pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
ชากาแทค

ชากาแทค  เป็นวงดนตรีแนวแจ๊ส-ฟังก์ ที่ประสบความสำเร็จมากในแง่เชิงพาณิชย์อีกวงหนึ่งจากประเทศอังกฤษ และนำความเป็นแจ๊สเข้ามาผสมผสานกับดนตรีดิสโก้หรือฟังก์ได้อย่างกลมกลืนอยู่ตลอดเวลา และเพลงของพวกเขามักจะให้อารมณ์สำหรับยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีอยู่เสมอ
ฟอร์มวงในปี 1980 ประกอบด้วยบิล ชาร์ป (คีย์บอร์ด, เปียโน, หัวหน้าวง), คีธ วินเทอร์ (กีต้าร์), จอร์จ แอนเดอร์สัน (เบส), โรเจอร์ โอเดลล์ (กลอง) และ ไนเจล ไรต์ (คียบอร์ด) ออกผลงานชุดแรกมีชื่อว่า "Drivin Hard" ซึ่งก็เป็นการเปิดประตูสู่วงการเพลง ในที่สุดปี 1982 อัลบั้มที่ดังที่สุดของวงคือ "Nightbirds" ก็วางจำหน่าย ได้จิลล์ ซาวาร์ดและแจ็กกี เรวี มาเป็นนักร้อง เพลง "Nightbirds" กลายเป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด และกลายเป็นเพลงฮิตตลอดกาลของวงจนกระทั่งปัจจุบัน ต่อจากนั้นก็ยังมีผลงานเด่น ๆ อีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น Invitations, Out Of This World, Down On The Streets ฯลฯ และยังมีการเดินสายออกทัวร์อย่างสม่ำเสมอ
แจ็กกี เรวีและไนเจล ไรต์ 2 สมาชิกหลักลาออกจากวงไปในช่วงปลาย ๆ ยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 จึงทำให้ซาวาร์ดกลายเป็นนักร้องนำ และไนเจล ไรต์ก็กลายเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับวง ในช่วงสั้น ๆ
ยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 ชากาแทคมีสไตล์การเล่นที่เป็นคอนเทมโพแรรีแจ๊สมากขึ้น และคีธ วินเทอร์ก็ต้องออกจากวงไปเนื่องจากปัญหาสุขภาพที่ร้ายแรงจนไม่สามารถทำงานเพลงได้อีก ชากาแทคจึงเหลือสมาชิกอยู่เพียง 4 คน (อลัน วอร์มอลด์เป็นมือกีต้าร์ให้กับวง แต่ไม่ได้ถูกรวมว่าเป็นสมาชิกคนที่ห้า เขาเล่นกับวงจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2023) แต่ก็ยังมีผลงานอยู่จนถึงปัจจุบัน ทั้งในรูปแบบอัลบั้มเต็ม หรือกึ่ง ๆ รวมฮิตที่เพิ่มเพลงใหม่เข้าไป
ราชรัฐลิพเพอ

ลิพเพอ (ภายหลังเปลี่ยนเป็น ลิพเพอ-เด็ทโมลด์ และกลับมาเป็น ลิพเพอ อีกครั้ง) เป็นรัฐหนึ่งในเยอรมนีที่ปกครองโดย ราชวงศ์ลิพเพอ ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำเวเซอร์กับบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขา ป่าทิวโทแบร์ค เดิมเป็นรัฐภายใต้ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และได้รับการยกระดับเป็นราชรัฐในปี ค.ศ. 1789 ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1806 ลิพเพอกลายเป็นรัฐอิสระ และได้เข้าร่วม สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ ในปี ค.ศ. 1866 และกลายเป็นหนึ่งใน รัฐของจักรวรรดิเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1871 ตลอดศตวรรษที่ 19 ลิพเพอค่อย ๆ พัฒนาเป็น ราชาธิปไตยตามรัฐธรรมนูญ โดยมีขุนนางที่ดินมีส่วนร่วมในการปกครอง แม้ว่าจะยังคงเป็นรัฐเกษตรกรรมที่มีเศรษฐกิจอ่อนแอที่สุดรัฐหนึ่งในจักรวรรดิเยอรมันหลังจากเจ้าผู้ครองรัฐองค์สุดท้ายสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1918 ลิพเพอเปลี่ยนเป็นเสรีรัฐลิพเพอจนกระทั่งในปี ค.ศ. 1947 ได้ถูกรวมเข้ากับรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน
ประวัติศาสตร์.
ผู้ก่อตั้งลิพเพอคือแบร์นฮาร์ดที่ 1 ผู้ได้รับพระราชทานสิทธิดินแดนจากสมเด็จพระจักรพรรดิโลทาร์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1123 จากนั้นแบร์นฮาร์ดตั้งตนเป็นลอร์ดแห่งลิพเพอ ผู้สืบเชื้อสายต่อมาก็ขยายดินแดนไปรวมอาณาจักรเคานท์หลายอาณาจักร ประมุขคนแรกที่ใช้ตำแหน่งเคานท์แห่งลิพเพอคนแรกคือไซมอนที่ 5
หลังจากไซมอนที่ 6 เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1613 แล้วลิพเพอก็ถูกแบ่งออกเป็นสามอาณาจักรเคานท์ โดยไซมอนที่ 7 ได้ลิพเพอ-เด็ทโมลด์, เคานท์ออตโตได้ลิพเพอ-บราเคอ (Lippe-Brake) และ เคานท์ฟิลิปได้ลิพเพอ-อัลแวร์ดิซเซ็น (Lippe-Alverdissen) ในปี ค.ศ. 1709 ลิพเพอ-บราเคอกลับมารวมกับสายลิพเพอ-เด็ทโมลด์ อีกสายหนึ่งของตระกูลก่อตั้งขึ้นโดยเคานท์ยอปสท์ แฮร์มันบุตรชายของไซมอนที่ 7 ผู้ก่อตั้งลิพเพอ-บีสเตอร์เฟลด์ (Lippe-Biesterfeld)
ในปี ค.ศ. 1789 เคานท์แห่งลิพเพอ-เด็ทโมลด์ก็ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเฟือสท์ หลังจากที่เป็นสมาชิกของจักรวรรดิเยอรมันในปี ค.ศ. 1871 ได้ไม่นาน สายลิพเพอ-เด็ทโมลด์ก็สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1895 ซึ่งทำให้เกิดความขัดแย้งในเรื่องผู้สืบครองระหว่างสายเชาม์บวร์ก-ลิพเพอ และ ลิพเพอ-บีสเตอร์เฟลด์ ศาลจักรวรรดิในไลพซิกในปี ค.ศ. 1905 ตัดสินให้ดินแดนตกไปเป็นของสายลิพเพอ-บีสเตอร์เฟลด์ที่เมื่อมาถึงช่วงนั้นไม่มีดินแดนที่เป็นอิสระของตนเอง
ราชรัฐลิพเพอมาสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 เมื่อเลโอพ็อลท์ที่ 4 เจ้าชายแห่งลิพเพอสละสิทธิในการปกครอง ลิพเพอกลายมาเป็นเสรีรัฐลิพเพอ (Free State of Lippe)
อันฮัลท์-แบร์นบวร์ค

ราชรัฐอันฮัลท์-แบร์นบวร์ค  เป็นราชรัฐที่เดิมเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อันฮัลท์-แบร์นบวร์คก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1252 เมื่อราชรัฐอันฮัลท์ถูกแบ่งระหว่างอันฮัลท์-อัสเชอร์สเลเบน (Anhalt-Aschersleben), อันฮัลท์-แบร์นบวร์ค และ อันฮัลท์-แซร์บสท์ หลังจากสายการปกครองมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1468 อันฮัลท์-แบร์นบวร์คก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอันฮัลท์-แซร์บสท์ ต่อมาก็ถูกแบ่งในปี ค.ศ. 1603 ออกเป็นอันฮัลท์-เดสเซา, อันฮัลท์-เคอเทิน (Anhalt-Köthen), อันฮัลท์-เพลิทเคา (Anhalt-Plötzkau), อันฮัลท์-แบร์นบวร์ค และ อันฮัลท์-แซร์บสท์ ในปี ค.ศ. 1635 สายอันฮัลท์-ฮาร์ซเกอโรเดอ (Anhalt-Harzgerode) ซึ่งมีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1709 ก็แยกจากอันฮัลท์-แบร์นบวร์ค ในปี ค.ศ. 1718 ก็ได้มีการก่อตั้งราชรัฐอันฮัลท์-แบร์นบวร์ค-ชอมบวร์ก-ฮอยม์ (Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym) ขึ้นและรวมกับอันฮัลท์-แบร์นบวร์คในปี ค.ศ. 1812 ในปี ค.ศ. 1847 อันฮัลท์-แบร์นบวร์คก็ได้รับราชรัฐอันฮัลท์-เคอเทิน หลังจากการเสียชีวิตของเจ้าผู้ครองนครอันฮัลท์-แบร์นบวร์คแล้ว ราชรัฐก็กลับไปรวมตัวกับราชรัฐอันฮัลท์-เดสเซาอีก
อันฮัลท์-เดสเซา

ราชรัฐอันฮาลท์-เดสเซา  เป็นอดีตราชรัฐที่เดิมเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อันฮาลท์-เดสเซาเดิมเป็นราชรัฐและต่อมาเป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนีที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1396 หลังจากการแบ่งราชรัฐอันฮาลท์-แซร์บสท์ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เดสเซา ราชรัฐอันฮาลท์-เดสเซาประสบกับการแบ่งแยกและการกลับมารวมตัวหลายครั้งในประวัติศาสตร์ของราชรัฐ เมื่อแบ่งไปก่อตั้งเป็นอันฮาลท์-เคอเทินในปี ค.ศ. 1471 ต่อมาในปี ค.ศ. 1544 ก็ได้รับการแบ่งเป็นครั้งที่สองเพื่อก่อตั้งเป็นอันฮาลท์-แซร์บสท์และอันฮาลท์-เพลิทเคา ระหว่าง ค.ศ. 1561 จนถึง ค.ศ. 1603 อันฮาลท์-เดสเซาก็อยู่ภายใต้การปกครองของเจ้าแห่งอันฮาลท์-แซร์บสท์ ในปี ค.ศ. 1603 อันฮาลท์-เดสเซาก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นอีกครั้ง และในปี ค.ศ. 1807 ก็ยกฐานะเป็นยกฐานะเป็นดัชชี
หลังจากการเสียชีวิตของดยุคคนสุดท้ายของอันฮาลท์-แบร์นบวร์กในปี ค.ศ. 1863 ดินแดนอันฮาลท์-เดสเซาก็ตกมาอยู่ภายใต้การปกครองของดยุคแห่งอันฮาลท์-เดสเซาผู้เปลี่ยนฐานันดรศักดิ์เป็น "ดยุคแห่งอันฮาลท์" ตามชื่อดัชชีแห่งอันฮาลท์ที่ก่อตั้งขึ้น
ตำบลแม่ตาว

แม่ตาว เป็นตำบลหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีเนื้อที่โดยประมาณ 45.50 ตารางกิโลเมตร มีจำนวน 6 หมู่บ้าน มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลท่าสายลวด ตำบลแม่สอด ตำบลแม่กุ ตำบลพระธาตุผาแดง และชายแดนประเทศพม่า กั้นด้วยแม่น้ำเมย ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นหลัก กำนันคนปัจจุบันของตำบลแม่ตาว คือ นายอุดม คำอ่อน พื้นที่ทั้งตำบลอยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลตำบลแม่ตาว จังหวัดตาก
ประวัติ.
ผู้คนดั้งเดิมได้อพยพมาจากอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง มาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านค้างภิบาล (บ้านค้างภิบาล) เป็นกลุ่มแรก (หมู่ที่ 1 ตำบลพระธาตุผาแดง อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ในปัจจุบัน) ต่อมาได้ริเริ่มการทำเกษตรกรรมเกิดขึ้น บริเวณริมห้วยแม่ตาว ซึ่งเป็นที่ตั้งของตำบลในปัจจุบัน
ภายหลัง ในลำห้วยแม่ตาวได้มีการค้นพบแร่ทองคำ ทำให้เกิดการทำเหมืองร่อนทองคำตามลำห้วยและได้ตั้งบ้านเรือนเพิ่มมากขึ้น จึงได้ตั้งเป็นหมู่บ้านและแยกเป็นหมู่บ้านใหม่ และตั้งชื่อตำบลเป็น "ตำบลแม่ตาว" ตามชื่อลำห้วยแม่ตาว
ในปี พ.ศ. 2516 กระทรวงมหาดไทย มีประกาศเรื่อง การจัดตั้งสภาตำบลตามประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 326 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ลงนามโดย ถ. สุนทรศารทูล รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย รักษาราชการแทน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (ฉบับพิเศษ หน้า 17 เล่ม 90 ตอนที่ 108 ราชกิจจานุเบกษา 24 สิงหาคม 2516) จึงได้จัดตั้งตำบลแม่ตาวเป็นสภาตำบลแม่ตาว ตามประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 326 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516
ปี พ.ศ. 2539 สภาตำบลแม่ตาว อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแม่ตาว (ลำดับที่ 837) ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ลงนามโดย นายเสนาะ เทียนทอง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (หน้า 85 เล่ม 113 ตอนพิเศษ 52 ง ราชกิจจานุเบกษา 25 ธันวาคม 2539) มีผลให้เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแม่ตาวตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 
ปี พ.ศ. 2553 มีประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้ง เรื่อง การแบ่งเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาลในจังหวัดตาก เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2553 ลงนามโดย นายอภิชาต สุขัคคานนท์ ประธานกรรมการการเลือกตั้ง อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 10 แห่งพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 และมาตรา 13 มาตรา 14 แห่งพระราชบัญญัติการเลือกตั้ง
สมาชิกสภาท้องถิ่นหรือผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ. 2545 ประกอบมติคณะกรรมการการเลือกตั้ง ในการประชุมครั้งที่ 5/2553 เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2553 จึงประกาศแบ่งเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาลในเขตพื้นที่จังหวัดตาก จำนวน 1 แห่ง คือ เทศบาลตำบลแม่ตาว อำเภอแม่สอด ประกอบด้วย 2 เขตเลือกตั้ง จำนวนสมาชิก 6 คนต่อเขต (หน้า 80-82 เล่ม 127 ตอนที่ 12 ก ราชกิจจานุเบกษา 22 กุมภาพันธ์ 2553) มีผลให้เป็นเทศบาลตำบลแม่ตาวภายใน 60 วันนับจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา
ภูมิศาสตร์.
ตำบลแม่ตาวมีเนื้อที่โดยประมาณ 45.50 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ภายในเขตตำบลแม่ตาวส่วนใหญ่เป็นที่ราบและเป็นที่สูงบ้างเล็กน้อยทางด้านทิศตะวันตก มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
หมู่บ้าน.
จำนวนหมู่บ้านในเขตตำบลมี 6 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
เดอะไรเชียสบราเธอส์

เดอะไรเชียสบราเธอส์  เป็นวงดนตรีคู่ดูโอประกอบด้วยบิล เมดลีย์และบ็อบบี แฮตฟิลด์ พวกเขามีผลงานจากปี ค.ศ. 1963 ถึง 1975 และยังคงแสดงอยู่เรื่อยมาจนกระทั่แฮตฟิลด์เสียชีวิตไปในปี ค.ศ. 2003 แนวการร้องเพลงของพวกเขาบางครั้งอาจเรียกว่า บลู-อายด์โซล
เมดลีย์และแฮตฟิลด์มีความสามารถในการร้องเพลง ทั้งช่วงกว้างเสียง การควบคุมและโทน ที่ช่วงให้พวกเขาสามารถสร้างสรรค์การร้องคู่ที่แข็งแรงและโดดเด่น หรือแม้จะแสดงเดี่ยวก็ตาม เมดลีย์ร้องในส่วนเสียงต่ำและลึก กับเสียงเบส-แบร์ริโทน ขณะที่แฮตฟิลด์มีเสียงร้องที่สูง กับเสียงเทเนอร์ที่สูง
พวกเขาได้ชื่อวงมาในปี ค.ศ. 1962 ขณะที่แสดงด้วยกันในลอสแอนเจลิส ในฐานวงสมาชิก 5 คนที่ชื่อ เดอะพารามัวส์ ในขณะที่แสดงอยู่นั้น ตอนจบผู้ฟังที่เป็นนาวิกโยธินผิวดำก็ตะโกนขึ้นมาว่า "That was righteous, brothers!" ซึ่งทั้งคู่ก็รับเอาชื่อนี้มาเมื่อออกในฐานะดูโอ
เพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของเดอะไรเชียสบราเธอส์ คือเพลง "Unchained Melody" ในปี ค.ศ. 1965 ซิงเกิลเพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 4 ในสหรัฐอเมริกา และอันดับที่ 14 ในอังกฤษ ต่อมาในปี ค.ศ. 1990 เพลงนี้ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์ "Ghost" (วิญญาณ ความรัก ความรู้สึก) นำแสดงโดยแพทริก สเวซีและเดมี มัวร์ ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จสูงสุด และทำให้เพลงนี้ติดอันดับอีกครั้ง โดยติดอันดับหนึ่งในชาร์ต U.S. adult contemporary และอันดับหนึ่งในอังกฤษ ออสเตรีย และอีกหลายประเทศ
อันฮัลท์-เคอเทิน

อันฮัลท์-เคอเทิน  เป็นอดีตดัชชีที่เดิมเป็นราชรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อันฮัลท์-เคอเทินเดิมเป็นราชรัฐและต่อมาเป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนีที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1396 หลังจากการแบ่งราชรัฐอันฮัลท์-แซร์บสท์ เป็นอันฮัลท์-เดสเซา และ อันฮัลท์-เคอเทิน อาณาจักรนี้รุ่งเรืองมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1552 เมื่อตกไปเป็นส่วนหนึ่งของอันฮัลท์-เดสเซา
อันฮัลท์-เคอเทินได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1603 จากการแบ่งราชรัฐอันฮัลท์-แซร์บสท์ หลังจากการเสียชีวิตของพรินซ์ออกกัสตัส หลุยส์ในปี ค.ศ. 1774 เมื่ออาณาจักรถูกแบ่งและก่อตั้งเป็นอันฮัลท์-เพลสส์
ในปี ค.ศ. 1806 อันฮัลท์-เคอเทินก็ได้รับการยกฐานะเป็นดัชชี หลังจากการเสียชีวิตของดยุคคนสุดท้ายของอันฮัลท์-เคอเทินในปี ค.ศ. 1847 ดินแดนอันฮัลท์-เคอเทินก็ตกมาอยู่ภายใต้การปกครองของดยุคแห่งอันฮัลท์-เดสเซาผู้เปลี่ยนฐานันดรศักดิ์เป็น "ดยุคแห่งอันฮัลท์" ตามชื่อดัชชีแห่งอันฮัลท์ที่ก่อตั้งขึ้น
เปรมณัช สุวรรณานนท์

เปรมณัช สุวรรณานนท์ (เกิด 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น เป๊ก เป็นดีเจ นักร้อง นักแสดง พิธีกรชาวไทย 
การศึกษา.
เปรมณัช สุวรรณานนท์ จบการศึกษาชั้นประถมศึกษา จากโรงเรียนอัสสัมชัญ ธนบุรี ต่อจากนั้นได้เข้ารับการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เอกการแสดงและกำกับการแสดง
ชีวิตส่วนตัว.
เป๊ก คบหาดูใจกับ นักร้องสาว นิว - นภัสสร สุวรรณานนท์ นักร้องดูโอวงนิว จิ๋ว ปัจจุบันสมรสกันแล้ว พิธีแต่งงานจัดที่บ้านเกิดฝ่ายหญิง ที่จังหวัดเชียงใหม่ จัดเป็นพิธีแบบล้านนา เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 และงานฉลองมงคลสมรสวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2560 จัดที่จีเอ็มเอ็มไลฟ์เฮาส์
มีบุตรชายด้วยกัน 1 คนชื่อ ปณนน สุวรรณานนท์ ชื่อเล่น สเปซ เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2567
ผลงาน.
ผลงานเพลง.
อัลบั้มรวมศิลปิน One Man Story 3
อัลบั้มรวมดีเจ HOTWAVE - R U HOT Enough?
อัลบั้มรวมศิลปิน One Man Story 2
เพลงประกอบละคร ภูผาแพรไหม
แกรนด์ดัชชีอ็อลเดินบวร์ค

แกรนด์ดัชชีอ็อลเดินบวร์ค (หรือ โฮลชไตน์-อ็อลเดินบวร์ค) เป็นแกรนด์ดัชชีภายในสมาพันธรัฐเยอรมัน สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ และจักรวรรดิเยอรมัน ซึ่งประกอบด้วยดินแดน 3 แห่งที่แยกจากกันอย่างห่างไก ได้แก่ อ็อลเดินบวร์ค ออยทิน และเบียร์เคินเฟลด์ อยู่ในอันดับที่สิบในบรรดารัฐเยอรมันและมีสิทธิลงคะแนนเสียงหนึ่งเสียงในบุนเดิสราทและมีสมาชิกสามคนในไรชส์ทาค
ประวัติศาสตร์.
แกรนด์ดัชชีอ็อลเดินบวร์คก่อตั้งขึ้นในค.ศ. 1815 โดยรวมดินแดนเก่าของดัชชีอ็อลเดินบวร์คเข้ากับราชรัฐบีร์เคนเฟลด์ แม้ว่าอ็อลเดินบวร์คจะได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นแกรนด์ดัชชีในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา แต่แกรนด์ดยุกสองพระองค์แรกยังคงใช้พระอิสริยยศเพียงแค่ "ดยุก" เท่านั้น จนกระทั่งค.ศ. 1829 เมื่อออกัสต์ แกรนด์ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์คขึ้นครองราชย์ พระองค์จึงเริ่มใช้พระอิสริยยศเป็น "แกรนด์ดยุก" แม้ว่าพระองค์จะปกครองแบบพ่อปกครองลูก แต่เหล่าแกรนด์ดยุกยังไม่ได้มอบรัฐธรรมนูญให้แก่ประชาชนของตน จนกระทั่งการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 บีบบังคับให้ต้องมีการเปลี่ยนแปลง
การปฏิวัติในยุโรป.
อ็อลเดินบวร์คไม่สามารถรอดพ้นจากการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ที่แผ่ขยายไปทั่วยุโรปได้ แต่ก็ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงใดๆ เกิดขึ้น ในปี ค.ศ. 1849 ออกัสต์ แกรนด์ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์คได้พระราชทานรัฐธรรมนูญที่มีลักษณะเสรีนิยมแก่ราษฎรของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1863 ปีเตอร์ที่ 2 แกรนด์ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์ค ครองราชย์หลังการสิ้นพระชนม์ของ ออกัสต์ แกรนด์ดยุกแห่งอ็อลเดินบวร์คพระราชบิดาของพระองค์ มีแนวโน้มที่จะเรียกร้องสิทธิ์ในดัชชีชเลสวิชและฮ็อลชไตน์ที่แต่ท้ายที่สุดในปี ค.ศ. 1867 พระองค์ก็ละทิ้งการเรียกร้องดังกล่าวเพื่อเอื้อประโยชน์ให้กับราชอาณาจักรปรัสเซีย และได้รับค่าชดเชยเพียงเล็กน้อย ในปี ค.ศ. 1866 พระองค์ได้อยู่ฝั่งปรัสเซียเพื่อต่อต้านจักรวรรดิออสเตรียระหว่างสงครามออสเตรีย-ปรัสเซียและเข้าร่วมสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ ในปีค.ศ. 1871 แกรนด์ดัชชีกลายเป็นรัฐของจักรวรรดิเยอรมัน
อ็อลเดินบวร์คยังคงมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขจนกระทั่งการปฏิวัติเยอรมัน ค.ศ. 1918–1919 เมื่อแกรนด์ดยุก องค์สุดท้าย ฟรีดริช ออกัสต์ที่ 2 สละราชสมบัติ และอ็อลเดินบวร์คก็กลายเป็นรัฐในสาธารณรัฐไวมาร์ในฐานะเสรีรัฐอ็อลเดินบวร์ค
สนธิสัญญาอารัส (ค.ศ. 1435)

สนธิสัญญาอารัส หรือ การประชุมใหญ่แห่งอารัส  เป็นการประชุมทางการทูตที่เกิดขึ้นที่อารัสในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบันในปี ค.ศ. 1435 ระหว่างผู้แทนจากอังกฤษ, ฝรั่งเศส และ เบอร์กันดี การประชุมเกิดขึ้นในตอนปลายของสงครามร้อยปี ทั้งการประชุมและสนธิสัญญาสะท้อนความล้มเหลวของฝ่ายอังกฤษ แต่เป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของฝ่ายฝรั่งเศส
การประชุม.
ฝ่ายอังกฤษเข้าร่วมการประชุมโดยมีความเชื่อว่าเป็นการประชุมเพื่อแสวงหาสันติภาพระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศสเท่านั้น ที่มีการเสนอการยุติการต่อสู้เป็นระยะเวลานาน และการเสกสมรสระหว่างสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษและพระราชธิดาในพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส ฝ่ายอังกฤษไม่เต็มใจที่จะยกเลิกการอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ซึ่งทำให้การต่อรองเป็นไปได้ยาก ฝ่ายอังกฤษเดินออกจากที่ประชุมกลางคันเพื่อไปปราบปรามการรุกรานของฝรั่งเศสโดยJean Poton de Xaintrailles และ La Hire
ขณะเดียวกันผู้แทนฝ่ายฝรั่งเศสและผู้นำทางศาสนาก็ยุให้ฟิลลิปเดอะกูด ดยุคแห่งเบอร์กันดีคืนดีกับพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 เบอร์กันดีขณะนั้นเป็นอาณาจักรที่แทบจะเป็นอิสระต่อตนเอง และเป็นพันธมิตรกับอังกฤษมาตั้งแต่เมื่อจอห์นเดอะเฟียร์เลสส์บิดาของฟิลลิปถูกฆาตกรรมโดยฝ่ายฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1419 ที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 อาจจะทรงทราบ เมื่อผู้แทนฝ่ายอังกฤษกลับมายังที่ประชุมก็พบว่าฟิลลิปเดอะกูดได้เปลี่ยนข้าง เมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1435 จอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุคแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของฝ่ายอังกฤษก็มาเสียชีวิตเพียงอาทิตย์เดียวก่อนที่การประชุมจะเสร็จสิ้น
สนธิสัญญาลงนามกันในปี ค.ศ. 1435
สนธิสัญญาบลัว (ค.ศ. 1572)

สนธิสัญญาบลัว (ค.ศ. 1572)  เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันที่เมืองบลัวในฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1572 ระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ และ แคทเธอรีน เดอ เมดิชิแห่งฝรั่งเศส ตามเนื้อหาของสนธิสัญญาฝรั่งเศสและอังกฤษตกลงเลิกการเป็นปฏิปักษ์ต่อกันที่มีมาเนิ่นนานก่อนหน้านั้นและก่อตั้งสัมพันธ์ไมตรีร่วมกันในการต่อต้านสเปน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธทรงหวังว่าสนธิสัญญาการป้องกันจะแยกสเปน และป้องกันฝรั่งเศสจากการรุกรานฟลานเดอร์ส
อ็องรีที่ 1 ดยุกแห่งกีซ

อองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีส (หรือ "Le Balafré" หรือ "the scarred") อองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีสเป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส เป็นบุตรของฟรองซัวส์ ดยุคแห่งกีส และ อันนา เดสเต อองรีได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดยุคแห่งกีสและ Grand Maître de France หลังจากการเสียชีวิตของบิดาในปี ค.ศ. 1563 อองรีมีบทบาทในการต่อสู้กับออตโตมันในฮังการีในปี ค.ศ. 1565 เมื่อกลับมาถึงฝรั่งเศสอองรีก็กลายเป็นผู้นำฝ่ายคาทอลิกในสงครามศาสนาของฝรั่งเศส อองรีต่อสู้ในยุทธการแซงต์เดอนีส์ (Battle of Saint-Denis) ในปี ค.ศ. 1567, ในยุทธการฌาร์นัค (Battle of Jarnac) และในยุทธการมงคงตูร์ (Battle of Moncontour) แต่การพยายามมีความสัมพันธ์กับมาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์ในปี ค.ศ. 1570 นำความไม่พอพระทัยให้แก่พระเชษฐาของมาร์เกอรีต พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส แต่เมื่ออองรีไปสมรสกับแคทเธอรีนแห่งคลีฟส์ สถานการณ์ก็ค่อยกระเตื้องขึ้น ความเกรงกลัวอำนาจที่เพิ่มมากขึ้นของนายพลแกสปาร์ด เดอ โคลินยีทำให้อองรีสมรู้กันทำการฆาตกรรมและการก่อให้เกิดการสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิวในปี ค.ศ. 1572
สี่สิบห้าองครักษ์

สี่สิบห้าองครักษ์  คือทหารองครักษ์จำนวนสี่สิบห้าคนที่ได้รับเลือกมาโดยฌอง หลุยส์ เดอ โนกาเรต์ เดอ ลา วาแลต ดยุคแห่งเอแปร์นง (Jean Louis de Nogaret de La Valette) เพื่อให้มาพิทักษ์พระเจ้าอองรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศสระหว่างวิกฤติการณ์ของสงครามสามอองรี
ทหารองครักษ์สี่สิบห้าคนที่ได้รับเลือกมาเป็นขุนนางชั้นรอง (บางคนมาจากกาสคอญ) ที่บ้างก็เป็นเจ้าของม้าเพียงตัวเดียวและแผ่นดินเพียงสองสามเอเคอร์สำหรับเลี้ยงตัวเอง เมื่อได้รับเลือกมาแล้วทหารองครักษ์ก็ได้ค่าจ้างอย่างสูงเป็นการแลกเปลี่ยนกับการรักษาความปลอดภัยให้แก่พระเจ้าอองรีที่ 3 ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยการอยู่ยามครั้งละสิบห้าคน
หลังจากที่สันนิบาตคาทอลิกทำการปฏิวัติในปารีส พระเจ้าอองรีก็จำต้องเสด็จหนีไปยังบลัวส์ ที่ทรงใช้เป็นที่ตั้งมั่นวางแผนยึดอำนาจคืนจากรัฐสภาทั่วไป โดยการให้ทหารองครักษ์สังหารอองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีส เมื่อดยุคเดินทางมาเฝ้าพระเจ้าอองรีที่พระราชวังบลัวส์เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1588 และน้องชายหลุยส์ที่ 2 คาร์ดินัลแห่งกีสในวันต่อมา
หลังจากที่พระเจ้าอองรีที่ 3 เองถูกลอบปลงพระชนม์โดยฌาคส์ เคลมงต์ (Jacques Clément) ราชบัลลังก์ฝรั่งเศสก็ตกไปเป็นของอองรีแห่งนาวาร์ กององครักษ์ก็ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้แก่พระองค์ต่อมาจนกระทั่งเสด็จสวรรคต ที่อาจจะเป็นการถูกลอบปลงพระชนม์
เรื่องราวของกององครักษ์นี้เป็นแรงบันดาลใจให้อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มาเขียนนิยาย "The Forty-Five Guardsmen" ในปี ค.ศ. 1847
จอห์น ซิงเกิลทัน โคพลีย์

จอห์น ซิงเกิลทัน โคพลีย์  (ค.ศ. 1738 - 9 กันยายน ค.ศ. 1815) เป็นจิตรกรคนสำคัญชาวอเมริกันของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือน โคพลีย์มีชื่อเสียงจากการเขียนภาพเหมือนของบุคคลสำคัญในนิวอิงแลนด์ในสมัยอาณานิคม โดยเฉพาะชนชั้นกลาง ภาพเขียนของโคพลีย์มีลักษณะการเขียนที่ใหม่ และมักจะมีสิ่งของที่เกี่ยวกับชีวิตของตัวแบบในภาพ
กาเตรีนา ฟัน เฮเมิสเซิน

กาเตรีนา ฟัน เฮเมิสเซิน (ค.ศ. 1528 - หลังจาก ค.ศ. 1587) เป็นจิตรกรชาวเฟลมิชของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือน
กาเตรีนา ฟัน เฮเมิสเซินเป็นจิตรกรสตรีเฟลมิชคนแรกที่มีหลักฐานทางการเขียน และเช่นเดียวกับจิตรกรสตรีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนอื่น ๆ ที่เป็นบุตรีของจิตรกรยัน ซันเดิร์ส ฟัน เฮเมิสเซิน (Jan Sanders van Hemessen) ผู้คงจะเป็นครูผู้สอนให้กาเตรีนาเขียน กาเตรีนาเขียนภาพเหมือนของผู้คนผู้มีฐานะดีทั้งหญิงและชายที่มักจะมีฉากหลังเป็นสีมืด
เอก็อน ชีเลอ

เอก็อน ชีเลอ (12 มิถุนายน ค.ศ. 1890 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1918) เป็นจิตรกรชาวออสเตรียผู้ได้รับอิทธิพลจากกุสทัฟ คลิมท์ ชีเลอเป็นจิตรกรเขียนภาพคน (figurative painter) คนสำคัญของต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 
สิ่งที่เด่นของงานของชีเลอคือความเข้มข้น (intensity) และงานเขียนภาพเหมือนตนเองหลายภาพที่เขียนขึ้น ร่างที่บิดเบือนและเส้นที่แสดงออกทางอารมณ์เป็นลักษณะงานเขียนและงานวาดเส้นของชีเลอ ทำให้เป็นจิตรกรคนแรก ๆ ของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แม้ว่าจะยังคงมีความเกี่ยวข้องกับขบวนการนวศิลป์เป็นอย่างมากก็ตาม
กุสตาฟว์ กูร์แบ

ฌ็อง เดซีเร กุสตาฟว์ กูร์แบ (10 มิถุนายน ค.ศ. 1819 - 31 ธันวาคม ค.ศ. 1877) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสผู้นำของขบวนการสัจนิยมของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นขบวนการที่เชื่อมระหว่างศิลปะจินตนิยม (ที่พบในภาพเขียนของเตออดอร์ เฌรีโก (Théodore Géricault) และเออแฌน เดอลาครัว) กับ ตระกูลการเขียนบาร์บิซง (Barbizon School) กูร์แบมีบทบาทสำคัญในจิตรกรรมฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในฐานะที่เป็นผู้ริเริ่ม และในฐานะศิลปินผู้เต็มใจที่จะแสดงความคิดทัศนคติเกี่ยวกับสังคมในผลงานที่ทำ
ไฮวีอิกซอลต์ที เรลม์ออฟเดอะฟรี

ไฮวีอิกซอลต์ที เรลม์ออฟเดอะฟรี  เป็นเพลงชาติของประเทศเซียร์ราลีโอน ประพันธ์โดยคลิฟฟอร์ด เนลสัน ไฟล์และเรียบเรียงโดยจอห์น อาการ์ ประกาศใช้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2504 หลังจากที่ประเทศได้รับอิสรภาพจากสหราชอาณาจักร โดยใช้แทนเพลงก็อดเซฟเดอะควีน ในรัฐธรรมนูญแห่งเซียร์ราลีโอน พ.ศ. 2534 กำหนดให้พลเมืองเซียร์ราลีโอนมีหน้าที่ "เคารพต่ออุดมการณ์และสถาบันของชาติ" ซึ่งรวมถึงเพลงชาติด้วย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1004

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1004 (ต่อเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ - ดอยสุเทพ) ช่วงตั้งแต่ประตูเมืองเชียงใหม่ ถึงสวนสัตว์เชียงใหม่เรียกว่า ถนนห้วยแก้ว แต่ช่วงอนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัยถึงดอยสุเทพเรียกว่า ถนนทางขึ้นดอยสุเทพ หรือ ถนนศรีวิชัย ปัจจุบัน ช่วงประตูเมืองเชียงใหม่ถึงสวนรุกขชาติห้วยแก้วเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีเกาะกลาง ช่วงผ่านหน้าสวนสัตว์เชียงใหม่มีขนาด 4 ช่องจราจร ไม่มีเกาะกลาง ขึ้นไปบนภูเขาที่สูงชัน ผ่านดอยสุเทพ จนถึงพระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์ โดยช่วงสวนสัตว์เชียงใหม่ถึงทางขึ้นพระธาตุดอยสุเทพมีขนาด 3 ช่องจราจร และช่วงพระธาตุดอยสุเทพถึงพระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์มีขนาด 2 ช่องจราจร ระยะทางที่อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงเชียงใหม่ที่ 2 สำนักงานทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) รวม 19.4 กิโลเมตร
สำหรับผู้ริเริ่มก่อสร้างถนนทางขึ้นสู่ดอยสุเทพคือ ครูบาศรีวิชัย ในขณะนั้นหลวงศรีประกาศ (ฉันท์ วิชยาภัย)ได้ปรึกษาเรื่องเสาไฟฟ้าด้วย จึงสรุปได้ว่าจะต้องทำถนนด้วย ซึ่งครูบาศรีวิชัยได้กำหนดฤกษ์ที่จะลงมือขุดจอบแรกสำหรับการสร้างถนนขึ้นดอยสุเทพในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 โดยมีเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ทรงเป็นผู้ขุดจอบแรกเป็นปฐมฤกษ์ ใช้เวลาก่อสร้าง 5 เดือน 22 วัน กระทั่งวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2478 จึงเปิดถนนให้รถขึ้นดอยสุเทพเป็นครั้งแรก ซึ่งในขณะนั้นเป็นถนนดินลูกรัง มีระยะทาง 11.530 กิโลเมตร
ถนนสายนั้นเมื่อสร้างเสร็จใหม่ ๆ มีชื่อว่า ถนนดอยสุเทพ ครั้นต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นถนนศรีวิชัย เพื่อเป็นเกียรติแก่ครูบาศรีวิชัย โดยวันที่ 9 พฤศจิกายน ของทุกปี จะเป็นวันครบรอบในการทำพิธีลงจอบแรก สร้างถนนศรีวิชัยขึ้นสู่วัดพระธาตุดอยสุเทพ เรียกว่า งานทำบุญจอบแรกครูบาศรีวิชัย นอกจากนี้ในช่วงก่อนวันวิสาขบูชา 1 วันของทุกปี จะมีประเพณีเดินขึ้นดอยสุเทพ ซึ่งถนนสายนี้ในยามค่ำคืนจะใช้ประกอบพิธีประเพณีเดินขึ้นดอยสุเทพเพื่อแสวงบุญ ตั้งแต่ค่ำถึงรุ่งเช้า
โซโลอิสต์

โซโลอิสต์  เป็น สตูดิโออัลบั้ม เดี่ยวชุดแรกของ ว่าน ธนกฤต พานิชวิทย์ วางแผงทั่วประเทศเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2550 มีเพลงยอดนิยมคือ "ระยะปลอดภัย" , "สิ่งที่ยังเหลือ" , "วัยทองรำลึก"
อาณาจักรพัลแฮ

อาณาจักรพัลแฮ (#เปลี่ยนทาง , /pa̠ɽɦɛ̝/) หรือ ปั๋วไห่ (, :) เป็นอาณาจักรหลายเชื้อชาติใน แมนจูเรีย คาบสมุทรเกาหลี และ รัสเซียตะวันออกไกล 
การล่มสลายของจักรวรรดิพัลแฮ.
การล่มสลายของจักรวรรดิพัลแฮเริ่มต้นขึ้นเมื่อเกิดสงครามครั้งใหญ่ระหว่างราชวงศ์เหลียว หรือพวกชนเผ่าคิตัน เข้าตีดินแดนของจีนสมัยปลายราชวงศ์ถัง ในพุทธศตวรรษที่ 15 อาณาจักรพัลแฮจึงต้องถูกตีไปด้วยเนื่องจากเป็นเขตอิทธิพลที่อยู่ใกล้ชิดติดกันระหว่างเขตดินแดนระหว่างจีนและคิตันในแมนจูเรีย ในพ.ศ. 1545 ราชวงศ์ถัง ถูกราชวงศ์เหลียวตีจนแตกออกเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อย และพวกคิตันก็ทำสงครามต่อเนื่องจนกระทั่งได้ครอบครองดินแดนทางตอนเหนือของจีนส่วนใหญ่ การทำสงครามยึดครองครั้งนี้ จักรวรรดิพัลแฮก็ถูกยึดครองไปด้วยเช่นกัน ราชวงศ์เหลียวเข้าตีพัลแฮจนแตกใน พ.ศ. 1469 นับเป็นการสิ้นสุดจักรวรรดิพัลแฮ แม้ในภายหลังราชวงศ์เหลียวได้ตั้งอาณาจักรใหม่ขึ้นแทน คือ อาณาจักรตงตาน เป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งได้เพียง 10 ปี ในพ.ศ. 1479 ราชวงศ์เหลียวก็ควบคุมอาณาจักรตงตานมาเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์เหลียว และประชาชนชาวพัลแฮรู้ว่าตนเองสืบเชื้อสายจากชาวโคกูรยอ ไม่ใช่ชาวแมนจู จึงได้อพยพลงใต้ไปยังบริเวณอาณาจักรโคกูรยอเก่าแล้วสถาปนาอาณาจักรใหม่ขึ้นมาคืออาณาจักรฮูโกกูรยอหรืออาณาจักรโคกูรยอใหม่
สำนักกษาปณ์

สำนักกษาปณ์ หรือ โรงกษาปณ์ เป็นหน่วยงานราชการในสังกัดกรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง ที่เกิดจากการปรับโครงสร้างการแบ่งส่วนราชการของกรมธนารักษ์เมื่อปี พ.ศ. 2545 โดยสำนักกษาปณ์ มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการผลิต เหรียญกษาปณ์สกุลเงินบาท เหรียญกษาปณ์ที่ระลึก เหรียญที่ระลึก และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทย รวมถึงของสั่งจ้างต่างๆ เช่น โล่ พระเครื่อง เข็มที่ระลึก เป็นต้น
โรงกษาปณ์ในปัจจุบันสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2530 ซึ่งสถานที่ก่อสร้างอยู่ที่บริเวณโรงงานทอกระสอบเดิม ของกระทรวงการคลัง ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 34-35 ตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี บนเนื้อที่ประมาณ 126 ไร่
ซาวอย

ซาวอย , ซาวัว  หรือ ซาวอยา  คือภูมิภาคในยุโรปที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เกิดขึ้นหลังจากการล่มสลายของราชอาณาจักรเบอร์กันดีของแฟรงค์ ดินแดนในอดีตของซาวอยเป็นของประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลีในปัจจุบัน
ที่มา.
ซาวอยก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้ารูดอล์ฟที่ 3 แห่งเบอร์กันดีอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1003 ที่ทำให้ราชวงศ์ซาวอยกลายเป็นราชวงศ์ที่ยังคงดำรงอยู่ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป ราชวงศ์ซาวอยปกครองอาณาจักรเคานต์แห่งซาวอย จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1416 และต่อมาปกครองอาณาจักรดยุคแห่งซาวอย จนระหว่างปี ค.ศ. 1416 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1714 อาณาจักรเคานต์แห่งซาวอยผนวกตูรินและดินแดนต่าง ๆ ในพีดมอนต์ ซึ่งเป็นบริเวณทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลีที่มีพรมแดนติดกับซาวอย เมืองหลวงของอาณาจักรดยุคคือช็องเบรี มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1563 เมื่อย้ายไปยังตูริน ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาณาจักรดยุคแห่งซาวอยก็มีความสัมพันธ์กับราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย เมื่อประมุขของราชวงศ์ซาวอยเป็นที่รู้จักกันในฐานะกษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย ขณะที่ตูรินยังคงเป็นเมืองหลวง ดินแดนเดิมของซาวอยถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ตามข้อตกลงของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 อันเป็นที่มาของการรวมตัวของอิตาลี (Italian unification) แต่ราชวงศ์ซาวอยก็ยังคงเป็นเจ้าของดินแดนในอิตาลีและประมุขกลายมามีฐานะเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี
ในฝรั่งเศสปัจจุบันซาวอยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโรนาลป์ หลังจากการถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ดินแดนของซาวอยก็แบ่งเป็นสองจังหวัด คือ จังหวัดซาวัวและจังหวัดโอต-ซาวัว
วาลเทลลินา

วาลเทลลินา (, , ,) คือหุบเขาในบริเวณลอมบาร์ดีทางตอนเหนือของอิตาลีที่ติดกับสวิตเซอร์แลนด์ ในปัจจุบันมีชื่อเสียงในการเป็นบริเวณที่มีการเล่นสกีหิมะ, บ่อน้ำร้อน, เมืองบำบัดน้ำแร่, เนยแข็ง (โดยเฉพาะ Bitto ที่ตั้งชื่อตามแก่ง) และเหล้าองุ่น เมื่อหลายร้อยปีที่ผ่านมาวาลเทลลินาเป็นช่องเขาทางผ่านอันสำคัญของเทือกเขาแอลป์ระหว่างทางตอนเหนือของอิตาลีและเยอรมนี ฉะนั้นการควบคุมบริเวณนี้จึงเป็นที่เสาะแสวงหาจองทุกฝ่าย โดยเฉพาะในระหว่างสงครามสามสิบปี
ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด

ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด  หรือ ช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์  เป็นช่องเขาทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เก่าแก่ที่สุด ที่มีหลักฐานว่าใช้กันมาตั้งแต่ยุคสำริด และยังมีร่องรอยของถนนโรมันเหลือให้เห็นอยู่บ้าง ในปี ค.ศ. 1800 กองทัพของนโปเลียนก็ใช้เส้นทางนี้ในการเดินทางเข้าอิตาลี ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ฌัก-หลุยส์ ดาวีด พรรณาไว้ในจิตรกรรม "โบนาปาร์ตข้ามช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์" และอีปอลิต เดอลาร็อช ในจิตรกรรม "โบนาปาร์ตข้ามเทือกเขาแอลป์" ในปัจจุบันช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดหมดความสำคัญลงเพราะมีช่องทางอื่นที่สามารถใช้ในการข้ามเทือกเขาที่สะดวกกว่า เช่น อุโมงค์ลอดใต้เขาหรือการเลี่ยงโดยสิ้นเชิงโดยการใช้วิธีคมนาคมอื่นเช่นทางอากาศ ฉะนั้นคุณค่าของช่องเขานี้ในปัจจุบันจึงอยู่ที่ความสำคัญทางประวัติศาสตร์และสถานที่สำหรับการสันทนาการเท่านั้น
เส้นทาง.
แนวช่องเขาแล่นตามทิศตะวันออกเฉียงเหนือ-ตะวันตกเฉียงใต้ผ่านเทือกเขาแอลป์วาเล (Valais Alps) (เดิมเรียกว่าเทือกเขาแอลป์เพนไนน์) โดยมีจุดที่สูงที่สุดสูง 2469 เมตร ถนนหลวง E27 ลาดผ่านทั้งอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์ เชื่อมมาร์ตีญีในรัฐวาเลของสวิตเซอร์แลนด์กับอาออสตาในแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาของอิตาลี จากมาร์ตีญีถนนสาย 9 ดำเนินต่อไปยังโลซาน และจากอาออสตา ถนนสาย A5 ดำเนินต่อไปยังตูริน
ช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด

ช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด , ช่องเขาเปอตี-แซ็ง-แบร์นาร์  หรือ ช่องเขาปิกโกโลซันแบร์นาร์โด  เป็นช่องเขาของเทือกเขาแอลป์ทางด้านพรมแดนฝรั่งเศส-อิตาลี ที่จุดที่สูงที่สุดสูง 2188 เมตรจากระดับน้ำทะเล ช่องเขาเชื่อมระหว่างจังหวัดซาวัวในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ของฝรั่งเศสกับแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาของอิตาลี 
บนช่องเขามีวงหินที่แม้จะได้รับความเสียหายจากถนนที่แล่นผ่าน ก็ยังพอเหลือร่องรอยอยู่บ้าง วงหินมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 72 เมตร เดิมมีหินที่ตั้งอยู่กลางวง จากการศึกษาเท่าที่ทราบวงหินสร้างมาตั้งแต่ยุคเหล็กที่สันนิษฐานกันว่าอาจจะเป็นบริเวณศาสนพิธีของอารยธรรมทาเรนไทเซียน (Tarentaisian) (ราว 725 ปี–450 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ต่อมาก็ได้มีการก่อสร้างเทวสถานโรมันที่อุทิศให้แก่เทพจูปิเตอร์ขึ้น และที่พักนักเดินทาง (Mansio) นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าฮันนิบาลใช้ช่องเขานี้
ในบางปีช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ดก็เป็นจุดหนึ่งที่ใช้ในเส้นทางการแข่งขันจักรยานตูร์เดอฟร็องส์ เช่นในปี ค.ศ. 2009 เมื่อใช้เป็นจุดที่ 16 เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม จากมาร์ตีญีในสวิตเซอร์แลนด์ ไปยังบูร์ก-แซ็ง-โมริส ซึ่งเป็นระยะทาง 160 ที่ต้องผ่านช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดระหว่างทางด้วย
ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์

ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์ หรือ ช่องเขากางเขนเหล็ก  เป็นช่องเขาของเทือกเขาโดฟีนแอลป์ ที่เชื่อมระหว่างเลอบูร์-ดัวซ็อง (Le Bourg-d'Oisans) กับแซ็ง-ฌ็อง-เดอ-มอเรียน (Saint-Jean-de-Maurienne)
ตูร์เดอฟรองซ์ใช้ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์ก็เป็นจุดหนึ่งในเส้นทางการแข่งขันจักรยานสิบห้าครั้งตั้งแต่เริ่มมีการแข่งขันกันมา
แหล่งข้อมูลอื่น.
 วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ
มอนแฟร์ราโต

มอนแฟร์ราโต , มอนฟรา  หรือ มงแฟรา  เป็นภูมิภาคที่เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นปีเยมอนเตทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่มีเนื้อที่ในบริเวณที่ในปัจจุบันคือจังหวัดอาเลสซานเดรียและจังหวัดอัสตี
ประวัติ.
มอนแฟร์ราโตเดิมเป็นอาณาจักรเคานต์ที่ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอาณาจักรมาร์กราฟของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ภายในเคานต์อาเลราโมแห่งมอนแฟร์ราโตในปี ค.ศ. 961 หลังจากการเปลี่ยนแปลงอิทธิพลจากการครอบครองทางตอนเหนือของอิตาลีจากเบเรนการ์ที่ 2 แห่งอิตาลี ไปอยู่ภายใต้การปกครองของออตโตที่ 1 แห่งเยอรมนี มาร์ควิสหรือมาร์เคซิผู้ปกครองมอนแฟร์ราโตมีความเกี่ยวดองกับพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสและกับพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และมักจะเข้าร่วมในสงครามครูเสด และมีการเสกสมรสกับเจ้านายของราชอาณาจักรเยรูซาเลม และราชวงศ์คอมเนนัสและพาเลโลกัสของจักรวรรดิไบแซนไทน์
มอนแฟร์ราโตอยู่ภายใต้การปกครองของสเปนอยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่างปี ค.ศ. 1533 จนถึง ค.ศ. 1536 ก่อนที่จะตกไปเป็นของดุ๊กแห่งมานตัวตระกูลกอนซากา ระหว่างปี ค.ศ. 1536 จนถึง ค.ศ. 1708 ในปี ค.ศ. 1574 มอนแฟร์ราโตได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นดัชชี โดย สมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หลังจากสงครามสืบครองมานตัว (ค.ศ. 1628-1631) ส่วนหนึ่งของมอนแฟร์ราโตก็ตกไปเป็นของดัชชีแห่งซาวอย ส่วนที่เหลือตกไปเป็นของซาวอยในปี ค.ศ. 1708 สมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้ดินแดนกอนซากา ผู้สืบสายของตระกูลกอนซากาต่อมาได้รับดัชชีแห่งเทสเคนในไซลีเชียเป็นเครื่องตอบแทน
ดัชชีมอนแฟร์ราโตมีเนื้อที่ 2750 ตารางกิโลเมตรที่แบ่งเป็นสองส่วนโดยมีพรมแดนติดกับดัชชีซาวอย, ดัชชีมิลาน และสาธารณรัฐเจนัว กาซาเลมอนแฟร์ราโตถือกันว่าเป็นเมืองหลวง แต่ในปัจจุบันอัสตีเป็นเมืองหลวงของมอนแฟร์ราโต
วัฒนธรรม.
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเครอา.
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเครอา  เป็นคริสต์ศาสนสถานโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในมอนแฟร์ราโต ที่เป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งปีเยมอนเตและลอมบาร์เดียที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003 
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเครอาเริ่มก่อตั้งในปี ค.ศ. 1589 รอบคริสต์ศาสนสถานเซนต์แมรีเดิม ที่เชื่อกันว่าสร้างโดยนักบุญยูเซเบียสราว ปี ค.ศ. 350
ดิเอเวอร์ลีบราเทอส์

ดิเอเวอร์ลีบราเทอส์  ประกอบด้วยพี่น้องดอน เอเวอร์ลี และฟิล เอเวอร์ลี เป็นวงดูโอในแนวร็อกแอนด์โรลที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีคันทรี มีจุดเด่นที่การเล่นกีตาร์สายเหล็ก และการร้องประสานเสียง
ดิเอเวอร์ลีบราเทอส์ประสบความสำเร็จระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1957 ถึง 1964 มีเพลงติดอันดับทอป 40 ของนิตยสารบิลบอร์ดทั้งสิ้น 26 เพลง เป็นอันดับสองในบรรดาศิลปินดูโอ รองจากฮอลล์ แอนด์ โอตส์ (Daryl Hall and John Oates ซึ่งมีเพลงติดอันดับ 29 เพลง) และมีเพลงติดอันดับทอป 100 ทั้งสิ้น 35 เพลง ได้รับการบรรจุชื่อไว้ในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรลในปี ค.ศ. 1986 และได้รับรางวัลแกรมมี Lifetime Achievement Award ในปี ค.ศ. 1997 
นิตยสารโรลลิงสโตน จัดให้ดิเอเวอร์ลีบราเทอส์ ติดอันดับ 33 จาก "100 ศิลปินยอดเยี่ยมตลอดกาล" จากการจัดอันดับในปี ค.ศ. 2004
เพลงที่มีชื่อเสียงของดิเอเวอร์ลีบราเทอส์ ได้แก่เพลง "Bye Bye Love", "Wake Up Little Susie", "All I Have to Do Is Dream", "Devoted to You", "Bird Dog", "Cathy's Clown", "Ebony Eyes", "Walk Right Back", "Crying in the Rain", "('Til) I Kissed You"
สันนิบาตคาทอลิก (เยอรมัน)

สันนิบาตคาทอลิกเยอรมัน  เดิมเป็นสมาพันธ์อย่างหลวมๆ ของรัฐเยอรมันที่เป็นโรมันคาทอลิกที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1609 ในการโต้ตอบการก่อตั้งสหภาพโปรเตสแตนต์ (Protestant Union) ในปีก่อนหน้านั้น วัตถุประสงค์ของสันนิบาตก็เพื่อ “เพื่อป้องกันนิกายโรมันคาทอลิกและรักษาความสันติสุขภายในจักรวรรดิ” โครงสร้างของสันนิบาตคล้ายคลึงกับ สันนิบาตคาทอลิกฝรั่งเศส (French Catholic League) ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1576
สันนิบาตคาทอลิกฝรั่งเศส

สันนิบาตคาทอลิกฝรั่งเศส  เป็นขบวนการที่มีบทบาทสำคัญในสงครามศาสนาของฝรั่งเศสที่ก่อตั้งขึ้นโดยอองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีสในปี ค.ศ. 1576 สันนิบาตคาทอลิกฝรั่งเศสเป็นองค์การที่มีวัตถุประสงค์อันรุนแรง ในความต้องการที่จะกำจัดโปรเตสแตนต์--หรือที่เรียกว่าคาลวินิสต์ หรือ อูเกอโนต์--ให้หมดสิ้นไปจากฝรั่งเศสระหว่างการปฏิรูปศาสนาของนิกายโปรเตสแตนต์
สันนิบาตคาทอลิกได้รับการสนับสนุนจาก
สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 5, เยซูอิด และพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน
ทอมัส เอคินส์

ทอมัส คาวเพิร์ทเวต เอคินส์ (25 กรกฎาคม ค.ศ. 1844 - 25 มิถุนายน ค.ศ. 1916) เป็นจิตรกร ประติมากร ช่างภาพ และนักการศึกษาวิจิตรศิลป์คนสำคัญชาวอเมริกันของขบวนการสัจนิยม ทอมัส เอคินส์เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นศิลปินคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของประวัติศาสตร์ศิลป์อเมริกัน
ตลอดอายุงานอาชีพตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1870 จนกระทั่งในบั้นปลาย ทอมัส เอคินส์เลือกหัวข้อที่ดึงมาจากผู้คนจากบ้านเกิดที่ฟิลาเดลเฟีย เอคินส์เขียนภาพเหมือนหลายร้อยภาพ ที่มักจะเป็นภาพของเพื่อน สมาชิกในครอบครัว หรือบุคคลสำคัญในวงการศิลปะ วิทยาศาสตร์ การแพทย์ และการศาสนา เมื่อดูอย่างรวมรวมแล้วก็เป็นภาพเขียนที่สะท้อนให้เห็นถึงชีวิตของปัญญาชนของฟิลาเดลเฟียในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษ 20 แต่เมื่อพิจารณาเป็นภาพ ๆ ไปก็จะเป็นภาพของคนที่กำลังคิด นอกจากนั้นแล้วเอคินส์ก็เขียนภาพขนาดใหญ่หลายภาพที่เป็นการนำภาพเหมือนออกมาจากห้องนั่งเล่นเข้ามาในสำนักงาน ถนน อุทยาน แม่น้ำ เวที และห้องผ่าตัดของเมือง การเขียนนอกสถานที่ทำให้เอคินส์สามารถเขียนในสิ่งที่ได้รับแรงบันดาลใจมากที่สุด ภาพเปลือย หรือกึ่งเปลือยกำลังเคลื่อนไหว ในขณะเดียวกันเอคินส์ก็สามารถจัดการวางรูปทรงของตัวแบบในแสงที่จัดจ้า หรือจัดให้ดูลึกโดยใช้การศึกษาทางทัศนมติเข้าช่วย
สิ่งที่สำคัญพอ ๆ กับการสร้างงานศิลปะคืองานทางด้านการเป็นนักการศึกษา ในฐานะครูเอคินส์เป็นผู้มีอิทธิพลเป็นอันมากในงานทัศนศิลป์ของสหรัฐอเมริกา
ชาลส์ เดมัธ

ชาลส์ เดมัธ  (8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1883 – 23 ตุลาคม ค.ศ. 1935) เป็นจิตรกรสีน้ำผู้หันไปเขียนด้วยสีน้ำมันในตอนปลายอาชีพการเขียน เดมัธเป็นศิลปินชาวอเมริกันผู้วิวัฒนาการลักษณะการเขียนที่เรียกว่า Precisionism
หิรัณยกศิปุ

หิรัณยกศิปุ  หรือ หิรัณยกัศยปะ เป็นอสูรในคัมภีร์ปุราณะของศาสนาฮินดู ซึ่งถูกนรสิงห์ (อวตารของพระวิษณุ) สังหาร เพราะว่าหิรัณยกศิปุได้รับพรจากพระพรหมว่าจะไม่ถูกสังหารโดยมนุษย์หรือสัตว์ ซึ่งนรสิงห์ก็ไม่ใช่ทั้งมนุษย์หรือสัตว์ หิรัณยกศิปุมีน้องชายชื่อหิรัณยากษะ ซึ่งถูกนรสิงห์อวตารของพระวิษณุสังหารเช่นกัน
เรื่องราวของหิรัณยกศิปุ.
เรื่องราวของหิรัณยกศิปุปรากฏอยู่ในคัมภีร์ภาควตปุราณะ ซึ่งได้บรรยายถึงอดีตชาติและสาเหตุที่จะต้องมาเกิดเป็นหิรัณยกศิปุและถูกนรสิงห์ซึ่งเป็นอวตารของพระวิษณุสังหาร
ชยะและวิชยะ.
ตามเนื้อเรื่องในภาควตปุราณะ กุมารทั้งสี่ ได้แก่ สนก สนนฺทน สนาตน และสนตฺกุมาร ซึ่งเป็นมนสบุตร (บุตรที่เกิดจากความคิด) ของพระพรหม ได้ไปยังไวกุณฺฐซึ่งเป็นที่ประทับของพระวิษณุเพื่อเข้าเฝ้า แต่เนื่องจากกุมารทั้งสี่ยังแลดูเหมือนเด็กน้อย แม้ว่าจะมีอายุมากแล้วก็ตาม ชยะและวิชยะซึ่งเป็นทวารบาลผู้เฝ้าประตูทางเข้าจึงเข้าไปขวางกุมารทั้งสี่ไม่ให้เข้าไป และได้แจ้งกับกุมารทั้งสี่ว่าพระวิษณุทรงกำลังพักผ่อนอยู่ จึงไม่สามารถให้เข้าเฝ้าได้ กุมารทั้งสี่ได้ตอบกลับไปว่าพระวิษณุนั้นทรงว่างให้เข้าพบเสมอ และได้สาปแช่งทวารบาลทั้งสองให้ไปเกิดในโลกมนุษย์และต้องดำรงชีวิตอย่างมนุษย์ ทันใดนั้นเองพระวิษณุได้ปรากฏองค์ขึ้น ทวารบาลทั้งสองจึงได้ทูลของให้พระนารายณ์แก้คำสาปของกุมารทั้งสี่เสีย พระวิษณุตรัสตอบว่าพระองค์ไม่สามารถถอนคำสาปของกุมารทั้งสี่ได้ แต่ทรงมีทางเลือกให้สองทาง ทางเลือกแรกคือต้องไปเกิดเป็นผู้ที่อุทิศตนแด่พระวิษณุให้ครบเจ็ดชาติ ส่วนทางเลือกที่สองคือไปเกิดเป็นศัตรูของพระวิษณุให้ครบสามชาติ หลังจากไปเกิดในโลกมนุษย์จนครบตามทางเลือกใดทางเลือกหนึ่งแล้ว จึงจะสามารถกลับมาเป็นทวารบาลได้ตามเดิม ทวารบาลทั้งสองได้เลือกทางเลือกที่สอง เพราะไม่ต้องการที่จะอยู่ห่างไกลจากพระวิษณุไปถึงเจ็ดชาติ แม้ว่าจะต้องไปเกิดเป็นศัตรูของพระวิษณุก็ตาม โดยชาติแรก พระวิษณุกล่าวว่า ชัยและวิชัย ต้องเกิดเป็น หิรัณยกศิปุ และ หิรัณยากษะ เชื้อสายอสูรเดียวกัน ส่วนพระวิษณุ จะอวตารในรูปของ นรสิงห์อวตารไปปราบ ส่วนชาติที่สอง ทวารบาลทั้งสองจะกลับชาติไปเกิดใหม่เป็น พญาทศกัณฐ์ (เจ้าพระนครลงกา) และ กุมภกรรณ ตามลำดับ ส่วนพระองค์จะอวตารเป็นรามจันทราไปปราบ และในชาติสุดท้าย ทั้งสองจะได้กลับชาติไปเกิดใหม่เป็นศิศุปาล ในภพของกฤษณาวตาร แล้วจึงจะกลับมาเป็นนายทวารบาลบนไวกูณฑ์สถานในที่สุด
ซอฟต์ร็อก

ซอฟต์ร็อก  หรือบางครั้งเรียก เมลโลว์ร็อก (mellow rock) ไลต์ร็อก (light rock) หรือ อีซีร็อก (easy rock) เป็นแนวเพลงที่ใช้เทคนิคของเพลงร็อกแอนด์โรล ซึ่งมักจะรวมองค์ประกอบจากโฟล์กร็อกและการเขียนเพลงป็อป โดยเขียนเพลงให้เบาลงไป รวมถึงดนตรีที่เบาลงไป เพลงประเภทซอฟต์ร็อกมักมีเนื้อหาไปทางเพลงรัก ชีวิตประจำวันและความสัมพันธ์ ส่วนเครื่องดนตรีอาจใช้กีตาร์อคูสติก เปียโน เครื่องสังเคราะห์เสียงหรือบางครั้งใช้แซกโซโฟน ส่วนกีตาร์ไฟฟ้าโดยมากจะใช้อย่างเบาบาง
ทีนป็อป

ทีนป็อป  เป็นแนวดนตรีของเพลงป็อปที่สร้างสรรค์ขึ้นมา มุ่งเน้นด้านการตลาดสำหรับวัยรุ่น และวัยก่อนวัยรุ่น ทีนป็อปครอบคลุมเพลงสไตล์ ป็อป, แดนซ์, อาร์แอนด์บี, ฮิปฮอป และ ร็อก
เหรียญอิสรภาพประธานาธิบดี

เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี  คือเครื่องอิสริยาภรณ์สูงสุดของสหรัฐอเมริกาซึ่งประธานาธิบดีมอบเพื่อเป็นเกียรติคุณแก่ผู้รับซึ่งได้รับการพิจารณาว่าเป็น "ผู้อุทิศตนในการสร้างความั่นคงและสนับสนุนผลประโยชน์ของสหรัฐอเมริกา, สันติสุขของโลก, วัฒนธรรม และ งานอื่น ๆ ทั้งของสาธารณชนและส่วนบุคคลที่มีความสำคัญ" 
"เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี" มีฐานะเท่าเทียมกับเหรียญอิสริยาภรณ์ "เหรียญทองของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา" (Congressional Gold Medal) ที่มอบให้โดยการอนุมัติรัฐบัญญัติโดยรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดที่มอบให้แก่พลเรือนในสหรัฐอเมริกา แต่ผู้รับไม่จำกัดเฉพาะพลเมืองชาวอเมริกัน และแม้ว่าจะเป็นอิสริยาภรณ์ฝ่ายพลเรือน แต่ผู้รับอาจจะเป็นรัฐการฝ่ายทหารและใช้ติดบนเครื่องแบบทหารได้
มัคเดอบวร์ค

มัคเดอบวร์ค  เป็นเมืองหลวงของรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ลุ่มแม่น้ำเอลเบอ เป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญมากในยุคกลางของยุโรป อ็อทโทที่ 1 มหาราช ทรงประทับอยู่ที่เมืองในระหว่างปกครองจักรวรรดิ
ไมเคิล เกรฟส์

ไมเคิล เกรฟส์  (9 กรกฎาคม พ.ศ. 2477 - 12 มีนาคม พ.ศ. 2558) เป็นสถาปนิกชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะ 1 ใน เดอะนิวยอร์กไฟฟ์ เขายังมีงานออกแบบของใช้ภายในครัวเรือนวางขายในร้านทาร์เกตในสหรัฐอเมริกา
เกรฟส์เกิดในอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา เขาศึกษาจากโรงเรียนบรอดริปเปิลไฮสคูล ระดับ diploma ในปี 1950 เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยซินซินเนติ จากนั้นศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
เริ่มทำงานด้านสถาปนิก ทำงานฝึกหัดที่พรินซ์ตัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขาเปิดบริษัทที่ชื่อไมเคิล เกรฟส์ แอนด์ แอสโซซิเอตส์ มีสำนักงานอยู่ในพรินซ์ตันและนครนิวยอร์ก นอกจากผลงานออกผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ในบ้านแล้ว เกรฟส์ยังมีงานในหลากหลายด้านธุรกิจและอาคารที่อยู่อาศัยรวมถึงการออกแบบภายใน เกรฟส์ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกของสถาบันสถาปนิกอเมริกันในปี ค.ศ. 1979 และในปี ค.ศ. 1999 เกรฟส์ได้รับรางวัลเหรียญแห่งชาติด้านศิลปะและในปี 2001 ได้รับเหรียญทองจากสถาบันสถาปนิกอเมริกัน
ในปี 2003 เขาติดเชื้อไม่ทราบสาเหตุ ทำให้เขาเป็นอัมพาตตั้งแต่เอวลงไป เขายังคงเข้าทำการรักษา เขายังมีผลงานมากมายทั้งสถาบันศิลปะดีทรอยต์ และรีสอร์ตในสิงคโปร์
ฮันส์ ฮ็อลไลน์

ฮันส์ ฮ็อลไลน์ (30 มีนาคม ค.ศ. 1934 – 24 เมษายน ค.ศ. 2014) เป็นสถาปนิกและนักออกแบบชาวออสเตรีย
ฮ็อลไลน์ได้รับอนุปริญญาจากวิทยาลัยทัศนศิลป์ในเวียนนาใน ค.ศ. 1956 จากนั้นเข้าศึกษาที่สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยใน ค.ศ. 1959 และมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ในค.ศ. 1960 เขาทำงานกับหลายหน่วยงานในสวีเดนและสหรัฐ ก่อนที่จะกลับมาที่เวียนนา ก่อตั้งบริษัทของตัวเองใน ค.ศ. 1964 เขาได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ในปี 1985
ผลงานโดยส่วนใหญ่ของฮ็อลไลน์เป็นงานสถาปัตยกรรม แต่เขาก็ยังมีงานออกแบบในฐานะดีไซเนอร์ อย่างเช่นกลุ่มเมมฟิสกรุปและบริษัทอเลสซี เขายังออกแบบงานนิทรรศการเช่น งานเบียนเนลในเวนิส และยังมีงานออกแบบฉากให้กับงานละครของอาร์ทัวร์ ชนิทซ์เลอร์ ในละคร "Der einsame Weg" ที่โรงละครบวร์คในเวียนนาด้วย
อืมม์บ็อป

"อืมม์บ็อป"  เป็นเพลงที่เขียนขึ้นและร้องโดยวงป็อปร็อกอเมริกัน แฮนสัน จากผลงานอัลบั้มในปี ค.ศ. 1997 ที่ชื่อ "Middle of Nowhere" "อืมม์บ็อป" เป็นหนึ่งในซิงเกิลเปิดตัวที่ประสบความสำเร็จที่สุดเพลงหนึ่งตลอดกาล ติดอันดับ 1 ใน 27 ประเทศ รวมถึงในสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เยอรมนี ออสเตรเลียและเม็กซิโก ในสหราชอาณาจักรเพลงนี้ขายได้กว่า 710,000 ชุดและติดอันดับ 1 นาน 3 สัปดาห์ ยังได้รับการลงคะแนนว่าเป็นซิงเกิลแห่งปีจากแบบสำรวจในหนังสือพิมพ์ "The Village Voice" และยังติดอันดับสูง ๆ ในแบบสอบถามคำวิจารณ์ในสื่ออย่าง โรลลิงสโตน สปิน และวีเอชวัน "อืมม์บ็อป" ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี 2 สาขาในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 และยังเป็นซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จที่สุดของวงจนถึงปัจจุบัน "อืมม์บ็อป" ติดอันดับ 20 ของการจัดอันดับ 100 เพลงยอดเยี่ยมแห่งคริสต์ทศวรรษ 1990 ทางช่องวีเอชวัน
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ดีเพชโมด

ดีเพชโมด  เป็นวงดนตรีอังกฤษ ก่อตั้งวงที่เมื่องบาซิลดอนในมณฑลเอสเซ็กซ์ ในปี 1980 ประกอบด้วยสมาชิกด้วย เดฟ เกฮาน, มาร์ติน กอร์, แอนดรูว์ เฟล็ตเชอร์
สเตาร์บริดจ์

สเตาร์บริดจ์ หรือ สเตาเออร์บริดจ์ (ออกเสียง) เป็นนครและเมืองหลวงของดัดลีย์ในภาคการปกครองมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษ
ประชากรจากการสำรวจเมื่อปี ค.ศ. 2001 ระบุว่ามีประชากรทั้งหมด 55,480 คน 
วัฒนธรรม.
กีฬา.
สเตาร์บริดจ์ฟุตบอลคลับและสเตาร์บริดจ์คริกเกตคลับ ร่วมทั้ง The War Memorial Athletic Ground ใน Amblecote และสเตาร์บริดจ์รักบี้คลับ เล่นที่สเตาร์ตันพาร์กอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับสเตาร์ตัน และเรดฮิลล์วอลเลย์บอลคลับเล่นที่โรงเรียนเรดฮิลล์
ดนตรี.
ระหว่าง ยุค 1980 และยุค 1990 มีสี่วงจากสเตาร์บริดจ์ ได้แก่ ไดมอนด์เฮด, ป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์, เดอะวันเดอร์สตัฟ และเน็ดส์อะตอมิกดัสต์บิน ทั้งสี่วงเคยประสบความสำเร็จกับชาร์ตเพลง นักดนตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ ได้แก่ คลินต์ แมนเซล
โบร์กเคน-ฮาร์ตเกิร์ล

"โบร์เคน-ฮาร์ตต์เกิร์ล"  คือเพลงโดยบียอนเซ่ โนวส์ นักร้องอาร์แอนด์บี ชาวอเมริกัน จากผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 "ไอแอม... ซาชาเฟียร์ส" เพลงนี้ได้แต่งขึ้นโดยโนวส์, เคนเน็ธ เบบี้เฟส เอ็ดมอนส์, Mikkel S. Eriksen และ Tor Erik Hermansen และยังผลิตโดยตัวโนวส์เองร่วมกับ Stargate
ชาร์ต.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน

ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญในลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส 
ภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1888 เป็นภาพเขียนยามกลางคืนในเมืองอาร์ล ฟัน โคคเขียนภาพนี้ตรงจุดที่ห่างเพียงไม่กี่นาทีจาก "บ้านเหลือง" ที่จัตุรัสลามาร์ตีนที่ฟัน โคคเช่าอยู่ขณะนั้น ท้องฟ้ายามค่ำและและผลของการสะท้อนของแสงเป็นหัวข้อของภาพที่มีชื่อเสียงมากกว่าภาพนี้ซึ่งได้แก่ "ลานหน้าร้านกาแฟยามค่ำ" ที่เขียนไว้เมื่อ 2-3 เดือนก่อนหน้านั้น และอีกภาพหนึ่งคือ "ราตรีประดับดาว" ที่เขียนที่เมืองแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ในเวลาต่อมา
ภาพเขียนชิ้นนี้ได้รับการจัดแสดงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1889 ในงานแสดงภาพเขียนประจำปีที่สมาคมศิลปินอิสระในกรุงปารีส พร้อมกับภาพ "ไอริส" ที่เตโอ (น้องชายของเขา) เพิ่มเข้าไปแทนภาพสวนในเมืองอาร์ลที่ฟัน โคคเสนอ
เนื้อหาของภาพ.
ทิวทัศน์ของภาพนี้เขียนจากถนนเขื่อนริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโรน มองตรงไปยังส่วนโค้งของแม่น้ำบนฝั่งตะวันตก (ด้านขวาของภาพ) จากทางด้านเหนือ แนวแม่น้ำโรนจะเบี่ยงไปทางขวาตรงจุดนี้และโอบล้อมบริเวณที่ตั้งเมืองอาร์ลไว้ จากหอของโบสถ์แซ็ง-ฌูว์เลียงและแซ็ง-ทรอฟีมทางซ้าย ผู้ชมทิวทัศน์มองไปตามฝั่งตะวันออก เรื่อยขึ้นไปยังสะพานเหล็กที่เชื่อมตัวเมืองอาร์ลกับชานเมืองทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ สันนิษฐานกันว่าเป็นทิวทัศน์ที่มองจากจัตุรัสลามาร์ตีนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
ที่มา.
ฟัน โคคเขียนบรรยายการวางองค์ประกอบของภาพนี้ในจดหมายถึงเตโอว่า "[แนบมากับจดหมายฉบับนี้] เป็นภาพร่างภาพหนึ่ง พูดสั้น ๆ คือเป็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่เขียนยามค่ำคืน อันที่จริงเขียนใต้ไฟแก๊ส ท้องฟ้าเป็นสีน้ำทะเล (aquamarine), น้ำเป็นสีน้ำเงิน (royal blue) และพื้นออกม่วง (mauve) ตัวเมืองเป็นสีน้ำเงินและม่วง ไฟแก๊สสีเหลืองค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวสัมฤทธิ์ บนผืนฟ้าที่เป็นสีน้ำทะเล กลุ่มดาวหมีใหญ่เป็นประกายสีเขียวและชมพูซีด ๆ ตัดกับสีทองจัดของไฟแก๊ส มีคู่รักคู่หนึ่งอยู่ด้านหน้าของภาพ"
สียามค่ำคืน.
ฟัน โคคมีความสนใจกับความคิดของการเขียนภาพยามกลางคืน การเขียนภาพ "ดาวประดับฟ้าเหนือแม่น้ำโรน" เปิดโอกาสให้ฟัน โคคได้เขียนแสงสะท้อนจากไฟแก๊สในเมืองอาร์ลบนผิวของแม่น้ำโรน
การพยายามแสดงสีสันเป็นหัวใจของการเขียนภาพของฟัน โคค ในจดหมายที่เขาเขียนถึงน้องชาย ฟัน โคคมักจะบรรยายสิ่งที่ปรากฏในภาพที่เขียนในรูปของสี ภาพเขียนยามกลางคืนรวมทั้งภาพนี้เน้นความสำคัญของการพยายามจับสีของประกายแสงของฟ้ายามกลางคืน และแสงของไฟแก๊สซึ่งไม่ใช่แสงธรรมชาติและเพิ่งเริ่มใช้เป็นไฟถนนในสมัยนั้น
ราตรีประดับดาว

ราตรีประดับดาว  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (Museum of Modern Art) ในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941
ภาพ "ราตรีประดับดาว" ถูกเขียนในปี ค.ศ. 1889 เป็นภาพภูมิทัศน์นอกหน้าต่างสถานบำบัดตอนกลางคืน แต่ฟัน โคค เขียนภาพนี้ตอนกลางวันจากความทรงจำ
ที่มา.
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1888 เมื่อพำนักอยู่ที่เมืองอาร์ล ฟัน โคคเขียนภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน" และต่อมาก็เขียนภาพด้วยปากกาจากภาพที่เขียนก่อนหน้านั้น ฟัน โคค อ้างว่าการเขียนภาพ "อาร์ล" เป็นการเขียนเพื่อสนอง "ความต้องการทางศาสนาทางใจอย่างรุนแรง"
ในกลางเดือนกันยายน ค.ศ. 1889 หลังจากวิกฤตการณ์อันร้ายแรงที่เริ่มมาตั้งแต่กลางเดือนกรกฎาคมจนถึงปลายเดือนสิงหาคม ฟัน โคคก็ตัดสินใจว่าจะส่งภาพ "ราตรีประดับดาว" ไปพร้อมกับกลุ่มงานที่จะส่งให้เตโอ ฟัน โคค (น้องชายของเขา) ในปารีส แต่เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการส่งของ ฟัน โคคจึงเก็บภาพศึกษาสามภาพไว้กับตนเองก่อน (รวมทั้ง "ราตรีประดับดาว" ด้วย) ภาพเหล่านี้ถูกส่งไปปารีสรวมกับชุดที่ส่งตามไปทีหลัง แต่เตโอก็ไม่ได้แจ้งทันทีว่าได้รับงานที่ส่งไปให้แล้ว ทำให้ฟัน โคคต้องเตือนถาม และในที่สุดเขาก็ได้รับความเห็นจากเตโอเกี่ยวกับงานที่เพิ่งเขียนไป
หัวเรื่องของภาพ.
ใจกลางของภาพ "ราตรีประดับดาว" เป็นหมู่บ้านแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ ภายใต้ท้องฟ้าที่ม้วนตัวเป็นก้นหอย ซึ่งเป็นมุมที่มองจากสถานบำบัดไปยังทิศเหนือ ทิวเขาอาลปีย์ (Alpilles) ที่เห็นไกลออกไปทางด้านขวาดูจะประสานกับภูมิทัศน์ แต่ที่จริงแล้วดูเหมือนว่าเนินเขาตรงกลางในภาพจะมาจากบริเวณที่อยู่ทางด้านใต้ของสถานบำบัด ต้นไซเพรสทางด้านซ้ายถูกเขียนเพิ่มภายหลัง สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งคือ ฟัน โคคได้เปลี่ยนตำแหน่งของกลุ่มดาวหมีใหญ่จากทางเหนือมาเป็นทางใต้แล้วครั้งหนึ่งในภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน"
ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช

ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง "ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช" ขายในราคา 82.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 2,600 ล้านบาท (75 ล้าน บวกค่านายหน้า 10 เปอร์เซ็นต์) ในปี ค.ศ. 1990
"ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช" เขียนขึ้นในปีสุดท้ายของชีวิตของฟัน โคคในปี ค.ศ. 1890 ภาพนี้ที่แท้จริงมีด้วยกัน 2 ภาพ ทั้งสองภาพต่างก็เป็นภาพด็อกเตอร์กาแชนั่งเกยหน้ากับแขนขวา แต่มีลักษณะต่างกันพอที่จะแยกได้
ที่มา.
ฟัน โคคเขียน "ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช" ที่เมืองโอแวร์ซูว์รวซ ใกล้กรุงปารีส เป็นภาพของด็อกเตอร์ปอล กาแช กับต้นถุงมือจิ้งจอกบนโต๊ะ กาแชเป็นแพทย์และยังเป็นจิตรกรสมัครเล่นที่เข้ามาดูแลและกลายเป็นเพื่อนที่ดีของฟัน โคค ฟัน ช่วงเดือนสุดท้ายของชีวิตเขา ต้นถุงมือจิ้งจอกเป็นพืชที่ใช้สกัดมาใช้ในการรักษาโรคหัวใจบางประเภท จึงนำมาเป็นเป็นเครื่องหมายที่ใช้แสดงว่ากาแชเป็นนายแพทย์
อาการหดหู่.
ฟัน โคคนึกถึงภาพเหมือนของตอร์กวาโต ตัสโซ (กวีชาวอิตาลี) ที่เออแฌน เดอลาครัวเขียนในสถานบำบัดผู้ป่วยด้วยโรคจิตอยู่หลายครั้ง หลังจากที่ไปเมืองมงเปอลีเยกับปอล โกแก็ง เพื่อไปดูงานสะสมของอาลแฟรด บรูว์ยา ฟัน โคคก็เขียนจดหมายถึงเตโอ (น้องชาย) ขอให้ช่วยหาสำเนาภาพพิมพ์ของงานเขียนชิ้นนี้ให้ ด้วยประมาณสามเดือนครึ่งก่อนหน้านี้ ฟัน โคคเคยมีความคิดที่จะนำภาพเหมือนของตัสโซมาเป็นตัวอย่างภาพเหมือนที่เขาต้องการจะเขียน "แต่จะเป็นภาพที่ประสานกับภาพที่เขียนโดยเออแฌน เดอลาครัวในการพยายามที่จะแสดง "ตัสโซในที่จำขัง" และภาพอื่น ๆ อีกหลายภาพที่แสดงให้เห็นถึงบุคลิกที่แท้จริง อา ! ภาพเหมือน ภาพเหมือนที่แสดงความคิด วิญญาณของผู้เป็นแบบ นี่แหละคือสิ่งที่ฉันคิดว่าควรจะเป็นลักษณะที่ปรากฏในภาพ"
ฟัน โคคเขียนจดหมายถึงเตโอในปี ค.ศ. 1890 เกี่ยวกับภาพเขียนว่า
<templatestyles src="แม่แบบ:คำพูด/style.css" />ฉันเขียนภาพเหมือนของคุณกาแชเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในภาพนี้เขามีใบหน้าหดหู่ แต่อาจดูเหมือนว่าบูดบึ้งสำหรับผู้ที่ได้เห็นเช่นกัน... เศร้าแต่อ่อนโยน ทั้งยังชัดเจนและมีสติปัญญา นี่เป็นวิธีเขียนภาพเหมือนที่ควรจะเขียนกัน...
ประวัติการเป็นเจ้าของ.
ในปี ค.ศ. 1990 ตระกูลครามาร์สกีได้ประมูลขายภาพเขียนนี้เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 ที่ห้องประมูลภาพคริสตีส์ในนครนิวยอร์ก ไซโต เรียวเอ (Saitō Ryōei) ประธานกิตติมศักดิ์ของบริษัทผลิตกระดาษไดโชวะ จ่ายเงินประมูลไปด้วยราคา 82.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้ภาพเขียนนี้กลายเป็นภาพเขียนที่มีราคาสูงที่สุดในโลกในขณะนั้น ไซโตผู้มีอายุ 75 ปีสร้างความโกรธเคืองระดับโลกเมื่อกล่าวว่าจะเผาภาพเขียนพร้อมกับร่างของตนเองเมื่อเสียชีวิต แต่ต่อมาไซโตก็พยายามไกล่เกลี่ยว่าความหมายที่ตั้งใจคือต้องการที่จะอนุรักษ์ภาพเขียนตลอดไป ผู้ช่วยของไซโตอธิบายเพิ่มว่าคำพูดดังกล่าวเป็นเพียงการแสดงความรู้สึกผูกพันอย่างลึกซึ้งของไซโตต่อภาพเขียนเท่านั้น ต่อมาไซโตก็กล่าวว่าจะอุทิศภาพเขียนให้กับรัฐบาลหรือพิพิธภัณฑ์ แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1996 ที่อยู่ของภาพเขียนและเจ้าของก็กลายเป็นเรื่องลึกลับ แต่เมื่อต้นปี ค.ศ. 2007 ก็มีข่าวมาว่า เมื่อสิบปีก่อน ภาพเขียนถูกขายให้แก่นักลงทุนทางการเงินที่เกิดในออสเตรียชื่อว็อล์ฟกัง เฟลิทเทิล แต่หลังจากที่ประสบปัญหาทางการเงิน เฟลิทเทิลก็ต้องขายภาพเขียนต่อ แต่ยังไม่เป็นที่ทราบกันว่าใครเป็นผู้ซื้อ