เจ. บรูซ อิสเมย์

โจเซฟ บรูซ อิสเมย์ (12 ธันวาคม ค.ศ. 1862 – 17 ตุลาคม ค.ศ. 1937) เป็นนักธุรกิจชาวอังกฤษผู้ดำรงตำแหน่งประธานและกรรมการผู้จัดการของสายการเดินเรือไวต์สตาร์ เขาเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดของไวต์สตาร์ที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์เรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือธงของบริษัทอับปางลงใน ค.ศ. 1912
ชีวิตช่วงต้น.
อิสเมย์เกิดในเมืองครอสบี แลงคาเชอร์ เป็นบุตรชายของทอมัส เฮนรี อิสเมย์ (7 มกราคม ค.ศ. 1837 – 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1899) และมาร์กาเรต บรูซ (13 เมษายน ค.ศ. 1837 – 9 เมษายน ค.ศ. 1907) บุตรสาวของลุก บรูซ เจ้าของกิจการเดินเรือ ทอมัส อิสเมย์เป็นหุ้นส่วนอาวุโสในบริษัทอิสเมย์ อิมรี แอนด์คอมปานี และเป็นผู้ก่อตั้งสายการเดินเรือไวต์สตาร์
อิสเมย์ผู้ลูกได้รับการศึกษาที่โรงเรียนเอลสตรีและแฮร์โรว์ จากนั้นได้รับการสอนพิเศษในฝรั่งเศสเป็นเวลาหนึ่งปี เขาฝึกงานที่สำนักงานของบิดาเป็นเวลา 4 ปี หลังจากนั้นเขาเดินทางรอบโลก ต่อมาเขาไปที่นครนิวยอร์กในฐานะตัวแทนของบริษัท และในที่สุดก็เลื่อนตำแหน่งเป็นนายหน้า
วันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1888 อิสเมย์แต่งงานกับจูเลีย ฟลอเรนซ์ ชิฟเฟลิน (5 มีนาคม ค.ศ. 1867 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 163) บุตรีของจอร์จ ริชาร์ด ชิฟเฟลิน และจูเลีย มาทิลดา เดลาเพลนแห่งนิวยอร์ก ซึ่งเขามีบุตรด้วยกัน 5 คน:
ใน ค.ศ. 1891 อิสเมย์เดินทางกลับมายังสหราชอาณาจักรพร้อมกับครอบครัวและกลายเป็นหุ้นส่วนในบริษัทของบิดา ใน ค.ศ. 1899 ทอมัส อิสเมย์เสียชีวิต และบรูซ อิสเมย์ขึ้นเป็นหัวหน้าธุรกิจของครอบครัว อิสเมย์มีหัวทางธุรกิจ และไวต์สตาร์ไลน์เจริญรุ่งเรืองภายใต้การนำของเขา นอกจากจะบริหารธุรกิจเดินเรือของเขาแล้ว อิสเมย์ยังดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการของบริษัทอื่น ๆ อีกหลายแห่ง ใน ค.ศ. 1901 เขาได้รับการติดต่อจากชาวอเมริกันที่ต้องการสร้างกลุ่มบริษัทขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ (บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเมอร์เคนไทล์มารีน) ซึ่งอิสเมย์ตกลงขายบริษัทของตนให้
ประธานของไวต์สตาร์ไลน์.
หลังจากบิดาเสียชีวิตในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1899 บรูซ อิสเมย์ก็สืบทอดตำแหน่งประธานสายการเดินเรือไวต์สตาร์ไลน์ต่อจากบิดา เขาตัดสินใจสร้างเรือเดินสมุทรสี่ลำเพื่อเอาชนะเรืออาร์เอ็มเอส โอเชียนิกที่บิดาของเขาสร้างขึ้น เรือเหล่านี้ถูกขนานนามว่าบิกโฟร์ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส เซลติก, อาร์เอ็มเอส เซดริก, อาร์เอ็มเอส บอลติก และอาร์เอ็มเอส เอเดรียติก เรือเหล่านี้ได้รับการออกแบบโดยเน้นขนาดและความหรูหรามากกว่าความเร็ว
ใน ค.ศ. 1902 อิสเมย์ดูแลการขายไวต์สตาร์ไลน์ให้กับเจ.พี. มอร์แกน แอนด์โค ซึ่งกำลังจัดตั้งบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเมอร์เคนไทล์มารีน ทรัสต์การเดินเรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่ควบรวมสายการเดินเรือหลักของอเมริกาและอังกฤษหลายแห่ง IMM เป็นบริษัทผู้ถือหุ้นที่ควบคุมบริษัทปฏิบัติการในเครือ มอร์แกนหวังจะครองการขนส่งข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกผ่านคณะกรรมการบริหารที่มีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกันและข้อตกลงตามสัญญาที่ทำกับบริษัทรถไฟ แต่สิ่งนั้นเป็นไปไม่ได้เนื่องจากลักษณะการขนส่งทางทะเลที่ไม่สามารถกำหนดตารางเวลาได้แน่นอน กฎหมายต่อต้านการผูกขาดของอเมริกา และข้อตกลงกับรัฐบาลอังกฤษ ไวต์สตาร์ไลน์กลายเป็นหนึ่งในบริษัทปฏิบัติการของ IMM และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 อิสเมย์ได้ดำรงตำแหน่งประธานของ IMM โดยได้รับการสนับสนุนจากมอร์แกน
อาร์เอ็มเอส ไททานิก.
ใน ค.ศ. 1907 อิสเมย์พบกับลอร์ดพีร์รีแห่งอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟเพื่อหารือเกี่ยวกับเรือที่จะเป็นคำตอบของไวต์สตาร์ไลน์ต่ออาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนียและอาร์เอ็มเอส มอริเทเนีย สิ่งมหัศจรรย์ที่เพิ่งเปิดตัวของคู่แข่งหลักอย่างสายการเดินเรือคูนาร์ด เรือประเภทใหม่ของอิสเมย์จะไม่เร็วเท่าคู่แข่ง แต่จะมีขีดความสามารถในการบรรทุกผู้โดยสารชั้นประหยัดจำนวนมากและความหรูหราที่ไม่มีใครเทียบได้ในประวัติศาสตร์เรือจักรไอน้ำเดินสมุทร คุณลักษณะหลังนี้มีจุดประสงค์หลักเพื่อดึงดูดผู้มั่งคั่งและชนชั้นกลางที่ร่ำรวย เรือสามลำในชั้นโอลิมปิกได้รับการวางแผนและสร้างขึ้น พวกมันคืออาร์เอ็มเอส โอลิมปิก, อาร์เอ็มเอส ไททานิก และอาร์เอ็มเอส (ภายหลังคือเอชเอ็มเอชเอส) บริแทนนิก ตามลำดับ ในการเคลื่อนไหวที่กลายเป็นที่ถกเถียงอย่างมาก ระหว่างการสร้างเรือชั้นโอลิมปิกสองลำแรก อิสเมย์อนุมัติให้ลดจำนวนเรือชูชีพที่คาดการณ์ไว้จาก 48 ลำเหลือ 16 ลำ ซึ่งเป็นจำนวนขั้นต่ำที่คณะกรรมการการค้าอนุญาต โดยอิงจากระวางบรรทุกของอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
อิสเมย์ร่วมเดินทางไปกับเรือของเขาในการเดินทางเที่ยวแรกเป็นครั้งคราว และกรณีนี้ก็เป็นเช่นเดียวกับไททานิก อิสเมย์ขึ้นเรือที่เซาแทมป์ตัน ระหว่างการเดินทาง อิสเมย์พูดคุยกับหัวหน้าวิศวกรโจเซฟ เบล หรือกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิธ (หรืออาจจะทั้งคู่) เกี่ยวกับการทดสอบความเร็วที่เป็นไปได้หากเวลาอำนวย หลังเรือชนกับภูเขาน้ำแข็ง 370 ไมล์ทางใต้-ตะวันออกเฉียงใต้ของนิวฟันด์แลนด์ในคืนวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 เป็นที่ชัดเจนว่าเรือจะจมลงก่อนที่เรือกู้ภัยจะมาถึง อิสเมย์ขึ้นเรือชูชีพพับ C ซึ่งถูกปล่อยลงน้ำไม่ถึง 20 นาทีก่อนเรือจะจม ต่อมาเขาให้การเป็นพยานว่าขณะเรืออยู่ในช่วงเวลาสุดท้าย เขาหันหลังหนี ไม่สามารถมองดูได้ เรือชูชีพพับ C ถูกเรือคาร์เพเทียรับขึ้นหลังจากนั้นประมาณ 3–4 ชั่วโมง
หลังได้รับการช่วยเหลือโดยคาร์เพเทีย อิสเมย์ถูกพาไปยังห้องโดยสารของแฟรงก์ แมกกี แพทย์ประจำเรือ เขามอบข้อความให้กัปตันรอสตรอนเพื่อส่งไปยังสำนักงานนิวยอร์กของไวต์สตาร์
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />"ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ต้องแจ้งให้ท่านทราบว่าเรือไททานิกอับปางลงเมื่อเช้าวันที่สิบห้าหลังชนกับภูเขาน้ำแข็ง เป็นเหตุให้สูญเสียชีวิตอย่างร้ายแรง รายละเอียดเพิ่มเติมจะแจ้งให้ทราบภายหลัง" บรูซ อิสเมย์
อิสเมย์ไม่ได้ออกจากห้องโดยสารของแมกกีตลอดการเดินทาง ไม่ทานอาหารแข็ง และอยู่ภายใต้ฤทธิ์ยาฝิ่น ผู้รอดชีวิตอีกคนหนึ่งชื่อแจ็ก เทเยอร์ วัย 17 ปี ไปเยี่ยมอิสเมย์เพื่อพยายามปลอบใจเขา แม้เขาจะเพิ่งสูญเสียบิดาไปในการจมของเรือก็ตาม
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />[อิสเมย์] จ้องมองตรงไปข้างหน้า สั่นเทาเหมือนใบไม้ แม้ว่าผมจะพูดกับเขา เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย ผมไม่เคยเห็นคนที่พังทลายอย่างสมบูรณ์แบบนี้มาก่อน
เมื่อเขาเดินทางถึงนิวยอร์ก อิสเมย์ได้รับการต้อนรับจากฟิลิป แฟรงคลิน รองประธานบริษัท เขาถูกเรียกตัวและให้การต่อหน้าคณะกรรมาธิการวุฒิสภาที่นำโดยวุฒิสมาชิกวิลเลียม อัลเดน สมิธ จากพรรครีพับลิกันในวันหลังจากคาร์เพเทียมาถึงนิวยอร์ก อิสเมย์เป็นพยานคนแรกที่ให้การ ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา อิสเมย์ยังให้การในการสอบสวนของคณะกรรมการการค้าอังกฤษ (มีลอร์ดเมอร์ซีย์เป็นประธาน)
การวิจารณ์.
หลังเหตุการณ์ภัยพิบัติ อิสเมย์ถูกโจมตีอย่างรุนแรงโดยสื่อทั้งอเมริกันและอังกฤษในข้อหาละทิ้งเรือในขณะผู้หญิงและเด็กยังคงอยู่บนเรือ หนังสือพิมพ์บางฉบับเรียกเขาว่า "คนขี้ขลาดแห่งไททานิก" หรือ "เจ. บรูต (เดรัจฉาน) อิสเมย์" และเสนอให้เปลี่ยนธงของไวต์สตาร์เป็นสีตับเหลือง บางฉบับลงภาพการ์ตูนเชิงลบที่แสดงให้เห็นว่าเขาละทิ้งเรือ นักเขียนชื่อเบน เฮกต์ ซึ่งในขณะนั้นเป็นนักข่าวหนุ่มในชิคาโก เขียนบทกวีเสียดสีเปรียบเทียบการกระทำของกัปตันสมิธและอิสเมย์ โดยบทกวีท่อนสุดท้ายกล่าวว่า "การรักษาตำแหน่งของคุณในใบหน้าที่น่าสยดสยอง / ของความตายในทะเลในยามค่ำคืน / เป็นหน้าที่ของกะลาสี แต่การหนีไปกับฝูงชน / เป็นสิทธิ์อันสูงส่งของเจ้าของ" ("To hold your place in the ghastly face / of death on the sea at night / is a seaman's job, but to flee with the mob / is an owner's noble right.")
บางส่วนยืนยันว่าอิสเมย์ทำตามหลักการ "หญิงและเด็กก่อน" โดยช่วยเหลือผู้หญิงและเด็กจำนวนมากด้วยตนเอง การกระทำของอิสเมย์ได้รับการปกป้องในการสอบสวนอย่างเป็นทางการของอังกฤษ ซึ่งพบว่า "คุณอิสเมย์ หลังให้ความช่วยเหลือผู้โดยสารจำนวนมาก พบเรือชูชีพพับ 'C' เรือลำสุดท้ายทางกราบขวา กำลังถูกหย่อนลง ไม่มีคนอื่นอยู่ที่นั่นในเวลานั้น มีที่ว่างสำหรับเขาและเขาก็กระโดดขึ้นไป หากเขาไม่กระโดดขึ้นไป เขาคงเพียงแค่เพิ่มอีกหนึ่งชีวิต — กล่าวคือชีวิตของเขาเอง — ให้กับจำนวนผู้ที่สูญเสียไป"
อิสเมย์ขึ้นเรือชูชีพพับ C พร้อมกับวิลเลียม คาร์เตอร์ ผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ทั้งคู่กล่าวว่าพวกเขาขึ้นเรือหลังไม่มีผู้หญิงและเด็กเหลืออยู่ใกล้เรือชูชีพลำนั้นแล้ว อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมและความน่าเชื่อถือของคาร์เตอร์เองถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยนางลูซิล คาร์เตอร์ ซึ่งฟ้องหย่าเขาใน ค.ศ. 1914 เธอให้การว่าคาร์เตอร์ทิ้งเธอและลูก ๆ ให้ดูแลตัวเองหลังจากเรือชนและกล่าวหาเขาว่า "ปฏิบัติอย่างโหดร้ายและป่าเถื่อนและดูหมิ่นต่อร่างกาย" สังคมลอนดอนกีดกันอิสเมย์และตราหน้าเขาว่าเป็นคนขี้ขลาด วันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1913 อิสเมย์ลาออกจากตำแหน่งประธานบริษัทอินเตอร์เนชั่นแนลเมอร์เคนไทล์มารีนและประธานไวต์สตาร์ไลน์ โดยมีแฮโรลด์ แซนเดอร์สันขึ้นดำรงตำแหน่งแทน
อิสเมย์ประกาศระหว่างการสอบสวนของสหรัฐว่าเรือทุกลำของอินเตอร์เนชั่นแนลเมอร์เคนไทล์มารีนจะได้รับการติดตั้งเรือชูชีพในจำนวนเพียงพอสำหรับผู้โดยสารทุกคน หลังการสอบสวน อิสเมย์และเจ้าหน้าที่ที่รอดชีวิตจากไททานิกเดินทางกลับอังกฤษโดยอาร์เอ็มเอส เอเดรียติก
ข้อขัดแย้งเรื่องไททานิก.
ระหว่างการสอบสวนของสภา พยานบางส่วนให้การว่าพวกเขาได้ยินอิสเมย์กดดันกัปตันสมิธให้เพิ่มความเร็วของไททานิกเพื่อให้ไปถึงนิวยอร์กก่อนกำหนดและสร้างข่าวประชาสัมพันธ์ฟรีเกี่ยวกับเรือลำใหม่ หนังสือ "The White Star Line: An Illustrated History" (2000) โดยพอล ลูเดน-บราวน์ ระบุว่าข้อกล่าวหานี้ไม่น่าเป็นไปได้ และประวัติของอิสเมย์ไม่ได้สนับสนุนแนวคิดที่ว่าเขามีแรงจูงใจที่จะทำเช่นนั้น
อิสเมย์ถูกประณามอย่างกว้างขวางในสหรัฐหลังจากการอับปางของไททานิกเนื่องจากการแสดงความเป็นศัตรูในหนังสือพิมพ์เหลืองที่ควบคุมโดยวิลเลียม แรนดอล์ฟ เฮิสต์ ผู้ซึ่งเคยมีความขัดแย้งกับอิสเมย์
หลังสื่อของเฮิสต์นำเสนอภาพลักษณ์ของอิสเมย์ ภาพยนตร์ทุกเรื่องเกี่ยวกับไททานิกในเวลาต่อมาได้พรรณนาให้อิสเมย์เป็นตัวร้าย เริ่มต้นจากภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อของนาซีใน ค.ศ. 1943 เรื่อง "Titanic" ซึ่งเขาถูกพรรณนาให้เห็นเป็นนักธุรกิจชาวอังกฤษที่ทุจริตผู้บังคับให้กัปตันสมิธเดินเรือไททานิกอย่างประมาทด้วยความเร็วเต็มที่เข้าไปในน่านน้ำที่มีน้ำแข็งเพื่อทำลายสถิติความเร็วในการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก การนำเสนอที่คล้ายกันตามมาในมินิซีรีส์ "Titanic" ปี 1996 ในภาพยนตร์ของเจมส์ แคเมอรอน ปี 1997 อิสเมย์ถูกทำให้เป็นตัวร้ายด้วยการใส่ฉากที่อิงคำให้การของเอลิซาเบธ ไลนส์ พยานผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ผู้ซึ่งหลังจากเรือจม เธอให้การในคำให้การว่าเธอได้ยินอิสเมย์เร่งกัปตันสมิธให้เดินทางถึงนิวยอร์กก่อนกำหนดเพื่อทำลายเวลาการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก เรือพี่สาวของไททานิก ฉากดังกล่าวเกิดขึ้นในสถานที่ วัน และเวลาเดียวกับที่ไลนส์จำได้ว่าได้ยินการสนทนาที่ถูกกล่าวหาของอิสเมย์และสมิธ โดยมีตัวละครเอลิซาเบธ ไลนส์ปรากฏอยู่ในฉากหลัง แต่ไม่ได้ระบุว่าอิสเมย์หวังจะทำลายเวลาการข้ามของโอลิมปิก
เรื่องราวที่เล่าขานเกี่ยวกับอิสเมย์ถูกนักประวัติศาสตร์ตั้งข้อสงสัย โดยบางคนไม่เชื่อว่าเหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นจริง ลูเดน-บราวน์ หนึ่งในที่ปรึกษาของภาพยนตร์ของแคเมอรอน มองว่าการสร้างตัวละครอิสเมย์ในเชิงลบนั้นไม่ยุติธรรม และพยายามท้วงติง แต่ก็ไม่เป็นผล ทีมงานของภาพยนตร์ยืนยันว่า "ไม่ว่าในกรณีใด ๆ เราก็ไม่พร้อมจะปรับบท" และ "นี่คือสิ่งที่สาธารณชนคาดหวังจะได้เห็น" มินิซีรีส์ "Titanic" ปี 2012 ของจูเลียน เฟลโลส์ นำเสนออิสเมย์ในฐานะคนใจแคบที่สั่งขังลูกเรือที่ไม่ใช่ชาวบริติชไว้ใต้ดาดฟ้าให้จมน้ำตาย ตอนหนึ่งของซีรีส์โทรทัศน์แนววิทยาศาสตร์ "Voyagers!" นำเสนออิสเมย์ปลอมตัวเป็นผู้หญิงเพื่อแอบขึ้นเรือชูชีพ
ลอร์ดเมอร์ซีย์ ผู้เป็นหัวหน้าคณะกรรมการสอบสวนของอังกฤษเกี่ยวกับการอับปางของไททานิกใน ค.ศ. 1912 สรุปว่าอิสเมย์ได้ช่วยเหลือผู้โดยสารคนอื่น ๆ จำนวนมากก่อนจะหาที่นั่งให้ตัวเองในเรือชูชีพลำสุดท้ายที่ออกจากฝั่งกราบขวาของเรือ
ชีวิตช่วงหลัง.
แม้การสอบสวนอย่างเป็นทางการของอังกฤษจะยกเลิกข้อกล่าวหาใด ๆ ต่อเขา อิสเมย์ก็ไม่เคยฟื้นตัวจากภัยพิบัติไททานิกได้เลย ก่อนการเดินทางบนไททานิกนั้น เขาเป็นคนเก็บตัวทางอารมณ์และไม่มั่นใจอยู่แล้ว โศกนาฏกรรมครั้งนั้นทำให้เขาตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างหนักซึ่งเขาไม่เคยหลุดพ้นจากมันได้จริง หลังจากนั้นเขาใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ อาศัยอยู่ในกระท่อมหลังใหญ่ชื่อคอสเตลโลลอดจ์ (Costelloe Lodge) ในเมืองเดอร์รีเนีย (ใกล้กับแคสลา) ในคอนเนมารา เทศมณฑลกัลเวย์ ประเทศไอร์แลนด์ ซึ่งเขาซื้อมาจากเฮนรี รูดอล์ฟ เลนก์ แห่งสวนคาโดแกน ลอนดอน ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1913 ไม่ถึงหนึ่งปีหลังจากเรืออับปาง การซื้อครั้งนั้นยังรวมถึงสิทธิ์ในการตกปลาในแม่น้ำและทะเลสาบที่อยู่ติดกัน พอล ลูเดน-บราวน์ ในหนังสือประวัติศาสตร์ของไวต์สตาร์ไลน์ เขียนว่าอิสเมย์ยังคงดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง และงานส่วนใหญ่ของเขาคือให้กับ บจ.ลิเวอร์พูลแอนด์ลอนดอนสตีมชิปโพรเทกชันแอนด์อินเดมนิตีแอสโซซิเอชัน (Liverpool & London Steamship Protection & Indemnity Association Limited) บริษัทประกันภัยที่ก่อตั้งโดยบิดาของเขา ตามที่ลูเดน-บราวน์กล่าวว่า:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />
อิสเมย์ยังคงให้ความสนใจในกิจการทางทะเล เขาเปิดตัวเรือฝึกชื่อ "เมอร์ซีย์" ซึ่งใช้ฝึกเจ้าหน้าที่สำหรับพาณิชย์นาวีของอังกฤษ บริจาคเงิน 11,000 ปอนด์เพื่อเริ่มกองทุนสำหรับลูกเรือสูญหาย และใน ค.ศ. 1919 มอบเงิน 25,000 ปอนด์ 25,000 ปอนด์ (เทียบเท่าประมาณ ปอนด์ในปี #เปลี่ยนทาง) เพื่อจัดตั้งกองทุนเพื่อยกย่องการมีส่วนร่วมของลูกเรือพาณิชย์ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หลังโศกนาฏกรรม ฟลอเรนซ์ ภรรยาของอิสเมย์ทำให้มั่นใจว่าเรื่องไททานิกจะไม่ถูกพูดถึงอีกเลยในครอบครัว หลานสาวของเขา พอลีน มาทารัสโซ นักประวัติศาสตร์และนักเขียน เปรียบเทียบปู่ของเธอเหมือน "ศพ" ในช่วงบั้นปลายชีวิต:
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ด้วยความโชคร้าย (หรือจะกล่าวว่าการตัดสินใจที่ผิดพลาด) ที่รอดชีวิต – ความจริงที่เขารับรู้ด้วยความสิ้นหวังภายในไม่กี่ชั่วโมง – เขาถอนตัวเข้าสู่ความเงียบงัน ซึ่งภรรยาของเขาเองก็ร่วมมือด้วย – โดยบังคับใช้มันในวงครอบครัวและทำให้มั่นใจว่าเรื่องไททานิกถูกแช่แข็งอย่างมีประสิทธิภาพเหมือนกับร่างที่กู้ขึ้นมาจากทะเล
ในชีวิตส่วนตัว อิสเมย์กลายเป็นคนที่ชอบใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ใช้เวลาช่วงฤดูร้อนที่กระท่อมในคอนเนมาราและเพลิดเพลินกับการตกปลาเทราต์และแซลมอน เมื่ออยู่ในลิเวอร์พูล เขาจะไปชมคอนเสิร์ตคนเดียวที่โถงเซนต์จอร์จหรือไปดูหนังในโรงภาพยนตร์ และในบางครั้งก็เดินเล่นในสวนสาธารณะของลิเวอร์พูลและพูดคุยกับคนจรจัด เพื่อนของครอบครัวสังเกตว่าเงาของไททานิกไม่เคยห่างจากความคิดของอิสเมย์ โดยกล่าวว่าเขา "ทรมานตัวเองอย่างต่อเนื่องด้วยการคาดเดาที่ไร้ประโยชน์ว่าภัยพิบัติครั้งนั้นจะเลี่ยงได้อย่างไร" ในการรวมญาติช่วงเทศกาลคริสต์มาสใน ค.ศ. 1936 ไม่ถึงหนึ่งปีก่อนการเสียชีวิตของอิสเมย์ หลานชายคนหนึ่งของเขาจากลูกสาวเอเวลิน ผู้ซึ่งได้ทราบว่าอิสเมย์เคยเกี่ยวข้องกับการขนส่งทางทะเล ถามว่าปู่ของเขาเคยประสบกับเรืออับปางหรือไม่ อิสเมย์ทำลายความเงียบงันในเรื่องโศกนาฏกรรมที่ทำลายชีวิตของเขามาตลอดหนึ่งในสี่ของศตวรรษ โดยตอบว่า: "ใช่ ฉันเคยอยู่ในเรือที่เชื่อกันว่าไม่มีวันจม"
เสียชีวิต.
สุขภาพของอิสเมย์ทรุดโทรมลงในทศวรรษ 1930 หลังได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเบาหวาน ซึ่งแย่ลงในช่วงต้น ค.ศ. 1936 เมื่ออาการป่วยส่งผลให้ต้องตัดขาขวาของเขาใต้เข่า เขาจึงต้องนั่งรถเข็นเป็นส่วนใหญ่ ในเช้าวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1937 เขาหมดสติในห้องนอนที่บ้านพักในเมย์แฟร์ กรุงลอนดอน หลังเป็นโรคหลอดเลือดสมองขนาดใหญ่ ซึ่งทำให้เขาหมดสติ มองไม่เห็น และพูดไม่ได้ สามวันต่อมา ในวันที่ 17 ตุลาคม เขาเสียชีวิตด้วยวัย 74 ปี"
พิธีศพของอิสเมย์จัดขึ้นที่โบสถ์เซนต์ปอล ไนท์สบริดจ์ ในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1937 และเขาถูกฝังที่สุสานพัตนีย์เวลในกรุงลอนดอน ทิ้งมรดกส่วนตัวจำนวนมาก ซึ่งไม่รวมอสังหาริมทรัพย์ มีมูลค่า 693,305 ปอนด์ (เทียบเท่าประมาณ ปอนด์ในปี #เปลี่ยนทาง) ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1939 ฟลอเรนซ์ ภรรยาของเขา โอนอสังหาริมทรัพย์ในคอนเนมาราให้แก่จอร์จ บรูซ อิสเมย์ บุตรชายของพวกเขา (รวมถึงสิทธิ์ในการทำประมงที่ขยายจากทะเลไปยังทะเลสาบเกลนิกมูร์รินผ่านแม่น้ำคาสลา หลังจากเขาเสียชีวิต ฟลอเรนซ์สละสถานะพลเมืองอังกฤษของเธอเพื่อกลับไปเป็นพลเมืองอเมริกันอีกครั้งในวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949
จูเลีย ฟลอเรนซ์ อิสเมย์ สกุลเดิม ชีฟเฟลิน เสียชีวิตในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1963 สิริอายุ 96 ปี ในเคนซิงตัน กรุงลอนดอน