จารึกกเบื้องจาร

จารึกกเบื้องจาร หรือ กเบื้องจานไทย หรือ แผ่นหินทราย เป็นจารึกหินทรายประกายอักษรจารึกโบราณที่ขุดค้นพบที่ถ้ำฤๅษีเขางูและเมืองโบราณคูบัว จังหวัดราชบุรี ถ้ำเขาหลวง จังหวัดเพชรบุรี และอื่น ๆ ค้นคว้าและปริวรรตระหว่างปี พ.ศ. 2506–35 โดยพระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต ป.ธ.6, นามเดิม: อ่ำ (บุญมาก) ธรรมวิทย์วงศ์) พระราชาคณะชั้นราช ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดโสมนัสราชวรวิหาร กับพระครูพิศิษฐ์ศิลปาคม (จุ๊ด) เจ้าอาวาสวัดเพชรพลี จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อหาตั้งแต่เรื่อง "ขุนสรวง (เมืองสรวง) ฯลฯ ถึงเมืองแมน เมืองทอง สุวัณณภูมิ ราชพลี ราชบุรี มีชื่อว่า เรื่องไทยลว้า" ตีพิมพ์เผยแพร่เป็นชื่อเรื่องว่า "พงศาวดารไทยลว้า เมืองสวง เมืองแผน เมืองแมน เมืองทอง สุวรรณภูมิ ราชพลี ราชบุรี ตามกเบื้องจานไทย (ฉบับร่าง)" ต่อมาหม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี ทรงนำจารึกมาศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์ชนชาติไทสมัยก่อนสุโขทัยและทรงเสนอแนวคิดต้นกำเนิดชนชาติไท
ลักษณะ.
กเบื้องจารที่รวบรวมได้มีจำนวน 1,200 แผ่นเป็นจารึกหินทรายประกาย (Silica Sandstone)#เปลี่ยนทาง แต่ละแผ่นกว้าง 27 เซนติเมตร ยาว 27 เซนติเมตร หนา 4 เซนติเมตร มีลักษณะพิเศษคือมีทองเม็ดปนอยู่
การค้นพบ.
มีการค้นพบจารึกกเบื้องจารดังนี้
จารึกกเบื้องจารที่ค้นพบถูกเก็บรวบรวมไว้ที่วัดเพชรพลี จังหวัดเพชรบุรี โดยพระครูพิศิษฐ์ศิลปาคม (จุ๊ด) เจ้าอาวาสวัดเพชรพลีร่วมกับพระธรรมวงศ์เวที (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) (สมณศักดิ์เดิม) พระราชาคณะชั้นสามัญ วัดโสมนัสราชวรวิหาร (ต่อมาคือ พระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) พระราชาคณะชั้นราช ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดโสมนัสราชวรวิหาร) ภายหลังพระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) มรณภาพ จารึกกเบื้องจารถูกย้ายมาอยู่ภายใต้การดูแลของพระสิริปัญญามุนี (เต็ม อภิปุณฺโณ ป.ธ.5, ศน.บ.) เจ้าคณะวัดโสมนัสราชวรวิหารในปี พ.ศ. 2535 ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์สีแดงชาด (Tiny Museum) ตั้งอยู่ระหว่างกุฏิของวัดโสมนัสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
เนื้อหา.
จารึกกเบื้องจารมีเนื้อหาเรื่องต้นกำเนิดรูปแบบโครงสร้างคนชายหญิงสร้างคำไทย เรื่องตั้งปีอินและปีวันเดือน เรื่องทำเครื่องใช้ หลอมแร่ธาตุและเครื่องดินเผา เรื่องขอมฟ้าไทย ขุนสือไทย ขุนหญิงไทยงาม ขุนเลกไทย ขุนหญิงงามตน สร้างลายไทย ลายสือไทย ลายสือขอม ลายตัวเลขไทย ลายเลขไทยย่อระหว่างปี 4,110–4,105 ปีก่อนพุทธกาล เรื่องวัฒนธรรมบูชา บำบวง-แรกนา-ทำขวัญข้าว ไหว้ครูบาอาจารย์ เรื่องพระร่วงลายไทย-เจ้าแม่เบิกไพร สร้างระบบป่าไม้ ตั้งชื่อต้นไม้ทั้งบกและน้ำ เรื่องพระอินร่วงไทย-จ้าวแม่ทับทิมทอง สร้างสีย้อม รูปแบบเงินทองเป็นมูลค่า ระบบค้าขาย ตลาดนัดบก-น้ำ ตั้งชื่อมูลค่าเงิน เช่น ต้น (สตางค์) ไพ เฟื้อง สลึง ดำรอง (บาท) ตำลึง ชั่ง ร้อย ตั้งรูปแบบเงิน เช่น เหรียญ เงินขด เรื่องขุนโลลาย-โห่มาดีกับแห่ขวัญมาสร้างแบบเรือนบ้าน แบบบ้านเมือง ระบบวางหลัก-ยกเสา บำบวงบูชา ออกเสียงโห่และระบบขบวนแห่ขวัญมา เมื่อได้รับพระพุทธศาสนาเข้ามาจึงได้สร้างระบบเขตสังฆกรรม เช่น วัด พระ พระพุทธรูป เรื่องต้นเค้าของนาฏศิลป์ไทย คีตศาสตร์ไทย กฏหมาย เรื่องประวัติของพระพุทธเจ้าที่ทรงมาเกี่ยวกับเมืองไทยและคนไทย เรื่องขุนพานเมืองฟ้า (พระยาพาน) สู้ศึกกับพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 สมัยเมืองพระนคร เป็นต้น
ปฏิทิน.
ปฏิทินที่ปรากฏในกเบื้องจารเรียกว่า ปีอิน ปีโล และพุทธพัสสเป็นปีก่อนพุทธศักราช เทียบได้ดังนี้
การตีพิมพ์.
ผลงานการค้นคว้าและะปริวรรตจากกเบื้องจารโดยพระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต ป.ธ.6) มีการตีพิมพ์เผยแพร่ดังนี้
แนวคิดต้นกำเนิดชนชาติไทจากกเบื้องจาร.
หลังการขุดค้นพบจารึกกเบื้องจาร หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี ทรงร่วมกับพระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต ป.ธ.6) เพื่อศึกษาเรื่องชนชาติไทยยุคสมัยก่อนสุโขทัยย้อนหลังขึ้นไป โดยอาศัยหลักฐานกเบื้องจารที่ขุดค้นพบและเก็บรวบรวมไว้ที่วัดเพชรพลี จังหวัดราชบุรี เนื่องจากหลักฐานกเบื้องจารช่วยยืนยันประวัติศาสตร์ของชนชาติไทได้อย่างดี ทรงเชื่อว่าสามารถสืบประวัติชนชาติไทไปย้อนหลังไปได้หลายพันปี และทรงเสนอว่าคนไทมีถิ่นเดิมแถวราชบุรี นครปฐม กาญจนบุรี และยังมีการเคลื่อนย้ายขึ้นไปทางเหนือ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุวัฒน์ รัชนี ทรงนิพนธ์หนังสือกับแนวคิดดังกล่าวตีพิมพ์เป็นชื่อเรื่อง "ตำนานต้นผีไทย" และเรื่อง "เก๊าผีไทยล้านนา" เป็นภาคที่สองเมื่อครั้งเสด็จไปประทับที่จังหวัดเชียงใหม่จนกระทั่งสิ้นชีพิตักษัยในปี พ.ศ. 2534
ข้อโต้เถียงการอ่านจารึก.
เมื่อ ค.ศ. 1929 ยอร์ช เซเดส์อ่านคำจารึกถ้ำฤๅษีเขางู จังหวัดราชบุรี หลักที่ 22 อายุพุทธศตวรรษที่ 12 มีข้อความ "พุทธพัสสา ๔๔"#เปลี่ยนทาง (เทียบได้กับก่อนปี พ.ศ. 1) ที่พบใต้ฐานพระพุทธรูปและระบุว่าเป็นอักษรที่คล้ายกับอักษรอินเดียฝ่ายใต้เมื่อราว พ.ศ. 1000–1100 คงจะเป็นฝีมือครั้งทวารวดี ส่วนปารูล ปาญญา ดาร์ (Parul Pandya Dhar) นักวิชาการประวัติศาสตร์ชาวอินเดียระบุว่าเป็นอักษรปัลลวะ ภาษาสันสกฤต อายุคริสต์ศตวรรษที่ 7 และนิโคลัส เรวีร์ (Nicolas Revire) ระบุว่าเป็นอักษรปัลลวะ ภาษาสันสกฤตและมอญ-เขมร ส่วนพระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) ระบุว่า "เป็นหนังสือขอมไทยที่ขอมไทยสร้างขึ้นแต่ครั้งและหลังพระพุทธกาล และฝรั่งอุปโลกไปให้อินเดีย ถ้าอินเดียมีจริง ทำไมจึงไม่ปรากฏ"#เปลี่ยนทาง 
ยอร์ช เซเดส์ อ่านจารึกได้ว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />บุญ วฺระ ฤษิ --- ศฺรี สมา ธิ คุปฺต
(อักษรละติน): puñ vraḥ ṛṣi --- śrī samа̄dhigupta
(คำแปล): การบุญของฤษี --- ศรีสมาธิคุปตะ
ยอร์ช เซเดส์อธิบายว่าผู้สร้างพระพุทธรูปคงเป็นฤาษีที่พำนักในถ้ำแห่งนี้ คำจารึกว่า "บุญ" (puñ) ไม่ใช่คำภาษาสันสกฤตและบาลีแต่เป็นภาษามอญ ส่วนคำว่า "วฺระ" (vraḥ) น่าจะเป็นภาษาเขมร (Khmer) แต่การอ่านจารึกนี้ยังไม่ได้ข้อสรุป ส่วนพระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) กล่าวว่า "ชื่อ" "บุญ" "งู" คำไทย "สมาธิ" เป็นภาษามคธและสันสกฤต "วระ ฤษี คิรฺ คุปฺต" เป็นภาษาสันสกฤต "สมาธิ" "พุท์ธพสฺสา" เป็นภาษามคธ#เปลี่ยนทาง 
ชะเอม แก้วคล้าย อ่านจารึกแตกต่างจากยอร์ช เซเดส์ ว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ปุญกรมชฺระ ศฺรีสมาธิ คุปฺต (ะ)
(คำแปล): พระศรีสมาธิคุปตะเป็นผู้บริสุทธิ์ด้วยการกระทำบุญ
และพระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) อ่านจารึกแตกต่างจากยอร์ช เซเดส์ ว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />บุญ วฺร ฤษี งู คิรฺ สมา ธิ คุปฺต#เปลี่ยนทาง 
(คำแปล): บุญพระฤๅษี [พระมหาปุณณ] คุ้มครองสมาธิ ณ เขางู#เปลี่ยนทาง 
และพระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) อธิบายข้อโต้งแย้งการอ่านจารึกของยอร์ช เซเดส์ ไว้ว่า:–
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ตามหลักฐานที่นักรู้ของไทยยอมรับกันตามสันนิษฐานของฝรั่ง [ยอร์ช เซเดส์] ว่า พ.ศ. 1000–1100 คือจารึกตัวลายสือในถ้ำฤๅษีบริเวณเขางู จังหวัดราชบุรี [...] ซึ่งไม่มีนักรู้ไทยคนใดอ่านออก ยิ่งกว่านี้ฝรั่งยังไม่ได้แปลให้รู้เรื่อง จึงไม่รู้ว่าเรื่องอะไร [...] ข้าพเจ้าว่าที่ฝรั่ง [ยอร์ช เซเดส์] ขีดไว้นั้น ไม่ใช่ฝรั่ง [ยอร์ช เซเดส์] อ่านไม่ออก แต่ถ้าอ่านออกไปแล้วจะเห็น "งู" คำไทยปรากฏอยู่ในเมืองไทยตั้งแต่ พ.ศ. 1000–1100 ปี อันค้านกับที่ได้เขียนไว้ว่าไทยวิ่งหนี (Fled) เมื่อประมาณ พ.ศ. 1700 ปี จะทำให้เสียภูมิชั้นศาสตราจารย์ฝรั่งครูนักรู้ไทย [ยอร์ช เซเดส์] ที่ยิ่งกว่านี้ ยังโมเมตั้งสือไทยแท้ ๆ ไปให้อินเดียภาคใต้ ซึ่งสร้างความรู้สมัยคุปฺตให้แก่นักรู้ไทยได้กล่าวชื่อและกาลสมัยออกไปกระทั่งเกือบทั่วโลกแล้ว ข้าพเจ้า (พระธรรมวงศ์เวที) มีความรู้พอสมควร พออ่านและแปลความหมายของท่านบุญพระฤษี (พระมหาปุณณ, ไทยลว้าหรือลาวเดิมเผ่าเดียวกัน) ได้ความอย่างนี้เท่านั้น#เปลี่ยนทาง 
ตัวลายสือไทยนี้ เมื่อดูแล้วก็เห็นว่าเป็นตัวไทย ๆ แต่เขียนเป็นภาษาคล้ายจะเป็นสันสกฤต ถ้าเป็นสันสกฤตแท้ก็ควรมี วิภกฺติ บ้าง แต่นี่ไม่มี จึงน่าจะเป็นคำไทยแต่ทำให้เป็นสันสกฤตอย่างไทยมคธ (คาถาผ่าฝี) ว่า สับผ่าฝี วิสชาตีนฺ ทิพพะมนตราคทาวิย หรือคาถาหายตัว อหฺบังมิ แต่ว่าคำนี้ไม่สำคัญ สำคัญที่ตัวสือนั้นเป็นตัวสือไทยและมีคำว่า "งู" เป็นคำไทยอยู่ซึ่งยืนยันว่ามีคำไทยและตัวหนังสือไทยมาตั้งแต่สมัย (สันนิษฐาน) ว่า พ.ศ. 1000–1100 มาแล้ว ฉะนี้ หนังสือไทยที่ไม่ได้เพ่นพ่านเข้าไปอยู่ในถ้ำก็ต้องมีอีกและมีแน่นอน นอกจากจะยังไม่พบเท่านั้น#เปลี่ยนทาง 
การถูกกล่าวหาว่าปลอม.
เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2509 มีการกล่าวหาว่ากเบื้องจารเป็นของปลอมถึงกับออกข่าวทางวิทยุเป็นเหตุให้แผ่นกเบื้องจารที่พระโสณพยากรณ์ทำเครื่องหมายรอยหมึกพร้อมกับพระพุทธรูปที่มีจารึกว่า "เดือนเด่นฟ้าสุวณณภูมิ" ที่เตรียมขึ้นทูลเกล้าถวายถูกระงับไว้ ต่อมาสำนักนายกรัฐมนตรีออกประกาศแถลงข่าวโดยกล่าวหาว่ากเบื้องจารคูบัวเป็นวัตถุทำปลอม โกหก หลอกลวง และได้รับการแปลอย่างพิสดารโดยพระธรรมวงศ์เวที (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) และต้องใช้เวลาสอบสวนจนกว่าจะมีหลักฐานยืนยันว่าเป็นของปลอม มีการตีพิมพ์ประกาศดังกล่าวลง "นิตยสารศิลปากร" ปีที่ 10 ฉบับที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 แต่ไม่มีหน่วยงานใดนํากเบื้องจารของพระธรรมวงศ์เวที (อ่ำ ธมฺมทตฺโต) และพระครูพิศิษฐ์ศิลปาคม (จุ๊ด) วัดเพชรพลี ไปตรวจสอบเป็นทางการเลยสักชิ้นเดียวตามที่มีการแถลงข่าว#เปลี่ยนทาง #เปลี่ยนทาง 
มีการออกข่าวเรื่อง "ผลพิสูจน์แผ่นจารึกที่จังหวัดเพชรบุรี" ของคำแถลงสำนักนายกรัฐมนตรีว่ากรมศิลปากรร่วมกับกรมทรัพยากรธรณีพิสูจน์พบว่ากเบื้องจารควรจะเป็นของที่ทำในสมัยปัจจุบันไม่ใช่ของโบราณ ตัวอักษรไม่มีลักษณะใดที่ตรงกันกับอักษรโบราณของอินเดีย อักษรขอม อักษรไทยต่าง ๆ การสร้างพระพุทธรูปที่ถ้ำฤๅษีเขางูขัดกับข้อเท็จจริงทางโบราณคดี พระพุทธรูปและเสมาธรรมจักรซึ่งอ้างว่าสร้างในสมัยโบราณได้ทำเลียนแบบจากพระพุทธรูปในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร เสมาธรรมจักรก็ทำเลียนแบบจากเหรียญฉลอง 25 พุทธศตวรรษ และทางราชการสืบสวนได้ความว่ากเบื้องจารว่าเป็นฝีมือชาวตำบลคูบัว จังหวัดราชบุรี ผู้มีอาชีพทำพระพุทธรูปเลียนแบบของโบราณออกขาย และฝีมือคนบ้านบางขุนเทียนทําด้วยซีเมนต์
หลังถูกกล่าวหา พระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต ป.ธ.6) โต้แย้งว่า "ไม่เคยมีสถาบันใดได้นำกระเบื้องจารหรือวัตถุอื่นใดของท่านไปศึกษาเลย และของที่ท่านมีอยู่ทำด้วยหินทราย และบางแผ่นลงรักลงทองผง ฯลฯ"
<templatestyles src="Template:Blockquote/styles.css" />ขอแจ้งให้ทั่ว ๆ ไปทราบว่าสำนักนายก ฯ หรือสถาบันอื่นใดไม่เคยได้นำกเบื้องจารหรือวัตถุอื่นใดที่ข้าพเจ้า (พระธรรมวงศ์เวที) และที่เพชรบุรี (ท่านพระครูพิศิษฐ์ศิลปาคม) ไปเป็นทางการเลยสักชิ้น ที่มีในแถลงข่าวถูกต้มคงจะเป็นพวกนั้นเองถูก ของพวกเราที่มีอยู่นี้ทำด้วยหินทรายประกาย (Silicaric Sandstone) ไม่ใช่ซีเมนต์ ชั้นเราช่างวัดพลิบพลี และนักเรียนภายในวัดคุ้นกับซีเมนต์และหินทรายดี ทั้งกเบื้องของเรามีลงรักทองผง ท่านเอ็ม มาชิดะ ผู้ชำนาญแร่แห่งบริษัทอู่ทองไทย บอกว่าเป็นชุดหินทรายชุดกาญจนบุรี ซึ่งพิเศษ คือมีทองเม็ดปนอยู่ ซึ่งพวกเราชั้นช่างรู้จักรักและทองอันใหม่เก่าพอสมควร ที่จะถูกต้มนั้นต้องถูกฝีมือดีกว่าคนคูบัวและบางขุนเทียน...
ต่อมาประยูร อุลุชาฎะ ศิลปินแห่งชาติ (สาขาทัศนศิลป์) พิจารณาดูแล้วไม่กล้าออกความเห็นว่ามีการแปลงปลอม เพียงแต่เห็นร่องรอยการลงรักกับทองผง ส่วนทางวัดเพชรพลี จังหวัดเพชรบุรีเล่าว่า นายเอ็ม มาชิดะ ผู้ชำนาญแร่ของบริษัท อู่ทองไทย จำกัด บอกว่าเป็นชุดหินทรายกาญจนบุรี มีลักษณพิเศษคือมีทองเม็ดปนอยู่ ผู้ที่อ่านออกมีอยู่คนเดียวคือ พระราชกวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต ป.ธ.6) ซึ่งเจ้าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญทางศิลาจารึกและสามารถอ่านจารึกโบราณได้เกือบทุกชนิด ข้อนี้ควรตั้งคณะกรรมการพิสูจน์หาความจริงเสียให้แน่ชัด
หมายเหตุ.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />