อาวุธเพลิง

อาวุธเพลิง (รวมถึง อุปกรณ์ ระเบิด กระสุน หรืออาวุธชนิดอื่น) เป็นอาวุธที่ได้รับการออกแบบให้สามารถจุดไฟหรือทำลายอุปกรณ์ที่มีความไวสัมผัสโดยใช้ไฟ หรือบางครั้งใช้เป็นอาวุธสังหารบุคคล โดยใช้สารเคมีเช่น เนปาล์ม เทอร์ไมต์ ผงแมกนีเซียม คลอรีนไตรฟลูออไรด์ หรือฟอสฟอรัสขาวเป็นส่วนประกอบ คนทั่วไปมักเรียกอาวุธชนิดนี้ว่าเป็นระเบิด แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ได้ทำจากวัตถุระเบิด หากแต่เป็นอาวุธที่ได้รับการออกแบบเพื่อชะลอกระบวนการปฏิกิริยาเคมี และใช้การจุดไฟ (ignition) แทนการจุดระเบิด (detonation) เพื่อเริ่มปฏิกิริยาหรือรักษาระดับปฏิกิริยาไว้ ตัวอย่างของอาวุธเพลิงที่มีชื่อเสียงคือ เนปาล์ม ซึ่งทำจากปิโตรเลียมที่ถูกทำให้ข้นเป็นพิเศษด้วยสารเคมีบางชนิดจนเนื้อมีลักษณะเป็น 'เจล' เพื่อชะลอและไม่ให้หยุดเผาไหม้ ทำให้สามารถปลดปล่อยพลังงานออกมาได้นานกว่าวัตถุระเบิด ซึ่งในกรณีของเนปาล์ม เนื้อเจลจะเกาะติดกับพื้นผิวและต้านทานการกดทับ
ยุคก่อนสมัยใหม่.
อาวุธสร้างความร้อนหลายชนิดถูกใช้มาตั้งแต่กองทัพสมัยโบราณ สมัยกลาง (หรือหลังคลาสสิก) และสมัยใหม่ตอนต้น วัสดุที่ใช้เช่นกากน้ำมันดิน น้ำมัน ยางไม้ ไขมันสัตว์ หรือสารประกอบอื่น ๆ ที่ทำให้ร้อน สารบางชนิดมีความเป็นพิษและทำให้ตาบอดได้ เช่น ปูนขาวและกำมะถัน มีการใช้สารผสมที่ก่อให้เกิดเพลิง เช่น ไฟกรีก ที่ใช้ปิโตรเลียมเป็นสารตั้งต้น ถูกใช้ยิงด้วยเครื่องขว้างหรือฉีดผ่านกาลักน้ำ มีการใช้วัสดุชุบกำมะถันและชุบน้ำมันจากนั้นจึงจุดไฟและขว้างใส่ศัตรู หรือนำไปติดที่ปลายหอก ลูกศร หรือลูกหน้าไม้ จากนั้นจึงยิงด้วยมือหรือเครื่องจักร กลยุทธ์ในการปิดล้อม เช่น การขุดเจาะอุโมงค์ อาจมีการจุดไฟและเผาเพื่อทำให้กำแพงหรือโครงสร้างพังถล่มลงมา ช่วงหลังของยุคได้มีการประดิษฐ์ดินปืน ทำให้อาวุธมีความซับซ้อนมากขึ้น อาวุธเพลิงชนิดแรกคือ หอกไฟของจีนที่เป็นต้นตระกูลของอาวุธปืนในปัจจุบัน
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง.
อาวุธเพลิงในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งชุดแรกถูกใช้โดยเยอรมนี เรียกว่า ระเบิดเพลิง (firebomb) ทำจากเชือกชุบน้ำมันดิน พันรอบภาชนะลักษณะอย่างครีบที่บรรจุน้ำมันก๊าดและน้ำมันอยู่ภายใน ถูกบรรทุกไปด้วยเรือเหาะเซ็พเพอลีนของเยอรมนี และทิ้งลงในเมืองเล็ก ๆ ตามแนวชายฝั่งตะวันออกของอังกฤษในคืนวันที่ 18–19 มกราคม ค.ศ. 1915 ชุดแรกมีจำนวนไม่มาก ต่อมาในวันที่ 8 กันยายนปีเดียวกัน เรือเหาะเซ็พเพอลีน L-13 ได้ทิ้งระเบิดชนิดเดิมอีกครั้งเป็นจำนวนมาก ถึงแม้ว่าผลลัพธ์ในแง่ของความเสียหายที่เกิดขึ้นจะถือว่าไม่มีประสิทธิภาพ แต่กระนั้นอาวุธชนิดนี้ก็ได้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อขวัญกำลังใจของพลเมืองชาวสหราชอาณาจักร
หลังการทดลองเพิ่มเติมกับถังบรรจุเบนซอล (benzole) ขนาด 5 ลิตร ในปี ค.ศ. 1918 "ระเบิดเพลิงเอเล็กโทรน" B-1E  ได้รับการพัฒนาโดยนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรที่โรงงานเคมีเอเล็กโทรน-กรีสไฮม ระเบิดถูกจุดด้วยประจุเทอร์ไมต์ แต่ตัวเชื้อเพลิงหลักที่ทำให้เกิดเพลิงคือโครงหุ้มที่ทำมาจากโลหะผสมอะลูมิเนียมและแมกนีเซียม ซึ่งติดไฟที่อุณหภูมิ 650 °C เผาไหม้ที่อุณหภูมิ 1,100 °C และปล่อยไอระเหยที่เผาไหม้ได้ที่อุณหภูมิ 1,800 องศาเซลเซียส ข้อดีอีกประการหนึ่งของโครงโลหะผสมคือความเบา โดยมีความหนาแน่นเพียง 1 ใน 4 ของเหล็ก ซึ่งหมายความว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดแต่ละลำสามารถบรรทุกอาวุธเพิ่มได้อีกมาก กองบัญชาการระดับสูงของเยอรมันได้สร้างปฏิบัติการที่มีชื่อว่าว่า "แผนไฟ" (แปลได้อีกนัยหนึ่งว่า "แผนการยิง") ที่จะมีการใช้กองเรือทิ้งระเบิดหนักทั้งหมด ทำการบินเป็นระลอกเหนือกรุงลอนดอนและปารีส พร้อมทิ้งระเบิดเพลิงที่บรรทุกเต็มอัตราทั้งหมด การโจมตีครั้งนี้จะทำให้เมืองหลวงทั้งสองแห่งกลายเป็นทะเลเพลิง และอาจทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องยอมเจรจาสันติภาพ มีการเตรียมสะสมระเบิดอิเล็กโทรนหลายพันลูกไว้ในฐานเครื่องบินทิ้งระเบิดแนวหน้าแล้ว และมีแผนปฏิบัติการในเดือนสิงหาคมและต้นเดือนกันยายน 1918 แต่ทั้งสองครั้งกลับมีการออกคำสั่งแย้งคำสั่งในช่วงสุดท้าย เนื่องจากเป็นไปได้ว่าฝ่ายเยอรมันเกรงว่าฝ่ายพันธมิตรจะตอบโต้ด้วยวิธีการเดียวกันกับเมืองของตน ในเวลานั้นกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรก็มี "ระเบิดเพลิงเบบี้" (Baby Incendiary Bomb, BIB) เป็นของตนเองแล้ว ซึ่งยังบรรจุประจุเทอร์ไมต์ด้วยเช่นกัน ฝ่ายเยอรมันยังมีแผนโจมตีนิวยอร์กด้วยระเบิดเพลิงที่บรรทุกไปกับเรือเหาะพิสัยไกลรุ่นใหม่ชั้น L70 เสนอโดยผู้บังคับการกองเรือเหาะ เพเทอร์ ชตราสเซอร์ เมื่อเดือนกรกฎาคม 1918 แต่ถูกยับยั้งโดยพลเรือเอก ไรน์ฮาร์ท แชร์
สงครามโลกครั้งที่สอง.
ระเบิดเพลิงถูกใช้อย่างแพร่หลายในสงครามโลกครั้งที่สองในฐานะอาวุธระเบิดที่มีประสิทธิภาพ บ่อยครั้งใช้ร่วมกับระเบิดแรงสูง การโจมตีด้วยระเบิดเพลิงที่มีชื่อเสียงที่สุดครั้งหนึ่งได้แก่ การทิ้งระเบิดที่เดรสเดินเมื่อ 13-15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 และการทิ้งระเบิดที่โตเกียวเมื่อ 10 มีนาคม ปีเดียวกัน ระเบิดเพลิงที่ใช้ในช่วงสงครามมีรูปแบบต่างกันมากมายและมีวัสดุบรรจุหลายประเภท เช่น พอลิเมอร์ไอโซบิวทิลเมทาคริเลต (IM) เนปาล์ม รวมถึงเจลปิโตรเลียมที่มีสูตรคล้ายคลึงกัน ระเบิดเพลิงจำนวนมากได้รับการพัฒนาโดยหน่วยงาน Chemical Warfare Service ของสหรัฐ มีการทดสอบและใช้ระเบิดเพลิงหลายลักษณะ ทั้งขนาดเล็ก กระจุกระเบิดลูกปราย และระเบิดขนาดใหญ่ ปลอกระเบิดที่มีขนาดใหญ่บรรจุแท่งระเบิดลูกปรายเพลิงลูกเล็ก ๆ หลายแท่ง ตัวปลอกถูกออกแบบให้เปิดในอากาศ กระจายระเบิดลูกปรายครอบคลุมพื้นที่กว้าง ประจุระเบิดจะจุดไฟที่ตัววัสดุก่อเพลิง ก่อให้เกิดไฟโหมกระหน่ำ ไฟจะลุกไหม้ที่อุณหภูมิสูงจัดพอที่จะทำลายอาคารที่ทำจากไม้หรือวัสดุที่ติดไฟอื่น ส่วนอาคารที่สร้างด้วยหินมีแนวโน้มที่จะต้านทานเพลิงไหม้ได้ นอกเสียจากจะถูกระเบิดออกก่อนด้วยระเบิดแรงสูง
กองทัพอากาศเยอรมันใช้"ระเบิดเพลิงเอเล็กโทรน" B-1E ทำจากโลหะผสมแมกนีเซียม 1 กิโลกรัมที่ได้ออกแบบไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1918 และถูกดัดแปลงโดยเพิ่มประจุระเบิดขนาดเล็กที่มีจุดประสงค์เพื่อเจาะทะลุหลังคาอาคาร มีการพัฒนารางที่สามารถบรรจุระเบิดดังกล่าวได้คราวละ 36 ลูก เครื่องทิ้งระเบิดจ่ายไฟฟ้าหนึ่งตัวสามารถใส่รางบรรจุระเบิดได้ 4 ราง เครื่องบินทิ้งระเบิดไฮง์เคิล เฮ 111 หนึ่งลำสามารถบรรจุระเบิดเพลิงได้ทั้งสิ้น 1,152 ลูก แต่ในความเป็นจริงแล้วส่วนมากจะบรรทุกอาวุธชนิดอื่นไปด้วย นอกจากนี้เยอรมนียังใช้ "ระเบิดเปลวไฟ"  ที่มีทั้งขนาด 250 และ 500 กิโลกรัม เปลือกหุ้มระเบิดแรงสูง เติมด้วยสารผสมน้ำมันที่ติดไฟได้ แต่ระเบิดชนิดนี้ประสบความสำเร็จน้อยกว่าระเบิดชนิดแรกเนื่องจากการจุดระเบิดแรงสูงล้มเหลวบ่อยครั้ง จึงเลิกใช้ไปตั้งแต่เดือนมกราคม 1941
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อาวุธเพลิงถูกพัฒนาด้วยจุดประสงค์หลักคือใช้ทำลายโรงงานอุตสาหกรรมการสงครามขนาดเล็กจำนวนมากที่กระจายตัวอยู่ทั่วไปในพื้นที่เมืองขนาดใหญ่ ซึ่งมักเป็นความตั้งใจเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทำลายด้วยระเบิดแรงสูงแบบเล็งเป้าหมายโดยตรง อย่างไรก็ตาม ความเสียหายต่อพลเรือนที่เกิดจากอาวุธดังกล่าวได้รับชื่อเสียงอย่างรวดเร็วว่าเป็นอาวุธก่อความหวาดกลัวในสายตาของประชากรที่โจมตี นาซีเยอรมนีเริ่มใช้ระเบิดเพลิงตั้งแต่ช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเริ่มจากการทิ้งระเบิดกรุงวอร์ซอ จากนั้นตามด้วยการทิ้งระเบิดในลอนดอนที่เป็นที่รู้จักในชื่อเดอะบลิตซ์ การโจมตีกรุงมอสโก รวมถึงเมืองอื่น ๆ หลายแห่ง ต่อมาฝ่ายสัมพันธมิตรได้ดำเนินการตอบโต้อย่างรุนแรงด้วยการทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ ทำให้เมืองหลายแห่งในเยอรมนีถูกทำลายจนเกือบสิ้นซาก ในสงครามแปซิฟิก ช่วงเจ็ดเดือนสุดท้ายของการทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ต่อญี่ปุ่นโดยเครื่องบินโบอิง บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส ฝ่ายสัมพันธมิตรได้เปลี่ยนไปใช้ยุทธวิธีการทิ้งระเบิดเพลิง ส่งผลให้มีชาวญี่ปุ่นเสียชีวิตถึง 500,000 คน และกลายเป็นคนไร้บ้านอีกกว่า 5 ล้านคน เมืองญี่ปุ่น 67 เมืองได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากการโจมตีด้วยระเบิดเพลิง ทว่าการโจมตีครั้งเดียวที่คร่าชีวิตผู้คนมากที่สุดในประวัติศาสตร์คือปฏิบัติการมีตติงเฮาส์ เป็นการทิ้งระเบิดเพลิงในกรุงโตเกียวที่คร่าชีวิตชาวเมืองไปถึง 100,000 คนภายในคืนเดียว
ระเบิดเพลิงน้ำหนัก 4 ปอนด์ (1.8 กิโลกรัม) ซึ่งพัฒนาโดยบริษัท ICI (Imperial Chemical Industries) เป็นระเบิดเพลิงขนาดเบาแบบมาตรฐานที่กองบัญชาการทิ้งระเบิดของกองทัพอากาศอังกฤษ (RAF Bomber Command) ใช้งานในปริมาณมหาศาล โดยในปี ค.ศ. 1944 ยอดผลิตลดลงเล็กน้อยเหลือ 35.8 ล้านลูก เนื่องจากมีระเบิดเพลิงจากสหรัฐเข้ามาเสริม อังกฤษเลือกใช้ระเบิดชนิดนี้ในแผน "รื้อที่อยู่อาศัย" (dehousing) ตัวระเบิดประกอบด้วยลำตัวกลวงที่ทำจากโลหะผสมอะลูมิเนียม-แมกนีเซียม หัวระเบิดทำจากเหล็กหล่อหรือเหล็กกล้า ภายในบรรจุเม็ดเพลิงเทอร์ไมต์ ซึ่งสามารถลุกไหม้ได้นานถึง 10 นาที นอกจากนี้ยังมีรุ่นระเบิดแรงสูง และรุ่นระเบิดแรงสูงแบบหน่วงเวลา (2–4 นาที) ซึ่งออกแบบมาเพื่อสังหารเจ้าหน้าที่กู้ภัยและนักดับเพลิง ตามปกติแล้วการโจมตีด้วยระเบิดเพลิงจะมีการทิ้งระเบิดแรงสูงบางส่วนควบคู่กันไปด้วย เพื่อเปิดให้เข้าถึงวัสดุติดไฟในอาคาร และยังทำให้ถนนเต็มไปด้วยหลุมและซากปรักหักพัง ขัดขวางการทำงานของหน่วยกู้ภัย
ในช่วงท้ายของสงครามโลกครั้งที่สอง อังกฤษได้เปิดตัวระเบิดเพลิงรุ่นปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้นมาก มีน้ำหนัก 30 ปอนด์ (14 กิโลกรัม) โดยเมื่อทิ้งลงมาจะมีร่มชูชีพขนาดเล็กชะลอการตก และเมื่อกระทบพื้นจะพ่นเปลวไฟร้อนจัดออกไปได้ไกลถึง 15 ฟุต (4.6 เมตร) ระเบิดรุ่นนี้มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "Incendiary Bomb, 30-lb., Type J, Mk I" ใช้เวลาลุกไหม้นานประมาณสองนาที บทความหลายแหล่งในช่วงปลายปี ค.ศ. 1944 อ้างว่าเปลวไฟจากระเบิดนั้นร้อนมากจนสามารถเผาทำลายกำแพงอิฐให้พังลงมาได้ ด้วยเหตุผลด้านการโฆษณาชวนเชื่อ กองทัพอากาศอังกฤษ (RAF) จึงตั้งชื่อให้กับระเบิดเพลิงรุ่นนี้ว่า "Superflamer" มีการทิ้งระเบิดเพลิงประมาณ 55 ล้านลูกในเยอรมนีด้วยฝูงเครื่องบินเอฟโร แลนด์แคสเตอร์เพียงอย่างเดียว
อาวุธเพลิงจำนวนมากที่ถูกพัฒนาและนำมาใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองมีลักษณะเป็นระเบิดและกระสุน มีส่วนก่อเพลิงหลักคือ ฟอสฟอรัสขาว (white phosphorus, WP) โดยสามารถใช้เป็นอาวุธโจมตีต่อต้านกำลังพลศัตรูโดยตรง เช่น ใช้โจมตีกองกำลังทหารที่รวมกลุ่มอยู่อย่างหนาแน่น อย่างไรก็ตาม WP ก็ยังถูกใช้เพื่อจุดประสงค์อื่นได้แก่ การส่งสัญญาณ การสร้างม่านควัน และทำสัญลักษณ์เป้าหมาย กองทัพบกและนาวิกโยธินสหรัฐได้ใช้ฟอสฟอรัสขาวอย่างแพร่หลายในสงครามโลกครั้งที่สองและสงครามเกาหลีเพื่อจุดประสงค์ดังกล่าวทั้งสามอย่าง โดยมักใช้ในรูปกระสุนปืนครกเคมีขนาด 4.2 นิ้ว ทหารฝ่ายสัมพันธมิตรจำนวนมากให้เครดิตแก่ WP ว่ามีบทบาทสำคัญต่อการหยุดยั้งการโจมตีของทหารราบเยอรมันหลายครั้ง และสร้างความสับสนต่อกองกำลังศัตรูในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งในสงครามดังกล่าวและสงครามเกาหลี WP ได้รับการยอมรับว่ามีประสิทธิภาพสูงในการรับมือกับยุทธวิธีการบุกโจมตีเป็นคลื่นมนุษย์ (human wave attacks) ของฝ่ายตรงข้าม
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง.
สหรัฐใช้ระเบิดเนปาล์มอย่างแพร่หลายในช่วงสงครามเกาหลี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมรภูมิ "Outpost Harry" ในเกาหลีใต้เมื่อคืนวันที่ 10–11 มิถุนายน ค.ศ. 1953 นายทหารฝ่ายเคมีของกองทัพบกที่แปดของสหรัฐ โดนัลด์ โบด ได้รายงานว่า "ในวันที่ดีทั่วไป" นักบินของสหประชาชาติใช้นาปาล์มประมาณ 70,000 แกลลอนสหรัฐ (260,000 ลิตร) โดยในจำนวนนี้กองกำลังสหรัฐใช้ไปราว 60,000 แกลลอนสหรัฐ (230,000 ลิตร) นายกรัฐมนตรี วินสตัน เชอร์ชิลล์ ของอังกฤษได้แสดงความไม่เห็นด้วยส่วนตัวกับการใช้เนปาล์มในเกาหลี เขาเขียนว่ามันเป็นสิ่งที่ "โหดร้ายมาก" ที่กองกำลังสหรัฐและสหประชาชาติใช้เนปาล์ม "สาดใส่ประชากรที่เป็นพลเรือนไปทั่ว" และ "ทรมานผู้คนจำนวนมาก" เขายังได้ถ่ายทอดความรู้สึกนี้ไปยังจอมพลโอมาร์ แบรดลีย์ ประธานคณะเสนาธิการร่วมของสหรัฐ แต่แบรดลีย์ไม่ได้เผยแพร่ต่อ อย่างไรก็ตาม นายกรัฐมนตรีเชอร์ชิลล์อนุญาตอย่างเป็นสาธารณะให้แบรดลีย์ "ออกแถลงการณ์ยืนยันว่ารัฐบาลอังกฤษสนับสนุนการโจมตีด้วยเนปาล์มของสหรัฐ"
ในช่วงสงครามเวียดนาม กองทัพอากาศสหรัฐได้พัฒนาระเบิดลูกปรายเพลิงที่มีชื่อว่า CBU-55 ใช้โพรเพนเป็นเชื้อเพลิง โดยอาวุธชนิดนี้ถูกนำมาใช้จริงในสนามรบเพียงครั้งเดียว ในขณะที่เนปาล์มได้กลายเป็นองค์ประกอบหลักของยุทธวิธีทางทหารของสหรัฐในสงครามเวียดนาม เนื่องจากกองทัพใช้เพื่อผลในเชิงยุทธวิธีและเชิงจิตวิทยาเพิ่มขึ้น มีรายงานว่าระหว่างปี ค.ศ. 1963 ถึง 1973 สหรัฐได้ทิ้งระเบิดเนปาล์มในภูมิภาครวมทั้งหมดราว 388,000 ตัน เทียบกับช่วงสงครามเกาหลี 3 ปีที่มีการใช้ไป 32,357 ตัน และที่ญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1945 มีการใช้ไป 16,500 ตัน
ระเบิดเพลิงที่ใช้ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 บางครั้งมีเทอร์ไมต์ที่ทำจากอะลูมิเนียมและเหล็กออกไซด์เป็นส่วนประกอบ การจุดติดไฟต้องใช้ความร้อนสูงมาก แต่เมื่อจุดติดแม้แต่เหล็กกล้าแข็งก็ถูกเผาทะลุได้ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อุปกรณ์เช่นนี้ถูกใช้ในระเบิดเพลิงขว้าง ใช้เพื่อเผาทะลุแผ่นเกราะหนา หรือใช้เป็นกลไกการเชื่อมโลหะแบบด่วนเพื่อทำลายปืนใหญ่และอาวุธกลซับซ้อนอื่น ๆ
วัสดุไพโรโฟริกหลายชนิดสามารถนำมาใช้ได้ เช่น สารประกอบโลหอินทรีย์บางชนิด ที่ใช้บ่อยที่สุดได้แก่ ไตรเอทิลอะลูมิเนียม ไตรเมทิลอะลูมิเนียม และอนุพันธ์แอลคิลและแอริลของอะลูมิเนียม แมกนีเซียม โบรอน สังกะสี โซเดียม และลิเทียมบางชนิดก็นำมาใช้ได้ ส่วนไตรเอทิลอะลูมิเนียมชนิดข้น มีลักษณะคล้ายกับเนปาล์มที่ติดไฟทันทีเมื่อสัมผัสอากาศ เป็นที่รู้จักกันในชื่อสารไพโรโฟริกชนิดข้น (thickened pyrophoric agent, TPA)
สหรัฐไม่ใช้เนปาล์มแบบดั้งเดิมอีกต่อไปแล้ว ถึงกระนั้นปัจจุบันยังคงมีการใช้ระเบิดเพลิง Mark 77 MOD 5 ที่ใช้เชื้อเพลิงเป็นน้ำมันก๊าด สหรัฐได้ยืนยันการใช้ระเบิดชนิดนี้ในปฏิบัติการณ์อิรักเสรี (Operation Iraqi Freedom) ในอิรักเมื่อปี ค.ศ. 2003
อาวุธเพลิงกับกฎหมายสงคราม.
รัฐที่ลงนามมีพันธกรณีต้องปฏิบัติตามพิธีสารฉบับที่ 3 (Protocol III) แห่งอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการห้ามใช้อาวุธตามแบบบางชนิด (Convention on Certain Conventional Weapons) ซึ่งควบคุมการใช้อาวุธเพลิง โดยมีสาระสำคัญดังนี้
อย่างไรก็ตาม พิธีสารฉบับที่ 3 ระบุว่า อาวุธเพลิงไม่รวมไปถึง
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>