กินน้ำลึก

กินน้ำลึก (หรือ) คือความลึกที่กำหนดไว้ของเรือใต้น้ำ วัดในแนวตั้งจากส่วนที่ต่ำที่สุดของตัวเรือ ไม่ว่าจะเป็นใบจักร กระดูกงู หรือจุดอ้างอิงอื่น ๆ กินน้ำลึกจะแตกต่างกันไปตามสภาพการบรรทุกของเรือ ยิ่งกินน้ำลึกเท่าไรก็ยิ่งหมายความว่าเรือจะมีส่วนที่จมลงไปใต้น้ำในแนวตั้งมากขึ้น กินน้ำลึกใช้ในการคำนวณระยะใต้กระดูกงูโดยคำนวณกินน้ำลึกร่วมกับความลึกของน้ำที่มีอยู่ (จากแผนที่เดินเรืออิเล็กทรอนิกส์) เพื่อให้แน่ใจว่าเรือสามารถเดินเรือได้อย่างปลอดภัยโดยไม่เกยตื้น นักเดินเรือสามารถพิจารณากินน้ำลึกได้จากการคำนวณหรือจากการสังเกตด้วยตาเปล่า (จากเส้นแนวบรรทุกที่ทาสีไว้บนเรือ)
คำศัพท์ที่เกี่ยวข้อง.
กินน้ำลึกของเรือคือ "ความลึกของเรือที่อยู่ใต้เส้นแนวน้ำวัดในแนวตั้งไปยังส่วนที่ต่ำที่สุดของตัวเรือ ใบจักร หรือจุดอ้างอิงอื่น ๆ นั่นคือ กินน้ำลึกคือความลึกสูงสุดของส่วนใด ๆ ของเรือ รวมถึงส่วนประกอบเสริม เช่น หางเสือ ใบจักร และกระดูกงูเรือแบบปรับได้หากมีการใช้งาน คำที่เกี่ยวข้องคือกินอากาศลึก (air draft) หมายถึงความสูงสูงสุดของส่วนใด ๆ ของเรือที่อยู่เหนือน้ำ 
กินน้ำลึกกำหนดความลึกขั้นต่ำของน้ำที่เรือหรือเรือสามารถเดินเรือได้อย่างปลอดภัยโดยสัมพันธ์กับระยะใต้กระดูกงูที่มีอยู่ ยิ่งเรือบรรทุกหนักมากเท่าไหร่ ก็จะจมลงไปในน้ำลึกขึ้นเท่านั้น และกินน้ำลึกก็จะมากขึ้นตามไปด้วย (เรียกอีกอย่างว่าระวางขับน้ำ) หลังการต่อเรือ อู่ต่อเรือจะสร้างตารางแสดงปริมาตรน้ำที่เรือแทนที่ตามการกินน้ำลึกและความหนาแน่นของน้ำ (น้ำเค็มหรือน้ำจืด) กินน้ำลึกยังสามารถใช้เพื่อกำหนดน้ำหนักของสินค้าที่อยู่บนเรือได้โดยการคำนวณระวางขับน้ำทั้งหมดของน้ำ โดยคำนึงถึงปริมาณเชื้อเพลิงของเรือ และใช้หลักการของอาร์คิมิดีส 
ความแตกต่างระหว่างกินน้ำลึกหัวเรือและท้ายเรือของเรือลำหนึ่งเรียกว่าการเอียงตามยาว (trim)
การวัดกินน้ำลึกเรือ.
ในการปฏิบัติการเรือพาณิชย์ เรือจะอิงกินน้ำลึกเฉลี่ยเป็นกินน้ำลึกของเรือ อย่างไรก็ตาม ในสถานการณ์การเดินเรือ กินน้ำลึกสูงสุด โดยปกติคือค่ากินน้ำลึกท้าย จะเป็นที่ทราบกันบนสะพานเดินเรือและจะมีการแจ้งให้แก่นำร่องทราบ 
การเปลี่ยนแปลง.
กินน้ำลึกของเรือสามารถได้รับผลกระทบจากหลายปัจจัย นอกเหนือจากการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากการแทนที่น้ำที่เปลี่ยนไป:
เมื่อวัดถึงส่วนที่ยื่นออกมาต่ำที่สุดของเรือ จะเรียกว่า "กินน้ำลึกสุดขีด" (draft, extreme) เมื่อวัดที่หัวเรือ จะเรียกว่า "กินน้ำลึกหัว" (draft, forward) และเมื่อวัดที่ท้ายเรือ จะเรียกว่า "กินน้ำลึกท้าย (draft, aft)" ค่าเฉลี่ยของกินน้ำลึกหัวและท้ายเรือคือ "กินน้ำลึกเฉลี่ย (draft, mean)" และกินน้ำลึกเฉลี่ยเมื่ออยู่ในสภาพบรรทุกเต็มพิกัดคือ "กินน้ำลึกบรรทุก (draft load)
เครื่องหมายกินน้ำลึก.
เหล่านี้คือเครื่องหมายและตัวเลขที่อยู่ทั้งสองด้านของเรือ ให้ใกล้ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้กับหัวเรือและท้ายเรือ และบ่อยครั้งก็อยู่กลางเรือด้วย ตัวเลขและเครื่องหมายที่เกี่ยวข้องระบุระยะทางจากเครื่องหมายนั้นไปยังจุดอ้างอิงที่ต่ำที่สุดและอยู่กับที่ของเรือ (เช่น กระดูกงู) ตัวเลขและเครื่องหมายเหล่านั้นมีขนาดใหญ่และชัดเจน ตัวอย่างเช่น บนเรือรบของสหรัในอดีต ตัวเลขมีความสูงมาตรฐาน 6 นิ้ว โดยมีระยะห่างแนวตั้งจากด้านล่างถึงด้านล่าง 12 นิ้ว
เครื่องหมายบนตัวเรือเหล่านี้ประกอบกันเป็น มาตราส่วนแบบ "แถบ"[] และอาจมีเครื่องหมายเส้นแนวบรรทุกสากลกำกับอยู่ด้วย มาตราส่วนนี้อาจใช้หน่วยอิมพีเรียลหรือหน่วยเมตริก โดยระบบอิมพีเรียลเป็นไปตามที่กล่าวไว้ข้างต้น (เครื่องหมายสูง 6 นิ้ว เว้นระยะห่าง 12 นิ้ว ขอบล่างของแต่ละเครื่องหมายคือกินน้ำลึกเป็นฟุต) ส่วนในระบบเมตริกนั้น ขอบล่างของแต่ละเครื่องหมายบอกกินน้ำลึกจะเป็นหน่วยเดซิเมตร และแต่ละเครื่องหมายจะสูง 1 เดซิเมตร เว้นระยะห่าง 2 เดซิเมตร
เครื่องวัดกินน้ำลึกภายในหรือ ตัวบ่งชี้กินน้ำลึก (draft indicator) ถูกใช้บนเรือขนาดใหญ่ ประกอบด้วยเกจวัดแรงดันที่ติดตั้งเข้ากับวาล์วใต้น้ำซึ่งอยู่ต่ำกว่าเส้นแนวบรรทุกขณะเรือเบาและได้รับการสอบเทียบให้แสดงค่ากินน้ำลึกของเรือ
นัยสำคัญ.
เรือขนาดใหญ่.
เรือขนาดใหญ่จำเป็นต้องให้ใบจักรจมอยู่ในน้ำเมื่อเรือเบา (ไม่มีสินค้า) และอาจต้องถ่วงน้ำเพิ่มเพื่อลดแรงลมปะทะหรือเพื่อการทรงตัวที่ดีขึ้นในการบังคับเลี้ยวหรือในทะเล หรือเพื่อกระจายน้ำหนักไปตามลำเรือเพื่อลดแรงเครียดจากการโก่งตัว (hogging) และแอ่นตัว (sagging) ในการทำเช่นนี้ พวกเขาจะใช้อับเฉาเดินเรือซึ่งกระจายอยู่ในถังอับเฉาเพื่อทำให้เรือมีเสถียรภาพ หลังการถ่ายสินค้าเสร็จสิ้น กินน้ำลึกของเรือขนาดใหญ่มีความเชื่อมโยงโดยตรงเพียงเล็กน้อยกับเสถียรภาพของเรือเนื่องจากเสถียรภาพขึ้นอยู่กับตำแหน่งสัมพัทธ์ของจุดเปลี่ยนศูนย์เสถียร (metacenter) ของตัวเรือและจุดศูนย์ถ่วงเป็นหลัก อย่างไรก็ตาม เรือที่ "เบา" อาจมีเสถียรภาพสูงเกินไปซึ่งอาจทำให้เรือโคลงเคลงไม่สบายได้ เรือที่บรรทุกเต็มที่ (มีกินน้ำลึกมาก) อาจมีเสถียรภาพสูงหรือต่ำก็ได้ ขึ้นอยู่กับความสูงของจุดศูนย์ถ่วง ซึ่งได้รับผลกระทบจากการกระจายสินค้า
กินน้ำลึกของเรือสามารถเพิ่มขึ้นได้ด้วยการเคลื่อนที่ตามแนวยาวในน้ำตื้น ผลทางพลศาสตร์ของไหลที่เรียกว่าสกวอต ซึ่งทำให้เกิดการลดลงของความดันเฉพาะที่ใต้ท้องเรือ ผลกระทบนี้ทำให้เรือ 'จมลงในแนวดิ่ง' นำไปสู่การลดลงของระยะใต้กระดูกงู
เรือขนาดใหญ่ประสบกับปรากฏการณ์กินน้ำลึกเพิ่มขึ้นอันเนื่องจากแรงเอียงซึ่งลำเรือจะเอียงไปด้านหนึ่งขณะเปลี่ยนทิศทาง (บางครั้งรู้จักในชื่อผลการเลี้ยว)
ทางน้ำ.
กินน้ำลึกเป็นปัจจัยสำคัญที่จำกัดทางน้ำที่สามารถสัญจรได้ โดยเฉพาะสำหรับเรือขนาดใหญ่ รวมถึงพื้นที่ชายฝั่งและแนวปะการังตื้นเขินจำนวนมาก และยังรวมถึงเส้นทางเดินเรือหลักบางเส้นทางด้วย ดังนั้นจึงมีการกำหนดข้อจำกัดเกี่ยวกับกินน้ำลึกสูงสุด (ขีดจำกัดกินน้ำลึก ระยะจากพื้นทะเลหรือพื้นแม่น้ำถึงระดับน้ำ) ในบางครั้ง (โดยเฉพาะ ท่าเรือทุกแห่งจะกำหนดขีดจำกัดกินน้ำลึก) เรือประเภทปานาแมกซ์ (Panamax) เรือขนาดใหญ่ที่สุดที่สามารถผ่านคลองปานามาได้ มีข้อจำกัดเรื่องกินน้ำลึก (และข้อจำกัดเรื่อง "กินอากาศลึก" สำหรับการลอดใต้สะพาน) แต่โดยปกติแล้วจะถูกจำกัดด้วยความกว้าง หรือบางครั้งก็ถูกจำกัดด้วยความยาวตลอดลำ เพื่อให้สามารถเข้าในประตูเรือได้ อย่างไรก็ตาม เรือที่ผ่านคลองสุเอซสามารถมีความยาว ความกว้าง และความสูงมากกว่าได้ โดยปัจจัยจำกัดสำหรับเรือสุเอซแมกซ์ (Suezmax) คือกินน้ำลึก เรือบรรทุกน้ำมันขนาดใหญ่บางลำสามารถผ่านคลองสุเอซได้เมื่อไม่มีน้ำหนักบรรทุกหรือบรรทุกบางส่วน แต่ไม่สามารถผ่านได้เมื่อบรรทุกเต็มที่
คลองไม่ใช่แค่ช่องทางการขนส่งทางเดียวที่มีข้อจำกัดด้านความลึกของเรือ เรือมะละกาแมกซ์เป็นเรือที่มีกินน้ำลึกมากที่สุดที่สามารถแล่นผ่านช่องแคบมะละกาที่พลุกพล่านแต่ค่อนข้างตื้นได้ ช่องแคบนี้อนุญาตให้เรือมีกินน้ำลึกได้มากกว่าคลองสุเอซเพียง เท่านั้น เรือเคปไซซ์ เรือบรรทุกน้ำมันดิบขนาดใหญ่พิเศษ และเรือไชนาแมกซ์บางลำ เป็นเรือบางประเภทที่มีกินน้ำลึกมากเกินไปเมื่อบรรทุกเต็มที่สำหรับทั้งช่องแคบมะละกาหรือคลองสุเอซ
เรือท่องเที่ยว.
การกินน้ำลึกน้อยช่วยให้เรือท่องเที่ยวสามารถแล่นผ่านน้ำตื้นได้ ทำให้เรือเหล่านี้เข้าถึงท่าเรือขนาดเล็ก เดินทางไปตามแม่น้ำ และแม้แต่ 'จอดเกยหาด' ได้ กินน้ำลึกมากอาจเพิ่มเสถียรภาพสูงสุด ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับรูปแบบตัวเรือ เนื่องจากจุดศูนย์ถ่วงสามารถอยู่ต่ำลงได้ เรือที่มีท้องเรือกว้าง เช่น เรือลำคู่ (catamaran) สามารถให้เสถียรภาพเริ่มต้นสูงโดยมีกินน้ำลึกน้อย แต่ความกว้างของเรือจะเพิ่มขึ้น
เรือดำน้ำ.
ความลึกกระดูกงู (keel depth) เป็นศัพท์ที่ใช้สำหรับเรือดำน้ำ ซึ่งสามารถดำลงไปได้ในระดับความลึกต่าง ๆ ใต้ทะเล โดยระบุถึงระยะปัจจุบันจากผิวน้ำถึงส่วนล่างสุดของกระดูกงูเรือดำน้ำ ใช้ในการนำทางเพื่อเลี่ยงสิ่งกีดขวางใต้น้ำและการชนกับพื้นมหาสมุทร และเป็นจุดมาตรฐานบนเรือดำน้ำสำหรับการวัดความลึก โดยปกติแล้วเรือดำน้ำก็จะมีกินน้ำลึกที่ระบุไว้สำหรับเวลาปฏิบัติการบนผิวน้ำ เพื่อใช้ในการเดินเรือในท่าเรือและบริเวณท่าเรือ