ภาษีไก่

ภาษีไก่  เป็นภาษีศุลกากรร้อยละ 25 ที่เก็บจากรถบรรทุกขนาดเล็ก (และเดิมเก็บจากแป้งมันฝรั่ง เด็กซ์ทริน และบรั่นดี) ซึ่งสหรัฐภายใต้ประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสันกำหนดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1964 เพื่อตอบโต้ภาษีที่ฝรั่งเศสและเยอรมนีตะวันตกเรียกเก็บจากการนำเข้าไก่จากสหรัฐ ช่วงเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1961 ถึง 1964 ซึ่งเต็มไปด้วยความตึงเครียดและการเจรจาต่อรองเกี่ยวกับประเด็นนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "สงครามไก่" (Chicken War) ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงสูงสุดของสงครามเย็นทางการเมือง
ในท้ายที่สุด ภาษีศุลกากรสำหรับแป้งมันฝรั่ง เด็กซ์ทริน และบรั่นดีก็ถูกยกเลิก แต่ตั้งแต่ ค.ศ. 1964 ลัทธิคุ้มครองรูปแบบนี้ยังคงมีอยู่เพื่อให้ผู้ผลิตยานยนต์ในสหรัฐได้เปรียบเหนือคู่แข่งที่นำเข้า แม้จะยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับการยกเลิก แต่การศึกษาของสถาบันคาโตใน ค.ศ. 2003 เรียกภาษีศุลกากรนี้ว่าเป็น "นโยบายที่กำลังหาเหตุผลมารองรับ"
ด้วยผลกระทบที่ไม่ตั้งใจ ผู้นำเข้ารถบรรทุกขนาดเล็กหลายรายได้เลี่ยงภาษีผ่านช่องโหว่ต่าง ๆ ซึ่งรู้จักกันในชื่อวิศวกรรมภาษีศุลกากร (tariff engineering) ตัวอย่างเช่น ฟอร์ด ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ได้รับผลประโยชน์หลักจากภาษีนี้ ก็เลี่ยงภาษีโดยการผลิตรถบรรทุกขนาดเล็กรุ่นแรกของทรานสิต คอนเน็กต์ (Transit Connect) สำหรับตลาดสหรัฐในตุรกี ทรานสิตเหล่านี้ถูกติดตั้งให้เป็นรถยนต์นั่ง ซึ่งทำให้ฟอร์ดสามารถเลี่ยงภาษีไก่เมื่อรถผ่านศุลกากรในสหรัฐ ทรานสิตเหล่านี้ถูกถอดเบาะหลังและเข็มขัดนิรภัยออกก่อนการขาย ทำนองเดียวกัน เพื่อนำเข้ารถตู้บรรทุกสินค้าที่ผลิตในเยอรมนี เมอร์เซเดส-เบนซ์ถอดแยกชิ้นส่วนรถยนต์ที่ประกอบเสร็จสมบูรณ์แล้วและขนส่งไปยัง "อาคารประกอบชุดเล็ก" ในเซาท์แคโรไลนา ที่ซึ่งชิ้นส่วนเหล่านั้นถูกประกอบกลับเข้าไปใหม่ รถที่ได้ออกมาจึงถือเป็นรถที่ผลิตในประเทศ ทำให้ไม่ต้องเสียภาษี ช่องโหว่ดังกล่าวหลายแห่งได้รับการปิดในภายหลังโดยสำนักงานศุลกากรและป้องกันชายแดนสหรัฐ รถบรรทุกขนาดเล็กที่ผลิตในเม็กซิโกและแคนาดา เช่น รถบรรทุกแรม (Ram Trucks) ที่ผลิตในซัลตีโย ประเทศเม็กซิโก และรถบรรทุกเชฟโรเลตรุ่นที่ผลิตในแคนาดา ไม่ต้องเสียภาษีภายใต้ความตกลงการค้าเสรีอเมริกาเหนือ และตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ภายใต้ความตกลงสหรัฐ–เม็กซิโก–แคนาดา
ภูมิหลัง.
<templatestyles src="Template:Quote_box/styles.css" />
บทความจากคอลัมนิสต์ของนิตยสาร "Atlantic Monthly" ได้แสดงความเสียใจต่อผลกระทบของการผลิตไก่ในระบบอุตสาหกรรมต่อคุณภาพของไก่ที่สหรัฐส่งออก โดยเรียกมันว่าเป็น "ไก่ที่เลี้ยงในกรงแคบ กินอาหารที่มีสารเคมี ผ่านการฆ่าเชื้อ ผิวขาวราวเครื่องกระเบื้อง ยินดีคืนเงินถ้าคุณสามารถลิ้มรสชาติมันได้" ภาพการ์ตูนที่มาพร้อมกับบทความนั้นแสดงให้เห็นไก่ถูกป้อนเข้าไปในเครื่องจักรที่มีชื่อว่า "เครื่องแปรรูป บรรจุภัณฑ์และกำจัดรสชาติอาหารอัตโนมัติ อินสตาฟรีโซ ผลิตภัณฑ์จากประเทศสหรัฐ" ผู้บริหารฝ่ายผลิตคนหนึ่งยืนอยู่บนยอดเครื่องจักรขณะที่มันปั๊มผลิตภัณฑ์อาหารไก่สำเร็จรูปออกมาเป็นก้อน ซึ่งดูเหมือนจะคุกคามที่จะกลืนกินโลกทั้งใบ
ส่วนใหญ่เป็นเพราะการทำฟาร์มเลี้ยงไก่แบบเข้มข้นหลังสงครามโลกครั้งที่สองและการลดราคาที่ตามมา ทำให้ไก่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีความหมายเหมือนกันทั่วโลกว่าเป็นอาหารหรูหรา กลายเป็นอาหารหลักในสหรัฐ ก่อนช่วงต้นทศวรรษ 1960 ไม่เพียงแต่ไก่ยังคงมีราคาแพงเกินไปในยุโรปเท่านั้น แต่ยังคงเป็นอาหารอันโอชะ ด้วยการนำเข้าไก่ราคาถูกจากสหรัฐ ราคาไก่จึงลดลงอย่างรวดเร็วและมากทั่วยุโรป ส่งผลกระทบอย่างมากต่อการบริโภคไก่ในยุโรป ใน ค.ศ. 1961 การบริโภคไก่ต่อหัวเพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 23 ในเยอรมนีตะวันตก ไก่จากสหรัฐครองตลาดไก่นำเข้าในยุโรปเกือบครึ่งหนึ่ง
ต่อมา ชาวดัตช์กล่าวหาว่าสหรัฐทุ่มตลาดไก่ด้วยราคาต่ำกว่าต้นทุนการผลิต รัฐบาลฝรั่งเศสห้ามนำเข้าไก่จากสหรัฐและแสดงความกังวลว่าฮอร์โมนอาจส่งผลกระทบต่อความสามารถในการสืบพันธุ์ของผู้ชาย สมาคมเกษตรกรเยอรมันกล่าวหาบริษัทสัตว์ปีกของสหรัฐว่าเลี้ยงไก่ให้อ้วนขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติด้วยสารหนู
สืบเนื่องมาจาก "วิกฤตการณ์ในความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างสหรัฐกับตลาดร่วม" ยุโรปดำเนินการต่อไปด้วยการตั้งกำแพงภาษี โดยมีจุดประสงค์เพื่อส่งเสริมความพอเพียงทางการเกษตรของยุโรปหลังสงคราม ตลาดยุโรปเริ่มกำหนดการควบคุมราคาไก่ ฝรั่งเศสเริ่มใช้ภาษีที่สูงขึ้นก่อน โดยชักชวนเยอรมนีตะวันตกให้เข้าร่วมด้วย แม้ชาวฝรั่งเศสจะหวังได้รับส่วนแบ่งที่มากขึ้นจากตลาดไก่ที่ทำกำไรของเยอรมนีตะวันตกหลังกีดกันไก่จากสหรัฐ ยุโรปนำนโยบายเกษตรร่วมมาใช้ โดยกำหนดราคาขั้นต่ำสำหรับการนำเข้าไก่ทั้งหมดและยกเลิกข้อผูกพันและข้อตกลงทางภาษีเดิม
เริ่มต้นใน ค.ศ. 1962 สหรัฐกล่าวหาตลาดร่วมยุโรปว่าจำกัดการนำเข้าสัตว์ปีกอเมริกันอย่างไม่ยุติธรรม ภายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1962 ผู้ส่งออกของสหรัฐสูญเสียยอดขายไก่ในยุโรปไปร้อยละ 25 ความเสียหายต่ออุตสาหกรรมสัตว์ปีกของสหรัฐถูกประเมินไว้ที่ 26–28 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เทียบเท่ากับ #เปลี่ยนทาง  ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2023)
วุฒิสมาชิกเจ.วิลเลียม ฟูลไบรต์ ประธานคณะกรรมาธิการวิเทศสัมพันธ์ประจำวุฒิสภาและวุฒิสมาชิกพรรตเดโมแครตจากรัฐอาร์คันซอ รัฐผู้ผลิตสัตว์ปีกรายใหญ่ของสหรัฐ ขัดจังหวะการอภิปรายของเนโทเกี่ยวกับอาวุธนิวเคลียร์เพื่อประท้วงการคว่ำบาตรทางการค้าไก่ของสหรัฐ โดยถึงขั้นขู่ว่าจะตัดกำลังทหารสหรัฐในเนโท ค็อนราท อาเดอเนาเออร์ นายกรัฐมนตรีเยอรมนีตะวันตกในขณะนั้น รายงานในภายหลังว่าประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดีกับเขาได้มีการติดต่อกันเป็นจำนวนมากในช่วงเวลาสองปี เกี่ยวกับเบอร์ลิน ลาว การบุกอ่าวหมู "และผมคิดว่าประมาณครึ่งหนึ่งของมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับไก่"
ความล้มเหลวทางการทูตและสหภาพแรงงานยานยนต์.
การทูตล้มเหลวหลังจาก 18 เดือน และในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1963 ประธานาธิบดีจอห์นสันกำหนดภาษีร้อยละ 25 (เกือบ 10 เท่าของภาษีศุลกากรเฉลี่ยของสหรัฐ) โดยคำสั่งของฝ่ายบริหาร (Proclamation 3564) สำหรับแป้งมันฝรั่ง เด็กซ์ทริน บรั่นดี และรถบรรทุกขนาดเล็ก โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1964
ด้วยการประกาศของจอห์นสัน สหรัฐได้อ้างสิทธิ์ของตนภายใต้ความตกลงทั่วไปว่าด้วยภาษีศุลกากรและการค้า (GATT) ซึ่งประเทศที่ได้รับความเสียหายอาจเพิ่มภาษีในจำนวนเท่ากับความเสียหายจากภาษีที่เลือกปฏิบัติ อย่างเป็นทางการ ภาษีดังกล่าวพุ่งเป้าไปที่สินค้านำเข้าจากยุโรปที่มีมูลค่าใกล้เคียงกับยอดขายไก่ของอเมริกาที่เสียไปในตลาดยุโรป
เมื่อมองย้อนกลับไป เทปเสียงจากทำเนียบขาวของจอห์นสันเปิดเผยถึงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่ไม่เกี่ยวข้องกับไก่ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1964 ประธานาธิบดีจอห์นสันพยายามโน้มน้าววอลเตอร์ รอยเทอร์ ประธานสหภาพแรงงานยานยนต์ ไม่ให้เริ่มการประท้วงหยุดงานก่อนการเลือกตั้ง ค.ศ. 1964 และให้สนับสนุนนโยบายสิทธิพลเมืองของประธานาธิบดี รอยเทอร์เองก็ต้องการให้จอห์นสันตอบโต้การส่งออกที่เพิ่มขึ้นของฟ็อลคส์วาเกินไปยังสหรัฐ
ภาษีไก่ส่งผลโดยตรงต่อการลดการนำเข้ารถยนต์ฟ็อลคส์วาเกิน ไทป์ 2 ที่ผลิตในเยอรมนีตะวันตกในรูปแบบที่เข้าข่ายเป็นรถบรรทุกขนาดเล็ก กล่าวคือ รถตู้เพื่อการพาณิชย์และรถกระบะ
ใน ค.ศ. 1964 การนำเข้ารถบรรทุกจากเยอรมนีตะวันตกลดลงเหลือมูลค่า 5.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นประมาณหนึ่งในสามของมูลค่าที่นำเข้าในปีที่แล้ว (เทียบเท่ากับ  ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2023) หลังจากนั้นไม่นาน รถตู้บรรทุกและรถกระบะของฟ็อลคส์วาเกิน ซึ่งเป็นเป้าหมายหลัก "หายไปจากตลาดสหรัฐอย่างแท้จริง"
ฟ็อลคส์วาเกิน ไทป์ 2 ไม่ใช่กลุ่มยานยนต์เดียวที่ได้รับผลกระทบ จากผลโดยตรงของภาษีไก่ ผู้ผลิตยานยนต์สัญชาติญี่ปุ่นอย่างโตโยต้า (ด้วยรุ่นพับลิกา, คราวน์ และโคโรน่า) ดัทสัน (รถบรรทุกซันนี่) อีซูซุ (วอสป์) และมาสด้า (แฟมิเลีย) ซึ่งกำลังจำหน่ายรถกระบะ รถคูเปอเนกประสงค์ดัดแปลง และรถตู้บรรทุกในสหรัฐในขณะนั้น ถอนรถรุ่นเหล่านี้ออกจากตลาดอเมริกาเหนือกับแคริบเบียนและไม่ได้นำเข้ารถยนต์หลายรุ่นที่จำหน่ายในที่อื่นมาด้วย
ผลที่ตามมา.
ภาษีดังกล่าวส่งผลกระทบต่อทุกประเทศที่ต้องการนำเข้ารถบรรทุกขนาดเล็กมายังสหรัฐและ "บีบ" ให้บริษัทรถบรรทุกขนาดเล็กของเอเชียออกจากตลาดรถกระบะอเมริกันอย่างมีประสิทธิภาพ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ดีทรอยต์ได้ล็อบบีเพื่อปกป้องภาษีรถบรรทุกขนาดเล็ก ซึ่งเป็นการลดแรงกดดันต่อดีทรอยต์ในการนำเสนอรถยนต์ที่ปล่อยมลพิษน้อยลงและประหยัดน้ำมันมากขึ้น
ณ มีนาคม ค.ศ. 2023 ภาษีศุลกากรร้อยละ 25 ที่กำหนดไว้ตั้งแต่ ค.ศ. 1964 ยังคงถูกเรียกเก็บจากรถบรรทุกขนาดเล็กนำเข้า รอเบิร์ต ซี. ลอว์เรนซ์ ศาสตราจารย์ด้านการค้าระหว่างประเทศและการลงทุนแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด กล่าวว่าภาษีดังกล่าวสร้างความเสียหายแก่อุตสาหกรรมยานยนต์ของสหรัฐโดยการกีดกันจากการแข่งขันที่แท้จริงในตลาดรถบรรทุกขนาดเล็กเป็นเวลา 40 ปี[]
การเลี่ยงภาษีศุลกากร.
ผู้ผลิตชาวญี่ปุ่นพบในตอนแรกว่าพวกเขาสามารถส่งออกรถในรูปแบบ "แชสซีส์แค็บ" (ซึ่วรวมถึงรถบรรทุกขนาดเล็กทั้งคัน ยกเว้นส่วนกระบะบรรทุก) โดยมีอัตราภาษีเพียงร้อยละ 4 เท่านั้น ต่อมากระบะบรรทุกจะถูกนำมาติดตั้งกับแชสซีส์ในสหรัฐและรถคันนั้นก็จะสามารถขายเป็นรถบรรทุกขนาดเล็กได้ ตัวอย่างเช่นเชฟโรเลต แอลยูวี (Chevrolet LUV) และฟอร์ด คูเรียร์ (Ford Courier) ช่องโหว่ "แชสซีส์แค็บ" ถูกปิดลงใน ค.ศ. 1980 ตั้งแต่ ค.ศ. 1978 ถึง 1987 ซูบารุ แบรต (Subatu BRAT) ติดตั้งที่นั่งหันหลังสองที่นั่ง (พร้อมเข็มขัดนิรภัยและพรม) ในส่วนกระบะท้ายเพื่อให้ได้รับการจัดประเภทเป็น "รถยนต์นั่ง" ไม่ใช่รถบรรทุกขนาดเล็ก
หน่วยงานศุลกากรสหรัฐเปลี่ยนแปลงการจัดประเภทรถยนต์ใน ค.ศ. 1989 ซึ่งส่งผลให้รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูง (SUV) สองประตูถูกจัดอยู่ในประเภทรถบรรทุกขนาดเล็กโดยอัตโนมัติ โตโยต้า นิสสัน ซูซูกิ (ผ่านกิจการร่วมค้ากับจีเอ็ม) และ ฮอนด้าสร้างโรงงานประกอบในสหรัฐและแคนาดาในที่สุดเพื่อตอบสนองต่อภาษีศุลกากรดังกล่าว
ตั้งแต่ ค.ศ. 2001 ถึง 2006 รถตู้บรรทุกสินค้ารุ่นต่าง ๆ ของเมอร์เซเดสและดอดจ์ สปรินเตอร์ถูกผลิตในรูปแบบชุดประกอบในดึสเซิลดอร์ฟ ประเทศเยอรมนี จากนั้นจึงถูกส่งไปยังโรงงานในแกฟนีย์ รัฐเซาท์แคโรไลนา เพื่อประกอบขั้นสุดท้าย โดยมีชิ้นส่วนที่จัดหาในท้องถิ่นในสัดส่วนที่เสริมชิ้นส่วนนำเข้า[] รถรุ่นบรรทุกสินค้าเหล่านี้จะต้องเสียภาษีหากนำเข้าในรูปแบบเต็มคัน ดังนั้นจึงนำเข้าในรูปแบบชุดชิ้นส่วนเพื่อประกอบในสหรัฐ
ฟอร์ดนำเข้าฟอร์ด ทรานสิต คอนเน็กต์ (Ford Transit Connect) รุ่นแรกทั้งหมดในฐานะ "รถยนต์นั่ง" โดยติดตั้งกระจกหลัง เบาะหลัง และเข็มขัดนิรภัยด้านหลัง รถเหล่านี้ถูกส่งออกจากตุรกีโดยเรือของบริษัท Wallenius Wilhelmsen Logistics (WWL) มาถึงบอลทิมอร์ และถูกดัดแปลงกลับเป็นรถบรรทุกขนาดเล็กที่โรงงาน Vehicle Services Americas, Inc. ของ WWL โดยการเปลี่ยนกระจกหลังเป็นแผ่นโลหะและถอดเบาะหลังกับเข็มขัดนิรภัยออก ชิ้นส่วนที่ถอดออกไม่ได้ถูกส่งกลับไปตุรกีเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ แต่ถูกนำไปบดและรีไซเคิลในรัฐโอไฮโอ กระบวนการนี้เป็นการใช้ช่องโหว่ในคำนิยามทางศุลกากรของรถบรรทุกขนาดเล็ก เนื่องจากสินค้าบรรทุกไม่จำเป็นต้องมีเบาะนั่งพร้อมเข็มขัดนิรภัยหรือกระจกหลัง การมีสิ่งเหล่านี้โดยอัตโนมัติทำให้รถมีคุณสมบัติเป็น "รถยนต์นั่ง" และได้รับการยกเว้นจากสถานะ "รถบรรทุกขนาดเล็ก" กระบวนการนี้มีค่าใช้จ่ายสำหรับฟอร์ดหลายร้อยดอลลาร์ต่อคัน แต่ช่วยประหยัดภาษีได้หลายพันดอลลาร์ สำนักงานศุลกากรและป้องกันชายแดนสหรัฐประมาณการว่า ระหว่าง ค.ศ. 2002 ถึง 2018 การปฏิบัตินี้ช่วยให้ฟอร์ดประหยัดภาษีศุลกากรไปได้ 250 ล้านดอลลาร์วหรัฐ
ใน ค.ศ. 2013 สำนักงานศุลกากรและป้องกันชายแดนสหรัฐตัดสินว่าทรานสิต คอนเน็กต์ที่นำเข้าโดยฟอร์ดในฐานะรถยนต์นั่งแบบวากอนและต่อมาถูกดัดแปลงเป็นรถตู้บรรทุกสินค้าควรถูกเก็บภาษีในอัตราร้อยละ 25 ซึ่งเป็นอัตราที่ใช้กับรถตู้ และไม่ใช่ร้อยละ 2.5 ซึ่งเป็นอัตราที่ใช้กับรถยนต์นั่ง ฟอร์ดได้ยื่นฟ้องและในที่สุด ใน ค.ศ. 2020 ศาลสูงสุดปฏิเสธรับฟังคดีซึ่งเป็นการยืนยันตามจุดยืนของสำนักงานฯ ใน ค.ศ. 2024 ฟอร์ดบรรลุความตกลงกับกระทรวงยุติธรรมสหรัฐ โดยตกลงจ่ายเงิน 365 ล้านดอลลาร์สหรัฐในรูปของภาษีศุลกากรและค่าปรับ
ไครสเลอร์เปิดตัวรถยนต์รุ่นแรม โปรมาสเตอร์ ซิตี (Ram ProMaster City) รุ่นที่ปรับปรุงให้เข้ากับตลาดอเมริกาของเฟียต โดโบล (Fiat Doblò) ใน ค.ศ. 2015 โดยผลิตรถรุ่นนี้ที่โรงงานโทฟัสในประเทศตุรกี และนำเข้าเฉพาะรุ่นโดยสารก่อนจะนำมาดัดแปลงเป็นรุ่นบรรทุกสินค้าในภายหลัง
ใน ค.ศ. บริษัท มหินทราแอนด์มหินทรา จำกัด ประกาศว่าจะส่งออกรถกระบะจากอินเดียในรูปแบบชุดชิ้นส่วนอีกครั้งเพื่อเลี่ยงภาษี ซึ่งเป็นยานรถเต็มคันซึ่งสามารถประกอบในสหรัฐจากชุดชิ้นส่วนที่ขนส่งมาในลัง ต่อมาแผนการส่งออกถูกยกเลิก
นิสสันเลี่ยงภาษีไก่ร้อยละ 25 โดยผลิตรถตู้บรรทุกขนาดเล็กขับเคลื่อนล้อหน้า NV200 ที่ได้รับความนิยมในโรงงานประกอบรถยนต์ที่กเวร์เนวากา ประเทศเม็กซิโก ใน ค.ศ. 2013 สำหรับตลาดอเมริกาเหนือ เชฟโรเลตจำหน่ายรุ่นที่เปลี่ยนตราเป็น "ซิตี เอกซ์เพรส" (City Express) สำหรับรุ่นปี 2015–2018 การผลิต NV200 สิ้นสุดลงในฤดูร้อน ค.ศ. 2021 ราคาถูกกว่าคู่แข่งหลักอย่างฟอร์ด ทรานสิตอย่างมาก ซึ่งนำเข้าจากโรงงานประกอบรถยนต์ในตุรกีและต่อมาคือสเปน เนื่องจากรถเหล่านั้นต้องเสียภาษีไก่ร้อยละ 25