เบตตินา ไฮเนิน-อาเยช

เบตตินา ไฮเนิน-อาเยช (Bettina Heinen-Ayech, 3 กันยายน ค.ศ. 1937 – 7 มิถุนายน ค.ศ. 2020) เป็นจิตรกรชาวเยอรมัน เธอกลายเป็นที่รู้จักจากผลงานภาพวาดทิวทัศน์สีสันสดใสของแอลจีเรีย ระหว่างปีค.ศ. 1955 ถึง 2017 เธอได้จัดแสดงนิทรรศการในหลายประเทศทั่วโลกและได้รับรางวัลมากมาย เบตตินา ไฮเนิน-อาเยช เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2020 
ชีวประวัติ.
เบตตินา ไฮเนิน เป็นบุตรสาวของโยฮันน์ ยาคอบ โยเซฟ “ฮันนส์” ไฮเนิน (ค.ศ. 1895 - ค.ศ. 1961) นักข่าวที่เกิดที่เมืองเบาเคิม ประเทศเยอรมนี ผู้ดำรงตำแหน่งบรรณาธิการบริหารของหนังสือพิมพ์ Solinger Tageblatt และหนังสือพิมพ์ด้านอุตสาหกรรม Eberswalder Offertenblatt เป็นเวลาหลายปี นอกจากนี้ เขายังทำงานในฐานะนักประพันธ์เนื้อเพลงและนักเขียนบทละครอีกด้วย แอร์นา ชไตน์ฮอฟฟ์-ไฮเนิน มารดาของเบตตินา (ค.ศ. 1898 - ค.ศ. 1969) เกิดที่เมืองดึสเซิลดอร์ฟ และมีพื้นเพมาจากครอบครัวชาวเวสท์ฟาเลียบริเวณเมืองโซสต์ เบตตินา ไฮเนิน มีพี่น้องสามคน เป็นพี่ชายสองคน พี่สาวหนึ่งคน เด็ก ๆ เติบโตในบ้านที่เมืองโซลิงเงิน ประเทศเยอรมนี โดยเป็นครอบครัวที่มีความโดดเด่นในเรื่องศิลปะและความเปิดกว้าง ครอบครัวเธออาศัยอยู่ในบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้หลังเก่าในเขตเฮอไชด์ซึ่งเคยเป็นสถานที่ทำเหมืองตะกั่วในอดีต เบตตินา ไฮเนิน อาศัยในบ้านหลังนี้ต่อจนกระทั่งถึงวัยชราในระหว่างที่เธอกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เบตตินา ไฮเนิน อาศัยอยู่กับมารดาและพี่สาวที่เมืองครอยซ์ทัล-ไอเซินบัค ใกล้ ๆ กับเมืองอิสนีย์ในภูมิภาคอัลล์กอยตั้งแต่ปีค.ศ. 1942 ต่อมา แอร์วิน โบเวียน (ค.ศ. 1899 - ค.ศ. 1972) จิตรกรซึ่งเป็นเพื่อนของครอบครัวได้เข้ามาอยู่อาศัยด้วย แอร์วินกลับมาเยอรมนีในปีค.ศ. 1942 หลังจากพำนักอยู่ในเนเธอร์แลนด์เป็นเวลาสิบปีและต้องหลบหนีจากทางการนาซีอย่างต่อเนื่อง ฮันนส์ ไฮเนิน บิดาของเบตตินา ได้ตามมาในปีค.ศ. 1944 หลังจากที่ตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับสถานะที่แท้จริงของเยอรมนี หมายจับเขาและแอร์วิน โบเวียน มาถึงครอยซ์ทัล ซึ่ง “ทำให้เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์สาวหัวใจสลาย” ตามที่เบตตินา ไฮเนิน ได้กล่าวไว้ในภายหลัง
ตั้งแต่ปีค.ศ. 1948 ถึง 1954 เบตตินาเข้าเรียนที่โรงเรียนสตรี August Dicke ของเมืองโซลิงเงิน ซึ่งเป็นที่ที่ครูได้ทราบและสนับสนุนพรสววรค์ของเธอ เธอได้รับการฝึกฝนด้านศิลปะครั้งแรกจากแอร์วิน โบเวียน ซึ่งเป็นผู้ให้คำปรึกษาแก่เธอจนกระทั่งเขาเสียชีวิต เบตตินาได้เข้าศึกษาที่สถาบันโคโลญ แวร์กชูเลอ ตั้งแต่ปีค.ศ. 1954 และได้เรียนในชั้นเรียนจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ของอ็อตโต แกร์สเตอร์ ซึ่งในระหว่างนั้นเธอได้รับการยกเว้นวิชาพื้นฐานสามชั้นเรียน ในปีค.ศ. 1955 ผลงานภาพสีน้ำและภาพวาด 20 ชิ้นของเบตตินา ไฮเนิน ถูกนำมาจัดแสดงเป็นครั้งแรกที่คัวร์ซาล เมืองบาดฮอมบูร์ก ผลงานจิตรกรรมของเบตตินา ไฮเนิน วัย 18 ปีในขณะนั้น ได้รับการคัดเลือกจากฮันนา เบ็คเคอร์ ฟอม ราท เจ้าของแกลเลอรีในเมืองแฟรงก์เฟิร์ต ให้เข้าร่วมแสดงในนิทรรศการกลุ่ม Deutsche Kunst der Gegenwart หรือศิลปะเยอรมันร่วมสมัย (ค.ศ. 1955/56) ซึ่งได้แสดงร่วมกับผลงานศิลปะของศิลปินต่าง ๆ เช่น คาร์ล ชมิดต์-ร็อตต์ลุฟฟ์, พอล คลี, มักซ์ เบ็คมันน์, มักซ์ แอร์นสต์, แอร์นสต์ ลุดวิก เคีร์ชเนอร์ และเคเทอ โคลล์วิตซ์ คาร์ล ชมิดต์-ร็อตต์ลุฟฟ์ ได้แนะนำเธอว่า "แบตตินา จงซื่อสัตย์กับตัวเอง!"
ต่อจากนั้น เธอได้ศึกษากับแฮร์มันน์ คัสเพอร์ ที่สถาบันศิลปะมิวนิก และได้เดินทางไปยังเมืองเดินทางไปยังรัฐตีชีโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เบตตินาศึกษาที่สถาบัน Royal Danish Academy of Art เมืองโคเปนเฮเกนตั้งแต่ปีค.ศ. 1958 นอกจากนี้ เธอได้เดินทางไปนอร์เวย์เป็นครั้งแรกและอีกหลายครั้ง ซึ่งเธอได้ซื้อกระท่อมไว้หลังหนึ่งที่เชิงเขา Seven Sisters เบตตินาได้รับทุนสนับสนุนจากกระทรวงวัฒนธรรมของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในปีค.ศ. 1959 และ 1962 จากนั้นเธอได้เดินทางไปพักที่เกาะซึลท์ ตีชีโน นอร์เวย์ และปารีสเพื่อวาดภาพ ในปีค.ศ. 1962 เบตตินาเดินทางไปแอฟริกาเหนือเป็นครั้งแรกเมื่อเธอได้รับเชิญจากสถาบันวัฒนธรรมเยอรมันให้ไปเยือนไคโร เธอได้รับเชิญไปยังสถาบันวัฒนธรรมเยอรมันในเมืองไคโรด้วยเช่นกัน
ในปีค.ศ. 1960 เบตตินาได้พบกับอับเดลฮามิด อาเยช (ค.ศ. 1926 - ค.ศ. 2010) ชาวแอลจีเรีย สามีในอนาคตของเธอ ที่สวน Jardin du Luxembourg กรุงปารีส เมื่อเธอไปวาดภาพที่นั่นกับแอร์วิน โบเวียน ในปีค.ศ. 1961 ซึ่งเป็นเวลาสองปีหลังจากที่ไดอานา บุตรสาวของเธอเกิด ครอบครัวของเธอได้ย้ายไปยังเมืองเกลมา บ้านเกิดของอับเดลฮามิดในประเทศแอลจีเรียซึ่งได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสในเวลาต่อมา ฮารอน บุตรชายของเธอ เกิดเมื่อปีค.ศ. 1969 ในช่วงเวลาหลายทศวรรษหลังจากนั้น เบตตินา ไฮเนิน-อาเยช ใช้ชีวิตสลับไปมาระหว่างเมืองโซลิงเงินกับประเทศแอลจีเรีย โดยเธอได้กลายเป็นภาพที่คุ้นเคยในขณะที่ออกค้นหาแรงจูงใจในการสร้างสรรค์ผลงานในรถของเธอ “รถยนต์ที่ครั้งหนึ่งเป็นรถ R4” พร้อมกับ “ที่จับซิการ์ที่ต้องมีอยู่ที่มุมปากของเธอ” ความรักที่เธอมีต่อประเทศแอลจีเรียยังมีพื้นฐานมาจากความรักที่เธอมีต่อฮามิด สามีของเธอ “ชายผู้เป็นอิสระและกล้าหาญ” ตามที่เบตตินา ไฮเนิน ได้กล่าวไว้ 
ในปีค.ศ. 1968 พิพิธภัณฑ์แห่งชาติในเมืองแอลเจียร์ (Musée National des beaux-arts d'Alger) ได้ซื้อผลงานชุดแรกของเบตตินา ไฮเนิน-อาเยช และในปีค.ศ. 1976 เธอก็ได้รับรางวัล Grand Prix de la ville d'Alger เธอได้เป็นประธานกลุ่มเพื่อนของแอร์วิน โบเวียน ในปีเดียวกัน (แอร์วิน โบเวียน ถึงแก่กรรมในปีค.ศ. 1972) ในปีค.ศ. 1992 มีการจัดแสดงนิทรรศการแสดงผลงานภาพวาดเก่าจำนวน 120 ชิ้นของเธอที่พิพิธภัณฑ์ Musée National des beaux-arts d'Alger ในปีค.ศ. 1993 เธอได้รับรางวัลด้านวัฒนธรรมจากมูลนิธิพลเมือง Baden ของเมืองโซลิงเงิน ในปีค.ศ. 2004 ได้มีการจัดแสดงนิทรรศการผลงานเก่าของเธอครั้งยิ่งใหญ่เป็นครั้งที่สองที่เมืองแอลเจียร์ โดยนิทรรศการดังกล่าวอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของคาลิดา ทูมี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมของแอลจีเรียในขณะนั้น และในปีค.ศ. 2006 เบตตินาก็ได้รับการยกย่องจากรัฐบาลแอลจีเรียอีกครั้ง ในปีเดียวกันนั้นเอง บ้านของเธอที่เมืองโซลิงเงินได้ถูกบุกรุกในระหว่างที่เธอไม่อยู่ ภาพวาดหกภาพโดยแอร์วิน โบเวียน ถูกขโมยไปอย่างเจตนา
จนถึงปีค.ศ. 2018 ภาพวาดของเบตตินา ไฮเนิน-อาเยช ถูกแสดงในนิทรรศการเดี่ยวกว่า 100 งาน และนิทรรศการกลุ่มอีกมากมาย ในยุโรป อเมริกา และแอฟริกา ชื่อ "เบตตินา" ของเธอได้รับการยอมรับให้เป็นชื่อศิลปินของเธอ ซึ่งสะกดเป็นภาษาอาหรับว่า بتينا. . ชีวิตและผลงานของเบตตินา ไฮเนิน-อาเยช ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือหลายเล่มและภาพยนตร์หลายเรื่อง ในปีค.ศ. 2012 เธอได้กลับไปยังเมืองครอยซ์ทัลในภูมิภาคอัลล์กอย ประเทศเยอรมนี เป็นครั้งแรกหลังจากสงคราม โดยมีทีมงานโทรทัศน์จากสถานี Bayerischer Rundfunk ร่วมเดินทางไปด้วย 
เบตตินา ไฮเนิน-อาเยช ถึงแก่กรรมที่เมืองมิวนิก เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2020 สิริอายุได้ 82 ปี ในปีค.ศ. 2020 ได้มีการสร้างแผ่นสลักขึ้นเพื่อรำลึกถึงเธอและเพื่อน ๆ โดยกลุ่มศิลปิน ณ บ้านที่เธอเติบโต ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ "บ้านสีดำ” 
ผลงาน.
เบตตินา ไฮเนิน-อาเยช ได้เรียนรู้เทคนิคทั้งหมดของการวาดภาพแต่เธอเน้นไปที่การวาดภาพสีน้ำ ในฐานะจิตรกรวาดภาพกลางแจ้ง เธอได้สร้างสรรค์ผลงานภาพวาดทิวทัศน์ไว้มากมาย มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นภาพบุคคล ระหว่างที่เธอพำพักที่แอลจีเรีย เธอได้พัฒนาเทคนิคของตนขึ้น เนื่องจากอากาศในเกลมาแห้ง สีน้ำที่นั่นจึงไม่ไหลเข้าหากันเหมือนที่ยุโรป แต่จะแห้งเร็ว เธอจึงพัฒนาแนวทางของตนขึ้นจากสภาวะนี้ "ฉันนำสีที่เข้มมาใช้ด้วยกันแบบโมเสค โดยไล่สีทีละสี" เบตตินา ไฮเนิน-อาเยช กล่าว เมื่อใช้สีเข้มต่าง ๆ ด้วยกัน จะได้ภาพทิวทัศน์และแสงสีที่เจิดจ้าในแอลจีเรีย ในช่วงหลายปีที่เกิดการก่อการร้ายตั้งแต่ทศวรรษที่ 1990 ถึง 2000 เธอสามารถวาดได้เพียงภาพบุคคล ภาพนิ่ง และภาพจากการมองออกไปนอกหน้าต่างในแอลจีเรียเท่านั้น เพราะเธอไม่สามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้ อย่างไรก็ตาม เบตตินา ไฮเนิน-อาเยช ก็ไม่สามารถวาดภาพบุคคลหรือภาพนิ่งได้ในแอลจีเรีย
เบตตินา ไฮเนิน-อาเยช กล่าวไว้ว่า ไม่เพียงเทคนิคของเธอได้เปลี่ยนแปลงไปที่แอลจีเรียเท่านั้น แต่บุคลิกของเธอยังเปลี่ยนแปลงไปด้วย เธอก้าวพ้นจาก “อคติแบบยุโรป” และ “รับฟัง” ธรรมชาติอันงดงามในเมืองเกลมา “ภูเขามาฮูนาทางใต้และท้องทุ่งแถวนั้นตรึงทุกประสาทสัมผัสของฉัน และรักษาจินตนาการของฉันไว้” ฉันวาดภาพภูมิภาคนี้ในฤดูใบไม้ผลิ ในขณะที่ทุ่งหญ้าสีเขียวที่มีดอกป๊อปปี้สีแดงแต่งแต้มอยู่นั้นสว่างไสวเรืองรองในทุกเฉดสี ห่างไกลจากสีเขียวเข้มของยุโรป ฉันวาดภาพภูมิภาคนี้ในฤดูร้อนเมื่อยอดเขาสีน้ำเงินและสีม่วงสูงตระหง่านเหนือสีทองอันงดงามของทุ่งข้าวสาลี ฉันวาดภาพภูมิภาคนี้ในฤดูหนาวเมื่อสีแดงของโลกมีพลังอันน่าเหลือเชื่อที่ยากจะแสดงให้เห็นได้!"
ในปีค.ศ. 1967 มักซ์ เม็ตซเคอร์ นักข่าว ได้เขียนเกี่ยวกับเบตตินา ไฮเนิน-อาเยช ลงในหนังสือพิมพ์ Düsseldorfer Nachrichten “เธอสามารถทำให้ทิวทัศน์เข้าถึงได้ แม้แต่ผู้ที่ไม่รู้จักทิวทัศน์นั้นก็ตาม ผลงานภาพบุคคลของเธอไม่ได้เป็นเพียงภาพของผู้คนเท่านั้น แต่ยังแสดงถึงจิตวิญญาณที่ลึกล้ำอีกด้วย”