ชนชาติอารยัน

ชนชาติอารยัน  เป็นแนวคิดเชื้อชาติในอดีตแบบวิทยาศาสตร์เทียมที่ปรากฏขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เพื่ออธิบายผู้ที่สืบเชื้อสายจากชาวอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมเป็นกลุ่มเชื้อชาติ คำศัพท์ดังกล่าวได้รับมาจากการใช้คำว่าอารยันตามประวัติศาสตร์ที่ชาวอินโด-อิเรเนียนสมัยใหม่ใช้เป็นฉายาของ "ผู้สูงศักดิ์" หลักฐานทางมานุษยวิทยา ประวัติศาสตร์ และโบราณคดีไม่สนับสนุนความถูกต้องของแนวคิดนี้
แนวคิดนี้มีที่มาจากความคิดที่ว่า ผู้พูดภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมเป็นบรรพบุรุษของมนุษยชาติชั้นสูงที่โดดเด่น และลูกหลานของพวกเขาจนถึงปัจจุบันนี้ประกอบขึ้นเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีลักษณะเฉพาะหรือเผ่าพันธุ์ย่อยของคอเคเซียน ร่วมกับเชื้อชาติเซมิติกและฮามิติก แนวทางทางการแบ่งประเภทกลุ่มประชากรมนุษย์ตามอนุกรมวิธานในปัจจุบันถือว่าเข้าใจผิดและไม่มีความหมายทางชีววิทยา เนื่องจากความคล้ายคลึงทางพันธุกรรมที่ใกล้ชิดและความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างกลุ่มเหล่านี้
คำนี้ถูกใช้งานโดยนักเขียนที่เหยียดเชื้อชาติและต่อต้านยิวหลายคนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เช่น อาร์ตูร์ เดอ กอบีโน ริชาร์ด วากเนอร์ และฮิวสตัน สจวต แชมเบอร์เลน ที่แนวคิดการเหยียดเชื้อชาติทางวิทยาศาสตร์ (scientific racism) ภายหลังส่งอิทธิพลต่อแนวคิดเชื้อชาตินาซี ในคริสต์ทศวรรษ 1930 แนวคิดนี้ถูกเชื่อมโยงเข้ากับลัทธินาซีและลัทธินอร์ดิก และใช้สนับสนุนอุดมการณ์คนผิวขาวสูงส่งในลัทธิอารยันที่มองชนชาติอารยันเป็น "ชนชาติปกครอง" ส่วนผู้มิใช่อารยันถือเป็นเชื้อชาติต่ำ ("Untermensch", แปลตรงตัว#เปลี่ยนทาง 'ต่ำกว่ามนุษย์') และเป็นภัยคุกคามต่อการดำรงอยู่ที่ต้องถูกกำจัด ในนาซีเยอรมนี ความคิดเหล่านี้ถือเป็นส่วนสำคัญในอุดมการณ์ของรัฐที่นำไปสู่ฮอโลคอสต์
ประวัติ.
การโต้แย้งเรื่องบ้านเกิดทางภาษาศาสตร์.
ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมถูกสร้างขึ้นใหม่ให้เป็นภาษาดั้งเดิมตามสันนิษฐานโดยทั่วไปของกลุ่มภาษาอินโด-ยูโรเปียน เซอร์ วิลเลียม โจนส์ ผู้ได้รับการยกย่องเป็น "นักภาษาศาสตร์ผู้ได้รับความเคารพนับถือมากที่สุดในยุโรป" จากผลงาน "ไวยากรณ์ภาษาเปอร์เซีย" (1771) ได้รับการแต่งตั้งเป็นหนึ่งในผู้พิพากษาสามท่านแห่งศาลสูงสุดเบงกอล หลังเดินทางมาที่โกลกาตาและเริ่มศึกษาภาษาสันสกฤตและฤคเวท เขาตกตะลึงถึงความคล้ายคลึงของคำศัพท์ระหว่างภาษาสันสกฤตและภาษาอินโด-ยูโรเปียนอื่น ๆ เช่น เปอร์เซีย กอทิก กรีก และละติน และสรุปว่าภาษาสันสกฤตอยู่ในตระกูลภาษาเดียวกับกลุ่มภาษาอินโด-ยูโรเปียนอื่น ๆ ในฐานะภาษาลูกหลาน (descendant language) ที่มีภาษาพ่อแม่หรือภาษาดั้งเดิม (proto- or parent-language) เดียวกันไว้ในหนังสือ "Third Anniversary Discourse on the Hindus" (1786) อย่างไรก็ตาม บ้านเกิดทางภาษาศาสตร์ (linguistic homeland) ของบรรพบุรุษที่พูดภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมได้รับการถกเถียงเชิงการเมืองในหมู่นักโบราณคดีและนักภาษาศาสตร์ด้านประวัติศาสตร์เปรียบเทียบตั้งแต่ต้น พัวพันกับสาเหตุที่เป็นความคลั่งชาติ ภายหลังนักชาตินิยมและเผด็จการชาวยุโรปบางส่วน โดยเฉพาะพวกนาซี พยายามระบุบ้านเกิดของชาวอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมในประเทศหรือภูมิภาคของตนว่าเป็นเชื้อชาติที่เหนือกว่า
เลออน โปลียาคอฟกล่าวว่า แนวคิดชนชาติอารยันหยั่งรากลึกมากในนิรุกติศาสตร์ ซึ่งอิงจากผลงานของเซอร์ วิลเลียม โจมส์ที่อ้างว่าภาษาสันสกฤตมีความเกี่ยวข้องกับภาษากรีก-โรมัน (ยุโรป) นักคิดคนอื่น ๆ ประดิษฐ์ต้นกำเนิดอารยธรรมยุโรปทางฆราวาสที่ไม่อิงจากลำดับวงศ์ตระกูลในพระคัมภีร์ที่ขุนนางยุโรปสืบเชื้อสายมาเป็นเวลานาน
ศิลปะจินตนิยมและทฤษฎีดาร์วินทางสังคม.
อิทธิพลของศิลปะจินตนิยมในเยอรมนีทำให้เกิดการฟื้นฟูการแสวงหาทางปัญญาทาง "ภาษาและประเพณีเยอรมัน" และความปรารถนาที่จะ "ละทิ้งตรรกะเทียมอันเฉี่อยชาของการตื่นรู้" หลังการตีพิมพ์ "On the Origin of Species" ของชาลส์ ดาร์วินใน ค.ศ. 1859 และการเผยแพร่โมเดลทฤษฎีภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม นักโรแมนติกตัดสินว่าภาษาเป็นปัจจัยที่กำหนดอัตลักษณ์ชาติ ผสมเข้ากับแนวคิดลัทธิดาร์วินใหม่ นักชาตินิยมเยอรมันนำทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ของการคัดเลือกโดยธรรมชาติไปใช้ในทางที่ผิด เพื่อหาเหตุผลในความเหมาะสมของบางเชื้อชาติเหนือกว่าเชื้อชาตือื่น แม้ว่าดาร์วินไม่เคยประยุกต์ใช้ทฤษฎีความเหมาะสมเข้ากับสิ่งที่คลุมเครือ เช่น เชื้อชาติหรือภาษา เชื้อชาติที่ "ไม่เหมาะสม" ได้รับการเสนอแนะเป็นต้นตอความอ่อนแอทางพันธุกรรม และเป็นภัยที่อาจปนเปื้อนคุณสมบัติที่เหนือกว่าของเผ่าพันธุ์ที่ "เหมาะสม" การผสมผสานที่เข้าใจผิดระหว่างวิทยาศาสตร์เทียมกับศิลปะจินตนิยมก่อให้เกิดอุดมการณ์เชื้อชาติใหม่ที่ใช้การตีความทฤษฎีดาร์วินทางสังคมที่บิดเบือนเกี่ยวกับเชื้อชาติเพื่ออธิบาย "แก่นแท้ทางชีววิทยา-จิตวิญญาณ-ภาษาที่สูงกว่าของชาวยุโรปเหนือ" ในการศึกษาที่ยกย่องตัวเอง ผลที่ตามมาทำให้การแสวงหามรดกแห่งชาติที่ "บริสุทธิ์" ของนักโรแมนติกชาวเยอรมันนำไปสู่การตีความว่าผู้พูดภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมในสมัยโบราณเป็นบรรพบุรุษที่โดดเด่นของ "การเหมารวมทางเชื้อชาติ-ภาษา-ชาติ"
ลัทธินาซี.
เชื้อชาติที่ต่ำกว่ามนุษย์และด้อยกว่าในนาซีเยอรมนี.
กฎหมายเนือร์นแบร์ค ค.ศ. 1935 นโยบายเชื้อชาติของนาซีเยอรมนี และทฤษฎีเหยียดเชื้อชาติของอดอลฟ์ ฮิตเลอร์พิจารณาให้ชาวยิว โรมา และสลาฟ รวมถึงโปล เช็ก รัสเซีย และเซิร์บมี "เชื้อชาติต่ำและด้วยกว่ามนุษย์" ; คำนี้ยังใช้กับพวก "มิชลิง" (บุคคลที่มีเชื้อชาติผสมระหว่าง "อารยัน" กับ ไม่อารยัน เช่น ผู้มีบรรพบุรุษเป็นยิว) และคนผิวดำ