เหริน ปี้ฉือ

เหริน ปี้ฉือ (30 เมษายน ค.ศ. 1904 – 27 ตุลาคม ค.ศ. 1950 เป็นผู้นำทางทหารและการเมืองในยุคแรกของพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ในช่วงต้นทศวรรษ 1930 เหรินบัญชาการกองทัพแดงที่ห้าและเป็นบุคคลสำคัญในโซเวียตหูหนาน-เจียงซี แต่เขาถูกบีบให้ทิ้งฐานที่มั่นหลังได้รับแรงกดดันจาก การทัพโอบล้อมครั้งที่ห้าของเจียง ไคเชก ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1934 เหรินและกองกำลังที่รอดชีวิตของเขาเข้าร่วมกับกองกำลังของเฮ่อ หลง ผู้ซึ่งได้ตั้งฐานที่มั่นขึ้นในกุ้ยโจว ในโครงสร้างการบังคับบัญชาของกองทัพแนวรบที่สองที่ตั้งขึ้นใหม่ เฮ่อกลายเป็นผู้บัญชาการทหารและเหรินทำหน้าที่เป็นกรรมการการเมือง ภายใต้ภัยคุกคามจากกำลังก๊กมินตั๋งที่รุกคืบ เหรินและเฮ่ออถูกบังคับให้ล่าถอยและเข้าร่วมในการเดินทัพทางไกลใน ค.ศ. 1935 ในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เหรินเป็นตัวแทนพรรคคอมมิวนิสต์จีนในคอมมิวนิสต์สากลและเป็นเลขาธิการคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน
เหรินได้รับการพิจารณาว่าเป็นบุคคลที่กำลังเติบโตขึ้นภายในพรรคคอมมิวนิสต์จีนกระทั่งเขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 46 ปี เขาเป็นสมาชิกพรรคที่มีอาวุโสเป็นอันดับห้าของกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 7 ก่อนเสียชีวิต
ประวัติ.
ชีวิตช่วงต้น.
เหริน ปี้ฉือเกิดในชนบทของหูหนานในครอบครัวครู เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยครูหูหนานที่ 1 ใน ค.ศ. 1915 และได้มือกับเหมา เจ๋อตงจัดตั้งศูนย์วิจัยรัสเซียขึ้นที่โรงเรียนใน ค.ศ. 1920 ในปีเดียวกันนั้น เขายังเข้าร่วมปีกเยาวชนของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่กำลังจะก่อตั้งขึ้นในเซี่ยงไฮ้ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1921 เหรินและอีกห้าคน - รวมถึงหลิว เช่าฉีและเซียว จิ้นกวง - ออกเดินทางโดยเรือเช่าเหมาลำไปยังสหภาพโซเวียต โดยผ่านนางาซากิ วลาดีวอสตอค และเลี่ยงการปิดล้อมของขบวนการขาว พวกเขาทั้งหกคนเดินทางมาถึงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1921 และเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยคอมมิวนิสต์แห่งผู้ใช้แรงงานตะวันออก เหรินเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน ค.ศ. 1922 และเข้ามารับหน้าที่แทนฉฺวี ชิวไป๋ในการแปลประวัติศาสตร์ขบวนการปฏิวัติตะวันตก หลังสำเร็จการศึกษาในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1924 เขาก็เดินทางมาถึงเซี่ยงไฮ้ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1924 หลังนั่งรถไฟผ่านไซบีเรียและนั่งเรือเช่าเหมาลำจากวลาดีวอสตอค ภายใต้คำสั่งของพรรค เหรินได้รับแต่งตั้งเป็นอาจารย์สอนภาษารัสเซียที่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ เขาได้รับแต่งตั้งให้เข้าสู่คณะกรรมาธิการเขตเจ้อเจียงและอานฮุยใน ค.ศ. 1924 และรับผิดชอบสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ เช่น "China Youth", "Mission Journal" and "Friends of Civilians"
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1925 เหรินเข้าร่วมการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติครั้งที่สามของสันนิบาตเยาวชนสังคมนิยมจีนในฐานะคณะผู้บริหารและเปลี่ยนชื่อองค์กรจาก "สันนิบาตเยาวชนสังคมนิยม" เป็น "สันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์จีน" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1925 เมื่อจาง ไท่เหลย์ถูกย้ายไปประจำที่อื่น เหรินได้รับแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์คนที่ 1 รับผิดชอบการนำขบวนการสามสิบพฤษภาคม แม้ขบวนการจะล้มเหลว แต่เหรินก็สามารถรวมและใช้สันนิบาตเยาวชนเพื่อขยายจำนวนสมาชิกได้อย่างมากในเวลาอันสั้น หลังจากนั้นไม่นาน ในต้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1926 เขาแต่งงานกับเฉิน ฉงอิงที่เซี่ยงไฮ้ เหรินเดินทางไปมอสโกเพื่อเข้าร่วมการประชุมเต็มคณะครั้งที่หกของคณะกรรมาธิการบริหารเยาวชนคอมมิวนิสต์สากลในเดือนตุลาคมและพำนักอยู่ในสหภาพโซเวียตจนถึงเดือนมีนาคมของปีถัดมาภายหลังความน่าสะพรึงสีขาว ค.ศ. 1927 เหรินได้รับเลือกเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางพรรคในขณะที่ยังคงดำรงตำแหน่งเลขาธิการในสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ เมื่อสิ้นสุดแนวร่วมที่หนึ่ง เหรินเข้าข้างเหมา เจ๋อตงเพื่อต่อต้านเฉิน ตู๋ซิ่วในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1927 เพื่อสนับสนุนแนวคิดริเริ่มการปฏิวัติโดยชาวนาในประเทศจีน หลังจากนั้นไม่นาน เหรินก็ได้รับตำแหน่ง สมาชิกชั่วคราวของกรมการเมือง
สงครามกลางเมืองจีนครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1927–1936).
วันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1928 เหรินถูกจับโดยขุนศึกท้องถิ่นในอำเภอหนานหลิง มณฑลอานฮุย ขณะพยายามเข้าร่วมการประชุมสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ แม้ว่าเหรินจะได้รับการปล่อยตัวภายในสิ้น ค.ศ. 1928 แต่ลูกชายของเขาก็เป็นปอดบวมและเสียชีวิต
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1929 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีประจำคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนและเป็นหัวหน้าฝ่ายโฆษณาชวนเชื่อในโซเวียตเจียงซี วันที่ 13 สิงหาคม เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการชั่วคราวของโซเวียตเจียงซี โดยมีหน้าที่รับผิดชอบการจัดตั้งหนังสือพิมพ์ "Today News, Education Week" และ "Shanghai Daily" เขาถูกจับอีกครั้งในวันที่ 17 พฤศจิกายน ขณะเข้าร่วมการประชุมเทศบาลที่จัดโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน แม้จะถูกไฟฟ้าช็อตและทรมาน เหรินก็ไม่ได้ให้การสารภาพใด ๆ แก่ตำรวจ เพื่อตอบโต้การจับเขา โจว เอินไหลทำหน้าที่เป็นผู้เจรจาและสามารถทำให้เหรินได้รับโทษจำคุก และยังสามารถลดโทษเพื่อให้เขาได้รับการปล่อยตัวในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1929 ในเดือนเมษายนและกันยายน เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพรรคประจำหูเป่ย์และอู่ฮั่น เขาถูกเรียกตัวกลับเซี่ยงไฮ้หลังความล้มเหลวของการก่อการกำเริบที่ริเริ่มโดยหลี่ ลี่ซานในหนานจิง
เหรินได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในฐานะสมาชิกกรมการเมืองในวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1931 ระหว่างการประชุมเต็มคณะครั้งที่สี่ที่ขยายเวลาออกไปของพรรคคอมมิวนิสต์จีน วันที่ 7 พฤศจิกายน ระหว่างการประชุมครั้งแรก เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการบริหารกลางของสาธารณรัฐโซเวียตจีน หลังการย้ายอิทธิพลของคอมมิวนิสต์จากเซี่ยงไฮ้ไปยังภูมิภาคเจียงซี เหรินให้ความคุ้มครองสมาชิกพรรคหลายคน เช่น จาง อ้ายผิง ซึ่งพัวพันกับ "อุบัติการณ์ต่อต้านสันนิบาตบอลเชวิค"
ในช่วงการทัพโอบล้อมครั้งที่สี่ต่อโซเวียตเจียงซี เหรินเป็นผู้สนับสนุนการโจมตีโดยตรงและวิพากษ์วิจารณ์ยุทธศาสตร์กองโจรของเหมาอย่างรุนแรง ในการประชุมหนิงตูในเดือนตุลาคม เหมาถูกแทนที่โดยโจว เอินไหลในตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพตะวันตกและถูกเหรินวิพากษ์วิจารณ์ในช่วงเวลาเดียวกัน แทนที่จะเป็นการกระทำของเขาที่ต่อต้านเหมา ในการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 7 ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน เหรินยอมรับว่าการกระทำของเขาผิดพลาดและเป็นผลมาจาก "ช่วงเวลาแห่งการแยกนิกาย"
ด้วยปั๋ว กู่และคนอื่น ๆ ยึดมั่นในอุดมการณ์พรรคฝ่ายซ้ายของหวัง หมิง ทำให้เหรินถูกบังคับให้ย้ายจากการเป็นเจ้าหน้าที่ในสำนักองค์การส่วนกลางของโซเวียต ไปเป็นเลขาธิการพรรคในโซเวียตหูหนาน–เจียงซี เมื่อเขาได้รับแต่งตั้ง เขาก็ต้องเผชิญกับปัญหาสำคัญ เช่น การทัพโอบล้อมครั้งที่ห้าต่อโซเวียตเจียงซี และการฟื้นฟูองค์ประกอบพรรคหลังแผนปราบปรามการก่อความไม่สงบ เขาระงับแผนการต่อต้านการปฏิวัติและปล่อยตัวหวัง โช่วเต้า, จาง ฉี่หลงและคนอื่นๆ เพื่อขยายกองทัพแดงที่หกไปสู่กลุ่มทัพที่หก ในเดือนธันวาคม เขาเข้ามาแทนที่ไช่ ฮุ่ยเหวินและได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการการเมืองของโซเวียตหูหนาน–เจียงซี
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1934 เหรินร่วมกับผู้บัญชาการกองทัพแดงที่หก เซียว เค่อและหวัง เจิ้น จัดการเดินทัพไปทางตะวันตกได้อย่างสำเร็จเพื่อถอยหนีจากการป้องกันที่ไม่สำเร็จมากขึ้นในโซเวียตหูหนาน-เจียงซี เหรินพบกับกองทัพแดงที่สามในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1934 ที่เขตปกครองตนเองปกครองตนเองชนชาติถู่เจียและม้งอิ้นเจียง มณฑลกุ้ยโจว และตั้งกลุ่มทัพแดงที่สองภายใต้บัญชาการของเฮ่อ หลง แม้กลุ่มทัพนี้จะสามารถรักษาส่วนหนึ่งของหูหนานและหูเป่ย์ไว้ได้ แต่กองทัพปฏิวัติแห่งชาติของเจียง ไคเชกใช้การโจมตีแบบหลายทิศทางซึ่งบังคับให้กำลังคอมมิวนิสต์ต้องถอยร่น ภายในเดือนพฤศจิกายน เหริน, เฮ่อ หลงและกวน เซี่ยงอิงสามารถฝ่าวงล้อมทางทหารที่จัดตั้งโดยกองทัพของเจียงในซางจื๋อ มณฑลหูหนานได้สำเร็จ โดยอาศัยบัญชาการร่วมกันของกลุ่มทัพที่สองและหกและดำเนินการเดินทัพทางไกลต่อไป
วันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 กลุ่มทัพที่สองและที่หกของเหรินรวมกำลังกับกองทัพแดงที่สี่นำโดยจาง กั๋วเทาและสฺวี เซี่ยงเฉียนที่กานจือ ขณะนั้นเหรินดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการการเมืองของกองทัพแดงที่ สอง เมื่อการเดินทัพทางไกลสิ้นสุดลงในเดือนตุลาคม เหรินและเผิง เต๋อหวยได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการการเมืองสำหรับกองบัญชาการแนวหน้าของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเพื่อต่อต้านกองกำลังของหู จงหนานที่อยู่ในฉ่านซี ภายในเดือนธันวาคม เขาเป็นทั้งสมาชิกของคณะกรรมการการทหารปฏิวัติของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนและคณะผู้บริหารสุงสุด
สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (ค.ศ. 1936–1945).
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1931 เผิง เต๋อหวยและเหรินพร้อมด้วยหยาง หู่เฉิงเดินทางไปซีอานเพื่อวางแผนการป้องกันแนวหน้าต่อกองกำลังญี่ปุ่นโดยระดมกำลังกองทัพลู่ที่เจ็ดและกองทัพภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในช่วงเดือนสิงหาคม เขาเป็นสมาชิกคณะกรรมการการทหารส่วนกลางซึ่งดูแลการเปลี่ยนชื่อกองกำลังคอมมิวนิสต์ให้เป็นกองทัพลู่ที่แปด ภายในวันที่ 16 ตุลาคม เหรินดำรงตำแหน่งหัวหน้ากรมการเมืองของกองทัพลู่ที่แปดและคณะกรรมการการทหารส่วนกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน
ใน ค.ศ. 1938 เขาเข้าร่วมการประชุมของคณะกรรมการการทหารพรรคคอมมิวนิสต์จีนสาขาเหนือในเดือนมีนาคม เขาได้รับมอบหมายจากคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนให้เดินทางไปเจรจากับโคมินเทิร์นในมอสโก ในเดือนกรกฎาคม เขาเข้ามารับตำแหน่งผู้แทนพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำโคมินเทิร์นอย่างเป็นทางการแทนหวัง เจี้ยเสียง เหรินเดินทางกลับมาเหยียนอานในวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1940 และเข้ารับตำแหน่งในสำนักเลขาธิการและกรมองค์การพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1942 เขาเป็นผู้นำขบวนการแก้ไขเหยียนอานในภูมิภาคชายแดนฉ่าน-กาน-หนิง เหรินพร้อมกับเหมา เจ๋อตงและหลิว เช่าฉีในฐานะสมาชิกกรมองค์การพรรคคอมมิวนิสต์จีน รับผิดชอบดูแลพื้นที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของกานซู่-หนิงเซี่ยและฉ่านซี และในเดือนเดียวกันนั้น เขายังรับผิดชอบการตั้งกองทัพลู่ที่แปดซึ่งมีฐานอยู่ในซีอาน เหรินเป็นส่วนหนึ่งของคณะทำงานที่สรุปปัญหาความเป็นผู้นำระหว่างการประชุมเต็มคณะครั้งที่สี่และการประชุมจุนอี้ในรายงาน "มติว่าด้วยบางประเด็นในประวัติศาสตร์พรรคคอมมิวนิสต์จีน
ในช่วงสงครามกลางเมืองจีนครั้งที่สอง (1945–1949).
ในระหว่างการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 7 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 เหรินได้รับเลือกเป็นสมาชิกกรมการเมืองของคณะกรรมาธืการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนและเป็นเลขาธิการของพรรค ในฐานะส่วนหนึ่งของคณะกรรมาธิการสามัญกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขามีตำแหน่งเป็นรองจากเพียงเหมา เจ๋อตง, หลิว เช่าฉี, โจว เอินไหล และจู เต๋อ ต่อมาในปลายเดือนพฤศจิกายน เหรินได้รับการวินิจฉัยว่าป่วยหนักโดยแพทย์ที่ส่งมาตามคำสั่งของสตาลิน ซึ่งทำให้เขาเข้าร่วมกิจกรรมการเมืองประจำวันของพรรคลดน้อยลง วันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1946 เหรินเริ่มร่างข้อเสนอเกี่ยวกับการจัดตั้งเยาวชนคอมมิวนิสต์
ใน ค.ศ. 1947 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าการปฏิรูปที่ดินและเศรษฐกิจต่าง ๆ (การปฏิรูปที่ดิน) ในชานเป่ย์แต่ถูกปลดจากตำแหน่งอย่างค่อยเป็นค่อยไปเนื่องจากความดันโลหิตสูง
เมื่อความรุนแรงต่อเจ้าของที่ดินซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิรูปที่ดินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงต้น ค.ศ. 1948 เหรินเป็นหนึ่งในผู้นำพรรคที่วิพากษ์วิจารณ์ขบวนการนี้ เหรินประกาศเปลี่ยนแปลงนโยบายในเดือนมกราคม ค.ศ. 1948 โดยรับประกันว่าเป้าหมายของขบวนการจะยังคงได้รับอนุญาตให้ถือครองทรัพย์สินบางส่วนได้ การเปลี่ยนแปลงนโยบายนี้มีส่วนทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงจากการต่อสู้ทางเศรษฐกิจไปสู่การต่อสู้ทางการเมือง พรรคสั่งการให้ลดจำนวนเจ้าของที่ดินเป้าหมายลงและคณะทำงานไม่ควรทำร้ายหรือทรมานเป้าหมายของพวกเขา
ใน ค.ศ. 1948 เหรินเข้าร่วมการประชุมซีไป่พัวพร้อมกับโจว, หลิว และจู เต๋อ แม้จะป่วยอยู่ แต่เหรินก็ยังช่วยบัญชาการกองทัพระหว่างการทัพเหลียวเชิน, หวยไห่และผิงจิน
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าคณะกรรมาธิการเตรียมการสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน เขาได้รับตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ของคณะกรรมาธิการกลางในวันที่ 12 เมษายน ระหว่างเขากำลังพักฟื้นอยู่ที่เขายฺวี่เฉฺวียน อย่างไรก็ตาม อาการของเหรินทรุดลง และเขาต้องย้ายไปมอสโกเพื่อรับการรักษาเพิ่มเติม ภายหลังการปะทุของสงครามเกาหลี เหรินเดินทางกลับจีนในวันที่ 28 พฤษภาคม เหรินเข้าร่วมพิธีฉลองครบรอบหนึ่งปีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนที่เทียนอันเหมินในวันที่ 1 ตุลาคม หลังจากนั้น เหรินก็ศึกษาสถานการณ์สงครามเกาหลีอย่างกระตือรือร้นแต่ก็ล้มป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมองเนื่องจากความเหนื่อยล้า สามวันหลังเป็นโรคหลอดเลือดสมองและไม่ประสบความสำเร็จในการรักษา เขาก็เสียชีวิตในปักกิ่งเมื่อเวลา 12:00 น. ของวันที่ 27 ตุลาคม
การเสียชีวิตและสิ่งสืบทอด.
เมื่อเขาเสียชีวิต พิธีรำลึกถึงเขาจัดขึ้นที่ศาลบูรพกษัตริย์ในวันที่ 30 ตุลาคม โดยมีเหมา, หลิว, โจว, เผิง เจินและจู เต๋อเป็นผู้แบกโลงศพ ด้วยมีกฎข้อบังคับห้ามการฌาปนกิจ ศพของเหรินจึงถูกฝังพร้อมพิธีศพในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 ที่สุสานปฏิวัติปาเป่าชาน จอมพลเย่ เจี้ยนอิงยกย่องเหรินว่าเป็น "อูฐของพรรค ผู้ซึ่งทำงานหนักมาอย่างยาวนานโดยไม่หยุดพัก ไม่เคยแสวงหาความสุข ไม่เคยผูกใจเจ็บแค้นใคร เขาคือแบบอย่างและสมาชิกพรรคที่ดีที่สุดของเรา เป็นนักปฏิวัติผู้โดดเด่น
คณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนตกลงตีพิมพ์ "สรรนิพนธ์ของเหริน ปี้ฉือ" ใน ค.ศ. 1987 โดยสำนักพิมพ์ประชาชน จากนั้น "สรรพนิพนธ์ของเหริน ปี้ฉือ" ก็ตามมาใน ค.ศ. 1989
เหรินและภรรยาของเขา เฉิน จงอิง มีลูกด้วยกันเก้าคน#เปลี่ยนทาง ลูกสาวหนึ่งคนและลูกชายสี่คนเสียชีวิต#เปลี่ยนทาง ส่วนคนอื่น ๆ ถูกยกให้ชาวนาดูแลในช่วงสงคราม และความพยายามของเหรินกับเฉินในการตามหาพวกเขาทีหลังก็ไม่สำเร็จ#เปลี่ยนทาง ลูกชายที่รอดชีวิตของพวกเขา เหริน ยฺเหวียนยฺเหวียน เกิดที่เหยียนอาน#เปลี่ยนทาง เขาเป็นวิศวกร และยังแสดงเป็นพ่อของตนในภาพยนตร์ "The Song of the Chinese Revolution"#เปลี่ยนทาง