pythainlp/thai-wiki-dataset-v4 huggingface dataset:
วัดกานลู่ (เจิ้นเจียง)

วัดกานลู่  หรือ วัดกำลอ เป็นวัดพุทธที่ตั้งบนเขาเป่ย์กู้ในเขตจิงโข่ว นครเจิ้นเจียง มณฑลเจียงซู ประเทศจีน
ประวัติ.
วัดเดิมมีอายุย้อนไปถึงปี ค.ศ. 256 ในรัฐง่อก๊ก (ค.ศ. 222-280) ในยุคสามก๊ก
สถาปัตยกรรม.
เจดีย์เหล็ก.
เจดีย์เหล็กสร้างครั้งแรกในปี ค.ศ. 825 โดยหลี่ เต๋อยฺวี่ (李德裕) ผู้เป็นเว่ย์กง (衛公) เมื่อต้นยุคราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618-907) ในปี ค.ศ. 1078 ในรัชสมัยจักรพรรดิซ่งเฉินจงแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ (ค.ศ. 960-1127) เจดีย์ถูกย้ายมาตั้งในตำแหน่งปัจจุบัน เจดีย์เดิมมี 7 ชั้น แต่สามชั้นบนสุดพังทลายลงเมื่อปลายศตวรรษที่ 19 เหลือเพียงสี่ชั้นล่างเท่านั้น ในปี ค.ศ. 1960 ระหว่างที่หน่วยงานรัฐท้องถิ่นกำลังบูรณะเจดีย์ก็ได้ค้นพบกล่องรูปสี่เหลี่ยมฝังอยู่ใต้ดิน ในกล่องมีการเก็บพระบรมสารีริกธาตุมากกว่า 700 ชิ้น โดยมี 11 ชิ้นที่เป็นพระบรมสารีริกธาตุของพระโคตมพุทธเจ้า เจดีย์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น "สถานที่ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งชาติที่สำคัญในเจียงซู" โดยคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี พ.ศ. 2556
วัดกานลู่

วัดกานลู่  อาจหมายถึง:
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
วัดกานลู่ (เขาจิ่วฮฺว่า)

วัดกานลู่  เป็นวัดพุทธที่ตั้งบนเขาจิ่วฮฺว่า ในอำเภอชิงหยาง มณฑลอานฮุย ประเทศจีน
ชื่อ.
ชื่อ "กานลู่" มีที่มาจาก"สัทธรรมปุณฑรีกสูตร"
ประวัติ.
วัดเดิมสร้างโดยต้งอาน  ปรมาจารย์ลัทธิฉานในปี ค.ศ. 1667 หลังจากจักรพรรดิคังซี (ค.ศ. 1662-1722) ขึ้นครองราชย์ในยุคราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1644-1911) วัดเจริญรุ่งเรืองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในรัชสมัยจักรพรริดเฉียนหลง (ค.ศ. 1736-1795) ระหว่างที่เจ้าอาวาสโยวถาน  เทศนาคำสอนศาสนาพุทธที่นี่
วัดกานลู่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นวัดพุทธสำคัญแห่งชาติในพื้นที่ชาวจีนฮั่นโดยคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี ค.ศ. 1983
พิพิธภัณฑ์โบราณคดีนครอิวากิ

พิพิธภัณฑ์โบราณคดีนครอิวากิ (; โรมาจิ: "Iwaki-shi Kōko-shiryōkan") เปิดทำการในนครอิวากิ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2540 พิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุที่ขุดค้นได้จากในท้องถิ่น รวมถึงวัตถุจากสุสานถ้ำนากาตะ (中田横穴)
หลี่ (นามสกุล 理)

หลี่  เป็นนามสกุลจีน ในภาษาจีนกลางออกเสียงด้วยเสียงสามจากทั้งหมด 4 เสียง
ต้นกำเนิด.
นามสกุลหลี่ (理) มีต้นตระกูลจากเกาเหยา (皐陶) บุตรชายของเช่าเฮ่า (少昊) ในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิชุ่น เกาเหยาเป็นบิดาของปั๋วอี้ (伯益) ต้นตระกูลของนามสกุลอิ๋ง (嬴) และบรรพบุรษของเกาหยาง (高揚)
ในยุคโบราณ ทายาทของเกาหยางใช้นามสกุลหลี่ (理) ภายหลังหลานคนเปลี่ยนนามสกุลเป็น หลี่ (里), หลี่ (李) และอื่น ๆ
หลี่

หลี่ (Li) อาจหมายถึง
ดูเพิ่ม.
<table id="
disambigbox" class="metadata plainlinks dmbox 
dmbox-disambig" style="">
<tr>
<td class="mbox-image" style="padding: 2px 0 2px 0.4em;">
 </td>
<td class="mbox-text" style="padding: 0.25em 0.4em; font-style: italic; "> หน้านี้รวมบทความที่มีชื่อเหมือนหรือใกล้เคียงกัน
 </td>
</tr>
</table>#เปลี่ยนทาง
เด็นโซ่

เด็นโซ่ คอร์ปอเรชั่น  เป็นบริษัทผู้ผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ระดับโลก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองคาริยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น
ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2492 ในชื่อ บริษัท นิปปอนเด็นโซ่ จำกัด (Nippon Denso Co. Ltd) หลังแยกตัวจากโตโยต้ามอเตอร์ โดยปัจจุบันโตโยต้าถือหุ้นประมาณร้อยละ 25 ของบริษัท 
แม้จะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบริษัทโตโยต้า แต่ยอดขายของกลุ่มโตโยต้ามีสัดส่วนไม่ถึง 50% ของรายได้ทั้งหมด (รายได้ 44% มาจากผู้ผลิตรถยนต์รายอื่นในญี่ปุ่น เยอรมนี สหรัฐฯ และจีน) ณ เดือนมีนาคม 2559 ในปี 2559 เด็นโซ่กลายเป็นผู้ผลิตชิ้นส่วนยานยนต์รายใหญ่อันดับสี่ของโลก
ในปี 2565 เด็นโซ่ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในอันดับที่ 278 ของนิตยสารฟอร์จูนโกลบอล 500 ด้วยรายได้รวม 49,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีพนักงาน 167,950 คน
ในปี พ.ศ. 2564 เด็นโซ่ประกอบด้วยบริษัทสาขารวม 200 แห่ง (64 แห่งในญี่ปุ่น 23 แห่งในอเมริกาเหนือ 32 แห่งในยุโรป 74 แห่งในเอเชีย และ 7 แห่งในโอเชียเนียและภูมิภาคอื่น ๆ)
ชื่อ.
เด็นโซ่ (電装, "densō") เป็นคำผสมของคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่า "ไฟฟ้า" (電気, "denki") และ "อุปกรณ์" (装置, "sōchi")
การดำเนินงาน.
เด็นโซ่พัฒนาและผลิตชิ้นส่วนยานยนต์หลากหลายประเภท ได้แก่ ชิ้นส่วนเครื่องยนต์เบนซินและดีเซล ชิ้นส่วนยานพาหนะไฮบริด ระบบปรับอากาศ แผงหน้าปัด ระบบถุงลมนิรภัย ระบบควาทปลอดภัยก่อนการชน และหัวเทียน รวมถึงพัฒนาและผลิตชิ้นส่วนที่ไม่ใช่ยานยนต์ เช่น อุปกรณ์ทำความร้อนภายในบ้าน และหุ่นยนต์อุตสาหกรรม หนึ่งในหุ่นยนต์อุตสาหกรรมของเด็นโซ่ได้รับความสนใจจากสาธารณชนญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก ในการแข่งขันหมากรุกญี่ปุ่นกับผู้เล่นมืออาชีพ
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 เด็นโซ่ได้ประกาศเปิด "ศูนย์นวัตกรรมการใช้พลังงานไฟฟ้า" ที่โรงงานในเมืองอันโจ โรงงานดังกล่าวจะสนับสนุนการพัฒนาผลิตภัณฑ์และเทคโนโลยีของบริษัทสำหรับรถยนต์ไฟฟ้าและไฮบริด
การขาย.
ในปี พ.ศ. 2557 ยอดขายทั่วโลกของเด็นโซ่มีดังต่อไปนี้:
เด็นโซ่เวฟ.
เด็นโซ่เวฟ (Denso Wave) เป็นบริษัทในเครือที่ผลิตผลิตภัณฑ์ระบุตัวตนอัตโนมัติ (เครื่องอ่านบาร์โค้ดและผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง) หุ่นยนต์อุตสาหกรรม และเครื่องควบคุมเชิงตรรกที่สามารถโปรแกรมได้ มีชื่อเสียงจากการสร้างรหัสคิวอาร์สองมิติ และเป็นสมาชิกของสมาคมหุ่นยนต์ญี่ปุ่นและสนับสนุนมาตรฐาน ORiN
เด็นโซ่ อินเตอร์เนชั่นแนล อเมริกา.
เด็นโซ่ อินเตอร์เนชั่นแนล อเมริกา (Denso International America) เป็นบริษัทในเครือของเด็นโซ่ในอเมริกา
ในปี พ.ศ. 2513 เด็นโซ่ได้ตัดสินใจขยายธุรกิจไปยังต่างประเทศจากคาริยะ ประเทศญี่ปุ่น ไปยังถึงอเมริกาเหนือ บริษัท เด็นโซ่ เซลส์ แคลิฟอร์เนีย อิงก์ (Denso Sales California, Inc.) ก่อตั้งขึ้นในเมืองฮอว์ธอร์น รัฐแคลิฟอร์เนีย ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2514 โดยมีพนักงานเพียง 12 คน โดย 4 คนเป็นชาวอเมริกัน วัตถุประสงค์ของบริษัทนี้คือการส่งเสริมระบบปรับอากาศของตนเป็นทางเลือกสําหรับยานพาหนะที่ผลิตในประเทศญี่ปุ่น
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2518 เด็นโซ่ได้เปิดแผนกการขายชื่อ เด็นโซ่ เซลส์ ในเมืองเซาท์ฟิลด์ รัฐมิชิแกน
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2518 เด็นโซ่ อินเตอร์เนขั่นแนล อเมริกา ได้เปิดศูนย์บริการที่เมืองซีดาร์ฟอลส์ รัฐไอโอวา เนื่องจากการทำสัญญาซื้อขายอะไหล่ทางการเกษตรกับจอห์น เดียร์ ซึ่งมีทั้งสตาร์ทและมิเตอร์ไฟฟ้า
เด็นโซ่ อินเตอร์เนชั่นแนล อเมริกา มีพนักงานมากกว่า 17,000 คนในศูนยบริการทั้ง 38 แห่งในอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และอเมริกาใต้ ณ สิ้นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 ยอดขายสำหรับสาขาทั้งหมดในอเมริการวมอยู่ที่ 8,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
กัณฑรัชต์ สายสุดใจ

กัณฑรัชต์ สายสุดใจ มีชื่อเล่นว่า พล เป็นอดีตนักแสดง, นายแบบ และผู้ช่วยผู้กำกับละครชาวไทย 
กัณฑรัชต์ หรือชื่อเดิมคือ ภาคภูมิ สายสุดใจ เป็นนักแสดง, นายแบบวัยรุ่นยุค 80s เข้าสู่วงการบันเทิงโดยมีผลงานการแสดง, ถ่ายแบบ และโฆษณาหลายชิ้น มีชื่อเสียงจากการเป็นตัวร้ายและพระเอกละคร สังกัดค่ายกันตนา
อลิซ ผจญภัยมหัศจรรย์เมืองกระจก

อลิซ ผจญภัยมหัศจรรย์เมืองกระจก  เป็นภาพยนตร์ฉบับคนแสดง-แอนิเมชันอเมริกันแนวแฟนตาซี ผจญภัย ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2016 กำกับโดย เจมส์ โบบิน เขียนบทโดย ลินดา วูลเวอร์ตัน และอำนวยการสร้างโดย ทิม เบอร์ตัน, โจ รอธ, ซูซาน ท็อดด์ และเจนนิเฟอร์ ท็อดด์ สร้างจากตัวละครใน "อลิซในเมืองกระจก" โดยลูอิส แคร์รอล และเป็นภาคต่อของเรื่อง "อลิซในแดนมหัศจรรย์" (ค.ศ. 2010) นักแสดง จอห์นนี เดปป์, แอนน์ แฮททาเวย์, มีอา วาซิคอฟสกา, เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์, แมตต์ ลูคัส, แอลัน ริกแมน, สตีเฟน ฟราย, ไมเคิล ชีน, บาร์บารา วินด์เซอร์, ทิโมธี สพอลล์, พอล ไวต์เฮาส์, ลินด์ซีย์ ดันแคน, เจอรัลดีน เจมส์ และลีโอ บิล กลับมารับบทเดิมจากภาคก่อน นักแสดงใหม่ประกอบด้วย รีส อีวันส์, แอนดรูว์ แซกส์, แมตต์ โวเกล และ ซาชา บารอน โคเฮน โดยในบทของภาพยนตร์เรื่องนี้ อลิซในวัย 22 ปี ได้พบกับกระจกวิเศษ ซึ่งพาเธอกลับไปยังดินแดนมหัศจรรย์อีกครั้ง เธอพบว่าแมด แฮตเตอร์แสดงอาการคลั่งมากกว่าปกติ และต้องการค้นหาความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของเขา จากนั้นอลิซได้เดินทางย้อนเวลาด้วย "กงล้อเวลา" (Chronosphere) ได้พบกับเพื่อนและศัตรูในจุดต่าง ๆ ของชีวิต และต้องช่วยแฮตเตอร์ก่อนที่เวลาจะหมดลง
ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายรอบปฐมทัศน์ในลอนดอนเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 และเข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 โดยวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์โมชันพิกเชอส์ โดยทั่วไปแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการวิจารณ์เชิงลบจากนักวิจารณ์ ซึ่งยกย่องด้านภาพแต่กลับวิจารณ์เรื่องราวของภาพยนตร์เรื่องนี้ นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์ที่ไม่ประสบผลกำไร (Box-office bomb) โดยทำรายได้ประมาณ 299.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อเทียบกับงบประมาณการผลิต 170 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ดนตรี.
ดนตรีประกอบภาพยนตร์ประพันธ์โดยแดนนี เอลฟ์แมน เพลงประกอบเผยแพร่เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 โดยวอลต์ดิสนีย์เรเคิดส์โดยมีพิงก์บันทึกเพลง "Just Like Fire" สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ และยังร้องคัฟเวอร์เพลง "White Rabbit" ของเจฟเฟอร์สันแอร์แพลน ซึ่งใช้ในสื่อเพื่อส่งเสริมการจำหน่ายของภาพยนตร์เท่านั้น
รายการเพลง.
เพลงทั้งหมดประพันธ์โดยแดนนี เอลฟ์แมน
พิพิธภัณฑ์ตัยมาอ์

พิพิธภัณฑ์ตัยมาอ์  เป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดีที่ตั้งอยู่ในเมืองตัยมาอ์ แคว้นตะบูก ประเทศซาอุดีอาระเบีย พิพิธภัณฑ์เริ่มก่อสร้างเมื่อฮิจเราะห์ศักราช 1403 (พ.ศ. 2525–2526) และเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมใน ฮ.ศ. 1407 (พ.ศ. 2529–2530) สถิติผู้เยี่ยมชมในปี พ.ศ. 2552 มีจำนวนถึง 30,000 คน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ไม่เก็บค่าเข้าชม
สิ่งจัดแสดง.
พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยป้ายแสดงแผนที่ของแหล่งโบราณคดีในตัยมาอ์ สิ่งจัดแสดงประกอบด้วยกลุ่มของสิ่งประดิษฐ์ งานเขียน และศิลาจารึกโบราณที่กระจัดกระจายอยู่ในภูมิภาคนี้ ที่สำคัญที่สุดคือศิลาจารึกตัยมาอ์  ซึ่งเป็นจารึกภาษาแอราเมอิกที่เคยนำไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในปารีสระยะเวลาหนึ่ง พิพิธภัณฑ์มีห้องสมุดที่รวบรวมหนังสือเฉพาะทาง ซึ่งรวมถึงวารสารและจุลสารจำนวนหนึ่ง มีความพยายามที่จะขยายพิพิธภัณฑ์และสร้างห้องจัดแสดงใหม่ ๆ พิพิธภัณฑ์ยังรวบรวมชิ้นส่วนจากการขุดค้นทางโบราณคดีที่ดำเนินการโดยสำนักงานโบราณวัตถุในภูมิภาคซึ่งคัดเลือกมาจัดแสดงตามลำดับเวลาตั้งแต่ยุคหินจนถึงยุคอิสลาม พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีรูปปั้นที่มีลักษณะคล้ายกับศิลปะในราชอาณาจักรเลียะห์ยาน (อักษรอาระเบียใต้โบราณ: 𐩬𐩵𐩵 ) ซึ่งรวมถึงรูปแกะสลักหัวสิงโตด้วย
เยาวลักษณ์ วงษ์ประภารัตน์

เยาวลักษณ์ วงษ์ประภารัตน์ เป็นอดีตนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ชุดที่ 25) แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคอนาคตใหม่ ปัจจุบันทำงานที่ คณะก้าวหน้า 
ประวัติ.
เยาวลักษณ์เป็นคนเชียงใหม่แต่กำเนิด สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาธุรกิจระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย จากนั้นได้เข้าทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่การตลาดหลักทรัพย์ ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย กระทั่งเกิดวิกฤติต้มยำกุ้ง ปี พ.ศ. 2540 เธอจึงย้ายกลับภูมิลำเนาเดิม และเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโท วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และเริ่มงานเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยพายัพ ก่อนจะมาสอนที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ จนได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาบริหารธุรกิจ จนถึงปัจจุบัน เธอมีผลงานทางวิชาการและงานวิจัยร่วมกับชุมชนจำนวนมาก อาทิ การส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุ การพัฒนาผลิตภัณฑ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น รวมถึงการลงพื้นที่ให้บริการด้านวิชาการแก่ชุมชนในภาคเหนือมากว่า 15 ปี
การเมือง.
เยาวลักษณ์ได้สมัครเข้าร่วมกับพรรคอนาคตใหม่ และได้ดำรงตำแหน่งกรรมการบริหารพรรคสัดส่วนภาคเหนือ โดยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เยาวลักษณ์ลงสมัคร สส.แบบบัญชีรายชื่อลำดับที่ 17 และได้รับเลือกตั้ง
ในวันเปิดสมัยประชุมสภาวันแรก พรรคอนาคตใหม่เสนอชื่อเธอเพื่อดำรงตำแหน่งรองประธานสภาผู้แทนราษฎรคนที่หนึ่ง แข่งกับ สุชาติ ตันเจริญ จากพรรคพลังประชารัฐ ซึ่งหากเธอได้รับเลือกตั้ง เธอก็จะเป็นรองประธานสภาสตรีคนที่สอง ถัดจาก ลลิตา ฤกษ์สำราญ อดีตรองประธานสภาสตรีลำดับที่สองในยุครัฐบาลของอดีตนายกรัฐมนตรี ดร.ทักษิณ ชินวัตร แต่แพ้ไปด้วยคะแนนเสียง 246 ต่อ 248
หลังคำตัดสินให้ยุบพรรคอนาคตใหม่ พร้อมกับตัดสิทธิ์กรรมการบริหารพรรคเป็นเวลา 10 ปี เยาวลักษณ์และอดีตสมาชิกพรรคอีก 11 คนที่ถูกตัดสิทธิ์ย้ายมาทำงานที่ คณะก้าวหน้า
อมราวตีสถูป

อมราวดีสถูป หรือ อมราวตีสถูป (อักษรโรมัน: Amarāvati Stupa) เป็นซากสถูปในศาสนาพุทธตั้งอยูที่หมู่บ้านอมราวตี รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในระหว่าง 300 ปีก่อนคริสต์กาลถึงราวปี ค.ศ. 250 จากนั้นมีการขยับขยายและสร้างใหม่ขึ้นทับในราวปี ค.ศ. 50 ปัจจุบัน อมราวตีสถูปและพิพิธภัณฑ์โบราณคดี อมราวตีสถูป อยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย
ประติมากรรมสำคัญที่หลงเหลือจากสถูปในปัจจุบันกระจายอยู่ตามพิพิธภัณฑ์ในอินเดียและต่างประเทศ จำนวนมากเสียหายพอสมควร ประติมากรรมส่วนใหญ่เป็นชิ้นงานนูนต่ำและไม่พบพระพุทธรูปขนาดมหึมา กระนั้นไม่ทราบแน่ชัดว่าในอดีตเคยมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่หรือไม่ ประติมากรรมส่วนใหญ่ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รัฐบาลเมืองเจนไน, พิพิธภัณฑ์โบราณคดีอมราวตีสถูป และ "หินอ่อนอมราวตี" ในพิพิธภัณฑ์บริติชที่ลอนดอน ส่วนที่เหลือกระจัดกระจายกันไป
นักประวัติศาสตร์ศิลป์ถือว่าอมราวตีสถูปเป็นหนึ่งในสามรูปแบบศิลปกรรมอินเดียในยุคโบราณ อีกสองรูปแบบคือมถุรา และคันธาระ (กรีก-พุทธ) เนื่องจากการค้าขายทางทะเลและการเผยแผ่ศาสนา รูปแบบศิลปะอมราวตีดังที่ปรากฏที่อมราวตีสถูปนี้ ยังปรากฏในอีกหลายแหล่งโบราณคดีในอินเดียตะวันออก ไปจนถึงอินเดียใต้ ศรีลังกา และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 
อมราวตีสถูป โดยเฉพาะในรูปแบบเดิมก่อนเสียหาย ได้รับการยกย่องให้เป็น "อนุสรณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเอเชียแถบที่นับถือพุทธ" และ "เพชรยอดมงกุฎของศิลปะอินเดียยุคแรก" ชื่อ "อมราวตี" นี้เป็นชื่อที่ค่อนข้างใหม่ และมีที่มาจาก อมเรศวรลิงคสวามินเทวาลัย (Amareśvara Liṅgasvāmin temple) ซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 18 อันตั้งอยู่ใกล้กันและกลายมาเป็นชื่อของหมู่บ้านและสถูปนี้ นิคมโบราณที่ปัจจุบันไม่ไกลนักจากหมู่บ้านอมราวตี คือธารณีโกฏ ซึ่งในอดีตมีความสำคัญยิ่ง เป็นไปได้ว่าอาจเป็นราชธานีในสมัยนั้น หลักฐานแปลนและแผนที่เก่าแก่ที่สุดที่บ่งบอกถึงอมราวตีสถูปปรากฏในแผนที่ของคอลิน แม๊กคินซี เขียนขึ้นในปี 1816 ระบุชื่อสถูปนี้ว่า "ทีปลทิมมะ" ("deepaladimma") "เขาแห่งแสง" ในเอกสารโบราณไม่ได้เรียกที่นี่ว่าเป็นสถูป แต่เรียกว่าเป็น "มหาเจดีย์" ("mahācetiya")
วัดควนมิตร (จังหวัดสงขลา)

วัดควนมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเปียะ อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา
วัดควนมิตรตั้งวัดในพระพุทธศาสนาเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยก่อตั้งขึ้นบนเนินเขาเตี้ย ๆ ที่ชาวใต้เรียกกันว่า ควน ส่วนชื่อวัดได้ตั้งตามชื่อแร่ทองสัมฤทธิ์หรือสำริด หรือภาษาถิ่นเรียกว่า หมิด จึงรวมกันเป็นที่มาของ "วัดควนมิตร"
วัดมีเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ โดยในสมัยท่านพระครูโสภณศีลาจาร เป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 4 ได้ลงมือก่อสร้างเจดีย์จากเงินเก็บสะสมและเงินจากพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธา เมื่อ พ.ศ. 2512 โดยใช้เวลากว่า 10 ปีกระทั่ง พ.ศ. 2523 ในสมัยพระครูโสภณศีลาวัตร เป็นเจ้าอาวาสองค์ต่อมา และการก่อสร้างพระเจดีย์ก็แล้วเสร็จ และได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2523 โดยสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณได้เสด็จมาเป็นประธาน
บีลีฟเวอร์ 2

บีลีฟเวอร์ 2 (เกาหลี: )เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นอาชญากรรมของเกาหลีใต้ประจำปี 2023 กำกับโดย แพ็ก จง-ย็อล เป็นภาคต่อของภาพยนตร์ บีลีฟเวอร์ในปี 2018 นำแสดงโดย โช จิน-อุง, ชา ซึง-ว็อน, ฮัน ฮโย-จู, โอ ซึง-ฮุน, คิม ดง-ยอง และ อี จู-ยัง ภาพยนตร์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวของนักสืบวอนโฮซึ่งยุ่งอยู่กับการจับตัวผู้นำของ องค์กรยาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย สามารถรับชมได้ทาง เน็ตฟลิกซ์ ตั้งแต่วันที่ 17 พฤศจิกายน 2023 
 นักสืบผู้ที่มีความมุ่งมั่นที่จะจับหัวหน้าขององค์กรยาเสพติด
 นาย อี ตัวปลอม ในภาคแรกซึ่งไม่มีใครจับว่าเขาคือตัวจริง
 ผู้ร่วมงานที่ใกล้ที่สุดของนายอีและรับผิดชอบดูแลกิจการขององค์กร
 สมาชิกขององค์กรที่ช่วยวอนโฮในการสืบสวน แต่แล้วก็หายตัวไปอย่างปริศนา บทบาทนี้เคยเล่นโดย ริว จุน-ยอล ในภาคแรก
การผลิต.
เน็ตฟลิกซ์ ยืนยันการผลิตบีลีฟเวอร์ 2 ซึ่งเป็นภาคต่อของภาพยนตร์แอ็คชั่นอาชญากรรมปี 2018 บีลีฟเวอร์ ในเดือนมิถุนายน 2022 ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดย แพ็ก จง-ย็อลและนักแสดงรวมถึงการกลับมารับบทเดิมในซีซันสอง โช จิน-อุง,ชา ซึง-ว็อน, ฮัน ฮโย-จู, โอ ซึง-ฮุน, คิม ดง-ยัง และ อี-จูยัง ภาพยนตร์เฃภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำเสร็จในเดือนพฤศจิกายน 2022 ในประเทศนอร์เวย์
การเปิดตัว.
ภาพยนตร์เรื่องนี้เปิดตัวครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน ครั้งที่ 28 ในส่วนภาพยนตร์เกาหลีวันนี้ - รอบปฐมทัศน์พิเศษ ในวันที่ 5 ตุลาคม 2023 พร้อมรับชมแบบสตรีมมิ่งบน Netflix ตั้งแต่วันที่ 17 พฤศจิกายน 2023 ในบางภูมิภาค
สวัสดิ์ มักการุณ

พลโท สวัสดิ์ มักการุณ (22 สิงหาคม พ.ศ. 2455 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2528) เป็นนายทหารชาวไทย อดีตแม่ทัพภาคที่ 2, อดีตผู้บัญชาการกองพลทหารอาสาสมัคร, อดีตสมาชิกวุฒิสภา และอดีตราชองครักษ์พิเศษ
ประวัติ.
ชีวิตส่วนตัว.
สวัสดิ์ มักการุณ เกิดวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2455 ณ ตำบลห้าแยกพลับพลาไชย อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของนายเอี้ยง และนางเหรียญ มักการุณ
ในวัยเยาว์สวัสดิ์เป็นเด็กกำพร้าบิดาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ มารดาจึงรับภาระเลี้ยงดูบุตร มารดาโดยประกอบอาชีพค้าขาย สวัสดิ์ต้องตื่นนอนทุกเช้าเพื่อเตรียมของขาย และต้องไปโรงเรียนด้วย จนสวัสดิ์อยู่มัธยมศึกษาปี่ที่ 4 มารดาจนเลิกอาชีพค้าขายนี้ไป เนื่องจากมารดาชรามากขึ้น
สวัสดิ์ มักการุณ ได้สมรสกับละม้าย พลสิงห์ ในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2478 มีบุตรทั้งหมด 7 คน
การศึกษา.
เมื่ออายุ 7 ขวบ ได้ศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนจักรวรรดิ์ราชาวาส ต้องเดินจากห้าแยกพลับพลาไชยถึงโรงเรียนทุกวัน จนจบประถมศึกษาปีที่ 4 ได้เรียนชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวัดบพิตรพิมุข (ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ พื้นที่บพิตรพิมุข จักรวรรดิ) ตั้งแต่มัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 จนจบปีที่ พ.ศ. 2471 
เมื่อจบมัธยมศึกษาปีที่ 6 ก็ไปศึกษาต่อที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ในปี พ.ศ. 2472 ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 แผนกวิทยาศาสคร์ และจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8 ในปี พ.ศ. 2473 (จบพร้อมกับพล.อ. กฤษณ์ สีวาระ, พล.อ.อ. บุญชู จันทรุเบกษา, พล.อ.อ. หะริน หงสกุล และพล.อ. ประมาณ อดิเรกสาร)
เมื่อจบมัธยมศึกษาปีที่ 8 ได้สมัครเป็นนักเรียนนายร้อยทหารบก ในเมษายน พ.ศ. 2474 โดยเริ่มเข้าศึกษาในปีที่ 2 เนื่องจากเป็นข้อยกเว้นสำหรับผู้ที่จบมัธยมศึกษาปีที่ 8 แผนกวิทยาศาสคร์
ลำดับการศึกษา.
พล.ท. สวัสดิ์ มักการุณ จบการศึกษาดังนี้
การทำงาน.
ราชการทหาร.
ในช่วงสงครามเวียดนาม พล.ต. สวัสดิ์ ได้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชากองพลทหารอาสาสมัคร ผลัดที่ 2 (ขณะนั้นเป็นผู้บัญชาการกองพลที่ 3) ต่อจาก พล.ต. ทวี ดำรงหัด ที่เป็นผู้บัญชาการผลัดแรกนั้น 
พล.ต. สวัสดิ์ เป็นผู้บัญชาการรบที่เสียสละ, เด็ดเดี่ยว และกล้าหาญ ได้ทำการสู้รบกับศัตรู เช่น ในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2513 ได้รับรายงานว่าทหารไทยกำลังปะทะอย่างดุเดือดกับเวียดกง บริเวณสวนยางทิศตะวันออกของหมู่บ้านบินท์สัน พล.ต. สวัสดิ์ ผบ.พล., เสนาธิการกองพล พร้อมกับคณะฝ่ายอำนวยการได้รีบขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปยังพื้นที่ปฏิบัติการ แม้ว่าจะประสบการยิงของเวียดกงอย่างดุเดือดไม่หวั่นกลัวใด ๆ กลับสั่งให้เฮลิคอปเตอร์บินไปลงพื้นที่จุดปะทะ เพื่อช่วยเหลือผู้บังคับหน่วยในการรบ จนทำให้ พล.ต. สวัสดิ์ ถูกยิงได้รับบาดเจ็บสาหัส
หลังจากกลับเวียดนามใต้ก็ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งรองแม่ทัพภาคที่ 2 ต่อมาก็ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพภาคที่ 2 ต่อจาก พล.ท. พโยม พหุลรัต และยังได้รับพระราชทานยศ พลโท ในปี พ.ศ. 2516
ราชการพิเศษ.
พล.ท. สวัสดิ์ มักการุณ ดำรงตำแหน่งงานพิเศษ เช่น
การถึงแก่อนิจกรรม.
พล.ท. สวัสดิ์ มีอาการปวดท้องอย่างรุนแรง ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลเซนต์แมรี่ จังหวัดนครราชสีมา ในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 คณะแพทย์ได้ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งลำไส้ พล.ท. สวัสดิ์ ต่อสู้กับมะเร็งเป็นเวลา 2 ปี จนวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 พล.ท. สวัสดิ์ ถึงแก่อนิจกรรมสิริอายุ 72 ปี 11 เดือน 9 วัน
เครื่องราชอิสริยาภรณ์.
พล.ท. สวัสดิ์ มักการุณ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งไทยและต่างประเทศ ดังนี้
อุฑุปิ

อุฑุปิ (อักษรโรมัน: Udupi, Udipi หรือ Odipu) เป็นนครในรัฐกรณาฏกะ ตั้งอยู่ห่างไป ทางเหนือของมังคาลอร์ และราว จากบังคาลอร์
อุฑุปิเป็รศูนย์กลางการปกครองของอำเภออุฑุปิ และเป็นหนึ่งในเมืองที่โตเร็วที่สุดในรัฐกรณาฏกะ มีสถาบันการศึกษามากมาย และมีอตุสาหกรรมท่องเที่ยวของเมือง อุฑุปิเป็นที่ตั้งของศรีกฤษณเทวาลัย และเป็นแหล่งของอาหารอุฑุปิเช่นกินฑิแบบกันนาดา
ในศตวรรษที่ 13 นักบวชแห่งนิกายไวษณวะ มัธวาจารย์ ได้ก่อตั้งศรีกฤษณเทวาลัยขึ้นที่อุฑุปิ รวมถึงยังตั้ง "มัถ" ขึ้นแปดแห่งที่นี่ ที่เป็นที่รู้จักในนามอัษฏมัถแห่งอุฑุปิ เพื่อเผยแผ่คำสอนธรรมเนียมไทวตเวทันตะ จากนั้นจึงเกิดการอพยพของบรรดาพราหมณ์ขนานใหญ่เข้ามาในเมือง จนถึงจุดหนึ่งมากถึง 10% ของประชากรทั้งหมดเป็นพราหมณ์ ซึ่งเท่ากับสามเท่าเมื่อเทียบกับเมืองอื่น ๆ โดยเฉลี่ยในอินเดียใต้
พิพิธภัณฑ์รัฐกลางแห่งคาซัคสถาน

<ns>0</ns>
 <revision>
 <timestamp>2023-11-20T18:43:55Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Potapt</username>
 </contributor>
 <comment>Potapt ย้ายหน้า พิพิธภัณฑ์รัฐกลางแห่งคาซัคสถาน ไปยัง พิพิธภัณฑสถานกลางแห่งรัฐคาซัคสถาน</comment>
 <origin>11153414</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
ฟิโล ฟาร์นสเวิร์ท

ฟิโล เทย์เลอร์ ฟาร์นสเวิร์ธ (19 สิงหาคม 1906 – 11 มีนาคม 1971) เป็นนักประดิษฐ์ชาวอเมริกันและผู้บุกเบิกโทรทัศน์ ผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาเทคโนโลยีโทรทัศน์อิเล็กทรอนิกส์ ผลงานของเขาวางรากฐานให้กับระบบวิดีโอที่ใช้ชมกันอยู่ในปัจจุบัน เขามีชื่อเสียงโด่งดังจากการประดิษฐ์ หลอดภาพดิสเซคเตอร์ (image dissector) อุปกรณ์รับภาพอิเล็กทรอนิกส์ตัวแรกของโลกในปี 1927 นวัตกรรมนี้ถือเป็นรากฐานสำคัญของระบบโทรทัศน์สมัยใหม่ที่ใช้กันทุกวันนี้ นอกจากนี้ ฟาร์นสเวิร์ธยังเป็นผู้พัฒนาระบบโทรทัศน์อิเล็กทรอนิกส์แบบสมบูรณ์อีกด้วย ฟาร์นสเวิร์ธพัฒนาระบบโทรทัศน์พร้อมเครื่องรับและกล้อง ซึ่งเขาผลิตเชิงพาณิชย์ผ่าน Farnsworth Television and Radio Corporation ตั้งแต่ปี 1938 ถึง 1951 ในเมืองฟอร์ตเวย์น รัฐอินดีแอนา
กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือกทีมหญิง โซนแอฟริกา

กีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือกทีมหญิง โซนแอฟริกา จัดขึ้นที่เมืองลูอันดา ประเทศแองโกลา ตั้งแต่วันที่ 11 ถึง 14 ตุลาคม พ.ศ. 2566
ประเทศแองโกลาซึ่งเป็นผู้ชนะ ได้ผ่านเข้ารอบโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
อันดับการแข่งขัน.
<onlyinclude></onlyinclude>
วัทธิกร เพิ่มทรัพย์หิรัญ

วัทธิกร เพิ่มทรัพย์หิรัญ (เกิด 25 มกราคม พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น เกี๊ยก เป็นนักแสดงชายชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ประวัติ.
วัทธิกร ชื่อเดิม พรสิทธิ์ เกิดที่กรุงเทพมีชื่อเล่นว่า เกี๊ยก เกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2535 จบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนปัญญาศักดิ์ ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ระดับปริญญาตรีบริหารธุรกิจ จากวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล
เข้าสู่วงการ.
วัทธิกรเข้าสู่วงการจากการประกวดเวที the star และปีต่อมาได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 3 โดยมีละครเรื่องแรกคือเรื่องดอกไม้ใต้เมฆ เมื่อปี 2558 โดยรับบทเป็น อาหยาง หนุ่มซื่อที่แอบหลงรักนางเอก ก่อนจะมาเริ่มเป็นที่รู้จักจากบท หมอนิธิ ในละครพีเรียดเรื่องเลือดรักทระนง ซึ่งเป็นละครเรื่องที่ 2 ของเขาเมื่อปี 2559 
จากนั้นจึงมีละครเรื่อยมาจนกระทั่งกลับมาเป็นที่พูดถึงอีกครั้งจากบท สุรัฐ โค้วพิสุทธิ์ หรือ เฮียกวง หนุ่มตี๋ ฐานะดี แต่โดนสาวเมิน จากละครพีเรียดเรื่องทุ่งเสน่หา เมื่อปี 2563 ตามด้วยบท ทองห่อ ผีหนุ่ม จอมกระล่อน เจ้าชู้ จากละครเรื่องปีศาจแสนกล (2564) ก่อนจะมารับบทพระเอกเต็มตัวในละครซีรีส์แนวยาโออิเรื่องสัญญาไม่ลืม ในปี 2566 โดยแสดงเป็น น่านฟ้า
แต้บุ๋น

แต้บุ๋น มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เจิ้ง เหวิน  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่อง"สามก๊ก" เป็นขุนพลแห่งรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีนและเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของสุมาอี้
แต้บุ๋นเป็นตัวละครสมมติในนวนิยาย"สามก๊ก" ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
ในนิยาย"สามก๊ก".
แต้บุ๋นปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยาย"สามก๊ก"ตอนที่ 102 ตามความในนวนิยาย"สามก๊ก" เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐจ๊กก๊กนำทัพบุกขึ้นเหนือครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 234 สุมาอี้สั่งให้แต้บุ๋นแสร้งทำเป็นไม่พอใจจีนล่งที่เป็นขุนพลวุยก๊กอีกคน แล้วแปรพักตร์มาเข้าด้วยจูกัดเหลียง แต้บุ๋นสังหารจีนล่งตัวปลอมซึ่งแท้จริงแล้วเป็นจีนเบ้ง (秦明 "ฉิน หมิง") น้องชายของจีนล่ง เพื่อแสดงความจริงใจต่อจูกัดเหลียง แต่จูกัดเหลียงมองแผนการออกจึงให้จับกุมแต้บุ๋น แต้บุ๋นร้องขอชีวิต จูกัดกัดเหลียงจึงสั่งให้แต้บุ๋นเขียนจดหมายถึงสุมาอี้เพื่อลวงให้สุมาอี้ยกมาปล้นค่าย สุมาอี้ให้จีนล่งคุมกองหน้าไปปล้นค่ายทัพจ๊กก๊ก แต่ถูกซุ่มโจมตี จีนล่งถูกสังหารและสุมาอี้ถอยทัพไป จูกัดเหลียงกลับมาค่ายหลังได้รับชัยชนะและสั่งให้นำตัวแต้บุ๋นไปประหารชีวิต
หลี่ จื้อ (李贄) นักปรัชญาปลายยุคราชวงศ์หมิงวิจารณ์เรื่องราวนี้ที่ปรากฏในนวนิยาย"สามก๊ก"ว่า ""ซานกั๋วจื้อทงสูเหยี่ยนอี้" (三国志通俗演义; "สามก๊ก") ถูกเรียบเรียงโดยโดยคนธรรมดาสามัญที่ไม่รู้หนังสือ แม้ไม่ต้องพิจารณาเรื่องอื่น เฉพาะเรื่องการยอมสวามิภักดิ์ของแต้บุ๋น ขนาดเด็กน้อยอายุสามขวบก็คิดไม่จะทำเรื่องแบบนี้ แต่ซือหม่า จ้งต๋ากลับทำ ขนาดเด็กน้อยอายุสามขวบยังรู้ทันเรื่องนี้ ที่จูกัดขงเบ้งรู้ทันเรื่องนี้มันจะแปลกอะไร อ่านมาถึงตรงนี้แล้วจึงรู้ซึ้งว่าล่อกวนตงลำเอียง เป็นคนต่ำผู้โง่เขลาซึ่งมักทำผิดพลาดในนามของตนเอง น่าชิงชังเสียจริง!”
ยันม่าร์

บริษัท ยันม่าร์ จำกัด  เป็นบริษัทผู้ผลิตเครื่องยนต์ดีเซล เครื่องจักรกลหนัก และเครื่องจักรกลการเกษตรของญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2455 ที่นครโอซากะ ยันม่าร์ผลิตและจำหน่ายเครื่องยนต์สำหรับการใช้งานที่หลากหลาย เช่น เรือเดินทะเล เรือสำราญ อุปกรณ์ก่อสร้าง อุปกรณ์การเกษตร และชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้า นอกจากนี้ยังผลิตและจำหน่ายระบบควบคุมอุณหภูมิ ระบบการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และระบบควบคุมและจัดการจากระยะไกล
ประวัติ.
ยันม่าร์ก่อตั้งขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2455 ณ นครโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น โดยมาโกกิชิ ยามาโอกะ
เมื่อบริษัทเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2455 บริษัทก็ได้เริ่มผลิตเครื่องยนต์ที่ใช้น้ำมันเบนซิน ในปี พ.ศ. 2463 บริษัทได้เริ่มผลิตเครื่องยนต์น้ำมันก๊าดขนาดเล็ก ในปี พ.ศ. 2476 บริษัทได้เปิดตัวเครื่องยนต์ดีเซลขนาดเล็กที่ใช้งานได้จริงเครื่องแรกของโลก นั่นคือรุ่น HB
ในปี พ.ศ. 2504 ยันม่าร์ได้จัดตั้งแผนกเครื่องจักรกลการเกษตร
ยันม่าร์ยังได้เริ่มจัดหาเครื่องยนต์ให้กับรถแทรกเตอร์ของจอห์น เดียร์ และเครื่องทำความเย็นของเทอร์โมคิง (Thermo King) บางรุ่นสำหรับใช้ในรถบรรทุกห้องเย็น 
ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ยันม่าร์ได้สร้างการเติบโตในตลาดอากาศยานไร้คนขับ (UAV) ในญี่ปุ่นและที่อื่น ๆ ด้วยโดรนขนาดเล็กที่ใช้ในการฉีดพ่นทางการเกษตร และการใช้งานทางอากาศในรูปแบบอื่น ๆ
ตามที่อธิบายในเว็บไซต์ของบริษัท "ชื่อยันม่าร์ เป็นการผสมผสานระหว่าง "ยันมะ" (สายพันธ์แมลงปอชนิดหนึ่ง) และ "ยามา" จากชื่อผู้ก่อตั้งบริษัท มาโกกิจิ ยามาโอกะ"
พอซิกส์

อินเทอร์เฟซระบบปฏิบัติการที่สามารถพอร์ตได้ หรือ พอซิกส์ (Portable Operating System Interface หรือ POSIX) เป็นกลุ่มของมาตรฐาน ที่กำหนดโดยสถาบันวิชาชีพวิศวกรไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (IEEE) เพื่อรักษาความเข้ากันได้ระหว่าง ระบบปฏิบัติการ พอซิกส์กำหนดทั้งระบบและเอพีไอระดับผู้ใช้ พร้อมด้วยเชลล์บรรทัดคำสั่งและอินเทอร์เฟซยูทิลิตี้ สำหรับความเข้ากันได้ของซอฟต์แวร์ (ความสามารถในการพกพา) กับระบบปฏิบัติการแบบยูนิกซ์และระบบปฏิบัติการอื่น ๆ พอซิกส์ยังเป็น เครื่องหมายการค้าของ IEEE อีกด้วย พอซิกส์มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้โดยทั้งนักพัฒนาแอปพลิเคชันและระบบ 
ชื่อ.
กลุ่มของมาตรฐานพอซิกส์ถูกกำหนดให้เป็น IEEE 1003 และหมายเลขมาตรฐาน ISO/IEC คือ ISO / IEC 9945
มาตรฐานนี้เกิดขึ้นจากโครงการที่เริ่มต้นในปี 1984 โดยต่อยอดงานจากกิจกรรมที่เกี่ยวข้องในสมาคม "/usr/group" Richard Stallman แนะนำชื่อพอซิกส์ให้กับ IEEE แทนที่จะเป็น "IEEE-IX" เดิม คณะกรรมการพบว่าสามารถออกเสียงและจดจำได้ง่ายกว่าจึงนำมันมาใช้
ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิกเยาวชน

ประเทศญี่ปุ่น ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชน ทุกครั้งนับตั้งแต่เปิดตัวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 และได้รับเหรียญรางวัลจากทุกครั้ง
สรุปเหรียญรางวัล.
<templatestyles src="Col-begin/styles.css"/>
ทวิงก์

ทวิงก์  เป็นคำแสลงของเกย์ที่หมายถึงชายรักร่วมเพศที่มีลักษณะอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลายถึงอายุราว 20 ปี (แต่ไม่จำเป็นเสมอไป) ที่มีลักษณะผอมไปจนถึงปานกลาง มีภาพลักษณ์ที่ยังดูอ่อนวัยโดยถึงแม้จะมีอายุมากก็ตาม ไม่มีขนตามร่างกาย มีความสดใส และมีความน่าดึงดูด "ทวิงก์"ถือเป็นคำในระดับกลางซึ่งเปรียบได้เหมือนกับคำว่าหมี และสามารถใช้เป็นคำไม่ดีได้เช่นกัน โดยคำดังกล่าวอาจจะเป็นคำประสมในการขยายความหมายของสิ่งอื่น อาทิ "เฟมเมทวิงก์" , "ยูโรทวิงก์" , "มัสเซิลทวิงก์"  เป็นต้น คำดังกล่าวยังเป็นคำที่พบเห็นได้ทั่วไปในอุตสาหกรรมสื่อลามกเกย์
ศัพทมูลวิทยา.
ต้นกำเนิดของคำว่า"ทวิงก์"ยังเป็นข้อถกเถียงกันในปัจจุบัน โดยข้อสันนิษฐานแรกคำดังกล่าวได้ถูกพบเห็นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1963 แม้ว่ามันจะเป็นคำแสลงเกย์ของภาษาอังกฤษแบบดั้งเดิมว่า"ทแวงก์"  ซึ่งหมายความว่า "เหมืองของการค้าประเวณีผู้ชายรักร่วมเพศ; ซึ่งเป็นผู้ชายเต็มใจและพร้อมที่จะเป็นฝ่ายถูกกระทำให้กับ 'คู่' ผู้ชายอีกฝ่าย" พจนานุกรมฉบับออกซฟอร์ดได้อ้างว่าคำดังกล่าวมีต้นเกิดในช่วงคริสทศวรรษที่ 1970
อีกหนึ่งต้นกำเนิดที่เป็นข้อสันนิษฐานมาจากคำว่า"ทวิงกี"  ซึ่งเป็นขนมเค้กทานเล่นซึ่งถูกจัดว่าเป็นอาหารขยะ และได้รับการนิยามว่าเป็นอาหารที่ "คุณค่าทางโภชนาการอาหารน้อย, มีรสชาติหวาน และถูกสอดไส้ด้วยครีม" ซึ่งได้ถูกกลายเป็นคำเปรียบเทียบของชายหนุ่มที่ "ตัวเตี้ย, ผมบลอนด์ และเต็มไปด้วยครีม" ซึ่งคำว่า"ครีม"เป็นเหมือนคำเปรียบเปรยของคำว่าน้ำอสุจิ 
คำย่อที่กำเนิดคำว่า"ทวิงก์"มีต้นแบบการย่อมาจากรูปแบบ"'วัยรุ่น, ผิวขาว, ไม่เข้าถึงกิจกรรมทางเพศแบบคิงก์'" แม้ว่าลักษณะดังกล่าวจะไม่ถูกยอมรับในระดับสากลว่ามีความจำเป็นหรือมีน้ำหนักเพียงพอในการจำแนกบุคคลว่าเป็น"ทวิงก์"
ทอม บลายธ์

ทอม เคียร์ บลายธ์ (เกิด 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ ภาพยนตร์ของเขาได้แก่ "สก็อตต์แอนด์ซิด คู่ซี้ทะยานฝัน" (2018), "เบเนดิคชัน" (2021) และ "เดอะ ฮังเกอร์เกมส์ ปฐมบทเกมล่าเกม" (2023) ผลงานทางโทรทัศน์เขาได้แสดงเป็นตัวละครนำในซีรีส์ของ Epix เรื่อง "บิลลีเดอะคิด" (2022)
บลายธ์เกิดที่เบอร์มิงแฮมและเติบโตในวูดทอร์ป แถบชานเมืองน็อตติงแฮม เขาเป็นบุตรชายของโปรดิวเซอร์ กาวิน บลายธ์ ซึ่งเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เมื่อทอมอายุ 15 ปี หลังจากนั้น บลายธ์เข้าเรียนที่ โรงเรียนอาโนลด์ฮิลล์ และ วิทยาลัยบิลโบโรห์ นอกจากนี้ เขายังใช้เวลาเติบโตใน นอร์ธยอร์กเชอร์ โดยเข้าเรียนที่โรงเรียนประถมในท็อควิธ ชาร์ลอตต์ แม่ของเขา ซึ่งเป็นที่ปรึกษาด้านอาชีพ ได้ลงทะเบียนให้เขาเข้าเรียนวิชาละครที่ เทเลวิชั่นเวิร์คช็อป นอกจากนี้ เขายังได้เข้าร่วมโรงละครเยาวชนแห่งชาติด้วย เขาไปฝึกที่โรงเรียนจูลลี่อาร์ด ในนิวยอร์กซิตี้ ตามความฝันของตัวเองได้สำเร็จ โดยสำเร็จการศึกษาในปี 2020
กร็อก

กร็อก  เป็นจักรกลสนทนาปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปสำหรับทำการสนทนา ที่พัฒนาโดย xAI โดยอิงจากแบบจำลองภาษาขนาดใหญ่ (LLM) ได้รับการพัฒนาตามความคิดริเริ่มโดยอีลอน มัสก์ เพื่อเป็นการตอบสนองโดยตรงต่อความนิยมที่เพิ่มขึ้นของแชตจีพีทีของโอเพนเอไอ ซึ่งมัสก์เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง จักรกลสนทนาตัวนี้ได้รับการโฆษณาว่า "มีอารมณ์ขัน" และเข้าถึงโดยตรงไปยังทวิตเตอร์ (X) ขณะนี้อยู่ระหว่างการทดสอบรุ่นเบต้า
ภูมิหลัง.
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2023 xAI เริ่มแสดงตัวอย่างจักรกลสนทนาซึ่งใช้แบบจำลองภาษาขนาดใหญ่ (LLM) เพื่อเลือกผู้ใช้ ด้วยการเข้าร่วมในโปรแกรมทดลองใช้ก่อนเปิดตัวนั้นจำกัดไว้สำหรับผู้ใช้ที่ได้รับการยืนยันตัวบุคคลแล้วเท่านั้น มีการประกาศว่าเมื่อหมดเวลา ช่วงทดสอบเบต้า บอตจะใช้งานได้สำหรับสมาชิก X Premium+ เท่านั้น
ในช่วงเวลาของการดูตัวอย่าง xAI อธิบายว่าจักรกลสนทนาเป็น "ผลิตภัณฑ์เบต้าในช่วงแรก ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราสามารถทำได้ด้วยการฝึกอบรม 2 เดือน" ที่สามารถ "ปรับปรุงอย่างรวดเร็วในแต่ละสัปดาห์ที่ผ่านมา"
หลี เหวินฮั่น

หลี่ เหวินฮั่น (เกิด 22 ค.ศ. 1994(1994--)) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวจีน เขามีชื่อเสียงในฐานะนักร้องนำของยูนิกซึ่งเป็นบอยแบนด์เกาหลีใต้-จีน ที่ก่อตั้งโดยเยฺว่หฺวาเอนเตอร์เทนเมนต์ ในปี ค.ศ. 2014 ในปี ค.ศ. 2019 เขาได้เข้าร่วมในรายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอดของจีนชื่อ "Youth With You," ได้อันดับที่ 1 หลังจบการแข่งขันและเปิดตัวในชื่อวง Unine
ยูไนน์

ยูไนน์  เป็นบอยแบนด์จีนที่มีสมาชิกเก้าคน ที่มีผลงานตั้งแต่เดือนเมษายน 2019 ถึงตุลาคม 2020 
วงนี้ก่อตั้งขึ้นจากรายการทีวีชื่อ "Youth with You" สมาชิกประกอบด้วย หลี เหวินฮั่น, หลี่ เจินหนิง, เหยา หมิงหมิง, กวน ยู, เจีย อี้, หู ชุนหยาง, เซี่ย ฮานยู่, เฉิน โหยวเว่ย และเหอ ฉางซี
ฉ่าช้านแท้ง

ฉ่าช้านแท้ง ("ภัตตาคารชา") หรือ คาเฟ่ฮ่องกง  หรือ ไดเนอร์ฮ่องกง  เป็นภัตตาคารรูปแบบหนึ่งที่มีที่มาจากฮ่องกง ฉ่าช้านแท้งสามารถพบได้ทั่วไปในฮ่องกง มาเก๊า และ มณฑลกวางตุ้ง เนื่องมาจากคลื่นผู้อพยพจากฮ่องกงในทศวรรษ 1980s ทำให้ยังมีฉ่าช้านแท้งเปิดอยู่ในชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลในประเทศตะวันตก เช่น ออสเตรเลีย, แคนาดา, สหราชอาณาจักร, สหรัฐอเมริกา ร้านอาหารรูปแบบนี้ถูกนำไปเปรียบเปรยกับคาเฟ่กรีสซีสปูน หรือไดเนอร์แบบอเมริกัน เนื่องด้วยมีรายการอาหารที่ดีและราคาย่อมเยาว์ โดยมีอาหารจากอาหารฮ่องกง และ อาหารตะวันตกแบบฮ่องกง
ประวัติศาสตร์.
นับตั้งแต่ทศวรรษ 1850s อาหารตะวันตกในฮ่องกงมีให้บริการเพียงในภัตตาคารเต็มระดับ ซึ่งเป็นสิ่งที่เข้าถึงได้เฉพาะเพียงชนชั้นสูงและผู้มีเงิน คนท้องถิ่นซึ่งส่วนใหญ่เป็นชนชั้นแรงงานไม่สามารถเข้าถึงอาหารเช่นนี้ได้ ในทศวรรษ 1920s มื้ออาหารในภัตตาคารแบบตะวันตกอาจมีราคาถึง 10 ดอลล่าร์ ในขณะที่คนพื้นถิ่นมีรายรับ 10-15 ดอลล่าร์ ต่อเดือน 
หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ฮ่องกงมีอิทธิพลจากวัฒนธรรมอังกฤษสูงมาก ดังที่พบได้จากคนท้องถิ่นเริ่มใส่นมในชาและทานเค้ก ชาวฮ่องกงบางส่วนจึงเริ่มตั้ง "ฉ่าช้านแท้ง" ขึ้นเพื่อพุ่งเป้าไปที่กลุ่มลูกค้าที่เป็นคนท้องถิ่น โดยให้บริการอาหารกวางตุ้ง-ตะวันตก และเครื่องดื่ม ซึ่งมีราคาถูกมากจนทำให้เป็นที่เรียกกันว่า "อาหารตะวันตกราคาถูก" หรือ "อาหารตะวันตกราดซีอิ๊ว" (豉油西餐)
ในทศวรรษ 1950s - 60s ร้านอาหารประเภทนี้ได้เปิดตัวขึ้นมากมายควบคู่กับรายรับของชนชั้นแรงงานที่มากขึ้นตาม ซึ่งทำให้ "อาหารตะวันตก" แบบนี้มีราคาเข้าถึงได้ง่ายขึ้น ร้านอาหารพวก "อาหารฝรั่งราดซีอิ๊ว" และ "bing sutt" ("ห้องน้ำแข็ง") ต้องแปรสภาพมาเป็น "ฉ่าช้านแท้ง" เพื่อตอบรับกับความต้องการสูงสำหรับอาหารฮ่องกง-ตะวันตกที่ให้บริการรวดเร็วและราคาเข้าถึงได้
ต่อมาการบริหารงานของร้านประเภทนี้ได้ปรับตัวให้เข้ากับสภาวะเศรษฐกิจของฮ่องกงและสังคมฮ่องกง ในระหว่างวิกฤตการณ์การเงินเอเชีย ปี 1997 ร้านอาหารประเภทนี้ยิ่งได้รับความนิยมสูงขึ้นอีกเนื่องจากยังคงให้บริการอาฟารที่ราคาถูกที่สุดแก่สาธารณชน 
กระทั่งปี 2007 ได้มีการออกกฎหมายให้ในฮ่องกงห้ามสูบบุหรี่ในที่ปิดเช่นร้านอาหาร ก่อนหน้านี้ ตาม "ฉ่าช้านแท้ง" อนุญาตให้สามารถสูบบุหรี่ได้ และเด็กเสิร์ฟบางคนยังสูบบุหรี่ขณะทำงานด้วยซ้ำ ในปีเดียวกัน ได้มีนักการเมืองฮ่องกงเสนอให้ขึ้นทะเบียน "ฉ่าช้านแท้ง" ในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโกเนื่องด้วยความสำคัญต่อสังคมฮ่องกง และในสิ้นปีนั้นได้มีการเสนอข้อเสนอนี้เข้าในสภานิติบัญญัติฮ่องกง ไม่นานหลังมีการทำแบบสำรวจในฮ่องกงพบว่าเจ็ดในสิบคนเชื่อว่าร้านอาหารประเภทนี้ควรได้รับการขึ้นทะเบียนทางวัฒนธรรมของยูเนสโกใด ๆ ก็ตาม กระนั้น "ฉ่าช้านแท้ง" ยังไม่ได้รับการขึ้นทะเบียนใด ๆ จากยูเนสโก 
ในปี 2014 อาหารยอดนิยมใน "ฉ่าช้านแท้ง" จำนวนหนึ่ง ได้แก่ ชานม, ยฺวิ้นเยิ้ง (ชานมผสมกาแฟ), ขนมปังสัปปะรด และ ทาร์ตไข่ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของฮ่องกงเป็นชุดแรก
โจว อี้เสวียน

โจว อี้เสวียน (เกิด 11 ธันวาคม พ.ศ. 2533) เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง และนักแสดงชาวจีน เขาเป็นสมาชิกและลีดเดอร์ของวงดนตรีจีน-เกาหลีใต้ชื่อยูนิก ภายใต้สังกัดเยฺว่หฺวาเอนเตอร์เทนเมนต์ และวงดนตรีของจีนชื่อ New Storm ซึ่งเปิดตัวในปี ค.ศ. 2019 หลังจากชนะรายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอดชื่อ "All For One"
หมู่เกาะคุกในแปซิฟิกเกมส์ 2023

หมู่เกาะคุก จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
ประเทศฟีจีในแปซิฟิกเกมส์ 2023

ประเทศฟีจี จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแปซิฟิกเกมส์ 2023 ในเมืองโฮนีอารา หมู่เกาะโซโลมอน ตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายนถึง 2 ธันวาคม พ.ศ. 2566 ครั้งนี่จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 16 ของฟีจีในการแข่งขันแปซิฟิกเกมส์นับตั้งแต่ปเข้าร่วมครั้งแรกในการแข่งขันครั้งที่สองของรายการเมื่อปี ค.ศ. 1966
นักกีฬา.
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
อาณาจักรแห่งพิภพวานร

อาณาจักรแห่งพิภพวานร  เป็นภาพยนตร์โลดโผนบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์สัญชาติอเมริกันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2024 กำกับโดยเวส บอล จากบทภาพยนตร์โดยจอช ฟรีดแมน, ริก จาฟฟา, อแมนดา ซิลเวอร์ และแพทริก ไอสัน และอำนวยการสร้างโดยโจ ฮาร์ตวิก จูเนียร์, จาฟฟา, ซิลเวอร์ และเจสัน รีด โดยเป็นภาคต่อเอกเทศของ "มหาสงครามพิภพวานร" (2017) เดินเรื่อง 300 ปีหลังจากนั้น และเป็นภาคที่สี่ของภาพยนตร์ที่นำมาสร้างใหม่อีกครั้งจากทั้งหมดสิบภาคในแฟรนไชส์ "พิภพวานร" ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดยโอเวน ทีก รับบทนำร่วมกับเฟรยา อัลลัน, เควิน ดูแรนด์, ปีเตอร์ มาคอน และ วิลเลียม เอช. เมซี
การพัฒนาภาพยนตร์เรื่อง "พิภพวานร" ในเรื่องใหม่นี้เริ่มขึ้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 2019 หลังจากที่ดิสนีย์เข้าซื้อกิจการทเวนตีชเซนจูรีฟอกซ์ โดยมีบอลเป็นผู้เขียนบทและผู้กำกับในเดือนธันวาคมนั้น ต้นฉบับเรื่องของภาพยนตร์ส่วนใหญ่เขียนขึ้นในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด-19 ในปี 2020 โดยจะเริ่มการคัดเลือกนักแสดงในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022 หลังจากต้นฉบับเรื่องได้เสร็จสิ้น ทีกได้รับบทนำในเดือนสิงหาคมนั้น โดยมีการเปิดเผยชื่อภาพยนตร์เรื่องนี้และการคัดเลือกนักแสดงเพิ่มเติมในเดือนถัดมา การถ่ายภาพยนตร์ฉากสำคัญเริ่มในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 ในซิดนีย์ และเสร็จสิ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 
"อาณาจักรแห่งพิภพวานร" เปิดตัวรอบปฐมทัศน์ที่โรงละครทีซีแอลไชนิส ในลอสแองเจลิสเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 และเข้าฉายโดยทเวนตีท์เซนจูรีสตูดิโอส์ในสหรัฐ วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 และในประเทศไทย วันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 ภาพยนตร์ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวก พร้อมคำชมด้านการกำกับ ลำดับการแสดง เอฟเฟ็กต์ภาพ และการแสดงของนักแสดง
ภาพยนตร์ทำรายได้ 397 ล้านดอลลาร์ จากทุนสร้าง 160 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นภาพยนตร์ที่เปิดตัวทั่วโลกสูงสุดของแฟรนไชน์ ภาคต่อมีกำหนดฉายในปี 2027 
เรื่องย่อ.
หลังจากเหตุการณ์ "มหาสงครามพิภพวานร" (2017) ผ่านไป 300 ปี หลายชั่วอายุคน อารยธรรมของวานรได้ถือกำเนิดขึ้นจากโอเอซิสที่ซีซาร์เป็นผู้นำลิง ในขณะที่มนุษย์ได้ถดถอยไปสู่สภาวะที่ป่าเถื่อน เมื่อผู้นำวานร พร็อกซีมัส ซีซาร์ บิดเบือนคำสอนของซีซาร์ และกดขี่กลุ่มอื่น ๆ เพื่อค้นหาร่องรอยสุดท้ายของเทคโนโลยีมนุษย์ โนอา ลิงชิมแปนซีธรรมดาก็ได้เริ่มต้นการเดินทางเคียงข้างมนุษย์หญิงสาวชื่อ เม ซึ่งเธอเป็นกุญแจสำคัญของอนาคตความสัมพันธ์ของวานรและมนุษย์
การเข้าฉาย.
"อาณาจักรแห่งพิภพวานร"มีกำหนดเข้าฉายในสหรัฐ วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2024
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฟูกูชิมะ

พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดฟูกูชิมะ (; โรมาจิ: "Fukushima Kenritsu Hakubutsukan") เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดในนครไอซูวากามัตสึ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น สร้างอุทิศให้กับธรรมชาติวิทยา ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของจังหวัดฟูกูชิมะ พิพิธภัณฑ์เปิดทำการในสวนสาธารณะปราสาทสึรูงะในปี พ.ศ. 2529
แซบอเนแซนอน

<ns>10</ns>
 <id>369535</id>
 <revision>
 <id>10245376</id>
 <parentid>6729231</parentid>
 <timestamp>2022-08-13T03:23:15Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>RidJasper</username>
 <id>361203</id>
 </contributor>
 <origin>10245376</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
แซบอเนแซนอน  เป็นนิตยสารรายปักษ์ รายสัปดาห์ และรายเดือนเกี่ยวกับแนวคิดสตรีสุดโต่ง ตีพิมพ์ในประเทศอิหร่านระหว่าง ค.ศ. 1919 ถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1921 ก่อตั้งโดยเซดีเฆ โดว์แลทอบอดี ผู้ซึ่งเป็นบรรณาธิการของนิตยสารเช่นกัน
ประวัติ.
ในปี 1919 เซดีเฆ โดว์แลทอบอดี ครูและนักเคลื่อนไหว ได้ก่อตั้งนิตยสาร "แซบอเนแซนอน" ขึ้น ตีพิมพ์ในเมืองเอสแฟฮอน โดยเป็นนิตยสารสตรีลำดับที่ 3 ที่ตีพิมพ์ในประเทศอิหร่าน และเป็นหัวแรกที่ตีพิมพ์นอกเมืองหลวงเตหะราน โดยมีนิตยสารที่ตีพิมพ์มาก่อนหน้า ได้แก่ "ดอเนช" ("ความรู้") ตั้งแต่ปี 1910 และ "โชคูเฟ" ("ดอกไม้บาน") ตั้งแต่ปี 1913 "แซบอเนแซนอน" ฉบับแรกตีพิมพ์ในวันที่ 18 กรกฎาคม 1919 เริ่มแรกเป็นนิตยสารรายปักษ์ แต่ละฉบับมีความยาว 4 หน้า ต่อมาได้ปรับเป็นรายสัปดาห์เนื่องจากมีความต้องการสูงขึ้น นิตยสารตีพิมพ์เฉพาะบทความที่สตรีเขียนส่งไปเท่านั้น นิตยสารถูกบังคับให้ปิดตัวเมื่อปี 1921 เนื่องมาจากจุดยืนต่อต้านอังกฤษของนิตยสาร
การตอบรับ.
นับแต่เริ่ม บทความของนิตยสารมีเป้าหมายที่จะท้าทาย "การถอยหลังลงคลองและความเบาปัญญา" ที่เกี่ยวข้องกับสิทธิสตรีในเอสแฟฮอน และมีจุดยืนสนับสนุนการถอดผ้าคลุม (ฮิญาบ) ของสตรีในอิหร่านอย่างเปิดเผย จุดยืนนี้ทำให้นิตยสารถูกสื่อข่าวอื่น ๆ โจมตี และอาคารของนิตยสารก็ถูกโจมตีด้วยอาวุธปืนและก้อนหินเช่นกัน จนท้ายที่สุด นิตยสารดำเนินการตีพิมพ์ต่อไปได้ภายใต้การคุ้มครองจากตำรวจ หลังจากตีพิมพ์ได้ 2 ปี นิตยสารถูกสั่งห้ามตีพิมพ์นาน 13 เดือนจากบทบรรณาธิการของโดว์แลทอบอดีที่มีเนื้อหาต่อต้านเจ้าอาณานิคมอังกฤษอย่างเปิดเผย
ในปี 1921 เธอย้ายไปยังเตหะรานและตั้งนิตยสารขึ้นใหม่ที่นั่น ภายใต้ชื่อเดิม แต่ปรับมาตีพิมพ์รายเดือนและมีขนาด 48 หน้าต่อฉบับแทน นิตยสารหัวใหม่ในชื่อเดิมนี้มีอิทธิพลอย่างมาก และยังช่วยให้เห็นภาพชีวิตของสตรีในอิหร่านตลอดเวลาหลายทศวรรษ
พิพิธภัณฑ์ถ่านหินและซากดึกดำบรรพ์นครอิวากิ

พิพิธภัณฑ์ถ่านหินและซากดึกดำบรรพ์นครอิวากิ (; โรมาจิ: "Iwaki-shi sekitan・kaseki-kan") ชื่อเล่นว่า โฮรูรุ (; โรมาจิ: "Horuru") เปิดทำการในนครอิวากิ จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2527 สิ่งสะสมและจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับซากดึกบรรพ์ที่ค้นพบในท้องถิ่น รวมไปถึงเพลสิโอซอร์ "Futabasaurus suzukii" และ #เปลี่ยนทาง ซึ่งครั้งหนึ่งเป็นเหมืองถ่านหินที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะฮนชู
ดูเพิ่ม.
 <ns>10</ns>
 <id>311477</id>
 <redirect title="แม่แบบ:คอมมอนส์-หมวดหมู่" />
 <revision>
 <id>4294190</id>
 <parentid>2467571</parentid>
 <timestamp>2012-09-23T09:50:13Z</timestamp>
 <contributor>
 <username>Octahedron80</username>
 <id>1803</id>
 </contributor>
 <comment>เปลี่ยนทางไปที่ </comment>
 <origin>4294190</origin>
 <model>wikitext</model>
 <format>text/x-wiki</format>
พิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอน

พิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอน (; โรมาจิ: "Jon Renon Myūjiamu") เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในไซตามะซูเปอร์อารีนาในเขตชูโอ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ.
พิพิธภัณฑ์จอห์น เลนนอนเปิดทำการเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 60 ปีชาตกาลของจอห์น เลนนอน และปิดทำการในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2553 เมื่อสัญญาการจัดแสดงกับโยโกะ โอโนะหมดอายุลง ตั้งอยู่ภายในไซตามะซูเปอร์อารีนาในเขตชูโอ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น
การจัดแสดง.
พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นเพื่ออนุรักษ์ความรู้เกี่ยวกับชีวิตและอาชีพทางดนตรีของจอห์น เลนนอน โดยจัดแสดงสิ่งสะสมที่ระลึกถึงเลนนอนที่เป็นของโยโกะ โอโนะภรรยาม่ายของเลนนอน การนำชมพิพิธภัณฑ์เริ่มต้นด้วยข้อความต้อนรับและภาพยนตร์สั้นที่บรรยายโดยโยโกะ โอโนะ (เสียงภาษาญี่ปุ่นพร้อมหูฟังเสียงภาษาอังกฤษ) และสิ้นสุดที่ "ห้องสะท้อน" แบบล้ำยุค ซึ่งเต็มไปด้วยเก้าอี้หันหน้าไปทางสไลด์โชว์เสนอคำและภาพเคลื่อนไหว หลังจากห้องนี้มีร้านขายของที่ระลึกซึ่งมีของที่ระลึกของจอห์น เลนนอนจำหน่าย
สนามกีฬาสรทาร วัลลภภาอี ปเฏล (อะห์มดาบาด)

สนามกีฬาสรทาร วัลลภภาอี ปเฏล  เป็นสนามกีฬาในย่านนวรงคปุระ ในนครอะห์มดาบาด รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย เป็นที่จัดการแบ่งขันวันเดย์อินเทอร์เนชั่นนาลครั้งแรกในอินเดีย สนามกีฬาเป็นขององค์การเทศบาลอะห์มดาบาด และใช้งานสำหรับการแข่งกีฬาคริกเก็ตเป็นหลัก
ประวัติศาสตร์.
ในต้นทศวรรษ 1950s แคว้นบอมเบย์ได้มอบที่ดินมูลค่า ให้กับสโมสรคริกเก็ตอะห์มดาบาด เพื่อใช้สร้างบ้านสโมสรและสนามแข่ง สโมสรคริกเก็ตได้ส่งมอบงานนี้ต่อยังองค์การเทศบาลอะห์มดาบาด (AMC) เศฐ จินุภาอี จุมันภาอี (Sheth Chinubhai Chimanbhai) ผู้นำอุตสาหกรรมและนายกเทศบาลอะห์มดาบาดในเวลานั้น ได้ว่าจ้างชาลส์ คอเรีย เป็นสถาปนิกผู้ออกแบบสนามกีฬาและอาคารสโมสร โดยมีวิศวกรโครงสร้าง มเหนทร ราช (Mahendra Raj) เป็นวิศวกรที่ปรึกษาโครงการ
การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 1959 แต่เนื่องด้วยปัญหาทางการเงิน สนามกีฬาก่อสร้างเสร็จเพียงบางส่วนในปี 1966 โดยมีหลังคาคลุมแค่ศาลาฝั่งใต้ ต่อมาสแตนด์โดยรอบสนามกีฬาจึงสร้างแล้วเสร็จภายในทศวรรษ 1980s
สนามกีฬานี้จัดวันเดย์อินเทอร์เนชั่นนาล (ODI) ครั้งแรกที่แข่งในประเทศอินเดียในปี 1981 ซึ่งอินเดีย แข่งกับ อังกฤษ
กระทั่งสนามกีฬาโมเตราเริ่มสร้างที่โมเตราในปี 1982 สนามกีฬาสรทาร วัลลภาอี ปเฏล ก็ไม่ได้ถูกใช้งานสำหรับการแข่งขันกีฬาคริกเก็ตนานาชาติอีก การแข่ง ODI ทั้งหมดและการแข่งเทสต์ของเมืองถูกย้ายไปตัดที่โมเตราทั้งหมด สนามกีฬาโมเตราสร้างขึ้นใหม่ในปี 2020 และเปลี่ยนชื่อเป็นสนามกีฬานเรนทร โมที
สถาปัตยกรรม.
สนามกีฬานี้มีขนาดพื้นที่ 67,000 ตารางเมตร และใช้รูปแบบโครงสร้างพับอย่างซับซ้อน (complex folded plate structural system) ถือเป็นอาคารแรกในอินเดียที่ใช้ระบบนี้ในการก่อสร้าง คานรับน้ำหนักหลังคารูปเพลตพับ (folded plate cantilever roof) เหนือศาลามีความกว้าง 20 เมตร ยาว 326 ฟุต ทำมาจากคอนกรีตเสริมเหล็กและถือว่ามีความยาวคานมากที่สุดในโลกในตอนปี 1963 ภายนอกเป็นโครงคอนกรีตรูปเรขาคณิต ซึ่งช่วยให้มีพื้นที่เปิดภายใต้ที่นั่งของผู้ชมในสนาม
สนามกีฬานี้มีความจุที่นั่งอยู่ที่ 40,000 ถึง 50,000 คน รวมถึงมีไฟส่องสว่างทั้งกลางวันและกลางคืน
พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุ

พิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุ (; โรมาจิ: "Dazai Osamu Kinenkan") หรือมักเรียกด้วยชื่อว่า ชาโยกัง (; โรมาจิ: "Shayōkan" เป็นพิพิธภัณฑ์บ้านนักเขียนที่ตั้งอยู่ในเมืองคานางิในนครโกโชงาวาระ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอุทิศให้กับโอซามุ ดาไซ นักเขียนผู้ล่วงลับผู้ใช้ชีวิตในวัยเด็กช่วงต้นในพื้นที่คานางิ และเป็นที่เก็บสะสมเครื่องเรือนโบราณ เครื่องประดับ และสิ่งสะสมเกี่ยวกับผลงานของโอซามุ ดาไซ
ประวัติ.
อาคารของพิพิธภัณฑ์สร้างในปี ค.ศ. 1907 โดยบิดาของดาไซผู้เป็นเจ้าที่ดินผู้มั่งคั่งและเป็นสมาชิกของสภานิติบัญญัติแห่งชาติในยุคเมจิ ดาไซอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ตั้งแค่ ค.ศ. 1909 จนถึง ค.ศ. 1923 เมื่อดาไซย้ายไปยังนครอาโอโมริ แต่ดาไซก็กลับมาที่บ้านหลังนี้หลายครั้ง แล้วย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังนี้อีกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1945 หลังการเสียชีวิตของดาไซในปี ค.ศ. 1948 บ้านก็ถูกขายไปและปรับปรุงใหม่เป็นโรงแรม"เรียวกัง" โดยมีพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวขนาดเล็กเพื่อเป็นที่ระลึกถึงดาไซ ชื่อ "ชาโยคัง" ที่เป็นอีกชื่อหนึ่งของพิพิธภัณฑ์นำมาจากนวนิยายผลงานของเรื่องหนึ่งคือ "ชาโย" หรือ "อาทิตย์สิ้นแสง" โรงแรมประสบปัญหาทางการเงินที่ถดถอยแม้ว่ายังได้รับความนิยมจากผู้ชื่นชอบผลงานของดาไซ โรงแรมถูกขายให้เมืองคานางิในปี ค.ศ. 1996 และได้รับการปรับปรุงขนานใหญ่เพื่อฟื้นฟูรูปลักษณ์ดั้งเดิม ก่อนจะเกิดทำการอีกครั้งในฐานะพิพิธภัณฑ์ที่ระลึกดาไซ โอซามุในปี ค.ศ. 1998
พิพิธภัณฑ์ทาจิเนปูตะ

พิพิธภัณฑ์ทาจิเนปูตะ (; โรมาจิ: "Tachineputa no Yakata") เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในนครโกโชงาวาระ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์จัดแสดงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเทศกาลทาจิเนปูตะของนครโอโชงาวาระซึ่งจัดขึ้นทุกเดือนสิงหาคม ภายในพิพิธภัณฑ์มีรถแห่"ทาจิเนปูตะ"สามคัน รวมถึงสตูดิโอการสร้างซึ่งผู้เยี่ยมชมสามารถชมกระบวนการสร้างรถแห่ได้ พิพิธภัณฑ์ยังมีห้องแสดงผลงานศิลปะที่สร้างสรรค์โดยศิลปินที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดอาโอโมริอีกด้วย
พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดอาโอโมริ

พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดอาโอโมริ (; โรมาจิ: "Aomori Kenritsu Kyōdokan") เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในนครอาโอโมริ จังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น 
พิพิธภัณฑ์มีสิ่งสะสมของโบราณวัตถุจากยุคโจมง รวมถึงนิทรรศการที่ให้รายละเอียดเกี่ยวกับวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของอาโอโมริ พิพิธภัณฑ์เปิดทำการในปี พ.ศ. 2516
ธีรัจชัย พันธุมาศ

ธีรัจชัย พันธุมาศ (เกิด 25 สิงหาคม พ.ศ. 2507) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาชน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคก้าวไกล และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีหลายกระทรวง
ประวัติ.
ธีรัจชัยเกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2507 ในกรุงเทพมหานคร และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิติศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ เนติบัณฑิตไทย สำนักอบรมและศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตสภา จากนั้นได้ศึกษาต่อและสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท นิติศาสตร์มหาบัณฑิต (กฎหมายมหาชน) มหาวิทยาลัยรามคำแหง และปริญญาโท การจัดการภาครัฐและภาคเอกชนมหาบัณฑิต (NIDA)
งานการเมือง.
ธีรัจชัยเริ่มทำงานด้วยการเป็นทนายความตั้งแต่ พ.ศ. 2534 จากนั้นเข้าสู่การเมืองด้วยการทำงานในฝ่ายกฎหมายของพรรคไทยรักไทยในปี พ.ศ. 2545 และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี จนถึงปี พ.ศ. 2546 จึงย้ายมาดำรงตำแหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน และที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมระหว่างปี พ.ศ. 2546 ถึง พ.ศ. 2548
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ธีรัจชัยลงสมัครรับเลือกตั้งตำแหน่ง สส.สัดส่วน กลุ่มจังหวัดที่ 6 ลำดับที่ 4 สังกัด พรรคมัชฌิมาธิปไตย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ธีรัจชัยลงสมัครรับเลือกตั้งในกรุงเทพมหานคร เขต 15 สังกัด พรรครักษ์สันติ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ในปี พ.ศ. 2561 ธีรัจชัยได้เข้าร่วมพรรคอนาคตใหม่ และลงสมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อในลำดับที่ 47 และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยแรก เขามีผลงานโดดเด่นในการอภิปรายคุณสมบัติการเป็นรัฐมนตรีของร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในการอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีไทย พ.ศ. 2563 ภายหลังพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบพรรค เขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคก้าวไกลในเดือนมีนาคมปีเดียวกัน 
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขาขยับไปลงสมัครรับเลือกตั้งแบบแบ่งเขตในกรุงเทพมหานคร เขต 18 และได้รับเลือกตั้ง
ภายหลังพรรคก้าวไกลถูกยุบเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม เขา ได้ย้ายสังกัดไปพรรคประชาชนเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ใน ปีเดียวกัน
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร.
ธีรัจชัยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
ปานามนคร

ปานามนคร ("อักษรโรมัน: panam nogor") เป็นนครโบราณและแหล่งโบราณคดีในโสนารคาว นารายณคัญช์ ประเทศบังกลาเทศ หนึ่งในนครแรก ๆ ของประเทศบังกลาเทศที่ยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน ในบรรดาสามนครที่ตั้งชึ้นในยุคนั้น คือ วรนคร (Boro nagar; เมืองใหญ่), ขาสนคร (Khas Nagar) และ ปานามนคร มีปานามนครที่เป็นเมืองที่น่าดึงดูดที่สุด ปานามปนครมีพื้นที่ราว ปัจจุบันเต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างอายุหลายร้อยปีซึ่งสร้างขึ้นโดยมีประวัติศาสตร์เชื่อมโยงกับของพารภุยาน ป้จจุบันปานามนครเป็นแหล่งท่องเที่ยวหนึ่งของประเทศบังกลาเทศ
ปานามนครเป็นราชธานีของผู้นำแคว้นเบงกอลในศตวรรษที่ 15 นามว่าอีซา ข่าน (Isa Khan) ในเวลานั้นเป็นทั้งศูนย์กลางทางการเมืองและแหล่งค้าขายที่สำคัญ สิ่งปลูกสร้างในเมืองเก่าปานามนครเต็มไปด้วยตัวอย่างสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย เช่น ยุครัฐสุลต่าน, ยุคโมกุล และ ยุคอาณานิคมอังกฤษ ตัวอย่างสิ่งปลูกสร้างโมกุล เช่น ป้อมแม่น้ำโสนากัณฑ์ (Sonakanda River Fort), ศาลปัญจปีรมซาร์ (Panch Pir Mazar Shrine) และมัสยิดอับดุลฮามีด และมัสยิดอีบราฮีม (Ibrahim's and Abdul Hamid's Mosque) ส่วนสิ่งปลูกสร้างแบบอังกฤษที่นังได้รับการอนุรักษ์ในปัจจุบัน เช่น บ้านของอานันทะ โมหัน ปิฑฑัร (Ananda Mohan Piddar House) และบ้านเรือนริมถนนหลังอื่น ๆ
นครมัสยิดวาเครหาฏ

นครมัสยิดวาเครหาฏ (Mosque City of Bagerhat, ชื่อเดิม คาลีฟาตาบาด; Khalifatabad) เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในอำเภอวาเครหาฏ ประเทศบังกลาเทศ ซึ่งประกอบด้วยมัสยิด, อาคารสาธารณะ, อนุสรณ์ศพ, สะพาน ถนน และที่เก็บน้ำจำนวนกว่า 360 หลัง ที่สร้างมาจากอิฐ บรรดามัสยิดแห่งวาเครหาฏสร้างขึ้นในสมัยของรัฐสุลต่านเบงกอลในศตวรรษที่ 15 โดยมีมัสยิดหกสิบโดมที่มีขนาดใหญ่สุด มัสยิดหลังอื่น ๆ ยังรวมถึงมัสยิดสีนคาร และ มัสยิดเก้าโดม มัสยิดเหล่านี้สร้างขึ้นในสมัยของอูลุก ข่าย ชหัน เจ้าหน้าที่กองทัพชาวเติร์ก ซึ่งได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ดูแลแคว้นในสุนทรพันส์โดยสุลต่าน มะห์มูด ชะห์ แห่งเบงกอล
วาเครหาฏเป็น "นครโรงกษาปณ์" ของรัฐสุลต่านเบงกอล และยังมีความหนาแน่นของมัสยิดยุครัฐสุลต่านสูงที่สุดบริเวณหนึ่งของประเทศบังกลาเทศ ในบรรดาโบราณสถานของเมือง มี 50 กว่าหลังที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบรัฐสุลต่านเบงกอลอันเป็นรูปแบบพื้นถิ่นของสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม ซึ่งบางครั้งเรียกว่าสถาปัตยกรรมแบบ 'ข่าน ชหัน' (Khan Jahan Style) ยูเนสโกให้การรับรองพื้นที่นี้เป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1985 ในบรรดาสิ่งปลูกสร้างของวาเหคาฏ มัสยิดหกสิบโดมเป็นที่รู้จักมากที่สุด ทั้งนี้มัสยิดนี้จริง ๆ แล้วมีเสา 60 ต้น กับ 77 โดม
สถานีรถไฟกลางเจนไน

สถานีรถไฟกลางเจนไน  หรือชื่อทางการ สถานีรถไฟกลางปุรัฏจิ ตไลวรร ดร. เอ็ม จี รามัจจันติรัน  หรือชื่อเดิม สถานีรถไฟกลางมัทราส  รหัสสถานี: MAS เป็นสถานีปลายทางหลักของนครเจนไน รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย และเป็นสถานีรถไฟที่พลุกพล่านที่สุดในอินเดียใต้ รวมถึงเป็นแหล่งการเดินทางที่สำคัญของประเทศ สถานีนี้เชื่อมต่อกับสถานีมัวร์มาร์เก็ตคอมเพล็กซ์, สถานีรถไฟใต้ดินเจนไน, สถานีเจนไนปาร์ก และ สถานีเจนไนปาร์กตาวน์ สถานีตั้งอยู่ห่างไป จากสถานีเจนไนเอ็กมอร์ เที่ยวรถไฟที่ให้บริการจากสถานีมีให้บริการเชื่อมต่อไปยังอินเดียภูมิภาคอื่น ๆ รวมถึงโกลกาตา, มุมไบ และ นิวเดลี
อาคารสถานีรถไฟมีอายุกว่าหนึ่งร้อยปี ผลงานออกแบบโดยสถาปนิกจอร์จ ฮาร์ดดิง (George Harding) และเป็นหนึ่งในจุดหมายตาของเจนไน สถานีนี้ยังเป็นแหล่งรถไฟของระบบรถไฟชานเมืองเจนไน และตั้งอยู่ตรงข้ามกับอาคารสำนักงานใหญ่ของการรถไฟเขตใต้และอาคารริโปน
สถานีนี้เปลี่ยนชื่อสองครั้ง ครั้งแรกเปลี่ยนตามชื่อเมืองจากมัทราสเป็นเจนไนในปี 1998 และอีกครั้งเปลี่ยนชื่อตามผู้ก่อตั้ง AIADMK และอดีตผู้ว่าการรัฐทมิฬนาฑู เอ็มจี รามจันตรันในปี 2019
สถานีมีผู้โดยสารใช้งานราว 550,000 คนต่อวัน ถือว่ามากที่สุดในอินเดียใต้ ทั้งสถานีนี้ สถานีเจนไนเอ็กมอร์ และ ชุมทางโคอิมบาทอร์ เป็นสถานีที่ทำกำไรมากที่สุดของการรถไฟเขตใต้
สถานีนี้สร้างขึ้นในปี 1873 ในชื่อสถานีกลางมัทราส โดยสร้างขึ้นที่ปาร์กตาวน์ รอบเปริอาเม็ต เป็นเป็นสถานีปลายทางรองเพื่อช่วยลดความหนาแน่นที่สถานีอ่าวโรยปุรัมซึ่งในเวลานั้นใช้งานสำหรับการขนย้ายสินค้าจากท่าเรือเจนไน สถานีได้รับสถานะสถานีหลักของการรถไฟมัทราสในปี 1907 และยิ่งมีความโดดเด่นขึ้นอีกหลังรถไฟสายชายทะเลเปิดให้บริการไกลออกไปในทางใต้ของอินเดียในปีเดียวกัน ส่วนสถานีโรยปุรัมไม่ได้ใช้งานเป็นสถานีปลายทางต่อ รถไฟทุกขบวนสิ้นสุดที่สถานีกลางมัทราสแทน
คีตาเพรส

คีตาเพรส  เป็นบริษัทตีพิมพ์หนังสือสัญชาติอินเดีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โครัขปุระ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นผู้ตีพิมพ์หนังสือศาสนาฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในโลก สำนักพิมพ์ตั้งขึ้นในปี 1923 โดย ชัย ทยัล โคยันคะ (Jaya Dayal Goyanka) และ ฆันศยาม ทาส ชลัน (Ghanshyam Das Jalan) โดยมีเป้าหมายเพื่อสนับสนุนหลักการของศาสนาฮินดู หนุมาน ประสาท โพททาร์ เป็นผู้ก่อตั้งและบรรณาธิการตลอดชีพของของนิตยสารคีตาเพรส ซึ่งเขียนบทความด้วยนามปากกาของเขาว่า "SHIV", "กัลยาณ" (Kalyan) 
คีตาเพรสเริ่มตีพิมพ์ในปี 1927 ในปัจจุบันมีการตีพิมพ์ราว 1,600 เล่ม และมียอดสั่งตีพิมพ์เกิน 250,000 ในปี 2012 หอจดหมายเหตุของคีตาเพรสมีหนังสือมากกว่า 3,500 ฉบับ ในจำนวนนี้มีการตีความภควัทคีตามากกว่า 100 รูปแบบ
ข้อมูลในปี 2021 ระบุว่าคีตาเพรสได้ตีพิมพ์ภควัทคีตาไปแล้วมากกว่า 140 ล้านเล่ม และรามจริตมนัสมากกว่า 100 ล้านเล่ม วางจำหน่ายภายใต้ราคาที่ได้รับการสนับสนุนโดยรัฐ ในการเฉลิมฉลองครบรอบการก่อตั้ง 100 ปีของสำนักพิมพ์ในปี 2022 มีอดีตประธานาธิบดี รามนาถ โควินท์ ร่วมการฉลอง และมีนายกรัฐมนตรีนเรนทร โมที ร่วมแสดงความยินดี คีตาเพรสได้รับรางวัลสันติภาพคานธีประจำปี 2021 โดยรัฐบาลอินเดีย