวไปทั่ว พวกเราได้เตือนชาวอังกฤษและคนผู้อืนโดยนักรับศักดิ์สิทธิ์มูจาฮิดีน และเห็นถึงความสำเร็จของพวกเรา 
 เราขอเตือนชาวเดนมาร์ก และชาวอิตาลี และนักรบจากรัฐบาล ว่าจะได้รับการลงโทษเช่นเดียวกัน ถ้ายังไม่ถอนกำลังออกจากประเทศอิรัก และอัฟกานิสถาน
 พระเจ้ากล่าวไว้ว่า "ถ้าเราส่งเสริม (การมี) พระเจ้า พระเจ้าจะช่วยเหลือเรา และสนับสนุนเราอย่างแน่นอน"
คำกล่าวในประโยคสุดท้าย กล่าวใน คัมภีร์อัลกุลอ่าน บท 47:7
ถนนจักรวรรดิ

ถนนจักรวรรดิ (อักษรโรมัน: Thanon Chakkrawat) เป็นถนนสายหนึ่งในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร เริ่มจากถนนเจริญกรุงที่สี่แยกเอส. เอ. บี. (ตรงข้ามถนนวรจักรในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านท้องที่แขวงสัมพันธวงศ์ จากนั้นตัดผ่านถนนเยาวราชที่สี่แยกวัดตึก เข้าสู่ท้องที่แขวงจักรวรรดิ สิ้นสุดที่ถนนจักรเพชร สร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวใน พ.ศ. 2436 เพื่อความเจริญรุ่งเรืองของบ้านเมืองและเป็นประโยชน์แก่ราษฎร จะได้ใช้เดินทางไปมาค้าขายและใช้รถม้าได้โดยสะดวก และพระราชทานชื่อถนนตามชื่อวัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร (วัดสามปลื้ม) ซึ่งถนนนี้ตัดผ่าน
ปรากฏในเอกสารการก่อสร้างถนนจักรวรรดิว่า แต่เดิมนั้นกำหนดให้ตัดถนนจักรวรรดิไปจดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในที่ดินซึ่งเป็นที่ตั้งบ้านเรือนของพระยาอนุชิตชาญไชย แต่ครั้งแรกพระอนุชิตชาญไชยไม่เต็มใจ และได้กราบบังคมทูลไม่ตกลงใจเด็ดขาด โดยขออย่าให้ถนนตัดผ่านบ้านเรือนที่อยู่อาศัย กระทรวงนครบาลจึงแก้ไขแนวถนน ให้ตัดผ่านบ้านของหลวงไมตรีวานิชและบ้านของพระยาอินทราธิบดีสีหราชรองเมือง ซึ่งทำให้แนวถนนต้องอ้อมมาก ต่อมาพระยาอนุชิตชาญไชยได้กราบบังคมทูลว่า ยินดีให้ตัดถนนผ่านที่ดินได้ แต่พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงนเรศรวรฤทธิ์กราบบังคมทูลว่า การแก้แนวถนนจักรวรรดิให้ไปลงในที่ดินของพระอินทราธิบดีนั้น เจ้าของเต็มใจออกเงินค่าทำถนน และยังซื้อที่ดินผู้อื่นที่ถนนต้องตัดผ่านทั้งหมดถวายด้วย รัฐบาลไม่ต้องเสียเงินค่าทำถนนอีก นอกจากนี้ กรมหลวงนเรศรวรฤทธิ์ทรงไม่แน่พระทัยว่า พระยาอนุชิตชาญไชยซึ่งไม่เต็มใจแต่แรกนั้นจะยอมเสียเงินค่าทำถนนด้วยหรือไม่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริว่า ให้สร้างถนนจักรวรรดิตามแนวที่แก้ไขใหม่ เพราะเป็นทางที่รัฐบาลได้ประโยชน์ แนวถนนจักรวรรดิจึงไปสุดริมแม่น้ำเจ้าพระยาในที่ดินที่เป็นที่ตั้งบ้านเรือนของพระยาอินทราธิบดีสีหราชรองเมือง
ถนนวรจักร

ถนนวรจักร (อักษรโรมัน: Thanon Worachak) ถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เป็นถนนสายสั้น ๆ มีจุดเริ่มตั้งแต่ถนนเจริญกรุง (ทางแยกเอส. เอ. บี.) และตัดกับถนนหลวง (ทางแยกวรจักร) ก่อนจะสิ้นสุดลงที่ถนนบำรุงเมือง (ทางแยกแม้นศรี) โดยเป็นเส้นแบ่งพื้นที่การปกครองระหว่างแขวงบ้านบาตรกับแขวงป้อมปราบและแขวงวัดเทพศิรินทร์ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย 
ถนนวรจักรเป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้น ปรากฏในเอกสารของกระทรวงโยธาธิการใน พ.ศ. 2439 ว่า ทรงสอบถามเรื่องการตัดถนนวรจักรจากพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิธาดาซึ่งได้กราบบังคมทูลว่า กรมโยธาธิการยังไม่ได้รับที่ดินที่ถนนจะตัดผ่านจากกระทรวงนครบาลและยังไม่ได้ประกาศให้ราษฎรรื้อถอนบ้านเรือนเพราะยังทำแผนที่และบัญชีบ้านเรือนที่จะต้องรื้อถอนยังไม่เสร็จ จนกระทั่ง พ.ศ. 2441 การเวนคืนที่ดินก็ยังไม่เรียบร้อย เช่น ยังติดขัดที่เรือนหม่อมเจ้าดำรงค์ หม่อมเจ้าอเนก และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปรีดา พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนวรจักรธรานุภาพ ซึ่งกีดขวางแนวถนน รวมทั้งสะพานเฉลิมยศ 45 ก็อยู่ในแนวถนนวรจักรด้วยเช่นกัน ต่อมาจึงได้มีการประกาศให้ราษฎรรื้อถอนบ้านเรือนออกจากแนวถนนเพื่อให้กรมโยธาธิการก่อสร้างถนน ซึ่งพระราชทานนามไว้ว่าถนนวรจักร จนสำเร็จ
นามถนนวรจักรมาจากพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนวรจักรธรานุภาพ (พระองค์เจ้าปราโมช) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และเจ้าจอมมารดาอัมพา ในรัชกาลที่ 2 และเป็นต้นราชสกุลปราโมช
ปัจจุบัน รอบ ๆ ถนนวรจักรเป็นแหล่งรวมร้านค้าขายอะไหล่รถยนต์ รวมถึงรถจักรยานยนต์ และจักรยาน โดยถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของคลองถมด้วย
ถนนมหาราช

ถนนมหาราช (อักษรโรมัน: Thanon Maha Rat) เป็นถนนรอบพระนครด้านริมแม่น้ำเจ้าพระยา อยู่ต่อจากถนนจักรเพชรที่สะพานเจริญรัช 31 ในย่านปากคลองตลาด ไปจดถนนพระจันทร์ที่ย่านท่าพระจันทร์ ในท้องที่แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ถนนมหาราช เป็นถนนดั้งเดิมที่มีมาตั้งแต่แรกสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ เดิมเป็นถนนข้างกำแพงพระราชวังหลวงด้านตะวันตก เป็นถนนที่ตัดล้อมพระราชวังเช่นเดียวกับถนนหน้าพระลาน, ถนนท้ายวัง และถนนสนามไชย เดิมเป็นทางเดินแคบ ๆ ที่ปูด้วยอิฐรูแผ่นใหญ่ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ตัดถนนในแนวดังกล่าว เป็นถนนเลียบกำแพงพระบรมมหาราชวังด้านทิศตะวันตก เริ่มตั้งแต่ปากคลองตลาดเป็นจุดบรรจบของถนน 3 สาย คือ ถนนมหาราช, ถนนราชินี และถนนมหาไชย แล้วพระราชทานนามว่า "ถนนมหาราช" โดยชื่อถนนนั้นมีผู้สันนิษฐานว่ามาจากส่วนหนึ่งของคำว่าพระบรมมหาราชวัง
ถนนราชวงศ์

ถนนราชวงศ์ (อักษรโรมัน: Thanon Ratchawong) เป็นถนนในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร มีระยะทางต่อมาจากถนนเสือป่าในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย โดยเริ่มต้นตั้งแต่ถนนเจริญกรุงที่สี่แยกเสือป่า ท้องที่แขวงสัมพันธวงศ์ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตัดถนนเยาวราชที่สี่แยกราชวงศ์ เข้าสู่ท้องที่แขวงจักรวรรดิ์ จากนั้นหักลงทิศใต้เล็กน้อย และตรงไปจนสิ้นสุดถนนที่ท่าเรือราชวงศ์ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีความยาวประมาณ 600 เมตร
ถนนราชวงศ์ เป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ตัดขึ้น นับเป็นถนนที่มีความสำคัญอย่างมากต่อการค้า เนื่องจากสมัยนั้นท่าราชวงศ์เป็นท่าเรือสินค้าภายในประเทศ มีเรือบรรทุกคนโดยสารและสินค้าไปจันทบุรี, ชลบุรี และบ้านดอน (สุราษฎร์ธานี) ถนนราชวงศ์จึงมีสำนักงานร้านค้าของพ่อค้าจีน, แขก และฝรั่งตั้งอยู่เป็นจำนวนมาก
ถนนราชวงศ์ และย่านสี่แยกราชวงศ์ในปลายพุทธทศวรรษ 2450 ต่อต้นพุทธทศวรรษ 2460 และจนถึงพุทธทศวรรษ 2470 เป็นแหล่งที่ตั้งของร้านอาหารหรือภัตตาคารระดับสูงจำนวนมากหลายแห่ง เพื่อรองรับพระบรมวงศานุวงศ์, ชนชั้นสูงหรือชนชั้นกลางระดับสูงสำหรับการรับประทานอาหารนอกบ้านหรือสังสรรค์กันในช่วงมื้อค่ำ เช่นเดียวกับแหล่งการค้ากับชาวต่างชาติอื่น ๆ เช่น สี่กั๊กพระยาศรี ในย่านถนนเจริญกรุง, ถนนสี่พระยา, ถนนสุรวงศ์ ในย่านบางรัก เป็นต้น
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2559 ถนนราชวงศ์ได้รับการจัดอันดับให้เป็นถนนคนเดินอันดับหนึ่งของกรุงเทพมหานคร จากการสำรวจถนนทั้งหมดในกรุงเทพมหานคร 365 เส้นทาง โดยศูนย์ออกแบบและพัฒนาเมือง (UddC) จากความที่มีสีสันและชีวิตชีวาของร้านค้าต่าง ๆ ที่อยู่รายล้อมตัวถนน ทั้งแผงลอย, รถเข็น และอาคารพาณิชย์ รวมถึงซอยวานิช 1 หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ สำเพ็ง ซึ่งเป็นแหล่งการค้าที่คึกคักตลอดเวลาทั้งกลางวันและกลางคืน ที่มีการขายไปจนถึงรุ่งสาง อีกทั้งยังมีต้นไม้ให้ร่มเงาแก่ผู้เดินทางเท้าและไฟฟ้าส่องสว่างให้ความปลอดภัยในเวลากลางคืนอีกด้วย
วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร

วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร หรือนิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า วัดจักรวรรดิ เดิมเป็นวัดราษฎร์ ชื่อ วัดนางปลื้ม สร้างสมัยอยุธยา ต่อมาในสมัยรัตนโกสินทร์เรียก วัดสามปลื้ม สันนิษฐานว่าคงมาจากผู้หญิงสามนางร่วมกันสร้าง และอาจด้วยเพราะอยู่ใกล้กับสำเพ็ง หรือสามเพ็ง ทำนองเดียวกับวัดสามจีน หรือวัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร ที่อยู่ใกล้กัน เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดขึ้นใหม่ทั้งพระอาราม ประมาณ พ.ศ. 2362 และได้ถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงรับไว้เป็นพระอารามหลวง และพระราชทานนามว่า วัดจักรวรรดิราชาวาสเมื่อประมาณ พ.ศ. 2368 ภายในวัดมีศาลและรูปปั้นเจ้าพระยาบดินทรเดชาอยู่ด้วย โดยช่างปั้นได้ปั้นจากภาพเขียนรูปปั้นของเจ้าพระยาบดินทรเดชาที่สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี (นักองค์ด้วง) พระเจ้ากรุงกัมพูชาให้สร้างขึ้นที่เมืองอุดงมีชัย
ปัจจุบัน วัดจักรวรรดิราชาวาสวรมหาวิหาร ตั้งอยู่บนถนนจักรวรรดิ แขวงจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ใกล้กับวัดบพิตรพิมุขวรวิหาร หรือวัดเชิงเลน และเชิงสะพานพระปกเกล้าด้านมุ่งหน้าไปฝั่งธนบุรี
ในวัดแห่งนี้ยังมีจุดเด่นอีกประการคือ มีบ่อเลี้ยงจระเข้ขนาดใหญ่ ซึ่งพระสงฆ์และเด็กวัดช่วยกันดูแล ทั้งนี้เนื่องจากราวปี พ.ศ. 2485 ที่บริเวณวัดที่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยามีเรื่องราวของจระเข้กินคนตัวหนึ่งชื่อ "ไอ้บอดวัดสามปลื้ม" เนื่องจากมีตาข้างหนึ่งบอด แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าไอ้บอดวัดสามปลื้มนั้นตายลงเมื่อใด หากแต่ตำนานนี้ยังคงอยู่มาจนถึงปัจจุบัน และเป็นที่มาของบ่อเลี้ยงจระเข้ภายในวัด
ชีทที่ระลึก

แผ่นตราไปรษณียากรที่ระลึก หรือ ชีทที่ระลึก  เป็นแผ่นแสตมป์อย่างหนึ่ง มีขนาดเล็ก ออกมาสำหรับการสะสมโดยเฉพาะ รอบ ๆ แสตมป์มักมีการพิมพ์ภาพหรือรายละเอียดต่าง ๆ เพิ่มเติมเพื่อความสวยงาม
การจัดเรียงแสตมป์บนชีทที่ระลึกมีมากมายหลายรูปแบบ เช่น 
แสตมป์ในชีทที่ระลึกอาจมีการปรุรู (perforated) หรือไม่ปรุรู (imperforated) ก็ได้ และหลายครั้งมีการออกชีทที่ระลึกทั้งแบบปรุรูและไม่ปรุรูพร้อมกัน
ชีทที่ระลึกสามารถนำมาใช้ได้จริงทางไปรษณีย์ โดยการติดทั้งแผ่นลงบนซอง หรือ ฉีกเอาแสตมป์ออกมา กรณีที่เป็นแบบปรุรู (แต่สูญเสียคุณค่าการสะสมไป) แต่มูลค่าที่ส่ง จะเท่ากับราคาทั้งหมดบนหน้าดวงแสตมป์เท่านั้น ปกติไปรษณีย์จะจำหน่ายชีทที่ระลึกในราคาที่สูงกว่าราคาหน้าดวงทุกดวงในแผ่นรวมกัน
หลายครั้งที่แสตมป์หมดจากไปรษณีย์ แต่ชีทที่ระลึกของชุดเดียวกันยังมีจำหน่าย พ่อค้าขายแสตมป์อาจซื้อชีทที่ระลึกมาฉีกแยกและขายเหมือนแสตมป์ธรรมดา แต่ก็มีหลายชุดที่รายละเอียดบนแสตมป์จริงกับแสตมป์ที่ฉีกจากชีทต่างกันจนเป็นที่สังเกตได้ เช่น ขนาดของฟันแสตมป์ หรือ แนวของลายน้ำ ทำให้แสตมป์ที่ฉีกมาดังกล่าวมีคุณค่าต่อการสะสมต่ำ
ชีทที่ระลึก ถือเป็นของสะสมเกี่ยวข้องกับแสตมป์ที่เป็นที่นิยมมากที่สุดในประเทศไทย ในแต่ละชุดมักมีจำนวนพิมพ์ชีทที่ระลึกอยู่ที่หลักแสน ในขณะที่จำนวนพิมพ์แสตมป์อยู่ที่หลักล้านดวง ส่วนของสะสมอื่น ๆ เช่น ซองวันแรกจำหน่ายผลิตจำนวนเพียงหลักหมื่นเท่านั้น
แผ่นตราไปรษณียากรพิเศษ.
แผ่นตราไปรษณียากรพิเศษ หรือที่นิยมเรียกว่า ชีทพิมพ์ทับ เป็นชีทที่ระลึกแบบหนึ่ง ซึ่งนำไปจำหน่ายตามงานต่าง ๆ ซึ่งมีไปรษณีย์หรือตัวแทนไปเปิดร้าน แทนที่จะออกแบบแสตมป์และชีทชุดใหม่ ก็พิมพ์โดยเอาแบบของชีทที่ระลึกของแสตมป์ที่เคยออกมาแล้ว มาเพิ่มตราสัญลักษณ์ของงานเข้าไป 
สำหรับของไทย งานต่าง ๆ ที่ทำชีทนี้ มักเป็นงานที่จัดในต่างประเทศ แต่นักสะสมแสตมป์สามารถรับชีทดังกล่าวโดยการสมัครสมาชิกบัญชีเงินฝากและมีคำสั่งรับแผ่นตราไปรษณียากรพิเศษ จะได้ชีทคนละใบ โดยไม่ต้องเดินทางไปต่างประเทศ หรือซื้อจากร้านค้าในราคาที่สูงกว่า
เรียงความ

เรียงความ เป็นศิลปะอย่างหนึ่งในการใช้ภาษาเรียบเรียงความคิดเป็นเรื่อง โดยแสดงความคิด ความรู้สึก จินตนาการ และความเข้าใจ ด้วยภาษาที่ถูกต้อง สละสลวย 
ในความหมายที่เฉพาะทางมากขึ้น เรียงความ จะหมายถึงการเขียนที่มีรูปแบบค่อนข้างตายตัว กล่าวคือประกอบด้วย คำนำ เนื้อเรื่อง และบทสรุป ซึ่งแตกต่างจากความเรียงที่มีรูปแบบในการเขียนที่กว้างกว่า ในความหมายนี้ เรียงความที่ดีจะต้องมี 3 อย่างนี้
เรียงความกับความเรียง.
คำสองคำนี้มักถูกใช้สับสนกัน ถ้าพิจารณาในความหมายที่กว้างของเรียงความ ซึ่งหมายถึงกิจกรรมการเรียบเรียงความคิดแล้ว ความเรียงก็จะจัดว่าเป็นเรียงความรูปแบบหนึ่ง 
ดังที่ฐะปะนีย์ นาครทรรพได้กล่าวไว้ว่า "...ความเรียงนั้นก็คือ เรียงความ อย่างหนึ่งนั่นเอง มีผู้เทียบให้ตรงกับภาษาอังกฤษว่า Essay" 
อย่างไรก็ตาม ถ้ามองในความหมายเฉพาะทางเราจะพบว่าความเรียงนั้นสามารถมีขอบเขต และกลวิธีในการเขียนได้มากกว่า
บิลโบ แบ๊กกิ้นส์

บิลโบ แบ๊กกิ้นส์  เป็นตัวละครสำคัญตัวหนึ่งในปกรณัมของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เขาปรากฏในนิยายเรื่องเดอะฮอบบิท และเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ในฐานะผู้ครองแหวนคนที่ห้า 
ประวัติ.
บิลโบเป็นชาวฮอบบิท เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน ปี 2890 ของยุคที่สาม ในตระกูลแบ๊กกิ้นส์อันร่ำรวยแห่งฮอบบิตัน แคว้นไชร์ พ่อของเขาคือ บังโก แบ๊กกิ้นส์ และแม่คือ เบลลาดอนนา ตุ๊ก บิลโบจึงเป็นญาติกับตระกูลตุ๊กด้วย 
ในปี 2941 บิลโบได้ออกเดินทางผจญภัยไปกับเหล่าคนแคระ และพ่อมดเทาแกนดัล์ฟ ในภารกิจของธอริน โอเคนชิลด์ เพื่อทวงเอาภูเขาโลนลี่คืนมาจากมังกรสม็อก การผจญภัยครั้งนี้คือเรื่องราวที่บรรยายไว้ในหนังสือ เดอะฮอบบิท หรือ "There and Back Again" เขาต้องเดินทางผ่านริเวนเดลล์ ข้ามเทือกเขามิสตี้ เข้าป่าเมิร์ควู้ด จนไปถึงเอเรบอร์ ได้เข้าร่วมในสงครามห้าทัพ และช่วยธอริน โอเคนชิลด์ ชิงอาณาจักรของตนคืนได้ ระหว่างการเดินทางครั้งนั้นเองที่บิลโบได้พบกับกอลลัม และได้แหวนเอกมาอยู่ในความครอบครองด้วยความบังเอิญ แหวนยังไม่ทำร้ายเขาเนื่องจากช่วงนั้น เซารอนยังไม่ฟื้นคืนชีพ 
ในปี 2989 บิลโบได้อุปถัมภ์ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ มาเป็นทายาท โฟรโดเป็นลูกของโดรโก แบ๊กกิ้นส์ ลูกพี่ลูกน้องห่างๆ คนหนึ่งของเขา เมื่อโดรโกและพริมูล่า ภรรยาของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางน้ำ โฟรโดก็เป็นกำพร้า จึงได้ย้ายมาอยู่กับบิลโบที่แบ๊กเอนด์ และเรียกบิลโบว่า คุณลุง หลังจากฉลองวันเกิดครบรอบ 111 ปี ในวันที่ 22 กันยายน ปี 300 เขาเริ่มติดแหวน และเขาเริ่มรู้สึกว่าอำนาจแหวนมันแรงเกินเขารับไหว แกนดัล์ฟแนะนำให้ยกมันให้โฟรโด บิลโบจึงมรดกต่างๆ ให้แก่โฟรโด แล้วออกเดินทางไปพักผ่อนบั้นปลายชีวิตที่ริเวนเดลล์เผื่อเขียนหนังสือต่อให้จบ และได้พบกับโฟรโดกับเพื่อนๆระหว่างที่พวกเขาพยายามทำลายแหวน เขามอบดาบสติงกับชุดเกราะให้โฟรโด ระหว่างนั้นเขาเห็นแหวนเอก แหวนจึงพยายามทดสอบเขา บิลโบพยายามชิงแหวนจากโฟรโด เขาได้เห็นความน่ากลัวของตัวเอง เขาจึงได้สติกับมา ต่อให้เขาจะไม่ตกเป็นทาสของแหวนแล้ว เขาขอโทษที่มอบภาระของแหวนให้โฟรโด และ รู้สึกผิดที่พยามขโมยแหวนจากโฟรโด บิลโบใช้ชีวิตยาวนาน และ เขาได้เรียนภาษาเอลฟ์ที่ริเวนเดลล์ หลังจากสงครามแหวน ต่อให้แหวนจะถูกทำลายไปแล้วบิลโบยังคงอ่อนแอเนื่องจากอำนาจแหวน และ โฟรโดเองก็ได้รับบาดเจ็บจากมีดมอร์กูลซึ่งไม่มีวันหายขาด และจะกลับมามีอาการหลอนทุกครั้งเมื่อครบรอบเหตุการณ์นั้นทุกๆ1ปี ทั้งบิลโบและโฟรโดไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินทางไปแผ่นดินอมตะ บิลโบเดินทางจากมิดเดิ้ลเอิร์ทเมื่อวันที่ 29 กันยายน ปี 3021 ของยุคที่สาม โดยล่องเรือจากเกรย์เฮเวนส์ไปสู่แผ่นดินอมตะพร้อมกับเอลรอนด์ กาลาเดรียล แกนดัล์ฟ และโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ เพื่อใช้ชีวิตอมตะกับชาวอมตะที่เหลือในอามัน
แกนดัล์ฟ

แกนดัล์ฟ (เวสทรอน: Gandalf) เป็นตัวละครในนิยายเรื่อง เดอะ ฮอบบิท และ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อ "แกนดัล์ฟ" เป็นคำในภาษาเวสทรอนที่มนุษย์แห่งมิดเดิ้ลเอิร์ธใช้เรียกเทพไมอาองค์นี้ ในขณะที่พวกเอลฟ์เรียกชื่อว่า มิธรันเดียร์ (Mithrandir) ชื่อเดิมของแกนดัล์ฟแท้จริงคือ โอโลริน (Olórin) เป็นหนึ่งในห้าไมอาร์ที่ปวงเทพส่งมาช่วยเหลือมิดเดิ้ลเอิร์ธในช่วงยุคที่สาม โดยเทพไมอาร์ทั้งห้าได้ใช้ร่างจำแลงมาในรูปชายชรา และเรียกตัวเองว่า "อิสทาริ" หรือ "พ่อมด" แกนดัล์ฟได้รับฉายาว่า พ่อมดเทา และได้เป็นพ่อมดขาวในตอนท้ายของเรื่อง
แกนดัล์ฟบุคลิกลักษณะเป็นชายแก่ผมยาว หนวดยาวแต่แข็งแรง
ประวัติ.
แกนดัล์ฟแต่เดิมเป็นเทพไมอาในสังกัดของเทพมานเว แต่มักไปศึกษาอยู่กับเทพีนิเอนนา ผู้ครองความเมตตา อยู่เป็นนิจ เขาได้รับเลือกจากเทพมานเวให้เป็นหนึ่งในคณะอิสทาริ เดินทางมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธในช่วงยุคที่สาม เพื่อให้ความช่วยเหลือแก่เหล่าเอลฟ์และมนุษย์ เมื่อมาถึงมิดเดิ้ลเอิร์ธ แกนดัล์ฟได้พบกับเคียร์ดัน นายนาวากรแห่งเมืองท่าเกรย์เฮเวนส์ เคียร์ดันได้มอบแหวนนาร์ย่าแก่เขา โดยกล่าวว่า แกนดัล์ฟจะต้องเหนื่อยหนักหนาในภารกิจนี้ ซึ่งแหวนแห่งไฟอาจช่วยบรรเทาภาระของเขาได้
แกนดัล์ฟไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง เขามักเดินทางไปพบปะผองชนต่างๆ ที่โน่นที่นี่อยู่เสมอ และเนื่องจากเขาสวมเสื้อคลุมสีเทา พวกเอลฟ์จึงเรียกเขาว่า "มิธรันเดียร์" ซึ่งหมายถึง ผู้พเนจรในชุดเทา แกนดัล์ฟได้เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสภาขาว และได้เป็นเพื่อนสนิทกับอารากอร์น หัวหน้าชาวดูเนไดน์ ในระหว่างการสืบหาแหวนเอก แกนดัล์ฟได้รู้จักกับบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ เศรษฐีชาวฮอบบิทผู้รักการผจญภัย เรื่องราวของแกนดัล์ฟกับบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ มีเล่าอยู่ในนิยายเรื่อง เดอะ ฮอบบิท
เวลาผ่านไปอีกหลายปีกว่าแกนดัล์ฟจะรู้ว่า บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ได้แหวนเอกมาไว้ในครอบครองด้วยความบังเอิญในระหว่างการผจญภัยครั้งนั้น และได้มอบแหวนพร้อมกับมรดกทั้งหมดให้กับทายาท คือ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ แกนดัล์ฟสั่งให้โฟรโดไปพบกับตนที่เมืองบรี เพื่อเดินทางต่อไปยังริเวนเดลล์ เพื่อปรึกษากับลอร์ดเอลรอนด์ เอลฟ์ชั้นผู้ใหญ่ แต่ขณะนั้นพวกภูตแหวน สมุนของเซารอน รู้เรื่องทั้งหมดและกำลังออกตามล่าแหวนเอกเช่นกัน โฟรโดถูกวิชคิงทำร้ายบาดเจ็บสาหัส แต่ด้วยความช่วยเหลือของอารากอร์นกับพวกเอลฟ์ จึงพาโฟรโดและคณะมาถึงริเวนเดลล์ได้
ในที่ประชุมของเอลรอนด์ ทุกเผ่าพันธุ์บนมิดเดิ้ลเอิร์ธมาประชุมกันและลงมติให้คณะพันธมิตรแห่งแหวนนำแหวนเอกไปทำลายที่ภูมรณะหรือเมาท์ดูม อันเป็นแหล่งกำเนิดของแหวน ระหว่างการเดินทางผ่านเหมืองมอเรีย แกนดัล์ฟต่อสู้กับบัลร็อกจนตกลงไปในปล่องเหว คณะพันธมิตรจึงต้องเดินทางต่อโดยไม่มีแกนดัล์ฟ
แต่แกนดัล์ฟฟื้นคืนชีพหลังการต่อสู้ครั้งนั้น เพราะปวงเทพยังต้องใช้เขาให้อยู่ช่วยเหลือชาวมิดเดิ้ลเอิร์ธต่อไป แกนดัล์ฟฟื้นคืนชีพมาพร้อมกับพลังอำนาจที่เพิ่มมากขึ้น และได้กลายเป็นพ่อมดขาว แทนที่ซารูมาน
แกนดัล์ฟกลับมาพบกับคณะพันธมิตรแห่งแหวนอีกครั้งในป่าฟังกอร์น โดยได้พบกับอารากอร์น เลโกลัส และกิมลี หลังจากนั้นได้ติดตามไปพบเมอร์รี่และปิ๊ปปิ้น ที่ออร์ธังก์ แล้วชักนำให้ชาวมนุษย์แห่งโรฮันกับกอนดอร์หาญกล้าต่อต้านกองทัพของเซารอนที่ยกมาโจมตี ขณะที่โฟรโดกับแซม ต้องเดินทางไปทำลายแหวนเพียงลำพังโดยไม่รู้ชะตากรรม
ในปีที่สาม ของยุคที่สี่ หลังเสร็จศึกกับเซารอน แกนดัล์ฟเดินทางกลับไปยังทวีปอามัน พร้อมกับเอลรอนด์ กาลาเดรียล บิลโบ และโฟรโด
อามา-กิ

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
อามา-กิ (อักษรโรมัน: Ama-gi) เป็นศัพท์ภาษาซูเมอร์ที่เขียนเป็น #เปลี่ยนทาง "ama-gi4" หรือ #เปลี่ยนทาง "ama-ar-gi4" ซึ่งแปลว่า "เสรีภาพ", "การปล่อยจากความเป็นทาส", "การยกเว้นหนี้หรือภาระผูกพัน" และ "การฟื้นฟูบุคคลและทรัพย์สินให้กลับคืนสู่สภาพเดิม" เช่น การปลดหนี้ คำอธิบายอีกแบบ ได้แก่ "การกลับคืนสู่สภาพเดิม" และปลดปล่อยจากหนี้, ความเป็นทาส, ภาษี หรือการลงโทษ
คำนี้มีที่มาจากคำนาม "ama" "แม่" (บางครั้งมีเครื่องหมายกรณีกรรมรองเอ็นคลิติก (enclitic dative case) เป็น "ar") และคำกริยาปัจจุบันกาลสมบูรณ์ "gi4" "กลับมา, ฟื้นฟู, นำกลับ" ทำให้มีความหมายตรงตัวว่า "การกลับมาของแม่" ซามูเอล โนอาห์ เครเมอร์ นักอัสซีเรียวิทยา (Assyriologist) กล่าวถึงศัพท์นี้ว่าเป็นตัวอย่างแรกสุดของแนวคืดเสรีภาพ เขาเขียนไว้ใน ค.ศ. 1963 ว่า "เรายังคงไม่รู้ว่าทำไมภาพพจน์นี้มีความหมายว่า 'เสรีภาพ'" วลีนี้มีความคล้ายกับศัพท์ภาษาแอกแคดว่า "anduraāru(m)" แปลว่า "เสรีภาพ", "ข้อยกเว้น" และ "ปลดปล่อยจากการเป็น (หนี้) ทาส"
องค์กรอิสรนิยมจำนวนมากใช้อักษรรูปลิ่มนี้เป็นสัญลักษณ์ของตนเอง โดยอ้างเป็น "รูปเขียนแรกสุดเกี่ยวกับคำว่า 'เสรีภาพ'"