ดังดุต

ดังดุต  เป็นแนวดนตรีพื้นบ้านอินโดนีเซียที่บางส่วนได้รับอิทธิพลและผสมผสานมาจากดนตรีฮินดูสตานี อาหรับ และในระดับรองลงมาได้แก่ ดนตรีชวา มลายู มีนังกาเบา ซุนดา และดนตรีพื้นบ้านท้องถิ่นอื่น ๆ ดังดุตเป็นแนวเพลงที่ได้รับความนิยมสูงสุดในอินโดนีเซีย และได้รับความนิยมมากในประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทรอื่น ๆ เนื่องด้วยทำนองดนตรีและเสียงขับร้องที่ไพเราะ ดังดุตประกอบจังหวะด้วยตะบลา และ เกินดัง 
นักร้องเพลงแนวนี้ได้แก่ โรห์มา อิรามะ, มันชูร์ เอส., เอลวี ซูแกซิห์, คามิเลีย มาลิก และในยุคปัจจุบันได้แก่ อิเยธ บุสตามิ, อายุ ติง ติง, เลสตี เกอโจรา และ วียา วาแลน ซึ่งเป็นนักร้องเพลงดังดุตระดับดีวา ดนตรีเหล่านี้ได้รับอิทธิพลจากดนตรีอินเดียเป็นหลัก โดยเน้นที่ความกลมกลืน ธีม และจังหวะ วงดนตรีดังดุตมักประกอบด้วยนักร้องนำ 1 คน และนักดนตรี 4 ถึง 8 คน เครื่องดนตรีโดยทั่วไปประกอบด้วยตะบลา เกินดัง ฟลูต แมนโดลิน กีตาร์ สิตาร์ ดรัมแมชชีน และเครื่องสังเคราะห์เสียง ดังดุตสมัยใหม่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีป็อปตะวันออกกลาง, ดนตรีร็อกตะวันตก, เร็กเก, ดิสโก, อาร์แอนด์บีร่วมสมัย, ฮิปฮอป, เฮาส์ และ อิเล็กทรอนิกส์แดนซ์.
ความนิยมของดังดุตเริ่มมีขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1960 และถึงจุดสูงสุดในช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980 โดยในปี ค.ศ. 2012 เพลงประเภทนี้ยังคงได้รับความนิยมอย่างมากในอินโดนีเซียฝั่งตะวันตก แต่ความนิยมน้อยลงในภาคตะวันออก ยกเว้นในหมู่เกาะมาลูกู ในขณะเดียวกัน ดังดุตในรูปแบบเฉพาะภูมิภาคและมีจังหวะที่เร็วกว่า (ตรงกันข้ามกับดังดุตแบบช้าที่ได้รับอิทธิพลจากบอลลีวูด) ก็ได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้น
ในประเทศไทย มักมีความเข้าใจว่าดนตรีดังดุตมีความคล้ายคลึงกับเพลงลูกทุ่ง แต่ในทางปฏิบัติแล้ว แนวเพลงดังดุตยังมีความคล้ายคลึงกับเพลงเพื่อชีวิตในบางส่วน โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาจากการรับอิทธิพลเพลงจากตะวันตกและการพูดถึงเนื้อหาทางการเมืองและสังคมในช่วงระหว่างยุคระเบียบใหม่
พัฒนาการ.
ชื่อของ ดังดุต มีที่มาจากสัทพจน์ของตะบลา และ เกินดัง ซึ่งเกิดเป็นเสียง "ดัง" และ "ดุต" ปูตู วิจายะ ได้กล่าวถึงเพลงตุ๊กตาจากอินเดียเป็นครั้งแรกในนิตยสารเต็มโป (Tempo) ฉบับวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 ว่าเพลงตุ๊กตาจากอินเดียเป็นการผสมผสานระหว่างเพลงมลายู จังหวะตะวันออกกลาง และเพลง "ดัง-ดิง-ดุต" ของอินเดีย มีรายงานว่านิตยสารดนตรี อักตุอิล (Aktuil) เป็นผู้คิดคำนี้ขึ้นมา แม้ว่าโรห์มา อิรามะ จะระบุว่าคำนี้ถูกคิดขึ้นเพื่อเป็นคำล้อเลียนโดยชนชั้นสูงต่อดนตรีของคนจน แม้จะมีเจตนาดูหมิ่น แต่ผู้ที่เล่นเพลงนี้ก็ใช้คำนี้ และคำนี้ยังปรากฏในเพลงดังดุตคลาสสิกของโรห์มาในปี ค.ศ. 1973
คำว่า ดังดุต ยังเป็นคำที่แตกแขนงมาจากประเพณีดนตรีแบบรวมของวงโอร์เกสเมอะลายู (Orkes Melayu) หรือออร์เคสตรามลายู ซึ่งนำมาโดยนักแสดงบังสาวัน (Bangsawan) จากหมู่เกาะรีเยา, เมดัน จาการ์ตา และ ซูราบายา ตั้งแต่ช่วงปี ค.ศ. 1930 ต้นกำเนิดของคำว่า ดังดุต อาจกล่าวได้ว่ามีการนำดนตรีจากเพลงภาพยนตร์บอลลีวูดมาผสมผสานกับวงดนตรีออร์เคสตราในจาการ์ตาในช่วงปี ค.ศ. 1950 ภาพยนตร์ดังกล่าวได้รับความนิยมอย่างล้นหลามหลังจากที่ซูการ์โนประกาศห้ามนำดนตรีและภาพยนตร์ตะวันตกไปเผยแพร่ในช่วงเวลาดังกล่าว ดนตรีมีนังกาเบาสมัยใหม่ยังถือเป็นต้นแบบของดังดุต ร่วมกับดนตรีมลายู
เอลลิยา กะดัม นักร้องโอร์เกสเมอะลายู หันมาร้องเพลงดังดุต ในช่วงทศวรรษ 1970 และในปี ค.ศ. 1972 เธอก็กลายเป็นศิลปินอันดับหนึ่งของอินโดนีเซีย ความสำเร็จของเธอควบคู่ไปกับความสำเร็จของโรห์มา อิรามะ ทำให้ในปี ค.ศ. 1975 เพลงที่บันทึกไว้ทั้งหมดในอินโดนีเซีย 75 เปอร์เซ็นต์เป็นเพลงแนวดังดุต โดยมีวงดนตรีป็อป เช่น กุส ปลัส (Koes Plus) ที่นำแนวเพลงดังกล่าวมาใช้
วัฒนธรรมและข้อโต้แย้ง.
ดังดุตกลายเป็น "เพลงพื้นบ้านร่วมสมัย" ในอินโดนีเซีย ความนิยมของดังดุตแซงหน้าเพลงแนวอื่น ๆ ผู้คนต่างชื่นชอบการร้องเพลงดังดุตในห้องคาราโอเกะ พนักงานในสำนักงานรัฐบาลกลางก็ออกกำลังกายตามเสียงเพลงดังดุตก่อนเริ่มงาน เป็นต้น เวทีหาเสียงของพรรคการเมืองก็ไม่พลาดที่จะใช้ประโยชน์จากความนิยมของดังดุตเพื่อดึงดูดมวลชน 
เมืองใหญ่ ๆ ส่วนใหญ่ โดยเฉพาะบนเกาะชวา มีสถานที่จัดการแสดงดังดุตอย่างน้อยหนึ่งแห่งต่อสัปดาห์ นอกจากนี้ ยังมีการถ่ายทอดคอนเสิร์ตของดาราดังดังทางโทรทัศน์ด้วย เนื่องจากดังดุตได้รับความนิยม ภาพยนตร์และรายการทีวีบางรายการจึงมีธีมที่เน้นไปที่ดังดุต เช่น ภาพยนตร์ของโรห์มา อิรามะ และ "เมินดาดัก ดังดุต" (Mendadak Dangdut) ของรูดี ซูจาโว
ตามที่นักวิชาการสังเกต ดังดุตเป็นประเภทเพลงที่มีการโต้เถียงกันมากที่สุดเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับศีลธรรมทางศาสนาอิสลามของอินโดนีเซีย และเป็นแนวเพลงยอดนิยมเพียงไม่กี่แนวในโลกนี้ให้ความสำคัญกับทรวดทรงผู้หญิงมากกว่าตัวเพลง ซึ่งเนื้อเพลงมักพรรณนาถึงผู้หญิงในฐานะวัตถุทางเพศ 
ด้านหนึ่ง ภายในดังดุตก็มีแนวคิดทางศาสนาเกิดขึ้น ในขณะที่เพลงดังดุตส่วนใหญ่มักพูดถึงความสัมพันธ์กับคู่รัก แต่ผลงานทางจิตวิญญาณนั้นมุ่งไปที่พระเจ้า การมีส่วนร่วมหลักในการเกิดขึ้นของดังดุตทางจิตวิญญาณนั้นมาจากโรห์มา อิรามะ ซึ่งทำดังดุตเป็นเครื่องมือในการสั่งสอนผู้คน ซึ่งสามารถเห็นได้จากเนื้อเพลงของเพลงที่เขาสร้างขึ้นและจากคำพูดที่เขาพูดออกมาเอง 
อีกด้านหนึ่ง เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 นักดนตรีดังดุตบางคนกลายเป็นประเด็นถกเถียงทั่วประเทศในอินโดนีเซียเกี่ยวกับการแสดงของอินุล ดาราติสตา นักร้องโกปโลดังดุต ซึ่งนักอนุรักษ์นิยมทางศาสนาระบุว่าเป็นการแสดงที่เร้าอารมณ์และชี้นำทางเพศ การประท้วงที่นำโรห์มา อิรามะ และฝ่ายมุสลิมเคร่งศาสนาเรียกร้องให้แบนดาราติสตาจากการออกสื่อ และสภาที่ปรึกษาประชาชนได้ผ่านกฎหมายในปี ค.ศ. 2008 ซึ่งกล่าวถึงกิจกรรมหลากหลายประเภทที่ถูกเรียกโดยรวมว่า "สื่อลามก" 
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 เกิดการโต้เถียงกันในอินโดนีเซียเกี่ยวกับแผนการแสดงของเลดีกากาที่กรุงจาการ์ตา ซึ่งมีกำหนดจัดขึ้นในช่วงต้นเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 ซึ่งเมื่อเผชิญกับการต่อต้านจากกลุ่มมุสลิมอนุรักษ์นิยมในอินโดนีเซีย การแสดงที่วางแผนไว้จึงถูกยกเลิกไป การยกเลิกครั้งนี้ทำให้ผู้วิจารณ์จำนวนมากตั้งข้อสังเกตว่าการต่อต้านการแสดงของเลดีกากาเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจเมื่อพิจารณาถึงลักษณะของการแสดงดังดุตบางที่ 
ดังดุตยังคงเป็นส่วนสำคัญของชีวิตและวัฒนธรรมประชานิยมของอินโดนีเซีย แม้ว่าชาวมุสลิมฝั่งอนุรักษ์นิยมจะมีความกังวลเกี่ยวกับความหยาบโลนของการแสดงบางรายการ (เช่น การแสดงของ เดวี เปอร์ซิก และ จูลียา เปเรซ) 
นักร้องดังดุตยังต้องหาความสมดุลระหว่างเรื่องผู้หญิง เพศ และศีลธรรม อันเนื่องมาจากกฎหมาย 
แหล่งอ้างอิง.
<templatestyles src="Reflist/styles.css" />