ภาษาอังกฤษ/ไวยากรณ์/หน้าที่ของคำ/คำกริยา

<ns>10</ns>
 <id>1777</id>
 <revision>
 <id>26217</id>
 <parentid>26028</parentid>
 <timestamp>2013-02-07T09:19:04Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Tiemianwusi</username>
 <id>2084</id>
 </contributor>
 <origin>26217</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
กริยา (verb) เป็นคำที่ใช้เป็นภาคแสดง (predicate) ของประโยค เป็นการกล่าวถึงหรือเกี่ยวกับบุคคลหรือสิ่งของ
กริยาเป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ของประโยค ไม่ว่าเป็นประโยคบอกเล่า คำถามหรือคำสั่ง
อารัมภบท.
"Verb" มาจากภาษาละติน "verbum" หมายถึง "คำ" จึงกล่าวได้ว่าคำกริยาเป็นคำ (the word) ของประโยค ไม่สามารถถ่ายทอดความคิดใดได้หากปราศจากคำกริยา
กริยาอาจไม่ใช่คำเดียว วลีกริยาก็พบได้บ่อยเช่นกัน กริยาจำแนกได้ดังนี้
ในภาษาอังกฤษกริยามีการผันรูปตาม voice, mood, tense รวมถึงจำนวนประธาน การผันนี้อาจมีการเติมคำอื่นเพื่อให้กลายเป็นกลุ่มคำกริยาด้วย
สำหรับ Verbals (ได้แก่ participles, infinitives และ gerunds) มีกล่าวถึงในบทถัดไป
สกรรมกริยา (Transitive verb) และอกรรมกริยา (Intransitive verb).
สกรรมกริยา (Transitive verb) เป็นกริยาที่ต้องมีกรรมของประโยคเพื่อให้ความหมายสมบูรณ์ และกรรมนั้นเป็นบุคคลหรือสิ่งที่รับผลของกริยา
อกรรมกริยา (Intransitive verb) เป็นกริยาที่มีความหมายสมบูรณ์ในตัวเอง และไม่จำเป็นต้องมีกรรมของประโยค
กริยาหลายคำเป็นได้ทั้งสกรรมกริยาและอกรรมกริยา ต้องแยกแยะจากการใช้ในประโยคไม่ใช่จากรูปกริยา ตัวอย่างเช่น
 "The boy "walked" for two hours." เด็กชายเดินสองชั่วโมง
 "The boy "walked" the horse." เด็กชายจูงม้าเดิน
Active vs. Passive voice.
สกรรมกริยาเป็นกริยาที่ต้องมีกรรมในประโยคดังกล่าวข้างต้น เป็นการส่อความ 3 อย่าง คือ ประโยคต้องมีตัวการ หรือบุคคลหรือสิ่งของที่แสดงกริยา กริยาที่แทนการกระทำ และบุคคลหรือสิ่งของที่เป็นวัตถุของกริยา
Active voice คือ กริยารูปที่แสดงว่าประธานเป็นผู้กระทำ หรือประธานและตัวการเป็นคำเดียวกัน ส่วนอกรรมกริยาถือว่าเป็น active voice เสมอ 
Passive voice คือ กริยารูปที่แสดงว่าประธานของประโยคเป็นผู้หรือสิ่งที่ได้รับผลของกริยา หรือประธานและกรรมเป็นคำเดียวกัน ตัวอย่างเช่น
 All infractions of love and equity in our social relations "are" speedily "punished." They "are punished" by fear.—Emerson.
สำหรับประโยคแรกข้างต้น ประธาน "infraction" ไม่ได้แสดงกริยา โดยเป็นตัวแทนว่าเป้าหมายของกริยา are punished มุ่งไปที่ใด แต่เป็นประธานของกริยาเดียวกันด้วย ส่วนในประโยคที่สอง fear เป็นตัวการของกริยาเดียวกัน
Moods.
Mood หมายถึง ลักษณะการเข้าใจและการแสดงการกระทำหรือสภาวะของประธาน แบ่งได้เป็น 3 ประเภท
Indicative mood.
Indicative (แปลว่า ประกาศหรือยืนยัน) เป็นการอธิบายว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นข้อเท็จจริง ทั้งยืนยันหรือปฏิเสธ
Subjunctive mood.
Subjunctive (หมายถึง การเติมเข้ามาโดยอยู่ภายใต้สิ่งอื่น) หมายถึง รูปหรือการใช้กริยาที่แสดงการกระทำหรือภาวะซึ่งไม่ใช่ข้อเท็จจริง เพียงแต่เป็นความเข้าใจที่เกิดขึ้นในใจ
จะแบ่งพิจารณา subjunctive ใน independent clause (อนุประโยคสมบูรณ์) และ dependent clause (อนุประโยคไม่สมบูรณ์)
Imperative mood.
imperative เป็นกริยารูปที่ใช้ในคำสั่งโดยตรงหรือขอร้อง เช่น
 "Honor" all men; "love" all men; "fear" none.—Channing.
 "Tell" me, how was it you thought of coming here?—Id.
กาล (Tense).
กาลของกริยาเป็นรูปแบบหรือการใช้ที่บอกให้ทราบว่าเป็นการกระทำหรือภาวะที่เกิดเมื่อใด 
ภาษาอังกฤษมีปัจจุบันกาล (past tense), อดีตกาล (past tense) และอนาคตกาล (future tense)
บุคคลและจำนวน.
ปัจจุบันในภาษาอังกฤษมีการผัน (inflect) คำกริยาตามบุรุษและจำนวนประธานกรณีเดียว คือ ประธานบุรุษที่ 3 เอกพจน์
การผันรูปคำกริยา.
ในภาษาอังกฤษมีการผันคำกริยาเช่นเดียวกับภาษาคลาสสิกของยุโรปอื่น แต่ไม่มีมากเท่าภาษาเหล่านั้นแล้ว โดยรูปกริยาผันตามความสัมพันธ์ระหว่าง voice, mood, กาล ฯลฯ
กริยาในภาษาอังกฤษสมัยใหม่ส่วนมากมี 4–5 รูป เช่น walk มี walk, walks, walked, walking หรือ choose มี choose, chooses, chose, choosing, chosen
ทั้งนี้ กริยา be มีหลายรูป เนื่องจากมีรากหลายคำ เช่น am, are, is, were, been ฯลฯ
กริยา "be".
กริยา "be" มีการใช้ดังต่อไปนี้
กริยาแท้ : ตัวอย่าง "choose".
มีรูปโดยอ้อม (periphrastic) หรือรูปประสม ซึ่งประกอบด้วยกริยาช่วยรวมกับ infinitives และ participles 
"may", "can", "could", "shall", "will".
"May" ใช้ใน indicative หรือ subjuncive moods มี 2 ความหมาย ใน indicative ใช้แสดงการอนุญาต หรือบอกว่ามีความสามารถ (คล้ายกับกับว่า "can") ส่วนใน subjunctive เมื่อแสดงความสงสัยว่าการกระทำนั้นจริงหรือไม่ หรือเมื่อแสดงความปรารถนาหรือความมุ่งหมาย เป็นต้น
"Can" ใช้เฉพาะใน indicative mood ส่วน "could" อาจเป็น subjunctive ได้
"Must" และ "ought to" เป็นทั้งกาลปัจจุบันหรืออดีตกาล และใช้เฉพาะใน indicative mood
การใช้ "shall" และ "should" 
การใช้ "will" และ "would"