ลัฟเรนตีย์ เบรียา

ลัฟเรนตีย์ ปัฟโลวิช เบรียา (, อักษรโรมัน: "Lavrenti Pavles dze Beria"; 29 มีนาคม [ตามปฎิทินเก่า: 17 มีนาคม] ค.ศ. 1899 – 23 ธันวาคม ค.ศ. 1953) เป็นนักการเมืองชาวโซเวียตและหัวหน้าตำรวจลับของโจเซฟ สตาลิน ที่ครองตำแหน่งยาวนานที่สุดและมีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่ง เขาดำรงตำแหน่งหัวหน้ากรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายใน (เอ็นเควีดี) ตั้งแต่ ค.ศ. 1938 ถึง ค.ศ. 1946 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เบรียายังเป็น "นักล่าทางเพศ" (sexual predator) ซึ่งเขาได้กระทำชำเราเด็กหญิงและหญิงสาวจํานวนมากอย่างต่อเนื่อง และมีการสังหารเหยื่อบางส่วนของเขา
เบรียาเป็นคนชาติพันธุ์จอร์เจีย เขาเข้าร่วมเชการ์ใน ค.ศ. 1920 และได้รับเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ต่อมาเขาย้ายไปทำงานให้กับพรรคคอมมิวนิสต์ในคอเคซัสในช่วงทศวรรษ 1930 และใน ค.ศ. 1938 ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าเอ็นเควีดีจากสตาลิน การขึ้นสู่อำนาจของเขาถือเป็นจุดสิ้นสุดของการกวาดล้างใหญ่ที่ดำเนินการโดยนีโคไล เยจอฟ หัวหน้าเอ็นเควีดีคนก่อนที่เบรียาสั่งกำจัด หลังจากการบุกครองโปแลนด์ของสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1939 เบรียาได้ดำเนินการสังหารหมู่กาตึญ ซึ่งเป็นการประหารชีวิตหมู่เจ้าหน้าที่ทหารและปัญญาชนชาวโปแลนด์ราว 22,000 คน และภายหลังการยึดครองกลุ่มรัฐบอลติกและบางส่วนของโรมาเนียใน ค.ศ. 1940 เขาเป็นผู้ควบคุมการเนรเทศชาวโปแลนด์ ชาวบอลติก และชาวโรมาเนียหลายแสนคนไปยังพื้นที่ห่างไกลหรือค่ายกูลัก ใน ค.ศ. 1941 เบรียาเริ่มต้นการกวาดล้างกองทัพแดงครั้งใหม่ ต่อมาเมื่อนาซีเยอรมนีบุกครองสหภาพโซเวียตในปีเดียวกัน เขาจึงได้รับตำแหน่งในคณะกรรมการป้องกันรัฐ เพื่อกำกับดูแลความปลอดภัยของประเทศ 
เบรียาขยายระบบการบังคับแรงงาน โดยได้ระดมนักโทษกูลักหลายล้านคนเข้าสู่ระบบการผลิตในช่วงสงคราม นอกจากนี้ เขายังรับผิดชอบหน่วยเอ็นเควีดีทีดูแลทหารแนวหลัง การข่าวกรองพลพรรค และปฏิบัติการวินาศกรรมในแนวรบตะวันออก ใน ค.ศ. 1943–1944 เบรียาเป็นผู้สั่งการเนรเทศกลุ่มชาติพันธุ์นับล้านจากเขตคอเคซัส ซึ่งนักวิชาการหลายคนถือว่าเป็นการล้างชาติพันธุ์หรือการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เบรียายังดูแลสถานกักกันลับสำหรับนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรในกูลักที่เรียกว่า "ชารัชกา"  ตั้งแต่ ค.ศ. 1945 เป็นต้นมา เขาเป็นผู้รับผิดชอบโครงการระเบิดปรมาณูของสหภาพโซเวียต ซึ่งสตาลินให้ความสำคัญสูงสุด และโครงการนี้เสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1949 หลังสงครามยุติลง เบรียาได้รับการแต่งตั้งเป็นจอมพลแห่งสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1945 และเลื่อนตำแหน่งเป็นสมาชิกเต็มของโปลิตบูโร ใน ค.ศ. 1946
หลังจากสตาลินถึงแก่อสัญกรรมในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1953 เบรียาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายในและรองประธานสภารัฐมนตรีอันดับหนึ่ง รวมถึงยังเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มตรอยการ่วมกับเกออร์กี มาเลนคอฟ และวยาเชสลาฟ โมโลตอฟ ซึ่งเป็นผู้นำประเทศในช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนที่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1953 จะเกิดรัฐประหารโดยนีกีตา ครุชชอฟ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสมาชิกผู้นําคนอื่น ๆ และจอมพลเกออร์กี จูคอฟ เบรียาถูกขับออกจากอำนาจและถูกจับกุม เขาถูกดำเนินคดีฐานกบฏและความผิดอื่น ๆ เขาถูกประหารชีวิตในเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน
ชีวิตในวัยเด็กและการขึ้นสู่อำนาจ.
เบรียาเกิดในเมร์เคอูลีในปี พ.ศ. 2442 เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่นับถือนิกายจอร์เจียนออร์ทอดอกซ์ มีแม่ มาร์ จาเคลี (Marta Jaqeli) (2411-2498) เป็นคนเคร่งศาสนา พ่อปาเวล เบรียา (Pavel Beria; 2415-2465) ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินในอับคาเซีย นอกจากนี้เขายังมีน้องชาย (ไม่ทราบชื่อ) และน้องสาวชื่อแอนนาที่เกิดมาเป็นใบ้และหูหนวก
เบรียาเข้าโรงเรียนอุตสาหกรรมปิโตรเลียมประสบความสำเร็จในวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ก่อนที่จะเข้าร่วมพรรคบอลเชวิคในมีนาคม พ.ศ. 2460 แต่อยู่ได้ไม่นานเขาก็เข้าไปอยู่กับกลุ่มต่อต้านพรรคบอลเชวิคในช่วงสงครามกลางเมือง หลังจากที่หัวเมืองถูกเข้ายึดครองโดยกองทัพแดง (28 เมษายน พ.ศ. 2463) เซอร์เกย์ คีรอฟก็ได้ช่วยเบรียารอดจากโทษประหารชีวิต จากนั้น Nina Gegechkori หลานสาวของเพื่อนร่วมห้องขังของเขาก็พวกเขาหนีไป.
ในปี พ.ศ. 2463-64 เบรียาเข้าร่วม เชการ์ (กองตำรวจลับบอลเชวิคดั้งเดิม) ซึ่งตอนนั้นจอร์เจียกลายเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียตไปแล้ว.เบรียาได้เป็นรองหัวหน้าเชการ์ในเขตจอร์เจีย ในปี พ.ศ. 2466 เขานำการปราบปรามการก่อจลาจลของชาวจอร์เจีย 10,000 คนถูกประหารชีวิต
ในปี พ.ศ. 2468 เบรียาได้รู้จักเพื่อนจอร์เจียโจเซฟ สตาลิน เขาได้เป็นหนึ่งในการช่วยสตาลินขึ้นสู่อำนาจ เบรียามีประสิทธิภาพในทำลายเครือข่ายข่าวกรองที่ตุรกีและอิหร่านที่แฝงตัวในคอเคซัสและประสบความสำเร็จในการเจาะข้อมูลรัฐบาลตุรกีและอิหร่าน นอกจากนี้เขายังไปรักษาความปลอดภัยให้สตาลินตอนช่วงพักร้อน
เบรียาได้รับการแต่งตั้งเลขานุการของพรรคคอมมิวนิสต์ในจอร์เจียในปี พ.ศ. 2474 และกลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์ของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2476
กรรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายใน.
ในเดือนสิงหาคมปี พ.ศ. 2481 สตาลินให้เบรียาขึ้นมาเป็นรองกรรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายใน (NKVD) หน่วยงานเทียบเท่ากระทรวงที่คุมรัฐการรักษาความปลอดภัยและกองตำรวจลับภายใต้ นิโคไล เยซอฟ กรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายในดำเนินการล้าง: "ศัตรูของประชาชน" จำคุกหรือประหารผู้คนนับล้านที่ถูกกล่าวหาทั่วสหภาพโซเวียต ตอนแรกสตาลินมีความคิดที่จะแต่งตั้ง ลาซาร์ คากาโนวิช เป็นกรรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายใน แต่เลือกเบรียาเพราะเขาเป็นตำรวจลับมืออาชีพ กรมการราษฎรฝ่ายกิจการภายในได้รับการปรับปรุงใหม่โดยครึ่งหนึ่งของบุคลากรทั้งหมดถูกแทนโดยบุคลากรจากเขตคอเคซัสที่เบรียาจัดหามาให้
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2482 เบรียากลายเป็นสมาชิกโปลิตบูโร แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นสมาชิกเต็มรูปแบบจนถึงปี พ.ศ. 2489 เขาเป็นหนึ่งในผู้นำอาวุโสของรัฐโซเวียต ในปี พ.ศ. 2484 เบรียาเป็นผู้บังคับการตำรวจรักษาความปลอดภัยรัฐ ในช่วงเวลานั้นเปรียบได้อย่าง จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต
ในช่วงการเข้ายึดครองโปแลนด์เป็นผู้คุมในการสังหารหมู่กาตึญ ในเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ. 2484 เบรียาได้เป็นรองประธานกรรมการของสภาตำรวจ,ในเดือนมิถุนายนหลังปฏิบัติการบาร์บารอสซาของเขาก็กลายเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลาโหมของรัฐ (GKO) 
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเขารับผิดชอบร่วมกับเกออร์กี มาเลนคอฟ ในการระดมผู้คนนับล้านที่ถูกคุมขังในค่ายกูลัก มาช่วยการผลิตในช่วงสงคราม เขาควบคุมของการผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์ และอากาศยานเครื่องยนต์ นี่คือจุดเริ่มต้นของการเป็นพันธมิตรกันระหว่างเบรียาและมาเลนคอฟ
ในปี พ.ศ. 2487 ขณะที่เยอรมันถูกขับออกจากดินแดนโซเวียต เบรียาได้จัดการกับชนกลุ่มน้อยชาติพันธุ์ต่างๆที่ถูกกล่าวหาว่าต่อต้านโซเวียต และให้ความร่วมมือกับเยอรมัน ทั้งเชชเนีย ไครเมียตาตาร์ติก กรีก และโวลกาเยอรมัน กลุ่มเหล่านี้ถูกเนรเทศไปยังเอเชียกลาง
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2487 เบรียาได้รับมอบหมายให้ดูแลโครงการพัฒนาระเบิดปรมาณูของโซเวียตซึ่งสร้างและทดสอบระเบิดในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2492 ซึ่งเบรียาได้นำหน่วยสืบราชการลับทำการขโมยข้อมูลจำเป็นในการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ของสหรัฐอเมริกาได้อย่างประสบความสำเร็จ.จากนั้นระดมถูกคุมขังในค่ายกูลักในเหมืองแร่ยูเรเนียมและสำหรับการก่อสร้างและการดำเนินงานของโรงงานแปรรูปยูเรเนียม
่ในเดือนกรกฎาคมปี พ.ศ. 2488 สตาลินแต่งตั้งเบรียาเป็นจอมพลสหภาพโซเวียต ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยสั่งการทางทหาร เบรียาก็ทำผลงานอย่างมีนัยสำคัญสู่ชัยชนะของสหภาพโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สอง
การเมืองหลังสงคราม.
เมื่อสตาลินอายุใกล้ 70 ปีมีการต่อสู้ในการสืบทอดตำแหน่งในหมู่ผู้สนับสนุนของสตาลิน โดยความเป็นไปได้มากที่สุดดูเหมือนจะเป็นอันเดรย์ จดานอฟ เลขาธิการที่หนึ่งแห่งคณะกรรมการภูมิภาคเลนินกราดแห่งพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียต หลังจากที่ พ.ศ. 2489 เบรียากับมาเลนคอฟ ได้เป็นพันธมิตรกันเพื่อตอบโต้อำนาจของจดานอฟ ในเดือนมกราคมปี พ.ศ. 2489 เบรียาลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าของ NKVD ไปเป็นรองประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต
หลังการเสียชีวิตของ จดานอฟ ในเดือนสิงหาคมปี พ.ศ. 2491 เบรียากับมาเลนคอฟได้เข้าทำการกวาดล้างอำนาจของคณะกรรมการภูมิภาคเลนินกราดโดยมี หัวหน้าเศรษฐกิจ นีโคไล วอซนีเซนสกี; เลขาธิการที่หนึ่งแห่งคณะกรรมการภูมิภาคเลนินกราด ปอตร์ ปอปคอฟ; และนายกรัฐมนตรีของสาธารณรัฐรัสเซียมีฮาอิล โรดีโอนอฟถูกประหารชีวิต หลังการเสียชีวิตของ จดานอฟ นีกีตา ครุชชอฟหนึ่งในคนสนิทของสตาลินก็มีความเป็นไปได้พอๆกับ เบรียาและมาเลนคอฟ ในการสืบทอดอำนาจต่อจากสตาลิน
ในสงครามกลางเมืองจีน เบรียาเห็นความสำคัญในการช่วยเหลือพรรคคอมมิวนิสต์จีนในการต่อสู้โดยการคืนดินแดนแมนจูเรียที่ได้ยึดครองในช่วงปฏิบัติการพายุสิงหาคมให้แก่พรรคคอมมิวนิสต์จีนพร้อมการสนับสนุนอาวุธและเงินทุน
การตายของสตาลินและจุดจบ.
หลังการตายของสตาลินมีนาคม พ.ศ. 2496 เบรียาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองประธานสภารัฐมนตรีและรัฐมนตรีกิจการภายในแห่งสหภาพโซเวียต เขาเป็นส่วนหนึ่งของ"ทรอยกา" กับ เกออร์กี มาเลนคอฟ และ วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีอำนาจในสมัยนั้นเกออร์กี มาเลนคอฟ ได้กลายเป็นประธานสภารัฐมนตรีหุ่นเชิด และเบรียาครองอำนาจทุกอย่าง 
เบรียามีนโยบายที่จะออกจากเยอรมนีตะวันออกและหันไปญาติดีกับสหรัฐ ทำให้คณะกรรมการพรรคหลายคนไม่พอใจ และไม่ไว้ใจในตัวเบรียา โดยเฉพาะครุชชอฟ เป็นคนที่ต่อต้านเบรียาอย่างเปิดเผย แต่ว่าไม่สามารถทำอะไรเบรียาได้ 
จนกระทั่งเมื่อเกิดการลุกฮือของประชาชนในเยอรมันตะวันออกในเดือนมิถุนายน สมาชิกพรรคหลายคนกังวลว่านั้นเป็นนโยบายที่ผิดพลาดและจะทำลายโซเวียต ต่อมา นิกิตา ครุสชอฟ เกออร์กี มาเลนคอฟ และจอมพลเกออร์กี จูคอฟ ทำการรัฐประหาร เบรียาถูกจับในข้อหากบฏในระหว่างการประชุมโปลิตบูโร หลังจากสอบปากคำเบรียาถูกนำตัวไปห้องใต้ดินและถูกยิงเสียชีวิตโดยนายพลปาเวล บาตีซกี