pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง

สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง  เป็นหน่วยงานระดับกรม ในสังกัดกระทรวงการคลัง มีวิสัยทัศน์เป็นศูนย์กลางการบริหารงานของกระทรวงการคลังที่มีประสิทธิภาพตามหลักธรรมาภิบาล อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของปลัดกระทรวงการคลัง
หน่วยงานในสังกัด.
สำนักงานปลัดกระทรวงการคลัง มีหน่วยงานดังนี้
วัดสิงห์สถิต

วัดสิงห์สถิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดสิงห์ อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 35 ไร่ 2 งาน 31.4 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 11 แปลง เนื้อที่ 167 ไร่ 3 งาน 6.2 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาสชื่อพระอธิการศรีธะนนท์ กนฺตสีโล 
วัดสิงห์สถิตสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 ชาวบ้านเรียก วัดสิงห์ แต่เดิมบริเวณนี้เคยเป็นป่าคงเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ร้าย เช่น สิงโต เมื่อมีหมู่บ้านขึ้นมาเรียกบ้านสิง ต่อมาเมื่อได้สร้างวัดขึ้นก็เรียกว่า "วัดสิงห์" เป็นชื่อของทางราชการและนามวัด ระยะนั้นเขียนเป็น "วัดสิงห์สถิตย์" ต่อมาเมื่อ พ.ศ.2483 ไต้ตัดตัว "ย์" เหลือเป็น "วัดสิงห์สถิต" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในราว พ.ศ. 2386 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ.2457 เป็นต้นมา มีโรงเรียนประถมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในวัดนี้ด้วย
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ประกอบด้วยอุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 21 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เป็นโบสถ์มหาอุตมีกำแพงแก้วโดยรอบ ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป "หลวงพ่อใหญ่" ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง 10 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 เป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้
ปลากระเบนธงซัมบัล

ซัมบัลปารี  หรือ ปลากระเบนธงซัมบัล  หรือ ปลากระเบนธงเผ็ดใบตอง  หรือ อีกันปารีบาการ์ (ปลากระเบนธงปิ้ง) เป็นอาหารจานปลาจากมาเลเซียและสิงคโปร์ ทำมาจากปลากระเบนธงปิ้งราดหน้าด้วยน้ำพริกซัมบัล
ประวัติศาสตร์.
อาหารจากนี้มีที่มาจากมาเลเซีย และในปัจจุบันยังเป็นที่นิยมในหมู่ชาวสิงคโปร์ ชื่อภาษามลายูว่า ikan bakar แปลตรงตัวว่า ปลาปิ้ง
ส่วนประกอบ.
น้ำพริกซัมบัลทำมาจากพริก เครื่องเทศต่าง ๆ หอมแดง น้ำตาล คื่นช่าย ถั่ว ซัมบัลจะนำมาทาบนเหงือกของปลากระเบนธง สำหรับปลาที่เลือกใช้นิยมใช้ปลาตัวเมียมากกว่าตัวผู้ หากไม่มีปลากระเบนธงจะใช้ปลาเนื้อขาวแทน ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทยขาว บางสูตรอาจใส่บรั่นดีหรือน้ำมันมะกอกปริมาณเล็กน้อยไปด้วย และนิยมเสิร์ฟเคียงมะนาว
การเตรียม.
ปลากระเบนธงนิยมนำไปห่อในใบตองและนำไปปรุงสุกนานสิบนาที โดยที่ก่อนทำจะนำเหงือกมาหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ นอกจากนี้ยังสามารถห่อด้วยใบขิง หรือใช้ฟอยล์อะลูมิเนียม จากนั้นจึงนำปลากระเบนธงไปย่างถ่าน
เดอะฟุลเลอร์ตันโฮเทล สิงคโปร์

โรงแรมเดอะฟุลเลอร์ตัน สิงคโปร์  เป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาว ตั้งอยู่ใกล้กับปากแม่น้ำสิงคโปร์ในเขตดาวน์ทาวน์คอร์ เซนทรัลแอเรีย ประเทศสิงคโปร์ ชื่อเดิมคือ อาคารฟุลเลอร์ตัน (Fullerton Building) และ อาคารไปรษณีย์กลาง (General Post Office Building) ชื่ออาคารนั้นตั้งตาม รอเบิร์ต ฟุลเลอร์ตัน ผู้ว่าการนิคมช่องแคบคนที่หนึ่ง (1826–1829) อาคารสร้างขึ้นในปี 1924 ในฐานะส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองหนึ่งร้อยปีของเจ้าอาณานิคมอังกฤษ โดยออกแบบสร้างเป็นอาคารสำนักงาน โดยเมเจอร์ พร.เอช. คีส์ จากคีส์ แอนด์ ดาวเดิสเวล บริษัทสถาปนิกจากเซี่ยงไฮ้ ซึ่งชนะการประกวดออกแบบอาคาร บริษัทเดียวกันนี้ยังเป็นผู้ออกแบบโรงละครแคปปิตอล, อาคารแคปปิตอล และโรงพยาบาลสิงคโปร์ ในปี 2015 อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนอนุสรณ์แห่งชาติสิงคโปร์
กลุ่มถ้ำตาโบน

กลุ่มถ้ำตาโบน  เป็นกลุ่มถ้ำในลีปูอุนพ็อยนต์ เกซอน จังหวัดปาลาวัน ประเทศฟิลิปปินส์ ที่ได้สมญาว่าเป็น "อู่อารยธรรม" ของฟิลิปปินส์ หมู่ถ้ำตาโบนเป็นแหล่งโบราณคดีที่มีความสำคัญด้วยการค้นพบหลักฐานการฝังศพในไหและซากมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์จำนวนมากซึ่งเริ่มมีการค้นพบในคริสต์ทศวรรษ 1960 อันรวมถึงมนุษย์ตาโบน กลุ่มถ้ำตาโบนเป็นส่วนหนึ่งของเขตอนุรักษ์ลีปูอุนพ็อยนต์ (Lipuun Point Reservation) โดยรัฐบาลฟิลิปปินส์ซึ่งอนุรักษ์พื้นที่ของถ้ำและโดยรอบจากการตัดไม้ทำลายป่า
ชื่อของถ้ำนี้ตั้งตามนกตาโบน และมีอาณาเขตรายล้อมด้วยตัวเมืองเกซอนทางใต้ และทะเลจีนใต้ทางตะวันออกและเหนือ ในกลุ่มถ้ำมีถ้ำรวม 215 ถ้ำ ในจำนวนนี้มีเพียง 29 ถ้ำที่ทำการสำรวจอย่างสมบูรณ์ และ 7 ถ้ำที่เปิดสำหรับสาธารณะเข้าชมได้ ในปี 2006 กลุ่มถ้ำตาโบนในชื่อ "กลุ่มถ้ำตาโบนและลีปูอุนทั้งหมด" (Tabon Cave Complex and all of Lipuun) ได้ชึ้นทะเบียนในรายชื่อเบื้องต้นสำหรับแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก
ปัจจุบัน กลุ่มถ้ำอยู่ภายใต้การบริหารจัดการโดยพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติฟิลิปปินส์ ซึ่งประกาศแหล่งให้เป็นสมบัติแห่งชาติในปี 2011
การค้นพบทางโบราณคดี.
ระหว่างปี 1962 ถึง 1966 รอเบิร์ต บี ฟอกซ์ และคณะจากพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติฟิลิปปินส์ ทำการสำรวจและศึกษาถ้ำ ซึ่งหนึ่งในสิ่งที่ค้นพบในถ้ำคือซากของมนุษย์ตาโบน อายุประมาณ 22,000 ถึง 24,000 ปี และไหมากกว่า 1,500 ใบที่ใช้งานเป็นไหไว้ศพ โดยชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดชิ้นหนึ่งคือไหมานุงกุลซึ่งโดดเด่นที่สภาพซึ่งสมบูรณ์ นอกจากนี้ยังค้นพบเครื่องดินเผา, เครื่องประดับจากหยก, อัญมณี, เครื่องมือฟิน, กระดูกสัตว์ และซากโครงกระดูกมนุษย์ บางชิ้นอายุถึง 47,000 ปี ถือว่าเก่าแก่ที่สุดที่พบในฟิลิปปินส์
ถ้ำนี้ในอดีตน่าจะใช้งานเป็นที่อยู่อาศัยและโรงผลิตอุปกรณ์หิน การไว้ศพในไหน่าจะเริ่มต้นตั้งแต่ 3000 ปีมาแล้ว และปฏิบัติเรื่อยมาถึง 1500 ปีก่อน การค้นพบในถ้ำเป็นหลักฐานบ่งบอกว่าพื้นที่นี้ในอดีตเต็มไปด้วยคนในวัฒนธรรมซาฮหวิ่ญ ซึ่งประดับร่างศพด้วยเครื่องประดับจากอินเดียและเปอร์เซีย คนกลุ่มเดียวกันนี้ต่อมาตั้งถิ่นฐานในเวียดนามและเป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นบรรพบุรุษของชาวจาม
พิพิธภัณฑ์ถ้ำตาโบน.
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติฟิลิปปินส์เปิดตัวพิพิธภัณฑ์กลุ่มถ้ำตาโบน (Tabon Caves Museum) ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2024 โดยมีวิกโตรีโน เดนนิส โซคราเตส ผู้ว่าการจังหวัด, โฮเซ อัลวาเรซ สมาชิกรัฐสภาเขต 2 ปาลาวัน และอีกหลายบุคคลเข้าร่วมในพิธีเปิด
อะเชะ

อะเชะ (အချိတ်; [ʔət͡ɕʰeɪʔ]) หรือ ลู่นตะยา อะเชะ (လွန်းတစ်ရာအချိတ်) เป็นชื่อของลวดลายผ้าพื้นเมืองพม่า มีลักษณะเป็นลายลอนคลื่นที่สลับซับซ้อนแถบแนวนอน ที่ประดับด้วยการออกแบบคล้ายลายอาหรับ "ลู่นตะยา" (လွန်းတစ်ရာ; [lʊ́ɴtəjà]) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "กระสวยร้อยอัน" สื่อถึงกระบวนการที่ต้องใช้เวลามาก มีราคาแพงและซับซ้อน ซึ่งต้องใช้กระสวย 50 ถึง 200 อัน แต่ละอันมีสีผ้าไหมที่ต่างกัน การทอผ้าต้องใช้แรงงานคนมาก โดยต้องใช้ช่างทออย่างน้อยสองคนจัดการกระสวยเพื่อให้ได้รูปแบบคล้ายเกลียวคลื่น
"อะเชะ" มักใช้เป็นสิ่งทอสำหรับ "ปาโซ" ของผู้ชาย และ "ทะเมียน" ของผู้หญิง รูปแบบสีใน "อะเชะ" มักใช้สีที่ตัดกันเพื่อสร้างเอฟเฟกต์ "ศิลปะเชิง 3 มิติ" รูปแบบสำหรับผู้ชายมักเป็นลวดลายซิกแซก หรือลวดลายที่ประสานกันง่ายกว่า ในขณะที่สำหรับผู้หญิงจะผสมผสานลายเกลียวคลื่นเข้ากับการตกแต่งแบบอาหรับ เช่น ลวดลายดอกไม้หรือไม้เลื้อย
การผลิต.
เมืองอมรปุระและวู่น-ดวี่น ยังคงเป็นศูนย์กลางการทอผ้า "อะเชะ" แบบดั้งเดิมในประเทศ แม้ว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาจะมีการเลียนแบบจากโรงงานที่มีราคาถูกกว่าจากจีน และ อินเดีย ได้ส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมสิ่งทอแบบดั้งเดิมของพม่าอย่างมาก
ต้นกำเนิด.
การทอผ้า "อะเชะ" มีต้นกำเนิดที่อมรปุระ ใกล้กับเจดีย์ปะโท่ดอจี้ ชื่อ "อะเชะ" อาจมาจากชื่อของย่านที่ช่างทออาศัยอยู่ "และเชะด้าน" (လက်ချိတ်တန်း) คำนี้เคยถูกเรียกมาก่อน "ไวก์" (ဝိုက်) ซึ่งหมายถึงลวดลายทอซิกแซก
แม้ว่าบางแหล่งอ้างว่ารูปแบบ "อะเชะ" ได้รับมาจากช่างทอผ้ามณีปุระช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 แต่ไม่มีสิ่งทอของมณีปุระที่เทียบเคียงลักษณะคล้ายกับ "อะเชะ" รูปแบบคล้ายคลื่นอาจได้รับแรงบันดาลใจจากลวดลายปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ (เช่น คลื่น เมฆ พืชและสัตว์พื้นเมือง) ลวดลาย "อะเชะ" พบได้ในเครื่องปั้นดินเผาที่มีอายุย้อนกลับไปถึงนครรัฐปยู เช่นเดียวกับภาพวาดฝาผนังของวัดที่มีอายุย้อนกลับไปถึงสมัยอาณาจักรพุกาม ของขวัญบรรณาการที่มอบให้กับราชสำนักพม่าอาจเป็นแหล่งบันดาลใจเพิ่มเติมด้วย สิ่งทอดังกล่าวได้รับความนิยมในสมัยราชวงศ์โก้นบอง ซึ่งมีกฎหมายป้องกันความฟุ่มเฟือย ควบคุมว่าใครสามารถสวมเสื้อผ้า "อะเชะ" ได้ รูปแบบ "อะเชะ" สวมใส่โดยราชวงศ์ เจ้าหน้าที่ และผู้ติดตามเท่านั้น
คูปุน

คูปุน มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ชิว เปิ่น  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง"สามก๊ก" ("ซานกั๋วเหยี่ยนอี้") เป็นนายทหารของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก
คูปุนเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย"สามก๊ก" ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
ในนิยาย"สามก๊ก".
คูปุนปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย"สามก๊ก"ตอนที่ 117 ตามความในนวนิยาย"สามก๊ก" คูปุนมีตำแหน่งเป็นผู้ควบคุมทัพ (監軍 "เจียนจวิน") ภายใต้บังคับบัญชาของเตงงายขุนพลวุยก๊ก (ในบันทึกประวัติศาสตร์ระบุว่าผู้ควบคุมใต้บังคับบัญชาของเตงงายคืออุยก๋วน) ในระหว่างการศึกพิชิตจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก ขณะที่ทัพเตงงายอยู่ที่อำเภอกิมก๊ก (綿竹 "เหมียนจู๋") คูปุนแนะนำเตงงายให้เขียนจดหมายถึงจูกัดเจี๋ยมขุนพลของจ๊กก๊กเพื่อเกลี้ยกล่อมให้จูกัดเจี๋ยมยอมจำนน หลังจูกัดเจี๋ยมปฏิเสธการยอมจำนน คูปุนจึงเสนอกับเตงงายให้เปลี่ยนไปใช้วิธีการโจมตีแบบไม่ให้ทันตั้งตัวเพื่อเอาชนะ
เทวรูปอากูซัน

เทวรูปอากูซัน  หรือที่ในฟิลิปปินส์นิยมเรียกว่า พระตาราทอง  เป็นประติมากรรมน้ำหนัก 2 กิโลกรัม ทำจากทอง 21 กะรัต ค้นพบเมื่อปี 1917 หลังน้ำท่วม บนชายฝั่งแม่น้ำวาวาใกล้กับเอสเปรันซา จังหวัดอากูซันเดลซูร์ เกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ อายุประมาณศตวรรษที่ 9-10 มีความสูงประมาณ มีลักษณะเป็นเทวสตรีนั่งขัดสมาธิ ประดับร่างกายด้วยเครื่องประดับต่าง ๆ บนศีรษะและร่างกาย ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติฟีลด์ในนครชิคาโก สหรัฐอเมริกา
การระบุตัวตนว่าเทวสตรีองค์นี้เป็นเทวีองค์ใดเป็นประเด็นที่ถกเถียงมาตั้งแต่การค้นพบ โดยดั้งเดิมแล้วเสนอว่าอาจเป็นทั้งพระตาราในศาสนาพุทธ หรือเป็นเทวีในนิกายไศวะของศาสนาฮินดู การศึกษาในยุคหลัง ๆ มา เสนอว่าอาจะเป็นพระวัชรลาสยา ในศาสนาพุทธแบบตันตระ แม้ว่าเดิมทีเป็นไปได้ว่าสร้างขึ้นเป็นเทวรูปพุทธหรือฮินดู แต่ชาวฟิลิปปินส์ก็ได้สร้างศาลเจ้าบูชาเทวรูปนี้โดยเป็นเทพเจ้าในศาสนาพื้นถิ่นจนถูกขโมยจากศาลไปในศตวรรษที่ 20
ตัวตนของเทวบุคคล.
การระบุตัวตนของเทวบุคคลเป็นประเด็นถกเถียงมาอย่างยาวนาน ในปัจจุบันมีข้อเสนอว่าอาจจะเป็นทั้งพระตาราในศาสนาพุทธ, พระวัชรลาสยาในวัชรธาตุมณฑลตามคติพุทธแบบตันตระ หรืออาจเป็นเทวีในศาสฮินดูนิกายไศวะ
เอช ออตลี เบเยอร์ เชื่อว่าเทวรูปนี้เป็นเทวีในศาสนาฮินดูนิกายไศวะ ที่ช่างศิลป์ท้องถิ่นคัดลอกมุทรามาไม่ถูกต้องตามประติมานวิทยาฮินดู ถ้าเป็นตามที่ตั้งข้อสันนิษฐานนี้จริง จะยืนยันได้ว่าฟิลิปปินส์มีศาสนาฮินดูแพร่หลายมาก่อนการมาถึงของแฟร์ดีนันท์ มาเจลัน และในฟิลิปินส์โบราณมีการนับถือศาสนาฮินดูรูปแบบที่ไม่สมบูรณ์ที่ได้ปรับรับมาจากอาณาจักรมัชปาหิต ในลักษณะของการปรับศาสนาฮินดูเข้ากับศาสนาอานีโตท้องถิ่น ลักษณะทางศิลปะบ่งบอกว่าน่าจะสร้างคัดลอกแบบมาจากเทวรูปงันจุกในสมัยมัชปาหิตตอนต้น
นักวิชาการชาวทิเบต ร็อบ ลินโรเท (Rob Linrothe) เป็นหนึ่งในคนแรก ๆ ที่เสนอว่าเทวรูปนี้เป็นพระวัชรลาสยา ด้วยลักษณะการวางมือบนสะโพก ฟลอรีนา กาปิสตราโน เบกเคอร์ (Florina Capistrano-Baker) เห็นด้วยกับข้อสรุปดังกล่าว โดยเปรียบเทียบความคล้ายคลึงกันกับประติมากรรมขนาดเล็กในสี่เทวรูปมณฑลชั้นนอกของวัชรธาตุมณฑลที่ค้นพบในงันจุก เกาะชวา ความคล้ายคลึงกับเทวรูปจากงันจุกเคยมีผู้เสนอไว้แล้วตั้งแต่ปี 1920 โดยนักวิชาการชาวดัตช์ เอฟ เด เก บอช (F. D. K. Bosch) แต่ไม่ได้รับการยอมรับในเวลานั้น การศึกษาวิชาการในภายหลังเริ่มปรับทิศทางมาเป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างเทวรูปอากูซันกับเทวรูปจากงันจุก และมีข้อสันนิษฐานว่าอาจสร้างขึ้นในช่วงเดียวกันคือศตวรรษที่ 10-11 หากรระบุว่าเป็นพระวัชรลาสยายังทำให้เกิดข้อเสนอตามมาว่าจะต้องมีเทวรูปองค์อื่น ๆ จากชุดเดียวกันในวัชรธาตุมณฑลที่สูญหายไปแล้วอีกหลายองค์
การเรียกร้องส่งคืน.
แผนกเอเชียอาคเนย์ของพิพิธภัณฑ์ฟีลด์ในชิคาโกเป็นผู้ซื้อเทวรูปนี้ไปจากฟิลิปปินส์ด้วยราคาสี่พันเปโซในปี 1922 ระหว่างนั้น ฟิลลิปินส์กำลังเผชิญกับปัญหาเศรษฐกิจ และมีความกลัวว่าเทวรูปอาจถูกนำไปหลอมเอาทอง
เทวรูปนี้กลายมาเป็นประเด็นพิพาทระหว่างฟิลิปปินส์กับอเมริกามาหลายปี โดยทั้งนักวิชาการฟิลิปปินส์และชาวเมืองท้องถิ่นในอากูซันเดลซูร์ได้ออแมาเรียกร้องให้สหรัฐอเมริกาทำการส่งคืน ในฟิลิปปินส์มองว่าเทวรูปนี้เป็นสมบัติของชาติที่ไม่ได้รับความสำคัญทางโบรราณคดีตอนที่ค้นพบ และถูกขายให้กับอเมริกาในระหว่างที่ประเทศเผชิญหน้ากับปัญหาการเงินอย่างหนักที่ทำให้รัฐบาลฟิลปปินส์ไม่สามารถแข่งประมูลซื้อได้ นักวิชาการยังให้เหตุผลอีกว่าหากพิพิธภัณฑ์ฟีลด์ซื้อเทวรูปนี้ไปด้วยเพราะกลัวถูกนำไปหลอมเอาทองจริง ก็ควรจะส่งคืนหรืออย่างน้อย ๆ ให้ฟิลิิปนส์ซื้อคืน เนื่องจากบริบทในปัจจุบันหมายความว่าการนำไปหลอมเอาทองเป็นไปได้ยากแล้ว
ซุนฮี

ซุนฮี มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซุน อี้  เป็นขุนพลและราชนิกูลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน 
ประวัติ.
ซุนฮีเป็นบุตรชายของซุนเสียว (孫韶 "ซุน เฉา") ขุนพลของง่อก๊ก ซุนฮีมีพี่ชายคือซุนเข (孫楷 "ซุน ข่าย") และซุน เยฺว่ (孫越) มีน้องชายคือซุน อี้ (孫奕) และซุน ฮุย (孫恢) ซุนฮีดำรงตำแหน่งราชการสูงสุดเป็นขุนพลนำทัพ (領軍將軍 "หลิ่งจฺวินเจียงจฺวิน")
ในปี ค.ศ. 241 ซุนเสียวบิดาของซุนฮีเสียชีวิต ซุน เยฺว่พี่ชายของซุนฮีได้สืบทอดบรรดาศักดิ์เจี้ยนเต๋อโหว (建德侯) ของบิดา
ในช่วงระหว่างวันที่ 18 พฤศจิกายนถึง 17 ธันวาคม ค.ศ. 263 รัฐวุยก๊กซึ่งเป็นรัฐอริของรัฐง่อก๊กยกทัพบุกรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐพันธมิตรของง่อก๊กในเดือน 10 ของศักราชหย่งอาน (永安) ปีที่ 6 (ค.ศ. 263) จ๊กก๊กจึงติดต่อกับง่อก๊กเพื่อขอให้ยกมาช่วยเหลือ ต่อมาในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 264 ซุนฮิวจักรพรรดิแห่งง่อก๊กจึงมีรับสั่งให้นายทหารห้านายนำกองกำลังสามกองแยกกันเข้าไปโจมตีอาณาเขตของวุยก๊ก โดยหวังจะเบี่ยงเบนความสนใจของวุยก๊กออกจากจ๊กก๊ก เตงฮองเข้าโจมตีฉิวฉุน (壽春 "โช่วชุน"; ปัจจุบันคืออำเภอโช่ว มณฑลอานฮุย) หลิว ผิง (留平) และชือ จี (施績) เข้าโจมตีลำกุ๋น (南郡 "หนานจฺวิ้น"; อยู่บริเวณนครจิงโจว มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) ติง เฟิง (丁封) และซุนฮีเข้าโจมตีอาณาเขตของวุยก๊กตลอดตอนกลางของแม่น้ำไกซุย (沔水 "เหมียนฉุ่ย") หลังจากเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กยอมจำนนต่อทัพวุยก๊ก ทัพง่อก๊กจึงถอนทัพกลับ
วัดจินหลง

วัดจินหลง  เป็นวัดพุทธในเมืองชาวไต ยี และลาหู่ เหมิงเจี่ยว อำเภอปกครองตนเองชาวว้า ชางหยวน มณฑลยูนนาน ประเทศจีน
ประวัติศาสตร์.
วัดจินหลงสร้างขึ้นในปี 1380 ในสมัยราชวงศ์หมิง วัดหลังปัจจุบันสร้างขึ้นใหม่ในปี 1980 หลังถูกทำลายโยยุวชนแดงในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 1988 วัดเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหว อุโบสถสร้างขึ้นใหม่ในปี 2001 และประตูเขาสร้างขึ้นใหม่ในปี 2015
สถาปัตยกรรม.
วัดมีขนาดพื้นที่รวม มีอาคารถาวรวัตถุรวม 6 อาคาร
เจ้าอาวาส.
เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือภิกษุตี๋ก่าต๋าซือ  ผู้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารพุทธสมาคมจีน และรองประธานพุทธสมาคมยูนนาน
ยฺเหวียน ฝู

ยฺเหวียน ฝู (ประมาณปี 220–230) เป็นสมาชิกของตระกูลยฺเหวียน (袁) ในเขตเด็กยง ยฺเหวียนฝูแต่งงานกับชายพื้นเมือง (王 วัง) ในเขตเด็กยงและมีบุตรชายสองคน หลังจากชายพื้นเมืองเสียชีวิต ยฺเหวียนฝูดูแลลูกชายทั้งสองอย่างลึกซึ้ง เมื่อครอบครัวตกอยู่ในความยากจน ยฺเหวียนฝูจึงจำเป็นต้องแต่งงานใหม่กับจางเฟิง (張奉) ยฺเหวียนฝูต้องการฆ่าจางเฟิงในวันแรกที่เธอเป็นภรรยา แต่เพราะกลัวว่าจะนำอันตรายและความอับอายมาสู่ครอบครัว ยฺเหวียนฝูจึงตัดสินใจกระทำการฆ่าตัวตายในสภาพที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
ประวัติ.
ยฺเหวียน ฝูเกิดที่อำเภอเต๊กหยง/ตกหยง (德陽縣 "เต๋อหยางเซี่ยน") เมืองก๋งฮาน/เกงฮัน (廣漢郡 "กว่างฮั่นจฺวิ้น") ซึ่งปัจจุบันคือนครเต๋อหยาง มณฑลเสฉวน ยฺเหวียน ฝูเป็นภรรยาของอ๋อง (王 หวาง) แห่งชนเผ่าท้องถิ่นในอำเภอเต๊กหยง ยฺเหวียน ฝูสมรสกับอ๋องชนเผ่าขณะมีอายุ 20 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) หลังพ่อแม่สามีเสียชีวิต ยฺเหวียน ฝูยังต้องสูญเสียสามีและโศกเศร้าไปตลอดชีวิตที่เหลือ ยฺเหวียน ฝูจึงละเว้นการสนทนาและการหัวเราะที่ไม่จำเป็น เลี้ยงดูบุตรชายทั้งสองด้วยความอุทิศตนอย่างบริสุทธิ์ เมื่ออาคนหนึ่งของยฺเหวียน ฝูยากจนลง ยฺเหวียน ฝูจึงถูกบังคับให้สมรสกับจาง เฟิ่งอย่างเป็นการลับ ในวันแรกที่ไปเป็นภรรยา ยฺเหวียน ฝูวางแผนจะสังหารจาง เฟิ่ง แต่กลัวว่าจะเป็นผลทำให้แม่ อา และบุตรที่กำพร้าบิดาของตนได้รับอันตราย นอกจากนี้ ความเกลียดชังนั้นอาจส่งผลกระทบต่อตระกูลของตนด้วย ยฺเหวียน ฝูจึงฆ่าตัวตายด้วยความรู้สึกเศร้าโศกเสียใจ ฉาง ฉฺวี (常璩) ผู้เขียนถึงชีวประวัติยฺเหวียน ฝูใน"พงศาวดารหฺวาหยาง" ("หฺวาหยางกั๋วจื้อ") คร่ำครวญที่ความชอบธรรมของยฺเหวียน ฝูไม่คงอยู่
ทสร กลิ่นเนียม

ทสร กลิ่นเนียม (เกิด 25 เมษายน พ.ศ. 2541) ชื่อเล่น เอมี่ เป็นนักแสดงชาวไทยสังกัดจีเอ็มเอ็มทีวี ผลงานเด่นของเธอได้แก่ "Us รักของเรา“, "โรงเรียนผีมีอยู่ว่า", "ภาพนายไม่เคยลืม" และ "หัวใจไม่มีปลอม" "สายรหัสเทวดา (Perfect 10 Liners)"
ประวัติ.
ทสร กลิ่นเนียม เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2541 จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนนวมินทราชินูทิศ หอวัง นนทบุรี และระดับปริญญาตรีจากคณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยศิลปากร สูง 165 ซม. หนัก 48 กก.
เข้าสู่วงการ.
ทสรได้รับความสนใจในช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย โดยรับรางวัล Miss ICT SU ต่อมาเธอเข้าสู่วงการด้วยการเป็นนางแบบ ถ่ายโฆษณา และถ่ายแบบ และในปี พ.ศ. 2563 ได้เป็นนักแสดงรับเชิญในละครเรื่อง “เพราะรักใช่เปล่า” นับเป็นผลงานการแสดงชิ้นแรกของเธอ 
ต่อมาทสรได้แสดงในละครโทรทัศน์อีกหลายเรื่อง เช่น "เด็กใหม่" ซีซั่น 2 และ "609 Bedtime Story" เธอยังได้รับบทนำเป็นครั้งแรกใน "โรงเรียนผีมีอยู่ว่า" ตอน สวย และค่อย ๆ เป็นที่รู้จักมากขึ้นเรื่อย ๆ
ทสรได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดจีเอ็มเอ็มทีวีในปี พ.ศ. 2566 โดยรับบทนำใน "หัวใจไม่มีปลอม" และ "วันดีวิทยา" นอกเหนือจากการแสดงแล้ว เธอยังร้องเพลงประกอบละครโทรทัศน์หลายเรื่อง รวมทั้งเป็นพิธีกรรายการวาไรตี้โชว์อีกด้วย
เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2567 ในงาน "UP&ABOVE" PART2 เปิดตัวละครเรื่องใหม่ของจีเอ็มเอ็มทีวี ได้มีการประกาศว่าทสรจะประกบคู่กับภัทราภัสร์ โบรัชตะสุวรรณ์ ในละครโรแมนติกแนวยูริเรื่อง "รักของเรา" และรับบทสมทบในละครเรื่อง "สายรหัสเทวดา"
ผลงานอื่นๆ.
เพลง ตามรอยความดี ร่วมกับ เบิร์ด ธงไชย , ใหม่ เจริญปุระ , รัดเกล้า อามระดิษ , พลพล พลกองเส็ง , นิว จิ๋ว , ไมค์ ภิรมย์พร , ต่าย อรทัย , ไผ่ พงศธร , เปาวลี พรพิมล , อิสร์ อิสรพงศ์ , เต๋า ภูศิลป์ , ข้าวทิพย์ ธิดาดิน , แป้งร่ำ ศิวนารี , กัปตัน ภูธเนศ , แอ๊ค โชคชัย , ผิงผิง สรวีย์ , วิน วศิน , คริส พีรวัส , หลุยส์ ธณวิน , อ้าย สรัลชนา , ไข่ตุ๋น ญาณรินทร์
เซี่ยโหวชื่อ

เซี่ยโหวชื่อ (คริสต์ทศวรรษ 180 – หลัง ค.ศ. 219) หรือ เซี่ยโหวจี  เป็นสตรีสูงศักดิ์ชาวจีนจากตระกูลแฮหัว (夏侯 "เซี่ยโหว") ในวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เซี่ยโหวชื่อเป็นหลานสาวของแฮหัวเอี๋ยนขุนพลที่มีชื่อเสียงของขุนศึกโจโฉ เซี่ยโหวชื่อสมรสกับเตียวหุยขุนพลของเล่าปี่ผู้ก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก เซี่ยโหวชื่อให้กำเนิดบุตรสาวคนหนึ่งที่ขึ้นเป็นจักรพรรดินีแห่งรัฐจ๊กก๊ก
ประวัติ.
ในปี ค.ศ. 200 เมื่อเซี่ยโหวชื่อมีอายุ 13 หรือ 14 ปีตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก ถูกเตียวหุยจับตัวไปขณะที่กำลังเก็บฟืนในพื้นที่ท้องถิ่นของเมืองเจากุ๋น ("เฉียวจฺวิ้น") เตียวหุยพบว่าเซี่ยโหวชื่อเป็นสตรีจากครอบครัวที่มีฐานะดีจึงสมรสกับเซี่ยโหวชื่อ 
ภูมิหลังและสถานการณ์ที่แน่ชัดเกี่ยวกับการลักพาตัว การสมรสของเซี่ยโหวชื่อ รวมถึงความรู้สึกของเซี่ยโหวชื่อเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด เซี่ยโหวชื่อมาจากตระกูลแฮหัวที่เป็นหนึ่งในข้าราชบริพารหลักของรัฐวุยก๊กซึ่งเป็นรัฐอริของรัฐจ๊กก๊กที่จะก่อตั้งขึ้นในเวลาต่อมาและเตียวหุยได้เข้ารับราชการด้วย มีเกร็ดประวัติว่าแฮหัวเอี๋ยนละทิ้งบุตรชายเป็นเวลาหนึ่งปีเพื่อจะช่วยชีวิตบุตรสาวของพี่ชายหรือน้องชายผู้ล่วงลับ ไม่ทราบแน่ชัดบุคคลนั้นคือเซี่ยโหวชื่อหรือไม่
เซี่ยโหวชื่อให้กำเนิดบุตรสาวคนหนึ่งที่ขึ้นเป็นจักรพรรดินีแห่งจ๊กก๊ก
ในปี ค.ศ. 219 แฮหัวเอี๋ยนถูกสังหารในการรบระหว่างโจโฉกับเล่าปี่ในยุทธการที่ฮันต๋ง เมื่อเซี่ยโหวชื่อทราบเรื่องนี้ ก็ขอนำศพของแฮหัวเอี๋ยนไปฝังอย่างสมเกียรติ
ในปี ค.ศ. 249 หลังเกิดอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลงในวุยก๊ก แฮหัวป๋าลูกพี่ลูกน้องของเซี่ยโหวชื่อและบุตรชายของแฮหัวเอี๋ยนแปรพักตร์เข้าด้วยจ๊กก๊ก แฮหัวป๋าไม่พอใจต่อสถานการณ์ในวุยก๊กเมื่อสุมาอี้สั่งให้ประหารชีวิตโจซองและเนรเทศผู้ภักดีต่อตระกูลโจจำนวนมาก รวมถึงสมาชิกของตระกูลแฮหัวด้วย แฮหัวป๋าจึงเดินทางไปที่เซงโต๋ (成都 "เฉิงตู") นครหลวงของจ๊กก๊ก และทูลเล่าเสี้ยนขอรับราชการกับจ๊กก๊ก แฮหัวป๋าได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษและได้รับการยอมรับเนื่องจากเป็นลูกพี่ลูกน้องของเซี่ยโหวชื่อและพระปิตุลาของจักรพรรดินีจาง
ตำบลหนองกระทุ่ม (อำเภอเดิมบางนางบวช)

หนองกระทุ่ม เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลหนองกระทุ่ม
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลหนองกระทุ่ม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
หนองกระทุ่ม เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 4,8 ของตำบลบ่อกรุ อำเภอเดิมบางนางบวช ในปี พ.ศ. 2536 นายสมพงศ์ ศรียะพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 8 หมู่บ้านของตำบลบ่อกรุ ได้แก่ หมู่ 4,8 บ้านหนองกระทุ่ม, หมู่ 5 บ้านหนองกอก, หมู่ 9 บ้านหนองปลาดุก, หมู่ 10 บ้านหนองนา, หมู่ 12 บ้านหนองอิงพิง, หมู่ 14 บ้านหนองปอ และหมู่ 15 บ้านหนองหิน ออกมาตั้งเป็น ตำบลหนองกระทุ่ม 
โดยชื่อ หนองกระทุ่ม มาจากที่ชุมชนเดิมของหนองกระทุ่ม ตั้งอยู่ที่สาธารณะหนองเด่นใหญ่ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของหมู่บ้าน ซึ่งเดิมมีต้นกระทุ่มขึ้นมากมาย คนในสมัยนั้นจึงเรียกชื่อตามสภาพแวดล้อมว่า "หนองกระทุ่ม"
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลหนองกระทุ่มแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลหนองกระทุ่มเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหนองกระทุ่มหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหนองกระทุ่มมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 69.23 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,932 คน และ 1,324 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหนองกระทุ่มอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองกระทุ่ม
ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองกระทุ่มมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 69.23 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,896 คน และ 1,481 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.1 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2552 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกระทุ่มอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลหนองกระทุ่ม
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และอำเภอเนินมะปราง
เตียวจุ๋น

เตียวจุ๋น (เสียชีวิต ป. พฤศจิกายน ค.ศ. 263) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง จุน  เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน 
ประวัติ.
เตียวจุ๋นเป็นบุตรชายของเตียวเปา และเป็นหลานปู่ของเตียวหุยขุนพลผู้รับใช้ขุนศึกเล่าปี่ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและเป็นขุนพลของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก เตียวจุ๋นยังเป็นหลานอาของเตียวเซียขุนนางจ๊กก๊กผู้เป็นน้องชายของเตียวเปา
ตัวเตียวจุ๋นถือเป็นพระญาติฝ่ายพระมเหสีของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊ก ได้รับราชการในราชสำนักจ๊กก๊กในตำแหน่งราชเลขาธิการ (尚書 "ช่างชู")
ในปี ค.ศ. 263 เตงงายขุนพลจากวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊กนำกำลังทหารโจมตีจ๊กก๊ก และปรากฏที่อำเภอโปยเสีย (涪縣 "ฝูเซี่ยน"; ในนครเหมียนหยาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) หลังจากใช้ทางลัดจากอิมเป๋ง (陰平 "อินผิง"; ปัจจุบันคืออำเภอเหวิน นครหล่งหนาน มณฑลกานซู่) จูกัดเจี๋ยมขุนพลจ๊กก๊กนำทัพจ๊กก๊กมาที่อำเภอโปยเสียเพื่อต้านข้าศึกแต่ล่าถอยมายังอำเภอกิมก๊ก (緜竹 "เหมียนจู๋") หลังทราบข่าวว่าทัพหน้าของจ๊กก๊กถูกตีแตกพ่าย เวลานั้นเตียวจุ๋นได้ติดตามจูกัดเจี๋ยมมาที่กิมก๊กด้วย ในการรบที่ที่กิมก๊ก ทัพจ๊กก๊กถูกตีแตกพ่าย ทั้งจูกัดเจี๋ยมและเตียวจุ๋นถูกสังหารในที่รบ
ตำบลทุ่งคลี

ทุ่งคลี เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลทุ่งคลี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลทุ่งคลี มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ทุ่งคลี เดิมเป็นพื้นที่ทุ่งกว้างในเขตตำบลเขาดินและตำบลโคกช้าง (ทุ่งนาและเป็นพื้นที่ป่าในบางส่วน) ต่อมาได้มีประชาชนได้อพยพย้ายถิ่นฐานเข้ามาอยู่และจับจองพื้นที่ในการทำมาหากิน ซึ่งคนในสมัยก่อนได้เปรียบเทียบพื้นที่สีเขียวเป็นเสมือนทุ่งที่ใช้สำหรับการตีคลี ตามวรรณคดีโบราณและได้เรียกทุ่งนี้ว่า "ทุ่งคลี" ปี พ.ศ. 2492 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกหมู่ 3–4 ของตำบลเขาดิน และหมู่ 3, 6–7 ของตำบลโคกช้าง มาตั้งเป็นตำบลทุ่งคลี รวมทั้งจัดตั้งสถานีตำรวจภูธรทุ่งคลีขึ้นปี พ.ศ. 2497
ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 3 บ้านคลองละออม ของตำบลทุ่งคลี กับหมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลนางบวช กับหมู่ 2 บ้านห้วยปลาช่อน, หมู่ 7 บ้านท่ามะนาว, หมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลเขาดิน ออกไปตั้งเป็นตำบลยางนอน 
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลทุ่งคลีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลทุ่งคลีเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลทุ่งคลี ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลทุ่งคลีมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 39.15 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,704 คน และ 1,406 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลทุ่งคลีอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งคลี
ปี พ.ศ. 2551 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งคลีมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 39.15 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,631 คน และ 1,680 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.1 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2553 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งคลีอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลทุ่งคลี
กระแสน้ำแปซิฟิกเหนือ

กระแสน้ำแปซิฟิกเหนือ  เป็นกระแสน้ำมหาสมุทรที่ไหลจากตะวันตกไปตะวันออกระหว่างละติจูด 30 ถึง 50 องศาเหนือ ในมหาสมุทรแปซิฟิก กระแสน้ำก่อตัวทางใต้ของวงวนใหญ่แปซิฟิกเหนือกึ่งขั้วโลก และส่วนทางเหนือของวงวนย่อยเขตร้อนแปซิฟิกเหนือ (Pacific Subpolar Gyre) กระแสน้ำแปซิฟิกเหนือเกิดจากการปะทะกันระหว่างกระแสน้ำคุโรชิโอะซึ่งไหลไปทางเหนือนอกชายฝั่งประเทศญี่ปุ่นและกระแสน้ำโอยาชิโอะ ซึ่งเป็นกระแสน้ำเย็นกึ่งอาร์กติกซึ่งไหลไปทางทิศใต้และหมุนเวียนทวนเข็มนาฬิกาไปตามมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือทางตะวันตก ในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือทางตะวันออกนอกชายฝั่งทางใต้ของบริติชโคลัมเบีย กระแสน้ำได้แยกออกเป็นกระแสน้ำเย็นแคลิฟอร์เนีย ที่ไหลไปทางทิศใต้ และกระแสน้ำเย็นอะแลสกาที่ไหลไปทางทิศเหนือ
น้ำพุแห่งความมั่งคั่ง

น้ำพุแห่งความมั่งคั่ง (, #เปลี่ยนทาง) เป็นน้ำพุในประเทศสิงคโปร์ที่ได้รับการขึ้นชื่อเป็นน้ำพุที่ใหญ่ที่สุดในโลกโดย "บันทึกสถิติโลกกินนิส" ในปี 1998 ตั้งอยู่ในศูนย์การค้าซันเท็กซิตี
ระหว่างวันน้ำพุจะปิดเป็นบางช่วง และผู้มาเยือนสามารถเดินรอบน้ำพุเล็กที่ใจกลางของฐานน้ำพุได้ หากเดินครบสามรอบเชื่อว่าจะนำมาซึ่งความโชคดี ในตอนกลางคืน น้ำพุมีการเปิดเป็นการแสดงแสงเลเซอร์และดนตรีสดระหว่าง 20-21 นาฬิกา
การออกแบบ.
น้ำพุสร้างขึ้นในปี 1995 พร้อมกับโครงการซันเท็กซิตีทั้งหมด ชื่อนี้ได้มาจากฮวงจุ้ยที่ว่าการไหลของน้ำเข้ามาเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งและชีวิตที่จะไหลเข้ามา วงแวนทองสำฤทธิ์นั้นมีที่มาจากแนวคิดมณฑลในศาสนาฮินดู แทนคสามสามัคคีและความเท่าเทียม
น้ำพุนี้ทำมาจากทองสัมฤทธิ์ซิลิคอน มีวงแหวนขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 66 เมตร น้ำพุมีขนาดพื้นที่รวม 1683.07 ตารางเมตร สูง 13.8 เมตร
ด้วยลักษณะแปลนของซันเท็กซิตีโดยรวมออกแบบเป็นรูปคล้ายมือมนุษย์ อาคารห้าอาคารแทนแต่ละนิ้วมือที่ยื่นขึ้นจากพื้น ตัวน้ำพุนี้ออกแบบมาเป็นดั่งแทนแหวนทองคำที่วางอยู่บนกลางฝ่ามือ
เหตุการณ์.
เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม 2024 เวลา 00:15 น. มีรถยนต์คันหนึ่งขับชนลงไปในน้ำพุ ไม่มีผู้เสียชีวิต คนขับรถถูกสอบสวนกรณีขับรถอย่างไม่ระมัดระวังและได้รับการรักษาในโรงพยาบาล น้ำพุปิดให้บริการเพื่อดำเนินการซ่อมแซมและเปิดให้บริการอีกครั้งในวันที่ 25 เดือนเดียวกัน
ตำบลยางนอน

ยางนอน เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลยางนอน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
ยางนอน เดิมเป็นพื้นที่หมู่ 8 ของตำบลนางบวชและตำบลเขาดิน ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 3 บ้านคลองละออม ของตำบลทุ่งคลี กับหมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลนางบวช กับหมู่ 2 บ้านห้วยปลาช่อน, หมู่ 7 บ้านท่ามะนาว, หมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลเขาดิน ออกมาตั้งเป็นตำบลยางนอน โดยอนุมัติจากนายคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลยางนอนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลยางนอนเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลยางนอนหลังจากจัดตั้งตำบลขึ้น ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลยางนอนมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 35.83 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,489 คน และ 1,095 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลยางนอนอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลยางนอน
วงวนใหญ่มหาสมุทร

ในทางสมุทรศาสตร์ วงวนใหญ่  คือระบบกระแสน้ำขนาดใหญ่บนพื้นผิวมหาสมุทรที่เคลื่อนที่เป็นวงกลมซึ่งขับเคลื่อนด้วยการเคลื่อนที่ของลม วงวนใหญ่เกิดจากแรงกอรียอลิส ซึ่งได้แก่ ความวนของดาวเคราะห์ แรงเสียดทานแนวนอน และแรงเสียดทานแนวตั้ง เป็นตัวกำหนดรูปแบบการไหลเวียนจาก "เคิร์ลของลม" (ทอร์ก)
"วงวนใหญ่"สามารถหมายถึง กระแสวนประเภทใดก็ได้ในบรรยากาศหรือในทะเล แม้กระทั่งกระแสน้ำวนที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่ส่วนใหญ่มักใช้ในวิชาสมุทรศาสตร์ ภาคพื้นดินเพื่อกล่าวถึงระบบมหาสมุทรที่สำคัญ
เหล่าปาสัด

เหล่าปาสัด (Lau Pa Sat) หรือ ตลาดเตอลกอาเยร์ (Telok Ayer Market) เป็นอาคารเก่าแก่ในดาวน์ทาวน์คอร์ เขตกลาง ประเทศสิงคโปร์ อาคารสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1824 เป็นสะพานปลาริมน้ำในนิคมสิงคโปร์ยุคแรก ก่อนจะมีการสร้างใหม่ในปี 1838 ต่อมาได้ถูกรื้อย้ายมาประกอบสร้างใหม่ ณ จุดปัจจุบันในปี 1894 ปัจจุบันใช้งานเป็นสวนอาหาร
ตลาดนี้เป็นตัวอย่างของสถาปัตยกรรมวิกตอเรียที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และหนึ่งในโครงสร้างแรก ๆ ในเอเชียที่สร้างด้วยโลหะหล่อแบบพรีฟาบริเคต (pre-fabricated cast iron)
ศัพทมูล.
ชื่อมลายู เตอลก อาเยร์ ตั้งตามชื่ออ่าวเตอลกอาเยร์ ก่อนการถมที่ดินในอ่าวดังกล่าวขึ้นมา คำนี้มีความหมายว่า "น้ำอ่าว"
เหล่าปาสัด  แปลว่า "ตลาดเก่า" ในภาษาจีนฮกเกี้ยนที่ใช้ในสิงคโปร์ "'เลา'" แปลว่า เก่า และ "'ปาสัด'" มาจากคำเปอร์เซีย ปสาน ชื่อนี้นอกจากจะเป็นเพราะนี่เป็นตลาดที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในสิงคโปร์ แต่ยังด้วยเพราะต่อมามีการสร้างตลาดเอลเลนบะระ (Ellenborough Market) ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อตลาดใหม่ ("Pasar Baru" หรือ "Sin Pa Sat") ส่วนเตอลกอาเยร์จึงได้ชื่อตลาดเก่า หรือ เหล่าปาสัด นอกจากนี้ยังมีเรียกว่าตลาดเหล็กหรือ ปาซาร์ เบอซี (pasar besi) ด้วยโครงสร้างที่ทำมาจากเหล็ก
กระแสน้ำฮุมบ็อลท์

กระแสน้ำฮุมบ็อลท์  หรือเรียกอีกอย่างว่า กระแสน้ำเปรู (Peru Current) เป็นกระแสน้ำเย็นในมหาสมุทรที่มีความเค็มต่ำ ไหลไปทางเหนือตามแนวชายฝั่งตะวันตกของทวีปอเมริกาใต้ เป็นกระแสน้ำใต้ทะเลลึกด้านตะวันออก ไหลไปในทิศทางเส้นศูนย์สูตร และทอดยาว นอกชายฝั่ง กระแสน้ำฮุมบ็อลท์ได้ตั้งชื่อตามนักธรรมชาติวิทยาชาวเยอรมัน อเล็คซันเดอร์ ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ ถึงแม้ว่ากระแสน้ำนี้จะค้นพบโดยโฆเซ เด อาโกสตา เมื่อ 250 ปี ก่อนฮุมบ็อลท์ค้นพบก็ตาม ในค.ศ. 1846 ฮุมบ็อลท์ได้รายงานการวัดกระแสน้ำเย็นในหนังสือของเขาที่ชื่อ "Cosmos"
ภาวะเค็ม

ภาวะเค็ม  คือปริมาณเกลือที่ละลายอยู่ในน้ำ เรียกว่า น้ำเค็ม โดยปกติจะวัดเป็น กรัม/ลิตร หรือ กรัม/กิโลกรัม (กรัมของเกลือต่อลิตร/กิโลกรัมน้ำ ภายหลังไม่มีหน่วยวัดและเท่ากับ ‰)
ภาวะเค็มเป็นปัจจัยสำคัญในการกำหนดคุณสมบัติ ทางเคมีของน้ำในแหล่งธรรมชาติและกระบวนการทางชีววิทยาในน้ำ และเป็นตัวแปรสถานะอุณหพลวัต ที่ควบคุมลักษณะทางกายภาพ เช่น ความหนาแน่นและความร้อนจำเพาะของน้ำ ร่วมกับอุณหภูมิและความดัน
ตำบลเขาดิน (อำเภอเดิมบางนางบวช)

เขาดิน เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลเขาดิน
ที่ตั้งและอาณาเขต.
ตำบลเขาดิน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ.
เขาดิน เดิมมีพื้นที่ตำบลกว้างขวาง ปี พ.ศ. 2479 พระประชากรบริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดอ่างทอง กับพ.ท.พระเจนกระบวนหัก ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้รับรายงานว่าเขตตำบลดอนปรู อำเภอวิเศษชัยชาญ ได้แจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชนติดต่อราชการกับอำเภอเดิมบางนางบวช และจังหวัดสุพรรณบุรีสะดวกกว่าไปติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทอง ปี พ.ศ. 2480 จึงโอนพื้นที่หมู่ 1,11 (ในตอนนั้น) จากตำบลศาลาทุ่งแฝก อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง มาสมทบเข้ากับเขตปกครองของตำบลเขาดิน อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี 
ปี พ.ศ. 2492 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกหมู่ 3–4 ของตำบลเขาดิน และหมู่ 3, 6–7 ของตำบลโคกช้าง ออกไปตั้งเป็น ตำบลทุ่งคลี
ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 3 บ้านคลองละออม ของตำบลทุ่งคลี กับหมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลนางบวช กับหมู่ 2 บ้านห้วยปลาช่อน, หมู่ 7 บ้านท่ามะนาว, หมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลเขาดิน ออกไปตั้งเป็น ตำบลยางนอน 
การปกครองส่วนภูมิภาค.
การปกครองส่วนภูมิภาค.
ตำบลเขาดินแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่<templatestyles src="Div col/styles.css"/>
การปกครองส่วนท้องถิ่น.
ตำบลเขาดินเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเขาดิน ในปี พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลเขาดินมี 12 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.78 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,797 คน และ 1,485 ครัวเรือน ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลเขาดินอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเขาดิน
ปี พ.ศ. 2549 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลเขาดินมี 8 หมู่บ้าน พื้นที่ 31.78 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,631 คน และ 1,680 ครัวเรือน ดิน มีสภาพความเจริญอันเหมาะสม ประกอบกับมีสัดส่วนรายได้จริงไม่รวมเงินอุดหนุน 10.6 ล้านบาทเศษ ต่อรายได้ประจำ 3.70 ล้านบาทเศษ คิดเป็นร้อยละ 65:35 จึงมีรายได้เหลืออีกเกินกว่าร้อยละ 60 (9 ล้านบาทเศษ) และมีเงินสะสมอีก 3 ล้านบาทเศษ เพียงพอที่จะดำเนินการในการบริการสาธารณะให้แก่ประชาชนในท้องถิ่น และพอควรแก่การปฏิบัติหน้าที่ของเทศบาลตำบลที่ต้องทำตามที่กฎหมายกำหนดและได้รับความเห็นชอบจากราษฎร พ.ศ. 2550 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลเขาดินอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลเขาดิน
เล่าเอียว

เล่าเอียว มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว เหยา  เป็นเจ้าชายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์รองของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิลำดับที่ 2 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก เล่าเอียวเป็นพระอนุชาของเล่ายอยรัชทายาทแห่งจ๊กก๊ก
พระประวัติ.
ในปี ค.ศ. 238 ฤดูใบไม้ผลิ เดือน 1 ของศักราชเหยียนซี (延熙; ค.ศ. 238-257) ปีที่ 1 เล่าเสี้ยนทรงแต่งตั้งบุตรสาวคนรองของเตียวหุยเป็นจักรพรรดินี โปรดให้นิรโทษกรรมทั่วแผ่นดิน ทรงแต่งตั้งให้เล่ายอยพระโอรสองค์โตเป็นรัชทายาท และทรงแต่งตั้งให้เล่าเอียวพระโอรสองค์รองเป็นอ๋องแห่งฮันเต๋ง (安定王 "อานติ้งหวาง")
หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 เล่าเอียวพร้อมด้วยเล่าเสี้ยนรวมถึงพระโอรสและพระญาติองค์อื่น ๆ ของเล่าเสี้ยนย้ายไปประทับที่ลกเอี๋ยง (洛陽 "ลั่วหยาง") นครหลวงของรัฐวุยก๊ก เนื่องจากเล่ายอยพระเชษฐาของเล่ายอยสิ้นพระชนม์ในเหตุการณ์กบฏจงโฮยเมื่อต้นปี ค.ศ. 264 เล่าเอียวที่เป็นพระโอรสองค์รองของเล่าเสี้ยนจึงควรเป็นทายาทของเล่าเสี้ยน แต่เล่าเสี้ยนโปรดเล่าสุนที่เป็นโอรสองค์ที่ 6 จึงทรงตั้งให้เล่าสุนเป็นทายาทโดยไม่ฟังคำทัดทานของเหวิน ลี่ (文立) เล่าสุนจึงได้สืบทอดบรรดาศักดิ์อ่านลกก๋ง (安樂公 "อานเล่อกง") ของเล่าเสี้ยน
ลูกหลานของเล่าเอียวทั้งหมดเสียชีวิตในช่วงวิบัติหย่งเจียในปี ค.ศ. 311
พรรคสาธารณรัฐอาร์มีเนีย

พรรคสาธารณรัฐอาร์มีเนีย (RPA, ; Hayastani Hanrapetakan Kusaktsutyun, "HHK") เป็นพรรคการเมืองในประเทศอาร์มีเนียที่มีจุดยืนอนุรักษนิยมระดับชาติ
พรรคนี้ถือเป็นพรรคการเมืองแรกในอาร์มีเนียหลังได้รับเอกราช ก่อตั้งในปี 1990 และขึ้นทะเบียนในปี 1991 ถือเป็นพรรคฝ่ายขวาที่ใหญ่ที่สุดของอาร์มีเนีย และอ้างว่ามีจำนวนสมาชิก 140,000 คนในช่วงที่เจริญสูงสุด พรรคเป็นผู้นำประเทศตั้งแต่ปี 1999 ถึง 2018 กระทั่งการเลือกตั้งปี 2021 ซึ่งกลายมาเป็นพรรคฝ่ายค้าน ส่วนหนึ่งของพันธมิตรข้าพเจ้ามีเกียรติ
"ดิเอคอนอมิสต์" บรรยายถึงพรรคนี้ไว้ว่าเป็น "'พรรคขุมพลัง' สมัยหลังโซเวียตแบบที่พบทั่วไป สมาชิกส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่รัฐระดับอาวุโส ข้าราชการ และคนมีเงินที่ต้องพึ่งพาคอนเน็กชั่นกับรัฐ" นักวิจารณ์การเมืองบรรยายลักษณะของพรรคว่าขาดอุดมการณ์
อุดมการณ์.
อุดมการณ์อนุรักษนิยมระดับชาติของพรรคนั้นมีที่มาจากคติ "เซฆาครอน" ("ชาติ-ศาสนา") ลัทธิชาตินิยมอาร์มีเนียที่มีที่มาจากต้นศตวรรษที่ 20 ริเริ่มโดยกาเรกิน นัจเดฮ์ ซึ่งระบุว่าอัตลักษณ์ประจำชาติของอาร์มีเนียและของรัฐควรจะคงไว้ซึ่งความสำคัญของศาสนาสำหรับชาติพันธุ์อาร์มีเนียทั้งปวง วลีดังกล่าวมีความหมายว่า "คนแบกเผ่า" หรือ ผู้มีเผ่า (carrier of race) อันหมานถึงผู้เป็นตัวแทนและแบกรับแก่นแท้ทางชีวภาพและทางจิตวิญญาณของความเป็นอาร์มีเนียดั้งเดิม
ทะเลแลบราดอร์

ทะเลแลบราดอร์  เป็นทะเลหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ตั้งอยู่ระหว่าง คาบสมุทรแลบราดอร์และกรีนแลนด์ ทะเลมีไหล่ทวีปอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ตะวันตกเฉียงเหนือ และตะวันออกเฉียงเหนือ เชื่อมต่อกับอ่าวแบฟฟินทางเหนือผ่านช่องแคบเดวิส เป็นทะเลชายขอบทวีปของมหาสมุทรแอตแลนติก
ทะเลเกิดจากการแยกตัวของแผ่นเปลือกโลกอเมริกาเหนือและแผ่นเปลือกโลกกรีนแลนด์ เมื่อประมาณ 60 ล้านปีก่อนและหยุดลงเมื่อประมาณ 40 ล้านปีก่อน ประกอบด้วยระบบช่องกระแสน้ำขุ่นขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก คือ ช่องน้ำกลางมหาสมุทรแอตแลนติกตะวันตกเฉียงเหนือ (NAMOC) ซึ่งทอดยาวหลายพันกิโลเมตรตามแนวก้นทะเลสู่มหาสมุทรแอตแลนติก
เล่าจ้อง

เล่าจ้อง (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 262) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว ฉง  เป็นเจ้าชายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 3 ของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิลำดับที่ 2 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก
พระประวัติ.
ในปี ค.ศ. 252 เล่าจ้องได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งซีเหอ (西河王 "ซีเหอหวาง")
ในปี ค.ศ. 262 ฤดูใบไม้ผลิ เดือน 1 ของศักราชจิ่งเย่า (景耀; ค.ศ. 258-263) ปีที่ 5 เล่าจ้องสิ้นพระชนม์
หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 ลูกหลานของเล่าจ้องพร้อมด้วยเล่าเสี้ยนและพระญาติองค์อื่น ๆ ของเล่าเสี้ยนย้ายไปประทับที่ลกเอี๋ยง (洛陽 "ลั่วหยาง") นครหลวงของรัฐวุยก๊ก ลูกหลานของเล่าจ้องทั้งหมดเสียชีวิตในช่วงวิบัติหย่งเจียในปี ค.ศ. 311
เล่าจ้าน

เล่าจ้าน (ค.ศ. 252-262) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว จ้าน  เป็นเจ้าชายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิลำดับที่ 2 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก
พระประวัติ.
ในปี ค.ศ. 256 เล่าเสี้ยนทรงแต่งตั้งให้เล่าจ้านเป็นอ๋องแห่งซินผิง (新平王 "ซินผิงหวาง") และโปรดให้นิรโทษกรรมทั่วแผ่นดิน
หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 เล่าจ้านพร้อมด้วยเล่าเสี้ยนรวมถึงพระโอรสและพระญาติองค์อื่น ๆ ของเล่าเสี้ยนย้ายไปประทับที่ลกเอี๋ยง (洛陽 "ลั่วหยาง") นครหลวงของรัฐวุยก๊ก ลูกหลานของเล่าจ้านทั้งหมดเสียชีวิตในช่วงวิบัติหย่งเจียในปี ค.ศ. 311
อ่าวแบฟฟิน

อ่าวแบฟฟิน  เป็นอ่าวที่ตั้งอยูระหว่างเกาะแบฟฟินและชายฝั่งตะวันตกของกรีนแลนด์ องค์การอุทกศาสตร์สากล (International Hydrographic Organization) ระบุให้เป็นทะเลชายขอบทวีปของมหาสมุทรอาร์กติก #เปลี่ยนทาง บางครั้งถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ เชื่อมต่อกับมหาสมุทรแอตแลนติกผ่านช่องแคบเดวิสและทะเลลาบราดอร์ ช่องแคบนาเรสที่แคบกว่าอ่าวแบฟฟินเป็นตัวกับมหาสมุทรอาร์กติก อ่าวนี้ไม่สามารถเดินเรือได้เกือบทั้งปี เนื่องจากมีน้ำแข็งปกคลุมและมีน้ำแข็งลอยและภูเขาน้ำแข็งหนาแน่นมากในพื้นที่เปิดโล่ง อย่างไรก็ตามโพลีเนียประมาณ 80,000 ตารางกิโลเมตร ที่เรียกว่า "นอร์ทวอเตอร์" เปิดในช่วงฤดูร้อนทางตอนเหนือใกล้กับสมิทซาวนด์ สิ่งมีชีวิตในน้ำในอ่าวส่วนใหญ่จะกระจุกตัวอยู่บริเวณใกล้บริเวณดังกล่าว
เล่าสุน

เล่าสุน มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว สฺวิน  เป็นเจ้าชายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 6 ของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิลำดับที่ 2 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก 
พระประวัติ.
ในปี ค.ศ. 259 เดือน 6 ของศักราชจิ่งเย่า (景耀; ค.ศ. 258-263) ปีที่ 2 เล่าเสี้ยนทรงแต่งตั้งเล่าสุนเป็นอ๋องแห่งซินซิง (新興王 "ซินซิงหวาง")
หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 เล่าสุนพร้อมด้วยเล่าเสี้ยนรวมถึงพระโอรสและพระญาติองค์อื่น ๆ ของเล่าเสี้ยนย้ายไปประทับที่ลกเอี๋ยง (洛陽 "ลั่วหยาง") นครหลวงของรัฐวุยก๊ก เนื่องจากเล่ายอยพระเชษฐาของเล่ายอยสิ้นพระชนม์ในเหตุการณ์กบฏจงโฮยเมื่อต้นปี ค.ศ. 264 เล่าเอียวที่เป็นพระโอรสองค์รองของเล่าเสี้ยนจึงควรเป็นทายาทของเล่าเสี้ยน แต่เล่าเสี้ยนโปรดเล่าสุนจึงทรงตั้งให้เล่าสุนเป็นทายาทโดยไม่ฟังคำทัดทานของเหวิน ลี่ (文立) หลังเล่าเสี้ยนถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 271 เล่าสุนได้สืบทอดบรรดาศักดิ์อ่านลกก๋ง (安樂公 "อานเล่อกง") ของเล่าเสี้ยน
ลูกหลานของเล่าสุนทั้งหมดเสียชีวิตในช่วงวิบัติหย่งเจียในปี ค.ศ. 311
เล่ากี๋ (หลิว เฉียน)

เล่ากี๋ (ค.ศ. 252-262) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว เฉียน  หรือ หลิว ฉฺวี  เป็นเจ้าชายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นพระโอรสองค์ที่ 7 และองค์สุดท้องของเล่าเสี้ยนจักรพรรดิลำดับที่ 2 และลำดับสุดท้ายของจ๊กก๊ก
พระประวัติ.
ในปี ค.ศ. 259 เดือน 6 ของศักราชจิ่งเย่า (景耀; ค.ศ. 258-263) ปีที่ 2 เล่าเสี้ยนทรงแต่งตั้งเล่ากี๋เป็นอ๋องแห่งเสียงต๋ง (上黨王 "ช่างต่างหวาง")
หลังการล่มสลายของจ๊กก๊กในปี ค.ศ. 263 เล่ากี๋พร้อมด้วยเล่าเสี้ยนรวมถึงพระโอรสและพระญาติองค์อื่น ๆ ของเล่าเสี้ยนย้ายไปประทับที่ลกเอี๋ยง (洛陽 "ลั่วหยาง") นครหลวงของรัฐวุยก๊ก ลูกหลานของเล่ากี๋ทั้งหมดเสียชีวิตในช่วงวิบัติหย่งเจียในปี ค.ศ. 311
นีกอล พาชินยัน

นีกอล วอยายี พาชินยัน (เกิด 1 มิถุนายน 1975) เป็นนักการเมืองชาวอาร์มีเนีย ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอาร์มีเนียตั้งแต่ 8 พฤษภาคม 2018 เขามีอาชีพเป็นนักข่าว และก่อตั้งหนังสือพิมพ์เป็นของตนเองในปี 1998 แต่ถูกสั่งปิดในปีเดียวเนื่องจากข้อหาหมิ่นประมาท เขาเคยถูกตัดสินจำคุกหนึ่งปีจากข้อหาหมิ่นประมาทแซร์ฌ ซาร์เคิสยัน รัฐมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ เขาเป็นบรรณาธิการประจำนิตยสาร "ฮัยกากันฌามานัก" ระหว่างปี 1999 ถึง 2012 เขาเป็นผู้สนับสนุนเลวอน เตร์-เปตรอสยัน ประธานาธิบดีคนแรกของอาร์มีเนีย และเป็นผู้วิจารณ์รอเบร์ต คอชาร์ยัน ประธานาธิบดีคนที่สองและพวก รวมถึงวิพากษ์วิจารณ์ความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างอาร์มีเนียกับรัสเซีย และสนับสนุนความสัมพันธ์อันดีกับตุรกีแทน
พาชินยันก่อตั้งพรรคสัญญาพลเมืองขึ้น และร่วมกับอีกสองพรรคฝ่ายค้าน จัดตั้งเป็นพันธมิตรทางออก ซึ่งได้คะแนนเสียงรวมเกือบ 8% ในการเลือกตั้งรัฐสภาปี 2017 ต่อมาเขาเป็นผู้นำการปฏิวัติปี 2018 ซึ่งโค่นล้มรัฐบาลของแซร์ฌ ซาร์เคิสยัน และได้รับเลือกตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีในการเลือกตั้งปีเดียวกัน ซึ่งได้รับการเชิดชูจากผู้สังเกตการณ์ด้านการเมืองว่าเป็นชัยชนะของประชาธิปไตยในอาร์มีเนีย ในขณะเดียวกันเขาถูกวิจารณ์ว่าเป็นพวกประชานิยม
องค์การอุทกศาสตร์สากล

องค์การอุทกศาสตร์สากล  เป็นองค์การระหว่างประเทศที่ทำหน้าที่ด้านอุทกศาสตร์ จากข้อมูลเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2024 ประกอบด้วยประเทศสมาชิก 100 ประเทศ
เป้าหมายหลักประการหนึ่งของ IHO คือการทำให้มั่นใจว่าทะเล มหาสมุทร และแหล่งน้ำเดินเรือของโลกจะได้รับการสำรวจและทำแผนที่อย่างถูกต้อง การดำเนินการดังกล่าวเกิดขึ้นผ่านการกำหนดมาตรฐานสากล 
IHO ได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์ในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ที่ได้รับการยอมรับในด้านการสำรวจทางอุทกศาสตร์และการทำแผนที่เดินเรือ เมื่อกล่าวถึงอุทกศาสตร์และแผนที่เดินเรือในอนุสัญญาและเครื่องมือที่คล้ายคลึงกัน โดยปกติแล้วมาตรฐานและข้อกำหนดของ IHO จะเป็นมาตรฐานและเป็นข้อกำหนดที่มักใช้
เล่ากี๋

เล่ากี๋ เป็นบุคคลชาวจีน อาจหมายถึง:
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นส่วนงานระดับคณะของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในในหลักสูตรนานาชาติ และหลักสูตรภาษาอังกฤษจากทุกวิทยาเขต โดยสำนักงานของวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ตั้งอยู่ ณ เกษตรกลางบางเขน (วิทยาเขตบางเขน) เพื่อเป็นศูนย์กลางในการประสานงานด้านการศึกษาระหว่างประเทศ ให้การฝึกอบรม ให้คำแนะนำ และให้บริการแก่นิสิตต่างชาติของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ประวัติ.
ปีพุทธศักราช 2565 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในคราวประชุมครั้งที่ 3/2565 ได้มีมติเห็นชอบให้ดำเนินการโครงการจัดตั้งวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (Kasetsart University International College Establishment Project) เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2565 ประกอบด้วย ฝ่ายบริหาร และฝ่ายวิชาการ และได้มีประกาศมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เรื่อง โครงการจัดตั้งวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ลงวันที่ 1 เมษายน 2565 โดยมีผลเมื่อวันที่ 5 เมษายน 2565เป็นต้นไป 
ปีพุทธศักราช 2567 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในคราวประชุมครั้งที่ 6/2567 เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2567 ได้พิจารณาอนุมัติจัดตั้งวิทยาลัยนานาชาติมหาวิทยาลัย
เกษตรศาสตร์ (Kasetsart University International College : KUIC) ต่อมาสำนักงานเลขาธิการรัฐมนตรีได้เผยแพร่ประกาศมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (ฉบับที่ 10) พ.ศ. 2567 ลงวันที่ 2 กรกฎาคม 2567 เผยแพร่ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 141 หน้าที่ 12 ตอนพิเศษ ที่ 212 ง เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2567 
หน่วยงาน.
ภาควิชา สำนัก สถาบัน และศูนย์ ภายใน ประกอบด้วย ดังนี้
หลักสูตร.
หลักสูตรระดับปริญญาตรี.
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ดำเนินการหลักสูตรนานาชาติ และหลักสูตรภาษาอังกฤษ จำนวน 24 หลักสูตร ภายใต้คณะวิชาในวิทยาเขตบางเขน และวิทยาเขตศรีราชา ดังนี้
หลักสูตรระดับปริญญาโท.
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ดำเนินการหลักสูตรนานาชาติ และหลักสูตรภาษาอังกฤษ ภายใต้คณะวิชาในวิทยาเขตบางเขน และวิทยาเขตกำแพงแสน ดังนี้
หลักสูตรระดับปริญญาเอก.
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ดำเนินการหลักสูตรนานาชาติ และหลักสูตรภาษาอังกฤษ ภายใต้คณะวิชาในวิทยาเขตบางเขน และวิทยาเขตกำแพงแสน ดังนี้
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2531 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และอำเภอเนินมะปราง
บำนาญ

บำนาญ (pension) หมายถึง ค่าตอบแทนจำนวนมากที่บริษัทหรือนายจ้างต้องให้แก่ลูกจ้างที่เกษียณอายุเมื่อบุคคลออกจากที่ทำงานเนื่องจากอายุหรือปัจจัยอื่น ๆ พนักงานสามารถเลือกถอนเงินจำนวนนี้เต็มจำนวนได้ในคราวเดียว (บำนาญครั้งเดียว) หรือผ่อนเป็นงวด (บำนาญตลอดชีพ)
การเกษียณอายุในประเทศและอาชีพที่ต่างกันไปมีอายุตามกฎหมายหรือความอาวุโสในการทำงานที่แตกต่างกัน พนักงานที่มีอายุถึงเกณฑ์นี้หรืออาวุโสจะถือว่าต้องลาออกจากที่ทำงานและสละตำแหน่งให้กับคนอายุน้อยกว่า ในเวลานี้นายจ้างจะต้องให้เงินจำนวนมากเป็นรางวัลสำหรับการทำงานหนักของคนงานตลอดชีวิตและใช้เป็นแหล่งที่มาของเงินบำนาญและค่ารักษาพยาบาลหลังจากที่หยุดทำงาน
โดยทั่วไปบำนาญเกษียณอายุในประเทศต่าง ๆ โดยทั่วไปแบ่งได้เป็น 3 ประเภท ได้แก่ ประเภทแรกคือเงินรายปีที่ได้รับทุนจากรัฐบาลหรือสถาบันที่เกี่ยวข้อง อีกประเภทคือเงินรายปีที่ได้รับทุนจากกองทุนเกษียณอายุที่จ่ายโดยพนักงานระหว่างการจ้างงาน และกองทุนที่รัฐวิสาหกิจจัดสรรไว้สำหรับพนักงาน และส่วนที่สามคือเงินรายปีที่จ่ายโดยบุคคล การออมและการลงทุนเพื่อการเตรียมการเกษียณอายุของตัวเอง (เช่น การประกันภัยเชิงพาณิชย์ การลงทุนในกองทุน ฯลฯ)
ประวัติศาสตร์.
หลักสำคัญของเงินบำนาญคือการจ่ายเงินคงที่ มีการออกเป็นจำนวนมากในฐานะหนี้สาธารณะของราชอาณาจักรกัสติยาในรัชสมัยของจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ระบบบำนาญภาคบังคับสำหรับพลเรือนระบบแรกของโลกเริ่มต้นโดยอ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค นายกรัฐมนตรีคนแรกของจักรวรรดิเยอรมัน ในปี 1889
บ้านอุปถัมภ์

บ้านอุปถัมภ์ คือ สถานที่ซึ่งผู้ที่มีความเปราะบางทางสังคม อาศัยอยู่เป็นกลุ่มเล็ก ๆ ในที่อยู่อาศัยปกติ โดยได้รับการสนับสนุน มีตั้งแต่สถานดูแลสำหรับผู้สูงอายุและผู้พิการขั้นรุนแรงเป็นหลัก ไปจนถึงบ้านพักร่วมที่มีผู้พิการเล็กน้อยและเด็กที่ไม่สามารถอาศัยอยู่ร่วมกับพ่อแม่ได้ รวมถึงห้องอยู่อาศัยหรืออาคารชุด มีอุดมคติคือการทำให้ใช้ชีวิตอย่างผสมผสานเข้ากับชุมชนท้องถิ่นได้
ประวัติศาสตร์.
บ้านอุปถัมภ์ได้รับการเสนอขึ้นครั้งแรกใน สหราชอาณาจักร สำหรับผู้ที่มีอาการป่วยทางจิต ในอังกฤษในช่วงศตวรรษที่ 18 โรงพยาบาลบ้าซึ่งเทียบเท่ากับหอพักสงเคราะห์ บ้านพักกลุ่ม และโรงพยาบาลจิตเวชขนาดเล็กในปัจจุบัน ถูกสร้างขึ้นมากมาย มีหลากหลายรูปแบบและขนาด เช่น เรือนแรม หรือ ห้องอยู่อาศัย และแบบที่มีเตียงมากกว่า 100 เตียง
แชร์เฮาส์

แชร์เฮาส์ (シェアハウス, share house) เป็น รูปแบบที่อยู่อาศัยแบบหนึ่งในญี่ปุ่น หมายถึงอสังหาริมทรัพย์ให้เช่าซึ่งมีผู้คนหลายคนอาศัยอยู่รวมกันในที่พักอาศัยหลังเดียว โดยทั่วไป ผู้คนจะใช้ห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ ฯลฯ ร่วมกัน และใช้ห้องส่วนตัวเป็นพื้นที่ส่วนตัว
แชร์เฮาส์ส่วนใหญ่ใช้อาคารที่เคยเป็นหอพัก, อาคารชุด หรือ บ้านส่วนตัวทั่วไป ผู้อยู่อาศัยจะอาศัยอยู่ในห้องส่วนตัวและใช้สิ่งอำนวยความสะดวกร่วมกันเท่านั้น เช่น ห้องนั่งเล่น, ห้องครัว, ห้องน้ำ, อ่างอาบน้ำ และ เครื่องซักผ้า
แชร์เฮาส์ (แก้ความกำกวม)

แชร์เฮาส์ (share house) อาจหมายถึง
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2529 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2526 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และอำเภอเนินมะปราง
Artemisia absinthium

Artemisia absinthium หรือที่รู้จักกันในชื่อ common wormwood (วอร์มวูดทั่วไป) เป็นชนิดของพืชในสกุล "Artemisia" ที่มีถิ่นกำเนิดในแอฟริกาเหนือและภูมิภาคที่มีอากาศหนาวเย็นในยูเรเซีย และได้ถูกแพร่พันธุ์ไปยังแคนาดาและทางตอนเหนือของสหรัฐอเมริกาอย่างกว้างขวาง โดยถูกปลูกเป็นพืชประดับและใช้เป็นส่วนประกอบในเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดต่าง ๆ เช่น อัปแซ็งต์ (absinthe) และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์บางชนิดอื่น ๆ
ศัพทมูลวิทยา.
ญาติของพืชวอร์มวูดอย่าง มักวอร์ต (mugwort) ถูกใช้เป็นยารักษาโรคหลากหลาย โดยเฉพาะโรคที่เกี่ยวข้องกับ นรีเวชวิทยา ด้วยเหตุนี้ ชื่อของสกุลวอร์มวูดจึงมาจากเทพีแห่งการคลอดบุตรในตำนานกรีก คือ อาร์ทีมิส (Artemis) ชื่อเฉพาะของพืชชนิดนี้มาจากคำกรีก "apsínthion" ซึ่งหมายถึงพืชชนิดนี้ 
คำว่า "วอร์มวูด" (wormwood) เองเป็นการ เปลี่ยนแปลง มาจากภาษาอังกฤษโบราณว่า "wermod" ซึ่งมีที่มาไม่ชัดเจน คำที่สอดคล้องในภาษาเยอรมัน "Wermut" เป็นที่มาของคำว่า เวอร์มุธ (vermouth) ในภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษ ซึ่งใช้เรียกไวน์ชนิดหนึ่งที่มีกลิ่นรสจากวอร์มวูด 
ลักษณะ.
"A. absinthium" เป็นพืช ไม้ล้มลุก ยืนต้น ที่มีรากเป็นเส้นใย ลำต้นตั้งตรง สูง (และบางครั้งสูงได้ถึง) ลำต้นเป็นร่อง กิ่งก้านแตกแขนง และมีสีเขียวเงิน
ใบมีการเรียงแบบเกลียว มีสีเขียวอมเทาด้านบนและสีขาวด้านล่าง ปกคลุมด้วย ไทรโครม สีขาวเงิน และมีกลุ่มต่อมน้ำมันเล็ก ๆ ใบฐานยาวถึง แยกเป็นสองหรือสามแฉก มี ก้านใบ ยาว ส่วนใบที่อยู่บนลำต้นมีขนาดเล็กกว่า มีการแยกน้อยกว่าและก้านใบสั้น ใบด้านบนสุดอาจเป็นแบบเรียบง่ายและไม่มีขั้ว (sessile)
ดอกมีสีเหลืองอ่อน เป็นทรงหลอด รวมตัวกันเป็น ช่อดอก รูปทรงกลมที่โค้งลง ซึ่งจับกลุ่มกันใน ช่อดอกแบบช่อกระจะ ดอกบานตั้งแต่ต้นฤดูร้อนถึงต้นฤดูใบไม้ร่วง การผสมเกสรเป็นแบบ anemophilous (ใช้ลม) ผลเป็น achene (ผลแห้งไม่มีเมล็ด) และเมล็ดกระจายด้วยแรงโน้มถ่วง 
"A. absinthium" พบได้ตามพื้นที่แห้งที่ไม่ได้เพาะปลูก บนลาดหิน และตามขอบทางเดินหรือทุ่งนา ในสหราชอาณาจักร วอร์มวูดเคยพบได้ทั่วไป แต่ปัจจุบันพบได้น้อยลง และมีข้อเสนอว่าอาจเป็น archaeophyte (พืชต่างถิ่นที่เข้ามานานแล้ว) แทนที่จะเป็นพืชพื้นเมืองแท้ ๆ 
การเพาะปลูก.
พืชชนิดนี้ปลูกง่ายในดินแห้ง ควรปลูกในที่มีแสงแดดจ้า ดินควรมีความอุดมสมบูรณ์ปานกลางและมีไนโตรเจนสูง การขยายพันธุ์สามารถทำได้โดยการปักชำในฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูใบไม้ร่วงในเขตอบอุ่น หรือปลูกด้วยเมล็ดในเรือนเพาะชำ การปลูกพืชชนิดนี้ร่วมกับพืชชนิดอื่นอาจทำให้พืชชนิดอื่นเติบโตช้าลง และไม่ได้เป็นพืชที่เหมาะกับการปลูกร่วมกัน วอร์มวูดยังสามารถขยายพันธุ์เองได้ง่าย และกลายเป็นพืชธรรมชาติในบางพื้นที่นอกถิ่นกำเนิด เช่น อเมริกาเหนือและหุบเขากัษมีร์ในอินเดีย
จังหวัดพิษณุโลกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 5 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2)
ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต.
เขตเลือกตั้งที่ 1.
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองพิษณุโลก, อำเภอบางระกำ, อำเภอบางกระทุ่ม และอำเภอพรหมพิราม
เขตเลือกตั้งที่ 2.
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอนครไทย, อำเภอชาติตระการ, อำเภอวัดโบสถ์, อำเภอวังทอง และกิ่งอำเภอเนินมะปราง